Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 09/17/2020 in all areas

  1. 3 points
    74. Το λάθος - Αντώνης Σαμαράκης (279) Παλιό, γραμμένο το1962, εποχή μακριά από την τεχνολογία και τον υπερβολικό όγκο πληροφοριών που μας βομβαρδίζουν καθημερινά, το βιβλίο αυτό παραμένει επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε. Τα έλεγε ο Όργουελ, τα λέει και ο Σαμαράκης με πιο λιτό και κατανοητό τροπο. Σε όλους άρεσε και θα αρέσει, σε όσους το διαβάσουν στο μέλλον. Το σύστημα, το καθεστώς, τα είχε προβλέψει όλα, είχε καταστρώσει το τέλειο σχέδιο, αλλά δεν υπολόγισε κάτι, έγινε το λάθος! Τώρα τι είναι αυτό το κάτι? Διαβάστε το βιβλίο και στις τρεις τελευταίες σελίδες θα το μάθετε.
  2. 3 points
    Με πολύ χαρά και ενθουσιασμό, σας ανακοινώνω το νέο μου πόνημα, από εκδόσεις 24 Γράμματα. Σήμερα βγήκε από το τυπογραφείο.
  3. 2 points
    To 1993 o Στίβεν Σπίλμπεργκ σκηνοθέτησε την πρώτη από τις έξι (μέχρι στιγμής – η έκτη θα κυκλοφορήσει το 2021) ταινίες του franchise “Jurassic Park” δημιουργώντας μία νέα παγκόσμια μανία για κάθε τι σχετικό με τους δεινόσαυρους. Η ταινία ήταν βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Michael Chrichton, που αμέσως μετά έγραψε και το sequel, με τίτλο “The Lost World”. 80 χρόνια νωρίτερα, όμως, τους είχε προλάβει κάποιος άλλος: ο τίτλος ήταν πάλι “The Lost World” και ο συγγραφέας ήταν ήδη καταξιωμένος, καθώς ένας δικός του ήρωας είχε ήδη γίνει από τον περασμένο αιώνα ο πιο διάσημος (και μέχρι σήμερα ο πλέον μυθικός) ντετέκτιβ στην ιστορία: το όνομα του; Χολμς, Σέρλοκ Χολμς! Είναι ίσως δύσκολο να συλλάβει ο σημερινός αναγνώστης πως ο Sir Arthur Conan Doyle συνέλαβε το 1912 την ιδέα μίας λογοτεχνικής περιπέτειας κάπου στα χαμένη δάση του Αμαζονίου, σε μια εποχή που ούτε ο Πλανήτης των Πιθήκων (1963) είχε συλληφθεί, ούτε ο θρύλος του Κινγκ Κονγκ (1933) και μόνον η φαντασία του Ιουλίου Βερν ταξίδευε τους αναγνώστες στο διαστημικό ή στο υποβρύχιο σύμπαν. Κι όμως, με περιορισμένα επιστημονικά δεδομένα στη διάθεσή του (οι επιστήμονες άρχισαν να ασχολούνται συστηματικά με τα απολιθώματα δεινοσαύρων στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και πρακτικά μόλις τη δεκαετία του 1970 βγήκαν τα πρώτα ολοκληρωμένα συμπεράσματα), ο Ντόυλ δεν περιορίστηκε στο να σκαρφιστεί μία συναρπαστική ιστορία που οδηγεί τον αναγνώστη στο να γυρίζει με βουλιμία τις σελίδες, αλλά κατάφερε να παραμείνει και επιστημονικά ακριβής – ή προφητικός, αφού κάποια αυτά που εμπνεύστηκε, δεν είχαν καταγραφεί επίσημα στην εποχή του. Οι δε περιγραφές των τοπίων θεωρούνται από τους ειδικούς ανατριχιαστικά εύστοχες, αν αναλογιστεί κανείς ότι ο Ντόυλ ουδέποτε είχε επισκεφθεί στη ζωή του τη Βραζιλία, τη Βενεζουέλα, τη Βολιβία ή το Κονγκό, χώρες που επέλεξε να χρησιμοποιήσει ως σημεία αναφοράς για το γεωγραφικό τοπίο στο οποίο ζούσαν οι δεινόσαυροι και τα υπόλοιπα τέρατα του ζωικού βασιλείου. H επίδραση του “Χαμένου Κόσμου” στη μεταγενέστερη καλλιτεχνική κουλτούρα είναι, πραγματικά, τεράστια: έξι κινηματογραφικές (χωρίς να υπολογίζουμε τα “Jurassic Park” που σαφώς θα έπρεπε να υποβάλουν τα σέβη τους!), τρεις τηλεοπτικές και πέντε ραδιοφωνικές μεταφορές ακολούθησαν, ενώ ο όρος “Lost World” καθιερώθηκε έκτοτε όποτε μνημονεύονται πολιτισμοί που έχουν χαθεί στο χρόνο, ιστορικά υπαρκτοί ή μυθικοί, όπως πχ αυτός της Ατλαντίδος. Παραλλαγές του ίδιου θέματος πραγματεύονταν και αξιόλογα βιβλία που εκδόθηκαν μεταγενέστερα, όπως το “Plutonia” του Ρώσσου επιστήμονα Βλαντιμίρ Ομπρούτσεφ αλλά και το “The Land That Time Forgot” του Έντγκαρ Ράις Μπάροους. Για χρόνια κατηργημένος τίτλος στη χώρα μας, ο “Χαμένος Κόσμος” κυκλοφορεί επιτέλους στην έκδοση που του αξίζει, όχι μόνον με καινούρια μετάφραση, αλλά και με την αυθεντική εικονογράφηση του Νεοζηλανδού Χάρι Ράουντρι, που κατάφερε να αποτυπώσει το όραμα του συγγραφέα, σε λεπτομερή σκίτσα και ζωγραφιές, προφανώς όλα στο χέρι, βάζοντας τα γυαλιά σε πολλούς σημερινούς χρήστες CGI – φυσικά από την Public Βιβλιοθήκη και τη σειρά Public Classics που δατίθενται αποκλειστικά από τα βιβλιοπωλεία Public και το www.public.gr Το σπουδαιότερο όλων, εντούτοις, είναι πως 110 χρόνια μετά, ο «Χαμένος Κόσμος» παραμένει το ίδιο συναρπαστικός, η αγωνία για το τι κρύβεται στην επόμενη σελίδα μεγάλη και αυτό το μαγικό ταξίδι υποχρεώνει και τον πιο επιφυλακτικό αναγνώστη να υποκλιθεί στο μεγαλείο του Sir Arthur Conan Doyle που επιβεβαιώνει τον κανόνα: αν μπορείς να γράψεις καλό «αστυνομικό», τότε μπορείς να γράψεις τα πάντα! Τίτλος: Ο χαμένος κόσμος (The Lost World) Συγγραφέας: Arthur Conan Doyle Εκδόσεις: Public Βιβλιοθήκη Μεταφραστής: - Σελίδες: 328 Τιμή: 16,50-10%=14,85€ Είδος: Επιστημονική φαντασία, Φαντασία
  4. 2 points
    Καλησπέρες. Πρωτη φορα ακολουθω αυτο το thread στο φορουμ, και προκαταβολικα απολογουμαι εαν οτι γραψω καπου ειχει ξαναειπωθει. Δεν εχω σκοπο να κανω καποια κριτικη στο εργο του Abercrombie, απλα θελω να αποτυπωσω καποιες σκορπιες σκεψεις. Εχοντας διαβασει μεγαλο μερος της δουλειας του, η αντιστιξη με τους μεγαλους του ειδους οπως φυσικα ο Τολκιεν και ο Λιουις, ειναι κατι περισσοτερο απο εμφανης, και νομιζω οτι σε μεγαλο βαθμο εχει να κανει με το πνευμα των εποχων. Στον Αρχοντα ειδικα- και τους μυριαδες κλονους του- βλεπει κανει εναν στερεοτυπο διπολισμο. Καλο-κακο, ηρωας του φωτος-αρχοντας του σκοτους, το ταξιδι στη μακρινη χωρα και τα λοιπα. Στη δουλεια του Abercrombie καθως και πολλων αλλων συγχρονων, οι αρχες ανατρεπονται και η μονη αρχη πλεον ειναι ο απολυτος σχετικισμος. Χαρακτηρες αληθοφανεις αν οχι πληρως ρεαλιστικοι, σεναρια που πειθουν, ανατροπες και νικες στην γκριζα ζωνη. Ποσο ολα αυτα ταιριαζουν στην απομαγευμενη εποχη μας! Μερικες φορες σκεπτομαι το μελλον την λογοτεχνιας του φανταστικου. Ποσο πιο ρεαλιστικο μπορει να γινει; Ποσο πιο πολυ αιμα και κυνισμος; Ισως παλι το μελλον αυτο με καποιον τροπο να ειναι η επιστροφη στους κλασσικους, μπολιασμενους με την ωριμανση του παροντος. Πιστευω οτι οι ανθρωποι φανταζονται και γραφουν πανω απο ολα οτι ποθουν. Ισως το φανταστικο να ειναι ο συλλογικος ποθος μιας ανθρωποτητας στερημενης απο μαγεια, ιδεατα, και πανω απο ολα παιδικης ηλικιας. Ποιος ξερει, ισως η Ενωση και ο κοσμος του Λογκεν να ειναι το μελλον μας με καποιον τροπο. Ευχαριστως οποιος θελει να μοιραστει τις σκεψεις του, μπορει να απαντησει.
  5. 2 points
  6. 2 points
    Το P. Djèlí Clark (ή Phenderson Djèlí Clark) είναι ψευδώνυμο του Αμερικάνου συγγραφέα και ιστορικού Dexter Gabriel. Είναι γεννημένος στη Νέα Υόρκη και μεγάλωσε τόσο στο Χιούστον όσο και στο Τρινιντάντ και το Τομπάγκο, που είναι ο τόπος καταγωγής της οικογένειάς του. Έχει γράψει 3 νουβέλες και πολλά διηγήματα και έχει κερδίσει ένα βραβείο Nebula, και ένα βραβείο Locus, ενώ έχει προταθεί για τρία Hugo και ένα ακόμα Nebula. Το πρώτο του μυθιστόρημα, A Master of Djinn, αναμένεται να κυκλοφορήσει το 2021. Τα βιβλία του είναι: The Black God's Drums (2018) The Haunting of Car Tram 015 (2019) Ring Shout (2020)
  7. 2 points
    1. Απρόσκλητοι επισκέπτες από την άβυσσο- Δημήτρης Στατήρης (Συμπαντικές διαδρομές, σελ. 108) 4/10 2. School of rock- Ένα εκατομμύριο λέξεις (Αυτοέκδοση, σελ. 157) 9/10 3. Τρόμος- Η πρώτη Ελληνική ανθολογία διηγήματος splatter τρόμου (Συμπαντικές διαδρομές, σελ. 211) 6,5/10 4. 21 ιστορίες και το κοράκι- Edgar Allan Poe (Μεταίχμιο σελ. 440) 4/10 5. Του χειμώνα ψίθυροι- Συλλογικό (Πηγή, σελ. 204) 9/10 6. Φάντασμα στο χιόνι- Αγγελική Ράδου (Momentum, σελ. 187) 9/10 7. Οι πλανευτές- Αργυρώ Χαρίτου (Momentum, σελ. 528) 8. Φωνές από την άβυσσο- Μάριος Δημητριάδης (Bell, σελ. 341) 7/10 9. Η Ελλάδα μετά τα μεσάνυχτα(Το Φανταστικό στον ελληνικό κινηματογράφο)- Δημήτρης Κολιοδήμος (Αιγόκαιρως, σελ. 95) 8/10 10. Ταινίες cult- Χρήστος Μουρούκης (Μιχάλη Σιδέρη, σελ. 63) 7/10 11. Γαλλικές ταινίες τρόμου- Χρήστος Μουρούκης (Μιχάλη Σιδέρη, σελ. 37) 6,5/10 12. Συζητώντας με δημιουργούς cult ταινιών- Χρήστος Μουρούκης (Μιχάλη Σιδέρη, σελ. 45) 7,5/10 13. Dario Argento- The Man, the Myths & the Magic- Alan Jones (FAB press, σελ. 400) 9/10 14. Cannibal holocaust and the savage cinema of Ruggero Deodato- Harvey Fenton (FAB press, σελ. 114) 5/10 15. Lenore Corpse #2- Γιώργος Μπελαούρης (Rising star, σελ. 446) 9/10 16. Ψυχοπλάνης φαινόμενα- Ανθολογία (Rising star, σελ. 158) 6/10 17. Από τη σοφίτα στο Νόρνιμ- Νίκος Γαϊτανόπουλος (Momentum, σελ.90) 9/10 18. Γεννημένη στις 13:Κάθαρση- Χρήστος Αντώναρος (Ανάτυπο, σελ. 400) 7/10 19. The collective journals 1997-2009- Eric Clayton (σελ. 353) 7,5/10 20. Το Γιαρκ- Μπερτράν Σαντινί (Οξύ, σελ. 76) 9/10 21. Η μήτρα της βίας- Clive Barker (Οξύ, σελ. 102) 7,5/10 22. Swan song- Robert McCammon (Sphere books, σελ. 956) 11/10 23. Ο τέταρτος καβαλάρης: Ο όλεθρος- Μανώλης Παλαβούζης (Πηγή, σελ. 558) 6,5/10 24. Κοράκι σε άλικο φόντο- Ελευθέριος Κεραμίδας (Άρπη, σελ. 461) 8/10 25. Penpal- Dathan Auerbach (1000Vultures, σελ. 243) 6,5/10 26. Gravesend- William Boyle (Πόλις, σελ. 332) 9,5/10 27. Το πρωί θα έχω φύγει- Adrian McKinty (Οξυ, σελ. 384) 9/10 28. Το κάλεσμα και άλλες ιστορίες μυστηρίου (Λυκόφως, σελ. 98) 7/10 29. Το κάλεσμα της Γης- Ευρύνοος (Λυκόφως, σελ. 128) 4/10 30. Το δωμάτιο της Ναόμι- Jonathan Aycliffe (ΟΞΥ, σελ.236) 9/10 31. Ζωώδες ένστικτο- Μιχάλης Δαγκλής (Αυτοέκδοση, σελ. 232) 9/10 32. Θα χαθώ στο σκοτάδι- Michelle McNamara (Αναγνώστης, σελ. 416) 9/10 33. Το καρτέλ- Don Winslow (Καστανιώτης, σελ. 842) 10/10 34. Ο κόμης Μόντεχρίστος τόμοι Α+Β- Alexandre Dumas (Gutenberg, σελ. 1190 + 1062) 10/10
  8. 2 points
    Δεν ξέρω αν ενδιαφέρεται κανείς, αλλά είδα στην πρωτοπορία στην Αθήνα ένα αντίτυπο του δεύτερου τόμου με τις ιστορίες του Conan από τις εκδόσεις Αίολος. Απ' όσο ξέρω είναι εδώ και πολλά χρόνια εξαντλημένο, οπότε αν κάποιος το ψάχνει ας πάει να ρίξει μια ματιά κι εκεί.
  9. 2 points
    Δημήτρης Δελαρούδης - Το μυστικό άστρο (Εκδόσεις Πηγή, 2020) Το βιβλίο παίζει ανάμεσα σε αρκετά είδη του Φανταστικού, μιας και διαθέτει τόσο στοιχεία Φαντασίας, όσο και στοιχεία Τρόμου, καθώς επίσης και λίγο μυστήριο. Ίσως ο χαρακτηρισμός "New Weird" να του ταιριάζει καλύτερα. Αν και στη βιβλιοθήκη μου έχω εδώ και καιρό τη συλλογή διηγημάτων του "Ο ιός της Βαβέλ" -που τσίμπησα τον Οκτώβριο του 2017 από το ΦantastiCon-, αυτό είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα που διαβάζω (πέρυσι τον Απρίλιο διάβασα το διήγημα "Στα Τέλη του Νοέμβρη" που έγραψε μαζί με την Αγνή Σιούλα για την ανθολογία "Βρόχος"). Λοιπόν, πρόκειται για μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και καλογραμμένη νουβέλα του Φανταστικού, που κινείται μεταξύ πολλών διαφορετικών ειδών του Φανταστικού. Βασικά προσόντα της νουβέλας είναι η καταπληκτική ατμόσφαιρα -που σε σημεία είναι αρκετά υποβλητική-, η σίγουρη και συγκροτημένη γραφή, καθώς επίσης και οι ιντριγκαδόρικες ιδέες. Βέβαια, οφείλω να πω ότι με τέτοιο υλικό θα μπορούσε να γραφτεί κοτζάμ μυθιστόρημα (τουλάχιστον με το διπλάσιο μέγεθος), αλλά ίσως έτσι η ιστορία θα έχανε λίγο από τη δύναμή της που βασίζεται στην ατμόσφαιρα και το μυστήριο. Όπως και να'χει, είναι μια νουβέλα που με κράτησε στην τσίτα από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα, καταφέρνοντας να μου δημιουργήσει μια παράξενη αίσθηση με όλα αυτά τα περίεργα που συνέβησαν στην έπαυλη της Πεντέλης. Και με έβαλε στη διαδικασία να ψάξω για την Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών, τον Άγγελο Τανάγρα και όλα αυτά τα παράξενα πειράματα. 7.5/10
  10. 2 points
    Περιγραφή και πολυλογία. Που βρίσκεται η λεπτή, κόκκινη γραμμή ανάμεσα στα δύο; Οι συγγραφείς καλούμαστε να εισάγουμε τον αναγνώστη μας σε έναν νέο κόσμο. Στη λογοτεχνία είδους, συχνά ο κόσμος αυτός έχει ιδιαιτερότητες και επικρατούν συνθήκες πρωτόγνωρες, φανταστικές. Ο συγγραφέας οφείλει να εξηγήσει σε τι σκηνικό παίζουν οι ήρωες του. Κάποιες φορές, αισθάνεται ότι πρέπει να το εξηγήσει με πάσα λεπτομέρεια, καθώς είναι απίθανο ο αναγνώστης να έχει συναντήσει στην πραγματικότητά του Ξωτικά, ή Γνώμους, ή μαγικά φίλτρα, ή ανθρώπινους κλώνους, ή ανδροειδή. Ο συγγραφέας, προκειμένου να γίνει πιεστικός, πρέπει να περιγράψει τις λειτουργίες όλων αυτών των πραγμάτων και να εξαλείψει κάθε τυχόν απορία. Ο αναγνώστης δεν θα μπορέσει να αφοσιωθεί στον κυρίως μύθο αν διαρκώς αναρωτιέται για το τι είναι ή από πού προέρχεται το κάθε τι. Άρα η εκτενής περιγραφή επιβάλλεται. Ή μήπως όχι; · Είναι αλήθεια πως ένα ολότελα ξένο περιβάλλον μπορεί να μπερδέψει τον αναγνώστη, ειδικότερα κάποιον που έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με λογοτεχνία είδους. Ωστόσο, υπερβολικά εκτενής περιγραφή δείχνει δύο πράγματα: πρώτον, ο συγγραφέας θεωρεί πως απευθύνεται σε απαίδευτους ή /και αδαείς, και δεύτερον, ο συγγραφέας είναι υπερβολικά ερωτευμένος με τη γραφή του. Λατρεύει να μιλάει για τον κόσμο του, για τους λαούς που επινόησε, για τα συστήματα μαγείας ή επιστήμης ή για τις ιδέες και τα πιστεύω του. Είναι φυσιολογικό, αλλά μπορεί να γίνει εύκολα κουραστικό. Κανείς δεν αγαπά να διαβάζει τον αυτοθαυμασμό μας. · Όσο πιο άπειρος λοιπόν είναι ένας συγγραφέας τόσο περισσότερο δυσκολεύεται να αποχωριστεί τις αγαπημένες περιγραφές του. Αγαπά τις λέξεις που έγραψε, αγαπά αυτό που περιγράφουν. Θεωρεί πως του πήρε υπερβολικά πολύ χρόνο να μαστορέψει τις ιδέες και τα λόγια του. Θεωρεί τις περιγραφές του αντικείμενο σπάνιας έκλαμψης και δημιουργικού οίστρου και του φαίνεται μεγάλο κρίμα αν τις πετάξει εκτός κειμένου. Όπως έχουμε ξαναπεί, ωστόσο, όσο περισσότερο δουλεμένος είναι ο κόσμος μας, τόσο πιο πειστικός φαίνεται ακόμη και αν ΔΕΝ συμπεριλάβουμε όλες τις λεπτομέρειες που έχουμε σκαρφιστεί για δαύτον. Όσο υπερήφανοι και αν νιώθουμε για το επίτευγμά μας, δεν είναι ανάγκη να πνίξουμε τον αναγνώστη μας με γνώσεις, με περιγραφές, με ανασκοπήσεις. Η καλή δουλειά πάντα βρίσκει τον τρόπο να αναδύεται στην επιφάνεια. Η ιστορία που πατάει σε γερά θεμέλια ξεχωρίζει, ακόμη και αν δεν επιδεικνύουμε κάθε λίγο και λιγάκι τα θεμέλια αυτά. · Επίσης, όσο πιο άπειρος ο συγγραφέας, τόσο πιο άπειρος θεωρεί πως είναι ο αναγνώστης του. Πριν από τριάντα ή σαράντα χρόνια, εδώ στην Ελλάδα, λογοτεχνία είδους διάβαζαν μια χούφτα άνθρωποι, στην κυριολεξία. Τα αναγνώσματα ήταν λίγα, οι μεταφράσεις κακές, η πρόσβαση σε πραγματικά καλούς συγγραφείς ήταν περιορισμένη. Ο μέσος αναγνώστης δεν ήξερε καν να ξεχωρίσει τα βασικά είδη. Φυσικό λοιπόν, όποιοι Έλληνες συγγραφείς καταπιάνονταν με το σπορ, να νιώθουν την ανάγκη να προσφέρουν μασημένη τροφή: πολλές περιγραφές, πολλές εξηγήσεις, διηγήματα όπου το μεγαλύτερο μέρος τους εξηγούσε τι στην ευχή σημαίνει διαστρικό ταξίδι. Σήμερα οι ιστορίες αυτές φαντάζουν πια σαν αλφαβητάρι πρώτης δημοτικού. Ο συγγραφέας που σέβεται το κοινό του λειτουργεί σαν να είναι όλα, ή τα περισσότερα όσα αφορούν στη λειτουργία του κόσμου του, ήδη γνωστά. Το πρόβλημα έγκειται όμως στο γεγονός ότι πολλοί συγγραφείς στη χώρα μας φέρονται σαν να απευθύνονται ακόμη στους αναγνώστες του ‘70. Εξηγούν τα πάντα, σαν να μην έχουμε πιάσει βιβλίο στα χέρια μας μέχρι να τους ανακαλύψουμε. Φανταστείτε κάτι τέτοιο σε κλίμακα διηγήματος. Πολύτιμος χώρος και λέξεις ξοδεύονται στο πώς λειτουργεί μια κοινωνία, στο πώς έφτασε να ψηφιστεί ο τάδε νόμος ή στις επιπτώσεις που είχε ο δείνα λοιμός μέχρι να φτάσουμε στην έκτη σελίδα και να αρχίσει τελικά η κυρίως δράση. Για όποιον δηλαδή αντέξει να διαβάσει μέχρι την έκτη σελίδα. Ωστόσο πώς χειριζόμαστε τις περιγραφές όταν πρέπει οπωσδήποτε να τις συμπεριλάβουμε; 1. Οι περιγραφές πρέπει να είναι οργανικό κομμάτι του μύθου. Πολλοί προτιμούν να τις παραθέτουν στην εισαγωγή, στο πρώτο κεφάλαιο, ή στην αρχή μιας σκηνής. Δεν είναι κακή τακτική, αλλά σίγουρα, αν τραβήξουν σε μάκρος, μπορεί να αποδυναμώσουν την ένταση του μύθου. 2. Οι περιγραφές αφορούν σε τόπους, σε ιστορικές αναφορές, σε παρουσιάσεις φυλών και των παραδόσεών τους, σε παρουσιάσεις ηρώων. Οι τελευταίες μπορεί να αφορούν τόσο σε εξωτερικά χαρακτηριστικά, όσο στην προσωπική ιστορία του καθενός, στην καταγωγή, την πορεία και την ψυχολογία του. Το ιδανικό είναι να αναφέρουμε αρκετά ώστε να γίνεται κατανοητή η ιστορία που έχουμε να αφηγηθούμε και όχι περισσότερα. Ακόμη ιδανικότερο θα ήταν αν μπορούσαμε να παραθέτουμε τις πληροφορίες αυτές όχι όλες μαζί, μονοκόμματες, αλλά σκόρπιες, μέσα από διαλόγους, μέσα από περιστατικά, μέσα από συγκεκριμένες αντιδράσεις των ηρώων μας. Έτσι η περιγραφή μας γίνεται λιγότερο κουραστική καθώς αποκτά πραγματικό οργανικό ρόλο στο αφήγημά μας. 3. Αν υποθέσουμε ότι πρέπει οπωσδήποτε να μιλήσουμε διεξοδικά για μία φυλή, ένα ιπτάμενο νησί, έναν εντελώς εξωγήινο τρόπο ζωής, τότε είναι καλύτερα να το κάνουμε με κοφτές προτάσεις και με κάποιες δόσεις ήπιου χιούμορ, αν και εφόσον κάτι τέτοιο είναι ταιριαστό, προκειμένου να μη γίνουμε κουραστικοί. 4. Ένας καλός τρόπος περιγραφής ενός άγνωστου τόπου ή ενός άγνωστου προσώπου είναι να βάλουμε τον ήρωά μας να κάνει σχετικές ερωτήσεις. Και πάλι πρέπει να φροντίσουμε ώστε να ρωτάει ακριβώς όσα χρειάζεται, αυτά τα οποία μαθαίνει να είναι απολύτως απαραίτητα για την εξέλιξη του μύθου και το πρόσωπο ή τα πρόσωπα από τα οποία παίρνει τις πληροφορίες του να μην κάνουν διάλεξη, αλλά φυσιολογικό διάλογο. Θυμόμαστε ότι πάντα πρέπει ένα πρόσωπο να μιλά και να φέρεται ανάλογα με την εποχή, το πολιτιστικό και το μορφωτικό του υπόβαθρό, τον τόπο και τη διάθεση. Ένας ξένος σε ένα πανδοχείο θα πει πέντε κουβέντες με τον πανδοχέα για το ποιος καπνίζει στην πιο σκοτεινή γωνία της αίθουσας (spoiler alert: ο Γοργοπόδαρος) αλλά ο πανδοχέας δεν είναι ούτε σε θέση ούτε σε γνώση να αναλύσει επί τόπου ολόκληρο το γενεαλογικό δέντρο των κληρονόμων του Ισίλντουρ. 5. Οφείλουμε να παραθέτουμε όσες περιγραφές χρειάζεται. Όχι περισσότερες μα ούτε και λιγότερες. Οφείλουμε να παρέχουμε στον αναγνώστη μας, αν όχι το σύνολο του σκηνικού μας στην κάθε του λεπτομέρεια, τουλάχιστον μία γενική ιδέα. Δεν μπορούν να ξεπηδούν ιδιότητες, γνωριμίες, μυστικές συμφωνίες, μυστικές συναντήσεις, καταγωγές και συγγένειες εντελώς από το πουθενά. Για παράδειγμα: Ένας χαρακτήρας μπορεί να διαθέτει τέσσερα μάτια και μαλλιά που μεταμορφώνονται σε γλώσσες φιδιών όταν θυμώνει: ίσως μπορούμε να κρατήσουμε τη δεύτερη τούτη ιδιότητα σαν έκπληξη ή να τη διαχειριστούμε σαν ανατροπή, αλλά οφείλουμε να έχουμε προϊδεάσει κάπως σχετικά για τα τέσσερα μάτια του. Αν δεν το κάνουμε οφείλουμε να εξηγήσουμε γιατί αυτό δεν έγινε, φορούσε άραγε κάποιο προστατευτικό στο πρόσωπό του; Τα μάτια είναι ορατά μονό υπό συνθήκες; Ανήκει σε κάποια φυλή ο συγκεκριμένος χαρακτήρας, ή συνιστά το αποτέλεσμα ενός πειράματος ή κατάρας ή μετάλλαξης; Αν διαρκώς προκύπτουν ζητήματα και από το φόβο των υπερβολικών περιγραφών έχουμε αποφύγει να εξηγήσουμε τις συνθήκες που τα πλαισιώνουν, ή την πιθανότητα ύπαρξης τους στον κόσμο μας, τότε έχουμε πάει στο άλλο άκρο και μοιάζει σαν να κάνουμε κολλάζ ιδεών και όχι άρτιο αφήγημα. 6. Πόσο συχνά πρέπει να περιγράφουμε, άραγε; Οπωσδήποτε, στην αρχή κάθε κεφαλαίου, εφόσον δεν είμαστε στη μέση κάποιας εξαιρετικά δραματικής κορύφωσης, οφείλουμε να επαναπροσανατολίσουμε τον αναγνώστη μας. Πάντα όμως ο γνώμονας είναι οι τρεις αυτές ερωτήσεις: είναι απαραίτητο για τη δράση μου αυτό που περιγράφω; Μήπως είναι ήδη γνωστό; Μήπως ο αναγνώστης το έχει συμπεράνει ή μαντέψει; Αν παρ’ όλα αυτά υπάρχει ανάγκη περιγραφής, πείτε μόνο όσα είναι νευραλγικής σημασίας. Ο ήρωας μπαίνει σε μία αίθουσα όπου πρέπει να λυθεί ένας γρίφος: αν η περιγραφή του χώρου συνάδει στη λύση του γρίφου σαφώς και πρέπει να περιγράφει. Ένα βαγόνι τρένου όμως δεν είναι απαραίτητο να περιγράφει σε κάθε λεπτομέρεια, αν και εφόσον δεν πρόκειται να παίξει ζωτικό ρόλο στην ιστορία μας. Περιγραφές με σκοπό την δημιουργία ατμόσφαιρας επιτρέπονται, αλλά με φειδώ. Ρούχα, παπούτσια, αρώματα, αξεσουάρ: τόσο, όσο. Δεν ξεφυλλίζουμε περιοδικό μόδας. Είναι σημαντικό να τονίσουμε την κόκκινη εσάρπα της πρωταγωνίστριας αν το κόκκινο, σαν προτίμηση, είναι βασικό χαρακτηριστικό της και άρα καταλυτικό για την προσωπικότητά της. Αν αναγνωριστεί ως δράστης μιας μυστηριώδους πράξης από αυτή την εσάρπα, αν αγαπάει να στραγγαλίζει τους εχθρούς της με δαύτη. Αν όμως δεν συμβαίνει κάτι από αυτά, δεν χάθηκε ο κόσμος αν δεν μάθουμε τί χρώμα είχε η εσάρπα. 7. Ένας καινούριος χώρος περιγράφεται όσο χρειάζεται. Το χωριό όπου επισκέπτονται οι ήρωές μας, η υποβρύχια πόλη, ο πλανήτης με τα ανάποδα δέντρα, το υπνοδωμάτιο όπου ο εμμονικός και καταπιεσμένος κακός κρύβει ένα βωμό προς τιμήν της αγαπημένης του. Ο ίδιος χώρος δεν χρειάζεται να περιγράφει κάθε φορά που απαντάται στην αφήγηση, εκτός και κάτι έχει αλλάξει στο μεταξύ. Και κατά προτίμηση, αν αυτό το κάτι είναι σημαντικό. 8. Σε ένα ιστορικό μυθιστόρημα οι περιγραφές είναι κομμάτι της απόλαυσης. Ο αναγνώστης θέλει να εξερευνήσει μίαν άγνωστη εποχή, διαφορετικά δεν θα έμπαινε στον κόπο να διαβάσει ιστορικό μυθιστόρημα. Σε μία τέτοια περίπτωση οι περιγραφές επιβάλλονται, αλλά προσπαθήστε και εδώ να καταστήσετε τις περιγραφές σας όσο το δυνατόν οργανικό κομμάτι του μύθου. Μην περιγράφετε τα ίδια και τα ίδια, δώστε πληροφορίες με κοφτές προτάσεις, χρησιμοποιείστε διαλόγους. Γενικά προσπαθήστε να χειριστείτε τις πληροφορίες σας με ζωντάνια, όχι με εγκυκλοπαιδική ψυχρότητα. 9. Ιδιαίτερη προσοχή στις αστυνομικές ιστορίες: όσα επιλέγουμε να περιγράψουμε και να αποκαλύψουμε μπορεί να οδηγήσουν είτε σε πρόωρη λύση του γρίφου, είτε σε πλήρη αποπροσανατολισμό του αναγνώστη. Στις αστυνομικές ιστορίες οι περιγραφές μας πρέπει να δίνονται με χειρουργική ακρίβεια. Ένα καλό παράδειγμα χειρισμού περιγραφών βρίσκεται στο έργο του Ρίτσαρντ Μόργκαν Altered Carbon: ο αναγνώστης καλείται να κολυμπήσει σε έναν κόσμο όπου πλήθος απίθανες τεχνολογίες θεωρούνται δεδομένες. Ο συγγραφέας δεν χρονοτριβεί σε μακροσκελείς περιγραφές για να μας δείξει πώς έφτασε ο ανθρώπινος πολιτισμός σε ένα τέτοιο σημείο, αλλά το καταλαβαίνουμε. Οι όποιες περιγραφές του είναι διάσπαρτες, απολύτως απαραίτητες και καθόλου κουραστικές. Το δε όργανο του εγκλήματος τοποθετείται με τρόπο αριστοτεχνικό από την αρχή στην ιστορία, αλλά σε μέρος που δεν «πηγαίνει» κανενός το μυαλό. Να θυμάστε πως τα πάντα είναι θέμα ισορροπιών. Δώστε το κείμενό σας για beta reading και ακούστε τι θα σας πουν για τις περιγραφές σας. Τους κούρασαν; Τις βρήκαν περιττές ή ενδιαφέρουσες; Τις βρήκαν επαναλαμβανόμενες; Ήταν απαραίτητες; Διαβάζοντάς τες, ξεχνούσαν τί διάβαζαν ή ένιωθαν σαν να ταξίδευαν μέσα στον κόσμο σας; Μην φοβάστε να τις περιορίσετε, ή ακόμη και να τις αφαιρέσετε. Όσο καλογραμμένες ή απαραίτητες και αν σας φαίνονται. Θα έρθει η ώρα τους να ταιριάξουν κάπου αλλού, ή κάπως αλλιώς. Η καλή δουλειά έχει τον τρόπο της να αναδύεται.
  11. 1 point
    Το πρωτο βιβλιο ειχε καποιο ενδιαφερον. Το δευτερο ειναι κατω του μετριου, περιεχει τοσο "αρλεκιν" που πραγματικα δεν αντεχω να το τελειωσω. Το διαβαζω σε δοσεις στην τουαλετα.
  12. 1 point
    Τα ανδροειδή είναι επιφορτισμένα με την ανατροφή ανθρώπινων παιδιών σε έναν μυστηριώδη πλανήτη. Δημιουργός: Aaron Guzikowski (μη διαθέσιμη φωτο) Ηθοποιοί: Travis Fimmel 👉 Amanda Collin 👉 Abubakar Salim 👉 Δείτε όλους τους ηθοποιούς που συμμετέχουν εδώ.
  13. 1 point
    Όνομα Συγγραφέα: ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΕΡΒΟΥΔΗΣ Είδος: Συγχρονο Ρομαντικό - Ερωτικό δράμα Βία; ΠΙΘΑΝΟΝ Σεξ; ΝΑΙ Αριθμός Λέξεων: ΑΚΟΜΑ ΕΙΝΑΙ ΗΜΙΤΕΛΕΣ Αυτοτελής; (Ναι/Οχι.) (Αν όχι, ποιο μέρος είναι αυτό; 1ο; 2ο; 3ο; κοκ) Σχόλια: ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΔΕΙΓΜΑ , ΑΠΟ ΤΟ 1ο ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΜΟΥ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟς ΠΟΥ ΔΟΥΛΕΥΩ ΚΑΙ ΠΑΛΕΥΩ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΩ ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΜΕ ΠΟΛΥ ΑΛΚΟΟΛ, ΔΙΑΦΟΡΑ ΧΑΠΙΑ ΚΑΙ ΒΥΘΙΣΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ. ΜΕ ΚΑΘΕ ΣΕΒΑΣΜΟ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΓΚΑΜΠΡΙΕΛ ΓΚΑΡΣΙΑ ΜΑΡΚΕΣ, ΑΝ ΚΑΙ ΕΜΠΝΕΥΣΤΗΚΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΤΑΦΕΡΩ ΤΗ "ΧΟΛΕΡΑ" ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΑΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΗΣ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΣΑΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ ΤΟΥ. ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΜΗΝ ΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΨΕΤΕ/ΟΙΚΕΙΟΠΟΙΗΘΕΙΤΕ ΓΙΑ ΔΙΚΟΥΣ ΣΑΣ ΣΚΟΠΟΥΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!! Αρχείο: 1. Οδυσσέας Σεπτέμβριος 2019 Είχε περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που είχα δει τους γονείς μου, που ήμουν σχεδόν σίγουρος οτι αν κάποιος με ρωτούσε πως είναι στην υγεία ή στην όψη τους, θα το σκεφτόμουν πριν απαντήσω. Πρέπει να είχε περάσει σχεδόν ένας χρόνος. Θεέ μου, πως περνάει έτσι ο χρόνος… Ενας χρόνος μακριά από το σπίτι, την ασφάλεια και την ζεστασιά του πατρικού μου, αλλά και ένας χρόνος χωρίς τον ενοχλητικό τους έλεγχο, ή να το πω καλύτερα, κανονική ανακριση σε… γραφείο με λάμπα περί του τι κάνω, που πάω, σε ποιον ή ποια μιλάω. Έτσι ήταν πάντα οι γονείς μου. Παραδοσιακοί και υπερπροστατευτικοί. Δεν πίστευα ότι θα άλλαζαν τώρα, σε τέτοια ηλικία. Εγώ πάλι, είχα ήδη μπει, αισίως, στα 38, μα για εκείνους θα ήμουν πάντα το μικρό τους παιδί που επιβαλλόταν να προστατεύουν. Το μωρό τους. Όφειλα να το αποδεχτώ αυτό, όσο και να με εκνεύριζε σε απίστευτο βαθμό. Εκτός αυτού, πλησίαζα να κλείσω τα δύο χρόνια που ήμουν άνεργος, θύμα της οικονομικής κρίσης κι εγώ, και η συγκατοίκηση μαζί τους, έστω και απλά στην ίδια πολυκατοικία, φάνταζε πια σαν μαρτύριο. Μόνη ελπίδα μου, όσο υπερβολική και να ακούγεται αυτή η λέξη, ήταν να έβρισκα δουλειά κάπου μακριά από την Αθήνα, σε οποιαδήποτε πόλη της Ελλάδας και να έμενα εκεί μόνιμα. Αυτό, τουλάχιστον, ευχόμουν. Μια πιθανή μετακόμιση σε ένα νησί ή μια επαρχιακή πόλη μακριά από το πατρικό σπίτι, μακριά από τον ασφυκτικό κλοιό των γονιών, θα μπορούσε να θεωρηθεί λυτρωτική, αν μη τι άλλο. Έβαλα λοιπόν μπροστά το σχέδιο. Plan b δεν υπήρχε φυσικά… Άρχισα να στέλνω παντού βιογραφικά, σε οποιαδήποτε θέση εργασίας πίστευα ότι μπορούσα να ανταποκριθώ, αρκεί να ήταν εκτός Αθηνών. Πέρασε καιρός χωρίς απάντηση από κανέναν, όμως εγώ δεν το έβαζα κάτω. Είχα ένα στόχο για πρώτη φορά στη ζωή μου και θα τον πετύχαινα, ο κόσμος να χαλάσει. Ο καιρός περνούσε, όμως, και το ότι δεν απαντούσε κανείς, ακόμα και για το όχι δεν σε θέλουμε, είχε αρχίσει να με εκνευρίζει και να με κουράζει. Δεν ήμουν τύπος της υπομονής. Ποτέ δεν ήμουν. Άρχισα να σκέφτομαι πόσο μεγάλη βλακεία είναι η ρήση για το σύμπαν που συνωμοτεί και όλα αυτές οι χαζές φιλοσοφίες που πιστεύουν οι άνθρωποι. Πού ήταν, λοιπόν, το σύμπαν τώρα που το είχα ανάγκη; Δεν είμαι θρήσκος· για την ακρίβεια δεν θέλω ούτε να ακούω για θεούς και… δαίμονες, αλλά φαίνεται, κάτι ή κάποιος εκεί κάπου στο σύμπαν (να το πάλι το σύμπαν!) με λυπήθηκε και λίγο καιρό μετά, βρέθηκε, όντως, θέση εργασίας. Ήταν τέλη Σεπτέμβρη του 2018, όταν αναρρώνοντας από ένα βαρύ διάστρεμα που με είχε κρατήσει στο κρεβάτι για δυο μήνες περίπου, καθώς είχα την φαεινή ιδέα να παίξω μπάσκετ, όντας πολύ καιρό αγύμναστος, και πάνω που είχα αρχίσει να απογοητεύομαι, σε σημείο να τα παρατήσω όλα στην τύχη τους, είδα μια αγγελία στο Skywalker* που μου έκανε αυτό το κλικ που λένε! Έκανα αμέσως την αίτηση μου και περίμενα χωρίς να είμαι και τόσο αισιόδοξος. Για την ακρίβεια είμαι απαισιόδοξο άτομο και πάντα βλέπω την αρνητική πλευρά των πραγμάτων πρώτη. Αντίθετα με τις προβλέψεις μου, όμως, λίγες ημέρες μετά ήρθε απάντηση στο email μου ότι με ζητούσαν σε συνέντευξη για την θέση. Ενθουσιάστηκα! Η αγγελία αφορούσε μια θέση για την οποία δεν θα ενδιαφερόμουν υπό άλλες συνθήκες, αλλά τώρα ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσα να φανταστώ να κάνω στη ζωή μου. Εντάξει, να μην είμαι και αχάριστος. Ζητούσαν, λοιπόν, ένα έμπειρο μπάρμαν ή βοηθό, απαραιτήτως με προυπηρεσία για το διάστημα από τον Σεπτέβριο έως και τον Απρίλιο, δηλαδή όχι την καλοκαιρινή high season, αν και ανέφεραν ότι σε περίπτωση που έμεναν ικανοποιημένοι, υπήρχε η δυνατότητα να συζητήσουν για περαιτέρω ανανέωση της συνεργασίας και το καλοκαίρι. Όχι κι άσχημα… Το καφέ-μπαρ που αφορούσε η θέση βρισκόταν στην πρωτεύουσα της Λήμνου, την Μύρινα. Στο νησί που είχα υπηρετήσει σαν φαντάρος όλο το 2001 και σχεδον το μισό 2002! Το ήξερα καλά αυτό το καφέ. Ω, ναι! Είχα πάει πολλές φορές εκεί, σαν φαντάρος. Ήταν ένα πολύ ζεστό και μοδάτο καφέ-μπαρ που βρισκόταν σχεδόν κάτω από το παλιό κάστρο της Μύρινας. Τουλάχιστον για το 2001 ήταν πολύ κουλ, τώρα δεν ξέρω πως θα είναι, αν και είμαι σίγουρος θα έχει αλλάξει αρκετά. Εμπειρία για την θέση, εννοείται πως δεν είχα, ούτε βέβαια προυπηρεσία σε ανάλογη ή έστω κοντινή θέση. Αλλά ποιο βιογραφικό είναι 100% αληθινο; Ελάτε τώρα, να μην κοροιδευόμαστε… Το τελευταίο που μετράει σ’ αυτήν την χώρα είναι το βιογραφικό. Κανείς δεν κοιτάει τι έχεις σπουδάσει ή πόσα πτυχεία πήρες. Μετράει να είσαι αυτός που χρειάζονται εκείνη τη στιγμή που τον χρειάζονται. Ε, αυτός ήμουν εγώ… Δεν το σκέφτηκα καθόλου. Θα πήγαινα… τρέχοντας παρ’ όλο που το να αφήσω πίσω την βολεμένη ζωή μου, το σπίτι μου στην Αθήνα, στην Παλλήνη, μου φαινόταν σαν πραγματική μετανάστευση. Θα ήταν, όντως, μεγάλη υπέρβαση. Στα 38 μου έπρεπε να ξεβολευτώ εντελώς. Να ξεκινήσω από την αρχή, ύστερα από μια δεκαετία που είχα δουλέψει σαν ραδιοφωνικός παραγωγός και, κάπου δύο χρόνια ανεργίας, θα έπρεπε να κινηθώ σε κάτι εντελώς διαφορετικό απ’ ότι είχα κάνει ή φανταστει σε όλη την ζωή μου. Παράλληλα όμως, ήταν και μια πρόκληση και – προσωπικά - λατρεύω τις προκλήσεις. Στο κάτω - κάτω δεν είχα και τίποτα να χάσω. Την αγγελία την είχα βρει μόνος μου, χωρίς να έχω υποχρέωση σε κανέναν. Και – πιστέψτε με - όσοι ξέρετε την κατάσταση στην Ελλάδα, χωρίς τις απαραίτητες γνωριμίες, κυριολεκτικά, δεν πας πουθενα· κι εγώ δεν φημίζομαι για τους κοινωνικούς μου κύκλους. Ήμουν πάντα αντικοινωνικός άνθρωπος. Το γεγονός –όμως - ότι ήξερα την Μύρινα και το μαγαζί που θα δούλευα, καθώς, όπως προείπα, είχα περάσει ατέλειωτα βράδια εκει στις εξόδους μου στον στρατό, με όπλιζε με ένα περίεργο θάρρος. Το θάρρος δεν βγήκε, δυστυχώς, στην τηλεφωνική συνέντευξη που μου πήρε κάποιος υπέυθυνος του μαγαζιού. Ήμουν πολύ αγχωμένος και είμαι σίγουρος ότι θα κατάλαβαν ότι έλεγα αρκετά ψέματα όσο αφορά το βιογραφικό μου. Προσπάθησα να το παιξε άνετος αλλά δεν μου βγήκε. Κλασσικός Οδυσσέας… Ηλίθιε μαλάκα! Όταν έκλεισα το ακουστικό ήμουν σχεδόν βέβαιως ότι δεν θα έπαιρνα ποτέ αυτήν την κωλοθέση… Πέρασαν κάποιες μέρες χωρίς να έχω λάβει απάντηση και, όπως πάντα, άρχισα να απογοητεύομαι και να σβήνω από το μυαλό μου την προοπτική αυτής της δουλειάς. Ένα απόγευμα που βρισκόμουν στο στέκι μου, ένα μικρό καφέ στην Παλλήνη, πίνοντας ένα φρέντο εσπρέσσο και μελετώντας εντατικά ένα κουπόνι στοιχήματος, μήπως και έβγαζα κάποιο χαρτζηλίκι, χτύπησε το κινητό μου. Κανονικά, εγώ δεν σηκώνω ποτέ τηλέφωνα που δεν γνωρίζω, αλλά για καλή μου τύχη το iPhone μού εμφανίζει την περιοχή του αριθμού που σε καλεί. Μόλις είδα Μύρινα, Λήμνος στην οθόνη κάτω από τον αριθμό η καρδιά μου χτύπησε δυνατά. Δεν ήταν δυνατόν αυτό… Παράτησα ό,τι έκανα και απάντησα στην κλήση. Ο άντρας στην άλλη γραμμή (δεν ήταν ο ίδιος της συνέντευξης) μου ανακοίνωνε ότι είχα πάρει τη θέση και θα ήταν καλό να ανέβαινα στο νησί σε καμια εβδομάδα για να αρχίσω να δουλεύω αρχικά σαν βοηθός μπάρμαν μέχρι το Πάσχα, και μετά θα το συζητούσαμε για περαιτέρω συνεργασία και το καλοκαίρι, αν τους ικανοποιούσα. Μου υποσχέθηκε ότι θα είχα δωρεάν διαμονή και διατροφή, τουλάχιστον μέχρι να βρω ένα δικό μου διαμέρισμα. Ο μισθός θα ήταν με την ημέρα, αλλά καθώς τα tips ήταν αρκετά, μου φάνηκε κάτι παραπάνω από εντάξει. Απίστευτο… Αν και για λίγο δίστασα με την προοπτική ότι η ζωή μου θα έπρεπε να κινηθεί μέσα στα στενά όρια της Λήμνου για όσο διάστημα αυτό θα ήταν απαραίτητο, ταυτόχρονα ένιωθα ενθουσιασμένος με την προοπτική. Είχα το περίεργο και συνάμα εκπληκτικό συναίσθημα σαν να πήγαινα να δουλέψω σε κάποια χώρα του εξωτερικού. Όλες οι αμφιβολίες μου εξαφανίστηκαν. Έφευγα για Λήμνο! Έβαλα κάτω τα πράγματα και σκέφτηκα ότι δεν με κρατούσε τίποτα στην Αθήνα. Ναι, θα μου έλειπαν οι γονείς μου και ο κολλητός μου φίλος, αλλά δεν είχα ούτε έναν σοβαρό λόγο να αρνηθώ την δουλειά και να παραμείνω στην αβάσταχτη ρουτίνα της ζωής μου εδώ. Κανένας λόγος. Ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν εκείνη την εποχή. Μη έχοντας δουλειά, είχα σιχαθεί να γυρεύω λεφτά από τους γονείς μου για οτιδήποτε είχα ανάγκη, είτε για τα ψώνια μου, το φαγητό μου ή το να βγω να πιω κάνα-δυο μπίρες με τον κολλητό μου φίλο. Δεν είχα κοπέλα, ούτε καν φλερτ και περιπέτειες εδώ και δύο χρόνια. Ήταν λες και με το που έμεινα άνεργος, οι γυναίκες να με έσβησαν από τις λίστες τους! Εντάξει, το παραδέχομαι, μου ήταν πάντα δύσκολο το φλερτ και, γενικά, δεν το είχα και τόσο με το αντίθετο φύλο. Είχαν υπάρξει, βέβαια, κάποιες περιστασιακές σχέσεις που όμως, δεν είχαν κρατήσει περισσότερο από μερικούς μήνες. Δεν ξέρω αν… περπατούσα εγώ στραβά ή ήταν στραβός ο γυαλός, αλλά κάτι πήγαινε πολύ λάθος με μένα, σ’αυτόν τον τομέα της ζωής. Αφού πιάσαμε τα συναισθηματικά μου, θα πω κάτι παραπάνω γι’ αυτό. Όπως προείπα δεν ήμουν και τόσο τυχερός με τις γυναίκες. Οι σχέσεις μου ήταν ελάχιστες και δεν μπορώ να πω ότι ερωτεύτηκα ποτέ κάποια. Ίσως εκτός… Εκτός αυτής της μίας που θα έδινα την ζωή μου χωρίς δεύτερη σκέψη για να την ξαναφέρω πίσω. Ένα, περίπου χρόνο πριν, η κοπέλα αυτή που ήμαστε μαζί για ένα χρόνο (αυτή ήταν και η πιο μακροχρόνια σχέση μου ως τώρα), μου ανακοίνωσε ότι ήθελε να προχωρήσει ξεχωριστά από εμένα. Δεν ξέρω αν έφταιγα εγώ απόλυτα, το σίγουρο όμως είναι ότι μου στοίχισε πολύ αυτός ο χωρισμός και δεν ξέρω αν καταφέρω ποτέ να την ξεπεράσω. Κάθε βράδυ ξενυχτάω, παίρνω χάπια ορισμένα βράδια για να κοιμηθώ… Λέω ψέματα στον εαυτό μου αλλά δεν τον ξεγελώ. Δεν τα κατάφερα να την ξεπεράσω. Δεν μπορώ. Εκείνη η κοπέλα ήταν ό,τι πιο κοντινό στο να πω ότι ερωτεύτηκα. Τα πηγαίναμε καλά, αν και είχαμε και τα καυγαδάκια μας γιατί εκείνη με ζήλευε πολύ, ενώ εγώ, δεν συνηθίζω να ζηλεύω, αν και ίσως θα έπρεπε, τελικά. Σαν άνθρωπος, δεν έδινα ποτέ δικαιώματα, γιατί ανέκαθεν ήμουν πιστός στις σχέσεις μου, αλλά μάλλον ήμουν τόσο καλοπροαίρετος και μαλάκας που νόμιζα ότι και οι άλλοι θα είναι σαν εμένα. Η σχέση μας πήγαινε χαλαρά, όμως εγώ είχα αρχίσει να ψάχνομαι για κάτι πιο σοβαρό, για πρώτη φορά στην ζωή μου. Μάλλον άρχιζα, όντως, να την ερωτεύομαι. Μάλλον έλιωνα στα πατώματα για την πάρτη της. Είχα αρχίσει να σκέφτομαι ακόμα και τον γάμο! Ίσως τελικά, να της ζητούσα παραπάνω από ότι μπορούσε να δώσει. Ποιος είπε, άλλωστε, ότι σε μια σχέση και οι δύο αγαπούν το ίδιο; Όταν με απέλυσαν από την δουλειά μου, όλα έμοιαζαν να γκρεμίζονται, ξαφνικά. Οι γονείς μου άρχισαν να γκρινιάζουν, ρίχνοντάς μου πολλές φορές – άδικα - την ευθύνη για την απώλεια της θέσης μου στο ραδιόφωνο με αποτέλεσμα οι καυγάδες να είναι σχεδόν καθημερινή υπόθεση. Αν βάλουμε στην εξίσωση και το οικονομικό θέμα, καταλαβαίνετε τι άγχος και πίεση υπήρχαν πλέον στη ζωή μου. Κάποιος με λιγότερες αντοχές από μένα θα είχε καταρρεύσει ψυχολογικά. Όχι ότι δεν ήμουν και γω στα πρόθυρα. Η σχέση μας άρχισε να κλονίζεται. Η κοπέλα γκρίνιαζε. Στην αρχή διακριτικά, και μετά σε καθημερινή βάση. Την ενοχλούσε που πλέον δεν μπορούσα να ανταπεξέλθω οικονομικά στις επιθυμίες της, για ταξίδια, βόλτες, εξόδους και ψώνια. Για να πληρώνει το κορόιδο και να την έχει βασίλισσα… Την ενοχλούσε που δεν έψαχνα για δουλειά και ήμουν συνεχώς στο σπίτι διαβάζοντας ή βλέποντας ταινίες. Πόσο την νευρίαζε το ποδόσφαιρο στην τηλεόραση! Την ενοχλούσαν τα πάντα πάνω μου. Όσο και να την αγαπούσα και να ένιωθα, ακόμα και, ερωτευμένος μαζί της, και να θέλω να βάλω τέλος στην ζωή μου αν δεν την έχω, δεν μπορούσα να σώσω αυτή την σχέση. Δεν γίνεται να το παλεύει μόνο ο ένας και, πλέον, ήταν ξεκάθαρο ότι ποτέ δεν ένιωσε για μένα τα δυνατά αισθήματα που είχα νιώσει εγώ γι’ αυτήν. Δεν με είχε αγαπήσει ποτέ. Αντικειμενικά, δεν την κατηγορώ που με άφησε. Όταν απολύθηκα παράτησα τα πάντα, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου. Σταμάτησα να γυμνάζομαι, άρχισα να τρώω και να πίνω πολύ και να είμαι συνεχώς στο κρεβάτι χαμένος στις ταινίες και τα βιβλία μου. Ούτε τα κουτάκια από τις μπίρες δεν πέταγα στα σκουπίδια… Δεν μπόρεσε να το ανεχτεί αυτό και προτίμησε να φύγει. Την εκνεύριζε φοβερά ότι είχα βυθιστεί στα βιβλία μου. Πίστευε ότι επίλεξα αυτά αντί για εκείνη. Φυσικά, ούτε μπόρεσα, ούτε ήθελα να προσπαθήσω να της αλλάξω αυτή τη γνώμη. Πόσο λάθος ήμουν τότε. Εκείνο το σκοτεινό διάστημα διάβαζα σαν τρελός. Εκατοντάδες βιβλία, ειδικά κλασσικούς συγγραφείς τους οποίους λατρεύω ακόμα και τώρα. Μιλάμε για συγγραφείς όπως Κάφκα, Τσβάιχ, Χέμινγουει, Φιτζέραλντ, Μπαλζάκ, Όργουελ και κάπως πιο σύγχρονοι όπως Κέρουακ, Μπάροουζ ή Μπουκόβσκι. Α, ξέχασα και τον Τζέιμς Τζόυς, βεβαίως, αν και δεν έχω διαβάσει ακόμα την περίφημη συνονόματή μου.* Ντρέπομαι που το λέω αλλά ναι. Για την ακρίβεια βαριέμαι να ξεκινήσω κάτι τόσο δύσανάγνωστο… Προσπάθησα και να γράψω! Ναι, το δοκίμασα και αυτό, όταν είχα πολύ χρόνο λόγω ανεργίας. Είχα προσπαθήσει και παλιότερα να γράψω κάποια διηγήματα αλλά τα παρατούσα μετά την δεύτερη σελίδα. Το περσινό καλοκαίρι όμως το πήρα ζεστά. Είχα διαβάσει μονορούφι τα τρία μεγαλύτερα έργα του Καφκα, την Μεταμόρφωση, την Δίκη και τον Πύργο, τον οποίο οι περισσότεροι δεν καταφέρνουν να ολοκληρώσουν! Επηρρεάστηκα τόσο από αυτή την σκοτεινή και δυστωπική καφκική ατμόσφαιρα και ξεκίνησα να γράφω κάτι που να είναι αρκετά δυσοίωνο και αγχωτικό. Δυστυχώς είναι ακόμα στο συρτάρι του γραφείου μου. Το παράτησα κάπου στα πέντε κεφάλαια, γιατί στέρεψαν τα πάντα ξαφνικά. Μπλακ άουτ. Ίσως τώρα στο νησί να ξαναβρώ την χαμένη μου έμπνευση, ποιος ξέρει. Ίσως και να μην είναι γραφτό μου να γίνω συγγραφέας. Too much information?* Να εξασκήσω λίγο και τα αγγλικά μου ενόψει δουλειάς. Έχετε δίκιο, δεν γράφω τη βιογραφία μου εδώ. Ας γυρίσουμε, λοιπόν, στα τωρινά γεγονότα. Η ζωή στη Λήμνο, προς το παρόν, δεν ήταν εύκολη. Είμαι γέννημα-θρέμμα της Αθήνας. Παιδί της πόλης. Ναι μεν, δεν ήταν η πρώτη φορά που πατούσα το πόδι μου στο νησί, αλλά τα πράγματα είχαν αλλάξει πολύ από τα χρόνια του στρατού. Όχι τόσο στο νησί, όσο μέσα μου. Δεν ήμουν πια εικοσιενός χρονών, όταν επέστρεφα στην Αθήνα, μετά από δεκαέξι μήνες σερί στη Λήμνο. Κι αν στο στρατό λίγο-πολύ κάναμε και το χαβαλέ μας και τη λούφα μας, τα πράγματα τώρα, σαν εργαζόμενος, ήταν εντελώς διαφορετικά. Εδώ δεν έχει μαλακίες, φίλοι μου… Καταρχήν, είχαν κλείσει πολλά από τα στρατόπεδα που υπήρχαν στο νησί, με αποτέλεσμα να μειωθεί και ο αριθμός των στρατευμένων που βρίσκονταν εκεί. Αυτό δεν ήταν απαραίτητα κακό, όχι όμως και καλό, όπως έλεγαν κάποιοι ντόπιοι, γιατί οι φαντάροι αποτελούσαν το βασικότερο κοινό που γέμιζε τα καφέ και τα μπαρ της πόλης, ειδικά τους χειμερινούς μήνες που το νησί ερημώνει. Τα ξέρω καλά από πρώτο χέρι αυτά, ως αυτόπτης μάρτυς της κατάστασης. Έπειτα, το 2001 που βρέθηκα στο νησί δεν υπήρχε κρίση. Ο κόσμος έβγαινε και διασκέδαζε, έστω και αυτοί οι λίγοι ντόπιοι που το χειμώνα (και πολύ περισσότερο το καλοκαίρι) γέμιζαν αυτούς τους χώρους. Με τη κρίση, σημαντικό μέρος της νεολαίας έφυγε από τη Λήμνο, με αποτέλεσμα η κίνηση να πέσει ακόμα και τη καλοκαιρινή σεζόν. Κοινώς βαράμε μύγες… Την Μύρινα την είχα ζήσει από πρώτο χέρι, αφού κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας στη Λήμνο, θα έλεγα ότι ήμουν από τους τυχερούς, καθώς είχα μια καλή μετάθεση στην Στρατιωτική Λέσχη του νησιού, την 88 ΣΔΙ, ακριβώς πάνω στον Ρωμαίικο Γυαλό, για όσους ξέρουν. Από τα γραφεία της Λέσχης είχες απεριόριστη θέα στο Αιγαίο, και αυτό από μόνο του αποτελούσε προνομιακή θέση. Πόσο μάλιστα όταν είχα την τύχη να έχω και προνομιακή μεταχείριση, όντας στη γραμματεία της Λέσχης. Δεν είχα κάποιο βύσμα, αν αναρωτιέστε. Ίσως έπαιξε ρόλο το πτυχίο δημοσιογραφίας που έχω. Ίσως κατάλαβαν ότι δεν είμαι άνθρωπος των ασκήσεων στα βουνά, αλλά του γραφείου. Σίγουρα θα το πιασαν όταν με είδαν. Ποιος ξέρει… Παρεμπιπτόντως, να αναφέρω ότι η Λέσχη έκλεισε και αυτή, όπως διαπίστωσα. Μου φάνηκε πολύ παράξενο να βλέπω τον χώρο που υπηρέτησα να έχει διαμορφωθεί σε κάτι άλλο. Θα ακουστώ λίγο μελοδραματικός αλλά ένιωσα σαν κάποιος να έσβησε ένα μεγάλο κομμάτι των αναμνήσεών μου και της ζωής μου. Όταν έφευγα από το νησί, Μάιο του 2002, είχα ορκιστεί να μην ξαναπατήσω ποτέ το πόδι μου εκεί. Μου είχε λείψει τόσο πολύ η Αθήνα, που μετρούσα τις μέρες μία-μία για να απολυθώ και όταν πια, ήρθε η μεγάλη μέρα δεν κρατιόμουν από τη χαρά μου. Πόσο γρήγορα αλλάζουν τα πράγματα στη ζωή, όμως, και πόσο εύκολα ξεχνιούνται όσα υποσχόμαστε και πιστεύουμε στη νεότητά μας. Είναι αστείο το ότι είχα ορκιστεί να ρίξω μαύρη πέτρα πίσω μου στη Λήμνο μια για πάντα και δεκαεπτά χρόνια μετά οι περιστάσεις με έφερναν πίσω στο νησί. Ήθελα σαν τρελός να φύγω από το σπίτι μου για οπουδήποτε. Αρκεί να ήμουν μόνος. Να μην ξέρω κανέναν και κανείς να μη με ξέρει. Λαχταρούσα την απομάκρυνση μου από τους γονείς. Μεγάλο κεφάλαιο αυτό στη ζωή μου, οι γονείς. Και πόσο παράξενο. Ερωτασ χρονια κορονοιου (ΚΕΦ.1).docx
  14. 1 point
    Στη γέφυρα των χαμένων ψυχών. Σχόλιο εδώ: Στη γέφυρα των χαμένων ψυχών - Γιώργος Δάμτσιος, Μάριος Δημητριάδης -Σεπτέμβριος 133. Σ. Σ. Φόρεστερ - "Η Βασίλισσα της Αφρικής" (σελ. 265). 9/10 134. Τεντ Άλμπουρι - "Ο θεριστής" (σελ. 214). 7/10 135. Γιόζεφ Ροτ - "Ο Τσίπερ και ο πατέρας του" (σελ. 214). 7/10 136. Λόρενς Σάντερς - "Περίεργο σενάριο" (σελ. 440). 8.5/10 137. Κόλσον Γουάιτχεντ - "Τα αγόρια του Νίκελ" (σελ. 256). 9.5/10 138. Λουίς Λ'Αμούρ - "Η τύχη του χαρτοπαίκτη" (σελ. 184). 8/10 139. Κέρι Γκρίνγουντ - "Φόνος στο τρένο για το Μπάλαρατ" (σελ. 212). 8/10 140. Μαίρη Ρόμπερτς - "Το σπίτι με τα φαντάσματα" (σελ. 188). 6/10 141. Μαίρη-Ρόουζ Χέιζ - "Οι σατανιστές" (σελ. 278). 7/10 142. Δημήτρης Δελαρούδης - "Το μυστικό άστρο" (σελ. 138). 7.5/10 143. Δάμτσιος/Δημητριάδης - "Στη γέφυρα των χαμένων ψυχών" (σελ. 301). 7/10
  15. 1 point
    Πριν από το συνεργατικό αυτό μυθιστόρημα είχα διαβάσει δυο βιβλία του Γιώργου Δάμτσιου και τέσσερα βιβλία του Μάριου Δημητριάδη, οπότε είχα μια πολύ καλή εικόνα για το έργο και το στιλ γραφής των δυο συγγραφέων, ενώ φυσικά είχα και σχετικά υψηλές προσδοκίες για αυτό το βιβλίο, έχοντας μείνει πολύ ικανοποιημένος από τα προηγούμενα έργα τους. Όμως, κάτι δεν πήγε καλά εδώ. Δεν ξέρω τι ακριβώς, αλλά στο τέλος ένιωσα ότι απλώς διάβασα ένα καλούτσικο μεταφυσικό θρίλερ με στοιχεία τρόμου, όχι κάτι το φοβερό και το τρομερό που να με κάνει να ανατριχιάσω. Η αλήθεια είναι ότι διαβάστηκε μονορούφι και η όλη ιστορία με κράτησε, από τη μια λόγω της εξαιρετικά ευκολοδιάβαστης γραφής και από την άλλη λόγω των εκατό μικρών κεφαλαίων (ξέρετε πώς πάει, λες ότι θα διαβάσεις ένα ακόμα κεφάλαιο και μετά θα πας για ύπνο, τι γίνεται όμως όταν τα κεφάλαια είναι τριών ή τεσσάρων σελίδων το πολύ;). Απλώς, να, η γραφή δεν με συγκίνησε, δεν κατάφερε να μου δημιουργήσει ιδιαίτερη αγωνία, πέρα ίσως από ελάχιστες σκηνές. Επίσης δεν δέθηκα ιδιαίτερα με κάποιον χαρακτήρα, κατά συνέπεια δεν με ένοιαζε και τόσο τι μπορεί να πάθαιναν οι πρωταγωνιστές στο τέλος. Όσον αφορά το φινάλε, θα μπορούσε ίσως να είναι κάπως πιο απλωμένο, η τελική αναμέτρηση να είναι πιο συγκλονιστική, ίσως και πιο αγχωτική. Όπως και να'χει, είναι ένα ψυχαγωγικό και ευκολοδιάβαστο μεταφυσικό θρίλερ που αν μη τι άλλο θα κρατήσει καλή παρέα στους λάτρεις του είδους. Απλώς έχω εντυπωσιαστεί περισσότερο από άλλα βιβλία των συγγραφέων, έτσι θα τα αδικούσα αν έβαζα στο "Η γέφυρα των χαμένων ψυχών" την ίδια βαθμολογία με αυτά. 7/10
  16. 1 point
    Τις τελευταίες μέρες διάβασα διάφορα δικά του: Shattering the Spear: Ένα αρκετά καλό, σχετικά απλό sword & sorcery διήγημα σε ψευδο-αφρικάνικο κόσμο. Ο κόσμος της ιστορίας είναι το μεγάλο συν, αφού είναι πολύ διαφορετικός από αυτά που έχουμε συνηθίσει, αλλά είναι και πολύ ενδιαφέρων και θα ήθελα να δω και άλλες ιστορίες σε αυτόν. Γενικά σε αντίθεση με το περισσότερο sword & sorcery δεν βγάζει αυτή την αίσθηση του παλιομοδίτικου (που για ιστορικούς λόγους συνήθως υπάρχει στο είδος), αλλά παραμένει πιστό δείγμα του είδους, σίγουρα προτείνεται στους φαν. Μπορεί κανείς το βρει δωρεάν online, νόμιμα και είναι αρκετά σύντομο και καλογραμμένο, ώστε να διαβαστεί με τη μία. A Dead Djinn in Cairo & The Haunting of Tram Car 015: Ένα διήγημα και μία νουβέλα που διαδραματίζονται στον ίδιο κόσμο. Ο κόσμος αυτός είναι το Κάιρο στις αρχές του 20ου αιώνα, αλλά ένα Κάιρο πολύ διαφορετικό, μιας και λόγω των ενεργειών κάποιου μάγου/αλχημιστή πριν πολλά χρόνια άνοιξε μια πόρτα μεταξύ του κόσμου των ανθρώπων και του κόσμου των τζίνι και διάφορων άλλων μαγικών όντων, κάτι που έχει αλλάξει την ροή της ιστορίας σε σχέση με το πως τη ξέρουμε, καθώς και έχει οδηγήσει σε ταχεία ανάπτυξη της τεχνολογίας (δημιουργώντας μια steampunk αισθητική) και των "μαγικών τεχνών". Αυτός ο κόσμος είναι το τεράστιο συν των ιστοριών καθώς είναι ολοζώντανος, γεμάτος ήχους, αρώματα και τη δική του προσωπικότητα. Η γραφή του Clark βοηθάει πολύ σε αυτόν τον τομέα, μιας και δίχως να είναι φορτωμένη καταφέρνει να έχει συνεχώς κάποιες μικρές αναφορές που εμπλουτίζουν τον κόσμο, χωρίς να χαλάει η ροή των ιστοριών και χωρίς συχνά και μεγάλα infodumps. Η πλοκή και στις δύο ιστορίες είναι "αστυνομική" και πολύ ενδιαφέρουσα, με γρήγορους ρυθμούς, ενώ και οι χαρακτήρες (αν και δεδομένου του μικρού αριθμού των σελίδων ίσως δεν έχουν πολύ βάθος) έχουν προσωπικότητα και κάνουν τέλεια τη δουλειά τους στα πλαίσια των ιστοριών. Θα διάβαζα με τεράστια χαρά οτιδήποτε άλλο στον ίδιο κόσμο, κάτι που ευτυχώς θα γίνει σύντομα μιας και το A Master of Djinn διαδραματίζεται και αυτό στο μαγικό και μαγευτικό Κάιρο του Clark. The Black God's Drums: Αυτή είναι άλλη μια νουβέλα εναλλακτικής ιστορίας, με steampunk στοιχεία (σε άλλο όμως κόσμο από τα προηγούμενα), που διαδραματίζεται στη Νέα Ορλεάνη. Εδώ οι διαφορές που υπάρχουν σε σχέση με τον κανονικό κόσμο και την ιστορία είναι πάρα πολλές για να καταφέρω να τις συνοψίσω σε λίγες γραμμές. Ξανά έχουμε ένα πολύ ενδιαφέρον setting (που συν των άλλων έχει και μερικές αφρικάνικες θεότητες να παίζουν σημαντικό ρόλο) και μια ωραία ιστορία, όμως νομίζω ότι ίσως χρειαζόταν λίγο παραπάνω χώρο για να "αναπνεύσει" καλύτερα. Μου φάνηκε αρκετά φορτωμένο, ειδικά όσον αφορά το worldbuilding, και σε μερικά σημεία με κούρασε λίγο. Εν τέλη μου άρεσε πολύ και σίγουρα θα το πρότεινα, αλλά πιστεύω ότι οι ιστορίες στο Κάιρο είναι μάλλον πιο καλές για πρώτη επαφή. Συνολικά η πρώτη εντύπωση από το έργο του P. Djeli Clark είναι άκρως θετική και θα διαβάσω και άλλες ιστορίες του χωρίς δεύτερη σκέψη.
  17. 1 point
    73. Το ψάρεμα της πέστροφας στην Αμερική - Richard Brautigan (138) Σε κάποια συνέντευξη που είχε δώσει ο αγαπημένος μου Τομ Ρόμπινς, έκανε αναφορά στο συγκεκριμένο βιβλίο. Έψαξα, το βρήκα και διαπίστωσα ότι υπάρχουν και άλλοι τρελαρες συγγραφείς. Μέσα από το βιβλίο του ο Μπροτιγκαν δεν φιλοδοξεί να κάνει επιτυχία, είναι κυρίως μια αυτοβιογραφία και προβολή του μοναχικού εγώ, διακωμωδεί συνεχώς, μακριά από κάθε κοινωνικό συμβιβασμό. Μάταια θα αναζητήσουμε μία ορισμένη δομή στο βιβλίο, όχι μόνο δεν υπάρχει αρχή, μέση και τέλος, αλλά ούτε καν επιδιώκει ο συγγραφέας, να μας παρουσιάσει μια κατάσταση ή έναν χαρακτήρα με πειστικό τρόπο. Αυτό που μας παρουσιάζει, δεν είναι οι εμπειρίες του από το ψάρεμα της πέστροφας στην Αμερική, αλλά μάλλον το κακέκτυπο του αμερικανικού ονείρου και την εμπορευματοποίηση των πάντων. Λίγο δυσνόητα και ακαταλαβιστικα όλα αυτά, αλλά κατά Μπροτιγκαν, η ζωή είναι μια αυταπάτη και η πραγματικότητα μέσα στην οποία ζούμε, είναι η αντιστραμενη εικόνα του κόσμου η οποία έχει γίνει πια η συμβατική και συνηθισμένη εικόνα του κόσμου, χωρίς να καταλάβουμε τη διαφορά.
  18. 1 point
    Πολύ χαίρομαι που κάποιος άνοιξε τόπικ για τον P. Djèlí Clark. Το διήγημα του The Secret Lives of the Nine Negro Teeth of George Washington που κέρδισε το nebula ήταν το αγαπημένο μου για το 2018. 😁
  19. 1 point
    72. Το τρίτο στεφάνι - Κώστας Ταχτσής (392) Έχει χαρακτηριστεί ως " αριστούργημα", δε ξέρω πως θα φανεί αυτό στον καθένα που θα το πιάσει στα χέρια του, το μόνο σίγουρο είναι ότι αξίζει πραγματικά να το διαβάσει κανείς. Βλέπουμε τον κόσμο της αστικής Αθήνας και Θεσσαλονίκης, από την δεκαετία του 20 έως και μετά τον εμφύλιο, μέσα από τα μάτια δύο γυναικών. Χαρακτήρες πολύ καλά δομημενοι, με τα πάθη και τις αδυναμίες τους. Έχει γίνει επιτυχία στην τηλεόραση κι στο θέατρο.
  20. 1 point
    Μια εξαιρετικά τίμια συλλογή αιματοβαμμένων διηγημάτων τρόμου. Τα 2/3 διηγήματα σε κρατούν σε διαρκή αγωνία, με τις σελίδες να πετούν και κυριολεκτικά να μην μπορείς να σταματήσεις την ανάγνωση μέχρι να φτάσεις στο τέλος. Σασπενς, τρόμος και σκληρές σκηνές βιας χαρακτηρίζουν το σύνολο των ιστοριών. Η νουβέλα Εφτάψυχη είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη και καλογραμμένη, μα θα συνιστούσα προσοχή στην ανάγνωσή της σε όσους είναι ευαισθητοι σχετικα με τα ζώα. Το διήγημα Μαντρακούκος ηταν εκείνη η ιστορία που θύμισε πολύ τα Αγαλήνευτα Βάθη. Φολκλορ τρομος και απιστευτα κυνηγητά για τους ήρωες. Το Νυχτερεμι δεν με ενθουσίασε, όμως κάτι μου λέει πως πολλοί θα το εκτιμήσουν διότι αποτελεί φόρο τιμής για τη Ζώνη του Λυκόφωτος. Οι λατρεις των παλιών κλασικών θρίλερ θεωρώ θα απολαύσουν 100% το βιβλίο.
  21. 1 point
    Θέλω να θέσω ένα άλλο θέμα που έχει προκύψει τελευταία από τα διαβάσματά μου. Βρίσκω πολλές περιγραφές σε βιβλία που έχουν εκδοθεί και είναι υπερβολικές. Μου θυμίζουν κάποιο θεατρικό που έβλεπα κάποτε, όπου ο πρωταγωνιστής θεωρεί τον εαυτό του συγγραφέα χωρίς να είναι, καθώς ο εκδοτικός οίκος δε δέχεται να αποδεχτεί κείμενο με εκφράσεις όπως: ο ήλιος φτύνει τις ακτίνες του. Κατ' εμένα φταίει που σε αυτές τις εκφράσεις δεν υπάρχει λογική, άρα δεν ταιριάζουν στο λογοτεχνικό κείμενο (όσον αφορά πάντα στο ρεαλισμό, πέρα από αυτόν δεν έχω άποψη). Υπάρχει κάποιος τρόπος να το δούμε αυτό;
  22. 1 point
    Όνομα Συγγραφέα: Βαγγέλης Αντωνάκης Είδος: Ηρωϊκή Φαντασία Βία; Όχι Σεξ; Όχι Αριθμός Λέξεων:828 Αυτοτελής; Όχι. Πρώτο μέρος Σχόλια: Εδώ και περίπου 4 χρόνια βρίσκομαι στη διαδικασία δημιουργίας ενός φανταστικού κόσμου, της Γαιάσας. Στην παρούσα ανάρτηση θα ανεβάσω το πρώτο μέρος από μία ιστορία αυτού του κόσμου ώστε να λάβω σχόλια και παρατηρήσεις. Ελπίζω να σας αρέσει! Αρχείο: [Edit από Mesmer: Αντικαταστάθηκε το αρχείο με διορθωμένο] Dart Part1.docx
  23. 1 point
    Γεια σου, Βαγγέλη. Στο αρχικό ποστ αντικατέστησα το αρχείο με το διορθωμένο που είχες ανεβάσει και διέγραψα τα επόμενα ποστ. Αν θέλεις κάποια άλλη αλλαγή, μου λες. Για την ιστορία σου τώρα, την είχα διαβάσει όταν την πρωτοανέβασες. Όπως καταλαβαίνεις κι εσύ, είναι πολύ μικρό το μέγεθός της για να μπορεί κάποιος να σχολιάσει υπόθεση, εξέλιξη, χαρακτήρες κλπ. Έχει πολλά ονόματα από μέρη, φυλές, θεούς, οπότε φαίνεται ότι έχεις σκεφτεί πολλά πράγματα για να την εμπλουτίσεις. Αν θελήσεις κάποια στιγμή να ανεβάσεις μια πιο ολοκληρωμένη ιστορία από αυτόν τον κόσμο, εδώ θα είμαστε να σχολιάσουμε. Αυτό που μπορώ να σου πω προς το παρόν, είναι ότι έχεις μια ενδιαφέρουσα εισαγωγή, που ωστόσο, μπορεί να ακολουθήσει άπειρα μονοπάτια. Εγώ θα απέφευγα τα πολλά νέα ονόματα σε ένα τόσο μικρό κομμάτι. Μπορείς να τα εισάγεις σε κάποιο άλλο σημείο της ιστορίας σου, που θα έχουν περισσότερη σημασία. Καλή συνέχεια.
  24. 1 point
    Από Πρωτοπορία και δυο παλαιοβιβλιοπωλεία: 1. Δημήτρης Δελαρούδης - Το μυστικό άστρο (Πηγή). 10,80€ 2. Μιχάλης Δαγκλής - Η τελευταία νύχτα της Αδέρας (Υδροπλάνο). 15,21€ 3. Frank Miller - Batman: Ο Σκοτεινός Ιππότης επιστρέφει (Anubis). 9€ 4. Μόρις Γουέστ - Το μεγάλο παιχνίδι (Λιβάνης). 6€ 5. Ντέιβιντ Νίβεν - Πήγαινε αργά, γύρνα γρήγορα (Aquarius). 9€ 6. Γουίλιαμ Μπόιντ - Ένας Άγγλος καουμπόι στη Νέα Υόρκη (Aquarius). 8€
  25. 1 point
    4,5/5 Τρεις πολυ δυνατες ιστοριες τρομου, οι οποιες πανε προς ενα στυλ που δεν συνανταμε συχνα, απο Ελληνες. Εχουν αρκετη δοση καφριλας μεσα τους. Η δευτερη νουβελετα, με τιτλο "Εφταψυχη", ειναι η αγαπημενη μου. Και οι αλλες δυο, ειναι πολυ δυνατες. Αλλα ειδικα αυτη, μου αρεσε πολυ. Εφτανα σε σημεια που ολο ελεγα "εδω τελειωνει", αλλα συνεχεια με διεψευδε και συνεχισε για πολυ ακομα. Πολυ ωραια και πρωτότυπη. Εξτρα ποντοι για: *Το εξωφυλλο-tribute στο Texas chainsaw massacre *Την (πολυ συντομη) εμφανιση του dr. Tongue *Τις αναφορες στα αλλα δυο βιβλια του. Παντα μου αρεσει οταν γινεται αυτο. Πραγματα που δεν θεωρω ιδιαιτερα αξια αναφορας, αλλα θα τα αναφερω για οσους το ψειριζουν: *Στο "Εφταψυχη" εχει μεγαλη δοση υπερβολης. Το ειδος το σηκωνει αυτο, απλα μπορει να ξενισει καποιους που δεν ειναι εξοικειωμενοι. * Εχει καποια (λιγα)λαθη στην επιμελεια, αλλα στην συγκεκριμενη περιπτωση(σε αντιθεση με αλλες, που κραζω αβερτα), δεν αξιζει να σταθει κανεις εκει. Γιατι προκειται για μια 100% αυτοεκδοση, οπου για τα παντα ειναι υπευθυνος ο συγγραφεας και οχι καποιος εκδοτικος/επιμελητης(ονοματα δεν λεμε). Φυσιολογικο να ξεφυγουν καποια πραγματα. Πιστευω αξιζει 100% την στηριξη και τον αναγνωστικο σας χρονο.
  26. 0 points
    R.I.P Terry Goodkind...
This leaderboard is set to Athens/GMT+03:00
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..