Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 06/17/2019 in Posts

  1. 9 points
    Οπότε για να δούμε χμμ, μπορούμε να έχουμε αγνό Λαβρακραφτιανο κοσμικό τρόμο με ολίγον από συγκάλυψη θεωρία συνομωσιας στην Ελλάδα; Πράξη 1, Γερμανός βετεράνος του Οθωμανικου στρατού κατά τον 1ο Βαλκανικό πόλεμο και πρακτωρ επιστρέφει στη Γερμανία το 1913. Με άδεια χέρια; Όχι βέβαια, φέρνει μαζί του και ένα μικρό δωράκι το κιταμπ αλ αζιφ. Γιατί ναι φυσικά και το αραβικό κείμενο υπάρχει στην πρωτεύουσα του χαλιφατου αν ξέρεις τους σωστούς ανθρώπους και τις σωστές βιβλιοθήκες. Ο άνθρωπος μας είναι υπαρκτό πρόσωπο, ο Ρούντολφ φον Σεμποττενντορφ, ο δημιουργός της κοινωνίας της Θουλης. Πράξη δεύτερη η τρίτη Γερμανική Ανταρκτική αποστολή φεύγει λίγους μόνο μήνες από την επιστροφή του Ρούντι στη Γερμανία. Εν τω μεταξύ πίσω στην Ελλάδα... που αλλού θα βρισκόταν η Ελληνική μετάφραση του βιβλίου αν όχι καταχωνιασμενη στη βιβλιοθήκη κάποιων μοναστηριων. Οι σωστοί άνθρωποι ξέρουν και ξέρουν και παρακολουθουν το Οθωμανικο αντίστοιχο (και αντιστροφως). Άνθρωποι σαν τον Ιωνα Δραγούμη και το παρακλάδι της Οργάνωσης Κωνσταντινουπολεως που είναι κάτι παλιότερο... Ή τον Άγγελο Τανάγρα που ήταν αξιωματικός του ναυτικού και οι Ελληνικές θάλασσες είναι γεμάτες θρύλους για περίεργα πλάσματα, πειρατές, αρχαία λιμάνια και απομονωμενενα νησιά. Στη Μεσόγειο οι άνθρωποι ήταν δεμένοι με τη θάλασσα πολύ πριν οι Άγγλοι υπάρξουν για να γίνουν ψαράδες, τυχαία ο θεός των deep ones ήταν στο Φοινικικο πάνθεον; Φλασμπακ στη λίμνη των Γιαννιτσών κάποια χρόνια πριν. Οι μακεδονομαχοι και οι κομιτατζηδες δεν έχουν να πολεμήσουν μόνο ο ένας τον άλλο, υπάρχουν και μυστικά στο βάλτο που η Πηνελόπη Δέλτα άφησε μυστικά. Η μήπως όχι; Έχεις διαβάσει την πλήρη μη λογοκριμενη έκδοση στη βιβλιοθήκη της ΥΠΑ; Της Υπηρεσίας Παραφυσικης Αμύνης φυσικά. Πράξη τρίτη, Μακεδονικό μέτωπο 1915-16, οι μάχες των χαρακωματων βγαλμένες κατευθείαν μέσα απο τη Ζωή εν Ταφω του Μυριβήλη... με τα Γερμανικά σογγοθ να έχουν καταστρέψει το Σερβικό στρατό... και αν η άλλη πλευρά έχει σπάσει το ταμπού της χρήσης παραφυσικων μέσων... Λογική συνέχεια /θεωρία συνωμοσίας... γιατί ο Ελληνικός στρατός προσπάθησε να φτάσει στην Αγκυρα; Η οποία είναι στην αρχαία Φρυγια όπου υπήρχε η λατρεία της μεγάλης μητερας; Της μεγάλης μητέρας όπως λέμε shub niggurath; Τι είχε ξυπνήσει η γενοκτονία των χριστιανών της Ανατολής;
  2. 5 points
    Η Αμαλία είχε μάθει για πολλοστή φορά ότι την είχε απατήσει ο άντρας της. Αυτή ήταν η πρώτη, και η μόνη, φορά που δοκίμασε να εκδικηθεί με το ίδιο νόμισμα. Και ένα απόσπασμα (652 λέξεις) από το sci-fi μυθιστόρημα μου "Ρεπλίκα". Ακολούθησε ένα διήμερο γλέντι με χορούς, άσματα, αγώνες τοξοβολίας, οινοποσία, με το παράξενο κρασί που κατασκεύαζε η φυλή από γογγύλια, και φαγητό. Με τον Ζόζοφα, μεταξύ κρασιού και φιλέτου, επιδοθήκαμε σε αγώνες μπρα-ντε-φερ, όπου με νίκησε σε όλους. Ο Κάρθαν είπε ότι αυτό ήταν καλό, ότι δηλαδή ανέβαζε τον ηγεμόνα στα μάτια του λαού του, χωρίς όμως να μειώνει το κύρος του γενναιόδωρου πλανητάρχη. Στο τέλος των πανηγυρισμών περίμενε το ξημέρωμα που θα παίρναμε τον δρόμο του γυρισμού. Όχι όμως πριν την κρίσιμη νύχτα για το νεόνυμφο ζευγάρι. Μας συνόδευσε ολόκληρη κουστωδία μέχρι την σκηνή μου, την οποία είχαν κυκλώσει με αναμμένους πυρσούς καρφωμένους στο έδαφος. Η αντανάκλαση της φλόγας τους από τη στενή είσοδο, και η ανταύγεια από τον λάκκο με τα αναμμένα κάρβουνα στο κέντρο της σκηνής, ήταν ο μόνος φωτισμός που είχαμε στη διάθεση μας. Το μικρό άνοιγμα ψηλά στην τέντα επέτρεπε στην φυγή των αναθυμιάσεων και επέτρεπε μια φευγαλέα ματιά στον έναστρο ουρανό. Τα σύννεφα είχαν σκορπιστεί πριν προλάβει να στρώσει το χιόνι, αλλά το κρύο ήταν έντονο. Η νύφη μου φάνταζε εξωπραγματική τώρα που ήμασταν μόνοι, το σκούρο πρόσωπο της σχεδόν αόρατο στις σκιές, το βλέμμα της καυτό πάνω μου. Θα πρέπει να με μισούσε. Το νυφικό και το στεφάνι της έμοιαζαν να αιωρούνται γύρω από τα μάτια της. «Κοίτα» της είπα, «Ξέρω ότι δεν με καταλαβαίνεις, αλλά δεν χρειάζεται να με φοβάσαι. Δεν πρόκειται να σε πειράξω. Όλα αυτά ήταν για τα δικά τους μάτια. Για το καλό της συνθήκης. Θα φροντίσω για την άνεση σου, δεν πρόκειται να σου λείψει τίποτα. Όσον αφορά εμένα, είσαι ελεύθερη. Μπορείς να ξαπλώσεις σ’αυτή την άκρη. Εγώ θα πάρω την άλλη πλευρά της σκηνής. Να εκεί. Εντάξει;» Κοιταχτήκαμε για λίγο. Δεν είχε ιδέα τι της έλεγα, πιθανό να μην την ενδιέφερε καν. Πισωπάτησε και στάθηκε ακριβώς δίπλα στη θράκα. Με μια κίνηση που με ξάφνιασε, έριξε από πάνω της το νυφικό και έμεινε ολόγυμνη. Το δέρμα της, αψεγάδιαστα λείο, φωτίστηκε κεχριμπαρένιο. Είχε μικρό στήθος, με μεγάλες, μελαψές αρεόλες και μυτερές θηλές. Η ηβική της χώρα ήταν πλούσια σε ανέγγιχτη τριχοφυΐα. Αμέσως ένιωσα να ασφυκτιώ επώδυνα στο παντελόνι, ήταν λες και το σώμα μου είχε δική του θέληση. Η Βρίθια διάλεξε μαξιλάρια δίπλα στη φωτιά και ξάπλωσε εκεί τελείως προκλητικά, με τα πόδια της ανοιγμένα. Με περίμενε. Το επικριτικό της βλέμμα θα λύγιζε και ατσάλινο δόρυ, όχι όμως το δικό μου. Έβρισα μέσα από τα δόντια τον εαυτό μου, αλλά εκείνη την στιγμή, με κρασί ακόμα να κυλάει στο αίμα μου, ο πόθος με είχε συνεπάρει πρόστυχα. «Δεν κατάλαβες…» ψέλλισα. Σηκώθηκε απηυδισμένη και με πλησίασε άφοβα, χωρίς ντροπή. Είπε κάτι στη γλώσσα της και μου χούφτωσε θυμωμένη τον καβάλο. Μόλις αντιλήφθηκε ότι ήμουν ήδη έτοιμος, γέλασε και είπε κάτι άλλο, που επίσης δεν κατάλαβα. Με έσφιξε στη χούφτα της και με τράβηξε μαζί της μέχρι τα μαξιλάρια. Το παιχνίδι ήταν τελείως στα χέρια της. Μου έβαλε τρικλοποδιά και με έριξε κάτω. Χίμηξε αμέσως πάνω μου. Δεν είχε ιδέα πως ήταν κουμπωμένη η στολή μου αλλά αυτό δεν την πτόησε. Βγάζοντας κραυγές σαν αγρίμι, πάσχιζε να σχίσει τα ρούχα από πάνω μου. Προσπαθούσα όσο προλάβαινα να την βοηθήσω με τα κουμπιά, στην πορεία έτρωγα και μερικά χαστούκια. Όταν πια είχε ακάλυπτα όσα την ενδιέφεραν έπεσε πάνω μου και άφησα μια έκπληκτη κραυγή. Ένιωσα τα δόντια της και ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι είχε σκοπό να με ευνουχίσει. Αντ’αυτού κάθισε πάνω μου και γέλασε με την τρομάρα μου. Σίγουρα θα παρουσίαζα μια αστεία εικόνα για εκείνη, ένας γυμνός αυτοκράτορας, τόσο κοινός στην εμφάνιση χωρίς τα γαλόνια και τα μετάλλια του. Και ίσως είχε δίκιο, ίσως αυτό το κορίτσι με έβλεπε πιο ξεκάθαρα από ολάκερη την φυλή της. Από τους πάντες. Πάλεψα με αυτό το αγρίμι όλη νύχτα, και δεν θα ντραπώ να παραδεχτώ ότι ήταν υπέροχα. Ολοκλήρωσα τρεις φορές, την τρίτη αφού δέχτηκα θερμότατη παραίνεση και αρκετό ξύλο. Το πρωί με βρήκε σε πλήρη ικανοποίηση και με μώλωπες σε όλο μου το κορμί.
  3. 5 points
    Ο Ρωμαίος Πρέπει να Πεθάνει (Δολοφονώντας τους χαρακτήρες μας) Μπορεί να μην τον λένε Ρωμαίο, σύμφωνοι. Μπορεί να μην έμπλεξε σε κάποια τραγική και τέρμα ανέλπιδη ιστορία αγάπης, μπορεί να μην υπάρχει καν ιστορία αγάπης. Αλλά παρ’ όλα αυτά μπορεί να ήρθε η ώρα του. Να πεθάνει εννοώ. Τραγικά ή κωμικά, ηρωικά ή σαν δειλός, ανακουφιστικά ή επώδυνα, αναπάντεχα ή καταλήγοντας από κάποια ασθένεια, πλούσιος ή φτωχός, ακμαίος ή με τα μυαλά χαμένα. Εξάλλου ο θάνατος τα περιέχει όλα, όπως και η ζωή. Η Μήδεια και τα δίκια της Εντάξει, θα μου πείτε πέσαμε στα βαθιά. Η Μήδεια σκοτώνει τα παιδιά της για να εκδικηθεί τον πατέρα τους. Ένας συγγραφέας, γιατί σκοτώνει τα παιδιά του; Του πήρε κόπο, φροντίδα, χρόνο για να τα μεγαλώσει και να τα πλάσει έτσι ώστε να τα αγαπούν όσοι τα γνωρίζουν. Πέρα από την εντελώς ακραία περίπτωση της εκδίκησης (συγγραφέας γνωρίζει κορίτσι, συγγραφέας δίνει χαρακτηριστικά κοριτσιού στην αγαπημένη του ηρωίδα, κορίτσι παρατάει συγγραφέα, την ηρωίδα την τρώει η μαρμάγκα) γιατί χρειάζεται να σκοτώσουμε τους χαρακτήρες μας; Πότε πρέπει και πότε δεν πρέπει; Δεν υπάρχει αθανασία Ούτε στο σύμπαν, ούτε καν στα γραπτά μας. Ακόμη και για μας που γράφουμε λογοτεχνία είδους, δεν υπάρχει αθανασία. Ακόμη και αν ο χαρακτήρας ξαναγεννιέται, αν ήπιε το νερό της ζωής, αν είναι αιώνιος, εξωγήινος, ρομποτικός, κουρδιστός, ξωτικός, ψηφιακός, πλαστικός ή μαρμάρινος, πάντα υπάρχουν τρόποι να τον σκοτώσουμε/ ακυρώσουμε/ διαγράψουμε και πάντα μπορεί να χρειαστεί. Ας δούμε λοιπόν αναλυτικά πότε πρέπει να σκοτώσουμε το παιδί μας και πότε είναι χρησιμότερο να το αφήνουμε στην ησυχία του. 1. Ένας ήρωας φεύγει όταν δεν έχει πλέον ζωτικό ρόλο σε μία ιστορία. Όταν έχει πει όσα είχε να μας πει και όταν έχει κάνει όσα είχε να κάνει. Σωστό; Περίπου. Ένας ήρωας που δεν έχει τίποτα να πει, μπορεί απλώς να αποχωρήσει στο παρασκήνιο. Πότε πρέπει να τον ξεφορτωνόμαστε; Όταν ο ίδιος του ο θάνατος παίζει ζωτικό ρόλο την εξέλιξη του μύθου, όταν, δηλαδή, ο θάνατός του μας είναι χρησιμότερος από ότι η ζωή του. 2. Ένας ήρωας φεύγει όταν ο θάνατός του δίνει κίνητρο στους υπόλοιπους να συνεχίσουν. Όταν δίνει κάποιο παράδειγμα, ή έμπνευση. Η απώλεια εδώ γίνεται γενεσιουργός δύναμη. 3. Αναλώσιμοι χαρακτήρες. Είναι σωστό να υπάρχουν; Περίπου και εδώ. Κάποιοι χαρακτήρες έχουν σίγουρα λιγότερη σημασία στην εξέλιξη του μύθου από κάποιους άλλους. Κάποιους χαρακτήρες τους χτίζουμε μόνο και μόνο για να τους ξεφορτωθούμε, καθώς είναι φορείς μίας γνώσης ή ενός μυστικού, ή εκπροσωπούν μια συγκεκριμένη συνθήκη. Όταν αποκαλυφθεί το μυστικό ή όταν πάψει να ισχύει η συνθήκη οι χαρακτήρες αυτοί πρακτικά καθίστανται άχρηστοι. Το λάθος εδώ είναι όταν ένας χαρακτήρας οδεύει εμφανώς προς το θάνατό του, με το που κάνει τα πρώτα του βήματα στο γραπτό μας. Όταν ο αναγνώστης μαντεύει ότι ο χαρακτήρας αυτός δεν «έχει πολλά ψωμιά» ή όταν, καμιά φορά, μαντεύει ακόμη και το πώς ή το πότε θα πεθάνει. 4. Θάνατος ως ανατροπή. Είναι βέβαια καλό να υπάρχουν ανατροπές, ευκαιρία να θυμηθούμε πέντε πραγματάκια εδώ. Αλλά ένας θάνατος που έρχεται μόνο και μόνο για να προκαλέσει κάποιο σοκ, σπάνια είναι καλοφτιαγμένος ή σωστός. Πρέπει να εξυπηρετούνται και άλλες παράμετροι. Ένας θάνατος που σκοπεύει στην ανατροπή πρέπει από τη μία να είναι αναπάντεχος και από την άλλη να προωθεί την εξέλιξη της ιστορίας. Πρέπει δηλαδή να τον έχουμε σχεδιάσει με μεγάλη προσοχή. Να ξέρουμε πώς θα χειριστούμε την απώλεια του συγκεκριμένου ατόμου μέσα στην πλοκή. Δεν μπορούμε να σκοτώσουμε, για παράδειγμα, το σοφό μάγο που είναι ο μόνος που δύναται να δώσει λύση στη ζητούμενο του μύθου, μόνο και μόνο επειδή είναι τόσο σημαντικός και άρα κανείς δεν θα περιμένει ότι θα τον ξεκάνουμε. Αν το κάνουμε αυτό, πρέπει είτε μετά να αλλάξουμε τελείως το ζητούμενό μας είτε να το επιτύχουμε με κάποιες αναπάντεχες εναλλακτικές. Έτσι η ανατροπή μας είναι πολλαπλή. 5. Θάνατος για να προκαλέσουμε συγκίνηση. Σε αυτή την περίπτωση πρέπει να σκοτώσουμε έναν αγαπητό χαρακτήρα (και αυτό καμιά φορά δυσκολεύει περισσότερο τον συγγραφέα παρά τον αναγνώστη) ή κάποιον εξαρχής αδύναμο, ή να σκοτώσουμε με άδικο τρόπο. Ξέρετε, πριν της ώρα του, το ορφανό, κρίμα το καλό παιδί και τ' άξιο παλικάρι, κρίμα, ο μόνος καλός σε αυτή την οικογένεια, κρίμα και ήταν τόσο αγαπημένοι και τα τοιαύτα. Είναι χρήσιμο ωστόσο να θυμόμαστε ότι ένας συμπαθής χαρακτήρας πρέπει να εξυπηρετεί και την πλοκή με το θάνατό του. Δεν φεύγει σε καμία περίπτωση μόνο και μόνο για να κάνει τους αναγνώστες να δακρύσουν. Επίσης, δεν τον πλάθουμε συμπαθή (ορφανό, αδικημένο, ερωτευμένο, χαρισματικό) μόνο και μόνο για να αυξήσουμε το συναισθηματικό αντίκτυπο του θανάτου του. Αποφεύγουμε να τον παντρολογήσουμε, ας πούμε, μια μέρα πριν τον φάει ο δράκος. Από την άλλη, είναι εξίσου χρήσιμο να έχουμε και μερικούς συμπαθείς χαρακτήρες ζωντανούς. Δεν είναι πάντα εύκολο να φτιάξουμε συμπαθείς χαρακτήρες. Μπορεί να είναι ρεαλιστικοί, μπορεί ναι είναι καλοφτιαγμένοι, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως είναι συμπαθείς. 6. Σκοτώνουμε τον πρωταγωνιστή. Εδώ εμπίπτουμε στο θέμα της γνωστής διένεξης: θέλουμε καλό ή καλό τέλος; Για να δώσουμε την επίσης γνωστή απάντηση: δεν υπάρχει καλό και κακό τέλος, μονάχα ταιριαστό ή αταίριαστο. Ομοίως, ο θάνατος του πρωταγωνιστή πρέπει να είναι ταιριαστός. Να έχει πει όσα χρειάζεται να πει και παράλληλα η απώλεια του να αφήσει στην καρδιά του αναγνώστη ένα κενό δυσαναπλήρωτο, που θα τον κάνει να κλάψει όσο πρέπει για να χαραχτεί η ιστορία μας στην καρδιά του και ωστόσο δεν θα τον απογοητεύσει εντελώς, ώστε να παρατήσει το διάβασμα. (Παρένθεση: πριν υποκύψετε στον πειρασμό να σκοτώσετε τον πρωταγωνιστή, σκεφτείτε. Είναι χρήσιμο να το κάνετε ή απλά σας ιντριγκάρει η δυσκολία του εγχειρήματος;) 7. Ο θάνατος της τελευταίας στιγμής. Αυτό είναι ανατροπή ακόμη και για τον ίδιο τον συγγραφέα. Δεν μπορεί, θα σας έχει τύχει. Εκεί που γράφετε μία ιστορία, σας προκύπτει ότι ο Α ή η Β πρέπει να φύγουν από τη μέση, χωρίς να είναι στο πλάνο ή στο σχεδιάγραμμά σας, ή στην αρχική σας ιδέα. Αυτού τους είδους οι θάνατοι αποτελούν ομολογουμένως τις πιο επιτυχημένες ανατροπές. Με κάποιον μαγικό τρόπο, ο αναγνώστης ΣΠΑΝΙΑ μπορεί να μαντέψει μία εξέλιξη που ο ίδιος ο συγγραφέας δεν γνωρίζει. Ενώ, όταν ο συγγραφέας ξέρει πού πάει η ιστορία του, ακόμη κι αν είναι μάστορας στο κρυφτούλι, ο (προσεκτικός) αναγνώστης μπορεί συχνότατα, με κάποιον επίσης μαγικό τρόπο, να διαισθανθεί την εξέλιξη. Die now, ask me how Πώς λοιπόν πεθαίνουν οι ήρωές μας; Φυσικά, το πώς θα τους ξεπαστρέψουμε έχει άμεση σχέση με τους λόγους για τους οποίους αυτό πρέπει να συμβεί, καθώς και με το είδος της ιστορίας που γράφουμε. Είναι αλήθεια πως ένας ξαφνικός θάνατος είναι χρησιμότερος αν θέλουμε να επιτύχουμε το εφέ της ανατροπής και ένας θάνατος από γήρας ή ασθένεια βολικότερος όταν θέλουμε το τέρμα να έρθει ανακουφιστικό (και επίσης όταν θέλουμε να προϊδεάσουμε για το χαμό ενός χαρακτήρα, αλλά παράλληλα μας είναι και χρήσιμος για κάποιες ακόμη σελίδες). Post-mortem Άντε και πείσαμε τους εαυτούς μας να τους πεθάνουμε, άντε και το καταφέραμε σχετικά σωστά. Μετά; Πώς αντιδρούν οι υπόλοιποι χαρακτήρες, πόσο συχνά τους θυμούνται και μήπως πρέπει να επαναφέρουμε κάποιον στη ζωή; Οι υπόλοιποι χαρακτήρες: αναλόγως τη γνωριμία και τη σχέση. Εξετάζουμε αν ήταν κοντά τους όταν ξεψυχούσαν, αν έπαιξαν κάποιο ρόλο στο τέλος αυτό. Αν είτε τους δολοφόνησαν, ας πούμε, είτε προσπάθησαν να τους σώσουν. Αν τους αγαπούσαν, αν τους φθονούσαν, αν τους θαύμαζαν, αν κερδίζουν ή αν χάνουν από το θάνατό τους. Αν επηρεάζονται οι δικές τους ζωές, αν πρέπει να αναλάβουν μέρος των υποχρεώσεων του εκλιπόντος, για παράδειγμα, ή αν ο θάνατος αυτός ήρθε σαν απελευθέρωση από υποχρεώσεις. Αν, όπως ήδη ειπώθηκε, ο θάνατος αυτός αποτελέσει σημείο αναφοράς ή εκκίνησης για την εξέλιξη της ιστορίας και των υπόλοιπων χαρακτήρων. Θα τους επαναφέρουμε; Στη λογοτεχνία είδους που αγαπάμε, είναι δυνατόν να επανέλθει κάποιος νεκρός στη ζωή. Είτε να επικοινωνήσουν οι ζωντανοί με το πνεύμα του, είτε να τον επαναφέρουν σε κάποιο άλλο σώμα, είτε να πορευτούν στον Κάτω Κόσμο/ Επέκεινα/ Κόλαση/ Όπως Θέλεις Πες Το προκειμένου να μιλήσουν μαζί του, αν υποθέσουμε πως πήρε στον τάφο μια υπερβολικά σημαντική πληροφορία για την εξέλιξη του μύθου. Δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που ο ίδιος ο νεκρός επαναφέρεται,. Με το σώμα, τις μνήμες, όλα τα παλιά του σουσούμια και συνήθεια. Κατά τη γνώμη μου αυτό δεν είναι πάντα επιτυχημένο. Από τη μία δείχνει την υπερβολική προσκόλληση του συγγραφέα στο χαρακτήρα που έπλασε (και άρα την απειρία του). Από την άλλη, ένας θάνατος είναι κάτι τελειωτικό. Απαιτείται μεγάλη μαεστρία και ακόμη περισσότερη φαντασία από την πλευρά του συγγραφέα προκειμένου να ακυρωθεί ικανοποιητικά. Και βέβαια, για να επανέλθει κάποιος στη ζωή πρέπει να υπάρχουν ΠΟΛΛΟΙ και ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΑ ΠΕΙΣΤΙΚΟΙ λόγοι. Πρέπει πρακτικά να μην υπάρχει άλλος τρόπος. Ένας διαφορετικός, αλλά εξίσου αμφιλεγόμενος, τρόπος να επανέλθει κάποιος στη ζωή, είναι όταν οι εναπομείναντες τον αναφέρουν συνέχεια. Αυτό κουράζει και από ένα σημείο και ύστερα καθιστά αδιάφορους και αντιπαθείς τόσο τον πεθαμένο, όσο και τους ζωντανούς.
  4. 4 points
    Υποψιάζομαι μια πατέντα στο sff: Φωνάζουν οι γυναίκες "να γράψουμε αυτό!" Τρέχουν τσακίζονται τα άμυαλα αρσενικά να ποστάρουν (άμυαλα με περικεφαλαία). Γυρνούν να δουν τις γυναικείες συμμετοχές και... "ήχοι γρύλων". 😛
  5. 4 points
    ''Ιστορίες Μαγείας και Τρόμου'' ν. 7: - Ρόμπερτ Μπλοχ: ''Η Σκιά στο κωδωνοστάσι'': To 1935 ο άσημος ακόμη Μπλοχ ζήτησε από τον αλληλογράφο φίλο του Λάβκραφτ την άδεια να τον σκοτώσει στο ''Ο Επισκέπτης από τα άστρα''. Ο Λάβκραφτ την έδωσε παίρνοντας το αίμα του πίσω στο ''Ο Στοιχειωτής του σκοταδιού''. Χρόνια μετά από τον θάνατο του μέντορα του, ο Μπλοχ αποτίει φόρο τιμής με την παρούσα ιστορία. Καλή ήταν αλλά πιστεύω ότι θα αρέσει περισσότερο αν διαβαστεί στα πλαίσια της ''σειράς''. - Ρόμπερτ Έργουιν Χάουαρντ: ''Η Φωτιά του Ασσουρμπανιπάλ'': Θρυλούμενοι θησαυροί αμύθητης αξίας. Μακρινά, απάτητα μέρη και τυχοδιώκτες έτοιμοι για όλα. Μεστό, δυναμικό γράψιμο που σε κάνει να αισθάνεσαι σαν να είσαι και εσύ εκεί, στον ίλιγγο της μάχης. Τι άλλο να ζητήσει κανείς; Φοβερός συνδυασμός Μυθολογίας Κθούλου και Ιντιάνα Τζόουνς, χαράσσεται ανεξίτηλα στο μυαλό. - Χ. Φ. Λάβκραφτ: ''Τα Όνειρα του σπιτιού της μάγισσας'': Πόσοι άραγε μπορούν να αντισταθούν στο πειρασμό να γευθούν το απαγορευμένο; Ελάχιστοι, υπό την προϋπόθεση όμως να πληρώσουν και το -βαρύ- τίμημα. Τρομώδες παραλήρημα που διαβάζεται απνευστί. Φρικιαστικό, σαν τους εφιάλτες που βασάνιζαν τον μεγάλο συγγραφέα καθ' όλη την διάρκεια της ζωής του. Έχει γίνει και επεισόδιο στα ''Masters of Horror'', πρέπει κάποια στιγμή επιτέλους να το δω! - Ώγκαστ Ντέρλεθ: ''Ο Κάτοικος του σκοταδιού'': Άξιος συνεχιστής του Λάβκραφτ ο Ντέρλεθ και σπουδαίος συγγραφέας και ο ίδιος. Στη προκειμένη πάντως θα διαφωνήσω ότι έχουμε να κάνουμε με ένα από τα καλύτερα του πονήματα. Όχι ότι ήταν και κακό, κάθε άλλο. Θα προτιμήσω όμως την συλλογή του ''Το Μονοπάτι του Κθούλου'', πρόκειται για διαμάντι. - Κόλιν Ουίλσον: ''Η Επιστροφή των Λοϊγκόρ'': Αυτή θυμόμουν αμυδρά ότι δεν μου είχε πολυαρέσει. Ίσως επειδή διαδραματίζεται στη Βρετανική επαρχία. Φόντο που με εξαίρεση τον μετρ του είδους Άρθουρ Μάχεν, με αφήνει αδιάφορο. Διαψεύστηκα όμως, ωραίο ήταν. Προσφέρει στο κόνσεπτ μία διαφορετική, λιγότερο απόκοσμη οπτική γωνία. Παραθέτοντας παράλληλα ιστορικά στοιχεία που προσδίδουν αληθοφάνεια. Ωραία ανθολογία. Όχι δυναμίτης αλλά το πρόσημο σαφώς και είναι θετικό. Κυρίως για τους φαν της Μυθολογίας Κθούλου. Αλλά και όσοι δεν είναι, πιστεύω ότι θα βρουν μία- δύο καλές ιστορίες.
  6. 3 points
    ΣΑ #9. Λέγατε πως θα τη γλυτώνατε; Αχεμ. Σιγά που θα. Ο καιρός περνάει, σφίξαν οι ζέστες και θα έπρεπε να αφήσω τους αγαπητούς συμφορουμίτες- μαθητές- συμμαθητές και συνοδοιπόρους στην ησυχία τους….αλλά. Έλα που σας το είχα τάξει. Μία μικρή, πολύ μικρή, και ευκολάκι (σε σύγκριση με άλλα) ασκησούλα, σχετική με πολλά που συζητήθηκαν στο φόρουμ τελευταίως εδώ, και βέβαια και με την προηγούμενη άσκηση εδώ. Θέλω λοιπόν: Αφού χτυπήσω το κουδούνι, πλύνετε χεράκια και μαζευτείτε στην τάξη. Να πάρετε μια κόλλα χαρτί και να μου γράψετε μία παράγραφο, μία σελίδα, όσο θέλετε, όπου να περιγράφεται μία ερωτική σκηνή. Επιτρέπονται κακά λογάκια. Με μέτρο. Όχι, όμως, για λόγους εντυπωσιασμού. Θα εξηγηθώ και παρακάτω σε αυτό. Η ΟΓ θα παρακαλέσω να είναι του αντίθετου φύλου από το συγγραφέα. Θέλω να δω αν μπορούμε να εξερευνήσουμε αυτά τα αισθήματα από την πλευρά που μας είναι λιγότερο οικεία. Η σκηνή πρέπει να είναι χρηστική, δηλαδή μέσα από το σεξ θα παρέχετε στον αναγνώστη κάποια πληροφορία. Άρα, θέλω να πειραματιστούμε με δύο πράγματα εδώ: πρώτον, πόσο καλά μπορούμε να εκφραστούμε για το σεξ και πόσο μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε μία τόσο ιδιαίτερη στιγμή για να προωθήσουμε την πλοκή. Με ενδιαφέρει ό,τι γράφετε να έχει λόγο και αιτία ύπαρξης. Με ενδιαφέρει να μην δω ακραίες σκηνές με στόχο τον εντυπωσιασμό ή την πρόκληση. Ό,τι γράψετε να το χρησιμοποιείτε εσείς και να μην σας χρησιμοποιεί εκείνο. Τι λέτε, γίνεται; Επιλογή ένα Ανεβάζετε ένα κειμενάκι σας,που πιστεύετε ότι ανταποκρίνεται στις παραπάνω παραμέτρους, και το διαβάζουμε. Το γράφετε τώρα ή αν έχετε κάποιο που να πιστεύετε ότι ταιριάζει, κάποιο απόσπασμα ή κεφάλαιο μυθιστορήματος, ας πούμε (SummeWriMo πλησιάζει και όλοι μας ξεσκονίζουμε τα υπό κατασκευήν γραπτά μας) και το συζητάμε. Επιλογή δύο Δείτε τα θέματα που ακολουθούν και αντλήστε από αυτά την έμπνευσή σας. Τα θέματα μπορεί να είναι τόποι, καταστάσεις, αντικείμενα. Φτιάξτε μία ερωτική σκηνή όπου η δράση να προωθείται σε σχέση με κάποιο ή κάποια από τα θέματα που δίνονται. Ενώ κάνουν έρωτα, εκείνος/ εκείνη ανακαλύπτει ότι ο/η σύντροφός του/ της διαθέτει ένα Βιβλίο των Σκιών. Και άρα είναι μάγος/ μάγισσα. Ακολουθεί ενθουσιασμός, θυμός ή έκπληξη; Ή, του /της αποκαλύπτει ότι είναι άρρωστος/ άρρωστη, και αν δεν πιει το τάδε καταπότι από δάκρυ ερωτευμένου γίγαντα θα πεθάνει. Ή, ότι η οικογένειά του/της έχει ένα αλλόκοτο ηθικό χρέος που πρέπει να αποπληρωθεί. Σκεφτείτε το και αφήστε την φαντασία σας να καλπάσει. Διαλέξτε ένα ή και περισσότερα Εμπνευστείτε από ένα ή και περισσότερα Συμμετέχετε όσες φορές θέλετε Η μετάδοση της πληροφορίας που ζητώ μπορεί να γίνει από οποιοδήποτε χαρακτήρα, όχι κατ' ανάγκην από αυτόν μέσα από τα μάτια του οποίου αφηγούμαστε Επαναλαμβάνω πως προτιμάμε την ΟΓ που μας είναι λιγότερο οικεία Η άσκηση θα διαρκέσει μέχρι και τέλος Ιουλίου (Αύγουστο λέω να σας αφήσω να πάτε διακοπές) Επαναλαμβάνω: μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τα παραπάνω θέματα αν και μόνο αν σας εμπνεύσουν. Η συμμετοχή μπορεί να είναι ένα ήδη υπάρχον κείμενο, ή κάτι που θα σκαρώσετε καθαρά βασισμένοι σε δικές σας ιδέες. Σχολιάζετε εδώ, κατά τα γνωστά.
  7. 3 points
    Πρώτος Όργουελ που διαβάζω με το ''Η Φάρμα των ζώων''. Περίμενα ότι θα μου αρέσει. Εν μέρει εξαιτίας της φήμης του, εν μέρει εξαιτίας του ονόματος του συγγραφέα, είχα καλό ένστικτό. Όχι όμως ότι θα μου άρεζε τόσο πολύ. Για τα της υπόθεσης δεν χρειάζεται να πω πολλά. Τα ζώα μίας φάρμας επαναστατούν κατά του ιδιοκτήτη δυνάστη τους. Θα πάρουν την εξουσία με τα πρωτεία να περνάνε σ' ένα συγκεκριμένο υποσύνολο, αυτό των γουρουνιών. Και από εκεί και πέρα θα γίνει το έλα να δεις. Δυνατό φλασάκι, πολύ δυνατό. Ακόμη μία απόδειξη ότι δεν κάνουν τα μεγέθη τα βιβλία. Πολύ οικονομικό, λέει πολλά για το μικρό του μέγεθος. Και αφήνει να υπονοηθούν αρκετά περισσότερα. Εκεί άλλωστε έγκειται και η αξία του, στην ανατριχιαστική, απαισιόδοξη αίσθηση που αφήνει. Ωραία η εξουσία μόνο όταν δεν την έχουμε. Και αν λάχει και την αποκτήσουμε, θα μπορέσουμε άραγε να αντισταθούμε στον πειρασμό να βουτήξουμε τα δάχτυλα μας στο βάζο με το μέλι; Ή θα καταντήσουμε να κάνουμε αυτά τα οποία κατηγορούσαμε; Έχω επίσης και το μεγαλεπήβολο 1984 το οποίο θα πιάσω αργά ή γρήγορα. Μου εξήρε όμως το ενδιαφέρον για το σύνολο του έργου του το οποίο ούτως ή άλλως είχα υπόψιν.
  8. 3 points
    Τζωρτζ Όργουελ και ''Η Φάρμα των ζώων''.
  9. 3 points
    Μόλις το τελείωσα. Όσο πιο πιστό στο βιβλίο γίνεται, με κάποια εξτραδάκια, που όμως είναι τελείως μέσα στο κλίμα (Neil Gaiman γαρ). Το είδα αφότου διάβασα το βιβλίο, πάρα πολύ γαμάτο και η χημεία Michael Sheen με David Tennant υπέροχη!
  10. 3 points
    Ο ξένος στο χώμα. Η δράση σε αυτό το βιβλίου διαδραματίζεται την δεκαετία του 1940 στην φανταστική κομητεία της Γιοκναπατάουφα στον Νότο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και ξεκινάει όταν ένας νέγρος, ο Λούκας Μποσάν, κατηγορείται για τον φόνο ενός λευκού, του Βίνσον Γκάουρι. Και ενώ όλοι περιμένουν από τους Γκάουρι να πάρουν τον νόμο στα χέρια τους και να λιντσάρουν τον Λούκας, ο τοπικός αστυνόμος καταφέρνει να τον συλλάβει πρώτος και να τον αρπάξει από τα χέρια τους και μιας και ο φόνος έγινε Σάββατο και το λιντσάρισμα δεν πραγματοποιήθηκε την ίδια εκείνη στιγμή, οι λευκοί της περιοχής το αναβάλουν για την Δευτέρα μιας και η Κυριακή είναι αργία για τους θρησκευόμενους κατοίκους της περιοχής και όλοι πρέπει να πάνε στην εκκλησία με τις οικογένειές τους. Τότε ένα δεκαεξάχρονο λευκό αγόρι, ο Τσάρλς Μάλισον που αισθάνεται ότι έχει ένα ηθικό χρέος απέναντι στον Λούκας αναλαμβάνει να βρει το αληθινό δολοφόνο του Βίνσον Γκάουρι για να τον γλυτώσει από το λιντσάρισμα. Βοήθεια έχει μόνο από τον επίσης δεκαεξάχρονο νέγρο φίλο του, τον Άλεκ Σάντερς, μια ηλικιωμένη κυρία, την μις Χάμπερσαμ και τον δικηγόρο θείο του, τον Γκάβιν Στίβενς, ενώ η διορία για να βρει τον πραγματικό δολοφόνο τελειώνει το πρωί της Δευτέρας, όσο διαρκεί δηλαδή η άτυπη ανακωχή που έχουν επιβάλει στον εαυτό τους οι λευκοί της περιοχής. Ο Φώκνερ παίρνει ένα φαινομενικά απλό περιστατικό και με το μοναδικό του ύφος μας δείχνει όλη την κοινωνία του Αμερικανικού Νότου που βρίσκεται σε μια διαδικασία αλλαγής προσπαθώντας από την μια να αποβάλλει το μίσος της για τον ξένο και να βάλει τέλος στους αιώνες του ρατσισμού και από την άλλη να προσαρμοστεί στην εποχή της ισότητας και στο τέλος των διακρίσεων απέναντί στους νέγρους, αλλά με έναν δικό της τρόπο που διαφέρει από αυτόν των πολιτικών του Βορρά που θεωρούν ότι ψηφίζοντας απλά έναν νόμο για την κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων αυτόματα όλα θα αλλάξουν μονομιάς, ξεχνώντας ότι κάθε κοινωνία έχει τους δικούς της ρυθμούς με βάση τους οποίους αποδέχεται τις αλλαγές, τους δικούς της κανόνες και τον δικό της τρόπο συμπεριφοράς. Την ίδια στιγμή που ο Φώκνερ αναπτύσσει όλον αυτό τον προβληματισμό υπάρχει φυσικά και το αστυνομικό μυστήριο της υπόθεσης, που κρατάει σε αγωνία τον αναγνώστη μέχρι τις τελευταίες σελίδες, για το ποιος είναι ο πραγματικός δολοφόνος, για τα κίνητρα του εγκλήματος αλλά και για τις προσπάθειες που καταβάλλονται από τη μια για να αποκαλυφθεί ο δολοφόνος και από την άλλη για να χαθούν τα ίχνη του εγκλήματος. Από τα καλύτερα βιβλία του Φώκνερ, αν και δύσκολα θα βρεις έστω και ένα μέτριο δικό του. 9,5/10
  11. 2 points
    Πριν λίγο καιρό είδα στην ΕΡΤ για πρώτη φορά την τελευταία ταινία του 007. Από το Casino Royal ήξερα ότι το πράγμα είχε στραβώσει για τα καλά, όμως πραγματικά δεν πίστευα πως θα έφτανα στο σημείο να απογοητευτώ τόσο πολύ. Για να ξεκαθαρίσω κάτι, η ταινία ως ταινία δράσης είναι σχετικά καλή. Όμως έχει ξεφύγει εντελώς από το πνεύμα των ταινιών του 007. Θα αναφέρω μόνο μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα. Εδώ έχουμε τη σκηνή που ο Blofeld ξεναγεί τον 007 στο κέντρο επιχειρήσεων. Και τι κέντρο ε! Ένα δωμάτιο 10 επί 4 με ένα σωρό μόνιτορ στους τοίχους, λες και μπήκαμε στο Πλαίσιο ή στον Κωτσόβολο! Εν έτη 2000 και 15 αυτό ήταν το καλύτερο που μπορούσαν να σκεφτούν για το βασικό κέντρο επιχειρήσεων του Blofeld; Ήμαρτον, που λέει και ο Γεωργίου. Ίσως γι’ αυτό πέθανε ένα χρόνο αργότερα ο Ken Adam. Δεν άντεξε την ντροπή. Πού είναι τα μεγαλεπήβολα σκηνικά που κάλυπταν ολόκληρα στρέμματα και επιστράτευαν μίνι σιδηρόδρομους για να κυκλοφορούν μέσα σε αυτά; Το άλλο σημείο που θέλω να σταθώ είναι φυσικά η μουσική. Σε ολόκληρη την ταινία δεν ακούγεται κανένα από τα κλασσικά soundtrack της σειράς, ούτε καν το main theme του 007. Γιατί άραγε; Είναι σαν όλη η ταινία να θέλει να μην φαίνεται σαν κλασσική ταινία 007. Έβλεπα χθες βράδυ για πολλοστή φορά το Moonraker και σκεφτόμουν πως ακόμα και κάθε βράδυ να έπαιζε την ίδια ταινία δεν θα την βαριόσουν ποτέ. Δείτε για παράδειγμα στο παρακάτω κλιπ από το 0:30 και μετά πως μπαίνει η αριστουργηματική και επιβλητική μουσική και δημιουργεί έναν τέλειο συνδυασμό εικόνας και ήχου. Φυσικά τέτοια στοιχεία δεν υπάρχουν ούτε κατά διάνοια σε καμία σύγχρονη ταινία 007. Ας θέσω και μερικές ακόμα σκέψεις. Από τα μέσα του 90 και τις ταινίες με τον Brosnan το ύφος ξέφυγε τελείως από τα βιβλία του Fleming. Πρώτα τοποθέτησαν γυναίκα στο ρόλο του Μ, ενώ στην τελευταία ταινία για την Miss Moneypenny επέλεξαν μαύρη ηθοποιό. Και σαν να μην έφτανε αυτό, είχα διαβάσει πως οι παραγωγοί σκέφτονται σοβαρά ο επόμενος ηθοποιός που θα ενσαρκώσει τον 007 να μην είναι λευκός! Απορώ πως δεν έχει σηκωθεί ακόμα από τον τάφο του ο Fleming και να τους πάρει στο κυνήγι... Και όχι, δεν είμαι από αυτούς που πιστεύουν πως ο 007 πρέπει να ακολουθεί το ρεύμα της εποχής. Αν ήταν στο χέρι μου, όλες οι επόμενες ταινίες θα ήταν ταινίες εποχής, τοποθετημένες στη χρονική περίοδο 1965-1985. Γιατί όπως και να το κάνουμε ο 007 ζει και αναπνέει μέσα στον Ψυχρό Πόλεμο.
  12. 2 points
    Από Πρωτοπορία με 108 ευρώ: - Έρικ Λάρσον: Ο διάβολος στη λευκή πόλη (Διόπτρα) - Αλφρέ ντε Μυσσέ: Γκαμιανί ή δυο νύχτες παραφοράς (Άγρα) - Πιερ Λουίς: Τα τραγούδια της Βιλιτώς (Φαρφουλάς) - Πιερ Λουίς: Μικρές ερωτικές σκηνές (Ερατώ) - Πιερ Λουίς: Εγχειρίδιο καλής συμπεριφοράς κορασίδων για οικοτροφεία (Άγρα) - Ρ. Τζ. Γκραντ: Μάχες- Η Πολεμική ιστορία 5.000 χρόνων (Polaris) - Βασίλης Παλαιοκώστας: Μία φυσιολογική ζωή- Δράσεις και αποδράσεις ενός επικηρυγμένου (Οι εκδόσεις των συναδέλφων) - Φιλίπ Καρλό: Iceman- Εξομολογήσεις ενός επαγγελματία εκτελεστή της μαφίας (Eurobooks) - Ζάουμε Καμπρέ: Confiteor (Πόλις)
  13. 2 points
    Ο ανηψιός μου ο Λορέντζο όταν ήταν μικρός έλεγε τα ρομαντικά "αρωμαντικά". Κάτι τέτοιο είναι κι αυτό; Πάντως θα 'χετε και γυναικείες συμμετοχές, τουλάχιστον μια, καθώς θα συμμετάσχω κι εγώ.
  14. 2 points
    τι είναι τα αρωτικά; Καινούριο θέμα για άσκηση; έχει σχέση με τα αρωματικά;
  15. 2 points
    Χμ. Ολίγον από Άρλεκιν αν μου επιτρέπεις. Ή και κάτι παραπάνω από ολίγον. Στο ζητούμενο της άσκησης είσαι συνεπής, έγραψες μία ερωτική σκηνή ΄που παραδίδεται μία πληροφορία. Ίσως είναι τυχαίο αλλά χρησιμοποίησες και ένα από τα προτινόμενα θέματα, φόνος, θάνατος, απώλεια. Ωστόσο οφείλω να παρατηρήσω ότι η γυναίκα δεν έχω την αίσθηση ότι είναι γυναίκα. Δηλαδή μοιάζει με το πως θα σκεφτόταν ένας άντρας ότι αισθάνεται μία γυναίκα, αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Έχεις μία γραφή (εδώ) που (μοιάζει να) είναι επηρεασμένη από καθαρά αρλεκινικά πρότυπα. Είναι ένα είδος εξιδανίκευσης αυτό που θα πρέπει να το δουλέψεις αρκετά, για να περάσεις από τη λογοτεχνία φυγής στην κανονική λογοτεχνία. Επίσης, αναφέρεις κάπου: "μόνο σαν κατάλαβα ότι πλησίαζε στην κορύφωση, κατάφερα να συγκεντρωθώ και να του ζητήσω το αυτονόητο". Εδώ οι ενστάσεις μου είναι πολλές. Κορύφωση, όταν διαβάζω, καταλαβαίνω ότι αυτός είναι έτοιμος να τελειώσει. Ωστόσο από όσο κατάλαβα πιο μετά είναι και οι δυο όρθιοι ακόμη και έχουν κάποια απόσταση μεταξύ τους. Δηλαδή μάλλον δεν είναι κορύφωση αυτό. Η λέξη το αυτονοητο μου φάνηκε ατυχής σε αυτό το σκηνικό. Ίσως να έλεγες κάτι του στυλ, συγκεντρώθηκα στον αντικειμενικό σκοπό μου, ή συγκεντρώθηκα στο ουσιώδες ερώτημα. Εν κατακλείδι, θα σου πω ότι πρέπει να γίνεις πιο σκληρός στο λόγο σου. Δεν εννοώ σώνει και ντε κακά λόγια, ή βίαιες σκηνές. Εννοώ να φύγει αυτό το αίσθημα της μη ρεαλιστικής εξιδανίκευσης. Θα σου πω ένα ακραίο παράδειγμα: Ποιος είναι πιο εύστοχος συγγραφέας, αυτός που αποκαλεί το αντρικό μόριο "ερωτικό ραβδί" ή αυτός που το αποκαλεί "πέος;" Ελπίζω να κατάλαβες τι εννοώ.
  16. 2 points
    Απόσπασμα (844 λέξεις) από το mainstream μυθιστόρημα μου "Δώδεκα". Στα σκαλάκια του Χρηματιστηρίου είδε τον Ντίνο, τον πρώην εργοδηγό του άντρα της. Το σκέφτηκε πριν τον πλησιάσει. Αμέσως αναγνώρισε το λιγωμένο βλέμμα του πάνω της. «Κυρία Μερκούρη! Πως από τα μέρη μας;» «Ήμουν με τον χρηματιστή μου. Ρευστοποίησα κάποιες επενδύσεις. Τι να κάνουμε…» «Τόσο άσχημα;» «Όχι ακριβώς … αλλά! Καλά πάμε.» «Ο κύριος Χρήστος;» «Ο κύριος Χρήστος θα γίνει καπετάνιος. Τώρα παίρνει την άδεια του.» «Τό’λεγε τόσα χρόνια. Κάθε εμπόδιο σε καλό που λένε.» «Θα με κεράσεις ένα ποτό;» Έμεινε αποσβολωμένος. Σχεδόν τίναξε το κεφάλι του να σιγουρευτεί πως άκουσε καλά. «Ε … πως! Μα φυσικά … Ξέρω ένα μπαράκι εδώ κοντά.» «Πάμε λοιπόν.» Η Αμαλία έφτασε γρήγορα και στο τρίτο της ποτήρι. Ο Ντίνος έπαιζε νευρικά ακόμα με το πρώτο. Το βλέμμα της Αμαλίας είχε κάτι που τον τρόμαζε. «Ίσως δεν θα έπρεπε να βιαστείτε να χάσετε τις επενδύσεις σας. Ξέρω κάποια πράγματα και θα μπορούσα να σας βοηθήσω για το πως και που να τις κατευθύνεται…» «Ντίνο … Δεν θέλω να μιλήσουμε για το χρηματιστήριο. Μου προκαλεί πλήξη. Ο άντρας μου είπε πως είσαι χωρισμένος.» «Ναι…» «Και αντίθετα με τους άλλους στη δουλειά δεν ακούστηκε ποτέ να κάνεις κουβέντα για γυναίκες. Για γκόμενες. Σωστά;» Αισθάνθηκε ακόμα πιο άβολα. Είχε τέσσερα χρόνια να πάει με γυναίκα. «Δεν καταλαβαίνω…» «Σου αρέσουν οι γυναίκες;» «Μα φυσικά…» «Εγώ πως σου φαίνομαι;» Όλες του οι φαντασιώσεις που την αφορούσαν άρχισαν να ξεπηδούν στο μυαλό του και ένιωσε εκτεθειμένος, γυμνός μπροστά της. «Ορίστε;» «Πως σου φαίνομαι; Σου αρέσω;» Αυτόματα άρχισε να τον ενοχλεί μια επίπονη, σκληρή στύση. «Είστε πολύ όμορφη. Είστε από τις ωραιότερες γυναίκες που ξέρω.» «Θέλεις να με πας σπίτι; Τώρα;» «Κυρία Μερκούρη!» Ήταν μεθυσμένη. «Σταμάτα αυτόν τον ενοχλητικό πληθυντικό.» «Κυρία Μερκούρη. Δεν ξέρετε τι σημαίνετε για μένα. Αν ξέρατε πόσες φορές ονειρεύτηκα αυτή την πρόταση…» «Ωραία λοιπόν.» «Κάτι όμως δεν στέκει. Εσείς κάτι έχετε…» «Άκουσε με Ντίνο. Δεν νομίζω να ελπίζεις ότι θα έρθει ποτέ η μέρα που θα σου κάνω τέτοια πρόταση νηφάλια. Εδώ και τώρα σου προσφέρομαι. Αν διστάσεις άλλο η προσφορά αποσύρεται, σηκώνομαι φεύγω και το ξεχνάμε εις τον αιώνα τον άπαντα.» «Σας θέλω.» «Αλλά…;» «Δεν έχει αλλά.» «Σήκω τότε.» Σηκώθηκαν. Ο Ντίνος ζούσε μια εξωσωματική εμπειρία. Πλήρωσε τα ποτά, άφησε τα διπλά και στην ταραχή του δεν περίμενε καν τα ρέστα. Την ακολούθησε έξω από το μπαρ. Στάθηκαν αντικριστά και άρχισαν να γδύνονται. Όταν τέλειωσαν, το γουρλωμένο βλέμμα του Ντίνου κατέτρωγε και ταυτόχρονα προσπαθούσε να χωνέψει την υπέροχη γύμνια της. Η πραγματικότητα ξεπερνούσε την πιο αισχρή του φαντασίωση. «Είστε τόσο όμορφη.» «Κι εσύ … έχεις μια πολύ εντυπωσιακή στύση.» Μόλις το βλέμμα της έπεσε στο πέος του εκσπερμάτωσε. Το θέαμα ξάφνιασε την Αμαλία. Η στύση τινάχτηκε πίσω σαν κανόνι που εκπυρσοκροτεί. Την πέτυχε στο στομάχι και το στήθος. Μαζεύτηκε καταντροπιασμένος στο κρεβάτι, μάζεψε το σεντόνι στο στομάχι του. «Συγνώμη … Συγνώμη…» Δεν ήξερε τι άλλο να κάνει, πήγε δίπλα του, τον αγκάλιασε, άρχισε να τον χαϊδεύει και να τον φιλάει. Τον τράβηξε πάνω της, το χέρι της έψαξε χαμηλά και τον βρήκε στητό και έτοιμο ξανά. Τον ενθάρρυνε μηχανικά με γλυκόλογα που θα έλεγε και σε ένα αγοράκι, τον καθοδήγησε και τον βοήθησε να μπει μέσα της. Εκείνος έτρεμε ακόμα από τον πόθο. Μπήκε στον ρυθμό και άρχισε να την καρφώνει με μανία. Την φίλησε, παραβίασε τα χείλη της με την γλώσσα του και ρούφηξε την δική της. Εκείνη έχυνε βουβά δάκρυα. Αυτό ήταν λοιπόν, είχε διαβεί το κατώφλι που την απωθούσε όλη σχεδόν την ζωή της. «Είστε μια θεά! Μια θεά!» Ολοκλήρωσε πάλι αμέσως, συγκλονίστηκε. Κραύγασε λυτρωτικά και σωριάστηκε πάνω της βαριανασαίνοντας. Η Αμαλία σκούπισε τα μάτια της, τον έσπρωξε και σηκώθηκε. Άρχισε να ντύνεται. «Φεύγετε;» «Λυπάμαι … Συγνώμη … Δεν έπρεπε να το κάνω αυτό. Δεν ήταν δίκαιο και σε σένα … στα αισθήματα που μου τρέφεις. Ήταν λάθος … Μπορείς να το ξεχάσεις σε παρακαλώ;» «Πως … πως να το ξεχάσω…» Η Αμαλία κάθισε στην άκρη του κρεβατιού και παραδόθηκε στους λυγμούς. Ο Ντίνος την αγκάλιασε από πίσω αλλά εκείνη τον απομάκρυνε ευγενικά. Εγκαταλειμμένος, υποχώρησε με κενά συναισθήματα στην άλλη άκρη του κρεβατιού. Η Αμαλία σηκώθηκε και συνέχισε να ντύνεται.
  17. 2 points
    Σας ετοίμασα ένα αισθησιακό ρομπονουάρ. Κι επειδή μου άρεσε το σκηνικό, έγραψα ολόκληρο το κεφάλαιο. Τυχεροί/ές. 🤣 ΣΑ #9.pdf
  18. 2 points
    Χαχαχα καλό καλό. Δεν μου λύνει το βασικό πρόβλημα που έλεγα πιο πάνω. Όσο για την τάξη η συνέχεια θα πήγαινε κάπως έτσι: "Πφ... Ξενέρωτοι είστε όλοι εσείς με τους τίτλους; ρωτάει ψιθυριστά η Roubiliana και πετάει ένα μικρό χαρτάκι στον πρίγκηπα Γουίλλιαμ. Αλλά η δασκάλα αγρυπνεί. Επ! Τι κάνετε εκεί κάτω; Roubiliana, την κόλλα σου και στο πρώτο θρανίο.Πρίγκηπα μη σε ξαναδώ να σηκώσεις το βλέμμα γιατί θα σου πάρω το γραπτό!"
  19. 2 points
    "Η δασκάλα Ιρμάντα καρφώνει με το βλέμμα τον πρίγκηπα Γουίλλιαμ. Εκείνος γαλαζοαίματος ή όχι τη δασκάλα τη σέβεται. Σκύβει το κεφάλι πάνω απο το γραπτό και αναρωτιέται. Και τώρα τι γράφουμε; Κοιτάζει κλεφτά τις συμμαθήτριες ελπίζοντας για μια βοήθεια αλλά κανείς δεν κινείται κάτω απο το άγρυπνο βλέμμα της αυστηρής τους δασκάλας..." Και ενώ το κάνουν οι άνθρωποι πρέπει να λύσουν και το γόρδιο δεσμό;
  20. 2 points
    Άκου, αντιμετωπίζουμε ένα σοβαρό θέμα. Έχουμε ΔΥΟ διηγήματα ρομαντικά από δύο αγόρια και ΜΗΔΕΝ από κορίτσια. Κ είναι κ τα δυο εξαιρετικά. Με λίγα λόγια όχι μόνο προπορεύονται οι άντρες, αλλά την έχουν αραξει και στην κορυφή του ρομαντικού τους κάστρου κ πίνουν αρωματικό τσάι σε πορσελάνινα φλιτζάνια σε σχήμα καρδιάς κ μας περιγελούν. (Εμείς είμαστε κάπου στην τάφρο κ παλευουμε)
  21. 2 points
    Villa Incognito Στη βιβλιοθήκη μου έχω τα περισσότερα από τα βιβλία του Τομ Ρόμπινς που έχουν κυκλοφορήσει στα ελληνικά (σκοπεύω να τσιμπήσω και τα υπόλοιπα κάποια στιγμή), ενώ το συγκεκριμένο παίζει να είναι από τα πρώτα δικά του που έχω αγοράσει, σχεδόν δέκα χρόνια πριν! Όμως, το πιστεύετε ή όχι, αυτή είναι η πρώτη μου επαφή με το έργο του συγγραφέα. Αρκετές φορές είχα φτάσει κοντά στο να διαβάσω κάτι δικό του, αλλά πάντα άλλαζα γνώμη, για τον έναν ή τον άλλο λόγο. Όμως προχθές το βράδυ έδειξα αποφασιστικότητα, άρπαξα το "Villa Incognito", και το ξεκίνησα. Μετά κόλλησα με τη γραφή και όλα πήραν τον δρόμο τους. Λοιπόν, το βιβλίο αυτό είναι το τελευταίο μυθιστόρημα του Τομ Ρόμπινς (μέχρι το επόμενο ελπίζω, αν και πλέον έχει γεράσει ο άνθρωπος), και θεωρητικά ίσως το πιο αδύναμο, με βάση τις κριτικές δεξιά και αριστερά. Δεν μπορώ να το συγκρίνω με άλλα βιβλία του, γιατί όπως είπα αυτό είναι μόλις το πρώτο του που πιάνω στα χέρια μου, αλλά το "Villa Incognito" μου άρεσε πολύ. Ήταν κάτι το αρκετά διαφορετικό σε σχέση με τα βιβλία που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό. Γέλασα, χαζογέλασα, πέρασα ιδιαίτερα ευχάριστα την ώρα μου, όσο και αν η πλοκή είχε τις σαχλές στιγμές της. Το θέμα είναι ότι μου άρεσε πάρα πολύ η γραφή, έτσι παιχνιδιάρικη και ανατρεπτική όπως ήταν, με έξυπνο και σε σημεία προκλητικό χιούμορ. Επίσης η ατμόσφαιρα της ιστορίας είναι φανταστική, πραγματικά μου έφτιαξε το κέφι. Γενικά, δηλώνω πολύ ικανοποιημένος και σίγουρα ψυχαγωγημένος. Μπορεί συγκριτικά με άλλα βιβλία του συγγραφέα να πάσχει σε πλοκή και χαρακτήρες (δεν μπορώ να το ξέρω, αλλά με βάση τις κριτικές μάλλον ισχύει), όμως εγώ το κατευχαριστήθηκα. Η πλοκή μου κράτησε το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος με όλες τις τρελές στιγμές της, οι χαρακτήρες αν μη τι άλλο είχαν την πλάκα τους (και ας μην δέθηκα με κανέναν), ενώ η γραφή μου χάρισε ιδιαίτερες εικόνες και πάμπολλα συναισθήματα, με όλα τα γλωσσικά παιχνίδια και τις μεταφορές του συγγραφέα. Οπότε το πρόσημο είναι οπωσδήποτε θετικό. Και θέλω να πιστεύω ότι μέχρι το τέλος της χρονιάς θα διαβάσω και άλλο βιβλίο του Τομ Ρόμπινς. 8/10
  22. 2 points
    Την ξεκίνησα με χαμηλές προσδοκίες (ειδικά με ταινίες του Netflix είναι αναγκαίο), αλλά στο τέλος μου άρεσε. Η ταινία θυμίζει αρκετά μια παρόμοια του Netflix, ονόματι Tau, καθώς η δράση εξελίσσεται (κυρίως) μέσα σε ένα καταφύγιο, δίνοντάς αυτή τη κλειστοφοβική αλλά όχι τόσο φρικαλέα αίσθηση όπως η προαναφερθείσα. Η νεαρή πρωταγωνίστρια παίζει αρκετά καλά το ρόλο της, όπως και η ιδέα της πλοκής επίσης είναι εξίσου ενδιαφέρουσα, πράγμα που βοηθάει αρκετά για να σε κρατήσει. Το μόνο που με χάλασε λίγο, είναι ότι ο «έξω κόσμος» έμεινε υποανάπτυκτος, αφήνοντας κάπως ασαφής τις εργασίες των ρομπότ. Καλή, αλλά όχι τρομερή. 7/10
  23. 2 points
    Ερνέστο Τσε Γκεβάρα - Ημερολόγια μοτοσικλέτας (Diarios de motocicleta) Πριν μείνει στην ιστορία ως ο μεγάλος Μαρξιστής επαναστάτης, ο Ερνέστο Γκεβάρα ήταν φοιτητής ιατρικής και γόνος αστικής οικογένειας, ένα ανώριμο ακόμα νεαρό παλικάρι με ανησυχίες, όπως πολλά άλλα της ηλικίας του. Αποφάσισε να ταξιδέψει στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, μαζί με τον βιοχημικό φίλο του Αλμπέρτο Γκρανάδο, καβάλα σε μια μηχανή Norton 500cc του 1939, με το όνομα Ποδερόσα ΙΙ. Το ταξίδι ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 1952 από το Μπουένος Άιρες και ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου. Βέβαια, μεγάλο μέρος του ταξιδιού έγινε με τα πόδια, με άλογα, με φορτηγά, με λεωφορεία, με ατμόπλοια και με σχεδίες, μιας και μια μέρα η μηχανή τα έπαιξε εντελώς. Φυσικά αυτό το ατυχές γεγονός δεν πτόησε τους δυο φίλους από το να συνεχίσουν κανονικά το τρελό τους ταξίδι προς το άγνωστο. Οι δυο τους πέρασαν από πολλές περιοχές (ζούγκλες, βουνά, ερήμους, πόλεις και χωριά), συνάντησαν ανθρώπους κάθε είδους και φυράματος, έζησαν πολλές αξιοσημείωτες εμπειρίες, είδαν την άγρια ομορφιά των τοπίων και τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι φτωχοί, οι άρρωστοι και οι ιθαγενείς της Χιλής, του Περού, της Κολομβίας κλπ, το μόνο σίγουρο είναι ότι το ταξίδι αυτό άλλαξε τον τρόπο που έβλεπαν και σκέφτονταν τα πράγματα μέχρι τότε. Και πιθανολογώ ότι έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στην πορεία του Ερνέστο Γκεβάρα προς την επαναστατική του δράση. Το βιβλίο αυτό είναι γεμάτο ζωντάνια, ωραίες εικόνες, λιτές περιγραφές, με τη γραφή να είναι αρκετά απλή και ευκολοδιάβαστη, με μικρές δόσεις χιούμορ, αλλά και με λίγες πολιτικές και φιλοσοφικές ανησυχίες. Και νομίζω ότι είναι μια πολύ καλή αρχή για να γνωρίσει κανείς τον άνθρωπο πίσω από τον μεγάλο επαναστάτη. Λίαν συντόμως θα δω και την ομότιτλη ταινία του 2004, ενώ μέσα στη χρονιά όλο και κάτι άλλο που έχει γράψει ο Γκεβάρα θα διαβάσω... 8.5/10
  24. 2 points
    Κάπου διάβασα ότι το Book Depository και το Amazon έχουν βγάλει ταυτόχρονα ημέρα κυκλοφορίας κάπου στον Αύγουστο του 2020.
  25. 2 points
    Μολονότι θεωρώ ότι το θέμα έχει καλυφθεί, και με το παραπάνω, θα παραθέσω κάποια παραδείγματα κι εγώ, ελπίζοντας δεν ξέρω σε τι. 1. Φανταστείτε μία ιστορία, βαθιά ελληνική. Του Νεκρού Αδελφού, ας πούμε. Θα έστεκε σε αμερικάνικο σκηνικό; Σε ελληνικό σίγουρα ναι, αλλά σε αμερικάνικο; Τι θα λέγαμε, oh, mother with your nine sons and your one daughter; Προφανώς και όχι. Ακούγεται σαν meme από αυτά που κοροϊδεύουν τα αγγλικά των πολιτικών. Αλλά αν υποθέσουμε πως έχουμε τη Νόρα, και η Νόρα είναι μια νέγρα σκλάβα, και οι γιοι της έχουν πεθάνει και η κόρη της είναι μακριά. Και επισκέπτεται μια Μάμα, η Νόρα, που ζει κάπου στην άκρη του χωριού. Και πληρώνει τη Μάμα για να καλέσει τα πνεύματα των γιών της από τους νεκρούς, ή για να επικοινωνήσει με την κόρη της. Προσθέτεις όρκους που δεν τηρήθηκαν, προσθέτεις ό,τι γουστάρεις. Στέκει λίγο καλύτερα; 2. Φανταστείτε τώρα μία άλλη ιστορία, σε σκηνικό αμερικάνικο. Ας πούμε, 426 HEMI. Είναι μία ενδιαφέρουσα ιστορία. Δεν έχουμε τον Μακόι όμως εδώ, παρά έναν άγριο τύπο με δράκοντες τατού και διακόσια πίρσινγκ, σκληρό, απάλευτο, να κοιμάται με την Μηχανή του στην κρεβατοκάμαρα επειδή καμιά γυναίκα δεν είναι αρκετή για να τον αντέξει. Τέτοιους έχουμε και εδώ θαρρώ. Και θα μπορούσα να του προσδώσω ένα σωρό χαρακτηριστικά κουσούρια ή χαρίσματα. Πίνει, σπάει, μπήγει κατσαβίδια στα μάτια αλλοδαπών. Ή, δείχνει σκληρός μα δακρύζει αν δει χριστουγεννιάτικο δέντρο. Ή είναι απλώς ένας τύπος που ερεθίζεται με μηχανές. Ώσπου χώνει ένα εξάρτημα στην Κουκλάρα του και η μοίρα του πηγαίνει κατά διαβόλου, επειδή το εξάρτημα είναι δαιμονικό. Ή δαιμονισμένο. Ή καταραμένο. Ή μαγεμένο. Ή ζωντανό. Ή ήταν άνθρωπος κάποτε. Ή ό,τι άλλο πλάσμα θες. Δεν μπορείς να κάνεις ακριβή μεταφορά κάποιων πραγμάτων. Όμως μπορείς να κάνεις ευφυείς παραλλαγές αν το προσπαθήσεις. Επειδή νομίζω ότι για αυτό μιλάμε. Όπως κάποιες λέξεις δεν μεταφράζονται ποτέ ακριβώς, κάποια λογοπαίγνια δεν έχουν αντίστοιχο σε κάθε γλώσσα και ούτω καθ' εξης. Μπορείς όμως να βρεις τί το αντίστοιχο υπάρχει στο setting που σε ενδιαφέρει. Και μάλιστα μπορείς να χρησιμοποιήσεις προς όφελός σου τις ιδιαιτερότητες που έχει κάθε setting για να μας δώσεις κάτι ξεχωριστό. Γράψε μία ιστορία για τη σπηλιά του Νταβέλη ας πούμε. Πάτα στη συνωμοσιολογία και την παραφιλολογία και χτίσε τα δικά σου από πάνω. Αν το χειριστείς σωστά ξέρεις τί ανατριχίλες μπορείς να ξεσηκώσεις; Μην γράψεις για καταραμένους μπλούζμεν που πούλησαν την ψυχή τους σε κάποιο σταυροδρόμι, γράψε για καταραμένους ρεμπέτες, που ήρθε ο σατανάς με τη μορφή ενός τρελού δερβίση και τους βρήκε ένα βράδυ στο τεκέ. Και βάλε μέσα ό,τι θέλεις, ξεριζωμό, παιδομαζώματα, μπουγιούμια και λοιπά σμυρνέικα ξόρκια. Γιατί όχι δηλαδή; Αν σηκώσουμε λίγο τα μάτια μας από το περιοριστικό "αυτό΄πάει εδώ, το άλλο πάει εκεί" θα ανακαλύψουμε ολόκληρους κόσμους έμπνευσης. Και θα είμαστε και πρωτότυποι. (Βασικά αυτό με τους ρεμπέτες έλεγα κι εγώ να το κάνω, κάποτε).
This leaderboard is set to Athens/GMT+03:00
  • Newsletter

    Want to keep up to date with all our latest news and information? (STRONGLY RECOMMENDED)

    Sign Up
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..