Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 09/17/2019 in Posts

  1. 8 points
    @Solonor, @Zaratoth: δεν διαφωνείτε, αγγίζετε δυο διαφορετικές πτυχές της ίδιας διαδικασίας. Ο Αντώνης λέει ότι δεν είναι χάσιμο χρόνου να διορθώνεις ξανά και ξανά ένα κείμενο, ακόμα και να το ξαναπιάνεις μετά από κάθε απόρριψη για ένα ακόμα χέρι. Σταματάς μόνο όταν πειστείς ότι δεν υπάρχει πιθανότητα να εκδοθεί και ξεκινάς να γράφεις (και να διορθώνεις) κάτι άλλο, Ο Νικολής λέει ότι (για την ακρίβεια, ο άνθρωπος από τον οποίο πήρε συνέντευξη το είπε): η διαδικασία των διορθώσεων δεν πρέπει να γίνεται εμπόδιο. Και όλη σου τη ζωή να ξανακοιτάζεις ένα έργο σου (παιχνίδι, βιβλίο, οτιδήποτε), θα βρίσκεις κάποια λεπτομέρεια να βελτιώσεις. Αλλά εκεί που στο πρώτο χέρι θα βρεις 1.000 πράγματα να φτιάξεις και στο δεύτερο 100, στο 5ο, το 6ο κοκ. θα βρίσκεις ένα ή δύο. Είτε επειδή δεν υπάρχουν, είτε επειδή μέχρι εκεί μπορείς να το πας με τις τρέχουσες ικανότητές σου, είτε επειδή πρέπει να αφήσεις να περάσει κάποιος χρόνος αποστασιοποίησης προτού μπορέσεις να το ξαναδείς και να βρεις τρόπο να το βελτιώσεις σημαντικά. Οπότε, σ' αυτό το σημείο, οφείλεις να το θεωρήσεις προσωρινά ολοκληρωμένο και να το βγάλεις στον έξω κόσμο ή να το αφήσεις στην άκρη.
  2. 5 points
    Έχασα την παρουσίαση λόγω διακοπών, το βιβλίο δεν το έχω για να πω γνώμη, αλλά όπως και να 'χει βρίσκομαι κι εγώ εκεί, με τη Μαριώ https://weirdsides.com/the-weird-side-tales/
  3. 4 points
    Συμφωνώ με τα περισσότερα σχόλια σχετικά με τις διορθώσεις, ειδικά αν ενδιαφέρεσαι για κάτι παραπάνω από χόμπυ. Το μόνο που θα ήθελα να θίξω είναι το κομμάτι του πόσες διορθώσεις να κάνεις, πόσο χρόνο να σου πάρουν κλπ. Πήρα πρόσφατα συνέντευξη για το blog μου από έναν καταξιωμένο indie developer (με την άποψη ότι 20 χρόνια μετά την αρχή του είναι ακόμα ενεργός, βγάζει παιχνίδια κλπ και δεν έχει φαληρήσει σαν πολλούς άλλους εκεί έξω). Και όταν τον ρώτησα τι ακριβώς θεωρεί πως κάνουν λάθος καινούργιοι στον κλάδο του indie gaming, μου είπε το εξής: Οκ, δεν έχουν τα ίδια μέτρα και σταθμά ο προγραμματισμός με τη συγγραφή βιβλίου, αλλά μου φαίνεται πολύ σχετικό με το θέμα, μιας και μπορώ να δω άτομα που θεωρητικά θα πήγαιναν για έκδοση κλπ (άρα όχι απλά χομπίστες) τα οποία στο κυνήγι του "Άγιου Δισκοπότηρου" a.k.a. "Τέλειου Κειμένου χωρίς Λάθη", θα έχαναν τον στόχο που θα ήταν η ίδια η έκδοση και θα είχες μια ιδέα που ίσως να ήταν πολύ καλή όταν το πρωτοέγραφες το 2010, να είναι πλέον κάτι ξεπερασμένο σε έναν κορεσμένο κλάδο το 2020. Ονοματάκι έχουμε; Για καθαρά κουτσομπ... ιστορικούς λόγους. :P
  4. 4 points
    Θυμάμαι να διαβάζω ένα βιβλίο που είχε αρκετό ενδιαφέρον μέχρι τα μισά, αλλά από κει και έπειτα η συγγραφέας άρχισε να γράφει ό,τι προλάβαινε πραγματικά. Cheesy σημεία, ηλίθιες αποφάσεις από υποτιθέμενους στρατηγούς, άχρηστες πληροφορίες, ξεπέταγμα σκηνών, underdeveloped χαρακτήρες, κτλ. Διάβασα μετά σε συνέντευξη να λέει γι αυτό το ρημαδιασμένο τελευταίο μέρος του βιβλίου ότι το έγραψε μονοκοπανιά, και δε το διόρθωσε σχεδόν καθόλου, γιατί βγήκε ακριβώς όπως ήθελε! Θεωρώ ότι αυτό το βιβλίο ήταν και η αρχή του τέλους αυτών που είχε να δώσει - τουλάχιστον σε μένα. Δεν ξαναδιάβασα κάτι από αυτήν που να μην είναι πρόχειρα γραμμένο, σε σημείο να μην αντέχω να ξαναπιάσω βιβλίο της πλέον. Το θέμα είναι ότι τα πάει και πολύ καλά εμπορικά, οπότε δεν έχει - κι ούτε θα αποκτήσει - λόγο να κάτσει να ξαναδιαβάσει τα γραπτά της.
  5. 3 points
    18. Φριτζ Λέιμπερ, "Λάνκμαρ". Ένα από τα πιο σημαντικά βιβλία φαντασίας που υπάρχουν (εκτενέστερα σχόλια, στο τόπικ για το Λάνκμαρ.) 19. Φίλιπ Ντικ, "Minority Report" 20. Λέον Τολστόι, "Γιατί;" (η εντύπωση που μου έκανε).
  6. 3 points
    Όνομα Συγγραφέα: Cir Calvin Είδος: Τρόμος, Συμβολισμός Βία; Ναι (λίγη) Σεξ; Όχι Αριθμός Λέξεων: 1409 Αυτοτελής; Ναι Σχόλια: Πρώτη μου ανάρτηση, για καιρό stalk-αρα την εξαιρετική σας κοινότητα. Όποιος έχει όρεξη ας μου πει αν του άρεσε ή όχι. Νομίζω η πρώτη φορά που το παρατήρησα ήταν στην αλάνα έξω από το σπίτι μου. Τότε μου φάνηκε αστείο, μια μικρή λεπτομέρεια της καθημερινότητας που σβήστηκε από το μυαλό μου. Ένα μικρο παιδί, ένα αγοράκι πέντε - το πολύ έξι ετών με τη μητέρα του. Το αγοράκι να σκάβει με τα χέρια του το ξερό χώμα της αλάνας. Όχι με κάποιο από αυτά τα πλαστικά παιδικά φτυαράκια ή κάποιο ξύλο, αλλά με τα χέρια του. Η μητέρα του μίλαγε έντονα στο κινητό της και περπατούσε αμήχανα κάνοντας κύκλους τριγύρω του. Για μια στιγμή σταμάτησε και πρόσεξε τα γεμάτα χώμα χέρια του παιδιού. Τα ρούχα του που είχαν λερωθεί. Τα γόνατά του. Δεν το είχε πάρει χαμπάρι; Του φώναξε να τελειώνει με το σκάψιμο και τις χαζομάρες και το τράβηξε από το μπλουζάκι. Αλλά για μια στιγμή, μόνο για μια στιγμή κοντοστάθηκε και ακούμπησε το χώμα, τη μικρή τρύπα που είχε ανοίξει το παιδί. Σαν ένα διερευνητικό άγγιγμα. Και μετά πήρε το παιδί της έφυγε. Τριάντα επτά. Χωρισμένος εδώ και πέντε χρόνια, ανεργος εδώ και τρία, κατάθλιψη εδώ και δύο. Φωτορεπόρτερ σε εφημερίδα. Πρώην φωτορεπόρτερ σε εφημερίδα. Ο συνδυασμός ανεργίας και κατάθλιψης είναι εξαιρετικός. Ιδιαίτερα όταν η μοναδική πηγή εσόδων σου είναι η ευτυχία των άλλων. Μια αρπαχτή σε κάνα γάμο, σε βαφτίσια, κάτι χαζές φωτογραφίσεις για βιογραφικά. Τι κάνω τώρα; Που ακριβώς βρίσκομαι; Έχεις αρκετό χρόνο να το σκεφτείς. Μετά από ένα σημείο μαθαίνεις στην ανεργία, μαθαίνεις στην απραξία. Κάθεσαι και χαζεύεις την τηλεόραση. Δεν ακούς και δεν προσέχεις. Χαζεύεις. Δεν υπάρχει καλύτερη λέξη να το περιγράψεις. Απλά βρίσκεται εκεί και εσύ απέναντί της, το εκτελεστικό απόσπασμα. Και βλέπεις τις εικόνες να περνάνε απέναντί σου, καθρεφτίσματα μιας ζωής που δεν μπορείς να αγγίξεις επειδή είσαι ή αισθάνεσαι άχρηστος. Δεν έχω καταλήξει ακόμα για το αν είμαι ή αισθάνομαι άχρηστος. Ηθοποιοί, τραγουδιστές, διάσημοι, μοντέλα, πολιτικοί. Τα top trends. Τι είναι ιν και τι όχι. Εκεί ήταν η δεύτερη φορά που το πρόσεξα. Ήταν εκεί, στην τηλεόραση, μια μικρή λεπτομέρεια. Το έπιασε το μάτι του φωτογράφου ή η παράνοια μου; Η νέα γυμναστική μόδα που έχει συνεπάρει τον κόσμο. Μια χαζή είδηση σε ένα πρωινάδικο. Ένα βίντεο με μερικούς πιτσιρικάδες να έχουν πάρει φτυάρια και να σκάβουν. “Συνδυάζεις τη γυμναστική με το σκάψιμο” είπε ο ένας και όλοι γέλασαν. Δεν ήταν καν αστείο. Αλλά μάλλον αυτό πρέπει να κάνεις όταν είσαι στην τιβί. Να γελάς. Οι πιτσιρικάδες συνέχισαν το σκάψιμο ενώ η παρουσιάστρια σχολίαζε την είδηση. Τα λόγια της ήταν ήδη θόρυβος μέσα στο μυαλό μου. Είχα αποσπαστεί εντελώς στις σκέψεις μου και αδιαφορούσα για τα υπόλοιπα. Η νέα μόδα που έχει συνεπάρει τον κόσμο. Δεν έβγαζε νόημα. Ήταν σαν να έβλεπα μια παρωδία της πραγματικότητας, όπως όταν κοιτάς κάτι γνώριμο και ξαφνικά σου φαίνεται ξένο, στρεβλό. Πως γίνεται να είναι μόδα; Ποιοί και γιατί κάθονται και σκάβουν αντί να κάνουν γυμναστική; Και γιατί να είναι κάτι που αξίζει την προβολή στην τηλεόραση; Μέσα σε λίγες εβδομάδες είχα απάντηση για τα ερωτήματά μου. Αυτή η χαζομάρα γιγαντώθηκε. Έγινε μόδα. Τουλάχιστον για την τηλεόραση και το διαδίκτυο. Μουδιασμένος μέσα στις σκέψεις μου έβλεπα διάσημους και άσημους να φτυαριζουν κήπους, χωράφια, παραλίες. Vlogger και youtubers να ανεβάζουν ακατάπαυστα βίντεο με συμβουλές. Παρωδίες, τραγούδια, άρθρα, διαφημίσεις, μια ολόκληρη βιομηχανία άνθισε πάνω σε αυτό το φαινόμενο. Και εγώ να απορώ. Τίποτα από αυτά δε μου έκανε καμία εντύπωση. Άλλο ένα τρεντ που θα περάσει. Άλλη μια εφήμερη χαζομάρα. Έκανα λάθος. Δεν ήταν τρεντ. Ήταν viral. Επιδημία. Πολύ γρήγορα το φαινόμενο γιγαντώθηκε. Και δεν μπορείς να ρίξεις το φταίξιμο στα μέσα. Ήταν κάτι άλλο. Κάτι ανησυχητικό. Το έβλεπες παντού γύρω σου. Χώματα, λακουβίτσες. Ο γείτονάς μου με την οικογένειά του να σκάβουν κάθε απόγευμα μέχρι εξαντλήσεως να έχουν μετατρέψει την μικρή αυλή τους σε εργοτάξιο. Υπήρχαν αναφορές για ανθρώπους που παράτησαν τη δουλειά τους για να σκάβουν. Folie à deux. Ίσως μαζική υστερία ίσως τρέλα, ίσως ένας ιός. Έμοιαζε να συμβαίνει σε όλο τον κόσμο ταυτόχρονα. Μήπως υπερέβαλλα; Μήπως η δική μου απάθεια με έκανε υπερευαίσθητο και αρνητικό σε όλα; Και τι να κάνω; Να ακολουθήσω το ρεύμα και να αρχίσω να σκάβω; Ήταν παρανοϊκό. Δεν έβγαζε νόημα. Εκείνη τη στιγμή θυμήθηκα το παιδάκι, τη μητέρα του, την αντίδρασή της. Μέσα σε μια εβδομάδα ο κόσμος κατέρρευσε. Όχι από πόλεμο, φωτιές, πλημμύρες ή καταστροφές. Ούτε από βιομηχανικό ατύχημα, πυρηνική καταστροφή ή λιώσιμο των πάγων. Ο πλανήτης, η ανθρωπότητα κατέρρευσε από μια ιδέα που καρφώθηκε στο μυαλό μας. Όπου και να κοιτάξεις τριγύρω σου άνθρωποι να σκάβουν. Με χέρια, με εργαλεία. Υπήρξαν μια σειρά από αναφορές στις ειδήσεις για επιστήμονες, ψυχολόγους, γιατρούς, να προσπαθούν να το εξηγήσουν, να βρουν κάποια άκρη για αυτή τη μανία αλλά ήταν ήδη αργά. Τους έβλεπες ιδρωμένους, παγωμένους να προσπαθούν να αντισταθούν στην ιδέα. Την ίδια μέρα σταμάτησε η τηλεόραση. Το ίδιο βράδυ ο ηλεκτρισμός. Έπρεπε να φύγω. Έπρεπε να πάω κάπου αλλού, μακριά από όλους. Να πάρω το αυτοκίνητο και να εξαφανιστώ. Οι γείτονές μου χτύπαγαν συνέχεια την πόρτα ουρλιάζοντας να τους βοηθήσω. Δεν έτρωγαν, δεν έπιναν, μόνο έσκαβαν. Λερωμένοι, ματωμένα χέρια. Δε θύμιζαν σε τίποτα τους ανθρώπους που ήταν μέχρι πριν από μερικές μέρες. Προσπάθησα να κοιμηθώ αλλά ο ύπνος δεν ερχόταν. Στο μυαλό μου ένα απέραντο κενό παγωμένου φόβου. Το επόμενο πρωί πήρα μερικά μπουκάλια νερό, μερικά τρόφιμα που βρήκα στο σπίτι και έφυγα. Οι δρόμοι άδειοι. Έρημοι. Μερικά αυτοκίνητα παρατημένα αριστερά και δεξιά. Και δίπλα τους άνθρωποι να σκάβουν. Πάτησα γκάζι. Ήθελα να ξεφύγω. Να εξαφανιστώ. Να αποφύγω τη μόλυνση. Την ίδια ιδέα φαίνεται ότι είχαν και άλλοι. Μόνο που ίσως να ήταν η λάθος ιδέα. Είδα ανθρώπινα καραβάνια, λερωμένα σώματα από χώμα και ιδρώτα να περπατάνε άβουλα. Χωρίς δυνατότητα επικοινωνίας. Όποια στροφή, όποιο δρόμο και να έπαιρνα δεν μπορούσα να τους αποφύγω. Ήταν παντού. Ο καθένας τους είχε όνειρα, ελπίδες σκέψη, οικογένεια και φίλους, τώρα όλα είχαν εξαφανιστεί, διαγραφεί από μια ιδέα. Το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να σκάβουν. Αδιαφορούσαν για το σώμα τους, αδιαφορούσαν για εμένα. Κάθε λίγο και λιγάκι έπεφταν στα τέσσερα και έσκαβαν. Με ματωμένα χέρια. Να ουρλιάζουν από πόνο και να συνεχίζουν. Συνέχισα τον δρόμο. Στο μυαλό μου ήταν τα τσιγάρα. Είχαν μείνει μόνο δύο στο πακέτο. Αν αυτό ήταν το τέλος του κόσμου θα έμενα χωρίς τσιγάρα. Αποφάσισα να καπνίσω το ένα. Παρατήρησα τον καπνό του τσιγάρου καθώς έπαιζε με τον ήλιο Οχι. Λάθος Στο βάθος της εθνικής οδού ο ήλιος έδυε μέσα σε ένα σύννεφο σκόνης. Ένιωσα το αίμα να φεύγει από το κεφάλι μου, χέρια και πόδια να μουδιάζουν. Τότε το κατάλαβα. Δεν έφευγα μακριά από τον κίνδυνο αλλά πήγαινα κοντά του.. Δεν ήταν επιλογή μου. Κάτι με πίεζε, με έσπρωχνε προς αυτόν. Προς το τέλος. Τη δύση. Και τότε, πλησιάζοντας αργά με το αμάξι είδα την αιτία της σκόνης. Μια τεράστια τρύπα στο έδαφος, πάνω από πέντε χιλιόμετρα διάμετρος. Σαν αντίστροφο βουνό. Εκατοντάδες, χιλιάδες άνθρωποι να σκάβουν. Σκόνη και μια μυρωδιά θανάτου. Άνδρες, γυναίκες, μικρά παιδιά, ηλικιωμένοι. Να σκάβουν με τα χέρια. Όσοι αντέχουν ακόμα. Όσοι δεν άντεξαν, όσοι δεν τα κατάφεραν είχαν αρχίσει να σαπίζουν. Σαν μυρμήγκια που φτιάχνουν τη φωλιά τους, μια αφύσικη μηχανή καταστροφής να ανοιγει μια πληγή στην επιφάνεια του πλανήτη. Το ένιωσα σαν ένα κύμα που με παρέσερνε, ένας όγκος νερού που με τραβούσε βαθιά στο βυθό. Έπρεπε να μπω μέσα. Έπρεπε να φτάσω στο τέλος. Άρχισα την κατάβαση. Κανένας δε μου έδινε σημασία. Όλοι ήθελαν να πλατύνουν και να βαθύνουν την τρύπα. Λίγο βαθύτερα κάποιοι είχαν ανάψει φωτιές. Ανθρώπινα σώματα στην πυρά να φωτίζουν το έκτρωμα. Εγώ όμως δεν ένιωθα τίποτα. Όλα τα συναισθήματα μου όλες οι σκέψεις μου είχαν εξαφανιστεί. Το μόνο που έμενε ήταν η περιέργεια. Τι υπάρχει στο τέλος. Καθώς πλησίαζα όλο και πιο βαθιά οι άνθρωποι λιγόστευαν. Το σκοτάδι μεγάλωνε. Το φως από τις φωτιές ήταν ισχνό. Μόνος οδηγός μου ο, μόνη συντροφιά ο λυσσασμένος θόρυβος των ουρλιαχτών και του σκαψίματος. Και εγώ να απομακρύνομαι από τον ίδιο μου τον εαυτό, από το Είναι μου, τις σκέψεις, την προσωπικότητά μου. Κάθε τι που με έκανε αυτό που είμαι να σβήνει, να διαγράφεται από μια αδιαφορία. Έφτασα στο τέλος. Ήταν η είσοδος μιας μικρής σπηλιάς. Βουλωμένη με χώμα και πέτρες. Αυτό ήταν; Αυτό είναι το τέλος; Άναψα το τελευταίο τσιγάρο και άρχισα το σκάψιμο. Οτιδήποτε είναι κρυμμένο μέσα στη σπηλιά, θεός ή δαίμονας ή ίσως απολύτως τίποτα, είχε αρκετή δύναμη να μας επηρεάσει όλους. Να βάλει μια ιδέα μέσα στο μυαλό μας. Να μας κάνει να αυτοκαταστραφούμε κανοντας το πιο απλό και χαζό πράγμα στον κόσμο: σκάβοντας. Η περιέργεια σκότωσε τον άνθρωπο. Και είμαι περίεργος να δω τι θα συναντήσω.
  7. 2 points
    Τζορτζ Όργουελ και ''1984''.
  8. 2 points
    Οι περιπέτειες του βαρόνου Μινχάουζεν. Ήθελα να διαβάσω κάτι περιπετειώδες και ταξιδιάρικο, και τούτο το βιβλίο ήταν ακριβώς ό,τι έπρεπε γι'αυτόν τον σκοπό. Διάβασα την υπέροχη σκληρόδετη έκδοση της Ωκεανίδας, την οποία αγόρασα πριν από επτά χρόνια σε τρελή προσφορά. Το βιβλίο περιέχει ένα κάρο τρελές και απίθανες διηγήσεις του βαρόνου Μινχάουζεν, που θεωρείται ως ένας από τους μεγαλύτερους φαντασιόπληκτους όλων των εποχών. Ο Μινχάουζεν υπήρξε μισθοφόρος και συμμετείχε σε πολεμικές συγκρούσεις (π.χ. τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο), σίγουρα έζησε πολλά πράγματα, όμως όλα αυτά που συνήθιζε να διηγείται σε φίλους και γνωστούς, συνήθως με τη συνοδεία αλκοόλ και φαγητού, ήταν πράγματα θεόμουρλα, απίστευτα και από επιστημονική άποψη παντελώς απίθανα. Όμως αυτό δεν έχει καμία σημασία. Οι διηγήσεις του προσέφεραν στους ακροατές του κάποιες ευχάριστες ώρες, γεμάτες περιπέτεια και φαντασία, ταξιδεύοντάς τους σε μέρη εξωτικά και φανταστικά. Η έκδοση της Ωκεανίδας περιέχει τα γραπτά του Γερμανού ποιητή Γκότφριντ Α. Μπίργκερ, ο οποίος μετέφρασε στα γερμανικά τις ιστορίες που αρχικά έγραψε ο Ρούντολφ Έρικ Ράσπε. Δεν ξέρω ποιες είναι οι διαφορές, πάντως οι ιστορίες του Μπίργκερ είναι πολύ καλογραμμένες, ευχάριστες και ψυχαγωγικές, κατάφεραν να με ταξιδέψουν πολύ μακριά από την πεζή πραγματικότητα και να μου χαρίσουν πολλές εικόνες, γεμάτες φαντασία και τρέλα. Τα κείμενα συνοδεύουν δεκάδες ξυλογραφίες του πασίγνωστου Γκιστάβ Ντορέ, οι οποίες είναι πραγματικά πολύ όμορφες και δένουν τέλεια με τις ιστορίες. Λίαν συντόμως θα δω και την ταινία του Τέρι Γκίλιαμ, για την οποία έχω υψηλές προσδοκίες. -Σεπτέμβριος 130. Ντέιβ Έγκερς - "Ο Κύκλος" (Κέδρος, 2014, σελ. 534). 8/10 131. Κρίστιαν Γουάιτ - "Το χαμένο παιδί" (Ελληνικά Γράμματα, 2019, σελ. 405). 8.5/10 132. Άρθουρ Νερσέσιαν - "Ο εραστής του Μανχάταν" (Ηλέκτρα, 2004, σελ. 313). 7/10 133. Οκάμπο/Μπιόι Κασάρες - "Όποιος αγαπά, μισεί" (Αλεξάνδρεια, 1994, σελ. 140). 7.5/10 134. Ζαν Εσνόζ - "Οι ψηλές ξανθιές" (Πόλις, 2002, σελ. 238). 8/10 135. Ρίτσαρντ Πρέιδερ - "Η σειρά του δολοφόνου" (ΒΙΠΕΡ, 1976, σελ. 186). 7/10 136. Ρ. Σαπίρ/Γ. Μέρφι - "Η ημέρα της κρίσης" (ΒΙΠΕΡ, 1979, σελ. 191). 7.5/10 137. Εντ Μακμπέιν - "Συνόδεψέ τους ως το θάνατο" (Άγκυρα, 1972, σελ. 130). 8/10 138. Άιρα Λέβιν - "Ένα φιλί πριν πεθάνεις" (Ερμείας, 1981, σελ. 194). 9/10 139. Συλλογικό - "Ιστορίες από το εφιαλτικό μέλλον" (Ωρόρα, 1996, σελ. 235). 8.5/10 140. Ντέιβιντ Λιν - "Το νησί του Διαβόλου" (Σίμωσι, 1982, σελ. 266). 7.5/10 141. Τζ. Φ. Μπάρντιν - "Το άλογο, το ξωτικό κι ο θάνατος" (Αλεξάνδρεια, 1992, σελ. 222). 8/10 142. Ζαν-Μπερνάρ Πουί - "Το αγόρι με το φαγωμένο αφτί" (Πόλις, 2000, σελ. 166). 8/10 143. Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν - "Τατουάζ" (Μεταίχμιο, 2019, σελ. 250). 7.5/10 144. Μπίργκερ - "Οι περιπέτειες του Βαρόνου Μινχάουζεν" (Ωκεανίδα, 2000, σελ. 226). 8.5/10
  9. 2 points
    Μετά από έξι ολόκληρα χρόνια (μα, ακριβώς έξι! ) ξαναδιάβασα την ιστορία και πέρασα το ίδιο καλά. Και βρήκα όλες τις αρετές ενός καλά εκτελεσμένου διηγήματος φαντασίας, που είχα βρει τότε. Κλασσικό sword and sorcery, με το προσωπικό στυλ της συγγραφέως, με τις λεπτομέρειες των (αγαπημένων) χαρακτήρων να τους κάνουν ζωντανούς (και αξιαγάπητους, το είπα; ), με τα κοινωνικά-πολιτικά σχόλια να υπάρχουν αλλά να μην αναβοσβήνουν σαν σοβαροφανείς συναγερμοί "προσέξτε με!", με το χιούμορ και την περιπέτεια και το μπάχαλο, και με τη γρήγορη αλλά όχι λαχανιαστή ροή αφήγησης που δεν κουράζει ούτε στιγμή. Τέλειο.
  10. 2 points
    Ψάχνω για χρόνια παλιά τεύχη περιοδικών επιστημονικής φαντασίας που μου έλειπαν. Αναζητώντας τεύχη του περιοδικού Cyborg που εκδιδόταν το 90' ήλθα σε επαφή με τον εκδότη του περιοδικού και συγγραφέα κ. Κουτσουκο Κωνσταντίνο. Για καλή μου τύχη, όχι μόνο είχε τα τεύχη που μου έλειπαν και μου τα έδωσε σε πολύ λογική τιμή αλλά και συναντώντας τον για καφέ όταν μου τα έδωσε γνώρισα έναν εξαιρετικό άνθρωπο με τον οποίο κάναμε κατάδυση στην ιστορία της νέας ελληνικής σκηνής του χορού της Ε.Φ και Φανταστικού. Αν κάποιος θέλει μπορεί να τον βρει στο Facebook. constantine koutsoukos.
  11. 2 points
    Εγώ νομίζω ότι η ελληνική μετάφραση είναι αρκετά καλύτερη (χωρίς να ξέρω πωλονικά), αλλά προς το παρόν φαίνεται να βγάζουν ένα βιβλίο κάθε 3-4 χρόνια, οπότε αν θέλεις να διαβάσεις όλη τη σειρά στα ελληνικά θα κάνεις πολύ καιρό.
  12. 2 points
    Μια από τις πιο τρομερές κουβέντες που έχω ακούσει ποτέ από συγγραφέα είναι και η πιο ακατανόητη: «δε διορθώνω τα κείμενά μου, γιατί χάνεται έτσι το feeling της στιγμής». Ακατανόητη σας λέω, απλά ακατανόητη. Πώς είναι δυνατόν –εφόσον δεν γράφεις αυτόματη γραφή, stream of consciousness και άλλα τέτοια φιλοσοφικο-ψυχεδελικά– να γράψεις κάτι χωρίς να το διορθώσεις; Πώς είναι δυνατόν να πετύχεις ένα κείμενο με τη μία, ειδικά εφόσον μιλάμε για πεζογραφήματα εκατοντάδων σελίδων; Πώς είναι δυνατόν –και συγνώμη κιόλας, αλλά αυτό πάει συνήθως πακέτο– να διαμαρτύρεσαι μετά, όταν σου λένε οι αναγνώστες σου ότι το κείμενό σου είναι αδύναμο και δεν σέβεται τον χρόνο και το χρήμα του αναγνώστη του; Οι διορθώσεις, για μένα, δεν τελειώνουν ποτέ. Ξεκινούν από την πρώτη στιγμή της γραφής (όταν ξαναγυρίζω επιτόπου να δω αν έχω κάνει τυπογραφικά), συνεχίζονται όταν τελειώνει η πρώτη γραφή (το περίφημο αγγλικό first draft, οπότε και ξαναγυρίζω για να δω αν αυτά που έγραφα στην αρχή συνάδουν με αυτά που έγραψα στο τέλος), κορυφώνονται όταν δώσω το κείμενο σε επιλεγμένους φίλους ή γνωστούς για να μου πουν τη γνώμη τους, και… Γουέλ, τι σας είπα; Δεν τελειώνουν ποτέ. Τελειώνει μόνο η υπομονή που έχει κανείς με ένα κείμενο. Σε 2-3 χρόνια, αν ακόμα βρίσκεται καταχωνιασμένο σε κάποιο συρτάρι, θα ξαναβρεθεί η υπομονή να το ξαναδιορθώσουμε. ΚΑΙ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΤΕΡΑΤΑ! Standard Disclaimer: όλα όσα ακολουθούν δεν είναι τυφλοσούρτης. Καλείστε πριν τα εφαρμόσετε, να τα σκεφτείτε καλά και να πειραματιστείτε μαζί τους. Επίσης, και πάαααρα πολύ σημαντικό, μην ξεχνάτε ποτέ ότι αυτή είναι η προσωπική μου γνώμη, για την οποία α) διατηρώ το δικαίωμα να την αλλάξω στην πορεία της συζήτησης (εφόσον κάποιος φέρει τα κατάλληλα επιχειρήματα) και β) μπορεί να μην εξυπηρετεί τις δικές σας ανάγκες και τη δική σας ιδιοσυγκρασία. You have been warned. 12 προσεγγίσεις στο καυτό θέμα «διορθώσεις/beta-readers» 1. Γιατί να διορθώσω; Είπε κάποτε ο πολύς Χεμινγουαίη: I rewrote the ending to 'Farewell to Arms,' the last page of it, thirty-nine times before I was satisfied. Εκείνος το έκανε, διόρθωνε. Αυτή τη ρημάδα τη σελίδα, 39 φορές την έγραψε. Εσύ όμως, γιατί να διορθώσεις; Πρώτον και σπουδαιότερον, γιατί είσαι άνθρωπος. Και άνθρωπος σημαίνει «κάνω λάθη». Κι αν κάνεις λάθη, γιατί πρέπει να τα αφήσεις εκεί; Γιατί να μην τα διορθώσεις; Γιατί να αδιαφορήσεις τόσο εμφανώς για κάτι που υποτίθεται πως είναι η εσωτερική φωνή σου, η αγωνία κι η αναζήτησή σου περασμένη στο χαρτί; Κακά τα ψέματα, κανείς ποτέ δεν πέτυχε αυτό που είχε στο μυαλό του με τη μία. Πώς είναι δυνατόν; Τόσο τα μεγάλα, όσο και τα μικρά κείμενα, χρειάζονται πάντα κάποιου είδους ρετούς. Τα μεγάλα κείμενα, επειδή είναι μεγάλα, κι όσο να φτάσεις στο τέλος τους, έχεις αλλάξει γνώμη ή έχεις βρει κάτι πιο ενδιαφέρον και πιο ταιριαστό σ’ αυτό που θες να πεις και πρέπει να γυρίσεις και να κάνεις πιο ταιριαστή και την αρχή. Και τα μικρά κείμενα, γιατί η μικρή φόρμα είναι πολύ δύσκολο να περιέχει όλα όσα θέλεις να πεις με την πρώτη φορά που θα τα γράψεις, μιας και η απαιτούμενη οικονομία στις λέξεις και η περιεκτικότητα σε νοήματα ανά λεκτικό σχήμα πρέπει να είναι υψηλότατες. Γενικά, όμως, ο κύριος λόγος για να διορθώσεις είναι ένας και μοναδικός: γιατί σέβεσαι το κείμενό σου, είτε το διαβάσουν άλλοι, είτε όχι. Ένα μικρό παιδί που κυκλοφορεί βρώμικο, ξυπόλυτο, αχτένιστο και με τις μύξες να κρέμονται, δεν είναι καλό δείγμα για την αγάπη των γονιών του, είτε το βλέπει κάποιος είτε όχι. 2. Γιατί να προσέξω τους χαρακτήρες; Για πολλούς αναγνώστες, άσχετα αν ισχύει αυτό ή όχι, ο ήρωας είναι η προσωποποίηση του ίδιου του συγγραφέα. Πολλοί διαβάζουν ένα βιβλίο κι όταν συναντούν τον συγγραφέα του, αντί να δουν τον ταλαιπωρημένο από την day job ιδιωτικό υπάλληλο και πατέρα τριών παιδιών, περιμένουν να δουν τον Βίκινγκ με τα μούσια. Αυτός δεν είναι απαραίτητα λόγος για να προσέξεις και να διορθώσεις τους χαρακτήρες των ηρώων σου, τις πράξεις και τις σκέψεις τους και τη συνέπεια αυτών των πράξεων και σκέψεων σε όλο το μήκος του κειμένου. Αλλά είναι ένα σημείο απ’ όπου μπορείς να ξεκινήσεις για να καταλάβεις το εξής πολύ σημαντικό: ο ήρωάς σου είναι το όχημα με το οποίο ο αναγνώστης σου θα ταξιδέψει στον κόσμο σου. Αν το όχημα αυτό έχει το παραμικρό ελάττωμα, ο αναγνώστης, ως άλλη πριγκίπισσα που κοιμάται πάνω στο μπιζέλι, θα το νιώσει και θα χαλαστεί. Κι όταν ο αναγνώστης χαλιέται, αρχίζει τη γκρίνια κι η γκρίνια είναι ένας καλός λόγος για να σταματήσει κάποιος να διαβάζει ένα βιβλίο. Το θέλουμε αυτό; Όχι. Άρα, πρέπει να είμαστε διπλά και τριπλά προσεκτικοί, ειδικά με τους ήρωές μας. Και αυτό αφορά όχι μόνο τα μεμονωμένα άτομα, αλλά και τις μεταξύ τους σχέσεις, την αγάπη ή το μίσος που έχουν ο ένας για τον άλλο, τα κίνητρά τους, ακόμα-ακόμα, αν θες, και την εξωτερική τους εμφάνιση ή το όνομά τους*: γύρνα και διόρθωσε, ώστε όλα στο τέλος να βγάζουν ένα νόημα, το νόημα που θες. 3. Γιατί να προσέξω το περιβάλλον; Ομοίως με τον χαρακτήρα, αλλά από άλλη σκοπιά. Ο κόσμος που έχεις πλάσει είναι φτιαγμένος για να βολτάρουν μέσα του οι χαρακτήρες σου. Όσο πιο οικείος και στρωτά γραμμένος είναι, τόσο ευκολότερα ο αναγνώστης θα ακολουθήσει την πλοκή και τα πάθη των ηρώων σου, χωρίς να στέκεται κάθε τόσο για να ξεδιαλύνει το ένα ή το άλλο προβληματικό σημείο της κοσμοπλασίας σου. Και μια καλή ιστορία είναι αυτό που ζητάμε, τελικά. Αν ξεκινάς ένα κείμενο περιγράφοντας το Στόουνχεντζ και τις ομίχλες της Άβαλον και μετά μιλάς για τα λιόδεντρα και τα ψαροκάικα, κάθε πρωί που κίναγα να πάω στη δουλειά, ε, είναι λογικό να μπερδευτεί ο καημένος ο αναγνώστης σου, να μην ξέρει πού βρίσκεται και πού τον οδηγείς. Στρώσου και διόρθωσε, να μας δει ο Θεός και να μην πετιόμαστε εκτός πλοκής κάθε πέντε γραμμές. 4. Γιατί να προσέξω τη συνέχεια των σκηνών; Μα θέλει και ρώτημα; Τι σόι ιστορία διηγείσαι, που να μην έχει μια στρωτή ροή, έναν σωστό αφηγηματικό ρυθμό; Αν μάλιστα συνηθίζεις, όπως εγώ, να γράφεις τις σκηνές ανακατεμένες, εκτός χρονολογικής σειράς, πολλές φορές θα τύχει να στριμώξεις έτσι τα πράγματα, ώστε τελικά η αφηγηματική ροή να σκοντάφτει και να κωλυσιεργεί χωρίς λόγο. Τρανταχτό παράδειγμα, που πολλές φορές έχω συναντήσει –και έχω κάνει κι η ίδια, δεν είναι να κρυβόμαστε, αλίμονο–: ξεκινάς με τη σκηνή όπου ο ήρωας μιλάει με τον γερο-σοφό και παίρνει κάποιες πληροφορίες για την αναζήτηση του. Επόμενη σκηνή, η ηρωίδα συναντάει την γρια-μάγισσα κι εκείνη της δίνει συμβουλές και οδηγίες. Επόμενη σκηνή, ξυλίκι με ληστές. Επόμενη σκηνή, κι άλλο ξυλίκι με επίδοξους βιαστές της αγνής παρθένου. Το βλέπεις πώς σκοντάφτει η ροή; Ο αναγνώστης είναι αναγκασμένος να διαβάσει αρχικά δύο φορές το ίδιο πράγμα (κι ας μαθαίνει διαφορετικά πράγματα από τον γερο-σοφό και διαφορετικά από την γριά μάγισσα) κι ύστερα από τις δύο ήρεμες και γαλήνιες και υπερπλήρεις πληροφοριών σκηνές πρέπει να πέσει με τα μούτρα στη δράση και το ξύλο επί δύο. Φυσικά το παράδειγμα είναι χονδροειδώς απλοποιημένο. Ωστόσο, το πρόβλημα παραμένει: πολλές φορές παραβλέπουμε τη θεατρικότητα που πρέπει να βγάζει ένα κείμενο ώστε να είναι εύπεπτο και ευκολοδιάβαστο, να γίνει αυτό που λέμε page turner, πάνω στη μανία και τον ενθουσιασμό μας να ολοκληρώσουμε την ιστορία που έχουμε στο μυαλό μας. Οι διορθώσεις επί της σειράς –και όχι μόνο– των σκηνών θα μας φέρουν πιο κοντά στο θεατρικό πρότυπο: εισαγωγή, πράξεις, κορύφωση, επίλογος. 5. Γιατί να ελέγξω μέγεθος παραγράφων και χωρισμό κεφαλαίων; Κάτι που βλέπω πολύ συχνά να μην κατανοεί ο κόσμος που γράφει, είναι η χρήση της παραγράφου. Μια παράγραφος, όπως και ένα κεφάλαιο, θα πρέπει να αποτελεί μικρογραφία έκθεσης: πρέπει να έχει εισαγωγή (την πρώτη φράση), σώμα (όπου αναλύεται το θέμα που την αφορά) και επίλογο (η επιλεγόμενη και κατακλείδα). Αν μια παράγραφος δεν έχει αυτή τη βασική δομή, πρέπει α) να πλαισιώνει διάλογο ή β) είναι κάτι πρωτοποριακά γραμμένο, που να βγάζει μάτι. 27 σελίδες παράγραφος, ας πούμε, όπως μου είπαν ότι είδαν σε κάποιο σύγχρονο ελληνικό κείμενο, είναι σίγουρα εξτραβαγκάν, αλλά επίσης σίγουρα κάτι που ΔΕΝ το κάνεις και συνέχεια. Μια αλλαγή παραγράφου, εντέλει, είναι ο τρόπος του αναγνώστη σου να πάρει μια ανάσα. Όσο πιο μεγάλες οι παράγραφοι, τόσο χειρότερα, τόσο πιο δύσκολα του επιτρέπεις –και στον αναγνώστη, και στο κείμενό σου το ίδιο– να αναπνέει. Το αυτό ισχύει και για τα κεφάλαια, απλά σε μεγαλύτερη κλίμακα. Εδώ, η επιλογή του μεγέθους ενός κεφαλαίου είναι καθαρά δική σου υπόθεση κι επιλογή, όμως το σημείο που πρέπει να κοπούν είναι θέμα ροής και ρυθμού. Έλεγξε στο δεύτερο, τρίτο, τέταρτο πέρασμα (αν δεν το έχεις ήδη κάνει όταν σχεδίαζες τον σκελετό του βιβλίου σου), ότι τα κεφάλαιά σου έχουν αρχή, μέση και τέλος, ότι υπάρχει εσωτερική κορύφωση σε κάθε ένα τους κι ότι το κλείσιμό τους μας προτρέπει να διαβάσουμε παρακάτω. 6. Γιατί να προσέξω ορθο/τυπο-γραφικά και συντακτικά λάθη; Για τρεις κυρίως λόγους και θα τους αναφέρω περιληπτικά: πρώτον, γιατί αν θες να λέγεσαι λογοτέχνης, πρέπει να ξέρεις να χρησιμοποιείς τον λόγο από μόνος σου, χωρίς να σε βοηθάει κανένας άλλος, δεύτερον, γιατί ό,τι παρατάς στην τύχη του δείχνει ασέβεια και προς τον αναγνώστη, και προς το ίδιο το κείμενο, και τρίτον, διότι όπως έχω πει και παλιότερα κι όπως θα σου πει ο πάσα εις που ασχολείται με τον εκδοτικό χώρο, ανορθόγραφα και απεριποίητα κείμενα δεν απασχολούν τους αναγνώστες των εκδοτικών οίκων για περισσότερες από δύο παραγράφους, και κατόπιν πετιόνται στον κάλαθο των αχρήστων. Χοντρικά και με μία λέξη: σεβασμός, ρε φίλε. Και κάτι που θα το ξεχνούσα: ειδικά στο δικό μας το σινάφι, που τα ονόματα πολλές φορές δεν τα πιάνει ο αυτόματος διορθωτή του word, μια έξτρα ματιά ποτέ δεν έβλαψε κανέναν. Έπιασα τον εαυτό μου άπειρες φορές να αναστρέφει γράμματα σε φανταστικά ονόματα, είτε από ταχύτητα στην πληκτρολόγηση (Τιγκμαγκίρ-Τιγκαμγκίρ), είτε επειδή από ένα σημείο κι ύστερα συνειδητοποίησα πως το ανεστραμμένο είναι πιο εύηχο (Αραχζαντά-Αραζχαντά). 7. Γιατί να ζητήσω τη γνώμη κάποιου; Τώρα μπαίνουμε στα βαθιά. Ζητάμε τη γνώμη των άλλων για έναν κυρίως λόγο: γιατί η κουκουβάγια πάντα θα βλέπει το παιδί της ομορφότερο απ’ όλα. Όσο όμορφα κι αν νομίζω ότι είναι αυτά που έγραψα, όσο καλογραμμένα ή προοικονομημένα ή περιγραμμένα ή κορυφωμένα, πάντα ένα δεύτερο μάτι θα δει αυτό που εγώ, όντας μέσα στο κείμενο, γνωρίζοντας τι θέλω να πω, θα αμελήσω να το πω με τρόπο κατανοητό. Ακόμα κι αν έχω προσχεδιάσει έναν χαρακτήρα, μπορεί να βρεθεί μια στιγμή (μία και μόνο αρκεί να καταστρέψει όλη τη δουλειά μου), που ο χαρακτήρας αυτός να φαλτσάρει. Να πάψει να φοβάται τα ύψη, π.χ. ή να φάει κρέας ενώ είναι αυστηρά βίγκαν. Κι αυτό να γίνει γιατί η σκηνή που περιγράφω αφορά κάτι άλλο, θέλω αλλού να δώσω βάρος κι αυτό το ένα ρημάδι να μου ξεφύγει. Φυσικά, δεν είναι μόνο γι’ αυτά τα γλιστρήματα απαραίτητη η ξένη ματιά. Πολλές φορές, ο ξένος, αυτός που διαβάζει πρώτη φορά την εξέλιξη μιας ιστορίας, θα εντοπίσει προβλήματα και στην ίδια την πλοκή ή ανακολουθίες, που στα δικά μας μάτια φαντάζουν ασήμαντες. Εμπιστέψου την ξένη ματιά. 8. Γιατί να έχω δύο+ beta readers; Προσωπικά, προτιμώ να έχω περισσότερους, αλλά δύο είναι το μίνιμουμ νούμερο που μπορώ να σκεφτώ. Όχι μόνο θα έχεις δύο γνώμες που θα σου επιβεβαιώσουν ότι αυτό το συγκεκριμένο σημείο του κειμένου είναι όντως προβληματικό, αλλά θα σου παρέχουν –και συγχωρέστε μου τη χυδαιότητα– δύο διαφορετικής γωνίας διείσδυσης ματιές στο κείμενό σου. Άλλα βλέπει ο ένας κι άλλα ο άλλος. 9. Γιατί να ζητήσω τη γνώμη αυτού κι όχι εκείνου του γνωστού; Η επιλογή της ξένης ματιάς, ποιον θα διαλέξεις να διαβάσει το κείμενό σου, είναι πολύ σημαντική. Δε θα σε βοηθήσει κάποιος που δεν είναι ειλικρινής μαζί σου. Δε θα σε βοηθήσει κάποιος που διαβάζει μόνο για να διασκεδάσει. Δε θα σε βοηθήσει κάποιος που σε αγαπάει πολύ, τόσο πολύ που να φοβάται να σε πληγώσει. Και δε μπορώ να σε βοηθήσω εγώ να βρεις έναν τέτοιον άνθρωπο, που να μπορεί να σε βοηθήσει η δική του οπτική γωνία. Όπως πολλά από τα πράγματα που σχετίζονται με τη συγγραφή, είναι κάτι που πρέπει να το αποφασίσεις μόνος/η σου. Αυτό που μπορώ να σου πω όμως, με κάθε ειλικρίνεια, είναι ότι κάθε κείμενο πρέπει να δοκιμάζεται και από ανθρώπους που θα μπορέσουν να το κρίνουν σε σημεία που σε ανησυχούν. Π.χ. αν έχει περιγραφές μηχανών και δεν σκαμπάζεις γρι, όπως εγώ, βρες καλού κακού έναν μηχανικό που να μπορέσει να σου πει ότι αυτό κι εκείνο το σημείο αντιτίθενται στους νόμους της φυσικής, ώστε να διορθωθείς. Και μετά βρες έναν που να μην είναι μηχανικός, να μη σκαμπάζει γρι, όπως εγώ, και δώσ’ του το κείμενο και πες του: «κατάλαβες τι γράφω εδώ; Θεωρείς ότι αξίζει τον κόπο να τα πω όλα αυτά για να προωθήσω την πλοκή; Βαριέσαι και μόνο στην ιδέα;» 10. Γιατί να ακολουθήσω εκείνη ή την άλλη ή καμία υπόδειξη; Η μαγική φράση είναι «γιατί νιώθω πως πρέπει». Κακά τα ψέματα, ακόμα κι ο πιο επηρμένος και αυτολατρευόμενος συγγραφέας μπορεί να καταλάβει πότε ο beta reader του λέει κάτι που ισχύει και πότε η παρατήρηση είναι προϊόν ανειλικρίνειας, ξερολίας ή απλά και μόνο βλάβης εγκεφαλικής. Όσα κι αν σου πουν, το κείμενο τελικά είναι δικό σου, οι διορθώσεις είναι δικές σου επιλογές. Εσύ θα χρεωθείς και τα καλά, και τα κακά του. Θέλουμε από σένα κάτι δικό σου, κάτι που κι εσύ ο ίδιος αναγνωρίζεις πως χρειάστηκε δουλειά και που ήσουν διατεθειμένος να την κάνεις. Από την άλλη, είναι και μερικά πράγματα που απλά και μόνο δεν μπορούν να γίνουν, όπως π.χ. να δεχτείς κάθε μια παρατήρηση που θα σου γίνει από τους αναγνώστες σου ως σωστή. Τότε το κείμενο δε θα είναι δικό σου, θα είναι της ολομέλειας, που λέει κι ο Αρκάς. Κι εφόσον τη δική σου υπογραφή θα έχει από κάτω, εφόσον εσύ επέλεξες να το καραγκιοζέψεις έτσι, εσύ θα χρεωθείς και την αποτυχία του, κι αντί για ένα παιδί ανθρώπινο, με όλα του τα καλά και τα κακά, θα μας δώσεις ένα τέρας του Φρανκενστάιν. 11. Γιατί να τυπώσω; Ακόμα κι αν η οθόνη του υπολογιστή σου έχει ευκρίνεια πέραν της κανονικής, το ανθρώπινο μάτι είναι εκπαιδευμένο να δέχεται ανακλώμενο φως κι όχι εκπεμπόμενο. Ακόμα κι αν χρησιμοποιείς e-reader από την πρώτη μέρα που εφευρέθηκαν, έμαθες να διαβάζεις σε χαρτί. Υπάρχει κάτι το υπερβατικό στην αίσθηση του χαρτιού, κάνει το κείμενο απτό, του δίνει υλική υπόσταση. Αυτό λειτουργεί ακόμα και υποσυνείδητα, κατά βάθος δε θεωρούμε «πραγματικό», απτό, υλικό, το ηλεκτρονικό κείμενο. Γι’ αυτό, το τελευταίο χέρι των διορθώσεών μου, μετά από όλων των ειδών τις διορθώσεις που μπορούν να γίνουν σε ένα κείμενο, εγώ προσωπικά το κάνω σε τυπωμένο αντίτυπο. Προτιμώ 12άρια ή 13άρια γράμματα, για να βλέπω πιο καθαρά και τις μικρές λεπτομέρειες (τελείες που λείπουν, λάθος τόνοι, τυπογραφικά), και πλατιά περιθώρια, ώστε να κάνω τις σημειώσεις μου αν χρειαστεί. Πιστέψτε με, αυτό το τελευταίο χάρτινο γυάλισμα έχει σώσει κόσμο και κοσμάκη από πατατούλες μεγέθους καρπουζιού.** 12. Οπότε, γιατί να διορθώσω; Γιατί, πώς να το κάνουμε, δεν είσαι καλύτερος συγγραφέας από τον Χεμινγουαίη. Τελεία και παύλα. *Υπάρχουν δύο τυπωμένα βιβλία ελληνικού φανταστικού, στα οποία ένας από τους ήρωες αλλάζει όνομα στο μέσο της πλοκής, (π.χ. Κώστας-Χρήστος) και το καταλαβαίνεις ότι είναι το ίδιο άτομο από την περιγραφή του και μόνο. Εντάξει, πόσο πιο τεμπέλης να είναι ένας συγγραφέας; **Και για όσους σκέφτονται σοβαρά το θέμα της ανακύκλωσης, όπως εγώ, ποτέ δεν τυπώνω μόνο από τη μία πλευρά της σελίδας? κι αν το κάνω, τότε την κρατάω για να τη χρησιμοποιήσω ως scrap paper. Φυσικά, όταν και οι δύο πλευρές χρησιμοποιούνται, ανακυκλώνω ή κρατάω το χαρτί για χαρτοκατασκευές. Προηγούμενα θέματα: α) 12 πράγματα που χρειάζεσαι για να ξεκινήσεις να γράφεις β) 12 τρόποι να προσεγγίσεις μια ιδέα γ) 12 τρόποι να προσεγγίσεις την κοσμοπλασία σου δ) 12 πράγματα που πρέπει να ξέρεις για τον ήρωά σου ε) 12 τρόποι προσέγγισης της πλοκής ς) 12 λόγοι επιλογής ή απόρριψης της οπτικής γωνίας ζ) 12 σημεία όπου τα κλισέ πρέπει να αποφευχθούν πάση θυσία η) 12 τρόποι να ζωντανέψεις το γραπτό σου θ) 12 ελαττώματα στο χαρακτήρα ενός συγγραφέα ι) 12 πράγματα που μπορείς να εκμεταλλευτείς για να κάνεις τη συγγραφική ζωή σου εύκολη
  13. 2 points
    Τζο Χιλ και ''Κερασφόρος''.
  14. 2 points
    Κάποτε, κάποιος μου είχε πει ότι έγραφε (κι ακόμα γράφει, και να συνεχίσει ο άνθρωπος - άσχετο). Λόγω του ύφους του όταν μιλούσε γι' αυτό, διατηρούσα αμφιβολίες. Επειδή ήταν κάποιος που έβλεπα συχνά, είχαμε μερικές, σποραδικές και σύντομες κουβέντες περί συγγραφής. Όταν του ανέφερα τη λέξη "επιμέλεια" και διαπίστωσα ότι δεν καταλάβαινε πού αναφερόμουν, επιβεβαιώθηκαν οι υποψίες μου ότι ο άνθρωπος αυτός κάνει ψυχοθεραπεία μέσα από τα κείμενά του, και καλά κάνει, αλλά μέχρι εκεί. Μου είπε "εντάξει, αυτό δεν παίρνει πολύ ( ), έχω ελάχιστα τυπογραφικά-ορθογραφικά". Του εξήγησα λίγο τι εννοούσα, κι ότι δεν είναι μόνο αυτά. Μου είπε: "ε, μπορεί -σπάνια- να αλλάξω θέσεις σε δυο παραγράφους, σιγά, ένα κλικ είναι". Δεν συνέχισα την κουβέντα. Κάποιος (άλλος) που δεν γράφει, δεν με καταλάβαινε, δεν με πίστευε, όταν του είπα ότι ο κοινός μας γνωστός δεν έχει συζητήσει με κανέναν, ούτε έχει διαβάσει ένα τόσο δα αρθράκι περί συγγραφής, και ότι γράφει με τρόπο αυθόρμητο, εφηβικό θα έλεγα, πάντως κρίμα γιατί την έχει την κλίση (από τα ελάχιστα δείγματα που έχω διαβάσει). Μπορώ, από αυτή την κουβεντούλα (δεν κάνω διορθώσεις) να καταλάβω πώς εννοεί το "γράφω" κάποιος.
  15. 2 points
    Ντέιβιντ Λιν - Το νησί του Διαβόλου Ένα από τα πολύ καλά και τίμια βιβλία της σειράς "Βιβλιοθήκη του Τρόμου" των εκδόσεων Σίμωσι. Τώρα πώς ακριβώς ο Γκλεν Τσάντλερ -που είναι κανονικά ο συγγραφέας του βιβλίου- έγινε Ντέιβιντ Λιν, μόνο οι υπεύθυνοι της έκδοσης το ξέρουν. Όσο για τον ελληνικό τίτλο, είναι απόλυτα ταιριαστός με το περιεχόμενο, αλλά και με την όλη καλτίλα που χαρακτηρίζει αυτού του είδους τα βιβλία τρόμου της δεκαετίας του '80, οπότε δεν πειράζει που είναι κάπως άσχετος με τον αγγλικό τίτλο. Τώρα, η πλοκή είναι κάτι που έχουμε δει και ξαναδεί σε βιβλία και ταινίες, με ή χωρίς παραλλαγές, όμως ο συγγραφέας προσφέρει απλόχερα δράση, αγωνία και ένταση, καθώς επίσης και gore σκηνές στα κατάλληλα σημεία. Η γραφή είναι πολύ καλή για το είδος, συμπαγής και σίγουρη, με δυνατές περιγραφές και φυσιολογικούς διαλόγους. Οι χαρακτήρες έχουν τα αναπόφευκτα κλισέ, όμως οι αντιδράσεις τους πείθουν και τελικά σε κάνουν να τους λυπηθείς γι'αυτά που τραβάνε. Το όλο σκηνικό του απομονωμένου νησιού είναι πολύ καλά και πειστικά δοσμένο, ενώ η κλειστοφοβική και σκοτεινή ατμόσφαιρα είναι ικανή από μόνη της να κρατήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την αρχή μέχρι το τέλος. Φυσικά υπάρχουν αδυναμίες στην πλοκή και τους χαρακτήρες, όμως δεν το συζητάω, για τη σχολή και το είδος του είναι ένα πολύ καλό δείγμα, που αξίζει να διαβάσει κάποιος ψαγμένος τρομολάγνος. 7.5/10
  16. 2 points
    Αδυνατώ να γράψω κάποιες φορές λόγο υποχρεώσεων και όταν μετά από καιρό διαβάσω αυτό που είχα γράψει μου φαίνεται τόσο "φτωχο"με αποτελέσμα να το ξαναγράφω από την αρχή. Διορθώνω συνέχεια. Πλέον δεν με νοιάζει. Το νιώθω κάθε φορά πιο "ωριμο", αν μπορώ να το χαρακτηρίσω έτσι. Διάβασα σήμερα κάποιες συμβουλές σας, τι να προσέξω στο γράψιμο και να ...μου ήρθε Η έμπνευση! Πάλι σβήσε γράψε από την αρχη😊
  17. 1 point
    Έχω αρχίσει το "Η ζωή και οι απόψεις του Τρίστραμ Σάντι, κυρίου από σόι", του Λώρενς Στερν.
  18. 1 point
    Γιατί, αν μη τι άλλο, αν δεν το κάνεις αυτό δε θα πας ποτέ σε ένα επόμενο έργο!
  19. 1 point
    Ζαν-Μπερνάρ Πουί - Το αγόρι με το φαγωμένο αφτί (L'Homme à l'oreille croquée, 1987) Πέρυσι τον Δεκέμβριο απόλαυσα σε μεγάλο βαθμό το "Ο Σπινόζα γαμάει τον Χέγκελ", με αποτέλεσμα ο Πουί να μου δημιουργήσει σχετικά μεγάλες προσδοκίες για τα βιβλία του. Επέλεξα να διαβάσω αυτό αντί για το "Εθνική 86", γιατί ήθελα κάτι πραγματικά σύντομο. Λοιπόν, πρόκειται για ένα ιδιαίτερο μυθιστόρημα αγωνίας, που συνδυάζει την ιστορία ενηλικίωσης με τη δράση, με το τελικό αποτέλεσμα να είναι αρκούντως ψυχαγωγικό. Η πλοκή είναι απλή, αλλά συνάμα έντονη, με γρήγορους ρυθμούς και αγωνία σε διάφορα σημεία της, σίγουρα καταφέρνει να κρατάει στην τσίτα τους αναγνώστες. Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση του έφηβου πρωταγωνιστή ουσιαστικά κάνει την όλη διαφορά, έτσι πειστική όπως είναι, με τις έντονες περιγραφές και το περίεργο χιούμορ. Προφανώς το βιβλίο είναι λιγότερο κάφρικο, καλτ και αναρχικό από το "Ο Σπινόζα γαμάει τον Χέγκελ", αλλά δεν λείπουν οι ακραίες στιγμές, ο κυνισμός και η νουάρ ατμόσφαιρα. Και η άτιμη η γραφή είναι ικανή να κάνει τον αναγνώστη να διαβάσει το βιβλίο χωρίς να πάρει ανάσα. Δεν ξέρω, η πένα του Πουί έχει αυτό το "κάτι" που με τραβάει. Ελπίζω μόνο να βρω τα εξαντλημένα "Η τελευταία παγίδα" και "Θάνατος στις ράγες", γιατί στα αδιάβαστα μου έχει μείνει μονάχα το "Εθνική 86". 8/10
  20. 1 point
    Τζον Φράνκλιν Μπάρντιν - Το άλογο, το ξωτικό κι ο θάνατος (The Deadly Percheron, 1946) Αγορασμένο από το παζάρι βιβλίου έναντι τριών ευρώ, το είχα να πιάνει σκόνη στη βιβλιοθήκη μου για πάνω από εφτά χρόνια, μέχρι τελικά να πάρω την απόφαση να το διαβάσω αυτές τις μέρες. Πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον και αρκετά ψυχαγωγικό μυθιστόρημα μυστηρίου με νουάρ αισθητική και πλοκή που κρατάει στην τσίτα τους αναγνώστες. Ο συγγραφέας παίζει με το μυαλό των χαρακτήρων του, αλλά ακόμα και με το μυαλό των αναγνωστών, μιας και χρησιμοποιεί διάφορα τεχνάσματα που έχουν να κάνουν με τις ψυχικές ασθένειες, έτσι ώστε σαν αναγνώστης να μην είσαι σίγουρος τι ακριβώς συμβαίνει με τον αφηγητή της ιστορίας, αν είναι ένας κακομοίρης που τον έμπλεξαν ή ένας σχιζοφρενής δολοφόνος με διαταραχές προσωπικότητας. Σε μερικά σημεία η πλοκή ίσως να κουράζει λίγο, γιατί θες επιτέλους σαν αναγνώστης να βγάλεις μια άκρη με όλα αυτά τα μπερδεμένα και απρόσμενα επεισόδια που διαβάζεις, από την άλλη όμως έχει όλα αυτά τα καλούδια που χαρακτηρίζουν ένα καλό μυθιστόρημα μυστηρίου και αγωνίας, με τον Μπάρντιν να χειρίζεται πολύ καλά όλα τα εργαλεία του είδους, προσφέροντας στο τέλος κάποιες λογικές (ή έστω λογικοφανείς) εξηγήσεις για τα "ποιος", "γιατί" και "πώς". Η γραφή είναι αρκετά καλή και ευκολοδιάβαστη, με τις απολύτως απαραίτητες περιγραφές, χωρίς κουραστικές και άσχετες με την υπόθεση λεπτομέρειες. Γενικά, ένα καλό νουάρ μυστηρίου, κάπως μπροστά για την εποχή και τη σχολή του, που θα προσφέρει λίγες ψυχαγωγικές ώρες στους λάτρεις του είδους. 8/10
  21. 1 point
    Δεν ξέρω τι ακριβώς θέλεις να καυτηριάσεις με αυτή την ιστορία πάντως μου θυμίζει την "Μύτη" του Νικολάι Γκόγκολ. Ο συγγραφέας θέλοντας να καυτηριάσει θέματα της εποχής του δημιουργεί μια απίστευτη ιστορία. Ο Ιβάν Γιάκοβλεβιτς, ο μπαρμπέρης, ντύθηκε, κάθισε στο τραπέζι, ψιλόκοψε το κρεμμύδι του, το αλάτισε κι έκοψε στα δυό το ψωμί. Και τα ‘χασε. Γιατί μέσα στην ψίχα του ψωμιού κάτι ξεχώριζε μαλακό και άσπρο: μιά μύτη! Και μάλιστα μια μύτη γνωστή! Η φρίκη ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό του.. Ένας ανώτερος υπάλληλος ξυπνάει χωρίς μύτη, μια μύτη κυκλοφορεί στους δρόμους της Πετρούπολης, παίρνει άμαξα, κάνει τις βόλτες της, πιάνει κουβέντα με τους άλλους, επιδεικνύει μάλιστα και έναν αλαζονικό χαρακτήρα... Αναρωτιέσαι συνεχώς που το πάει ο συγγραφέας; Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι ότι διεγείρει έντονα το ενδιαφέρον. και αυτό δεν είναι κάτι εύκολο.
  22. 1 point
    Διάβασα την τριλογία του ντετέκτιβ Μπιλ Χότζες. Και ήταν καλή, μου άρεσε. Καλογραμμένο το πρώτο μέρος με χαρακτήρα αντιήρωα που δεν μπορεί κανείς παρά να συμπαθήσει. Η δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει μετά την συνταξιοδότηση του προσδίδει αληθοφάνεια. Από την αφόρητη ρουτίνα του έρχεται να τον βγάλει η πρόκληση- πρόσκληση ενός ανθρωπόμορφου τέρατος και αυτός φυσικά θα ανταποκριθεί. Είχα προνοήσει να μην δω την σειρά έτσι ώστε να μην ξέρω τι παίζει. Μπόρεσα λοιπόν να το απολαύσω, και ακόμη περισσότερο το δεύτερο που ήταν και το καλύτερο. Για την αγωνιώδη του πλοκή, κυρίως όμως για τα της φυλακής και τα όσα -δικαίως- τράβηξε. Και είναι αυτό που μου αρέσει πάρα πολύ στα βιβλία του Κινγκ. Οι μικρές υποιστορίες που χρωματίζουν την κύρια. Μακάρι να είχε περισσότερα επεισόδια. Οδυνηρά δυνατός ο θάνατος του αδερφού του Μπρέιντι Χάρτσφιλντ, θυμάμαι ότι σφίχτηκα. Έξτρα πλεονέκτημα η αφήγηση με φλας μπακ όσο και οι πάμπολλες κινηματογραφικές και λογοτεχνικές αναφορές. Δεν ξέρω αν ο Δρομέας θύμισε σε κανέναν τον Μαύρο Πύργο, εμένα πάντως ναι. Με όλο αυτό το ευρύ χρονικό διάστημα που χρειάστηκε και τις περίεργες προτροπές που έλαβε για να τον τελειώσει. Άτυπος παραλληλισμός, το ξέρω, μου ήρθε όμως αμέσως στο μυαλό. Το ''Τέλος Βάρδιας'' χωρίς να είναι κακό, ήταν το πιο αδύναμο. Ίσως επειδή με την πιο μεταφυσική του χροιά υστερούσε έναντι της ρεαλιστικότερης προσέγγισης των προηγούμενων. Μου άρεσε όμως η κοινωνική του ευαισθησία με την διάδοση των αυτοκτονικών τάσεων μέσω του διαδικτύου, μία από τις μεγάλες μάστιγες της εποχής μας. Και σε μικρότερο βαθμό, το κατηγορώ του εθισμού των ανθρώπων από τα κάθε λογής gadgetοειδή. Τέλος, ο θάνατος του...ξέρετε. Όσο και αν με λυπεί, συγχρόνως μου αρέσει όταν πεθαίνουν και καλοί χαρακτήρες. Όχι μόνο οι κακοί, το θεωρώ ευκολία που εξυπηρετεί υπερβολικά τις ανάγκες του βιβλίου. Ωραία λοιπόν σε γενικές γραμμές. Αν υπάρχουν τρεις κατηγορίες του, θα την έβαζα στη μέση. Στα αξιόλογα, ανάμεσα σε αριστουργήματα και φόλες
  23. 1 point
  24. 1 point
    The Last Wish Πάει κι αυτή η φορά... Πρέπει να ήταν η έκτη, το λιγότερο, φορά που το διάβασα ολόκληρο. Γιατί ένα διήγημα τώρα ή ένα κομμάτι μετά, του έχω κάνει αμέτρητα ξεφυλλίσματα. Τι να πω γι' αυτό το βιβλίο; Το λατρεύω. Τον τρόπο του να τα λέει. Το χιούμορ του. Την γλυκόπικρη γεύση του. Τις σκηνές δράσεις του! (Πριν απ' αυτό, βαριόμουν τις σκηνές δράσης). Και, ε, ναι: τον Γκέραλτ. The Sword of Destiny Σ' αυτό το βιβλίο γνωρίζουμε καλύτερα τον witcher Geralt, τους φίλους του, τον κόσμο του. Και το Πεπρωμένο του. Μπαίνουμε πια για τα καλά, διήγημα με το διήγημα, στις προσωπικές του υποθέσεις. Μου αρέσει ο τρόπος που δένονται οι ιστορίες άλλων χαρακτήρων, (πολλές φορές όχι ανθρώπων, συνήθως ιστορίες επιβίωσης αλλά συχνά και ιστορίες αγάπης), με τον χαρακτήρα του Geralt, με τη ζωή και τις αγωνίες του. Είναι αυτό που ψάχνω στα βιβλία φαντασίας: ιστορίες πολλών διαφορετικών χαρακτήρων, οι οποίες όμως έχουν κάτι παραπάνω να πουν από μια περιπέτεια σε έναν φανταστικό κόσμο. Έχουν να πουν πράγματα για την αληθινή ζωή, αυτή έξω απ' τα βιβλία. Και ο Αντρέι Σαπκόφσκι το κάνει πολύ καλά αυτό. Καταφέρνει πάντα να με κάνει να νιώσω πράγματα, πολύ δυνατά. Και αξέχαστα.
  25. 1 point
    Καλέ, πήγε τόσος καιρός από το προηγούμενο άρθρο; Σαν χτες μου φαίνεται… Αλλά έκανα brainstorming. Προσπαθούσα να βρω με ποιον τρόπο μπορεί κάποιος να γυαλίσει έναν χάλκινο καθρέφτη. Αλήθεια. Θα είχα τελειώσει πολύ νωρίτερα, νομίζω, αν είχα χρησιμοποιήσει όλες τις παρακάτω βοήθειες που μπορεί να έχει ένας συγγραφέας όταν γράφει. Έτσι, για να κάνει τη ζωή του πιο εύκολη, βρε αδερφέ. Standard Disclaimer: όλα όσα ακολουθούν δεν είναι τυφλοσούρτης. Καλείστε πριν τα εφαρμόσετε, να τα σκεφτείτε καλά και να πειραματιστείτε μαζί τους. Επίσης, και πάαααρα πολύ σημαντικό, μην ξεχνάτε ποτέ ότι αυτή είναι η προσωπική μου γνώμη, για την οποία α) διατηρώ το δικαίωμα να την αλλάξω στην πορεία της συζήτησης (εφόσον κάποιος φέρει τα κατάλληλα επιχειρήματα) και β) μπορεί να μην εξυπηρετεί τις δικές σας ανάγκες και τη δική σας ιδιοσυγκρασία. You have been warned. 12 πράγματα που μπορείς να εκμεταλλευτείς για να κάνεις τη συγγραφική ζωή σου εύκολη 1. Τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές Προφανές για όλους εμάς στο σφφ, που τους χρησιμοποιούμε για να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας, όχι και τόσο προφανές για όσους δεν έχουν καλή σχέση μαζί τους. Ένας υπολογιστής είναι αν μη τι άλλο μια γραφομηχανή μεγάλης ταχύτητας και ακρίβειας, που μπορεί να μην έχει εκείνον τον νοσταλγικό τίκι-τίκι-τίκι ήχο, αλλά σου επιτρέπει να δαχτυλογραφείς (και να έχεις άπειρα αντίγραφα εντός λίγων λεπτών), χωρίς να ματώνεις τα δάχτυλά σου κάθε φορά και χωρίς το τρισκατάρατο καρμπόν. Σκέψου επίσης ΠΟΣΟ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΛΑΓΗ. Αν αποφασίσεις ότι, ο ήρωας της δωδεκαλογίας σου έχει μαύρα κι όχι γαλάζια μάτια, για να το αλλάξεις σε χειρόγραφο θα κάνει τουλάχιστον τρεις μήνες, όσον καιρό θα σου πάρει να ΞΑΝΑΔΙΑΒΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ και τους δώδεκα τόμους της και να δακτυλογραφήσεις ή χειρογράψεις ξανά τις συγκεκριμένες σελίδες όπου αναφέρεται το χρώμα των ματιών αυτών. Με τον υπολογιστή είναι υπόθεση (κυριολεκτικά) δεκαπέντε λεπτών. Επιπλέον η αποθήκευση είναι απείρως πιο ασφαλής, εφόσον έχεις τη δυνατότητα να κάνεις αντίγραφα του ίδιου του ηλεκτρονικού αρχείου χωρίς καμία διαφορά το ένα από το άλλο κι επιπλέον να διατηρείς και χρονικό αρχείο του αρχείου σου (τι είπα πάλι τώρα), με τις διάφορες εκδοχές της ιστορίας. 2. Τους διορθωτές κειμένου Δηλαδή το Word (εντάξει, για το μεγάλο μέρος του πληθυσμού, όχι για όλους). Ορθογραφία και παραγραφοποίηση γίνονται εντός λίγων δευτερολέπτων, χωρίς να χρειάζεται να προσέχεις κάθε ώρα και στιγμή πότε αλλάζεις παράγραφο κι αν έχεις αφήσει δύο ή τρεις τελείες ή το tab για εσοχή. Επιπλέον, γραμματοσειρές όλων των ειδών θα σου είναι εύκολα διαθέσιμες, τα πλάγια και τα έντονα μπαίνουν με ένα κλικ κι αν υπάρχει οποιοδήποτε πρόβλημα με σύμβολα που δεν τα έχει το πληκτρολόγιο, έχεις και το κουμπί «Σύμβολο» (Insert symbol), όπου μπορείς να διαλέξεις ένα σωρό. Μπορείς επίσης να εκμεταλλευτείς τα σχόλια που σου παρέχει το Word (comments) τα οποία, προσωπικά, τα θεωρώ ιδανικά για να την επιμέλεια ενός κειμένου, για να ανταλλάσεις απόψεις εν θερμώ πάνω στο κείμενο με τους beta readers σου. Ειλικρινά, αν αποφασίσεις να μάθεις κάτι, να παρακολουθήσεις μαθήματα για κάτι που να έχει σχέση με τη συγγραφή, ξεκίνα από το word –ή τον οποίον άλλο κειμενογράφο χρησιμοποιείς. Θα κοπανάς το κεφάλι σου στον τοίχο για τις δυνατότητες που σου προσφέρει στο καθαρά τεχνικό κομμάτι της συγγραφής και που ως εκείνη τη στιγμή δεν τις ήξερες. Κι έτρωγες ώρες και ώρες για να κάνεις κάτι που θα σου έπαιρνε λίγα κλικ. 3. Το διαδίκτυο και όλα τα free ή μη προγράμματα γραφής Το διαδίκτυο: ελεύθερη πρόσβαση σε κάθε είδους πληροφορία. Τόσο απλά. Τα αστειάκια με τη browsing history συγγραφέων είναι ατελείωτα κι απόλυτα αληθινά. Μερικά highlights από τη δική μου των τελευταίων τριών ετών: ~Βότανα που προκαλούν έκτρωση ~ατμοτηλεβόλο ~ιστορία της ζάχαρης ~τι γεύση έχει το κρέας του γερακιού ~πόση ώρα χρειάζεται για να στηθεί μια γιούρτη ~υπερφυσικά πλάσματα της φυλής Τσόκτω. Σχετικά με τα προγράμματα γραφής, επειδή δεν τα κατέχω, ρίξτε μια ματιά σε αυτή τη συζήτηση. Τα παιδιά έχουν κάνει πολύ καλή δουλειά. 4. Τη Wikipedia Μπορεί να έχει τα προβλήματά της και πίσω από τις γυαλιστερές πολύχρωμες σελίδες της να διαδραματίζονται δράματα επιπέδου φωσκωλιάδας, αλλά είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι στη Βικιπαίδεια θα βρεις ΑΠΕΙΡΑ πράγματα. Από λεπτομέρειες και μεθόδους, μέχρι έμπνευση και υπαινιγμούς. Είναι το τέλειο σημείο για να χαθείς, πηδώντας από τον έναν υπερσύνδεσμο στον άλλο, κυνηγώντας την ιδέα για το επόμενο μυθιστόρημά σου ή τη λύση του μεγάλου προβλήματος στην πλοκή, που αντιμετωπίζεις αυτή τη στιγμή. Κι επιπλέον, δε χρειάζεται να ψάξεις να δεις αν όλα αυτά είναι αλήθεια ή όχι. Το 90% των σελίδων της είναι γραμμένες με στάνταρ ποιότητας κι όταν αυτά τα στάνταρ δεν καλύπτονται η ίδια η σελίδα το λέει πάνω-πάνω. 5. Τις ηλεκτρονικές σελίδες με τα χόμπι των άλλων Ο καθείς όπως τη βρίσκει κι εσύ τη βρίσκεις γράφοντας. Υπάρχουν άπειρα μέρη όπου παρέχονται συμβουλές συγγραφής, για παράδειγμα σ’ ετούτη η σειρά άρθρων. Ωστόσο, εσύ, που είσαι συγγραφέας φαντασίας, έχεις περισσότερες ανάγκες από έναν σκέτο συγγραφέα, έναν μεϊνστριμά. Θέλεις να μιλήσεις για πράγματα που πολύ πιθανόν να μην τα έχεις ζήσεις ο ίδιος. Όπως τα τεστ επιτάχυνσης στα οποία υποβάλλονται οι αστροναύτες, οι ήχοι του δάσους το ξημέρωμα κι ο χρόνος που κάνει το αίμα να ξεραθεί σε θερμοκρασία περιβάλλοντος. Πράγματα που γι’ άλλους ανθρώπους είναι χόμπι. Ένα παράδειγμα από προσωπική πείρα: ήθελα να βάλω λίγο χρώμα σε μια σκηνή δάσους. Από το σάιτ της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας, έμαθα ότι σε ένα τέτοιο μέρος θα ζούσαν τσαλαπετεινοί. Ύστερα πήγα στο http://www.xeno-canto.org/ και έψαξα ν’ ακούσω τη φωνή του πουλιού αυτού, μιας και, ούσα παιδί της πόλης, αμφιβάλλω αν την είχα ακούσει ποτέ. Το χόμπι κάποιων ν’ ακούν και να καταγράφουν φωνές πουλιών, με βοήθησε να κάνω την ιστορία μου πιο πιστευτή, ακόμη και στ’ αυτιά εκείνων που δεν έχουν ξανακούσει ποτέ τσαλαπετεινό. 6. Το έμπειρο σόι Γιατί όχι; Ο πατέρας μου μεγάλωσε σε αγροτική οικογένεια. Θυμάται κάποια πράγματα που μπορεί να μην είναι ακριβή ή ακριβοδίκαια, αλλά δίνουν το μέγεθος των γεγονότων. Αν χρειαστώ οδηγίες για την καλλιέργεια του τριφυλλιού (του τριφυλλιού, όχι του τρίφυλλου, καλέ) ή για το πώς σαλαγάνε τα μωρά της γαλοπούλας, θα τα έχω από πρώτο χέρι, χωρίς τις τσεκουράτες, δίχως συναίσθημα περιγραφές κάποιου γεωπόνου. Η μάνα από την άλλη θυμάται πώς είναι να βάζει να πλύνεις ρούχα χωρίς να έχεις πλυντήριο και θερμοσίφωνα ή να ζυμώνεις και να τρως ψωμί χωρίς να έχεις αρτοπαρασκευστή ή φούρνο franchise στα δύο τετράγωνα απόσταση. Κι αυτά είναι μόνο η κορφή του παγόβουνου. Πιστοί ακόλουθοι της ιδέας αυτής έχουν συμβουλευτεί κατά καιρούς: φίλη αμαζόνα για τις συνήθειες των αλόγων, φίλη cosplayer για το πόσο εύκολα φτιάχνεις ένα ψεύτικο σπαθί, Σουηδό φίλο που είχε υπηρετήσει ως έφιππος στο στρατό, συνάδελφο χασάπη που ξέρει τι φάτσα έχει ο καρκίνος στο κρέας του γουρουνιού, συνάδελφο μηχανικό που ξέρει τι είναι πιο ευαίσθητο, το ένα ή το άλλο είδος μεντεσέ. Πάει λέγοντας. Το μόνο που χρειάζεται είναι διορατικότητα, να συνειδητοποιήσεις αν και σε τι θα μπορέσει να σε βοηθήσει η εμπειρία κάποιου άλλου. Κι ίσως και λίγο τακτ, γιατί άντε να τον πείσεις ότι δε θες να παρατήσεις το πανεπιστήμιο για να σαλαγάς γαλοπούλες και να θερίζεις τριφύλλι, απλά θες να γράψεις μια λίγο πιο κουλ ιστορία από το συνηθισμένο. 7. Τις κοινότητες και τα συγγραφικά παιχνίδια τους Για όσους γράφουν και δεν έχουν λάβει έστω μία φορά μέρος στα συγγραφικά παιχνίδια του σφφ, ένα έχω να πω: παιδιά, χάνετε. Τα σχόλια που μπορεί να σου κάνουν οι άλλοι είναι το μικρότερο καλό που μπορεί να σου συμβεί. Πιο σημαντικά πράγματα από τα σχόλια είναι: α) ότι έχεις έναυσμα να γράψεις, β) ότι έχεις πίεση χρόνου κι αυτό βοηθάει πολύ στην πειθαρχία, γ) ότι γράφεις με άλλου το πρόσταγμα, δε σκέφτεσαι εσύ το θέμα, αλλά προσπαθείς να βρεις τη φωνή σου μέσα από το θέμα ενός άλλου και δ) ότι έχεις όριο λέξεων, το οποίο επίσης βοηθάει στην πειθαρχεία. Επίσης, αντίθετα απ’ ό,τι υποθέταμε όταν ήμασταν μικρότεροι, η συγγραφή μπορεί να γίνει ομαδικό άθλημα. Ρωτήστε αύριο-μεθαύριο που θα ξεκινήσει το SummerWriMo, να μάθετε. 8. Τις δικές σου εμπειρίες Διακοπές, γιατρός, ασθένειες, θάνατος, γέννηση. Κάποτε έκανα μια γαστροσκόπηση, μπορώ να περιγράψω με σαφήνεια την αίσθηση του πνιγμού. Μια άλλη φορά λιποθύμησα σταδιακά, θυμάμαι ακόμη τα κίτρινα φωτάκια που έγιναν μωβ κι ύστερα μαυρίλα. Ξέρω να ανοίγω ένα βαρέλι φέτα, θυμάμαι πως είναι να έχεις κάψει το χέρι σου, πώς νιώθεις όταν σου σκάει η μπάλα του μπάσκετ στα μούτρα, θυμάμαι πώς κάνουν οι γάτες όταν επιτίθενται σε σκύλο. Δεν ξεχνώ τη μυρωδιά του μελιού όταν καίγεται, τη γεύση του αίματος όταν δαγκώνω τη γλώσσα μου, πώς μυρμηγκιάζει το πόδι όταν κάθεσαι πάνω του πολλή ώρα. Το πρόσωπο της γιαγιάς μου στην κηδεία της. Τη ζαρωμένη μούρη του ανιψιού μου, όταν γεννήθηκε. You get the point. Μην ξεχνάς τις εμπειρίες σου, χρησιμοποίησέ τις. 9. Τα παζάρια βιβλίων Από τότε που μπήκαμε στην κρίση κι οι χονδρέμποροι άνοιξαν τις αποθήκες τους και βγάλαν στο σφυρί όλοι την πραμάτεια, αλλά και πιο πριν, όταν περιμέναμε πως και πως το Παζάρι Βιβλίου στην Κλαυθμώνος, τα παζάρια βιβλίου απέκτησαν μια ακόμα χρησιμότητα για μένα: μπορώ με ελάχιστα χρήματα να αποκτήσω βιβλία που είτε θα μου δείξουν πώς γίνεται κάτι, είτε θα μου δείξουν πώς αυτό το κάτι το έκαναν άλλοι πριν από μένα. Σαν συγγραφέας θεωρώ ότι διαβάζεις κιόλας – ειλικρινά ποτέ δεν κατάλαβα τι σόι συγγραφέας μπορεί να γίνει κάποιος χωρίς να διαβάζει – οπότε ένα παζάρι είναι ιδανικό μέρος για να βρεις τα βιβλία που θα σε ενδιέφεραν, χωρίς να κλαις μετά το μεροκάματο ή το βδομαδιάτικο που χρειάστηκε να δώσεις για να διαβάσεις κάτι που τελικά ήταν μία μπούρδα και μισή. Επίσης, λόγω των χαμηλών τιμών μπορεί να πάρεις πράγματα που σε άλλες περιπτώσεις δε θα αγόραζες κι έτσι να διευρύνεις τους ορίζοντές σου. Σημαντικό, επίσης, πλεονέκτημα των παζαριών είναι ότι βιβλία που ως συγγραφείς θα τα χρησιμοποιούσαμε στην έρευνα – π.χ. βιβλία αυτοβοήθειας ή κοινωνιολογίας ή γεωγραφίας ή ιστορίας ή χειροτεχνίας ή μυθολογίας ή λαογραφίας ή… σταματήστε με, έχω πάρει φόρα – και που, συνήθως, κοστίζουν ένα μάτι και το πρωτότοκό σου, στα παζάρια τα πουλάνε κοψοχρονιά. Έχω πετύχει βιβλίο (Πρόσωπα και άλλα κύρια ονόματα, της Αμαλίας Μεγαπάνου, 1149 σελίδες μεγέθους 28Χ21 και γραμματοσειρά μικρότερη από 8 στιγμές) με αρχική τιμή 112 ευρώ, να πέφτει στα 25. Πώς να μην το πάρω, αφού το είχα στο μάτι τρειςχιλιάδεςχρόνιαξερωγω; 10. Τις δημόσιες μεταφορές κι όχι μόνο Κάνε μια βόλτα με το λεωφορείο, χωρίς ακουστικά. Τι θα κερδίσεις; Εκπληκτικές μικρολεπτομέρειες του χαρακτήρα των ανθρώπων που μπορείς να τσιμπήσεις έτσι –ανθρώπων που δεν ανήκουν στον περιβάλλον σου και πιθανόν δεν έχουν τίποτε κοινό με σένα ή αυτό που ξέρεις. Για τους φαντασάδες και όσους δυσκολεύονται με την ονοματοδοσία, σπαράγματα λέξεων από ξένες γλώσσες που μπορούν να γίνουν θαυμάσια διηγήματα. Μια φράση τόσο εξωφρενική, που για να την εξηγήσεις πρέπει να φτιάξεις έναν ολόκληρο καινούργιο κόσμο γύρω της. Κι όχι μόνο (τι κλισέ φράση, θε μου) στο λεωφορείο, αλλά και στην καφετέρια και στο σούπερ μάρκετ και στην ουρά για τα εισιτήρια των Everly Brothers. Αλήθεια, οι ωτακουστές δε μένουν δίχως έμπνευση ποτέ. 11. Το Google Street View Μη γελάτε! Ειδικά για όσους θέλουν να γράψουν κάτι στον πραγματικό κόσμο, το Google Street View μπορεί να φανεί σωτήριο. Βλέπεις πραγματικές τοποθεσίες, ξέρεις ακριβώς για ποιο πράγμα μιλάς. Ακόμα και για όσους δεν γράφουν στον πραγματικό κόσμο, μια βόλτα σε ένα άλσος ή στο κάστρο Μπραν ή στις παρυφές της ερήμου ή σε έναν κατσικόδρομο στα όρη του Νεπάλ, μπορεί να σου δώσει την αίσθηση του χώρου – το τι βλέπεις και τι όχι – και να σε βοηθήσει να περιγράψεις σωστότερα το τοπίο σου. 12. Τα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους Ειδικά για όσους δημιουργούν προβιομηχανικούς κόσμους, μια επίσκεψη σε αρχαιολογικό χώρο, κάστρο, βίγλα, μπουντρούμι, δίνει απίστευτα πραγματική αίσθηση του χώρου και της προοπτικής. Δεν είναι απλά ότι βλέπεις ένα σπίτι στη Δήλο, π.χ. Μπαίνεις μέσα, περνάς το κατώφλι του. Ξαφνικά γίνεσαι εσύ ο ίδιος/ίδια ο ήρωάς σου που θα διασχίσει αυτό το συγκεκριμένο κατώφλι, που θα φορέσει αυτό το συγκεκριμένο κράνος, που θα χρησιμοποιήσει αυτή τη συγκεκριμένη κούπα. Ακόμα και σημεία που είναι μάλλον ανατριχιαστικά, όπως το Εγκληματολογικό Μουσείο της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΠΡΟΣΟΧΗ, μην γκουγκλάρετε εικόνες, αν δεν έχετε πολύ γερό στομάχι) ή το Μουσείο Βασανιστηρίων στη Μάλτα είναι μέρη που μπορούν να δώσουν τροφή για σκέψη κι αληθοφάνεια ή έμπνευση της στιγμής. Προηγούμενα θέματα: α) 12 πράγματα που χρειάζεσαι για να ξεκινήσεις να γράφεις β) 12 τρόποι να προσεγγίσεις μια ιδέα γ) 12 τρόποι να προσεγγίσεις την κοσμοπλασία σου δ) 12 πράγματα που πρέπει να ξέρεις για τον ήρωά σου ε) 12 τρόποι προσέγγισης της πλοκής ς) 12 λόγοι επιλογής ή απόρριψης της οπτικής γωνίας ζ) 12 σημεία όπου τα κλισέ πρέπει να αποφευχθούν πάση θυσία η) 12 τρόποι να ζωντανέψεις το γραπτό σου θ) 12 ελαττώματα στο χαρακτήρα ενός συγγραφέα
This leaderboard is set to Athens/GMT+03:00
  • Newsletter

    Want to keep up to date with all our latest news and information? (STRONGLY RECOMMENDED)

    Sign Up
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..