Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 01/18/2020 in all areas

  1. 1 point
    Δεν ξέρω αν έψαξα καλά στο forum, αλλά δεν βρήκα κάτι αντίστοιχο. Όχι οτι είναι κάτι πολύ σημαντικό, απλώς ήθελα να δω τις προτιμήσεις των συμφορουμιτών! Καλό θα ήταν, όσοι θέλουν να αιτιολογήσουν την προτιμησή τους. Κάποιοι ίσως γυρίσουν πολλά χρόνια πίσω
  2. 1 point
    Σας αρέσουν ΠΟΛΥ οι Δράκοι;Aν ναί, όπως εμένα , δείτε αυτό το site με εικόνες από Wyrms:Dragon Zone
  3. 1 point
    Nα ένας ιστοχώρος που ανακάλυψα ψάχνοντας για πληροφορίες και εικόνες για τον Tony DiTerlizzi (δέστε σε πιό καινούργιο topic αργότερα). Εχει δεκάδες εικόνες μάγων (αρσενικών θηλυκών και ποιός ξέρει τι άλλο) από πολλούς γνωστούς και μη καλλιτέχνες. http://www.phoenixarises.com/wizards/ Dain
  4. 1 point
    Ross Macdonald είναι το ψευδώνυμο του Αμερικανοκαναδού συγγραφέα Kenneth Millar. Είναι κυρίως γνωστός για την hard-boiled αστυνομική σειρά με ήρωα τον ιδιωτικό ντετέκτιβ Λιου Άρτσερ. Κατά την γνώμη μου, όσον αφορά την γραφή και τις ιστορίες του, είναι στο ίδιο υψηλό επίπεδο με τους Dashiell Hammett και Raymond Chandler, αλλά όχι το ίδιο αναγνωρισμένος στο αναγνωστικό κοινό. Βιβλιογραφία του συγγραφέα, εδώ. Γνωστές ταινίες που βασίζονται σε έργα του: (1966) Harper. Σε σκηνοθεσία Jack Smight και πρωταγωνιστή τον Paul Newman. Βασίζεται στο βιβλίο The Moving Target. (1975) The Drowning Pool. Σε σκηνοθεσία Stuart Rosenberg και πρωταγωνιστές του Paul Newman και Melanie Griffith. (1986) Blue City. Βιβλία του συγγραφέα πρωτοεκδόθηκαν στην Ελλάδα από τις εκδόσεις ΒΙΠΕΡ, αργότερα ασχολήθηκαν λίγο με το έργο του οι εκδόσεις Παρατηρητής, Αλεξάνδρεια, Κέδρος και Μεταίχμιο. Απ'όσο ξέρω έχουν μεταφραστεί σίγουρα στα ελληνικά τα παρακάτω: 01. The Moving Target - Κινούμενος στόχος (2013, εκδόσεις Μεταίχμιο) 02. The Barbarous Coast - Αναστάτωση στο Τσάνελ Κλαμπ (1984, εκδόσεις Bell) 03. The Galton Case - Υπόθεση Γκάλτον (2002, εκδόσεις Κέδρος) 04. The Wycherly Woman - Ένα πτώμα στον κόλπο (1984, εκδόσεις Bell) 05. The Zebra-Striped Hearse - Η νεκροφόρα με τις ρίγες (2007, εκδόσεις Αλεξάνδρεια) 06. The Chill - Το ρίγος (1981, εκδόσεις ΒΙΠΕΡ) 07. Black Money - Βρώμικο χρήμα (1978, εκδόσεις ΒΙΠΕΡ) 08. The Instant Enemy - Σκοτεινό παρελθόν (1978, εκδόσεις ΒΙΠΕΡ) 09. The Goodbye Look* - Μια φωνή από το παρελθόν (1979, εκδόσεις ΒΙΠΕΡ) 10. The Underground Man - Το θαμμένο πτώμα (1978, εκδόσεις ΒΙΠΕΡ) 11. The Blue Hammer - Η γαλάζια φλέβα (2014, εκδόσεις Μεταίχμιο) 12. Blue City - Μελαγχολική πόλη (1995, εκδόσεις Παρατηρητής) *Πλέον κυκλοφορεί και από τις εκδόσεις Μίνωας, με τον τίτλο "Το βλέμμα του αποχαιρετισμού". Πλην του τελευταίου, όλα τα παραπάνω είναι με ήρωα τον Λιου Άρτσερ. ------------------------------- Προσωπικά έχω διαβάσει 5 βιβλία του και όλα ήταν πολύ καλά. Σε επόμενο post κριτικές που είχα γράψει γι'αυτά.
  5. 1 point
    Τι στο καλό, μόνο εγώ αγοράζω βιβλία εδώ μέσα; Από το Παζάρι Βιβλίου: 01. Τζάνετ Γουίντερσον - Το χάσμα του χρόνου (Μεταίχμιο). 5€ 02. Μάικλ Οντάατζε - Το τραπέζι της γάτας (Πατάκης). 5€ 03. Πάνος Καρνέζης - Οι φυγάδες (Πατάκης). 4€ 04. Πατρίσια Ένχελ - Οι φλέβες του ωκεανού (Opera). 4,50€ 05. Λάουρα Γκαέγιο Γκαρσία - Ο θρύλο του περιπλανώμενου βασιλιά (Opera). 4€ 06. Αντρέα Καμιλέρι - Η εξαφάνιση της Λάουρα (Ελληνικά Γράμματα). 5€ 07. Ρενέ Ντομάλ - Όρος Ανάλογο (Αρχέτυπο). 4€ 08. Κόνορ Μακφέρσον - Ο φάρος (Κάπα). 4€ 09. Τζοζεφίν Χαρτ - Μοιραίο πάθος (Βακχικόν). 2,50€ 10. Τζ. Γκ. Μπάλαρντ - Θαύματα της ζωής (Οξύ). 3,50€ 11. Νικολάι Λιτβίν - 800 ημέρες στο Ανατολικό Μέτωπο (Eurobooks). 5€ 12. Αλμπέρτο Μοράβια - Ο άνθρωπος που κοιτάζει (Ζαχαρόπουλος). 3€ 13. Νικολάι Γκόγκολ - Το ημερολόγιο ενός τρελού (Παρά Πέντε). 3€ 14. Πολ Λαφάργκ - Το δικαίωμα στην τεμπελιά (Παρά Πέντε). 3,50€ 15. Αναΐς Νιν - Κάτω από ένα γυάλινο κώδωνα (Μπαρμπουνάκης). 3€ 16. Έριχ Μαρία Ρεμάρκ - Οι σύντροφοι (Δαρεμάς). 7,50€ 17. Ερρίκος Ίψεν - Οι βρικόλακες (Δαμιανός). 5€ 18. Γκάι Μπούθμπι - Ολέθριο πείραμα (Ηλέκτρα). 3€ 19. Συλλογικό - Ο τελευταίος πόλεμος (Σύγχρονη Εποχή). 1,50€ 20. Γουίλκι Κόλινς - Τα παγωμένα βάθη (Το Ποντίκι). 2,50€ 21. Φρίντριχ Σίλερ - Οι ληστές (Νεφέλη). 3€ 22. Κάρλο Κολόντι - Οι περιπέτειες του Πινόκιο (Νεφέλη). 2,50€ 23. Μέρι Σέλεϊ - Ματίλντα (Νεφέλη). 3€ 24. Κωνσταντίνος Τζήκας - Κομμένα (Νεφέλη). 3€ Σύνολο: 90€ για 24 βιβλία, ήτοι περίπου 3,75€ ανά βιβλίο. Καθόλου, μα καθόλου άσχημα. Και τρία απροσδόκητα δώρα για τα γενέθλια που πλησιάζουν: 1. Χέρμαν Μέλβιλ - Μόμπι Ντικ (Νήρον) 2. Ρίτσαρντ Μαρς - Ο Σκαραβαίος (Άμμων) 3. Σαμάντα Σβέμπλιν - Απόσταση ασφαλείας (Πατάκης)
  6. 1 point
    Το είχα δει στην Πανόρμου. Αλλά ήταν ένα εντελώς ξεθωριασμένο αντίτυπο. Σε σταντ έξω το είδα, δεν μπήκα να δω αν έχει άλλα μέσα. Πήγα μια βόλτα από Λαβύρινθο την προηγούμενη εβδομάδα, βρήκα ένα.
  7. 1 point
    Το 2010, ένα μέλος που δεν είναι πλέον ενεργό, σ' ένα τόπικ που δεν υπάρχει πια, ρώτησε "Πού θα βρίσκεστε σε 10 χρόνια από τώρα;" Είχα σπεύσει να του απαντήσω "Εδώ". Οι καιροί πέρασαν, πολλά άλλαξαν, δεν είμαι μια εδώ όπως παλιά. Αλλά, ναι, το θυμήθηκα πριν από λίγο καιρό και κράτησα μια σημείωση να ποστάρω κάτι ΕΔΩ! Εδώ που έχω περάσει άπειρες όμορφες ώρες στο παρελθόν. Για να μην μένουν unfinished business and unfulfilled promises. 🙂 ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!
  8. 1 point
    To αφήνω εδώ μιας και είναι εποχή του Witcher! Κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες στην Πολωνία αυτή η αξιόλογη fan film για τον κόσμο του witcher. Η γλώσσα είναι η πολωνική αλλά έχει αγγλικού υπότιτλους. Καλή απόλαυση!
  9. 1 point
    Θέλω, αν και είναι λίγο αρχαίο αυτό το θέμα😋, να παραστήσω λιγάκι το δικηγόρο του διαβόλου: Για σκεφτείτε λίγο, ποιοι ήταν αυτοί που πρωτοέφεραν τη φαντασία στην Ελλάδα, μέσα από Ωρόρες και Τέρρα Νόβες: Μπάλανος, Μαστακούρης, Ναούμ Θεοδοσιάδης, Λεωνίδας Καβακόπουλος. Αυτοί, εκτός από λογοτεχνία, ήταν και "ερευνητές του μεταφυσικού", δηλαδή έγραφαν άρθρα για φανταστικά πράγματα και κόνσεπτ, όχι ως λαογραφικά, αλλά θεωρώντας τα υπαρκτά. Επίσης, ίδρυσαν περιοδικά τύπου Strange και τον εκδοτικό οίκο Αρχέτυπο. Αυτό, στο μυαλό των περισσότερων οδηγεί στην εξίσωση: 1.οι τύποι αυτοί πίστευαν σε μεταφυσικά φαινόμενα 2. οι τύποι αυτοί ασχολήθηκαν με τη λογοτεχνία φαντασίας 3. άρα, αυτοί που ασχολούνται (διαβάζουν/γράφουν/μεταφράζουν) λογοτεχνία φαντασίας πιστεύουν ότι υπάρχουν όλα αυτά τα ανύπαρκτα πλάσματα (ξωτικά, στοιχειά, εξωγήινοι, βρικόλακες και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο) και γεγονότα που περιγράφονται στα βιβλία που διαβάζουν. Το αποτέλεσμα είναι σνομπάρισμα της φαντασίας (επιστημονική, φαντασίας σκέτο, τρόμου). Για παράδειγμα, να αναφέρω κάτι που μου συνέβη: έλεγα στη μητέρα μου για το βιβλίο "Ο αναρχικός των δύο κόσμων" της Λεγκεν και η μάνα μου με ρώτησε "Δηλαδή, η συγγραφέας πιστεύει ότι υπάρχουν πολλοί κόσμοι;" Θα συμφωνήσω πάντως με τη Niennor πάντως στο ότι πολλοί απλώς φοβούνται τη φαντασία και προσκολλώνται στο ρεαλισμό στη λογοτεχνία γιατί είτε θεωρούν την πραγματικότητα αρκετά καλή είτε τη μόνη που έχουμε (πράγμα που, φυσικά, στην αληθινή ζωή ισχύει, αλλά γιατί να ισχύει και στη λογοτεχνία;)
  10. 1 point
    Διάβασα -επιτέλους- την Γαλάζια Φλέβα το τελευταίο δηλαδή βιβλίο που έγραψε ο Macdonald. Η πλοκή είναι αρκετά μπερδεμένη και ξεκινάει με μία οικογένεια που προσλαμβάνει τον Άρτσερ να βρει έναν κλεμμένο πίνακα της, αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά και σύντομα θα καταλήξουμε με μερικά πτώματα. Στα κλασικά επίπεδα και αυτό το βιβλίο, η γραφή ζωντανή κι η μετάφραση καλή εκτός από κάποια σημεία που είναι λίγο υπερβολικά δοσμένα. Τώρα στα της ιστορίας, δεν υπάρχει κάτι το τρομερά πρωτότυπο και ακολουθεί το κλασικό "εξαφάνιση από το παρελθόν που οδηγεί σε εγκλήματα" που χρησιμοποιεί αρκετά ο Macdonald. Πάλι, ο Άρτσερ τρέχει από ύποπτο σε ύποπτο και στο τέλος σκοντάφτει πάνω στην λύση λόγω των γεγονότων. Η πλοκή είναι αναμασήματα από προηγούμενα και ο έμπειρος αναγνώστης μπορεί να φτάσει στην λύση του μυστηρίου αρκετά πριν τις τελευταίες σελίδες. Υπάρχει λίγο πάντως ένα προβληματάκι με το pacing και θα μπορούσε να είναι λίγο μικρότερο σαν βιβλίο(η Ελληνική μετάφραση είναι ~440 σελίδες). Όπως και να'χει παραμένει ένα καλό βιβλίο και άξιο κλείσιμο για την σειρά του Άρτσερ. 8/10 Μέχρι τα τέλη της χρονιάς θα προσπαθήσω να διαβάσω το The Chill για το τέλος του οποίου έχω ακούσει πολλά...
  11. 1 point
    Υπόθεση Γκάλτον Τελευταία φορά που διάβασα βιβλίο του Ρος Μακντόναλντ ήταν τον Μάρτιο του 2014, ενώ και γενικά Αμερικάνικα αστυνομικά νουάρ των δεκαετιών του '50 και του '60 είχα επίσης καιρό να διαβάσω. Όπως ήταν λογικό, μου έλειψε πολύ το εξαιρετικό και μοναδικό στιλ του συγγραφέα, που μπορώ να πω ότι είναι στο ίδιο επίπεδο με τον μαιτρ του είδους, Ρέιμοντ Τσάντλερ. Η υπόθεση Γκάλτον είναι μια άκρως μπερδεμένη ιστορία απάτης και εγκλήματος, με τον ψύχραιμο και άνετο Λου Άρτσερ να αναλαμβάνει να βγάλει μια άκρη. Μια πλούσια ηλικιωμένη κυρία, με αρκετά προβλήματα υγείας, ψάχνει τον γιο της που χάθηκε σε νεαρή ηλικία πριν από είκοσι χρόνια. Κατά την έρευνα, ο Άρτσερ θα βρεθεί μπλεγμένος σε μια ιστορία με μοιχείες, φόνους, πάσης φύσεως εγκληματίες και, φυσικά, με ένα κάρο οικογενειακά μυστικά. Η ζωή του θα κινδυνέψει μια-δυο φορές, θα βαρεθεί να κάνει ταξίδια με αεροπλάνα, ενώ θα βρεθεί αντιμέτωπος και με πειστικούς ψεύτες... Πολύ ωραία νουάρ ιστορία -από αυτές που με εξιτάρουν-, γεμάτη μυστήριο, ανατροπές και αποκαλύψεις. Καθώς η πλοκή του βιβλίου ξεδιπλώνεται, πολλά μυστικά βγαίνουν στην επιφάνεια και τα πράγματα γίνονται αρκετά μπερδεμένα, όμως στο τέλος όλα αποκαλύπτονται, ο συγγραφέας καταφέρνει να ενώσει όλες τις τελίτσες με μεγάλη επιτυχία και άνεση. Τα καλά του βιβλίου (και κάθε βιβλίου του Ρος Μακντόναλντ) δεν τα βρίσκεις μόνο στην πλοκή, αλλά και στην εξαιρετική γραφή. Τι να πω; Τρομερές περιγραφές καταστάσεων, ανθρώπων και τοπίων, σχετικά σύντομες και λιτές, αλλά απόλυτα παραστατικές και όμορφες, εξαιρετικοί διάλογοι, αληθοφανείς και πειστικοί, και φυσικά ωραίο λεπτό χιούμορ από πλευράς Λου Άρτσερ. Με λίγα λόγια, πρόκειται για ένα άκρως απολαυστικό, καλογραμμένο και ευκολοδιάβαστο αστυνομικό νουάρ, με όλα τα καλούδια του είδους. Όσοι λατρεύουν τέτοιες ιστορίες, δεν υπάρχει περίπτωση να μην μείνουν ικανοποιημένοι από την συγκεκριμένη ιστορία, ενώ σίγουρα θα απολαύσουν και το μοναδικό στιλ γραφής του συγγραφέα. Θα μπορούσα να του βάλω ακόμα και πέντε αστεράκια, αλλά μάλλον θα αδικούσα άλλα βιβλία, συν το ότι μπορεί να είμαι ενθουσιασμένος αυτή την στιγμή επειδή πέρασε αρκετός καιρός από τότε που διάβασα Ρος Μακντόναλντ. Όπως και να΄χει, το βιβλίο προτείνεται άνετα. 8.5/10
  12. 1 point
    Μερσί. Λοιπόν, κατά τη γνώμη μου ο Drizzt, εκτός του ότι είναι ο λιγότερο κλισέ από όλους αυτούς, είναι και πιο κοντά στα πρότυπα της εποχής της δικής μας, που είναι πνιγμένη στην τεχνολογία. Ο Γουλφγκαρ μοιάζει με τον Κόναν: γίγαντας, πολύ δυνατός και βάρβαρος. Αλλά στη σημερινή εποχή τα όσα μπορεί να κάνει ο άνθρωπος με τη μυική δύναμη τα κάνουν πολύ πιο τέλεια οι μηχανές. Οπότε σήμερα δεν εντυπωσιάζει όσο την εποχή του Κόναν ένας άνθρωπος τρομερά δυνατός και βουνό από μυς. Ο Drizzt, από την άλλη, δεν τα πηγαίνει ιδιαιτέρως καλά στα σημεία όπου οι μηχανές ξεπερνάνε τους ανθρώπους: δεν είναι ούτε μεγαλόσωμος, ούτε πολύ δυνατός. Έχει όμως άλλες ικανότητες, που ακόμα δεν τις έχουν οι μηχανές, τουλάχιστον όχι σε βαθμό που να υποσκελίζουν τους ανθρώπους: είναι πολύ γρήγορος, πολύ επιδέξιος, πολύ καλός ξιφομάχος. Έτσι ανταποκρίνεται περισσότερο στα πρότυπα του σημερινού αναγνώστη, που ζει ανάμεσα σε λάπτοπ και κινητά - του δείχνει ότι υπάρχει ακόμα ένα πεδίο στο οποίο οι μηχανές δε μπορούν να συναγωνιστούν τον άνθρωπο. Επίσης, ίσως σε μικρότερο βαθμό, είναι και ο χαρακτήρας: ο Drizzt είναι μοναχικός και έχει σύμπλεγμα κατωτερότητας. Έχει μεγαλώσει σε μια κοινωνία όπου τα αρσενικά ήταν πολίτες β' κατηγορίας, έχει μείνει μόνος του να πολεμάει τέρατα στις υπόγειες σπηλιές για καμιά δεκαριά χρόνια στη συνέχεια και ύστερα, βγαίνοντας στην επιφάνεια, αντιμετώπισε ρατσισμό ως drow. Μετά έκανε μεν μερικούς φίλους, αλλά κι αυτοί επί πάααααρα πολλά βιβλία τον κάνουν να νιώθει ενοχές ότι αυτός φταίει που μπλέκουν, επειδή πάνε να τον βοηθήσουν να αντιμετωπίσει τους δικούς του εχθρούς. Το κλισέ είναι ότι αυτός ο χαρακτήρας δεν αλλάζει ό,τι και αν του συμβεί, δεν ξεπερνάει το κόμπλεξ και, όπως έχουν επισημάνει κι άλλοι εδώ μέσα, μας πρήζει στην κλάψα. Από αυτόν έμαθα πόσο εκνευριστικός μπορεί να γίνει κάποιος που κατηγορεί συνεχώς τον εαυτό του και γενικά δε μαθαίνει, δεν ωριμάζει και δεν εξελίσσεται. Αλλά ένας τέτοιος χαρακτήρας, μοναχικός, αποκλεισμένος από την κοινωνία και χαμηλών τόνων, είναι ό,τι πρέπει για να ταυτιστεί ο μέσος ακοινώνητος πιτσιρικάς που ζει αμπαρωμένος στο δωμάτιό του να παίζει βιντεογκέιμ. Και οι ταινίες του Tim Burton νομίζω ότι γι' αυτό το λόγο έχουν επιτυχία, γιατί σήμερα πολύς κόσμος ζει κλεισμένος μέσα, νιώθει περιθωριοποιημένος και δυσκολεύεται να πλησιάσει άλλους ανθρώπους ή να αφήσει να τον πλησιάσουν όσο θα δυσκολευόταν αν είχε ψαλίδια αντί για δάχτυλα. Θα με ενδιέφερε να ακούσω τι θα είχε να πει κάποιος ψυχίατρος-ψυχολόγος-ψυχοθεραπευτής για τους φαν του Ντριζζτ: ίσως ότι το να μη σε εκνευρίζει αυτή η κλάψα είναι σημάδι ότι του μοιάζεις υπερβολικά... Οκ, το πάω μακριά. Αλλά σίγουρα κάποιοι συνεχίζουν να διαβάζουν για τον Ντριτζτ για να δουν αν τελικά θα ηρεμήσει και θα αποκτήσει αυτοπεποίθηση.
  13. 1 point
    Έχω διαβάσει περίπου 18 φου-ρου από το μακρινάρι περί Drizzt. Γενικώς μου φαίνονται κλισέ και άγιος ο θεός, αλλά έχουν πολλή περιπέτεια και ενίοτε κάποιες θεαματικές και ενδιαφέρουσες ιδέες. Αναλυτικά: The Dark Elf Trilogy Homeland Exile Sojourn (το πρώτο πολύ καλό και ενδιαφέρον, τα άλλα κατά τη γνώμη μου σχεδόν εντελώς κενά περιεχομένου, σκέτο παραγέμισμα επειδή είναι prequel και απορώ πώς σας άρεσαν) The Icewind Dale Trilogy The Crystal Shard Streams of Silver The Halfling's Gem (το πρώτο πρωτόλειο αλλά με αρκετά καλά σημεία, τα άλλα καλύτερα, πιο σουλουπωμένα) Legacy of the Drow The Legacy Starless Night Siege of Darkness Passage to Dawn (καλά, αλλά εδώ αρχίζει να κάνει οικονομία στις ιδέες, να υπολογίζει να του φτάσουν για 12347643λογία. Μεγάλη απογοήτευση το πώς και γιατί τελείωνει η μάχη στο Siege of Darkness, αν θυμάστε) Paths of Darkness The Silent Blade The Spine of the World Servant of the Shard Sea of Swords (ενδιαφέροντα αυτά με το μωρό και τον Γουλφγκαρ, αλλά κατά τα άλλα από αυτά δε θυμάμαι κάτι ιδιαίτερο, υποθέτω καλά, εκτός από το Servant of the Shard στο οποίο κόντεψα να κοιμηθώ από τη βαρεμάρα) The Hunter's Blades Trilogy The Thousand Orcs The Lone Drow The Two Swords (επίσης δε θυμάμαι τίποτα ιδιαίτερο, ούτε καλό ούτε κακό. Εδώ είναι που προχωράει κάπως το θέμα Drizzt-Cattibrie; ) και από το Transitions έχω διαβάσει το Orc King και έχω πάρει και το Pirate King, αλλά αυτό δεν το έχω καταφέρει ακόμα. Επίσης, άσχετα με τον Drizzt, έχω διαβάσει το Transcendence από τα Demonwars, αλλά κι αυτό το βαρέθηκα - δε συμβαίνει τίποτα και τρώει σχεδόν όλο το βιβλίο με αναδρομές στα προηγούμενα. Να ρωτήσω: ξέρει κανείς αν έχει γράψει κι άλλος βιβλία με τον Drizzt εκτός από τον Salvatore; Μου φαίνεται ο λιγότερο κλισέ χαρακτήρας από όλους αυτούς. Άμα ενδιαφέρεστε, έχω να σας αμολήσω και μια ολόκληρη θεωρία περί του γιατί έγινε πιο δημοφιλής ο Ντριτζτ από τον Γούλφγκαρ ενώ ο Σαλβατόρε τον άλλον προοόριζε στην αρχή για πρωταγωνιστή, κατά τη γνώμη μου πάντα.
  14. 1 point
    Μέδουσα, άλλο ένα φανταστικό πλάσμα της μυθολογίας μας. Δύο τραγούδια back to back. Δυστυχώς δεν βρήκα video του ενός από την πρώτη εκτέλεση από τις Δυνάμεις του Αιγαίου. Δυνάμεις του Αιγαίου - Η Μέδουσα. Στίχοι: Α. Τζάφας Μουσική: Χρήστος Τσιαμούλης Όταν ερωτεύεσαι τα μαλλιά σου φίδια αστραπή το βλέμμα σου, πορφυρό το δέρμα σου. Όταν ερωτεύεσαι φλόγα έχεις στα χείλη στην καρδιά σου άβυσσο, στους μηρούς κοχύλι. Πώς να ξεχάσω τη γεύση σου, τ’ όνομά σου πώς να ξεχάσω, μέδουσα. Όταν ερωτεύεσαι τα νύχια σου μαχαίρια με κρατάς αιχμάλωτο μες τα δυο σου χέρια. Όταν ερωτεύεσαι τα στήθη σου φεγγάρια ο λαιμός σου εικόνισμα μα η ψυχή σου άδεια. https://www.youtube.com/watch?v=qibHXUzl6IQ Σωκράτης Μάλαμας - Μέδουσα Στίχοι:Μανώλης Δουλούμης Μουσική:Νίκος Μαστοράκης Η ματιά σου είναι βάρος και φωτιά, στα μαλλιά σου φίδια φτιάχνουνε φωλιά. Ο λαιμός σου κύκνος στη λίμνη του χορού και τα δυο σου στήθη καμπάνες του καημού. Θα `ρθω να σε πάρω, μάγισσα κυρά. Στην καρδιά μου μέσα καίει μια φωτιά, φλόγα που δροσίζει τα βάθη του μυαλού, ψύχος που φλογίζει τις άκρες του κορμιού... Άκου τη φωνή μου μες στη σιγαλιά να σε νανουρίζει με αφή και μυρωδιά! Πέντε αισθήσεις, φως μου, δεν είναι αρκετές. Το κορμί ζητάει λάγνες λαβωματιές. Θα σε αντικρίσω φόβο δε γροικώ στη ματιά σου κόντρα ασπίδα εγώ κρατώ. Κι αν στη μάχη πάνω πετρώσω και χαθώ, κάποιοι θα θυμούνται τον πέτρινο τρελό...
  15. 1 point
    https://www.youtube.com/watch?v=pV83FCj2IqQ Στίχοι: Θοδωρής Γκόνης Μουσική: Νίκος Ξυδάκης 1. Νίκος Ξυδάκης Ποτέ μου εγώ τη θάλασσα στα μάτια δεν την είδα μα ξέρω για τα πάθη της καλύτερα απ’ την ίδια σε βράχους μέσα έζησα, σε βάτους και λαγκάδια μα ξέρω για τα κύματα και του νερού τα χάδια, τον Άγιο εσυνάντησα με το κουπί στην πλάτη σε πέτρα πάνω μοναχό, πεζό και στρατηλάτη. Άγιε μου και προφήτη μου τι σου’ χουν καμωμένα άνοιχ’ τα φύλλα της καρδιάς και πες τα όλα σε μένα, δίχτυ μου έπλεξε διπλό πάνω στα άλμπουρά της με φώναξε για μια στιγμή και γέρασα κοντά της κι από τα λόγια τα πικρά και τ’ αρμυρό της δάκρυ εμαραθήκαν τα κλαριά κι η γης απ’ άκρη σ’ άκρη. Μίλα σιγά προφήτη μου, ο Πάνας μη ξυπνήσει και με τραγούδια και φωνές παράπονα αρχίσει, μη δει πως σ’ άλλονε Θεό τώρα κερί ανάβω μίλα σιγά προφήτη μου κι εγώ θα καταλάβω μ’ ένα πανί ξεκίνησα Γαϊτα στα νερά της μ’ ένα κουπί εβούλιαξα κι έφυγα μακριά της. Άγιε μου και προφήτη μου πάρε ψωμί και γάλα κι εγώ μ’ αυτά που μου `χεις πει αλλά και μ’ όλα τ’ άλλα βουνό λέω τη θάλασσα με βράχους και χαράδρες λύκοι τα μαύρα κύματα, τσακάλια και φονιάδες. Στίχοι: Δημήτρης Αποστολάκης Μουσική: Δημήτρης Αποστολάκης 1. Χαΐνηδες Μια φορά γιε μου κι έναν καιρό βασιλιάς καλός όριζε τόπο μακρινό... Θυμούμαι ως τώρα τη γιαγιά έτοιας λογής ν’ αρχίζει και σε καιρούς αλλοτινούς ο νους τση ν’ αρμενίζει. Να μου μιλεί σιργουλευτά για κείνα και για τ’ άλλα για μαγικά, για έρωτες, για φονικά μεγάλα. Για βασιλιάδες νιους καλούς που κάστρα επατούσαν τσι μάισσες και τα θεριά σκοτώναν κι ενικούσαν. Κι όντεν ο ύπνος ο γλυκύς δόξευγε το μυαλό μου στον κόσμο των παραμυθιών γύριζ’ ο λογισμός μου. Έσβησ’ ο χρόνος ο κακός μαζί με τη χαρά μου τσι ιστορίες τση γιαγιάς από τα όνειρά μου. Κι έρχουντ’ απ’ τον παλιό καιρό Θε μου να `ταν αλήθεια ώρες αεροφύσημα κείνα τα παραμύθια. Μην κλαις μικρή μου και πληγές ανοίγεις μου στα στήθη εμείς οι δυο θα κάνουμε τον κόσμο παραμύθι.
  16. 1 point
    Κοίτα να δεις που το βρήκα και τραγουδισμένο https://www.youtube.com/watch?v=NrazspMVg2s
  17. 1 point
    Φραγκοκάστελο Στίχοι - Μουσική - Ερμηνεία: Λουδοβίκος των Ανωγείων Γυναίκα από τα δώδεκα μεγάλωσε μες των αντρών το βλέμμα. Λένε πως ήταν μια θεά κι η ομορφιά της ένα ψέμα Πήγε να πάρει κύματα, για το κακό να το ξορκίσει, γιατί της κάμαν δέσιμο που δεν μπορεί να λύσει, γιατί της κάμαν μαγικά με μια παλιά γητειά. Την κράτησε η θάλασσα στην αγκαλιά της Αφροδίτης κοντά στο Φραγκοκάστελο που βγαίνει Αποσπερίτης. Κάθε που οι δροσουλίτες φαίνουνται με τ’ άλογά τους στης αυγής την πάχνη, γοργόνα μες στα κύματα το βασιλιά της ψάχνει
  18. 1 point
    Μελαγχολική πόλη. Πρώτη ιστορία του Ρος Μακντόναλντ που διαβάζω στην οποία δεν συμμετέχει ο ιδιωτικός ντετέκτιβ Λιου Άρτσερ, παρόλα αυτά το επίπεδο είναι το ίδιο υψηλό και, μάλιστα, παρατήρησα ότι σαν ιστορία είναι πιο μαύρη και σκληρή από αυτές με τον Άρτσερ. Πρωταγωνιστής και αφηγητής είναι ο νεαρός Τζον Γουέδερ, ο οποίος επιστρέφει στην πόλη που γεννήθηκε και μεγάλωσε, μετά από κάποια χρόνια που πολέμησε στην Ευρώπη. Παρατηρεί ότι η πόλη έχει αλλάξει πολύ και ότι ο πατέρας του, μεγάλος επιχειρηματίας, που είχε να δει για αρκετά χρόνια, δολοφονήθηκε και ο δολοφόνος του δεν βρέθηκε ποτέ. Έτσι, έχοντας κάμποσο ελεύθερο χρόνο, θα προσπαθήσει να βρει αυτόν που σκότωσε τον πατέρα του. Όμως θα μπλεχτεί σε μια ιστορία διαφθοράς και σαπίλας, στην οποία αστυνομία, επιχειρηματίες και δημοτικό συμβούλιο είναι μες στην βρωμιά. Τελικά, θα βρει ευκαιρία όχι μόνο να ανακαλύψει τον δολοφόνο, αλλά να καθαρίσει και την μικρή πόλη από τους εγκληματίες και τους διεφθαρμένους. Η ιστορία είναι πολύ ενδιαφέρουσα, με δράση, αρκετές σκηνές βίας, μυστήριο, ανατροπές και εκπλήξεις και η γραφή είναι σκληρή, με λίγο βρισίδι και ατάκες που σπάνε κόκαλα. Μέσω της ιστορίας, ο Μακντόναλντ με γλαφυρό τρόπο ανέδειξε και την βρώμικη κοινωνία μιας μικρής πόλης, στην οποία νταβατζήδες-επιχειρηματίες και διεφθαρμένοι πολιτικοί και αστυνομικοί έχουν το πάνω χέρι και κάνουν ό,τι θέλουν. Πραγματικά πολύ ωραίο μυθιστόρημα, με παλπ αίσθηση και νουάρ ατμόσφαιρα, που προτείνεται άνετα στους τους φαν του είδους. Το 1986 έγινε και ταινία, που όμως είναι μάλλον μέτρια και σχετικά άγνωστη, όπως βλέπω στο IMDb. 8.5/10
  19. 1 point
    Με σειρά ανάγνωσης: 1. Η νεκροφόρα με τις ρίγες. Η πρώτη μου επαφή με το έργο του Ρος Μακντόναλντ, τον Ιανουάριο του 2010. Δεν βλέπω να έχω γράψει κάποιο σχόλιο γι'αυτό και η αλήθεια είναι ότι δεν θυμάμαι και πολλά από την πλοκή, το μόνο σίγουρο είναι ότι μου άρεσε πολύ. Η ιστορία οπωσδήποτε με μυστήριο και ανατροπές, οι χαρακτήρες αρκετά καλά σκιαγραφημένοι και η ατμόσφαιρα σούπερ. Και φυσικά η γραφή πολύ καλή και ευκολοδιάβαστη. 8.5/10 2. Το ρίγος. Το διάβασα τον Οκτώβριο του 2011 και είχα γράψει αυτό το σχόλιο: 3. Βρώμικο χρήμα. Διαβάστηκε τον Σεπτέμβριο του 2012. Σχετικό σχόλιο: 4. Σκοτεινό παρελθόν. Αυτό το διάβασα τον Μάιο του 2013. Σχόλιο: 5. Κινούμενος στόχος. Αυτό διαβάστηκε σχετικά πρόσφατα, τον Δεκέμβριο του 2013:
  20. 1 point
    Το Μαγισσάκι Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης Μουσική: Νένα Βενετσάνου Από τους χρόνους τους παλιούς το `χω βαθύ μεράκι να βγω στις πέρα θάλασσες να βρω το μαγισσάκι Τ’ άπιαστο σαν αερικό στην εμορφιά του Μάης που αν κάνεις να τον μυριστείς αλίμονό σου εκάεις Έβγα έβγα μαγισσάκι χτύπα χτύπα το ραβδάκι ντο και ρε και μι και φα μες στα ροζ τα σύννεφα Τι ζουμπούλια και τι κρίνα τι και τούτα τι κι εκείνα ντο και ρε και φα και μι φούχτα μου και δύναμη Ποιος θα μου δώκει δύναμη κι ένα μακρύ καμάκι να βγω στις πέρα θάλασσες να βρω το μαγισσάκι Που `ναι σπηλιά του ο ουρανός άγγελος η μαμά του κι αφρός το φουστανάκι του στην άκρια του κυμάτου Χτύπα χτύπα το ραβδάκι γίνε το νερό στ’ αυλάκι φα και ρε και μι και ντο μες στο μπλε το ξάγναντο Τα παπιά και τα βαπόρια παν μαζί και πάνε χώρια έξι τέσσερα κι οχτώ γούρι μου και φυλαχτό Ανοίξτε πύλες κι εκκλησιές ν’ ανάψω ένα κεράκι να κάνει θαύμα στα κρυφά για με το μαγισσάκι Που να κοιμάμαι ξυπνητός να τρέχω ξαπλωμένος και να με λεν χωρίς καρδιά μα να `μαι ερωτευμένος Έβγα έβγα μαγισσάκι χτύπα χτύπα το ραβδάκι ντο και ρε και μι και φα μες στα ροζ τα σύννεφα Τα παπιά και τα βαπόρια παν μαζί και πάνε χώρια έξι τέσσερα κι οχτώ γούρι μου και φυλαχτό (Βάλαμε τη Λίλιθ, ας βάλουμε κι αυτό, ε; )
  21. 1 point
    Δύσκολο να γράψω εδώ χωρίς να μου βγουν κακίες. Είναι περισσότερο ένα τόπικ για νέους, στους οποίους το όνειρο της συγγραφής ζει φρέσκο κι έντονο. Μην αποκαρδιώσω κανέναν, απλώς γεννηθήκαμε σε λάθος χώρα. Η υπομονή και η επιμονή απαιτούνται, ασχέτως ταλέντου, και πέραν του ότι ζω μια περίοδο που έχω σχεδόν καεί και στα δύο, με πονάει να βλέπω να συμβαίνει και σε άλλους φίλους μου εδώ μέσα, αναμφισβήτητα ταλαντούχους. Απαντώντας προσωπικά λοιπόν, αν καταφέρω να κρατήσω λίγη από την επιμονή που μου έμεινε, σε δέκα χρόνια με βλέπω να είμαι στα ίδια. Άντε να δω κι άλλα διηγήματα μου σε κάποιο περιοδικό, ή να καταφέρω να βγάλω κανένα βιβλίο, ή δύο. Τίποτα από όλα αυτά δεν θα μου φέρει τις αλλαγές που ονειρευόμουν νεότερος, καθώς μεγάλωσα με τις βιογραφίες ξένων συγγραφέων – και ναι, για μένα καταξίωση συνεπάγεται με την εμπορικότητα, όχι λόγω χρημάτων, αλλά ως βεβαίωση ότι αυτά που έγραψα άρεσαν σε πολλούς. Η ντόπια εικόνα του ποιητή συγγραφέα, που κάθεται στην γωνίτσα του στο καφενείο και γράφει-γράφει, μετά πεθαίνει στην ψάθα, μετά αναγνωρίζεται από Ακαδημίες, και μετά του στήνουν ανδριάντες, μου ήταν από πάντα μισητή και με αφήνει παγερά αδιάφορο. Σε 10 χρόνια λοιπόν, με βλέπω ακόμα εδώ και πουθενά.
  22. 1 point
    Είναι τι ψάχνει να διαβάσει ο αναγνώστης... Ο Μάρτιν για μένα είναι ο απόλυτος συγγραφέας περιγραφής χαρακτήρων. Αυτό όχι γιατί λέει μόνο την εμφάνιση τους ή τις σκέψεις τους. Αλλά γιατί είναι από τους λίγους που κάθε φορά που γράφει ένα κεφάλαιο εστιάζει από την πλευρά ξεχωριστού ήρωα. Πράγμα που δεν είναι εύκολο να γίνει. Πρέπει να είσαι μεγάλος ηθοποιός για να το κάνεις. Όπως συνηθίζω να λέω ο συγγραφέας αν δεν είναι ηθοποιός δεν είναι καλός συγγραφέας. Να μπαίνει στο πετσί του Τύριον να σκέφτεται σαν τον πιο έξυπνο άνθρωπο και παράλληλα να γίνεται κυνικός από την οπτική γωνία του αδελφού του.
  23. 1 point
    Λοιπόοοοον έχουμε και λέμε. Τα forgotten realms (βασίλεια της λήθης, αν δεν κάνω λάθος, με βάση την ελληνική μετάφραση), είναι μια πολύ καλή εφαρμογή του "if it exists in dnd, it has a place in the setting" που η αγαπημένη Wizards of the Coast σπεύδει να τονίσει σε κάθε βιβλίο. Κάθε περιοχή του κόσμου έχει το story της, τις αρχαίες αυτοκρατορίες της, τους διαβολικούς της μάγους και γενικά μια συγκεκριμένη πλοκή. Και ενώ αυτή η λογική δουλεύει αρκετά καλά σε ένα rpg, δίνει την εντύπωση ότι η δημιουργοί του έκαναν συζητήσεις του τύπου: "Οκ, αυτό το βάζουμε;" "Ναι ρε, μπαίνει, κάτσε να δω το χάρτη. Να, βολεψε το εδώ πέρα" και λοιπά. Κι αυτό φαίνεται και στις νουβέλες και μάλιστα με αρκετά άσχημο τρόπο. Αντίθετα στο Dragonlance η κάθε περίοδος έχει ένα βασικό κορμό με βάση τον οποίο μπορούν να αναπτυχθούν οι ιστορίες (αν π.χ. κάποιος παίξει κατά τη διάρκεια του πολέμου της Λόγχης ή του πολέμου των Ψυχών ή δεν ξέρω κι εγώ πότε αναγκαστικά υπάρχουν στοιχεία που θα αξιοποιηθούν σε οποιαδήποτε πλοκή). Αυτό, ενώ περιορίζει κάπως τις πιθανές ιστορίες που μπορούν να στηθούν, δίνει στο setting μια πιο "δεμένη" όψη, κάνει τον Κρυν να μοιάζει ενοιαίος κόσμος, σε αντίθεση με τα διάσπαρτα, άκυρα βασίλεια που απλά έτυχε να αποτελούν τον Faerun. Το μειονέκτημα βέβαια είναι πως με αυτόν τον τρόπο το Dragonlance πάει να μοιάσει περισσότερο με "λογοτεχνικό" κόσμο (παρά με rpg-στικο) κι εκεί φυσικά υστερεί, καθώς θα πρέπει να αναμετρηθεί με "μεγαθήρια" (τα οποία συχνά, είναι και παλαιότερα χρονικά, οπότε έχουν και το χαρτί της πρωτοτυπίας με το μέρος τους). Συνοψίζοντας: Τα FR είναι αρκετά καλός κόσμος για rpg, αλλά υστερούν όταν μεταφέρονται σε βιβλία. Το Dragonlance, είναι σαφώς ανώτερο (αν και στο θέμα rpg, δίνει λιγότερη ελευθερία στην ιστορία) και τα βιβλία του πολύ καλύτερα από τα FR, απλά αν συγκριθούν με άλλα βιβλία fantasy, τότε μάλλον θα χαθούν στο πλήθος, μιας και ουσιαστικά δεν έχουν να δείξουν κάτι πραγματικά πρωτότυπο. Πάντως, μεταξύ των δύο, Dragonlance, δαγκοτό.
  24. 1 point
    Έχω διαβάσει μονάχα δύο νουβέλες τού Σαλβατόρε από τη σειρά με τον Ντριζτ. Αν και φανατικός RPGamer και με πολλά χρόνια στην πλάτη (η ιστορία αγάπης ξεκινά με τη 2η έκδοση και το ένδξο THAC0) σε Forgotten Realms, Ravenloft, Greyhawk, Dragon Lance και Dark Sun (τουλάχιστον από d20 για να μη πιάσω τα υπόλοιπα συστήματα), θεωρώ ότι οι νουβέλες ήταν για μικρά παιδιά. Παραλίγο να με κάνει να αλλάξω γνώμη για τον κόσμο. Δυστυχώς από Dragon Lance έχω μονάχα εμπειρία μερικών session κιαιδεν μπορώ να εκφέρω γνώμη... ...αλλά... ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΚΙΑ ΝΑ ΜΗ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ ΣΤΗΝ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ DARK SUN!!! Οπότε αρνούμαι να ψηφίσω.
  25. 1 point
    Επειδή η χαρτογραφία είναι μέρος του επαγγέλματός μου ως μηχανικού, έχω μια ιδιαίτερη ευαισθησία γύρω από το θέμα το οποίο έχετε ανοίξει. Οφείλω, λοιπόν, με όλο το σεβασμό προς την κοινότητα να παραθέσω βασικά στοιχεία και υποδείξεις για τις προσπάθειες των παιδιών που έχουν έως τώρα ασχοληθεί με μία ενδεικτική απόδοση των φανταστικών τους κόσμων. Οι χάρτες ασχολούνται με δύο στοιχεία της πραγματικότητας: τη γεωγραφική θέση και τα χαρακτηριστικά. Οι γεωγραφικές θέσεις είναι σημεία στο χώρο των δύο διαστάσεων. Τα χαρακτηριστικά είναι ποιοτικά ή ποσοτικά, όπως οι γλώσσες ή οι θερμοκρασίες. Όλοι οι γεωγραφικοί χάρτες είναι σμικρύνσεις. Έτσι, ο χάρτης είναι μικρότερος από την περιοχή που απεικονίζει. Για κάθε χάρτη υπάρχει μια καθορισμένη αναλογία ανάμεσα στην πραγματικότητα και το χαρτί, η κλίμακα. Σε όλους τους χάρτες υπεισέρχονται γεωμετρικοί μετασχηματισμοί. Ο συστηματικός μετασχηματισμός είναι αυτό που λέμε χαρτογραφική προβολή. Όλοι οι χάρτες είναι αφαιρέσεις της πραγματικότητας. Κατά συνέπεια οι χάρτες απεικονίζουν μόνο τις πληροφορίες που έχουν επιλεγεί για την εκάστοτε χρήση του χάρτη. Όλοι οι χάρτες χρησιμοποιούν σήματα που παραπέμπουν στα στοιχεία της πραγματικότητας. Τα νοήματα αυτών των σημάτων συνιστούν το συμβολισμό στη χαρτογραφία. Η όψη ενός χάρτη εξαρτάται κατά πολύ από το σκοπό της χρήσης του. Ο κύριος στόχος των χαρτών είναι να αποθηκεύσουν γεωγραφικές πληροφορίες σε χωρική μορφή. Άλλοι εξυπηρετούν ανάγκες μετακίνησης και πλοήγησης. Άλλοι σχεδιάζονται για αναλυτικούς σκοπούς, που περιλαμβάνουν μετρήσεις και υπολογισμούς. Άλλοι χάρτες, πάλι, χρησιμοποιούνται για τη σύνοψη μεγάλου όγκου στατιστικών δεδομένων και κατά συνέπεια είναι χρήσιμοι για την πρόβλεψη χωρικών φαινομένων και τον εντοπισμό τάσεων Ορισμένες φορές, οι χάρτες χρησιμοποιούνται για να οπτικοποιήσουν κάτι που διαφορετικά θα ήταν αόρατο, ενώ, τέλος, μπορεί να αποσκοπούν στην ανάπτυξη της χωρικής σκέψης. Τέλος με τη θεωρία, στο προκείμενο...Γιατί δεν είναι χάρτες όσες προσπάθειες έχω δει στο πλαίσιο του παρόντος topic, ακόμα κι αν ξεχάσουμε δια παντός τις νέες τεχνολογίες και θεωρήσουμε πως (για να έχουν μεσαιωνική απόδοση) όλα οφείλουν να γίνουν κατά το δυνατόν λιτά και να φαίνονται σχεδόν χειρόγραφα. Αναφέρομαι βασιζόμενη σε πραγματικούς μεσαιωνικούς, προ και μεταχριστανικούς και βυζαντινούς χάρτες. 1.Από τον παγκόσμιο χάρτη του Εκαταίου (6ος αι. π.Χ.) έως και τον παγκόσμιο χάρτη των Hondius/Mercator (1631) ΟΛΟΙ οι χάρτες πάντοτε είχαν συγκεκριμένο προσανατολισμό ο οποίος υποδηλωνόταν με συγκεκριμένο συμβολισμό. Είτε ως βέλος είτε ως ρόδο ανέμων. Μάλιστα ο προσανατολισμός έχει τόσο μεγάλη χαρτογραφική αλλά και πολιτική σημασία ώστε σε περιπτώσεις όπως π.χ. του μεσαιωνικού αραβικού χάρτη του Ιδρίζι (πτολεμαϊκής επιρροής) η πόλη να απεικονίζεται με το νότο ή το βορρά στο πάνω μέρος ανάλογα με τις επιρροές των κυβερνώντων καθεστώτων. Κοινώς, παιδιά κανένας από τους χάρτες που είδα - εκτός κι αν δεν είδα καλά - δεν έχει σημάδι προσανατολισμού - Βορρά! 2.Οι χάρτες της Μεσαιωνικής αλλά και της κάθε εποχής χαρακτηρίζονται από πρώιμα δείγματα ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ, δηλαδή μεθόδων αναγωγής της γήινης επιφάνειας από τη σφαίρα στο επίπεδο (εκτός κι αν, επειδή κυρίως συζητώνται φανταστικοί κόσμοι στα firums, οι φανταστικοί κόσμοι είναι τοποθετημένοι σε επίπεδους πλανήτες!). Αν μη τη άλλο ο δημιουργός ενός πρότυπου χάρτη θα πρέπει να σεβαστεί την απόδοση των μεγεθών και να γνωρίζει πως καμία χαρτογραφική αποτύπωση δεν είναι 100% ορθή, πάντα υπεισέρχονται στις απεικονίσεις σφάλματα λόγω αναγωγής και αναγλλύφου, ενώ ΠΑΝΤΟΤΕ αναφέρεται η ΚΛΙΜΑΚΑ απεικόνισης, ώστε πραγματικά να είναι η απεικόνιση ΧΑΡΤΗΣ, δηλαδή σμίκρυνση και όχι ένα ΚΡΟΚΙ δηλαδή πρόχειρο σχέδιο εκτός αναλογίας με τη γήινη επιφάνεια. (Ούτε κλίμακα είδα πουθενά!) 3.Οι χάρτες δε δημιουργήθηκαν μόνο για να περιέχουν πληροφορία, αλλά και για να την οπτικοποιούν. Με εξαίρεση το σχέδιο του Bardos της Νότιας Βάλγκριθμωρ, το οποίο χρησιμοποιεί διαφορετικά είδη γραμμών για να οριοθετήσει διαφορετικά είδη καλύψεων γης ή δικτύων παροχής, τα υπόλοιπα σχέδια δε δίνουν σαφή την περιεχόμενη ποιοτική πληφορορία. Χαρακτηριστικά αναφέρω πως αν δεν υπήρχαν τα βουνά στους χάρτες της Ίρμεν του Άνεργου Χάρου δε θα ήταν προφανής ο διαχωρισμός της στεριάς από τη θάλασσα, με δεδομένο ότι μια κλειστή τεθλασμένη γραμμή μπορεί να είναι εξίσου νησί ή λίμνη! 4.Οι ονοματολογίες περιοχών είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο στη χαρτογραφία, ενώ ΑΝΕΚΑΘΕΝ η γραμματοσειρά και το μέγεθος των ονομάτων καθορίζει την πολιτική και οικονομική σημασία τους. Μόνο στον πρώτο χάρτη του Bardos οι επαρχίες είναι γραμμένες με κεφαλαία και όλα τα υπόλοιπα με μικρά. Δυστυχώς, όμως, σε εμένα που πρώτη φορά παίρνω στα χέρια μου αυτό το χάρτη χωρίς προηγούμενη πληροφορία για την περιοχή, το Δρακοδάσος θα μπορούσε να είναι τοπονύμιο και όχι είδος εδαφοκάλυψης, ακόμη κι αν βλέπω τα δέντρα! (ή μήπως δεν έχουμε στην Ελλάδα χωριά με παράξενα ονόματα;) 5.Βασικό στοιχείο στην οπτικοποίηση και το συμβολισμό παίζει και το χρώμα. Η σωστή απόδοση των χρωμάτων ώστε να δίνουν τη σωστή πληροφορία είναι μεγάλο κεφάλαιο, όμως μια γαλάζια θάλασσα κι ένα πράσινο δάσος δε θα άφηναν καμία αμφιβολία ως προς το τι ειναι τι στους χάρτες της Ίρμεν αλλά και σε όλους τους υπόλοιπους, μια και κυριαρχεί το ασπρο-μαυρο σε όσα σχέδια είδα. Και επειδή μίλησα πολύ, καταλήγω λέγοντας αυτό: η χαρτογραφία με τον τρόπο που γνωρίζουμε σήμερα είναι επιστήμη με παρελθόν 25 αιώνων. Όσο παλαιοί και να είναι οι κόσμοι στους οποίους δημιουργείτε, οι βασικοί κανόνες που μόλις ανέφερα ως επί το πλείστον προϋπήρχαν. Έτσι οι χάρτες ξεχώριζαν από τους ζωγραφικούς πίνακες και με δεδομένη την αντίληψη της διάκρισης, κανένας ποτέ δεν αποκάλεσε ένα ζωγραφικό πίνακα χάρτη, παρ' ότι πολλοί χάρτες μοιάζουν με ζωγραφικούς πίνακες! Για επίδοξους χαρτογράφους ή σχεδιαστές σκίτσων των φανταστικών τους κόσμων, έχω να προτείνω το βιβλίο του Ε. Λιβιεράτου "Χαρτογραφίας και χαρτών περιήγησις" που αποτελεί επισκόπηση των χαρτών και των χαρακτηριστικών τους από τους Ίωνες έως και τη χάρτα του Ρήγα (έχει χιλιάδες παραδείγματα, για να πάρετε ιδέα) και φυσικά (ως γνήσιος τεχνοκράτης) τα "Στοιχεία Χαρτογραφίας" των Robinson, Morrison, Muehrcke, Kimerling και Guptill, για ένα ολοκληρωμένο εγχειρίδιο στη δημιουργία και τις αρχές της χαρτογραφίας. Ευχαριστώ για την υπομονή, ελπίζω να βοήθησα.
This leaderboard is set to Athens/GMT+02:00
  • Newsletter

    Want to keep up to date with all our latest news and information? (STRONGLY RECOMMENDED)

    Sign Up
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..