Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 08/11/2012 in all areas

  1. 20 points
    Τι έμαθα γράφοντας ένα μυθιστόρημα Μόλις τελείωσα ένα μυθιστόρημα Ε.Φ. και είμαι στη φάση των διορθώσεων. Είναι 110.000 λέξεις και μου χρειάστηκαν 6,5 μήνες κατάστρωση και 13 μήνες συγγραφή. Τι ήξερα και επιβεβαίωσα αυτό τον ενάμιση χρόνο: Ότι είμαι απελπιστικά αργός στον σχεδιασμό της πλοκής και ότι καμιά φορά μου παίρνει βδομάδες να σκεφτώ τα πιο απλά πράγματα. Ότι, σ’ εμένα, η οδήγηση μειώνει δραστικά τον χρόνο επίλυσης των προβλημάτων πλοκής. Ότι είναι αδύνατον να σχεδιάσω ένα έργο πολλών δεκάδων χιλιάδων λέξεων μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια –κι ότι αυτό είναι καλό. Ότι οι καλύτερες ώρες μου για γράψιμο είναι πολύ νωρίς το πρωί όταν δεν έχω ακόμα ασχοληθεί με τίποτα άλλο. Ότι, για μένα, η καλύτερη εποχή για γράψιμο είναι ο χειμώνας και η χειρότερη το καλοκαίρι. Ότι η θέση λογικών στόχων συχνά οδηγεί στην υπέρβασή τους. Ότι η πραγματολογική έρευνα μπορεί να είναι πολύ διασκεδαστική. Ότι είμαι θεός μέσα στη δική μου ιστορία κι αυτό σημαίνει ότι, αν όλα τα άλλα δουλεύουν σωστά, μπορώ να με εμπιστεύομαι ότι θα βρω τη λύση, όταν χρειαστεί, ακόμα και στο πιο δύσκολο πρόβλημα. Ότι αγαπώ τους γυναικείους χαρακτήρες, λατρεύω τους γυναικείους χαρακτήρες και τρελαίνομαι για τους γυναικείους χαρακτήρες. Ότι είμαι πολύ είρωνας. Ότι το γράψιμο είναι λύτρωση από το κακό μέσα μου. Τι καινούριο έμαθα αυτόν τον ενάμιση χρόνο: Ότι τα παγώνια βγάζουν μια πολύ χαρακτηριστική κραυγή που δεν μπερδεύω πια με τίποτ’ άλλο. Ότι μπορώ τελικά να ξεκινήσω κάτι χωρίς να είμαι απόλυτα σίγουρος για το τέλος του. Ότι, στις δικές μου τουλάχιστον ιστορίες, αυτό που πρέπει πάση θυσία να στέκει είναι τα κίνητρα. Ότι μπορώ να γράψω πολύ γρηγορότερα απ’ ό,τι νόμιζα. Ότι ένας σημαντικός παράγοντας που καθορίζει την έκταση του έργου είναι το πόσο βαθιά μπαίνει κανείς στους χαρακτήρες. Ότι μπορώ να προχωρήσω πάνω από μια πρόταση ή ένα κομμάτι που είναι εμφανώς προβληματικά και να γράψω παρακάτω, γιατί ο σκοπός δεν είναι να κερδηθεί η μάχη της παραγράφου ή της πρότασης, αλλά ο πόλεμος του μυθιστορήματος. Ότι μπορώ, σε πρώτο στάδιο τουλάχιστον, να συμβουλέψω τον εαυτό μου την ώρα που γράφω για το πώς θα διορθώσει μετά τα λογικά σφάλματα, τις αναληθοφάνειες, ακόμα και τις κλισέ ή αδύναμες εκφράσεις. Ότι, αν ξέρω τι θέλω να γράψω και κατέχω καλά το κομμάτι, μπορώ να γράψω μέσα σε έναν χώρο μικρό όσο ένα παλιό βαγόνι τραίνου με δεκαπέντε άτομα καθιστά και όρθια γύρω μου να μιλάνε μεγαλόφωνα για να ακουστούν πάνω από τη δυνατή μουσική. Ότι οι χαρακτήρες, και ειδικά οι δευτερεύοντες, είναι πολυεργαλεία που, αν τα εκμεταλλευτώ σωστά, μπορούν να ξεκλειδώσουν κάθε πόρτα πλοκής και κινήτρων. Ότι η πραγματολογική έρευνα μπορεί να είναι αναπάντεχη και τρομακτική. Ότι η συγγραφή ενός μυθιστορήματος απαιτεί τόσες νίκες επί του εαυτού σου όσες και οι λέξεις του. Και ότι οι σβησμένες λέξεις μετρούν για διπλές. Ότι η δέσμευση για συγγραφή σε τέταρτους ως υπόσχεση που δεν είναι σωστό να αθετήσω, δουλεύει τόσο καλύτερα όσο πιο σημαντικοί είναι αυτοί.
  2. 19 points
    Μια από τις πιο τρομερές κουβέντες που έχω ακούσει ποτέ από συγγραφέα είναι και η πιο ακατανόητη: «δε διορθώνω τα κείμενά μου, γιατί χάνεται έτσι το feeling της στιγμής». Ακατανόητη σας λέω, απλά ακατανόητη. Πώς είναι δυνατόν –εφόσον δεν γράφεις αυτόματη γραφή, stream of consciousness και άλλα τέτοια φιλοσοφικο-ψυχεδελικά– να γράψεις κάτι χωρίς να το διορθώσεις; Πώς είναι δυνατόν να πετύχεις ένα κείμενο με τη μία, ειδικά εφόσον μιλάμε για πεζογραφήματα εκατοντάδων σελίδων; Πώς είναι δυνατόν –και συγνώμη κιόλας, αλλά αυτό πάει συνήθως πακέτο– να διαμαρτύρεσαι μετά, όταν σου λένε οι αναγνώστες σου ότι το κείμενό σου είναι αδύναμο και δεν σέβεται τον χρόνο και το χρήμα του αναγνώστη του; Οι διορθώσεις, για μένα, δεν τελειώνουν ποτέ. Ξεκινούν από την πρώτη στιγμή της γραφής (όταν ξαναγυρίζω επιτόπου να δω αν έχω κάνει τυπογραφικά), συνεχίζονται όταν τελειώνει η πρώτη γραφή (το περίφημο αγγλικό first draft, οπότε και ξαναγυρίζω για να δω αν αυτά που έγραφα στην αρχή συνάδουν με αυτά που έγραψα στο τέλος), κορυφώνονται όταν δώσω το κείμενο σε επιλεγμένους φίλους ή γνωστούς για να μου πουν τη γνώμη τους, και… Γουέλ, τι σας είπα; Δεν τελειώνουν ποτέ. Τελειώνει μόνο η υπομονή που έχει κανείς με ένα κείμενο. Σε 2-3 χρόνια, αν ακόμα βρίσκεται καταχωνιασμένο σε κάποιο συρτάρι, θα ξαναβρεθεί η υπομονή να το ξαναδιορθώσουμε. ΚΑΙ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΤΕΡΑΤΑ! Standard Disclaimer: όλα όσα ακολουθούν δεν είναι τυφλοσούρτης. Καλείστε πριν τα εφαρμόσετε, να τα σκεφτείτε καλά και να πειραματιστείτε μαζί τους. Επίσης, και πάαααρα πολύ σημαντικό, μην ξεχνάτε ποτέ ότι αυτή είναι η προσωπική μου γνώμη, για την οποία α) διατηρώ το δικαίωμα να την αλλάξω στην πορεία της συζήτησης (εφόσον κάποιος φέρει τα κατάλληλα επιχειρήματα) και β) μπορεί να μην εξυπηρετεί τις δικές σας ανάγκες και τη δική σας ιδιοσυγκρασία. You have been warned. 12 προσεγγίσεις στο καυτό θέμα «διορθώσεις/beta-readers» 1. Γιατί να διορθώσω; Είπε κάποτε ο πολύς Χεμινγουαίη: I rewrote the ending to 'Farewell to Arms,' the last page of it, thirty-nine times before I was satisfied. Εκείνος το έκανε, διόρθωνε. Αυτή τη ρημάδα τη σελίδα, 39 φορές την έγραψε. Εσύ όμως, γιατί να διορθώσεις; Πρώτον και σπουδαιότερον, γιατί είσαι άνθρωπος. Και άνθρωπος σημαίνει «κάνω λάθη». Κι αν κάνεις λάθη, γιατί πρέπει να τα αφήσεις εκεί; Γιατί να μην τα διορθώσεις; Γιατί να αδιαφορήσεις τόσο εμφανώς για κάτι που υποτίθεται πως είναι η εσωτερική φωνή σου, η αγωνία κι η αναζήτησή σου περασμένη στο χαρτί; Κακά τα ψέματα, κανείς ποτέ δεν πέτυχε αυτό που είχε στο μυαλό του με τη μία. Πώς είναι δυνατόν; Τόσο τα μεγάλα, όσο και τα μικρά κείμενα, χρειάζονται πάντα κάποιου είδους ρετούς. Τα μεγάλα κείμενα, επειδή είναι μεγάλα, κι όσο να φτάσεις στο τέλος τους, έχεις αλλάξει γνώμη ή έχεις βρει κάτι πιο ενδιαφέρον και πιο ταιριαστό σ’ αυτό που θες να πεις και πρέπει να γυρίσεις και να κάνεις πιο ταιριαστή και την αρχή. Και τα μικρά κείμενα, γιατί η μικρή φόρμα είναι πολύ δύσκολο να περιέχει όλα όσα θέλεις να πεις με την πρώτη φορά που θα τα γράψεις, μιας και η απαιτούμενη οικονομία στις λέξεις και η περιεκτικότητα σε νοήματα ανά λεκτικό σχήμα πρέπει να είναι υψηλότατες. Γενικά, όμως, ο κύριος λόγος για να διορθώσεις είναι ένας και μοναδικός: γιατί σέβεσαι το κείμενό σου, είτε το διαβάσουν άλλοι, είτε όχι. Ένα μικρό παιδί που κυκλοφορεί βρώμικο, ξυπόλυτο, αχτένιστο και με τις μύξες να κρέμονται, δεν είναι καλό δείγμα για την αγάπη των γονιών του, είτε το βλέπει κάποιος είτε όχι. 2. Γιατί να προσέξω τους χαρακτήρες; Για πολλούς αναγνώστες, άσχετα αν ισχύει αυτό ή όχι, ο ήρωας είναι η προσωποποίηση του ίδιου του συγγραφέα. Πολλοί διαβάζουν ένα βιβλίο κι όταν συναντούν τον συγγραφέα του, αντί να δουν τον ταλαιπωρημένο από την day job ιδιωτικό υπάλληλο και πατέρα τριών παιδιών, περιμένουν να δουν τον Βίκινγκ με τα μούσια. Αυτός δεν είναι απαραίτητα λόγος για να προσέξεις και να διορθώσεις τους χαρακτήρες των ηρώων σου, τις πράξεις και τις σκέψεις τους και τη συνέπεια αυτών των πράξεων και σκέψεων σε όλο το μήκος του κειμένου. Αλλά είναι ένα σημείο απ’ όπου μπορείς να ξεκινήσεις για να καταλάβεις το εξής πολύ σημαντικό: ο ήρωάς σου είναι το όχημα με το οποίο ο αναγνώστης σου θα ταξιδέψει στον κόσμο σου. Αν το όχημα αυτό έχει το παραμικρό ελάττωμα, ο αναγνώστης, ως άλλη πριγκίπισσα που κοιμάται πάνω στο μπιζέλι, θα το νιώσει και θα χαλαστεί. Κι όταν ο αναγνώστης χαλιέται, αρχίζει τη γκρίνια κι η γκρίνια είναι ένας καλός λόγος για να σταματήσει κάποιος να διαβάζει ένα βιβλίο. Το θέλουμε αυτό; Όχι. Άρα, πρέπει να είμαστε διπλά και τριπλά προσεκτικοί, ειδικά με τους ήρωές μας. Και αυτό αφορά όχι μόνο τα μεμονωμένα άτομα, αλλά και τις μεταξύ τους σχέσεις, την αγάπη ή το μίσος που έχουν ο ένας για τον άλλο, τα κίνητρά τους, ακόμα-ακόμα, αν θες, και την εξωτερική τους εμφάνιση ή το όνομά τους*: γύρνα και διόρθωσε, ώστε όλα στο τέλος να βγάζουν ένα νόημα, το νόημα που θες. 3. Γιατί να προσέξω το περιβάλλον; Ομοίως με τον χαρακτήρα, αλλά από άλλη σκοπιά. Ο κόσμος που έχεις πλάσει είναι φτιαγμένος για να βολτάρουν μέσα του οι χαρακτήρες σου. Όσο πιο οικείος και στρωτά γραμμένος είναι, τόσο ευκολότερα ο αναγνώστης θα ακολουθήσει την πλοκή και τα πάθη των ηρώων σου, χωρίς να στέκεται κάθε τόσο για να ξεδιαλύνει το ένα ή το άλλο προβληματικό σημείο της κοσμοπλασίας σου. Και μια καλή ιστορία είναι αυτό που ζητάμε, τελικά. Αν ξεκινάς ένα κείμενο περιγράφοντας το Στόουνχεντζ και τις ομίχλες της Άβαλον και μετά μιλάς για τα λιόδεντρα και τα ψαροκάικα, κάθε πρωί που κίναγα να πάω στη δουλειά, ε, είναι λογικό να μπερδευτεί ο καημένος ο αναγνώστης σου, να μην ξέρει πού βρίσκεται και πού τον οδηγείς. Στρώσου και διόρθωσε, να μας δει ο Θεός και να μην πετιόμαστε εκτός πλοκής κάθε πέντε γραμμές. 4. Γιατί να προσέξω τη συνέχεια των σκηνών; Μα θέλει και ρώτημα; Τι σόι ιστορία διηγείσαι, που να μην έχει μια στρωτή ροή, έναν σωστό αφηγηματικό ρυθμό; Αν μάλιστα συνηθίζεις, όπως εγώ, να γράφεις τις σκηνές ανακατεμένες, εκτός χρονολογικής σειράς, πολλές φορές θα τύχει να στριμώξεις έτσι τα πράγματα, ώστε τελικά η αφηγηματική ροή να σκοντάφτει και να κωλυσιεργεί χωρίς λόγο. Τρανταχτό παράδειγμα, που πολλές φορές έχω συναντήσει –και έχω κάνει κι η ίδια, δεν είναι να κρυβόμαστε, αλίμονο–: ξεκινάς με τη σκηνή όπου ο ήρωας μιλάει με τον γερο-σοφό και παίρνει κάποιες πληροφορίες για την αναζήτηση του. Επόμενη σκηνή, η ηρωίδα συναντάει την γρια-μάγισσα κι εκείνη της δίνει συμβουλές και οδηγίες. Επόμενη σκηνή, ξυλίκι με ληστές. Επόμενη σκηνή, κι άλλο ξυλίκι με επίδοξους βιαστές της αγνής παρθένου. Το βλέπεις πώς σκοντάφτει η ροή; Ο αναγνώστης είναι αναγκασμένος να διαβάσει αρχικά δύο φορές το ίδιο πράγμα (κι ας μαθαίνει διαφορετικά πράγματα από τον γερο-σοφό και διαφορετικά από την γριά μάγισσα) κι ύστερα από τις δύο ήρεμες και γαλήνιες και υπερπλήρεις πληροφοριών σκηνές πρέπει να πέσει με τα μούτρα στη δράση και το ξύλο επί δύο. Φυσικά το παράδειγμα είναι χονδροειδώς απλοποιημένο. Ωστόσο, το πρόβλημα παραμένει: πολλές φορές παραβλέπουμε τη θεατρικότητα που πρέπει να βγάζει ένα κείμενο ώστε να είναι εύπεπτο και ευκολοδιάβαστο, να γίνει αυτό που λέμε page turner, πάνω στη μανία και τον ενθουσιασμό μας να ολοκληρώσουμε την ιστορία που έχουμε στο μυαλό μας. Οι διορθώσεις επί της σειράς –και όχι μόνο– των σκηνών θα μας φέρουν πιο κοντά στο θεατρικό πρότυπο: εισαγωγή, πράξεις, κορύφωση, επίλογος. 5. Γιατί να ελέγξω μέγεθος παραγράφων και χωρισμό κεφαλαίων; Κάτι που βλέπω πολύ συχνά να μην κατανοεί ο κόσμος που γράφει, είναι η χρήση της παραγράφου. Μια παράγραφος, όπως και ένα κεφάλαιο, θα πρέπει να αποτελεί μικρογραφία έκθεσης: πρέπει να έχει εισαγωγή (την πρώτη φράση), σώμα (όπου αναλύεται το θέμα που την αφορά) και επίλογο (η επιλεγόμενη και κατακλείδα). Αν μια παράγραφος δεν έχει αυτή τη βασική δομή, πρέπει α) να πλαισιώνει διάλογο ή β) είναι κάτι πρωτοποριακά γραμμένο, που να βγάζει μάτι. 27 σελίδες παράγραφος, ας πούμε, όπως μου είπαν ότι είδαν σε κάποιο σύγχρονο ελληνικό κείμενο, είναι σίγουρα εξτραβαγκάν, αλλά επίσης σίγουρα κάτι που ΔΕΝ το κάνεις και συνέχεια. Μια αλλαγή παραγράφου, εντέλει, είναι ο τρόπος του αναγνώστη σου να πάρει μια ανάσα. Όσο πιο μεγάλες οι παράγραφοι, τόσο χειρότερα, τόσο πιο δύσκολα του επιτρέπεις –και στον αναγνώστη, και στο κείμενό σου το ίδιο– να αναπνέει. Το αυτό ισχύει και για τα κεφάλαια, απλά σε μεγαλύτερη κλίμακα. Εδώ, η επιλογή του μεγέθους ενός κεφαλαίου είναι καθαρά δική σου υπόθεση κι επιλογή, όμως το σημείο που πρέπει να κοπούν είναι θέμα ροής και ρυθμού. Έλεγξε στο δεύτερο, τρίτο, τέταρτο πέρασμα (αν δεν το έχεις ήδη κάνει όταν σχεδίαζες τον σκελετό του βιβλίου σου), ότι τα κεφάλαιά σου έχουν αρχή, μέση και τέλος, ότι υπάρχει εσωτερική κορύφωση σε κάθε ένα τους κι ότι το κλείσιμό τους μας προτρέπει να διαβάσουμε παρακάτω. 6. Γιατί να προσέξω ορθο/τυπο-γραφικά και συντακτικά λάθη; Για τρεις κυρίως λόγους και θα τους αναφέρω περιληπτικά: πρώτον, γιατί αν θες να λέγεσαι λογοτέχνης, πρέπει να ξέρεις να χρησιμοποιείς τον λόγο από μόνος σου, χωρίς να σε βοηθάει κανένας άλλος, δεύτερον, γιατί ό,τι παρατάς στην τύχη του δείχνει ασέβεια και προς τον αναγνώστη, και προς το ίδιο το κείμενο, και τρίτον, διότι όπως έχω πει και παλιότερα κι όπως θα σου πει ο πάσα εις που ασχολείται με τον εκδοτικό χώρο, ανορθόγραφα και απεριποίητα κείμενα δεν απασχολούν τους αναγνώστες των εκδοτικών οίκων για περισσότερες από δύο παραγράφους, και κατόπιν πετιόνται στον κάλαθο των αχρήστων. Χοντρικά και με μία λέξη: σεβασμός, ρε φίλε. Και κάτι που θα το ξεχνούσα: ειδικά στο δικό μας το σινάφι, που τα ονόματα πολλές φορές δεν τα πιάνει ο αυτόματος διορθωτή του word, μια έξτρα ματιά ποτέ δεν έβλαψε κανέναν. Έπιασα τον εαυτό μου άπειρες φορές να αναστρέφει γράμματα σε φανταστικά ονόματα, είτε από ταχύτητα στην πληκτρολόγηση (Τιγκμαγκίρ-Τιγκαμγκίρ), είτε επειδή από ένα σημείο κι ύστερα συνειδητοποίησα πως το ανεστραμμένο είναι πιο εύηχο (Αραχζαντά-Αραζχαντά). 7. Γιατί να ζητήσω τη γνώμη κάποιου; Τώρα μπαίνουμε στα βαθιά. Ζητάμε τη γνώμη των άλλων για έναν κυρίως λόγο: γιατί η κουκουβάγια πάντα θα βλέπει το παιδί της ομορφότερο απ’ όλα. Όσο όμορφα κι αν νομίζω ότι είναι αυτά που έγραψα, όσο καλογραμμένα ή προοικονομημένα ή περιγραμμένα ή κορυφωμένα, πάντα ένα δεύτερο μάτι θα δει αυτό που εγώ, όντας μέσα στο κείμενο, γνωρίζοντας τι θέλω να πω, θα αμελήσω να το πω με τρόπο κατανοητό. Ακόμα κι αν έχω προσχεδιάσει έναν χαρακτήρα, μπορεί να βρεθεί μια στιγμή (μία και μόνο αρκεί να καταστρέψει όλη τη δουλειά μου), που ο χαρακτήρας αυτός να φαλτσάρει. Να πάψει να φοβάται τα ύψη, π.χ. ή να φάει κρέας ενώ είναι αυστηρά βίγκαν. Κι αυτό να γίνει γιατί η σκηνή που περιγράφω αφορά κάτι άλλο, θέλω αλλού να δώσω βάρος κι αυτό το ένα ρημάδι να μου ξεφύγει. Φυσικά, δεν είναι μόνο γι’ αυτά τα γλιστρήματα απαραίτητη η ξένη ματιά. Πολλές φορές, ο ξένος, αυτός που διαβάζει πρώτη φορά την εξέλιξη μιας ιστορίας, θα εντοπίσει προβλήματα και στην ίδια την πλοκή ή ανακολουθίες, που στα δικά μας μάτια φαντάζουν ασήμαντες. Εμπιστέψου την ξένη ματιά. 8. Γιατί να έχω δύο+ beta readers; Προσωπικά, προτιμώ να έχω περισσότερους, αλλά δύο είναι το μίνιμουμ νούμερο που μπορώ να σκεφτώ. Όχι μόνο θα έχεις δύο γνώμες που θα σου επιβεβαιώσουν ότι αυτό το συγκεκριμένο σημείο του κειμένου είναι όντως προβληματικό, αλλά θα σου παρέχουν –και συγχωρέστε μου τη χυδαιότητα– δύο διαφορετικής γωνίας διείσδυσης ματιές στο κείμενό σου. Άλλα βλέπει ο ένας κι άλλα ο άλλος. 9. Γιατί να ζητήσω τη γνώμη αυτού κι όχι εκείνου του γνωστού; Η επιλογή της ξένης ματιάς, ποιον θα διαλέξεις να διαβάσει το κείμενό σου, είναι πολύ σημαντική. Δε θα σε βοηθήσει κάποιος που δεν είναι ειλικρινής μαζί σου. Δε θα σε βοηθήσει κάποιος που διαβάζει μόνο για να διασκεδάσει. Δε θα σε βοηθήσει κάποιος που σε αγαπάει πολύ, τόσο πολύ που να φοβάται να σε πληγώσει. Και δε μπορώ να σε βοηθήσω εγώ να βρεις έναν τέτοιον άνθρωπο, που να μπορεί να σε βοηθήσει η δική του οπτική γωνία. Όπως πολλά από τα πράγματα που σχετίζονται με τη συγγραφή, είναι κάτι που πρέπει να το αποφασίσεις μόνος/η σου. Αυτό που μπορώ να σου πω όμως, με κάθε ειλικρίνεια, είναι ότι κάθε κείμενο πρέπει να δοκιμάζεται και από ανθρώπους που θα μπορέσουν να το κρίνουν σε σημεία που σε ανησυχούν. Π.χ. αν έχει περιγραφές μηχανών και δεν σκαμπάζεις γρι, όπως εγώ, βρες καλού κακού έναν μηχανικό που να μπορέσει να σου πει ότι αυτό κι εκείνο το σημείο αντιτίθενται στους νόμους της φυσικής, ώστε να διορθωθείς. Και μετά βρες έναν που να μην είναι μηχανικός, να μη σκαμπάζει γρι, όπως εγώ, και δώσ’ του το κείμενο και πες του: «κατάλαβες τι γράφω εδώ; Θεωρείς ότι αξίζει τον κόπο να τα πω όλα αυτά για να προωθήσω την πλοκή; Βαριέσαι και μόνο στην ιδέα;» 10. Γιατί να ακολουθήσω εκείνη ή την άλλη ή καμία υπόδειξη; Η μαγική φράση είναι «γιατί νιώθω πως πρέπει». Κακά τα ψέματα, ακόμα κι ο πιο επηρμένος και αυτολατρευόμενος συγγραφέας μπορεί να καταλάβει πότε ο beta reader του λέει κάτι που ισχύει και πότε η παρατήρηση είναι προϊόν ανειλικρίνειας, ξερολίας ή απλά και μόνο βλάβης εγκεφαλικής. Όσα κι αν σου πουν, το κείμενο τελικά είναι δικό σου, οι διορθώσεις είναι δικές σου επιλογές. Εσύ θα χρεωθείς και τα καλά, και τα κακά του. Θέλουμε από σένα κάτι δικό σου, κάτι που κι εσύ ο ίδιος αναγνωρίζεις πως χρειάστηκε δουλειά και που ήσουν διατεθειμένος να την κάνεις. Από την άλλη, είναι και μερικά πράγματα που απλά και μόνο δεν μπορούν να γίνουν, όπως π.χ. να δεχτείς κάθε μια παρατήρηση που θα σου γίνει από τους αναγνώστες σου ως σωστή. Τότε το κείμενο δε θα είναι δικό σου, θα είναι της ολομέλειας, που λέει κι ο Αρκάς. Κι εφόσον τη δική σου υπογραφή θα έχει από κάτω, εφόσον εσύ επέλεξες να το καραγκιοζέψεις έτσι, εσύ θα χρεωθείς και την αποτυχία του, κι αντί για ένα παιδί ανθρώπινο, με όλα του τα καλά και τα κακά, θα μας δώσεις ένα τέρας του Φρανκενστάιν. 11. Γιατί να τυπώσω; Ακόμα κι αν η οθόνη του υπολογιστή σου έχει ευκρίνεια πέραν της κανονικής, το ανθρώπινο μάτι είναι εκπαιδευμένο να δέχεται ανακλώμενο φως κι όχι εκπεμπόμενο. Ακόμα κι αν χρησιμοποιείς e-reader από την πρώτη μέρα που εφευρέθηκαν, έμαθες να διαβάζεις σε χαρτί. Υπάρχει κάτι το υπερβατικό στην αίσθηση του χαρτιού, κάνει το κείμενο απτό, του δίνει υλική υπόσταση. Αυτό λειτουργεί ακόμα και υποσυνείδητα, κατά βάθος δε θεωρούμε «πραγματικό», απτό, υλικό, το ηλεκτρονικό κείμενο. Γι’ αυτό, το τελευταίο χέρι των διορθώσεών μου, μετά από όλων των ειδών τις διορθώσεις που μπορούν να γίνουν σε ένα κείμενο, εγώ προσωπικά το κάνω σε τυπωμένο αντίτυπο. Προτιμώ 12άρια ή 13άρια γράμματα, για να βλέπω πιο καθαρά και τις μικρές λεπτομέρειες (τελείες που λείπουν, λάθος τόνοι, τυπογραφικά), και πλατιά περιθώρια, ώστε να κάνω τις σημειώσεις μου αν χρειαστεί. Πιστέψτε με, αυτό το τελευταίο χάρτινο γυάλισμα έχει σώσει κόσμο και κοσμάκη από πατατούλες μεγέθους καρπουζιού.** 12. Οπότε, γιατί να διορθώσω; Γιατί, πώς να το κάνουμε, δεν είσαι καλύτερος συγγραφέας από τον Χεμινγουαίη. Τελεία και παύλα. *Υπάρχουν δύο τυπωμένα βιβλία ελληνικού φανταστικού, στα οποία ένας από τους ήρωες αλλάζει όνομα στο μέσο της πλοκής, (π.χ. Κώστας-Χρήστος) και το καταλαβαίνεις ότι είναι το ίδιο άτομο από την περιγραφή του και μόνο. Εντάξει, πόσο πιο τεμπέλης να είναι ένας συγγραφέας; **Και για όσους σκέφτονται σοβαρά το θέμα της ανακύκλωσης, όπως εγώ, ποτέ δεν τυπώνω μόνο από τη μία πλευρά της σελίδας? κι αν το κάνω, τότε την κρατάω για να τη χρησιμοποιήσω ως scrap paper. Φυσικά, όταν και οι δύο πλευρές χρησιμοποιούνται, ανακυκλώνω ή κρατάω το χαρτί για χαρτοκατασκευές. Προηγούμενα θέματα: α) 12 πράγματα που χρειάζεσαι για να ξεκινήσεις να γράφεις β) 12 τρόποι να προσεγγίσεις μια ιδέα γ) 12 τρόποι να προσεγγίσεις την κοσμοπλασία σου δ) 12 πράγματα που πρέπει να ξέρεις για τον ήρωά σου ε) 12 τρόποι προσέγγισης της πλοκής ς) 12 λόγοι επιλογής ή απόρριψης της οπτικής γωνίας ζ) 12 σημεία όπου τα κλισέ πρέπει να αποφευχθούν πάση θυσία η) 12 τρόποι να ζωντανέψεις το γραπτό σου θ) 12 ελαττώματα στο χαρακτήρα ενός συγγραφέα ι) 12 πράγματα που μπορείς να εκμεταλλευτείς για να κάνεις τη συγγραφική ζωή σου εύκολη
  3. 14 points
    Δύο ποιήματά μου φιλοξενούνται πλέον στο Φρέαρ, το Ορφικό και ο Γρανίτης. Μπορείτε να τα διαβάσετε εδώ.
  4. 14 points
    Πριν λίγες μέρες, τελείωσα ένα από πιο σημαντικά και πιο εντυπωσιακά βιβλία φανταστικού και μη που έχουν γραφτεί ποτέ, την Ιλιάδα. Με πιο ψύχραιμο μάτι, μπορώ να διακρίνω κάποιες αδυναμίες, αλλά η γενική μου εντύπωση ήταν ένα δίμηνο γεμάτο «ωωω», «ααα», «τι λες τώρα!», «τι έγραψε ο θεός!» και άλλα τέτοια ευτράπελα. Βρήκα λοιπόν τον ποιητή στον πάνθεον των δημιουργών, εκεί που του έπλεναν τα πόδια και του έκαναν αέρα ο Σαίξπηρ, ο Μιχαήλ Άγγελος και ο Μότσαρτ (βλ. πίνακα) και του εξέθεσα τις αντιρρήσεις μου. Ήταν πολύ κατατοπιστικός. Μ: Δεν μπορείς να αναφέρεις εκατοντάδες ονόματα και πολλές φορές δεκάδες μέσα στην ίδια σελίδα. Θα μπερδευτεί και θα κουραστεί ο αναγνώστης. Ο: Δεν θα τα διαβάζουν. Θα τα ακούνε. Μπορώ. Είμαι ο Όμηρος. Μ: Τουλάχιστον μην αναφέρεις τον κάθε ήρωα πότε με το όνομά του και πότε με την καταγωγή από τον πατέρα του (Πηλείδης, Τυδείδης, κλπ.). Είναι ακόμα μεγαλύτερο μπέρδεμα. Ο: Θα το κάνω καταπώς βολεύει το δακτυλικό εξάμετρο των στίχων μου. Είμαι ο Όμηρος. Μ: Δεν μπορείς να τους παρουσιάζεις όλους ισόθεους, γενναίους, ανδρείους, ήρωες, πάνσοφους κλπ. Φτιάχνεις ασπρόμαυρους χαρακτήρες έτσι. Είναι κλισέ. Ο: Μπορώ. Ανάμεσα σε άλλους, εφηύρα το κλισέ. Είμαι ο Όμηρος. Μ: Δεν μπορείς να ξεκινάς παρομοιώσεις που το πρώτο σκέλος τους διαρκεί στίχους ολόκληρους και αποτελεί μια σκηνή από μόνο του. Είναι τεράστιες, και καμιά φορά ο αναγνώστης ξεχνάει τι ξεκίνησες να παρομοιάσεις. Ο: Μπορώ να γράψω ολόκληρες ραψωδίες μέσα σε ομηρικές παρομοιώσεις, αλλά έκανα περικοπές. Και, παρά την αυτοσυγκράτησή μου, μπορώ να σε κάνω να χαθείς μέσα τους ακούγοντάς τες. Είμαι ο Όμηρος. Μ: Δεν μπορείς να έχεις τόσο σκληρές και σπλάτερ σκηνές μάχης, τον ένα να του σπάει το δόρυ τα δόντια και να του βγαίνει απ' τον σβέρκο, ο άλλος να πέφτει στα γόνατα κρατώντας τ' άντερά του, και να περιμένεις το έργο σου με τόση βία να γίνει επιτυχία. Ο: (αναστεναγμός) Θα σου 'λεγα τώρα ποιος είμαι... Μ: Δεν μπορείς να θυμάσαι απ’ έξω είκοσι τέσσερεις ραψωδίες, με εφτακόσιους στίχους κατά μέσο όρο η κάθε μια, εκατόν τριάντα χιλιάδες λέξεις σύνολο! Πρέπει να είσαι μηχανή! Ο: Μπορώ. Χωρίς να τις δω ποτέ γραμμένες. Και δεν είμαι μηχανή. Είμαι ο Όμηρος. Μ: Δεν μπορείς να επινοείς τρεις καινούργιες σύνθετες λέξεις σε κάθε σελίδα επί 360 σελίδες! Είναι πολλές! Οι γλωσσικές καινοτομίες πρέπει να γίνονται με μέτρο για να μην προκαλούν. Ο: Μπορώ. Για την ακρίβεια επινόησα τις γλωσσικές καινοτομίες. Είμαι ο Όμηρος. Μ: Μα δεν μπορεί να κάνεις τέτοια κατάχρηση στις επινοημένες σύνθετες λέξεις και να είναι όλες πετυχημένες, εντυπωσιακές και συγχρόνως εξαιρετικά δύσκολο να χρησιμοποιηθούν από άλλον! Ο: Αυτό ακριβώς έκανα. Είμαι ο Όμηρος. Μ: Δεν μπορείς ν’ ανακατεύεις όλη την ώρα τους θεούς στην εξέλιξη του πολέμου. Είναι παράλογο, και μερικές φορές υποβιβάζει την ικανότητα των ηρώων. Ο: Μπορώ. Είναι το φανταστικό στοιχείο του έργου, και εγώ καθορίζω τη συχνότητα της χρήσης του. Ούτε ο Έκτορας, ούτε ο Αχιλλέας έμειναν στην ιστορία ως οι ανίκανοι που τους βοηθούσαν οι θεοί. Επειδή είμαι ο Όμηρος. Μ: Δεν μπορείς να βάζεις τόσο συχνά τέτοια ποταπά κίνητρα στους χαρακτήρες σου. Δεν αρμόζουν σε ήρωες ή θεούς. Μου χαλάει όλη την τέλεια εικόνα που φτιάχνεις γι’ αυτούς με όλα εκείνα τα φοβερά και τρομερά επίθετα. Ο: Α, όχι και τόσο ασπρόμαυροι χαρακτήρες τελικά, ε; Λοιπόν, μπορώ. Είμαι ο Όμηρος. Μ: Δεν μπορείς να ξοδεύεις όλη τη ραψωδία Β για να περιγράψεις με κάθε λεπτομέρεια τον στρατό των Αχαιών και πόσα καράβια (που δεν θα παίξουν κανένα ρόλο αργότερα) είχε φέρει ο κάθε πολέμαρχος, και να ελπίζεις ότι θα διαβάζεσαι δεκαετίες ή και αιώνες στο μέλλον. Ο: Έχεις δίκιο, δεν μπορώ. Ούτε για αιώνες, πόσο μάλλον για δεκαετίες. Χιλιετίες σου κάνουν; Είμαι ο Όμηρος. Μ: Δεν μπορείς να παρουσιάζεις τα πάντα στην ιστορία σου τόσο μα τόσο επικά. Το κλέος, το κάλλος, η ανδρεία, η δύναμη, η σοφία, η ταχύτητα, η τέχνη, η ισχύς. Πόσο έπος πια; Ο: Μπορώ. Είμαι το έπος. Είμαι ο Όμηρος. Μ: Δεν μπορείς να γράφεις ένα βιβλίο με όλα τα παραπάνω, που χρειάζομαι δύο μήνες για να το τελειώσω ακόμα και στη μετάφραση, και να μου αρέσει τόσο! Ο: Μπορώ. Είμαι ο Όμηρος. [Πίνακας: Jean-Auguste-Dominique Ingres, Η Αποθέωση του Ομήρου, 1827, Λούβρο. Τον Όμηρο αποθεώνουν περί τις σαράντα πέντε μεγάλες μορφές της αρχαιότητας και του σύγχρονου κόσμου. Στα πόδια του καθιστές η Ιλιάδα και η Οδύσσεια.]
  5. 14 points
    Οι πιθανές αντιδράσεις σ' αυτή την εικόνα είναι τρεις: ?, α!, ωχ... Αλλά ας ξεκινήσουμε απ' το ? National Novel Writing Month ονομάζεται το παγκόσμιο πρότζεκτ που θέτει έναν πάρα πολύ δύσκολο στόχο σε επίδοξους συγγραφείς: να γράψουν μια νουβέλα με τουλάχιστον 50.000 λέξεις (ή μέρος μιας νουβέλας, αλλά το μίνιμουμ λέξεων είναι αδιαπραγμάτευτο) μέσα σε τριάντα μέρες που ξεκινούν τα μεσάνυχτα 31 Οκτωβρίου προς 1η Νοεμβρίου και λήγουν τα μεσάνυχτα 30 Νοεμβρίου προς 1 Δεκεμβρίου. Έπαθλο δεν υπάρχει άλλο, εκτός απ' την ίδια τη δημιουργία και μπράγκιν ράιτς. Μιας και ο Οκτώβρης μπήκε και ο Νοέμβρης είναι κοντά και, μιας και το σφφ φιλοξενεί κάθε χρόνο σε μια μυστική γωνιά του τους νανοριμίτες (και μιας και προσεχώς κανας Νιχίλιος θ' ανοίξει το παραδοσιακό νανοριμοτόπικ για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι καινούργιοι), ε, ας κάνουμε ένα μικρό αφιέρωμα στις τριάντα μέρες συγγραφικής εκγατάλειψης. Όποιος περιμένει την 1η του Νοέμβρη για να μπαρκάρει στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα, το πιθανότερο είναι να σωριαστεί χάμω γύρω στη δεύτερη με τρίτη εβδομάδα και να τον φάνε οι γύπες που πρόθυμα καραδοκούν κάθε χρόνο πάνω απ' αυτούς που αποφασίζουν να τολμήσουν. Όπως πολλά πράγματα στη ζωή, χρειάζεται προετοιμασία. Ακόμα κι αν δεν είστε του οργανωτικού στυλ, με πινακάκια, αρχεία επί αρχείων, τακτοποιημένα συρταράκια ιδεών και χαρακτήρων και μοιρογνωμόνια πλοκών, ΚΑΙ ΠΑΛΙ θα χρειαστεί να έχετε δυο-τρία βασικά πραγματάκια: έτοιμη πλοκή, τουλάχιστον δυο-τρεις βασικούς χαρακτήρες και ένα γενικό πλάνο της ιστορίας σας. Προσωπικά, δεν μπορώ ν' αρχίσω αν δεν εχω και τέλος. Αλλά δεν είμαι εδώ για να δώσω συμβουλές. Το μόνο που θέλω είναι να περιγράψω πώς είναι για μένα το πριν, το κατά τη διάρκεια και το μετά του κάθε μου, σχεδόν, Νοέμβρη. Όταν πάει να φύγει το καλοκαιράκι κι οι πρώτες βροχές ξεπλένουν την σκόνη (όχι πως η Στοκχόλμη προλαβαίνει και ποτέ να σκονιστεί, αλλά λέμε τώρα), αρχίζει να κατασταλάζει μέσα μου η ιστορία που θα γραφτεί απ' τις 3-4 που με κλωθογυρνάνε όλο το χρόνο. Ο Σεπτέμβρης είναι ο μήνας που η μαγιά ετοιμάζεται: οι κούκλες παίζουν με φρενήρη ρυθμό τα βασικά κομμάτια της ιστορίας. Κάποιες κούκλες βγαίνουν εκτός μάχης ως ακατάλληλες, άλλες πάνε για ένα ρεκτιφιέ κι άλλες βγαίνουν απ' την ντουλάπα και ξεσκονίζονται. Μερικές δημιουργούνται επιτόπου κι οι παλιές φροντίζουν να τις περάσουν απ' τα καθιερωμένα καψόνια. Μέσα σ' ένα μήνα, οι βασικοί μου χαρακτήρες είναι έτοιμοι, έχουν τα ονόματά τους, τα μυστικά τους, το παρελθόν τους, την προσωπικότητά τους, πρόσωπα και σώματα. Κομμάτια διαλόγων παίζονται, σκηνικά στήνονται, κουστούμια ράβονται. Τρύπες κλείνουν, μερικές φορές ανοίγοντας άλλες, αλλά δατ'ς λάιφ φορ γιου. Στο τέλος του μήνα, έχω μια γενική ιδέα του ποιος θα κάνει τι πού, πώς και με ποιον, αλλά, κυρίως, έχω γιατί θα κάνει αυτά που θα κάνει. Τον Οκτώβρη αυτή η διαδικασία γίνεται πιο συγκεκριμένη και λεπτομερής: τσεκάρεται η αληθοφάνεια του περιβάλλοντος που θα στηθεί η ιστορία, οι συνέπειες αλληλεπιδράσεων, τι θα φωτιστεί, τι θα μείνει στη σκιά, τι θα κρυφτεί και πώς μέχρι την κατάλληλη στιγμή. Εγώ που δεν είμαι της οργάνωσης έξω απ' το κεφάλι μου σπάνια καταγράφω κάτι απ' αυτά, αλλά, αν γράψω, αυτό θα συμβεί τον Οκτώβρη. Σημαντικές λεπτομέρεις που θα κρίνουν κάποια πράγματα γράφονται, όπως και γενικές πληροφορίες σκηνικών. Μιας και ο κόσμος που έχω δουλέψει σχεδόν όλες μου τις φάνταζι ιστορίες είναι ένας, τσεκάρω ποια στοιχεία του θ' αναδείξω, αν θα συνδέσω χρονικά ή τοπικά αυτή την ιστορία με άλλες και πώς. Τον Οκτώβρη ζω στον κόσμο της ιστορίας μου. Προσεύχομαι στους θεούς του, υπακούω στους νόμους του, περπατάω στους δρόμους του, μιλάω με τους κατοίκους του. Θέλω να ξέρω κάθε του γωνιά όταν μπει η 1η του Νοέμβρη. Όχι γιατί θα τον περιγράψω (σπάνια μπαίνω σε περιγραφικές λεπτομέρειες), αλλά για να μπορούν οι χαρακτήρες μου να κινηθούν με άνεση μέσα του και να πουν την ιστορία τους. Και μετά έρχεται η πρώτη του Νοέμβρη και τ' άλογα φορτσάρουν στην εκκίνηση. Η πρώτη λίγη ώρα είναι κινέζικο βασανισήριο στο οποίο κοιτάω τον κέρσορα ν' αναβοσβήνει στην οθόνη και η κενή σελίδα μού θυμίζει το άδειο μου κεφάλι. Μέσα σε τριάντα μέρες πρέπει να έχουν γραφτεί 50.000 λέξεις εκεί πάνω κι εγώ δεν ξέρω εκείνη τη στιγμή ούτε καν από πού ν' αρχίσω. Όταν, δειλά-δειλά, γραφτεί η πρώτη προτασούλα, η πρώτη παράγραφος, μετά νιώθω σαν καουμπόης του φαρ-ουέστ. Ρίχνω ένα γιιιι-χα!, σπιρουνίζω το άτι και τρέχω ξέφρενα, γεμίζοντας σελίδες. Αν η πρώτη μέρα δεν έχει τουλάχιστον δύο χιλιάρικα, είναι τραγική αποτυχία, για μένα. (Ο καθημερινός μέσος όρος λέξεων, μπάι δε γουέι, είναι το 1666 του σατανά και περισσεύεουν κάτι λίγα για το τέλος). Η πρώτη βδομάδα, σε γενικές γραμμές, έχει όλο τον ενθουσιασμό και την φόρα της εκκίνησης. Νιώθω ότι θα κατακτήσω τον κόσμο. Τόση αυτοπεποίθηση έχω που γυρίζω ξεδιάντροπα και κάνω και διορθώσεις! Δηλαδή, ούτε τσίπα, ούτε τίποτα! (Ένα ακόμα μπάι δε γουέι, αν το νανόριμο έχει έναν κανόνα -εννοώ έναν άλλο κανόνα εκτός απ' τον σκάσε και γράφε- αυτός ο κανόνας είναι ο σκάσε και γράφε και μην κοιτάς πίσω σου.) Ρε, δε με σκιάζει φοβέρα καμιά! Έχω ιστορία, έχω χαρακτήρες που περπατάνε πάνω στην ιστορία σαν μοντέλες στην πασαρέλα κι εγώ τους φτύνω μην τους βασκάνω. Τη δεύτερη βρομάδα ο ρυθμός, αναμενόμενα, πέφτει. Βγαίνουν και πάλι οι 1666 σατανικές λέξεις την ημέρα, αλλά δύσκολα, πολύ δύσκολα βγαίνει κάτι παραπάνω. Οι χαρακτήρες σα να βαριούνται, σα να ξεχνάνε τα λόγια τους, τα σκηνικά σα να παραπαίουν κι η υπόθεση σα να ξεφεύγει. Η δεύτερη βδομάδα, προς το τέλος της, είναι ένα κομβικό σημείο.Ξέρεις πως πρέπει να έχεις εικοσιπέντε χιλιάρικα στο τσεπάκι σου. Αν έχεις κάτω από είκοσι, εύκολα σε παίρνει από κάτω και τα παρατάς. Αν έχεις χτυπήσει το εικοσιπεντάρι κι είσαι στα μισά, συνειδητοποιείς ότι έχεις άλλο τόσο, μόνο που φαντάζει τόσο απροσπέλαστο όσο και το Έβερεστ. Οι περισσότεροι απ' αυτούς που παρατούν το νανό, το κάνουν τότε, στο τέλος της δεύτερης εβδομάδας. Κυρίως γιατί βλέπουν την τρίτη εβδομάδα να έρχεται και μαζί της... writer's block. Ο φόβος και ο τρόμος του συγγραφέα γενικά, του νανοριμίτη ειδικά. Πού πας, ρε Καραμήτρο, να βγάλεις πενήντα χιλιάρικα σ' ένα μήνα, αν φας πέντε μέρες με το κεφάλι τάμπουλα ράζα; Ο πανικός έρχεται, οι παλάμες ιδρώνουν, ξεκινά η γκρίνια, η μουρμούρα κι οι δέκα ινδιάνικες κατάρες στο νανόριμο. Βλαστημάς την ώρα και τη στιγμή που ξεκίνησες να γράφεις κι ορκίζεσαι στα κόκκαλα του Όσκαρ Ουάιλντ ότι ποτέ των ποτών των ποτέποτων δεν πρόκειται να το ξανακάνεις για κανέναν απολύτως λόγο, δεν πα να σου τάξουν το βάρος σου σε μπύρα ή μια βδομάδα πληρωμένες διακοπές με την Αντζελίνα Τζολί ΚΑΙ τον Τζόνι Ντεπ μαζί. Ο κέρσορας αναβοσβήνει χλευαστικά: στο τέλος της εβδομάδας το κοντέρ πρέπει να δείχνει κάτι λιγότερο από 40Κ κι εσύ πνίγεις τον πόνο σου σε καφεΐνη, νικοτίνη (αχ, πόσο μού λείπεις τον Νοέμβρη, νικοτίνη μου...) και αλκοόλη. Σούρνοντας το κουφάρι σου, προσπαθείς να γράψεις μια λεξούλα κι άλλη μία ακόμα, να το πιάσεις από αλλού και ξαφνικά μπραφ! Στο τέλος της τρίτης εβδομάδας τρως μια ξανάστροφη από κανα-δυο χαρακτήρες που σου ανακοινώνουν ότι αναλαμβάνουν αυτοί από δω και πέρα και αρχίζουν να κάνουν τα δικά τους. Η πλοκή που φάνταζε τόσο ευθεία όσο και αδιέξοδη αρχίζει τις παρακάμψεις, βάζει, βγάζει και μέχρι το τέλος της εβδομάδας σε προσγειώνει πίσω, αλλά κοντά στο όριό σου. Και μπαίνουμε στην τελική ευθεία. Όταν ξεκινά η τέταρτη εβδομάδα, το μόνο που θες είναι να βλέπεις τις λέξεις που σου μένουν να μειώνονται. Να γίνουν τετραψήφιες, για αρχή και μετά 8.000, 7.000. 6.000. Κάθε χιλιάρικο είναι μια μεγάλη, τεράστια νίκη, είναι ένα άλμα προς το τέλος που βλέπεις θαμπά στην άκρη του τούνελ. Περιττό να πω ότι λέξεις όπως "ποιότητα" ή "επιμέλεια" έχουν σβηστεί εδώ και μέρες απ' το λεξιλόγιό σου και το μόνο που έχει απομείνει είναι "λέξεις". Κυρίως όσο πλησιάζουν οι μέρες στις 28-29 Νοέμβρη, οι λέξεις είναι το μόνο που μπορείς να σκεφτείς γενικά. Το μαλλί την έχει δει Μπετόβεν, το μάτι γυαλίζει, η γλώσσα κρέμεται στο πλάι σαν λαχανιασμένου ροτβάιλερ, τα δάχτυλα τρέμουν πάνω απ' τα πλήκτρα και το μόνο πράγμα που έχεις στο μυαλό σου είναι να τελειώσεις την μπιπ την ιστορία, μπιπ το μπιπ του μπιπ κι ας βρουν μετά το κουφάρι σου απλωμένο σα χτυπημένο χταπόδι πάνω στο πληκτρολόγιο. Φτάνει ο μετρητής λέξεων να λέει 50.001 και τίποτε άλλο δεν έχει σημασία. Είναι μαγική η στιγμή που ο μήνας αλλάζει κι εσύ παίρνεις μια ανάσα, βαθιά και γεμάτη, και κοιτάς πίσω σου. Κοιτάς 50.000 λέξεις δικές σου, μια ιστορία δικιά σου, που γράφτηκε τόσο γρήγορα κι επίπονα, σα γέννα. Μόνο όσοι το έχουν κάνει μπορούν να το καταλάβουν. Αυτή την ανάσα, αυτό το συναίσθημα της ολοκλήρωσης, ότι τα κατάφερες, το έκανες, το έγραψες, νίκησες τον εαυτό σου, την καρέκλα, τον χρόνο, τα 'πιασες όλα μέσα στη χούφτα σου, τα ζούπηξες κι όταν την άνοιξες, μέσα υπήρχε μόνο μια ιστορία. Δική σου. Όταν γράφω την τελευταία λέξη, νιώθω μόνο κούραση. Δε θέλω να δω υπολογιστή ποτέ ξανά στη ζωή μου, το μόνο που θέλω είναι ν' ανοίξω μπακάλικο και να γελάω σαν χαζόγρια κάθε φορά που κάποιος αναφέρει την συγγραφή. Την επόμενη μέρα όλο αυτό έχει εξαφανιστεί. Ο Δεκέμβρης εχει μέσα του τις 50.000 λέξεις κι όλη την χαρά και την υπερηφάνεια που τις ακολουθεί. Κι εγώ... εγώ μετράω μέρες, μέχρι το επόμενο. Πλέον το παραδέχομαι αναίσχυντα: λαχταρώ τις τριάντα βασανιστικές μέρες του νανόριμο κι αγαπώ τον Νοέμβρη που μου το χαρίζει. Και, φυσικά, τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με την οικογένεια του νανό εδώ μέσα, που σπρώχνει, ενθαρρύνει, τραβάει, βοηθάει, είναι εκεί και συμπάσχει, συμβουλεύει, καμαρώνει. Γιατί πέρσι δεν έγραψε ο καθένας 50.000 λέξεις (κι όσες έγραψαν αυτοί που δεν ολοκλήρωσαν). Γράψαμε όλοι μαζί 500.000 (ή, μάλλον 600.000). Είναι τόσο ασύλληπτο όσο και πραγματικό. Κι είναι δικό μας. Όλων μας.
  6. 13 points
    Μιας και το θυμήθηκα να το ποστάρω εδώ πριν το ξαναξεχάσω. Η ιστορία μου με τίτλο "The Heart is a Lonesome Hunter" είναι δωρεάν προς ανάγνωση στο διαδικτυακό περιοδικό Liminal Stories παρέα με μερικές πολύ ωραίες ιστορίες που διάλεξαν οι editors για το τεύχος του Οκτωβρίου. Επίσης αν και πέρασε λίγος καιρός να πω και για το τεύχος #56 του έντυπου Βρετανικού περιοδικού Black Static που φιλοξενεί την ιστορία μου "What We Are Molded After" που νομίζω είχε πάρει εδώ μέρος σε κάποιο Write Off.
  7. 13 points
    Από τις εκδόσεις ΆΛΛΩΣΤΕ θα κυκλοφορήσει η συλλογή Στο Δρόμο για τις Πλειάδες, όπου φιλοξενούνται μεταξύ των έργων άλλων 11 συγγραφέων τα εξής δύο διηγήματά μου: Το Κουτί (ελαφρώς αλλαγμένο) και το Μια Βροχερή Μέρα (Αλλαγμένο μέχρι μη αναγνωρίσεως). Η συλλογή θα κυκλοφορήσει 5 Νοέμβρη σύμφωνα με την τελευταία ενημέρωση που είχα. Remember, remember, the 5th of November...
  8. 12 points
    H όμορφη στιγμή της ζωής σου που βραβεύεσαι από τον Graham Masterton και χάνεις τα λόγια σου... Άχνα δεν έβγαλα μιλάμε! Μάλλον κάτι έπρεπε να γράψω... Ευχαριστώ και δημοσίως την κριτική επιτροπή του διαγωνισμού Φαντασία 2018 που διοργανώθηκε στη Θεσσαλονίκη, στα πλαίσια του φεστιβάλ Fantasmagoria, για την τιμή που μου έκανε να αναδείξει το διήγημα μου Το εκκρεμές, και να του χαρίσει την τρίτη θέση. Συγχαρητήρια επίσης και στους διοργανωτές. Το φεστιβάλ μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Υγ: Γνώρισα επίσης και τον αγαπητό μας Ballerond, κι έχω να πω πως πολύ χαίρομαι που θα συμμετέχουμε μαζί στην ίδια συλλογή διηγημάτων. (Έπος της Φαντασίας ΙΙ). Είναι πολύ όμορφο συναίσθημα να βλέπεις κάτι που έχεις γράψει τυπωμένο σε κανονικό βιβλίο.
  9. 12 points
    Φέτος στο Φantasticon είχα τη χαρά να γνωριστώ και να μιλήσω με αρκετούς νέους/επίδοξους συγγραφείς και να συζητήσω μαζί τους. Κάπως έτσι, συνειδητοποίησα ότι πολλά κλασικά κείμενα του είδους είναι αμετάφραστα ή πολύ δύσκολα προσβάσιμα, πλέον, σε λάτρεις του φανταστικού και μου γεννήθηκε η ιδέα για μία διαδικτυακή λέσχη ανάγνωσης. Λαμβάνοντας υπόψη τον περιορισμένο χρόνο και τις υποχρεώσεις της καθημερινότητας, από την αρχή αποφάσισα ότι τα αναγνώσματα θα είναι αποκλειστικά και μόνο διηγήματα και νουβέλες - όχι μυθιστορήματα, όχι τριλογίες, όχι δωδεκαλογίες, όχι εγκυκλοπαίδειες. Οπότε, έχουμε και λέμε: 1. Διαβάζουμε ένα διήγημα ή μια νουβέλα τον μήνα, όλοι το ίδιο. 2. Συνολικά, τα επιλεγμένα κείμενα είναι 12. 3. Κάθε κείμενο, θα έχει το δικό του topic στο club. 4. Αφού διαβάσουμε, σχολιάζουμε το διήγημα στο σχετικό topic. 5. Για λόγους συνέπειας και συνέχειας, η σειρά ανάγνωσης των διηγημάτων είναι χρονολογική και καλύπτει περίπου 150 χρόνια λογοτεχνίας του φανταστικού. 6. Τα κείμενα είναι στα αγγλικά και θα ανεβαίνουν στο club σε μορφή doc. Αν τα κείμενα μπορούν να βρεθούν μεταφρασμένα, θα αναφέρονται σχετικές πληροφορίες όσον αφορά το πού. 7. Προσπάθησα να επιλέξω όσο το δυνατόν μικρότερα κείμενα και τα περισσότερα πράγματι είναι, αλλά δεν μπορούσα να παραλείψω κάποιες νουβέλες. 8. Δεν είναι υποχρεωτική η ανάγνωση/συμμετοχή στα topics όλων των κειμένων. Αν κάτι δεν σας τραβάει το ενδιαφέρον, μπορείτε να το παραλείψετε. 9. Αυτός ο πρώτος "κύκλος" αναγνωσμάτων είναι επικεντρωμένος στο φανταστικό και είναι αναγνωριστικός. Ανάλογα με το πώς θα πάει, θα συζητήσουμε αργότερα για αντίστοιχες ενότητες ΕΦ και τρόμου. 10. Αυτό δεν θα είναι κάποιου τύπου σεμινάριο. Θα είναι μια λέσχη ανάγνωσης που θα επιτρέψει σε νεότερα μέλη μας να έρθουν σε επαφή με κείμενα κλασικά και αγαπημένα και σε παλιότερα μέλη μας να θυμηθούν όλους εκείνους τους λόγους που αρχικά τους τράβηξαν στο είδος. Και να γεμίσουν νοσταλγία, επίσης. Οπότε, αν ενδιαφέρεστε, δηλώστε συμμετοχή, ζητήστε πρόσβαση εδώ κι ελάτε να περάσουμε έναν χρόνο γεμάτο φαντασία παρέα. Θα περάσουμε ωραία, θα κεράσουμε και cookies.
  10. 11 points
    until
    Πώς τα περάσατε αυτό το Πάσχα; Γιορτάσατε την ανάσταση των νεκρών; Φάγατε εντόσθια; Θυσιάσατε νεαρά αρνιά στο βωμό της πείνας; Εύγε. Αυτό σημαίνει πως είστε πανέτοιμοι γι' αυτό που έρχεται και αυτό που έρχεται είναι ο ετήσιος διαγωνισμός τρόμου. Το θέμα θα είναι δύσκολο. Πολύ δύσκολο. Αλλά ελπίζω να σας ταξιδέψει. Τα διηγήματα του διαγωνισμού, με σειρά συμμετοχής: Λόγιος Ερμής - John Ernst Τέρυνθος - Γιώργος77 Από τότε που ο κόσμος ήταν ακόμη νέος - Mournblade Η βροχή σου - Ballerond Ένα βρέφος 'ννια χειμώνες, το δικό σου μια ζωή - Solonor Εξόριστος Δαίμονας - Disco_Volante
  11. 11 points
    Όνομα Συγγραφέα: Γρηγόρης Κ. Δημακόπουλος Είδος: Low Sci-fi Βία; Χμ, ναι. Σεξ; Κι όμως, ναι, κάτι έχει! Αριθμός Λέξεων: 3850. Αυτοτελής; Ναι. Σχόλια: Η συμμετοχή στον 47ο Διαγωνισμό Διηγήματος Ε.Φ. με θέμα Εθισμοί. * Πολύ φοβάμαι πως αυτή η ιστορία σε λίγο καιρό δεν θα απέχει και πολύ από την πραγματικότητα. Αρχείο: επισυνάπτονται σε word & pdf. Ζήσε.doc Ζήσε.pdf
  12. 11 points
    Όνομα Συγγραφέα: Γιάννης Είδος: Ημερολογιακή Ε.Φ. (γουάτ;) Βία; Τσου Σεξ; τσουτσού Αριθμός Λέξεων: 2889 (+1 ο τίτλος) Αυτοτελής; Ε, ναι Σχόλια: Η συμμετοχή μου για τον 47ο διαγωνισμό σύντομης ιστορίας ΕΦ με θέμα «Εθισμοί». Δεν έχω ξαναγράψει κάτι τέτοιο. Θάψτε ελεύθερα. ΧΡΥΣΑΦΕΝΙΑ Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου, 2030 Καταγραφή νούμερο δύο: Καλησπέρα κι από μένα. Νιώθω σαν παρουσιαστής σε εκπομπή, λίγο χαζό το ξέρω, γιατί δεν έχω κοινό. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Ελπίζω αυτή εδώ η περίεργη οθόνη να δουλεύει. Πλάκα δε θα είχε να μιλάω, να μιλάω, και στο τέλος να υπάρχει μόνο μαυρίλα; Πρέπει να σταματήσω να ξεκινάω έτσι τις εγγραφές. Επιστήμονας άνθρωπος είμαι. Θα βρω κάτι καλύτερο στο μέλλον. Λοιπόν, στο θέμα μας. Ο Νάρκισσος δουλεύει μία χαρά, τον άφησα εκτός λειτουργίας χθες για να ελέγξω τα κυκλώματά του ώστε να βεβαιωθώ ότι οι μαγνήτες κι οι κεραίες λαμβάνουν τα σωστά σήματα. Η κίτρινη σφαίρα δε βλέπω να αντιδράει ακόμα μαζί του. Είναι πάντως... όμορφη. Μοιάζει με έναν μικρό ήλιο, άλλοτε λάμπει κι άλλοτε σκοτεινιάζει. Δεν ξέρω αν έχει καταλάβει ότι την παρακολουθώ. Την πρώτη μέρα έμοιαζε πιο... τέλος πάντων. Τι να καταλάβει, σάμπως κι είναι ζωντανή; Σίγουρα δε μεγαλώνει όπως στην αρχή. Ίσως η θερμότητα του περιβάλλοντος, λόγω του βάθους στη Γη που βρίσκεται, να επηρέαζε τις μετρήσεις που κάναμε στην επιφάνεια. Όπως και να χει, κανένα ιδιαίτερο αποτέλεσμα έως τώρα. Έχω να δηλώσω ότι η κονσερβοποιημένη μακαρονάδα είναι για τα μπάζα. Συγνώμη, συνάδελφοι, αλλά θα το πω. Καλύτερα φασόλια παρά αυτό το σίχαμα. Απορώ, δεν τα δοκίμασε κανείς πριν τα ετοιμάσει για την αποστολή; Στέλιο μου, αυτό είναι για σένα. Σε κάθε καταγραφή, όπως είπα, θα αφήνω κι ένα κομμάτι για σένα. Ο Γελαστούλης μού κάνει παρέα, περνάμε καλά μαζί να ξέρεις, πολλές φορές του λέω πόσα πράγματα έχεις μάθει και πόσο μου λείπεις ήδη. Ελπίζω να είσαι φρόνιμο παιδί κι όταν τα δεις όλα αυτά να καμαρώσεις για τον μπαμπά σου. Κι όταν ανέβω να μου δείξεις εκείνες τις υπέροχες ζωγραφιές σου, ακούς; Χάζεψα... πάει. Πάω να ξαπλώσω. Νιώθω πολύ κουρασμένος. Τέλος καταγραφής. ******************** Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου, 2030 Καταγραφή νούμερο τρία: Καλησπέρα από τον ερευνητ... μπα, άστο. Εγώ είμαι πάλι, ποιος άλλος; Για κάποιον περίεργο λόγο σήμερα κάνει κρύο. Λες και το κέντρο της Γης μετατοπίστηκε εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά κι εγώ μεταφέρθηκα στον Βόρειο Πόλο. Ακόμα κι η κίτρινη σφαίρα φαίνεται σκιώδης και σκοτεινή. Ο Νάρκισσος δεν έβγαλε κανένα αποτέλεσμα – τίποτα σημαντικό τουλάχιστον. Μία συμπαγής μάζα αρνητικά φορτισμένων σωματιδίων, η οποία μένει στάσιμη στον χώρο, αιωρούμενη και χωρίς κάποια εμφανή σημεία ζωής, τα οποία μπλα μπλα μπλα. Ναι, ξέρω, είμαι επιστήμονας άνθρωπος δεν πρέπει να απογοητεύομαι αλλά είμαι μόλις δεκαπέντε μέρες εδώ κι ήδη νιώθω να το χάνω. Σας είπα ότι η μακαρονάδα είναι αίσχος; Το είπα νομίζω πριν λίγες μέρες. Δεν ξέρω. Σήμερα δοκίμασα κοκκινιστό με ρύζι. Δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο αλλά καλύτερο απ' αυτό που έφτιαχνε η πρώην γυναίκα μου. Αυτό μυρίζει κονσέρβα, εκείνο μύριζε συσσωρευμένη αγανάκτηση. Στέλιο μου; Ελπίζω να είσαι καλά. Να πηγαίνεις σχολείο. Πρώτη δημοτικού φέτος. Μην χάνεις μαθήματα, να διαβάζεις και να γίνεις επιστήμονας σαν τον μπαμπά σου. Το τελευταίο μάλλον... άστο. Γίνε ό,τι θες. Και να μην καταλήξεις εδώ. Ό,τι κι αν σου πουν για χάρη της επιστήμης, μην τους ακούς. Εσύ να κυνηγήσεις το όνειρό σου, όχι τις καταστροφικές συνέπειες άλλων. Και να μην εθιστείς σε τίποτα. Σταματάω. Βλέπω μία μικρή λάμψη να επεκτείνεται πάνω στην σφαίρα. Θα πάρω τον Νάρκισσο να την μελετήσω κι αν χρειαστεί θα κάνω κι άλλη καταγραφή σήμερα. Πιστεύω ότι κάπως με έχει αντιληφθεί. Απλώνεται. Τέλος καταγραφής. ******************** Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου, 2030 Καταγραφή νούμερο τέσσερα: Ο Γελαστούλης χάλασε. Άλλαξα μπαταρίες δύο φορές, δοκίμασα να παίξω με τα καλώδια, του φώναξα, τον έβρισα, τίποτε. Είμαι απίστευτα ξενερωμένος. Μάλλον... θυμωμένος. Με εμένα. Τον είχα παρατήσει τόσες μέρες, μου έδειχνε σημάδια ότι δε θα αντέξει για πολύ, σχεδόν μου φώναζε «Μπαμπά, μπαμπά, φτιάξε με, θα χαλάσω!» κι εγώ, αντί να του δώσω σημασία, καθόμουν κι ασχολιόμουν με τις μαλακισμένες έρευνές μου. Συγνώμη, Στέλιο μου. Θα τον φτιάξω, το υπόσχομαι. Και θα στον φέρω πίσω. Πώς πήγε η μέρα; Πώς να πάει. Ο Νάρκισσος συνεχίζει να μου δίνει τα ίδια αποτελέσματα. Δοκίμασα να αλλάξω τις ρυθμίσεις ώστε να απορροφά λιγότερη ενέργεια και να μην αποφορτίζεται αμέσως, αλλά οι δείκτες παρέμειναν στις ίδιες ενδείξεις. Τώρα, τον έχω στην φόρτιση. Τα ρούχα μου έχουν αρχίσει και μυρίζουν όσες φορές κι αν τα καθαρίσω. Χώμα, υγρασία, ζέστη, ιδρώτας, κρύο, πάλι υγρασία. Βαριέμαι. Αλήθεια, πόσο καιρό έχω να πω αυτήν την λέξη; Βαριέμαι. Μου έχουν αναθέσει ίσως τη σημαντικότερη ερευνητική δουλειά στον κόσμο, κι εγώ απλά... βαριέμαι. Ουφ... συμμαζέψου, Αριστείδη. Είσαι είκοσι μέρες εδώ και φέρεσαι σαν μωρό παιδί. Ή μήπως είναι παραπάνω; Πρέπει να κοιτάξω το ημερολόγιο. Ακόμα και στην κούκλα του γιου μου έχω δώσει όνομα. Άκου, Γελαστούλης. Χα. Τέλος πάντων, θα επανέλθω σύντομα όταν έχω νεότερα. Τέλος καταγραφής. ******************** Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου, 2030 Καταγραφή νούμερο πέντε: Μου έχει κολλήσει στο μυαλό ένα τραγούδι σήμερα. Να δεις πώς το λένε... Αγέρα να σαι τιμωρός, να σαι και παιχνιδιάρης. Δε μπορώ να θυμηθώ ποιος το τραγουδάει, παλιό είναι, ξεχασμένο. Με βοηθάει να σκέφτομαι και να μένω προσηλωμένος. Σήμερα ο Νάρκισσος έβγαλε μία περίεργη ένδειξη. Τα δύο πράσινα λαμπάκια που έδειχναν την αδιάκοπη ροή ενέργειας από την κίτρινη σφαίρα, αναβόσβησαν για λίγο σαν φανάρια και μετά χάθηκαν τελείως. Αγχώθηκα πολύ εκείνη τη στιγμή, γιατί αν χάλασε ξέρω ότι δεν έχουμε άλλο αντίστοιχο σύστημα κι ότι θα μας πάρει χρόνια να φτιάξουμε. Το ακούμπησα κάτω και προσπάθησα να αφαιρέσω την μονάδα επεξεργασίας ακριβώς κάτω από τους διακόπτες. Δεν είδα κάτι περίεργο. Παραξενεύτηκα. Ήταν φορτισμένος στο φουλ, δεν είχε λόγο να σταματήσει. Καθώς έκανα βόλτες τριγύρω, ιδρώνοντας από την αγωνία και σκεπτόμενος αν έπρεπε να πατήσω το κουμπί έκτακτης ανάγκης, αυτός άναψε. Μόνος του! Έπαθα τέτοια λαχτάρα που πετάχτηκα πίσω. Τι στο διάολο, αναφώνησα. Τον σήκωσα με τρεμάμενα χέρια λες κι έπιανα βόμβα. Έκανε δύο δυνατά μπιπ και μετά λειτούργησε κανονικά. Η κίτρινη σφαίρα μπροστά, παρέμεινε στην ίδια μάζα. Έκανα μετρήσεις και επαληθεύτηκαν. Δεν ξέρω αν άλλαξε κάτι, αλλά ήταν η πρώτη φορά που συνέβη κάτι τέτοιο στον ένα μήνα και κάτι που είμαι εδώ. Αν ξανασυμβεί νομίζω ότι θα τερματίσω το πείραμα. Α, το καλό νέο της ημέρας! Ο Γελαστούλης λειτούργησε πάλι! Ναι, Στέλιο μου, μετά αμέσως από την απότομη διακοπή του Νάρκισσου, αυτός λειτούργησε. Λες να είναι σύμπτωση; Δεν ξέρω, δε με νοιάζει. Έχω παρέα και πάλι. Τέλος καταγραφής. ******************** Σάββατο, 13 Οκτωβρίου, 2030 Καταγραφή νούμερο έξι: Με λένε Αριστείδη Μαρνέζη κι είμαι ερευνητικός επιστήμονας Κοινωνικής Συμπεριφορικής στο Ινστιτούτο Προηγμένης Τεχνολογίας Αθηνών. Έχω αναλάβει την αποστολή «Addictionism» που αφορά τη μελέτη, ανάλυση και παρατήρηση μίας απροσδιόριστης μορφής ενέργειας, κυκλικού σχήματος και πυκνής μάζας, που εμφανίστηκε δεκαπέντε χιλιόμετρα κάτω από το έδαφος της Γης πριν από περίπου ένα χρόνο. Δηλώνω τα παραπάνω έχοντας σώας στα φρένας και χωρίς να επηρεάζομαι από κάποιον εξωτερικό παράγοντα. Οτιδήποτε αναφερθεί στη σημερινή καταγραφή έγινε με γνώμονα την ήρεμη ψυχολογική μου κατάσταση και την εμπεριστατωμένη έρευνά μου. Ωραία, και τώρα που τα είπα, τα κατέγραψα και καταχωρήθηκαν, μπορώ να φρικάρω με την άνεσή μου. ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΗΜΕΡΑ! Ο... ο Νάρκισσος πλέον έχει χαζέψει τελείως. Προσπαθώ να ηρεμήσω, να σας τα αναλύσω όπως τα είχα στο μυαλό μου αλλά όλα έχουν γίνει ζελέ. Τι είχατε πει όταν σχεδιάζαμε όλοι μαζί το τωρινό πείραμα; Ότι αυτή η κίτρινη μάζα είναι μία ακίνδυνη παρενέργεια της θεραπείας απεξάρτησης των εθισμένων, μάλλον συγνώμη των πρώην εθισμένων, που τους αφαιρέσατε τον εθισμό χειρουργικά, με εκείνη τη φοβερή – κατά την γνώμη σας – ιατρική καινοτομία, μπλα μπλα; Να όμως που ο τροχός γυρνάει κι όταν παίζεις τον «Θεό», όλα αυτά έρχονται καταπάνω σου. Η μάζα είναι ζωντανή! Ναι αγαπητέ συνάδελφε, εσύ που θα βλέπεις την καταγραφή και θα έχεις μείνει με ανοιχτό το στόμα, πρόσεχε μην καταπιείς την τσίχλα σου. Ναι, κύριε Ιωάννου, αγαπημένε πρόεδρε του Ινστιτούτου, που ήσουν απόλυτα σίγουρος ότι είναι μία απλή παρενέργεια της φύσης των σωματιδίων κι ότι θα εξαφανιστεί μόνη της. Όχι, μαλάκες, η μάζα ΕΙΝΑΙ ΕΝΕΡΓΗ! Κινείται, αναπνέει, μπορεί και να μιλάει και να χορεύει κλακέτες κι όλας, δεν ξέρω! Και δε με νοιάζει αν τώρα σοκάρεστε από το λεξιλόγιό μου, αυτό έχω, είμαι τόσο καιρό εδώ ολομόναχος και υποτίθεται πρέπει να κάτσω έναν χρόνο να το μελετάω. Αν νιώσω την οποιαδήποτε ένδειξη απειλής, πατάω το κουμπί, επιστρέφω πίσω και κάνετε ότι νομίζετε! Εξ' άλλου εγώ ήμουν από την αρχή αντίθετος με την μέθοδο αφαίρεσης εθισμού που ηρωικά εσείς πανηγυρίζατε λίγα χρόνια πριν. Δεν διαμορφώνεις από την αρχή έναν άνθρωπο με μία βελόνα μόνο! Ορίστε τα αποτελέσματα! Ουφ, φτάνει. Πάω να φτιάξω το βραδινό μου. Κουράστηκα. Τέλος καταγραφής. ******************** Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου, 2030 Καταγραφή νούμερο επτά: Στην ηλικία των δώδεκα... ή των δεκατριών; Δε θυμάμαι. Δεν έχει σημασία. Μου άρεσαν πολύ όλα αυτά τα αλητάκια με τα σκέιτ και τα ποδήλατα, που έκαναν κόντρες, ακροβατικά, κουτρουβαλιαζόντουσαν, έπεφταν και μετά γελούσαν. Τα παρακολουθούσα από το μπαλκόνι μου, στις ώρες που έκανα διάλειμμα από το διάβασμα. Πολλές φορές είχα σκεφθεί να κατέβω με το ποδήλατό μου να κάνω κι εγώ το ίδιο αλλά φοβόμουν. Ότι θα πέσω αμέσως, ότι θα χτυπήσω και θα γελάνε όλοι. Πολλά πράγματα δεν έκανα μικρός όταν έπρεπε και πολλά πράγματα έκανα μεγάλος που δεν έπρεπε. Τελείωσαν οι κονσέρβες με το κοκκινιστό. Ναι, τις έφαγα όλες! Τι ζόρι τραβάτε; Είναι το μοναδικό που τρώγεται σε όλη αυτή τη σαβούρα που μου κουβαλήσατε. Α, θέλετε και αναφορά των ημερών που πέρασαν, ε; Η Χρυσαφένια κινείται. Έτσι την ονόμασα. Γιατί λάμπει τώρα περισσότερο. Μου θυμίζει εκείνο το απαλό, καλοκαιρινό φως του ήλιου, που έπεφτε πάνω στην άμμο όταν έκανα διακοπές στο νησί. Κινείται πολύ, η Χρυσαφένια, και έχει πλησιάσει προς το κρησφύγετό μου. Ο Νάρκισσος δε δουλεύει. Ή δε δουλεύει αρκετά. Τον πατάω, μία ανταποκρίνεται, μία σταματάει. Σάμπως κι έχει σημασία; Αυτά που κατέγραφα ήταν ηλεκτρικά σήματα, ακολουθίες από άσσους και μηδενικά. Εδώ, στο μυαλό μου, σ' αυτήν την ταλαιπωρημένη μάζα από φαιά ουσία θα φανούν όλα. Να, την βλέπετε; Πλησιάζει πάλι. Νομίζω ότι θέλει να... επικοινωνήσει. Να νιώσει ότι είναι δίπλα μου. Κοντά μου. Θα κλείσω. Θα επανέλθω σύντομα. Αν μου μιλήσει θα ζητήσω δικαιώματα για την γλώσσα που θα αναπτύξουμε. Τέλος καταγραφής. ******************** Κυριακή, 11 Νοεμβρίου, 2030 Καταγραφή νούμερο οκτώ: Πολύ θα ήθελα μία τούρτα με κεράκια τώρα. Να έχουν πάνω τον αριθμό δύο, η τούρτα να είναι μεγάλη, κυκλική, με γλάσο, κομματάκια φράουλας και σοκολάτα. Ναι. Να το γιορτάσω που είμαι δύο μήνες εδώ. Δε μου αξίζει; Η Χρυσαφένια μού μίλησε. Τη βλέπετε πίσω μου που έχει έρθει πιο κοντά; Έχει μία φωνή... περίεργη. Γλυκιά. Άλλοτε ανθρώπινη, άλλοτε μηχανική, μία ανδρική, μία γυναικεία... το εργαστήριο είναι αχούρι, το ξέρω. Δεν προλαβαίνω να το καθαρίσω, μελετάω, κουράζομαι, κοιμάμαι. Εσείς δε θέλετε να τη μελετάω; Ε, αυτό κάνω λοιπόν! Γιατί με κατεβάσατε εδώ κάτω; Μη με εκνευρίζετε, πατάω τον διακόπτη και τα τερματίζω όλα! «Αριστείδη, είσαι ο μοναδικός που δεν έχεις ιστορικό εθισμού. Μόνο εσύ κάνεις για την μελέτη αυτής της μάζας, είσαι ο καλύτερός μας επιστήμονας». Παπάρια. Το ξέρω, επίτηδες το κάνατε. Για να με στείλετε εδώ κάτω, να δείτε τις καταγραφές μου μετά και να γελάτε. Αλλά δε θα σας το επιτρέψω. Η Χρυσαφένια θέλει να επικοινωνήσει. Ακόμα λαμβάνω μόνο μουρμουρητά αλλά πού θα πάει. Λέξεις τραβηγμένες, σαν χαλασμένο πικ απ. Θα κάνω την τρομερότερη ανακάλυψη της ιστορίας και θα την κάνω μόνος μου! Εσείς μπορείτε να πάτε να γαμηθείτε. Στέλιο μου; Συγνώμη. Παραφέρομαι. Μου λείπεις πολύ. Πας σχολείο; Πας, έτσι; Ο Γελαστούλης σταμάτησε να γελάει. Συγνώμη. Τέλος καταγραφής. ******************** Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου, 2030 Καταγραφή νούμερο εννέα: Με λένε Αριστείδη, φέρε τα τσιγάρα μου, Μαρνέζη και είμαι ερευνητικός, το ουίσκυ, το βαρύ, το δυνατό, επιστήμονας Κοινωνικής Συμπεριφορικής στο, με σάλτσα μπόλικη, ναι, πολύ! Συγνώμη για το μπέρδεμα, μου μιλάνε ασταμάτητα. Να, τα βλέπετε τα κίτρινα φωτάκια που επιπλέουν πάνω μου; Ναι, αυτή είναι! Γιατί δεν μου πήρες καπνό; γιατί; Από προχθές προσπαθώ να κάνω μία καταγραφή αλλά οι φωνές τους είναι τόσο... τόσο... φέρε μωρή καριόλα τη βότκα, πού την έκρυψες; επίμονες. Φωνάζουν, απογοητεύονται, παρακαλάνε, ζητάνε. Δεν έχω να τους δώσω τίποτα, τίποτα, τίποτα. Γιατί δεν στείλατε λίγο κρασάκι κάτω; Κάνα τσιγαράκι, άνθρωπος είμαι κι εγώ. Λίγο πιο φυσιολογικό φαγητό. Μία τηλεόραση, ένα στέρεο, κάτι ρε γαμώτο! Θέλετε και παρακολούθηση, σοβαρή, επιστημονική. Μιλάνε. Ουρλιάζουν. Σε μεγάλη ένταση. Θέλουν βοήθεια, και μπορώ να τους βοηθήσω, το ξέρω ότι μπορώ. Θα με αφήσετε να τους βοηθήσω; Θέλω να καπνίσω παρ' όλο που δεν το ξεκίνησα ποτέ, θέλω να κατεβάσω ολόκληρη κάβα παρ' όλο που με το ζόρι έπινα κρασί, θέλω να φάω όλη τη μακαρονάδα, με τυρί, και μετά γλυκό, ω ναι, τούρτες! Σκέφτομαι να πατήσω τον διακόπτη για να με επαναφέρετε – ΟΧΙ, ΣΕ ΘΕΛΟΥΜΕ Σκέφτομαι το πείραμα, γιατί τα κάναμε όλα αυτά, γιατί – ΘΑ ΤΙΜΩΡΗΘΕΙΤΕ Σκέφτομαι πολύ τον γιο μου, θα του λείπω, τόσες μέρ – ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΔΕΝ ΛΕΙΠΕΙΣ Σκέφτομαι τη ζωή μου, πώς τα κατάφερα, γιατί έφτασα εδώ – ΓΙΑ ΕΜΑΣ Θα επανέλθω. Τέλος καταγραφής. ************* Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου, 2030 Καταγραφή νούμερο δέκα: Ξέρετε τι δύναμη θέλει για να μπορέσει κάποιος να ξεπεράσει τον εθισμό του; Στην κοινωνία που ζούμε, αυτό το μίασμα που αποκαλούμε κοινωνία, ανοίγεις τα μάτια σου πρώτη φορά κι εθίζεσαι. Στα ψεύτικα χαμόγελα, στην υπερβολική εκδήλωση αγάπης, στα πλούσια δώρα που σου αφήνουν για να τους εκτιμήσεις, στις πλούσιες απαγορεύσεις για να ξεφύγεις, όλα είναι ένας τυφώνας εθισμού. Νομίζεις ότι είσαι ελεύθερος αλλά στην πραγματικότητα είσαι πιο φυλακισμένος από ποτέ. Η Δέσποινα, για παράδειγμα, είχε εθιστεί στην νικοτίνη. Τι πιο κοινότυπο; Βγήκαν τόσες εφευρέσεις, τσιγάρα με φίλτρο, τσιγάρα ηλεκτρονικά, τσιγάρα ψεύτικα, αλλά η νικοτίνη παρέμενε. Και ζήτησε βοήθεια. Κι εσείς της την αφαιρέσατε με τόση ορμή, τόσο μένος, τόσο απότομα, που της έμεινε ένα τεράστιο κενό. Μία τρύπα στη ζωή της που ψάχνει να βρει να την καλύψει. Ο Ανδρέας. Ναι, του άρεσε να πίνει. Και; Σε ποιον δεν αρέσει; Αλλά η μαλακισμένη πρώην γυναίκα του έβαλε περιοριστικά μέτρα για να βλέπει το παιδί του. Αν δεν έκοβε το αλκοόλ, δε θα ξανάβλεπε την κόρη του. Ήρθε σε μας για βοήθεια, του αφαιρέσαμε τον εθισμό, του δημιουργήσαμε ένα μεγαλύτερο. Τον ακούω τον Ανδρέα τώρα, μου τον έδειξε η Χρυσαφένια. Εσείς γιατί δεν τον ακούγατε τότε; Ο Νικήτας. Του άρεσε να τρώει, να τρώει πολύ κι ασταμάτητα. Ήθελε βοήθεια. Τον ξεχειλώσαμε και τον συρρικνώσαμε λες κι ήταν μπαλόνι σε παιδικό πάρτυ. Η Στέλλα, της άρεσαν τα καλλυντικά. Λουζόταν με κολόνιες και αρώματα. Να μυρίζει όμορφα ήθελε, κακό ήταν; Ο Πέτρος, ήθελε να φτιάξει κορμί κι είχε εθιστεί στα αναβολικά. Όλοι ήθελαν βοήθεια κι εμείς, για να πάρουμε βραβεία και διακρίσεις, τους μεταχειριστήκαμε σαν πειραματόζωα. Ε, λοιπόν, μαλάκες, τώρα θα πληρώσουμε γι' αυτό. Οι εθισμοί τους δεν έφυγαν ποτέ, υπάρχουν εδώ, μαζεύτηκαν και θα κανονίσουν επάνοδο. Η Χρυσαφένια θέλει να απλωθεί, σαν ένα τεράστιο χταπόδι, να γεμίσει τα πνευμόνια μας με την αγάπη της. Να εθιστεί όλος ο πλανήτης, κανένας ελεύθερος, όλοι μαζί φυλακισμένοι σε ένα τεράστιο κελί. Είμαι ο Αριστείδης Μαρνέζης κι αυτήν την στιγμή σπάω τον Νάρκισσο, το καταραμένο μηχάνημα που είχε σκοπό να εξαλείψει τη σφαίρα. Είμαι ο Αριστείδης Μαρνέζης κι εγκαταλείπω το πείραμά σας για να βοηθήσω την Χρυσαφένια. Είμαι ο Αριστείδης Μαρν- Στέλιο μου; Μου λείπεις. Να... να το ξέρεις σε αγαπ- Τέλος καταγραφής ************* Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου, 2030 Καταγραφή νούμερο έντεκα: Αγέρα να 'σαι τιμωρός, να 'σαι και παιχνιδιάρης Κι αν βαρεθεί η ψυχούλα μου... να 'ρθεις να μου την πάρεις... ************* Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου, 2030 Καταγραφή νούμερο ένα: Καλησπέρα σε όλους! Ή καλημέρα; Δεν ξέρω αν έχει ήλιο ή φεγγάρι εκεί που είστε, εδώ είναι συνέχεια το ίδιο. Πρώτη μέρα λοιπόν σήμερα! Είμαι ήδη πέντε ημέρες βέβαια, πρώτη καταγραφή κάνω όμως τώρα. Νιώθω τόσο ενθουσιασμένος αλλά και τόσο ανήσυχος ταυτόχρονα. Είναι μεγάλο πείραμα αυτό που γίνεται, ίσως το μεγαλύτερο. Στην αρχή ήμουν αντίθετος με όλη τη μέθοδο αφαίρεσης εθισμών κι οι φόβοι μου επιβεβαιώθηκαν όταν εμφανίστηκε αυτή η μυστήρια κι ανεξήγητη κίτρινη μάζα. Στην αρχή ήταν λιλιπούτεια, σαν μπάλα του τένις. Δεν ξέραμε τι να υποθέσουμε. Μετά όμως μεγάλωσε, σταδιακά, σαν ένα μωρό παιδί. Μας τρόμαξε η αλήθεια είναι. Αλλά ίσως βρισκόμαστε στα πρόθυρα μίας τεράστιας επιστημονικής ανακάλυψης. Κάποιοι ήδη την έχουν βαφτίσει «εξωγήινη». Εγώ δε θα μπω σε τέτοιες θεωρίες. Ο σκοπός μου εδώ είναι ερευνητικός και μόνο. Ο Νάρκισσος, το φοβερό μηχάνημα που φτιάξαμε, είναι έτοιμος. Το όνομά του λίγο περίεργο, αλλά ποιος είμαι εγώ να το αμφισβητήσω; Οι διακόπτες δουλεύουν μία χαρά, το δοκίμασα ήδη δύο φορές. Φαγητό έχω μπόλικο, νερό σε μπιτόνια, νομίζω θα είμαι εντάξει για πολύ καιρό. Λέτε να αντέξω ένα χρόνο; Δε νομίζω, θα δούμε. Τι άλλο; Α, ναι. Ξέρω ότι αυτές οι καταγραφές είναι απαραίτητες για να κάνουμε αποτίμηση του πειράματος αλλά θα μου επιτρέψετε να τις χρησιμοποιήσω και λίγο σαν... ημερολόγιο. Αν δεν εκφράζω κάπου, δυνατά, έστω και σε μία οθόνη, τις σκέψεις μου, θα τρελαθώ. Και θα μιλάω λίγο για τον γιο μου, εντάξει; Δε νομίζω να σας πειράξει αυτό. Στέλιο μου, ήδη μού λείπεις! Ο μπαμπάς κάνει κάτι πολύ σημαντικό τώρα. Θα είσαι περήφανος όταν μεγαλώσεις. Ξέρεις τι μου είπαν οι συνάδελφοί μου; Ότι εάν θέλω, μπορούν να κρατήσουν αυτήν την πρώτη καταγραφή και να την δείξουν τελευταία. Ξέρεις, η πρώτη είναι κι η πιο φυσιολογική, μετά μπορεί κάπου να το χάσεις, να τρελαθείς, να μην είσαι ο εαυτός σου. Αλλά δε νομίζω να έχουμε πρόβλημα! Είμαι πολύ ενθουσιασμένος και δε με νοιάζουν τέτοιες λεπτομέρειες. Οπότε ας την δείξουν όπως και όποτε θέλουν. Έχω πάρει και τον αρκούδο σου μαζί μου! Αυτά, νομίζω. Ας μην χάνω άλλο χρόνο. Όλα καλά θα πάνε. Πάω να ρίξω μία ματιά στη κίτρινη φίλη μας. Έτσι όπως την κοιτάω νιώθω σαν να περίμενε την άφιξή μου. Το χρώμα της είναι πιο λαμπερό... πιο... χρυσαφί. Βλακείες ε; Μπορεί. Τι λέμε τώρα; Α, ναι. Τέλος καταγραφής.
  13. 11 points
    Μια μικρή inside ματιά για την προέλευση της ιστορίας: Έχοντας δοκιμάσει την τεχνολογία του VR στο σπίτι ενός φίλου, και μάλιστα την αρχή του τίτλου Resident Evil VII και το διαβόητο δείπνο με την οικογένεια των τρελών συνειδητοποίησα σε πόσο επικίνδυνο αλλά και θαυμαστό μέσο μπορεί να εξελιχθεί η εικονική πραγματικότητα. Γιατί, μη γελιέστε, όταν βλέπεις σε φυσικό μέγεθος, εντελώς αποκομμένος από τον πραγματικό κόσμο - μια αληθινή παράλληλη πραγματικότητα μπορεί να πει κανείς - με φυλακισμένες τις βασικές σου αισθήσεις (οπτικοακουστικά απομονωμένος) αυτούς τους τρεις δίπλα σου, με τα μαχαίρια και τα ηλεκτρικά πριόνια να σε κυνηγάνε, το μέσο εξιστόρησης μπορεί να φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη απορρόφησης. Αν και ανώριμη ακόμα, η τεχνολογία με τρόμαξε. Ένιωσα στα αλήθεια κλεισμένος εκεί μέσα. Όμως αυτό που με φόβισε ακόμη πιο πολύ, ήταν η κουβέντα που ακολούθησε μετά. Υπάρχουν, έλεγε ο φίλος μου, ''αρωματικά'' κεριά που προσομοιώνουν τη μυρωδιά της σήψης και της μούχλας που συναντάς στο εικονικό σπίτι, και εντείνουν την ψευδαίσθηση. Φαντάσου, λέγαμε, τι έχει να γίνει με τις ταινίες ερωτικού περιεχομένου. Με βίντεο από συγγενείς που έχεις χάσει. Με συναυλίες, ντοκιμαντέρ, ταινίες. Αν τώρα τόσος κόσμος κολλάει στις οθόνες, τι έχει να γίνει όταν η εικονική πραγματικότητα ξεφορτωθεί όλα τα άσχημα που κουβαλάει; Πόσοι άνθρωποι θα βρίσκουν αποκούμπι στα ψηφιακά καταφύγια; Κι έτσι, με δεύτερη αφορμή τις ιδιότητες του τσίλι που προσφάτως είχα διαβάσει, έκανα την συσχέτιση για δραστικές ουσίες που τάχα ενισχύουν το immersion, και έδωσα μια ιστορία που ουσιαστικά λέει πως πόσο εύκολο είναι για έναν ευαίσθητο και προσφάτως πληγωμένο από απώλειες άνθρωπο να εθιστεί στο VR.
  14. 11 points
    Μπορεί να έχεις δίκιο. Απ' την άλλη, όμως, μπορεί και η συγγραφή να είναι πολύ δύσκολη για τον μέσο επιστήμονα.
  15. 11 points
    Ένα ακόμη ποίημά μου στο Φρέαρ, εντελώς καινούριο (που σημαίνει δεν το έχετε διαβάσει εδώ), με τίτλο "Ιός".
  16. 11 points
    until
    Σκοτάδι έχει αρχίσει να απλώνεται πάνω απ' το SFF. Περίεργα πλάσματα μαζεύονται στις γωνίες και κρυφοκοιτούν μέσα απ' τις σκιές. Ο διαγωνισμός Τρόμου πλησιάζει. Μαζευτείτε-μαζευτείτε. Ο DinMacXanthi έχει υποσχεθεί plot twists... Πατήστε και το RSVP αν θέλετε να μπείτε στη συγγραφική παρέα του διαγωνισμού.
  17. 10 points
    Έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που συμμετείχα ενεργά σε αυτό το φόρουμ. Δεν το κρύβω ότι ήταν πολύ δύσκολη η απόφαση να απέχω μακριά. Εντελώς απροειδοποίητα σταμάτησα να συμμετέχω. Δυστυχώς, η ζωή γράφει τα πιο απρόσμενα σενάρια και εμείς τότε συμμετέχουμε είτε μας αρέσει, είτε όχι. Θυμάμαι ήταν η εποχή που έγραφα μια ιστορία με τον φίλο Drake για το Ατάκα/εικόνα... την ιστορία δεν την τελείωσα, απομένει ένα μικρό μέρος της. Η αιτία ήταν ότι ο μικρός μου αδερφός (25ετών) εντελώς ξαφνικά και απρόσμενα παρουσίασε καρκίνο. Για την εμπειρία αυτή θα γράψω όταν πρέπει. Το σημαντικότερο είναι ότι τα πράγματα εξελλίσονται καλά και ο αδερφός μου νιώθει και είναι καλά...χωρίς να παρουσιάζει κανένα θέμα εδώ και περίπου ένα χρόνο. Σίγουρα τον ήθελε...και ελπίζω να συνεχίσει να τον θέλει. Έτσι λοιπόν...είχα αποφασίσει ότι όλο μου το βάρος και την προσοχή θα έπρεπε να το αφιερώσω σε αυτόν. Όπως και έγινε. Όφειλα να εξηγήσω για ποιόν λόγο σταμάτησα να συμμετέχω σε μια παρέα που ένιωθα σαν φίλος ανάμεσα σε φίλους. Σιγά σιγά...και εφόσον τα πράγματα πηγαίνουν καλύτερα, θέλω να μπω σταδιακά σε ρυθμούς φόρουμ. Ελπίζω να τα καταφέρω μιας και ανάμεσα σε όλα αυτά που έγιναν σε έναν χρόνο είναι και ο άμεσος σχεδόν...(θέμα ημερών πιστεύω) ερχομός ενός νέου παιδιού...Αυτό λοιπόν για εμένα σημαίνει ανανέωση (όσο και περισσότερες υποχρεώσεις...χεχε..) Σας χαιρετώ λοιπόν...και ελπίζω να τα λέμε πιο συχνά...επειδή σίγουρα μου λείψατε... Ευχαριστώ για τον χρόνο σας. Χρήστος
  18. 10 points
    Όνομα Συγγραφέα: Σπύρος Κ. Είδος: bio post-punk Βία; Όχι Σεξ; Όχι Αριθμός Λέξεων: 3243 Αυτοτελής; Ναι Σχόλια: Για τον 47ο ΔΣΣΙ, Είδος: ΕΦ/ Θέμα: Εθισμοί. Αρχείο: Θα κοιμηθώ όταν πεθάνω.docx, Θα κοιμηθώ όταν πεθάνω.pdf Θα κοιμηθώ όταν πεθάνω Είστε μοναδικός κηδεμόνας ατόμων που χρειάζονται φροντίδα; Δεν χρειάζεται πια να ανησυχείτε για την τύχη τους μετά το θάνατό σας. ΔΕΥΤΕΡΗ ΖΩΗ. Επειδή μια ζωή δε φτάνει για όλα. ΠΡΟΣΟΧΗ: Το προϊόν διατίθεται υπό τις ισχύουσες περιοριστικές διατάξεις στη χορήγηση αντι-γήρανσης. Μου λείπουν οι μέρες που το μόνο που ήθελαν ήταν χρήματα, διάβολε, σκέφτηκε ο Γκέινσμπορο. Κοίταξε το ρολόι του. Είχε ήδη χαραμίσει ένα μισάωρο στην αίθουσα αναμονής της ΡΙΛΙΒ Α.Ε. βλέποντας στην οθόνη διαφημιστικά σποτάκια με ειδικές περιπτώσεις στις οποίες επιτρεπόταν η χρήση του ορού. Η πόρτα του γραφείου πωλήσεων επιτέλους άνοιξε και η γνώριμη φωνή του Πάτρικ Χάφεν ξεπροβόδισε τον προηγούμενο πελάτη καθώς έβγαινε. «Φυσικά όχι κ.Όλιβερ. Κανένας λόγος να κάνετε διαθήκη. Η διαδικασία είναι απολύτως ασφαλής. Να πάτε στο καλό.» Ήταν η σειρά του. Είχε εξαντλήσει όλες τις άκρες που είχε για να βρει ορό χωρίς αποτέλεσμα και ο Χάφεν ήταν η τελευταία του ευκαιρία. Έπρεπε να τον πείσει. Βλέποντάς τον να μπαίνει, το εταιρικό χαμόγελο του Χάφεν ξεθώριασε. «Ήλπιζα να μη σε ξαναδώ εδώ.» «Μην κατσουφιάζεις, Πάτρικ. Τα μούτρα δεν ταιριάζουν στην εικόνα του κουστουμάτου πετυχημένου πωλητή που θες να περάσεις. Σαν χθες σε θυμάμαι να με υποδέχεσαι με τζιν. Ήσουν νέος στην εταιρία, με την καρέκλα σου να τρέμει λόγω χαμηλών πωλήσεων, έτσι δεν είναι;» «Εντάξει, εντάξει, το έπιασα. Είμαι εδώ που είμαι εξ’αιτίας σου. Δεν ήθελα να φανώ αχάριστος αλλά δεν μπορούμε να το συνεχίσουμε αυτό.» «Κοίτα, δεν έχω διάθεση για κήρυγμα. Μπορούμε ή όχι; Το ξέρεις ότι θα ανταμειφθείς για τον κόπο σου.» Ο Χάφεν έκλεισε την πόρτα και έριξε τον τόνο της φωνής του. «Δεν έχει να κάνει με χρήματα, γαμώτο! Απαγορεύεται πάνω από μια φορά κι εσύ έρχεσαι στην εταιρία για πέμπτη. Θα με κρεμάσουν αν μαθευτεί. Τα γαμημένα τα κύτταρά σου θα εκραγούν στο τέλος και θα με πάνε μέσα. Ξέρεις τι κάνουν στη φυλακή σε όσους προμηθεύουν αντι-γήρανση σε πλούσιους μαλάκες που αρνούνται να πεθάνουν; Χωρίς παρεξήγηση.» «Πάντα έχει να κάνει με χρήματα με σένα Πάτρικ.». Ακούμπησε μια επιταγή στο Γραφείο αλλά προς μεγάλη του έκπληξη ο Χάφεν δεν μπήκε καν στον κόπο να μετρήσει τα μηδενικά. «Όχι αυτή τη φορά, Γκέινς. Τα μούτρα σου είναι στα μίντια τόσο ώστε σε μια πόλη τριανταέξι εκατομμυρίων ξέρει και το τελευταίο πιτσιρίκι πότε λήγει η επίδραση της αντι-γήρανσής σου. Και το σημαντικότερο, ποιος στην προμηθεύει. Εντωμεταξύ οι ανθρωποθέσεις που μπορεί η πόλη να υποστηρίξει μειώνονται συνεχώς. Στο δρόμο με βρίζουν γιατί πιστεύουν ότι κάθε δική σου ανάσα είναι μια λιγότερη για τα παιδιά τους. Αν δεν το πάρεις απόφαση σύντομα, την έβαψα. Για δεκαετία δεν σε είχα προμηθεύσει την τελευταία φορά; Πόσος χρόνος σου μένει;» «Πετάω με αναθυμιάσεις. Είμαι στεγνός εδώ και μέρες και ήδη βλέπω θολά.» Ο Χάφεν άνοιξε το μικρό χρηματοκιβώτιο που ήταν εντοιχισμένο στον τοίχο πίσω του και έβγαλε ένα μικρό μπουκαλάκι. «Φιλικό δώρο. Για τα παλιά. Θα σου δώσει μερικές ώρες ακόμη. Σε συμβουλεύω να χαιρετήσεις τους ανθρώπους σου. Θυμήσου: όταν η επίδραση περάσει όλα θα συμβούν πολύ γρήγορα. Τα κύτταρά σου είναι πολύ γηραιά.» Ο Γκέινσμπορο ήπιε βουλιμικά τον ορό και εξαφανίστηκε από κει μέσα. Έπρεπε στο λίγο χρόνο που του έμενε να προλάβει να παίξει ένα τελευταίο χαρτί. Αυτό που ήξερε πως θα έβγαζε μόνο όταν είναι πραγματικά απελπισμένος . Χάθηκε για λίγο στους δρόμους της πόλης και συνάμα στις σκέψεις του. Να χαιρετήσω τους ανθρώπους μου; Όσοι σήμαναν κάτι για μένα και εγώ για εκείνους έχουν φύγει προ πολλού. Τότε τι; Τι είναι αυτό που με κρατάει εδώ; Πολλές φορές είχε αναρωτηθεί, ειδικά μετά το χαμό της αγαπημένης του κόρης, της Νικίτα. Μετά την πρώτη της επέκταση, άρχισαν οι περιορισμοί. Δεν ήταν παρά μετά το θάνατό της που κατάφερε να διασυνδεθεί με παράνομα κανάλια προμήθειας του ορού. Ποτέ δεν κατάλαβε πώς, αλλά βρήκε τη δύναμη να αγνοήσει τις ενοχές του και να τα χρησιμοποιήσει για τον εαυτό του. Ξανά και ξανά. Πάντα κατάφερνε να βρει κάποια ποσότητα, αλλά όχι εκέινη τη φορά. Δεν είχε ξεμείνει ποτέ όπως τότε. Το μέλλον φαινόταν τόσο δυσοίωνο ώστε να κατευθύνεται προς τον Στακ Σοτ Μπίλυ. Συνήθως πέρναγε απαρατήρητος στο δρόμο αλλά που και που όλο και κάποιος τον γνώριζε. Τα πρόσωπά τους σκοτείνιαζαν και κάποιες φορές στρέφονταν στην παρέα τους ή ακόμη και σε άσχετους περαστικούς για να αδειάσουν την αγανάκτησή τους. Έτσι κι εκείνη τη φορά. «Καθάρματα σαν και αυτόν μας έφτασαν εδώ», άκουσε κάποιον να λέει. Δεν του άρεσε αλλά μέσα του ήξερε ότι υπήρχε μια αλήθεια σε αυτό. Από τότε που εμφανίσθηκε η τεχνολογία αντί-γήρανσης ο πληθυσμός της Γης εξαπλασιάστηκε από όλους αυτούς που τη χρησιμοποιούν. Οι πόροι ζωής κατ’άτομο είναι πλέον οριακοί. Και είχε καταναλώσει πόρους τεσσάρων ανθρωποζωών. Παλαιότερα, είχε δικαιολογίες σωρό. Το άξιζε ως ένας από τους νόες πίσω από την τεχνολογία αντι-γήρανσης, χρειαζόταν κάποιος έμπειρος για τη διαχείρισή της στην πορεία των ετών ή και το άλλο το πιο πιασάρικο, ότι τάχα μια επέκταση ισοδυναμεί με τη σωτηρία μιας ζωής και επομένως είναι πρέπον και ηθικό να γίνεται. Τώρα, που οι άνθρωποι δεν χωρούν στον κόσμο, τώρα, που νιώθει το τέλος κοντά όσο ποτέ άλλοτε, η αλήθεια απογυμνώθηκε από τις δικαιολογίες του: Έμεινε γιατί το ήθελε. Και ας υπονόμευσε έτσι την αποστολή που του είχε ανατεθεί. Κέρδισα κάτι μένοντας, άραγε; Εκτός από ένα μόνιμο πυρετό ορού; αναλογίστηκε βλέποντας φευγαλέα το είδωλό του σε μια τζαμαρία. Φαινόταν παραμελημένος. Το απεριποίητο μούσι του έκρυβε τα χαρακτηριστικά του προσώπου του ενώ τα κάποτε ακριβά ρούχα του είχαν ξεθωριάσει και ήταν λεκιασμένα εδώ κι εκεί. Και το χειρότερο ήταν ότι εξεπλάγην με το παρουσιαστικό του. Είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που συνειδητά κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Μπήκε σε ένα μαγαζί με επιγραφή ‘Στακ Σοτ Μπίλυ - Μουσικά όργανα μιας άλλης ζωής’. Το πάτωμα και οι πάγκοι ήταν ξύλινα με λούστρο που τους έδινε ένα ξανθό μελί χρώμα. Στους τοίχους από άβαφο τούβλο κρέμονταν μουσικά όργανα και αφίσες καλλιτεχνών. Σε μια σκοτεινή γωνιά με πάγκο εργασίας - έμοιαζε με πάγκο επισκευής οργάνων - ένας νεαρός με αλογοουρά καθάριζε με ένα πανί την ταστιέρα μιας κιθάρας. Τον πλησίασε. «Γεια σας. Ενδιαφέρομαι για την Τέισκο Καβάι Ες-Ες τέσσερα Έλ. Έμαθα ότι υπάρχει μια στο μαγαζί και θέλω να τη δοκιμάσω.» Ο νεαρός που αρχικά φαινόταν μάλλον αδιάφορος στην παρουσία του, πετάχτηκε από το σκαμπό σα να τον τσίμπησε μύγα. «Φυσικά, κύριε. Ακολουθήστε με παρακαλώ.» Ανέβηκαν με μια στενή εσωτερική σκάλα στον επάνω όροφο που ήταν γεμάτος κιθάρες. «Το τμήμα έγχορδων οργάνων μας», του είπε με καμάρι. Ξέχωσε από κάπου μια σκληρή σκονισμένη θήκη, έβγαλε από μέσα την Τέισκο Καβάι και την μετέφερε οριζόντια, με τα δυο χέρια από κάτω, σα να κρατά κάποιο αρχαίο κειμήλιο, στον Γκέινσμπορο. «Ξέρεις, δεν περίμενα ότι θα την ακουμπήσω ποτέ. Θα μου δώσεις λίγο χρόνο μαζί της, έτσι;» Ο πωλητής έγνεψε. «Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον ενισχυτή στη γωνία», του είπε, και κατέβηκε κάτω. Ο Γκέινσμπορο άρχισε να δοκιμάζει κάποια ακόρντα και τελικά κάποιο σκοπό. Αρκετές δοκιμές μετά, ο τοίχος απέναντί του, στολισμένος με αντίκες ηλεκτρικές κιθάρες, άνοιξε στη μέση με έναν ήχο αποσυμπίεσης φανερώνοντας μια κρυφή είσοδο. Μια γυναίκα γύρω στα σαράντα εμφανίσθηκε από το άνοιγμα. Ήταν ντυμένη κομψά αλλά μάλλον επαγγελματικά, με ένα ριχτό παντελόνι και ένα λεπτό πουλόβερ ζιβάγκο. Καθώς τον πλησίαζε, το τακούνι της σφυροκοπούσε το ξύλινο πάτωμα ανυπόμονα προϊδεάζοντάς τον για τις διαθέσεις της. Τα γαλάζια μάτια της θαρρείς και πάγωναν ό,τι κοίταζε. «Για όνομα του Θεού, κ.Σανς, αν περίμενα να παίξετε σωστά το συνθηματικό ριφ, δεν ξέρω αν θα άνοιγα ποτέ. Με συγχωρείτε. Είμαι η Κατ, διευθύντρια του οργανισμού», του είπε εκτείνοντας το χέρι της για χειραψία. «Πάμε;» Ο Γκέινσμπορο διαπίστωσε με έκπληξη ότι αυτό που είχε περάσει για μυστικό δωμάτιο ήταν ένας τεράστιος ευήλιος επαγγελματικός χώρος, γεμάτος γραφεία που χωρίζονταν με γυάλινα τοιχώματα. Θα πρέπει να ήταν ο όροφος του διπλανού κτηρίου. Υπήρχε πολύς κόσμος και μεγάλη κινητικότητα. Τηλέφωνα, υπολογιστές, εκτυπώσεις και φωτοτυπίες, η μυρωδιά φρέσκου καφέ. Όσο περνούσαν ανάμεσά τους οι ψίθυροι και τα βλέμματα περιέργειας πλήθαιναν. «Αυτός είναι!» ακούστηκε από κάπου. «Αλλιώς το είχα φανταστεί», μουρμούρισε ο Γκέινσμπορο. «Εκπλήσσεστε κ.Σανς; Προκειμένου να μείνουμε ανεξάρτητοι σε ένα πλαίσιο σκληρού κορπορατισμού, απαιτεί λίγο κορπορατισμό και από εμάς. Περάστε,» του είπε κρατώντας για εκείνον ανοιχτή την πόρτα με ταμπέλα ‘Διεύθυνση’. «Λοιπόν, τι σας φέρνει στα μέρη μας;» «Ήρθα να ενεργοποιήσω το πρωτόκολλο ακύρωσης...» Εκείνη χαμογέλασε. «Το ξέρω κ. Σανς, ήμουν σαρκαστική. Σας περιμένουμε να ακυρώσετε περίπου εκατόν είκοσι χρόνια τώρα. Για την ακρίβεια, δεν ήμασταν τόσο παθητικοί, κάναμε περισσότερα από το να περιμένουμε. Σε εμάς οφείλονται όλες οι δυσκολίες που συναντάτε τα τελευταία χρόνια στην εύρεση ορού αντί-γήρανσης. Το ξέραμε ότι αργά ή γρήγορα θα σας οδηγούσαν εδώ.» Ξαφνικά έγινε ξεκάθαρο στον Γκέινσμπορο πώς ο φιλάργυρος Πάτρικ Χάφεν είχε μόλις αρνηθεί ένα ποσό με τόσες κουλούρες. Ωστόσο δεν μπορούσε να διαμαρτυρηθεί για αυτή την παρέμβαση που δεν προβλεπόταν από το καταστατικό του οργανισμού. Προφανώς ήταν αντίδραση στη δική του παρεκκλίνουσα πορεία. Θα έπρεπε να έχει ενεργοποιήσει το πρωτόκολλο ακύρωσης της τεχνολογίας αντι-γήρανσης πολύ νωρίτερα. «Τέλοσπάντων, κάλλιο αργά παρά ποτέ», συνέχισε εκείνη. «Εμείς δεν μείναμε με σταυρωμένα τα χέρια όλο αυτό το διάστημα. Είμαστε σε θέση να ακυρώσουμε εντός λίγων ημερών.» Ο Γκέινσμπορο πήγε να πει κάτι αλλά δεν έβγαινε φωνή. Ένιωσε μια ανείπωτη υποτονικότητα και κούραση. Στήριξε το κεφάλι με τα χέρια του. Ένιωσε τα μαλλιά του πολύ λιγότερα. «Πως;» ψέλλισε τελικά. Η ματιά της Κατ μαλάκωσε κάπως. «Είστε καλά κ.Σανς; Φαίνεστε σα να χάσατε μόλις δέκα χρόνια από τη ζωή σας». Ο Σανς δε φάνηκε να διασκεδάζει με το λογοπαίγνιο. Εκείνη σοβάρεψε το ύφος της. «Η μάχη ήταν δύσκολη αλλά κατορθώσαμε να μείνουμε μόνοι κύριοι της πατέντας και της παραγωγής όλα αυτά τα χρόνια. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να σταματήσουμε να πουλάμε τον ορό στις πέντε εταιρίες επέκτασης ζωής. Και φυσικά να κάνουμε σκόνη τα εργοστάσια παραγωγής. Όπως ακριβώς είχε συμφωνηθεί από την επιτροπή διαχείρισης του Ράβεραλ. Δικό σας σχέδιο ήταν κ. Σανς. Θυμάστε;» Μακρυνές - σχεδόν ονειρικές - εικόνες από την πρώτη του ζωή κατέκλυσαν το νου του. Ως επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας του πανεπιστημίου του Ράβεραλ που έκανε την τομή στην αντι-γήρανση, συμμετείχε ενεργά και στην προσπάθεια της εμπορικής της αξιοποίησης. Για την ακρίβεια, καθώς είχε προβλέψει ότι ο ορός μπορεί να οδηγήσει σε υπερπληθυσμό, είχε ασκήσει ‘Βέτο’ στην επιτροπή διαχείρισης: Δεν θα επέτρεπε τη διάθεση του ορού αν δεν λαμβάνονταν μέτρα κατά του υπερπληθυσμού. Ως τελευταία γραμμή άμυνας - αν όλα τα άλλα αποτύχουν - είχε προτείνει την ίδρυση ενός οργανισμού με μοναδικό σκοπό την επιτυχή και άμεση ακύρωση του προγράμματος ανά πάσα στιγμή. Πρόσωπο κλειδί σε τέτοια περίπτωση θα ήταν το πρόσωπο που θα αποφάσιζε αν και πότε πρέπει να ενεργοποιηθεί το πρωτόκολλο ακύρωσης. Φυσικά και κράτησε αυτό το ρόλο για τον εαυτό του. «Θυμάστε κ.Σανς; Που επιμένατε να είστε εσείς αυτός που θα ενεργοποιήσει την ακύρωση; Για να εξασφαλιστεί ότι θα γίνει στην ώρα της; Φοβόσασταν τόσο για ενδεχόμενη κατάχρησης της ανακάλυψής σας που θέσατε τον προσωπικό έλεγχο ως όρο για την έναρξη του όλου εγχειρήματος. Αυτός ήταν άλλωστε ο λόγος που σας δόθηκε η δεύτερη ζωή σας.» Ο Γκέινσμπορο έκανε ταχυκαρδία και ένιωσε απέραντη κόπωση. Με τις λιγοστές δυνάμεις που του απέμεναν έβγαλε από την τσέπη του σακακιού του το μπουκαλάκι που του έδωσε ο Χάφεν. Είδε τα ζαρωμένα και γεμάτα σκούρα στίγματα χέρια του να αδειάζουν απεγνωσμένα στο στόμα του μερικές σταγόνες που είχαν περισσέψει. Του έδωσαν αρκετή ενέργεια για ένα ξέσπασμα. «Μη μιλάς σα να ήσουν εκεί. Δεν ήσουν. Δεν υπήρχες. Τα ξέρω όλα αυτά που μου λες. Ήμουν εκεί και τα έζησα! Εγώ έδωσα...έδωσα ζωή στους ανθρώπους! Αυτό μου αξίζει; Να πεθάνω σε ένα άθλιο γραφείο μπροστά σε μια καρακάξα που με εμπαίζει;» Σκούπισε λυσσαλέα το μισό της γραφείο ρίχνοντας ότι έπιασαν τα χέρια του στο πάτωμα και κατέρρευσε πάλι στην καρέκλα του. «Πήρες αυτό που ήθελες. Ο ερχομός μου ισοδυναμεί με ενεργοποίηση ακύρωσης. Απλά φέρε μου λίγο ορό, εντάξει;» «Αφού το ξέρετε κ.Σανς. Ήσασταν εκεί και το ζήσατε. Συμφωνήσατε ότι σε περίπτωση θανάτου σας, ο οργανισμός μας αναλαμβάνει την πλήρη ευθύνη και λήψη αποφάσεων για τερματισμό του προγράμματος. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο παίρνω αυτό που θέλω», απάντησε η Κατ χαιρέκακα. Κανονικά δεν ήταν τόσο κυνική μπροστά στο θάνατο αλλά αυτό το καθίκι εκτός του ότι είχε ξεπεράσει προ πολλού το χρόνο που του αναλογούσε, ήταν ο ιθύνων νους πίσω από τη μεγαλύτερη ίσως απειλή κατά της ανθρωπότητας. Ο Γκέινσμπορο θυμόταν ακριβώς τις διαπραγματεύσεις με την επιτροπή του Ράβεραλ πάνω σε αυτό το θέμα. Η επιτροπή ήθελε τη μεταφορά ευθύνης σε περίπτωση θανάτου του αλλά εκείνος είχε σοβαρές αντιρρήσεις και η όλη διαδικασία είχε κολλήσει για μέρες. Θυμόταν σαν χθες τα λόγια του στον πρόεδρο της επιτροπής, Μπελμόντ Ρουσσώ. «Ελπίζω, Μπελμόντ, να μην περιμένεις να υπογράψω αυτή τη βλακεία. Αν ο οργανισμός έχει τέτοια οφέλη από το θάνατό μου ποιος μου λέει ότι δεν θα τον προκαλέσουν κιόλας;» Ωστόσο δεν γινόταν και διαφορετικά. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έπρεπε να προβλεφθεί πώς η ευθύνη θα άλλαζε χέρια αν κάτι στραβώσει. Στο τέλος-τέλος της γραφής το όλο ζήτημα ήταν πολύ μεγαλύτερο από ένα άτομο. «Αν σε κάνει να νιώθεις καλύτερα, θα εισάγουμε ρήτρα στο καταστατικό του οργανισμού να σε προστατεύει. Αυτό είναι το καλύτερο που μπορώ να κάνω», του είχε πει ο Ρουσσώ. «Υποτίθεται ότι πρέπει να με προστατεύετε», είπε τελικά στην Κατ. «Αυτό εμπεριέχει το να μη με αφήσεις να πεθάνω αβοήθητο μπροστά στα μάτια σου, έτσι δεν είναι; Πως πιστεύεις ότι θα αντιδρούσαν οι υπάλληλοι που με είδαν να μπαίνω όρθιος στο γραφείο σου αν βγω ξαπλωτός; Πόσοι από αυτούς πιστεύεις ότι θα ανέφεραν ανώνυμα το περιστατικό στο Δ.Σ.; Θα παρέμενες, άραγε, σε αυτή την καρέκλα μετά από τέτοια καταγγελία;» «Συγχαρητήρια κ.Σανς. Μόλις κερδίσατε μια μέρα ζωής ακόμα.» μουρμούρισε και σήκωσε απογοητευμένη το ακουστικό. «Φέρε εκατό εμ-ελ ορό στο γραφείο μου. Κάντο γρήγορα. Ο κ.Σανς βιάζεται να επιστρέψει σπίτι του.» *** Κάπου /κάποτε (δε με πολυνοιάζει). Με καίει μόνο ότι είναι το τελευταίο μου εικοσιτετράωρο. Τι είναι φυσιολογικό να κάνει κανείς την τελευταία του μέρα; Να αποχαιρετά αγαπημένους; Να πίνει μέχρι το πρωί; Σίγουρα πάντως δεν είναι να εξετάζει τοξικολογικές αναλύσεις. Και όμως, αφιέρωσα απόψε λίγο χρόνο σε αυτό - ήμουν πολύ περίεργος για να μην το κάνω. Ο ορός έχει εξετασθεί εξονυχιστικά για εθισμό τόσο από τη δική μου ομάδα στο πανεπιστήμιο του Ράβεραλ πριν τη διάθεσή του στο κοινό, όσο και από άλλους φορείς στην πορεία των ετών. Αφορμή στάθηκαν αναφορές χρηστών που παρουσίασαν συμπτώματα εξάρτησης - κάπως σαν και αυτά που βιώνω ο ίδιος τα τελευταία εικοσιτετράωρα καθώς διανύω παρατεταμένη περίοδο ξηρασίας. Νιώθω υποχρέωση, πριν την κορύφωση αυτής της περιόδου, τον πολυπόθητο για πολλούς αυριανό θάνατό μου, να ψάξω για μια εξήγηση για τη μνημειώδη αποτυχία μας να διαχειριστούμε μια από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις στην ιστορία της ανθρωπότητας. Τα ευρήματά μου από το σκάλισμα παλιών αρχείων απόψε; Θα το κάνω πολύ σύντομο. Δεν προέκυψε ποτέ και από καμία τοξικολογική ανάλυση κάποια ένδειξη εθιστικότητας στον ορό. Με τη βιολογική εξάρτηση στα σκουπίδια σκέφτομαι ότι μια πιθανή εξήγηση είναι το ένστικτο της επιβίωσης. Οι άνθρωποι είμαστε προγραμματισμένοι να προσπαθούμε να επιβιώσουμε. Ανεξαρτήτως κόστους ή επιπτώσεων. Μια ανάγκη που είναι γνωστό πως σβήνει προς το τέλος: Η κόπωση και η φθορά - σωματική και ψυχική - , αντικαθιστά το ένστικτο επιβίωσης με την αποδοχή του θανάτου. Εκατομμύρια κόσμος που πήραν τον ορό νέοι δεν θα φθάσουν ποτέ εκεί. Το αποτέλεσμα είναι πληθυσμιακές ομάδες με ανεπτυγμένο ένστικτο αυτοσυντήρησης που μπορεί να παρερμηνευθεί ως εξάρτηση. Όχι, δεν είναι αυτό. Όχι για μένα. Η δική μου εμπειρία είναι κάτι παραπάνω. Αυτό που με κρατάει εδώ είναι... Έκανε μια παύση ελπίζοντας να μπορέσει να ακούσει μια κάποια απάντηση από τα βαθύτερα λημέρια της ψυχής του. Ταυτόχρονα κοίταξε γύρω του, στο χώρο που ζούσε κάποια χρόνια τώρα, για ενδείξεις. Η ματιά του έπεσε στην ηρωική βιβλιοθήκη του που για κάποιο λόγο δεν έχει καταρρεύσει υπό το βάρος των τόσων βιβλίων. Δίπλα, στον τοίχο, αναρτημένα τα λογής πτυχία του: Βιοχημικός που ήταν το πρώτο του, Μαθηματικός, Θεολόγος, Ψυχολόγος. Στον απέναντι τοίχο, πλάι στο ηχοσύστημα είχε τα πιο παιχνιδιάρικα: Διακοσμητής, Ηχολήπτης, Καλών Τεχνών, Μηχανικός Αυτοκινήτων. Τα πρόσωπα που κάποτε αγάπησε - έστω και για μια στιγμή - φιγουράριζαν στο σύνθετο του σαλονιού. Αυτό που με κρατάει εδώ είναι μια αέναη δίψα για γνώση και εμπειρίες· η περιέργειά μου. Για τα πάντα. Φοβάμαι πως, αν χαθώ θα σταματήσει να ικανοποιείται. Και είμαι, ίσως είμαστε, φτιαγμένοι να την ικανοποιούμε. Σε τέσσερις ζωές έχω μάθει κι έχω ζήσει πολλά...Η γνώση δεν είναι πια για μένα όπως ήταν στην πρώτη ζωή μου, μια εφήμερη, παρωχημένη ή σχετική έννοια με μόνο σκοπό να αποτελέσει προσόν κατά την ανεύρεση εργασίας. Νιώθω ότι σταδιακά έγινε ένα πρίσμα που μου χάρισε την οπτική πολλών παρατηρητών ταυτόχρονα. Μια κλειδαρότρυπα στην αντικειμενική αλήθεια των πραγμάτων. Και τι μπορεί να αποτελεί μεγαλύτερο λόγο ύπαρξης από την αλήθεια; Με κάθε επέκταση που κάνω νιώθω ότι φθάνω πιο κοντά στο να ανοίξω την πόρτα και να κοιτάξω την αλήθεια στην ολότητά της. Το μόνο που θέλω είναι να ξέρω. Τα πάντα. Τίποτε άλλο. Για μια νύχτα ακόμα, Γκέινσμπορο Σανς Ο Γκέινσμπορο άφησε τη σελίδα στο τραπέζι και έπιασε την Τέισκο Καβάι - φεύγοντας από τον Μπίλυ την είχε ζητήσει από τον τυπά με την αλογοουρά, που απρόθυμα του την έδωσε. Ναι, η κιθάρα ήταν δική του εξαρχής. Την είχε αγοράσει στην πρώτη ζωή του με τον πρώτο του μισθό. Είχε για εκείνον συναισθηματική αξία και αυτό ακριβώς είχε επικαλεστεί για να τους πείσει να την χρησιμοποιήσουν στην είσοδο. Και φυσικά η συμφωνία ήταν πως όταν όλα τελειώσουν θα την πάρει πίσω. Άρχισε να γρατζουνά μια αγαπημένη μελωδία: In my time of dying, I want nobody to mourn All I want for you to do is take my body home Well, well, well, so I can die easy... Meet me, Jesus, meet me Meet me in the middle of the air If my wings should fail me, Lord Please meet me with another pair Well, well, well, so I can die easy... Αγχώθηκε. Δεν ήταν ούτε κατά διάνοια έτοιμος να βιώσει αυτούς του στίχους σε λίγες ώρες. Ίσως όμως να τη σκαπούλαρε. Για μια φορά ακόμη. Ίσως...Ξεβίδωσε το κάλυμμα της κιθάρας, εκεί που μπαίνουν οι μαγνήτες. Ουφ, είναι ακόμα εδώ. Έβγαλε προσεκτικά ένα πλαστικοποιημένο σημείωμα που είχε βάλει εκεί σε μια άλλη ζωή. Το πλαστικό είχε φθαρεί από την πολυκαιρία αλλά το χαρτί φαινόταν σε καλή κατάσταση. Ήξερε απ’έξω τι λέει αλλά το διάβασε έτσι κι αλλιώς. Δελτίο παροχής ορού αντί-γήρανσης αξίας εικοσιπέντε ετών απονέμεται στον Γκέινσμπορο Σανς για τη συνεισφορά του στην ανάπτυξη τεχνολογίας αντί-γήρανσης. Δεν είχε εξαργυρώσει ποτέ το βραβείο αυτό. Αντί αυτού είχε σκεφτεί πως θα ήταν το τέλειο δώρο στον εαυτό του όταν έρθει η ώρα της ακύρωσης του προγράμματος που ο ορός θα χαθεί για πάντα. Αφού τον διαβεβαίωσαν ότι έχει ισόβια ισχύ το έβαλε στην κιθάρα του, που ήξερε πως θα του επιστραφεί όταν όλα τελειώσουν. Ήταν ο τρόπος του να διασφαλίσει ότι δεν θα το εξαργύρωνε νωρίτερα. Το μόνο που έμενε τώρα ήταν να εξαργυρώσει το βραβείο στο κοντινότερο σημείο διανομής ορού και να εξαφανισθεί. Θα έκανε ένα νέο ξεκίνημα σε κάποιο άλλο σημείο του πλανήτη - το καλό με τον υπερπληθυσμό ήταν ότι αν θέλει κάποιος να χαθεί, μπορεί. Είχε βαρεθεί τα βλέμματα και τα λόγια των ανθρώπων αυτής της πόλης. Καλύτερα γι’αυτούς να είναι νεκρός. Ήλπιζε ότι το γράμμα του θα βοηθούσε σε αυτό. Έκανε ένα ντους και ξέπλυνε τη μέρα. Έβαλε ένα ποτήρι ουίσκι, έκανε σκοτεινό το σαλόνι και έκατσε στον καναπέ. Έκλεισε τα μάτια του και αφουγκράστηκε τη σιωπή. Ένιωσε την καρδιά του να χτυπάει. Επέτρεψε στον εαυτό του να απολαύσει αυτή τη μικρή νίκη. Χτυπάει ακόμα. Πολεμάει ακόμα. Τα κατάφερες τελικά. Τα κατάφερες, για άλλη μία μέρα, τα πας μια χαρά...
  19. 10 points
    Σας ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια (κι ενίοτε διατριβές), χαίρομαι που σε γενικές γραμμές σας άρεσε το διήγημα, καταλαβαίνω τα περισσότερα σημεία που σας κλώτσησαν. Δεν θα πω πολλά, το συγκεκριμένο διήγημα μου αρέσει περισσότερο σήμερα απ’ ό,τι τη μέρα που το ανέβασα (συνήθως συμβαίνει το αντίθετο ) κι είναι ίσως η μόνη περίπτωση που αν σήμερα το ξαναανέβαζα για τον ίδιο διαγωνισμό δεν θα άλλαζα τίποτα (πέρα από τα τυπογραφικά που μου επισημάνατε – οκ, και τον τίτλο που έτσι κι αλλιώς τον αποφάσισα τελευταία μέρα, αλλά δεν μπορώ να πω ότι έχω σκεφτεί τίποτα που να μ’ αρέσει στο ενδιάμεσο). Αμετανόητος, ναι. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει ανάγκες, αν είχα 1000-2000 λέξεις θα ανέπτυσσα περισσότερο κι ομαλότερα την αστυνομική ιστορία (όπως εύστοχα ειπώθηκε), θα έδειχνα καλύτερα την καθημερινότητα των εθισμένων μου, θα έδινα περισσότερο χώρο στο τέλος και στη μεταστροφή του αφηγητή, θα φαινόταν καλύτερα η Βερόνικα και τα κίνητρά της (δεν ήταν μια επαναστάτρια που αυτοκτόνησε στον σκοπό της, ήταν μια κοπέλα που ήθελε να αυτοκτονήσει, που τύχαινε να είναι ιδεαλίστρια, κι έψαχνε μια ευκαιρία να δώσει νόημα στον θάνατό της – η εναλλακτική δεν ήταν να μην πεθάνει αλλά να πεθάνει σε μεγαλύτερη αφάνεια) αλλά για τις λέξεις που είχα και τις προθέσεις μου νομίζω πως έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα. Τα πράγματα που δεν σας έπεισαν τώρα σχετικά με τον κόσμο του διηγήματος, δεν θα σας έπειθαν λογικά και στην εκτεταμένη βερσιόν, γιατί ο σκοπός τους δεν ήταν να πείσουν τον –αναμενόμενα και με την καλή έννοια– καχύποπτο αναγνώστη. Δεν ήθελα ο αναγνώστης να πει "ναι, αυτό θα μπορούσε να συμβεί" ούτε να κάνω μια πρόβλεψη για το μέλλον, ήθελα να φτιάξω ένα σουράλ σύμπαν όπου ο αναγνώστης να αντιλαμβάνεται τον παραλογισμό ενός κόσμου που ποινικοποιεί την ανάγνωση λογοτεχνίας, που φυλακίζει ό,τι δεν του είναι χρήσιμο ακόμη κι αν δεν βλάπτει κανέναν. Κι αυτό δεν ήθελα να είναι έκδηλο, δεν ήθελα ο αναγνώστης να επαναπαυτεί στο ότι διαβάζει κάτι σουρεάλ, ήθελα να βρίσκεται στο μεταίχμιο, ιδίως από τη στιγμή που κι ο αφηγητής είναι κομμάτι αυτού του κόσμου και δεν του φαίνεται παράλογος. Το δέχομαι ότι η παραπάνω επιλογή μπορεί να μην αρέσει, απλώς ήταν κάτι ηθελημένο και νομίζω πως εξυπηρετεί περισσότερο όσα ήθελα να πω (ακόμη κι αν οι περισσότεροι δεν τα κατάλαβαν). Τέλος, ορίστε κι η εικόνα στην οποία βασίζεται ο τίτλος, για να μην νομίζετε ότι είστε εσείς οι διεστραμμένοι – όχι, όσες διαστροφές και να έχετε, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τις είχε πρώτη. Σας ευχαριστώ και πάλι για τον κόπο σας και την αγάπη που της δείξατε.
  20. 10 points
    Στη συλλογή, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ARS Libri, συμμετέχει ο δικός μας Ballerond (Γιάννης Σιδέρης) και περιλαμβάνονται διηγήματα από τους 4 κύκλους σεμιναρίων δημιουργικής γραφής που παρέδωσε ο Αντώνης Κρύσιλας.
  21. 10 points
    Συμφωνώ κατ' ουσίαν με τα όσα είπαν τα παιδιά πιο πάνω. Ο νόμος που διέπει τις εκδόσεις, την παραχώρηση δικαιωμάτων και τις αμοιβές των συγγραφέων είναι ο 2121/1993. Κατέβασέ τον από το Εθνικό Τυπογραφείο και ρίξ' του μια ματιά. Θα δεις ότι το κατώτατο νόμιμο ποσοστό είναι το 10%. (Οτιδήποτε άλλο, π.χ. 8%, είναι παράνομο. Τους δείχνεις τον νόμο και το κάνουν 10% ή φεύγεις.) Άρα το 15%, και μάλιστα για πρωτοεμφανιζόμενο, είναι υψηλό, για να μην πω πολύ υψηλό. Στην πραγματικότητα είναι τόσο υψηλό που διαβάζοντας το αρχικό ποστ ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι θα είναι αυτοέκδοση (ο συγγραφέας πληρώνει όλο το κόστος της έκδοσης) ή πιθανότερα συνέκδοση (ο συγγραφέας πληρώνει μέρος του κόστους της έκδοσης) όπως και είναι. Είμαι κατά της αυτοέκδοσης / συνέκδοσης (θα βρεις αρκετά threads εδώ μέσα γι' αυτές) για λόγους ουσίας και δεοντολογίας. Περιληπτικά: 0) Για να βγει ένα βιβλίο δουλεύουν πολλοί άνθρωποι, από τον εκδότη μέχρι την καθαρίστρια του εκδοτικού. Όλους αυτούς τους πληρώνει ο αναγνώστης. Είναι απαράδεκτο να πληρώνονται όλοι, εκτός από τον μοναδικό άνθρωπο, τον οποίο αν τον αφαιρέσεις από αυτή τη μεγάλη αλυσίδα, δεν θα υπάρχει βιβλίο: τον συγγραφέα. Και είναι δύο φορές απαράδεκτο ο μοναδικός απαραίτητος άνθρωπος αντί να πληρώνεται, να πληρώνει κι από πάνω. 1) Αν σου ζητάνε λεφτά, δεν πιστεύουν πραγματικά στο έργο σου, ασχέτως τι σου λένε για να σε πείσουν να βάλεις το χέρι στην τσέπη. Δεν πιστεύουν ότι θα πουλήσει αρκετά ώστε να πάρουν τα λεφτά τους πίσω και με κέρδος. Γι' αυτό σου ζητάνε να συμμετάσχεις. Για να τους δώσεις τα χρήματα που φοβούνται /ξέρουν ότι δεν θα εισπράξουν. Άρα εκείνοι προβλέπουν ότι το βιβλίο μάλλον πάει για καθαρή ζημιά. 2) Με τα δικά σου χρήματα τσεπωμένα, ο εκδοτικός θα έχει μειωμένο κίνητρο να προωθήσει και να διανείμει σωστά το βιβλίο. Η συντριπτική πλειονότητα των εκδοτικών που κάνουν αυτοέκδοση / συνέκδοση περιορίζεται σε μία και μόνη παρουσίαση του βιβλίου, στη διανομή του σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία, κι αυτό ήταν. (Αρκετά από) τα λεφτά τους τα έχουν ήδη εισπράξει από σένα. 3) Αν δεν βρεις εκδοτικό να σου βγάλει το βιβλίο κανονικά (χωρίς να δώσεις φράγκο) και συγχρόνως είσαι και πρωτοεμφανιζόμενος, τότε συγνώμη, δεν είναι προσωπικό, αλλά η πιθανότητα να μην είσαι έτοιμος να εκδοθείς είναι μεγάλη. Δεν σε έχω διαβάσει, μπορεί να γράφεις υπέροχα, αλλά αυτό ισχύει με τη συντριπτική πλειονότητα των αυτοεκδιδόμενων / συνεκδιδόμενων. Σκέψου λοιπόν σοβαρά, και προσπάθησε να καταλάβεις τους λόγους για τους οποίους δεν βρίσκεις κανονικό εκδότη. Μπορεί να μην το έχεις στείλει σε αρκετούς. Μπορεί να είσαι εξαιρετικός συγγραφέας, αλλά να μην γράφεις "εμπορικά". Ή μπορεί να είσαι ανέτοιμος. Στην τελευταία περίπτωση (που, και πάλι συγνώμη, είναι και η πιο πιθανή) μη βιαστείς να εκδοθείς, ιδιαίτερα αν πρέπει να πληρώσεις γι' αυτό. Το να δεις το όνομά σου σε ένα εξώφυλλο δεν θα σε κάνει συγγραφέα. Ίσα ίσα μπορεί να φρενάρει την πρόοδό σου. Ο ελληνικός χώρος του βιβλίου (και επίσης ο ελληνικός χώρος του φανταστικού) είναι πλέον γεμάτος από συγγραφείς που νομίζουν ότι έφτασαν κάπου επειδή έβαλαν το χέρι στην τσέπη. Σκέψου καλά αν θέλεις να είσαι ακόμα ένας από αυτούς. Αυτά. Συγνώμη για τρίτη φορά αν γίνομαι δυσάρεστος, αλλά αυτή (πιστεύω ότι) είναι η αλήθεια.
  22. 10 points
    Και... ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ στον Solonor, για το δικό μου αγαπημένο του διαγωνισμού, την υπέροχη Πευκόφλουδη. Του παραδίδω το σκήπτρο, το βάθρο, όλα. Με 91 βαθμούς, βρέθηκε από νωρίς στην κορυφή και παρέμεινε ακούνητος ως το τέλος. Εύγε.
  23. 10 points
    until
    Ο 43ος Διαγωνισμός Σύντομης Ιστορίας υπόσχεται να προσφέρει άφθονες μαγικές στιγμές σε συγγραφείς και αναγνώστες. Μείνετε συντονισμένοι. Η Ιρμάντα μαγειρεύει το θέμα στο τσουκάλι της. Μπορεί το θέμα του διαγωνισμού να μην έχει δοθεί ακόμα, αλλά το ζέσταμα έχει ξεκινήσει. Περάστε από το τόπικ του διαγωνισμού για να κάνετε κι εσείς τις προβλέψεις σας: 43ος Διαγωνισμός Σύντομης Ιστορίας Έναρξη διαγωνισμού: 5 Σεπτεμβρίου Πέρας κατάθεσης διηγημάτων: 26 Σεπτεμβρίου
  24. 10 points
    Αριστερά, σ’ αυτή τη φοβερή και τρομερή φωτογραφία, βλέπετε τον Κώστα Γρίμπιλα. Στη μέση, η κυρία που ακουμπάει το χέρι της στην καρδιά ‘του’ είναι η Ρόζμαρι Ζάμιτ, μητέρα του εικοσάχρονου Αυστραλού δωρητή οργάνων Ντουζόν Ζάμιτ. Δεξιά είναι ο άντρας της, Όλιβερ. Αυτό που δεν βλέπετε, γιατί αυτοί οι Άνθρωποι δεν επέτρεψαν να χωρέσει εκεί, είναι τα σκουλήκια. Ο Ντουζόν, όπως ίσως θυμάστε, ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου το 2008 από μπράβους μαγαζιών στη Μύκονο (22, 8 και 7 χρόνια φυλάκιση). Ο Όλιβερ και η Ρόζμαρι Ζάμιτ προχώρησαν τότε στη δωρεά της καρδιάς του γιου τους –ίσως τον θυμάστε από τα δελτία ειδήσεων. Ο Όλιβερ μάλιστα πάντρεψε τον Κώστα, ο οποίος μένει πια στην Αυστραλία και έχει στενές σχέσεις με τους γονείς του ανθρώπου του οποίου η καρδιά χτυπάει στο στήθος του. Χθες διάβασα ότι ο Κώστας Γρίμπιλας και η σύζυγός του απέκτησαν παιδί. Είναι τόσο ευτυχισμένος, όσο και ευγνώμων για το δώρο που δέχτηκε πριν από χρόνια. Νιώθει, και έχει απόλυτο δίκιο, ότι χρωστάει τη ζωή του και τη ζωή του παιδιού του στον Ντουζόν. Η περίπτωση Γρίμπιλα / Ζάμιτ είναι πολύ σπάνια, καθώς γνωρίστηκαν λόγω της δημοσιότητας που πήρε η δολοφονία. Κανονικά, απαγορεύεται από τον νόμο οι συγγενείς των δωρητών να γνωρίζουν τους λήπτες, ώστε να αποφεύγεται η πιθανότητα οικονομικών δοσοληψιών. Η ανάγκη όμως για μεταμοσχεύσεις είναι καθημερινή. Σκέφτομαι λοιπόν (εδώ και χρόνια, απλώς τώρα στρώνομαι να το γράψω): Η εναλλακτική του Όλιβερ και της Ρόζμαρι όταν έμαθαν ότι ο γιος τους είναι νεκρός (και μάλιστα με τέτοιο τρόπο…) η αυθόρμητη, αυτόματη αντίδραση, ήταν προφανώς ένα οργισμένο / συντετριμμένο: «Να πάρουμε το σώμα του παιδιού μας πίσω. Να το κηδέψουμε και να το θρηνήσουμε». Να αφήσουμε την καρδιά του να τη φάνε τα σκουλήκια. Δεν το σκέφτηκαν εκείνοι. Εγώ το προσθέτω. Επειδή είναι η σκληρή πραγματικότητα. Βάζω, λοιπόν, τον εαυτό μου στη θέση του κάθε Κώστα Γρίμπιλα. Είμαι στο νοσοκομείο. Με τεχνητή καρδιά. Με βηματοδότη. Ή υποβάλλομαι κάθε δυο μέρες σε αιμοκάθαρση. Έχω κατεστραμμένους κερατοειδείς. Πνεύμονες. Συκώτι. Έχω ανάγκη από μεταμόσχευση δέρματος ή οστών. Η ζωή μου είναι σε διαρκή, καθημερινό κίνδυνο. Ίσως δεν έχω παρά λίγους μήνες βασανιστικής ζωής μπροστά μου. Η ιατρική αγγίζει πλέον τα επίπεδα της θαυματοποιίας. Σε πολλές περιπτώσεις, το μόνο που χρειάζονται οι γιατροί είναι όργανα για να μεταμοσχεύσουν. Είμαι λοιπόν σ’ αυτή την τραγική θέση και σκέφτομαι, ξέρω, ότι χθες πέθαναν 325 συνάνθρωποί μου σε όλη την Ελλάδα. Ακόμα κι αν μπορεί να μεταμοσχευθεί μόνο το ένα τρίτο των διαθέσιμων οργάνων (δική μου πρόχειρη εκτίμηση), αυτό σημαίνει χοντρικά εκατό καρδιές, διακόσιοι πνεύμονες, διακόσιοι κερατοειδείς. Στα σκουλήκια. Και ξέρω ότι σήμερα θα πεθάνουν άλλοι 325 συνάνθρωποί μου. Καλοί άνθρωποι. Που νοιάζονταν για τους άλλους. Και θα πάρουν και σήμερα όλα τα όργανά τους. Στα σκουλήκια. Κι εγώ θα μείνω εδώ να περιμένω. Για χρόνια. Γιατί και αύριο, και μεθαύριο, θα συμβεί ακριβώς το ίδιο. Θέλετε κι άλλα μακάβρια αλλά πέρα για πέρα αληθινά νούμερα; Αν ήμουν καρδιοπαθής και άντεχα να τη στήνω κάθε μέρα έξω από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών, το πιο πιθανό είναι ότι κάθε μέρα, κάθε μία εφιαλτική μέρα, θα έβλεπα να περνάει από μπροστά μου τουλάχιστον μία κατάλληλη καρδιά, κλεισμένη μέσα σε μια ξύλινη κάσα, για να σερβιριστεί. Στα σκουλήκια. Θα τρελαινόμουν –κυριολεκτικά!– να παίζω αυτό το διεστραμμένο παιχνίδι, ξανά και ξανά και ξανά. Μέχρι να βρεθεί κάποιος Όλιβερ και κάποια Ρόζμαρι να κάνουν αυτό που, εγώ τουλάχιστον, θεωρώ αυτονόητο. Ή μέχρι να πεθάνω. Δεν έχω ούτε εγώ ούτε κανένας συγγενής ή φίλος μου ανάγκη από μεταμόσχευση, αλλά αυτό δεν αλλάζει την πραγματικότητα, ούτε κάνει το όλο θέμα λιγότερο τραγικό. Αναρωτιέμαι λοιπόν: Γιατί όταν κάποιος νεκρός χαρίζει ζωή σε ασθενείς, το μαθαίνουμε; Γιατί είναι είδηση η ανθρωπιά; Γιατί είναι ήρωες ο Όλιβερ και η Ρόζμαρι Ζάμιτ; Γιατί δεν μπορούμε περισσότεροι Έλληνες και Ελληνίδες να σκεφτούμε το αυτονόητο; Γιατί είμαστε από τις χώρες με τα χαμηλότερα ποσοστά δωρεάς οργάνων; Αύριο, σε μια βδομάδα, σε έναν χρόνο ή σε μια δεκαετία από σήμερα, κάποιος από σας που διαβάζετε αυτές τις γραμμές (ή εγώ που τις γράφω) θα βρεθεί στη δύσκολη θέση εκείνου που θρηνεί χωρίς να περνάει καν από τον νου του το αυτονόητο. Δεν χρειάζεται και δεν ωφελεί να χτυπάτε ξύλο. Είναι θέμα αριθμών, είναι ζωή. Θα συμβεί. Θα ήθελα τότε, όταν θα έχει σημασία, να φέρετε στη μνήμη σας αυτή τη φοβερή και τρομερή φωτογραφία. Και να γίνετε Όλιβερ και Ρόζμαρι. Δεν κοστίζει τίποτα σε χρήματα. Είναι Δωρεάν, στην κυριολεξία. Κοστίζει μόνο σε καρδιά.
  25. 9 points

    until

    Και, πάμε στη χρυσή μας τριάδα. Τους αγαπήσατε, τους ψηφίσατε, τώρα λούστε τους με συγχαρητήρια, γαρύφαλλα, χαρτοπετσέτες και τραγούδια του Κιάμου. Ή κάτι τέτοιο. Στην 3η θέση, λοιπόν, ο Man_from_Earth σπρίνταρε στα μέσα της ψηφοφορίας και δεν σταμάτησε να σπριντάρει, γιατί ξέρει το παιδί, θα ξεκουραστεί όταν πεθάνει. Με 107 βαθμούς. Στη 2η θέση, ισοψηφούν ο Solonor και ο Morfeas, με 113 βαθμούς. Μας έβγαλαν το λάδι γιατί άλλαζαν θέσεις όλη την ώρα, αλλά οι μαντικές ικανότητες της Ιρμάντα προέβλεψαν ότι η μικρή Σοφία θα κατέληγε στο τασάκι με τα αποτσίγαρα. Και, στην 1η θέση, με 118 βαθμούς, παραδίδω το στέμμα και το σκήπτρο στη φετινή μας νικήτρια και (για μία ακόμη χρονιά) μοναδική κυρία του διαγωνισμού ΕΦ... ΤΗΝ ELLI SKETO! Τα συγχαρητήριά μου σε όλους σας, ρίξαμε ιδρώτα και κλάμα με τα προσπεράσματά σας και το θρίλερ που παίχτηκε με τις αλλαγές θέσεων διαρκώς. Μέχρι και την τελευταία ψήφο, είχαμε αλλαγές. Ψήφισαν 18 άτομα και τους ευχαριστούμε όλους θερμά γι' αυτό. Οι συγγραφείς έδωσαν πραγματικά καλές ιστορίες και αυτό φάνηκε από το ότι όλα τα διηγήματα πλην ενός κέρδισαν τουλάχιστον μία πρώτη ή δεύτερη θέση. Παιδιά, τι να πω, μπράβο σας. Ήταν ένας εξαίρετος διαγωνισμός και με κάνατε πραγματικά χαρούμενη με τις εμπνεύσεις που σας έδωσε το θέμα μου.
This leaderboard is set to Athens/GMT+03:00
  • Newsletter

    Want to keep up to date with all our latest news and information? (STRONGLY RECOMMENDED)

    Sign Up
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..