Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 12/09/2019 in all areas

  1. 6 points
    Δεν πρόσεξες καν ότι η κοπέλα στο κανάλι που δεν κατονομάζεις μπήκε στον κόπο να κάτσει να σε εξηγήσει τα θέματα που είχαν με το υλικό σου, αντί για το «θα σας ειδοποιήσουμε» που ούτε κείνο σ' άρεσε αν και είναι αναπόσπαστο κομμάτι στη ζωή ενός συγγραφέα και καλό είναι να το συνηθίσεις τέλος πάντων, η κοπέλα χρησιμοποίησε πολύτιμο χρόνο από τη ζωή της, λεπτά που δεν πρόκειται να πάρει πίσω ποτέ, για να σε βοηθήσει να καταλάβεις τί ήταν αυτό που θα έκανε το κείμενό σου πιο ελκυστικό, ίσως αν θα σε ενδιέφερε να προσαρμόσεις το προϊόν στον πελάτη κλπ, αλλά εσύ ήσουν πολύ απασχολημένος να αισθάνεσαι άβολα με τα φρύδια της
  2. 5 points
    Φίλε Unicron, Θα προσπαθήσω να σου απαντήσω on topic. Έχεις την ελευθερία λόγου να είσαι όσο ρατσιστής, σεξιστής και ομοφοβικός θέλεις. Κανείς δεν πρόκειται να σου αρνηθεί αυτό το δικαίωμα σε διαβεβαιώ, εκτός κι αν πλέον μπαίνεις στα όρια του hate speech και υποκινείς βία ενάντια σε συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων. Μάντεψε, όμως. Ελευθερία λόγου έχουν κι άλλοι. Ένα έντυπο έχει την ελευθερία να βάλει στις σελίδες του ο, τι του καπνίσει. Μπορεί να στείλεις σε ένα περιοδικό το πιο καταπληκτικό διήγημα του κόσμου κι αν δεν ταιριάζει στη δική τους αισθητική, στο δικό τους κονσεπτ ή μήνυμα για το περιοδικό τους, να στο απορρίψουν. Επίσης, ελευθερία λόγου δεν σημαίνει ότι οι απόψεις σου δεν επιδέχονται κριτικής. Σε αυτό εδώ το φόρουμ, π.χ. οι κανόνες λένε ότι απαγορευονται πολιτικές και θρησκευτικές συζητήσεις. Γούστο και καπέλο του admin. Αν σπάσεις τους κανόνες, θα υπάρξουν κυρώσεις. Είναι τόσο απλό. Κανείς δεν σου στερεί βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Απλώς κάποιοι έχουν χιούμορ που δεν βασίζεται στην αναπαραγωγή στερεοτύπων. Και, μάντεψε. ΚΑΛΑ ΚΑΝΟΥΝ.
  3. 4 points
    Πως ξεκίνησα; Έ θα φανεί λίγο φανταστική η ιστορία μου, είναι όμως πέρα για πέρα αληθινή! Απ' ότι διαβάζω τρεις σελίδες τώρα, οι περισσότεροι αν όχι όλοι, ξεκίνησαν αμέσως μόλις έκοψαν τα...Pampers. Εγώ τουναντίον ξεκίνησα στα...42 μου και μάλιστα εντελώς τυχαία. Πάντα είχα έντονη την αίσθηση του χιούμορ χωρίς να γίνομαι γελοίος και αυτό που μου άρεσε ιδιαίτερα ήταν η έξυπνη σάτιρα. (Βάλτε το σε παρένθεση για αργότερα αυτό.) Ζούσα με την οικογένειά μου στη Γερμανία τότε. Μια μέρα, ένας συνάδελφος μου έδειξε κάτι φωτογραφίες από το ταξίδι του στη Νορβηγία με επίκεντρο το ψάρεμα στον Ατλαντικό, όπως επίσης και την άγρια ομορφιά των περιοχών των φιόρδ. Αυτό ήταν! Μου κόλλησε το μικρόβιο και το βράδυ ανακοίνωσα στην γυναίκα μου πως θα πάω για ψάρεμα στην Νορβηγία. Η γυναίκα μου όταν μπόρεσε να κλείσει το στόμα της, με ρώτησε αν είμαι καλά στα μυαλά μου. Όταν είδε ότι μιλούσα σοβαρά με ρώτησε αν μπορούσαμε να πάμε οικογενειακώς εκεί. Φυσικά και μπορούσαμε, και μια και τα παιδιά σε δυο βδομάδες θα είχαν τις φθινοπωρινές διακοπές τους, το ίδιο βράδυ ακόμη οργάνωσα το ταξίδι. Περιττό να σας πω φίλοι μου πως από ψάρεμα είχα τόση ιδέα, όση η μάνα μου από αστροφυσική! Δεν είχα πιάσει καλάμι στη ζωή μου, ούτε γνώριζα τα τεχνικά δεδομένα ψαρέματος στα βαθιά φιόρδ της Νορβηγίας. Άσε που από βάρκες το μόνο που γνώριζα ήταν πως πρέπει να μπεις μέσα για να μην ...βουλιάξεις στο νερό. Σ' αυτό το ταξίδι, ότι θα μπορούσε να πάει στραβά, πήγε! Όταν γυρίσαμε, αποφασισμένος να ξαναπάω για...ψάρεμα στη Νορβηγία, έψαξα και βρήκα ένα ανάλογο φόρουμ, όπου τα μέλη αντάλλασσαν εμπειρίες και πληροφορίες. Κάποιος άνοιξε ένα καινούριο νήμα με τίτλο ¨Πότε ήταν η πρώτη σας φορά στην Νορβηγία .¨ Σας θυμίζει κάτι αυτό; Έγραψα λοιπόν κι εγώ την ιστορία μου σε στυλ αυτοσάτιρας και ανάφερα όλα όσα είχαν πάει στραβά, κάπως σαν ευθυμογράφημα. Έγινε το έλα να δεις! Είχε τόσο μεγάλη απήχηση, που εκατοντάδες μέλη ζητούσαν επίμονα και το δεύτερο μέρος της ιστορίας. Τους έγραψα λοιπόν και κάτι ακόμη, που και αυτό γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Μετά από παρακλήσεις των μελών άρχισα να γράφω ευθυμογραφήματα και σατιρικές ιστοριούλες για χάρη των μελών αφού τους διασκέδαζε. Οι ιστορίες αυτές είχαν συνήθως σχέση με Νορβηγία ή ψάρεμα. Μια μέρα έλαβα ένα προσωπικό μήνυμα από ένα μέλος του φόρουμ που γνώριζα από διάφορες συζητήσεις, αλλά δεν γνώριζα την ιδιότητά του. Κοντολογίς μου ανάφερε πως γράφει για το μεγαλύτερο γερμανικό περιοδικό με σχέση το ψάρεμα, και ότι οι συντάκτες πρόσεξαν την μεγάλη αποδοχή των γραπτών μου από τα μέλη, και μου πρότειναν συνεργασία. Για ενάμιση χρόνο, είχα δική μου σελίδα στο περιοδικό, ώσπου κάποια στιγμή μου ανακοίνωσαν πως λόγω έλλειψης χώρου, ( το φούλαραν στις διαφημίσεις) θα έπρεπε ( προς το παρόν, είπαν χε χε) να διακόψουμε την συνεργασία μας. Ήταν πολύ ωραίο για να είναι παντοτινό...Εμένα όμως μου είχε κολλήσει το μικρόβιο της γραφής, και συνέχισα να γράφω, έτσι, για μένα. Αυτή τη στιγμή, το σύνολο των ιστοριών μου ( 320 σελίδες ) βρίσκεται σ' έναν εκδοτικό οίκο στη Γερμανία προς αξιολόγηση. Άντε να δούμε τι θα δούμε. Πέρα απ' αυτό, πάντα ήθελα να γράψω και ένα μυθιστόρημα, αλλά οι πολλές υποχρεώσεις δεν μου άφηναν χρόνο για κάτι τέτοιο. Τώρα που επαναπατρίστηκα, ξεκίνησα επιτέλους να γράφω το πολυπόθητο ιστορικό μυθιστόρημα, και έχω ήδη 250 σελίδες, αλλά όπως το βλέπω θα μου πάρει άλλες τόσες. Αυτή ήταν η ιστορία μου με ανάμεικτα συναισθήματα στην διάρκεια. Η ικανοποίηση της μεγάλης αποδοχής, μετά η χαρά της δημοσίευσης και τέλος το πικρό ποτήρι της άρνησης. ΥΓ. Κάποια στιγμή ίσως μεταφράσω μια από τις ιστορίες μου και την βάλω εδώ στο φόρουμ ( αν μου επιτραπεί βέβαια, γιατί είναι εκτός θέματος του φόρουμ.) ΥΓ2. Φαντάζομαι πως θα είναι δύσκολο αυτό με την μετάφραση αν δεν είναι κάποιος μεταφραστής...
  4. 2 points
    Ως γνωστόν, με το που τελειώνουμε το σχολείο σταματάμε να μαθαίνουμε. Μαχαίρι. Σταματάμε βρε παιδί μου. Δεν χρειάζεται, ό,τι ήταν να μάθουμε το μάθαμε στο σχολείο, για πάντα, μέχρι να έρθει η στιγμή να μας σκεπάσει το μαύρο χώμα.
  5. 2 points
    John Grisham - Η ετυμηγορία ( https://www.goodreads.com/book/show/32542.A_Time_to_Kill). Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα. Σελίδες: 784, Τιμή: 19,90-10%=17,01€ Ένα καθηλωτικό δικαστικό θρίλερ που ερευνά τις πιο βάναυσες και σκοτεινές πτυχές της ρατσιστικής βίας σε μια μικρή κωμόπολη του Νότου στην πολιτεία του Μισισιπή. Ο φόνος ενός δεκάχρονου κοριτσιού από δύο αδίστακτους μεθυσμένους νεαρούς άντρες συγκλονίζει τον λευκό πληθυσμό του Κλάντον. Αποφασισμένος για εκδίκηση και άμεση απονομή δικαιοσύνης, ο Αφροαμερικανός πατέρας του θύματος παίρνει την κατάσταση στα χέρια του και για δέκα μέρες το Κλάντον φλέγεται στην κυριολεξία. Το αμερικανικό έθνος παρακολουθεί άφωνο τις εξελίξεις, την ώρα που ο νεαρός συνήγορος υπεράσπισης Τζέικ Μπρίγκανς δίνει μια απεγνωσμένη μάχη για να σώσει τη ζωή του πελάτη του... και στη συνέχεια τη δική του... "Η Ετυμηγορία" αποτελεί το ντεμπούτο του διάσημου Αμερικανού συγγραφέα, το έργο με το οποίο ξεκίνησε τη συγγραφική του καριέρα. Κυκλοφόρησε λίγα χρόνια πριν από το "Firm" και το "Pelican Brief", τα οποία ανέδειξαν τον πρωτοεμφανιζόμενο και πολλά υποσχόμενο συγγραφέα σε σούπερ σταρ της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Μια νέα έκδοση για την ελληνική γλώσσα σε μετάφραση του πολυβραβευμένου Γιώργου Μπαρουξή.
  6. 2 points
    Καλώς μας ήρθες κατ' αρχάς. Αν μη τι άλλο έχεις μια διαφορετική αρχή και μάλιστα σε ένα είδος που εγώ το θεωρώ το δυσκολότερο και το μόνο που ποτέ δεν έχω δοκιμάσει. Καλή τύχη με τα εκδοτικά σχέδια και με το μυθιστόρημα. Τα ιστορικά μου αρέσουν αν θες πες μας για την υπόθεση. Όσο για το φόρουμ, έχουμε και μια βιβλιοθήκη με ιστοριες που δεν είναι φάντασι ή επιστημονική φαντασία ή τρόμος. Μπορείς εκεί να ανεβάσεις κάποια ιστορία.
  7. 2 points
    Διαβάζω, για τρίτη φορά, το Farenait 451. Είναι απ' τα πιο ωραία βιβλία που έχω διαβάσει. Θα το χαρακτήριζα, λόγω της ίδιας της υπόθεσης, απαραίτητο ανάγνωσμα για κάθε βιβλιοφάγο! Αν και είναι δυστοπικό, διατηρεί την αισιοδοξία, πράγμα που λάτρεψα. Το βρήκα ιδιαίτερα προφητικό αληθοφανές: προβλέπει τον εθισμό απ' τα social media, οι οθόνες των τηλεοράσεων έχουν μεγαλώσει, αλλά η "προφητεία" που είναι εντυπωσιακότερη είναι ο σχολιασμός απ' τις γυναίκες του νέου προέδρου: αυτή η σκηνή μου θύμισε την εκλογή του Τραμπ, με τη βοήθεια του χειρισμού των social media! Η γραφή είναι καταπληκτική: γλυκιά και ζωντανή, με άφθονες εικόνες απ' τη φύση και αισθητηριακες περιγραφές, ανάμεσα στις οποίες και οσμές. Αυτή η αισθητηριακότητα κάνει τον αναγνώστη να νιώθει ότι δεν διαβάζει βιβλίο αλλά κάτι αληθινό. Επίσης, ακριβώς λόγω της ζωντάνιας της, η γραφή γίνεται με ευκολία άγρια, όταν χρειάζεται.
  8. 2 points
    Βαγγέλη στο δια ταύτα. Έκανες λόγο για βαθύ μεσαίωνα. Το να (κατα)κρίνεις τον σεξουαλικό προσανατολισμό του άλλου είναι μεσαίωνας. Άλλο να μην σου αρέσουν οι άντρες, ας πούμε, και άλλο να θεωρείς αφύσικους ή αρρώστους ή αποδιοπομπαίους όσους τους αρέσουν. Θα ξαναπώ επίσης εκεί έξω να είσαι εξαιρετικά φειδωλός με τέτοιες δηλώσεις. Σε σβήνουν για πλάκα για κάτι τέτοια.
  9. 2 points
    Επίσης, συγνώμη που τώρα θα επισημάνω το προφανές, αλλά κάνεις θέμα το ότι δεν σ' αφήσανε να πεις μερικά χάλια ανέκδοτα, μιλώντας για λογοκρισία και μεσαίωνα, μήπως να επανεξετάζαμε το τί περίπου είναι η «υπερευαισθησία», δεν ξέρω, λέω.
  10. 1 point
    Όχι, αυτό είναι το λάθος. Εδώ διαφωνώ και θα συνεχίσω να διαφωνώ. Δεν είμαι υπέρ μιας λογοκρισίας για τη φίμωση των αντίθετων απόψεων και της ελευθερίας, αλλά πιστεύω το ίδιο ακράδαντα ότι πρέπει να υπάρχουν όρια. Γιατί θα πρέπει η ελευθερία σου να εκφραστείς να παραβιάζει την δική μου να θεωρώ κάποια πράγματα ιερά και απαραβίαστα ή κάποια άλλα σεβαστά τουλάχιστον; Ας πούμε το προαναφερθέν ανέκδοτο με τους Χριστιανούς στο αμφιθέατρο δεν το βρίσκω καθόλου αστείο, γιατί σέβομαι αυτούς που πέθαναν για την πίστη τους. Ή ένα ανέκδοτο που μειώνει τις γυναίκες γιατί μεγάλωσα με τον σεβασμό στο άλλο φύλλο για αυτά στα οποία διαφέρει από εμένα. Και νομίζω ότι το εν λόγω θέμα εξαντλήθηκε απλά επαναλαμβάνουμε τις θέσεις μας.
  11. 1 point
    1.Roza Montero "Η ιστορία του διαφανου βασιλιά" Άγκυρα σελ.600 (5/10) 2. Deepak Chopra " O 13ος Μαθητής" Κέδρος σελ 365 (5/10) 3. Tim Leach " Κροισος ο Τελευταίος βασιλιας της Λυδιας" Κέδρος σελ. 400 (7,5/10) 4. Ira Levin " Το μωρό της Ροζμαρι" Anubis σελ 260 (8,5/10) 5.Kate Hamer " το κορίτσι με το κόκκινο παλτό" μεταίχμιο σελ. 420 (9,5/10) 6. Cilla & Rolf Borjlind " H Μεγάλη παλίρροια" Παπαδόπουλος σελ 450 (9/10) 7. Carlos Ruiz Zafon "O αιχμάλωτος του Ουρανού" Ψυχογιός σελ. 380 (9,5/10) 8. Κωνσταντίνα Δελημήτρου " Η ψιλικατζού" Introbooks σελ. 240 (8/10) 9. Nicolas Nicastro " Ακλόνητος Βράχος" Μίνωας σελ. 480 (7/10) 10. Κωνσταντινος Κελλης " Η σκια στο σπιτι" Κέδρος σελ. 554 (10/10) 11. Anders de la Motte " Φυσαλίδα" Κλειδάριθμος σελ. 550 (9/10) 12. Juan Marche" Σεργιάνι στο γκιναρντο" Πατάκης σελ. 150 (5/10) 13. Stephen King " To παιχνίδι του Τζεραλντ" Λιβάνης Σελ. 400 (8/10) 14. Cc Humphreys" Ένας τύπος που λεγόταν Αρμαγεδδών " Ψυχογιός σελ. 650 (7,5/10) 15. Tom Rob Smith " H Φάρμα" Πατάκης σελ. 430 (7/10) 16. Guillio Leoni "Ο γρίφος του Φωτος" Ψυχογιος σελ. 370 (6,5/10) 17. Arnaldur Indridason" Ο άνθρωπος της Λίμνης " μεταίχμιο σελ. 400 (9.5/10) 18. Robert Van Gulik "To Φάντασμα του ναού" Θεμέλιο Σελ. 250 (8,5/10) 19. Chevy Stevens "Σε Βλέπω" Διόπτρα σελ. 500 (9/10) 20. Paul Johnston " το Στίγμα της προδοσίας" ψυχογιός σελ. 380 (5/10) 21.kelly Jones "ο 7ος μονοκερος" bell σελ. 384 (5/10) 22. Ethan Cross "Ο ποιμένας" ΚΛειδαριθμος σελ. 430 (8/10) 23. Dan Simmons "Υπεριων" Anubis σελ. 480 (9/10) 24. Stephen King "Το σκυλί της πολαροιντ" Επιλογή σελ. 200 (6/10) 25.William Ryan "O Ιερόσυλος" Διοπτρα σελ. 500 (8/10) 26. Colleen Mccollough "Το τραγούδι της Τροίας" Διώνη σελ. 460 (7.5/10) 27. Rosamund Lupton "Στις Στάχτες" Διόπτρα Σελ. 590 (9/10)  28. Tim Severin "Viking 3 - ο εμπιστος του βασιλιά" Φανταστικος κοσμος σελ. 416 (7,5/10) 29. Ls Hilton "maestra" διόπτρα σελ. 398(6/10) 30. Alex Michaelides " Η σιωπηλή ασθενής" Διόπτρα Σελ. 416 (9/10) 31. Δημοσθένης Παπαμάρκος "Γκιακ" Αντίποδες σελ. 126 (10/10) 32.Anne Radcliffe "τα καστρα του αθλιν και του ντανμΠέιν" στοχαστής σελ. 152 (7/10) 33. Χριστόφορος Κάσδαγλης "απολύομαι και τρελαίνομαι" Καστανιώτης σελ. 312 (9/10) 34. Martin Prinz " Ο ληστής μαραθωνοδρόμος " τόπος σελ. 164 (7/10) 35. Kate Morton "μακρινές ώρες" Ωκεανίδα σελ. 720 (9/10) 36. Ευθυμία Δεσποτακη "Πνεύματα" Mamaya σελ. 336 (7/10) 37. James Frey "Endgame το κάλεσμα" Ψυχογιός σελ. 602 (9/10) 38. Donald Ray Pollock "Πάντα ο διάβολος" Μεταίχμιο σελ. 380 (10/10) 39. Alex North " Ο ψιθυριστης" bell σελ. 450 (8/10) 40. Owen Matthews "Τα παιδιά του Στάλιν " Μοντέρνοι καιροί σελ. 350 (9/10) 41. James Frey "Endgame το κλειδο του ουρανου" Ψυχογιός σελ. 632 (8/10) 42. Asa Larsson " ηλιακή καταιγίδα" μεταίχμιο σελ. 380 (6/10) 43. Elizabeth Kostova " ο ιστορικός" Λιβάνης σελ/ 660 (7/10) 44. Ben Kane "Ο Ασημένιος Αετός" Anubis σελ. 570 (7/10) 45. Antonio Mancini" Το Πλευρό του Αδάμ " Πατάκης σελ. 340 (10/10) 46. Herman Koch "To Δείπνο" Μεταίχμιο σελ. 308 (7/10) 47. David Gemmel "σκοτεινός Ταξιδευτης" Anubis σελ. 336 (6,5/10) 48.Νίκος Κυριαζής "Η πόλη των αγίων" ωκεανός σελ. 400 (5/10) 49. Joris Karl Huysmans "LA bas" αρχέτυπο σελ. 438 (8/10) 50. Γιάννης Μαρής "Αμφιβολίες" Βήμα σελ. 218 (8/10) 51. Svetlana Alexievich " Τσερνομπιλ" Πατάκης σελ. 340 (10/10) μην το χασετε , ειναι μνημειο
  12. 1 point
    @KELAINO από όσο κατάλαβα λέει ότι τότε ονόμαζαν συλλήβδην έτσι όλες τις περιπτώσεις. Από άγνοια, αδιαφορία, ανοησία. Όχι ότι ήταν ίδιο πράγμα. Προσωπικά δεν θυμάμαι πως αναφέρονταν τότε στο σχολείο. Και έλεος βρε τζόγιες μου με δαύτο. Off topic μέχρι το φεγγάρι πια.
  13. 1 point
    Νοέμβριος 77. Ο αδύνατος άντρας - Ντάσιελ Χάμετ (339) 9/10 78. Αλεξάνδρου ανάβασις - Αρριανός (426) 10/10 79. Ινδική - Αρριανός (71) 10/10 80. Μια κινητή γιορτή - Έρνεστ Χέμινγουεϊ (214) 8,5/10 81. Ομορφιά και θλίψη - Γιασουνάρι Καουαμπάτα (255) 9,5/10 82. Το περιοδικό σύστημα - Πρίμο Λέβι (259) 9/10 83. Το χρυσό σημειωματάριο - Ντόρις Λέσινγκ (734) 5/10 84. Τι είδε η γυναίκα του Λωτ; - Ιωάννα Μπουραζοπούλου (482) 9/10 85. Η μέτρηση του κόσμου - Ντάνιελ Κέλμαν (300) 8/10 86. Αντιός, Χέμινγουεϊ - Λεονάρδο Παδούρα (190) 7/10 Δεκέμβριος 87. Προσωπική υπόθεση - Λη Τσάιλντ (442) 8,5/10 88. Το πέμπτο επίπεδο - Λη Τσάιλντ (436) 9/10 89. Ιέρων ή τυραννικός - Ξενοφών (101) 10/10
  14. 1 point
    Διάβασα το βιβλίο και το απόλαυσα από την αρχή εως το τέλος. Είχα την τύχη μάλιστα να γνωρίσω και τον συγγραφέα σε κάποιο φεστιβάλ. Μπράβο Γρηγόρη και ελπίζω να ακολουθήσουν σύντομα και οι συνέχειες. Παρακάτω η κριτική μου από το Goodreads. Το να πετύχεις ελληνικό βιβλίο ηρωικής φαντασίας, με ανεπτυγμένο σύμπαν και τη φιλοδοξία να γίνει τριλογία, είναι κάτι σπάνιο. Έτσι όταν ξεκίνησα το βιβλιο του Γρηγόρη Δημακόπουλου ήμουν επιφυλακτικός. Αφού τελείωσα το πρώτο κεφάλαιο όμως, άλλαξα γνώμη. Η γραφή του είναι πλούσια, στοχαστική σε σημεία και διέκρινα μια δόση μελαγχολίας από πίσω, που μου άρεσε πολύ. Το σύμπαν των ηρώων είναι επικίνδυνο, όχι γιατί έχει τέρατα (που έχει) ή αδίστακτους δολοφόνους (που έχει κ από αυτό), αλλα γιατί όλοι τους, καλοί-κακοί, είναι έρμαιοι των παθών τους και των αδυναμιών τους, κάτι που τους κάνει τρισδιάστατους σαν χαρακτήρες και εύκολο να ταυτιστείς μαζί τους. Γενικά όταν μπαίνει η ηθική στο παιχνίδι το εκτιμώ ιδιαίτερα. Κανείς δεν είναι απόλυτα καλός ή κακός, γιατί "έτσι", κάτι που δείχνει να το κατανοεί ο συγγραφέας. Ναι, μου αρέσουν οι μάχες και τα κυνηγητά, αλλά το τελευταίο πράγμα που θέλω από μια ιστορία είναι οι "διεκπαιρεωτικοι" χαρακτήρες. Η πλοκή προχωράει συνέχεια, οι ήρωες μας είναι κυνηγημένοι, περνούν περιπέτειες, ο κόσμος εμπλουτίζεται διαρκώς, μέχρι που φτάνουμε σε ένα κλιμακωτο και αγχώδες φινάλε. Η αγάπη του συγγραφέα για το είδος που υπηρετεί ειναι φανερή σε κάθε αράδα και αυτό περνάει στο αναγνώστη. Πάμε στα αρνητικά τώρα. Εγκληματική η απουσία χάρτη για έργο ηρωικής φαντασίας. Η τοπογραφία (και ονοματολογία) θα βοηθούσε ιδιαίτερα τον αναγνώστη και είναι κάτι που ελπιζω να διορθωθεί στα επόμενα βιβλία. Γενικά λατρεύω τους χάρτες. Επισης, σε ένα φανταστικό σύμπαν καταλαβαίνω απόλυτα πως πρέπει να υπάρχουν ενδελεχή περιγραφές των τοπίων, του καιρού, των πόλεων κτλ αλλά προσωπικά είναι κάτι που με κουράζει όταν γίνεται σε μεγάλο βαθμό και διαρκώς. Ξαναλέω βέβαια, πως αυτό αφορά εμένα προσωπικά. Σε κάποιον άλλο μπορεί να αρέσει. Κάτι τελευταίο ήταν πως (σαν action junkie που είμαι) θα ήθελα μια σκηνή καταδίωξης ή έστω πιο εκτεταμένης μάχης, αλλα ακολουθούν και αλλα δύο βιβλία οπότε πάσο. Τα οποία αρνητικα παρατήρησα πάντως δεν αρκούν για να χαλάσουν την απόλαυση μιας ωραίας περιπέτειας φαντασίας που σε αφήνει να λαχταράς τον επόμενο τόμο. Και μόνο το γεγονός ότι ένας Έλληνας συγγραφέας έκατσε και πονοκεφαλιασε για να δημιουργήσει κάτι αξιόλογο σε αυτο το -σπάνιο για την Ελλάδα- είδος, αξίζει εύσημα από μόνο του.
  15. 1 point
    Αστροφυσικός, γι' αυτό είναι και κάπως "εξώκοσμες" μερικές του απόψεις!
  16. 1 point
    Κι αυτούς που προτιμάν να παίζουν ντιεντί από το να βλέπουν ποδόσφαιρο. Αν τα ανέκδοτα κόπηκαν λόγω περιεχομένου, τότε μόνο μπράβο έχω να πω. Δεν χρωστάνε τίποτα οι κοπέλες ή κάποια μαύρα άτομα που φοιτούν εκεί να βλέπουν τέτοια πράγματα στο έντυπο της σχολής τους. Δεν χρωστάνε τίποτα οι λευκοί άντρες φοιτητές να διαιωνίζονται και να κανονικοποιούνται τέτοια πράγματα μέσα στα κεφάλια τους. Λυπήσου αυτούς τουλάχιστον. Αν δεν μπορείς μόνος σου να εντάξεις τέτοια καλαμπούρια σε ένα ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο και να καταλάβεις το πραγματικό κακό που κάνουν σε πραγματικούς συνανθρώπους σου (όχι δεν μιλάμε για το ότι θα στενοχωρηθούν ή θα πληγωθούν ή ότι είναι μη μου άπτου και τέτοιες μαλακίες, μιλάμε για χειροπιστές ζημιές) τότε καλά έκαναν τα όποια υπεύθυνα άτομα και ανέλαβαν την ευθύνη. Το δικό μου παιδί πάντως και μαλάκας έλεγε, και τους λοατκι φίλους μου ήξερε από μικρή και όλα κομπλέ.
  17. 1 point
    Ουτε και το να είναι κάποιος κοκκινομάλλης "αρμόζει" με την πλειοψηφία. Ούτε αν έχει μύτη πάνω από δεκαπέντε εκατοστά. Ούτε όποιος είναι ομάδα αίματος όμικρον. Τι να κάνουμε, να μη τους δείχνουμε στις διαφημίσεις; 😁
  18. 1 point
    Ένα παιδί που θα δει όχι δεν θα το μιμηθεί ίσως. Αλλά ένας έφηβος που είναι σε φάση επανάστασης ή πιεσμένος ή αγχωμένος ή νιώθει αποδιωγμένος ή χίλια άλλα μπορεί έχοντας τη σχετική εικόνα να το σκεφθεί σαν πράξη αντίστασης, αντίρρησης ή ξεσπάσματος. Η παροιμία καλύτερα φυλαγμένος παρά διπλά μετανιωμένος έχει λόγο που υπάρχει. Και όχι δεν συμφωνώ για την κρίση σου για το νόμο. Η ελευθερία του κάθε ατόμου πάει ως εκεί που δε βλάπτει τον άλλο. Εγώ δε φταίω να γεμίζω τα πνευμόνια μου πίσσα είναι να κλαίνε τα μάτια μου για να απολαμβάνει ο άλλος τον καπνό του. Και ο νόμος δε λέει να μην καπνίζεις στο αυτοκίνητο, λέει μόνο όταν υπάρχουν παιδιά κάτω των 12 που δεν πρέπει να εκτίθενται στον καπνό. Γεωργία έχεις το σεβασμό μου για την στάση σου αυτή.
  19. 1 point
    Γιατί πηδάμε από το ένα θέμα στο άλλο; Οκ, παιδιά και κάπνισμα. Το είδος μας είναι ένα αγελαίο ζώο. Η ικανότητά μας να μιμούμαστε άλλα άτομα του κοπαδιού μας είναι θεμελιώδης. Τα παιδιά δεν έχουν άλλον τρόπο να μάθουν πώς στον κόρακα λειτουργεί αυτός ο γαμωκόσμος στον οποίον έχουν έρθει εκτός από τη μίμηση, ειδικά στην αρχή όταν είναι μη-λεκτικά. Αυτό είναι κάτι που ισχύει γενικά. Τώρα πώς θα το εφαρμόσουμε σε μεμονωμένες περιπτώσεις, ένα συγκεκριμένο παιδί που θα δει κάποιον στην τηλιόραση ή εσύ, αυτό δεν γίνεται έτσι στο ξεκούδουνο, δεν ξέρουμε όλες τις παραμέτρους και μόνο εικασίες θα κάνουμε και δεν με ενδιαφέρουν οι εικασίες. Εγώ πάντα έβγαινα όξω να καπνίσω, δεκαετίες πριν τον οποιονδήποτε αντικαπνιστικό, τέτοια είμαι. Επίσης δεν το ανάβω το ρημάδι αν υπάρχουν παιδιά στην παρέα. Και δεν έχω πάθει τίποτα, σας διαβεβαιώ.
  20. 1 point
    Εγώ που έχω παιδιά, σε λέω ότι δεν έχεις άδικο. Δεν θα εκθέσω έναν παιδικό εγκέφαλο εν γνώση μου στην κάθε μπούρδα, με το σκεπτικό «έλα μωρέ, θα το βρουν κι αλλού». Επίσης, ναι η κοινωνία αλλάζει, και μακάρι να άλλαζε γρηγορότερα. Όταν ήμουν έφηβη την δεκαετία του 80 νόμιζα ότι θα είχε αλλάξει πολύ περισσότερο μέχρι το 2020, αλλά τί να κάνεις, υπομονή. Τουλάχιστον κάποια πράγματα έχουμε φτάσει σε σημείο να τα θεωρούμε αυτονόητα, πχ δεν βαράμε πια τα αριστερόχειρα παιδιά για να γράφουν με το «σωστό» χέρι και ο κοσμος δεν θεωρεί τους αρκουδιάρηδες και τον τρελό του χωριού «διασκέδαση» πλέον. Θα φτάσουμε και στο να μη θεωρούμε διασκέδαση τον σεξισμό, την ομοφοβία και τον ρατσισμό σε κάποια φάση, δεν ξέρω γιατί αλλά είμαι αισιόδοξη.
  21. 1 point
    Συγνώμη, αλλά τώρα ξέρουμε περισσότερα από όσα ήξερε ο δάσκαλός σου και από όσα ξέραμε πριν 15 χρόνια, και μιλάμε ανοιχτά για αυτά. Και ευτυχώς. Επίσης, τί σχέση έχει το να θέλεις να παραπονεθείς που δεν σ' αφήσανε να πεις σεξιστικά και ρατσιστικά ανέκδοτα με τη συγγραφή;
  22. 1 point
    Άρχισα να γράφω για τον ίδιο λόγο που άρχισα να διαβάζω: ο πραγματικός κόσμος δεν μου είναι αρκετός. Καθώς τον παρατηρώ, με όλες τις ομορφιές και τα ελαττώματά του, έχω την ανάγκη να τον αναπαραστήσω ξανά, να τον δω και να τον δείξω πίσω από τα δικά μου μάτια αλλά και έξω από αυτά, να βγω από τον εαυτό μου και να ξαναμπώ διαφορετική. Ακούω σ' ένα μόνιμο εσωτερικό καμπανάκι που μου λέει πως έχω κάτι να πω. Όταν γράφω γίνομαι όλοι οι χαρακτήρες μου, ο κόσμος μου, γίνομαι αναγνώστης, πομπός και ταυτόχρονα δέκτης. Τα βιβλία είναι οι αιώνιοι φίλοι μου, ταξίδια στον χωροχρόνο ( νομίζω ο Sagan το έχει πει αυτό). Το να γράφω μοιάζει μερικές φορές και με απλή αίσθηση καθήκοντος, ότι πρέπει να ανταποδώσω την χάρη, να μοιάσω σε αυτές και αυτούς που τόσο θαύμασα και για τους οποίους τρέφω μια βαθιά ευγνωμοσύνη. Η συγγραφή είναι για μένα η υπαρκτή, η πραγματική μαγεία. Σου μαθαίνει, όπως και η ανάγνωση, να ζεις έξω από τον εαυτό σου, σαν κάποιος άλλος, σαν κάποια άλλη, σαν κάτι άλλο. Και κατά τη γνώμη μου, αυτή η απλή τέχνη της ενσυναίσθησης, είναι ακριβώς ό,τι χρειάζεται ο κόσμος για να γίνει καλύτερος.
  23. 1 point
    Σας ετοίμασα ένα αισθησιακό ρομπονουάρ. Κι επειδή μου άρεσε το σκηνικό, έγραψα ολόκληρο το κεφάλαιο. Τυχεροί/ές. 🤣 ΣΑ #9.pdf
  24. 1 point
    Σίγουρα ένα συγγραφικό έργο δεν είναι σαν τη λύση μιας μαθηματική εξίσωσης που η ορθότητά της δεν επιδέχεται καμία αμφιβολία. Παρ’ όλα αυτά πιστεύω πως θα πρέπει να υπάρχουν κάποια αντικειμενικά κριτήρια με τα οποία να μπορεί κάποιος να αποφασίσει ανάμεσα σε δύο, ή και περισσότερες, ιστορίες για το ποια είναι η καλύτερη. Διαβάζοντας προσεκτικά τα σχόλια των ιστοριών του τελευταίου διαγωνισμού προσπάθησα να αντιληφθώ τα κριτήρια των αναγνωστών αλλά δυστυχώς απέτυχα. Σκέφτηκα λοιπόν πως θα ήταν χρήσιμο να γίνει ένας διάλογος πάνω σε αυτό το θέμα. Παρακάτω ακολουθούν κάποιες προσωπικές απόψεις, που ο καθένας φυσικά μπορεί να αντικρούσει. 1. Εισαγωγή Η παρακάτω φωτογραφία δείχνει την F2004 ένα από τα ομορφότερα, ταχύτερα και ισχυρότερα μονοθέσια όλων των εποχών. Το θηρίο με το οποίο ο Μιχαλάκης Σουμαχέρης το 2004 διέλυσε τον ανταγωνισμό και κέρδισε το τελευταίο του παγκόσμιο πρωτάθλημα. Κι όμως, υπήρξαν άτομα (δημοσιογράφοι, κτλ), κυρίως από τη Βρετανία, που είχαν αρνητική γνώμη για το εν λόγω μονοθέσιο. Σύμφωνα πάντα με αυτούς το ιταλικό κατασκεύασμα είχε υπερβολική ιπποδύναμη (!), τεράστια κατανάλωση καυσίμου, πολλά ηλεκτρονικά βοηθήματα, που δεν άφηναν το ταλέντο του οδηγού να αναδειχθεί, ενώ το κόστος παραγωγής ήταν εξωφρενικά μεγάλο. Άρα, αν όλοι αυτοί είχαν δίκιο, στη Φόρμουλα 1 θα έπρεπε να βλέπουμε μονοθέσια σαν αυτό ή ακόμα χειρότερα σαν κι αυτό Γιατί ούτε υπερβολική ιπποδύναμη έχουν αλλά ούτε μεγάλη κατανάλωση καυσίμου. Επίσης είναι πάμφθηνα και μάλιστα είναι και χειροποίητα! 2. Ο πυρήνας μιας ιστορίας Αναμφίβολα η καρδιά και ο ενεργός πυρήνας μιας ιστορίας είναι η βασική της ιδέα. Πάνω σε αυτή στέκονται και αναπτύσσονται όλα τα υπόλοιπα, όπως πλοκή και χαρακτήρες. Αν όντως ισχύει αυτό τότε τα πράγματα είναι πολύ εύκολα. Και αυτό γιατί όλοι μας μπορούμε να καταλάβουμε ποια βασική ιδέα είναι καλύτερη. Πάρτε για παράδειγμα τα μιξεράκια της κουζίνας. Η κάθε νοικοκυρά μπορεί να ισχυριστεί ότι έχει το καλύτερο μίξερ. Αν έρθει όμως κάποιος με ένα αυτοσχέδιο μίξερ, σαν το παρακάτω, τότε όλα τα υπόλοιπα φαίνονται απλά παιχνίδια μπροστά του! https://www.youtube.com/watch?v=vDlMLqdvHzI Και ένα ακόμα χιουμοριστικό παράδειγμα. Ας υποθέσουμε ότι κάποιος είναι άσσος στις πολεμικές τέχνες και δέκα φορές καλύτερος από τον Μπρος Λι. Σημαίνει κάτι αυτό; Όχι! Γιατί πολύ απλά ακόμα και μια μαϊμού με όπλο θα μπορούσε να τον στείλει αδιάβαστο! Και ναι, μερικές φορές ακόμα και μια μαϊμού ξέρει να χειρίζεται καλύτερα ένα όπλο! Με την ίδια λογική, δεν μπορεί μια ιστορία της οποίας η βασική ιδέα είναι απλοϊκή και καθημερινή να είναι καλύτερη από μια άλλη ιστορία με κεντρική ιδέα κοσμογονικών διαστάσεων. Όσο δουλεμένους χαρακτήρες κι αν έχει η πρώτη, παραμένει μια απλή καθημερινή ιστορία. Άλλωστε, όπως είχε πει και ο George Lucas σε μια συνέντευξή του το 1978 οι ηθοποιοί (που υποδύονται τους χαρακτήρες) δε είναι τίποτα παραπάνω από ομιλούντα σκηνικά! Η ιστορία και οι ιδέες της είναι το σημαντικό κομμάτι. Μπορεί ένας συγγραφέας να ξέρει να χειρίζεται άψογα το γραπτό λόγο και να μπορεί να σκιαγραφήσει πολυδιάστατους χαρακτήρες. Αν όμως δεν έχει την απαιτούμενη φαντασία και τις ανάλογες μεγάλες ιδέες, τότε όλα τα προηγούμενα πάνε απλά χαμένα. Φανταστείτε τον Μιχαλάκη, που λέγαμε πριν, να αγωνίζεται αντί για τη Φόρμουλα 1 σε κάποιο τοπικό πρωτάθλημα με Yugo, Lada και Zastava! Προσωπικά θεωρώ μέγα λάθος να κατακρίνει κάποιος μια ιστορία βασισμένη σε μεγάλες ιδέες και πλοκή και να τη θεωρεί καλύτερη από μια άλλη απλοϊκή καθημερινή ιστορία, με πλοκή βαρετή μέχρι ναρκοληψίας! Η βαρκούλα του ψαρά όσο περιποιημένη και στολισμένη κι αν είναι παραμένει βαρκούλα και ποτέ δε θα γίνει Τιτανικός. Ελπίζω να συμφωνούμε σε αυτό. 3. Λογοτεχνικότητα Πριν μερικά χρόνια είχα κάνει το εξής πείραμα. Διάβασα σε τριάντα διαφορετικούς ανθρώπους, από απόφοιτους δημοτικού μέχρι καθηγητές πανεπιστημίου, τους εξής στίχους Αν η νύχτα αργεί να περάσει παρηγόρια μας στέλνει τις παλιές της σελήνες κι αν στου κάμπου τα πλάτη, φαντασμάτων σκοτάδια λυσικόμους παρθένες μ’ αλυσίδες φορτώνουν. και μετά τους ρώτησα να μου πουν τι κατάλαβαν. Σε γενικές γραμμές η απάντησή τους ήταν η εξής: «Είσαι καλά άνθρωπέ μου; Τι ακαταλαβίστικες ασυναρτησίες είναι αυτές;» Να τονίσω εδώ ότι κανένας δεν είπε ούτε ένα θετικό σχόλιο. Πάμε παρακάτω. Στη συνέχεια τους είπα ότι θα τους διαβάσω κάποιους στίχους του Εγγονόπουλου Άσε τους γύρωθέ σου να βουρλίζονται πως κάνουν κάτι σύ σκέψου - τώρα πια - με τι γλυκιά γαλήνη προσμένεις να `ρθ’ η ώρα να ξαπλώσεις στο παρήγορο του θανάτου κρεβάτι. Αμέσως όλοι προσπαθούσαν να ερμηνεύσουν τους στίχους και να βρουν τα κρυφά νοήματα. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι και οι πρώτοι στίχοι είναι του Εγγονόπουλου και όχι δικοί μου! Βέβαια οι υποτιθέμενοι δικοί μου στίχοι ήταν απλά ακαταλαβίστικες ασυναρτησίες, ενώ οι στίχοι του Εγγονόπουλου λογοτεχνικά αριστουργήματα. Τα σχόλια δικά σας... Υ.Γ.: Σίγουρα ο σχολιασμός των ιστοριών είναι εντελώς προαιρετικός. Παρ’ όλα αυτά και χωρίς κανένα αίσθημα παραπόνου παρατήρησα ότι ενώ εγώ σχολίασα και τις δέκα ιστορίες του διαγωνισμού, μόνο τρεις από τους συμμετέχοντες μου ανταπέδωσαν το σχολιασμό...
  25. 1 point
    Ο πατέρας μου ήταν πάντα ένας καράβλαχος και μισός που το έπαιζε μορφωμένος επειδή τέλειωσε το γυμνάσιο, και διόρθωνε τους δημοσιογράφους στην τηλεόραση και τη μαμά όταν μίλαγε, ακόμη και μπροστά στους συγγενείς. Έκανε ότι ήξερε τα πάντα (και πυρηνική φυσική, μη σας πω), και όταν, στην πρώτη μου επαφή με ξένη γλώσσα, τον ρώτησα για μία αγγλική λέξη που δεν είχα σημειώσει κατά την παράδοση του μαθήματος, έφαγα χαστούκι (όχι "δεν ξέρω αγγλικά, κορίτσι μου" ). Να πω ότι δεν τον ξαναρώτησα ποτέ τίποτα; Χρειάζεται να το πω; Είχαμε βιβλία στο σπίτι (ήμασταν από τα ελάχιστα σπίτια που είχα μπει εκείνα τα χρόνια, δεκαετία '80, και είχανε βιβλία! ) αλλά δεν τον έχω δει ποτέ να διαβάζει κάτι άλλο από προ-πο (ψέματα, διάβαζε εφημερίδα). Η μητέρα μου του δημοτικού, πάντα διάβαζε και μας αγόραζε βιβλία. Δεν λέω ότι ήταν καμία βιβλιοφάγος, αλλά διάβαζε. Πριν πάω σχολείο μου διάβαζε παραμυθάκια, και όταν έμαθα ανάγνωση άρχισε να μου αγοράζει βιβλία. Η μητέρα μου του δημοτικού, επίσης, με ενθάρρυνε να ασχολούμαι με όποια άλλη δραστηριότητα ήθελα, με τη ζωγραφική και τον χορό, συγκεκριμένα. Ο πατέρας μου σχολίαζε "τι χαλάς το χαρτζιλίκι σου" όταν με έβλεπε με καινούργια σύνεργα ζωγραφικής. Τα αδέρφια μου είχαν μια βιβλιοθήκη γεμάτη στο δωμάτιό τους. Ο ένας τα διάβαζε (και ακόμα διαβάζει), ο άλλος τα ξεφύλλιζε για να παίζει τον διανοούμενο σε φίλους και κοπέλες. Πραγματικά, όταν μεγάλωσα λίγο και κατάλαβα ότι όλα εκείνα τα βιβλία για τα οποία μου μίλαγε με τόσο πάθος, λες και τα είχε γράψει ο ίδιος, δεν τα είχε τελειώσει, έφαγα το χαστούκι "τα μεγαλύτερα αδέρφια δεν είναι πάντα όσο κουλ δείχνουν". Γιατί εγώ, στο μεταξύ, τα είχα διαβάσει. Ολόκληρα! Και τα αδέρφια μου, όπως η μαμά, μού χάριζαν βιβλία. Φλασιά! Μιλάμε για συγγραφή. Ναι, νομίζω ότι και τα τρία αδερφάκια το έχουμε ολίγον το μικρόβιο, οι δυο μαντράχαλοι όμως μάλλον από μιμιτισμό, και γι' αυτό δεν το συνεχίζουν, (ο ένας ήθελε να γίνει Μπουκόφσκι, μάλλον, ο άλλος... Ιζαμπέλ Αλλιέντε), ενώ εγώ από αληθινό ταλέντο. Όχι, δεν αστειεύομαι, ούτε είμαι ψώνιο. Απλά έχω βαρεθεί τις ψευτο-ταπεινοφροσύνες. Έχω πράγματα να πω, γι' αυτό καταπιάνομαι με διάφορες μορφές έκφρασης σε όλη μου τη ζωή, και κάποια στιγμή ίσως να καταφέρω να πω κάτι. Η μητέρα μου το είχε με τα εικαστικά, όχι τα λογοτεχνικά. Ο πατέρας μου πιστεύει ότι από αυτόν... το έχω κληρονομήσει, γιατί έγραφε κάτι περίτεχνα ερωτικά γράμματα στη μητέρα μου, όταν ήταν φαντάρος. Τέλος πάντων, κανείς από τους δυο γονείς μου δεν με ενθάρρυνε ποτέ να γράψω, γιατί άρχισα μεγάλη και δεν το έμαθαν, ακριβώς, ποτέ. Δηλαδή, είμαι σίγουρη ότι ο πατέρας μου το έχει ξεχάσει κιόλας, μια-δυο φορές που κάναμε κουβέντα. Η μητέρα μου δεν πρόλαβε να το μάθει. Θυμήθηκα: όταν έγραφα κάτι-σαν-ποίηση, από τα δέκα ως τα είκοσί μου, κανείς τους δεν ενέκρινε. Είχαν το βλέμμα "να παίρνει ναρκωτικά, άραγε;". Πάντως, εκείνη τη Θεία Κωμωδία που είχαν οι γονείς μου στο σπίτι, και που δεν ξέρω σε ποιανού το σπίτι βρίσκεται τώρα, ανάθεμα κι αν την έχει διαβάσει κανένας μας. Θεία Χάρις!
This leaderboard is set to Athens/GMT+02:00
  • Newsletter

    Want to keep up to date with all our latest news and information? (STRONGLY RECOMMENDED)

    Sign Up
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..