Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 10/11/2018 in all areas

  1. 4 points

    until

    Σχόλια δε θέτε; Έρχομαι...
  2. 4 points

    until

    18, 12 το βράδυ. Ούτε στιγμή παραπάνω.
  3. 4 points

    until

    Προσωπικά, δεν εκτιμώ την επιθετικοτητα. Ως άνθρωπος που έχει γράψει σε όλους τους διαγωνισμούς εκτός από έναν από τότε που άρχισε να γράφει στο φόρουμ, ως άνθρωπος που έχει γράψει σε κάθε FFL, write in και Nanowrimo, αρκετά παιχνίδια και ασκήσεις, ως άνθρωπος που έχει κοντά 3.000 posts στο φόρουμ και κυρίως στα συγγραφικά κομμάτια του sff, μου κακοφαινεται τρομερά σε μια φάση που είμαι πολύ πιεσμενη και επί ένα μήνα δούλευα συνέχεια νυχτερινά ωράρια, να μου τη λένε που χρειάζομαι παράταση για να διαβάσω έστω 5 ιστορίες; Ενώ έχω να διαβάζω και για μεταπτυχιακό, ξέρω γω, και έχω deadlines να τρέχουν για δικές μου συγγραφικες δουλειές. Σόρυ κιόλας αν σε χαλάει η μικρή συμμετοχή στον συγκεκριμένο διαγωνισμό, είσαι και πιο νέο μέλος και λογικό να έχεις έναν ενθουσιασμό και να απογοητεύσαι που βλέπεις ότι η απήχηση αυτή τη φορά είναι μικρή, αλλά βρίσκω πολύ εριστική τη συμπεριφορά σου κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού αυτού για το θέμα των παρατάσεων (που ΠΑΝΤΑ δίνονται) και αυτό δεν είναι το κλίμα των διαγωνισμών στο οποίο εγώ, τουλάχιστον, θέλω να συμμετέχω. Πιέζομαι από ένα σωρό πράγματα στη ζωή μου, δεν θα κάτσω να πιεστω και για το φόρουμ. Μπράβο που εσύ βρήκες χρόνο από τις πρώτες μέρες, αλλά μην ξηγιεσαι έτσι, δεν είναι πολύ ωραίο ούτε δίνει καλή εικόνα για σένα.
  4. 3 points

    until

    Νικόλα, σόρρυ, άκυρη η τοποθέτησή σου. Δεν είναι και τα Stoker Awards, όλα για την δική μας διασκέδαση γίνονται. Τι θα αλλάξει δηλαδή αν βγουν τα αποτελέσματα 5 μέρες μετά;
  5. 3 points

    until

    Ώπα, Νικόλα. Λίγο τακτ δεν βλάπτει. Υπάρχουν και υποχρεώσεις, ήταν και το ΦantastiCon το ΣΚ. Κρίμα δεν είναι να σε διαβάσουν (και να σε σχολιάσουν) λιγότεροι;
  6. 2 points
    Όνομα: Αταλάντη Ευριπίδου Είδος: Παραμύθι Βια: Σωπάτε καλέ. Σεξ: Έκπληξη! Όχι. Αριθμός λέξεων: 2.070 Αυτοτελής: Ναι Σχόλια: Για τον 49ο Διαγωνισμό Φαντασίας Τα Αγκαθένια Μήλα Υπάρχει μια ιστορία που ’χει τις ρίζες της στην παλιά πατρίδα, μια ιστορία που φέραμε μαζί μας όταν μας πέρασαν, αλυσοδεμένους και μέσα σε ξύλινες φυλακές, πάνω απ’ το μεγάλο, αλμυρό νερό. Ακούς, κορίτσι; Την ιστορία αυτή τη λέει η μια γιάτρισσα στην επόμενη και τώρα είναι η ώρα σου να τη μάθεις. Δεν ξέρω τι σημαίνει ούτε γιατί τη λέμε. Μπορεί να μη σημαίνει και τίποτα, μπορεί να είναι πια ένα αδειανό καβούκι μονάχα. Μα θα στην πω και θα την ακούσεις, γιατί έτσι κάνουμε τόσα χρόνια κι έτσι είναι το σωστό. Ζούσε κάποτε, λένε, ένας φύλαρχος τρανός, που ’χε δικιά του μια όαση ζηλευτή. Είχε πάρει για γυναίκα του την ομορφότερη κόρη των εφτά φυλών, με δέρμα μαύρο και γυαλιστερό όπως τα λέπια της μάμπα και δόντια κατάλευκα σαν ξασπρισμένα οστά. Φόραγε είκοσι χρυσά βραχιόλια σε κάθε χέρι όταν του την έδωσαν οι δικοί της, μα παιδιά δεν μπορούσε να του κάνει παρά την ομορφιά της και τα τόσα της μαλάματα. Προσευχήθηκε, το λοιπόν, ο φύλαρχος στα ουράνια φίδια, και τους έταξε πως, αν του χαρίζανε τον διάδοχο που επιθυμούσε, θα έφτιαχνε τρεις βρύσες που δεν θα σταμάταγαν να τρέχουν. Μια βρύση θα ’τρεχε γάλα καμήλας, η άλλη θα ’τρεχε κρασί κι η τρίτη υδρόμελι. Το αγόρι το ονόμασαν Καγίν, που στην παλιά γλώσσα θα πει δοξασμένος ο ερχομός του, κι όσο μεγάλωνε τόσο ’μόρφαινε η θωριά του. Πρώτος στο τρέξιμο, πρώτος στο κυνήγι, επιδέξιος με το ακόντιο και θαρραλέος, δεν δείλιαζε μπροστά σε τίποτα. Όλοι είχαν να το λένε πως θα γινόταν άξιος φύλαρχος μια μέρα – τη μέρα που θα σκότωνε τον πατέρα του στη μάχη και θα του ’παιρνε τα δόντια για να τα κρεμάσει γύρω απ’ τον λαιμό του. Παρά τη ρώμη και τη γενναιότητά του, όμως, ο Καγίν ήταν σκληρόκαρδος και ασεβής. Πολλοί τον θαύμαζαν, μα λίγοι τον αγαπούσαν. Μια μέρα, καθόταν ο Καγίν έξω απ’ την τάτα-σόμπα του και βαριεστημένος έπαιζε μ’ ένα μαχαίρι που του ’χαν χαρίσει για τα δέκατα πέμπτα γενέθλιά του. Γερμένος, όπως ήταν, στον πλίνθινο τοίχο, είδε τη μπάμπω-Ενιτάν να πλησιάζει τη βρύση σέρνοντας τα βήματά της. Κρατούσε ένα κιούπι η γερόντισσα κι έπιασε να το γεμίσει γάλα καμήλας. Επειδής όμως είχαν περάσει τα χρόνια κι ο φύλαρχος είχε ξεχάσει το τάμα του, οι βρύσες δεν έτρεχαν πια, μονάχα έσταζαν πού και πού. Τρεις μέρες και τρεις νύχτες περίμενε η γριά δίπλα στη βρύση και, στο αναμεταξύ, ο Καγίν βαρέθηκε να τη βλέπει μπρος του κι όλο έκανε παράπονα στη μάνα του για να τη διώξει. Η μάνα του, που ήταν γυναίκα σεβαστική, τον μάλωσε και τον ορμήνεψε να αφήσει τη μπάμπω-Ενιτάν στην ησυχία της, γιατί ήταν η μάγισσα της φυλής και τη φοβόταν. Ο Καγίν, όμως, που δεν πίστευε στα μάγια και που τον ενοχλούσαν τ’ άσπρα μαλλιά και τα μαραμένα στήθια της γυναίκας, δεν την άκουσε. Το ξημέρωμα της τέταρτης μέρας, μόλις που το κιούπι είχε προφτάσει να γεμίσει ως πάνω, του τράβηξε μια κλωτσιά και το ’σπασε. Η μπάμπω-Ενιτάν τον κοίταξε με τα θολά της μάτια. «Τι σου ’φταιξα, γιε μου, και μου ’καμες τέτοιο κακό; Είχα ορεχτεί, η καψερή, γάλα καμήλας και τώρα πρέπει να περιμένω άλλα τρία μερόνυχτα; Την κατάρα της Τιτιλάγιο να ’χεις. Παντού να τη ζητάς και να μην τη βρίσκεις, κι άμα τη βρεις να μη σε θέλει. Αυτή είναι η πληρωμή για το κρίμα σου». Ξέρεις τι πάει να πει τιτιλάγιο, κορίτσι; Όχι; Αγκαθένιο μήλο σημαίνει, είναι ο καρπός που τρώνε οι σοφοί κι οι γιάτρισσες για να μιλήσουν με τους θεούς, να ανοίξουν τις πόρτες στα λόα και να ταξιδέψουν στα όνειρα για να αναζητήσουν τις αλήθειες του κόσμου. Ούτε ο Καγίν ήξερε. Ρώτησε από ’δω, ρώτησε από ’κει, μα όλοι παριστάναν τους ανήξερους γιατί είχαν ακούσει τι είχε κάνει στη γριά μάγισσα και δεν τόλμαγαν να προκαλέσουν την οργή της. Ο νεαρός έπαψε να κοιμάται και να τρώει, στοιχειωμένος απ’ την κατάρα της μπάμπως. Κάποτε, ένας απ’ τους σοφούς της φυλής τον λυπήθηκε έτσι που τον είδε μαραζωμένο κι αδύνατο, και του ’πε το μυστικό. «Να πας να τη γυρέψεις μες στην έρημο, εκεί όπου δεν φυτρώνει τίποτε άλλο» του είπε. «Αν ειν’ το βήμα σου ελαφρύ κι η καρδιά σου στη θέση της, ο δρόμος θα σε βγάλει σ’ ένα καλύβι. Απ’ έξω θα βρεις μια γυναίκα να πανίζει τον φούρνο με τα βυζιά της. Να της πεις ώρα καλή, κυρά και να πιάσεις να καθαρίσεις τον φούρνο με το ρούχο σου». Παραξενεμένος, μα με τις ελπίδες του αναπτερωμένες, ο Καγίν κίνησε για την έρημο μ’ ένα καινούριο ακόντιο κι ένα δισάκι στην πλάτη. Ούτε που ήξερε να πει τι τον παίδευε τόσο και γιατί η κατάρα της Ενιτάν δεν άφηνε στιγμή το νου του. Το μόνο που ήξερε ήταν πως δεν θα ησύχαζε άμα δεν έβρισκε την Τιτιλάγιο, το δέντρο με τα αγκαθένια μήλα. Ο σοφός είχε δίκιο, ο δρόμος πράγματι τον έβγαλε σ’ ένα καλύβι. Απ’ έξω ήταν μια γυμνή γυναίκα και προσπαθούσε να πανίσει τον φούρνο με τα βυζιά της, αλλά μάταια. «Ώρα καλή, κυρά» είπε ο Καγίν. «Καλώς το παιδί μου» απάντησε η γυναίκα, που είχε δέρμα φιδίσιο και κάτι δόντια μυτερά που στάζαν δηλητήριο. «Αν δεν μου ’λεγες ώρα καλή, θα σ’ έτρωγα». Ο νεαρός δεν μίλησε. Μονάχα έκοψε ένα κομμάτι απ’ το ρούχο του κι έπιασε να καθαρίσει τον φούρνο. Όταν τέλειωσε κι έκατσε να ξαποστάσει, η λάμια του ’δωσε νερό κρύο απ’ το πηγάδι της κι έψησε ψωμί να τον φιλέψει. «Για το καλό που μου ’καμες τι θέλεις να σου κάμω;» τον ρώτησε. «Πες μου πού να βρω την Τιτιλάγιο» αποκρίθηκε ο Καγίν. Εκείνη θορυβήθηκε κι έβγαλε έναν ήχο σα σύριγμα. «Τι ψάχνεις, παλικάρι μου, τα αγκαθένια μήλα; Καταραμένα είναι, καταραμένος κι όποιος τα κόβει και τα τρώει. Σου χρωστάω, όμως. Γι’ αυτό πάρε τούτον τον αυλό και πήγαινέ τον στην αδερφή μου που ζει λίγο πιο πέρα από δω. Θα τη βρεις έξω απ’ το καλύβι της, να χτενίζεται. Να της πεις ώρα καλή και να πιάσεις να παίζεις τον αυλό». Ο Καγίν άρχισε και πάλι να βαδίζει στην έρημο. Περπάτησε για μέρες, μέχρι που έφτασε σ’ ένα δεύτερο καλύβι, όπου ζούσε η αδερφή της λάμιας. Τη βρήκε απ’ έξω να χτενίζεται, μα τα μαλλιά της ήταν φίδια κι όλο της δάγκωναν τα χέρια. «Ώρα καλή, κυρά» είπε πλησιάζοντας. «Καλώς το παιδί μου» απάντησε η γυναίκα. «Αν δεν μου ’λεγες ώρα καλή, θα σ’ έτρωγα». Εκείνος δεν είπε τίποτα, μόνο έβγαλε τον αυλό κι άρχισε να παίζει. Σιγά σιγά τα φίδια ηρέμησαν κι αποκοιμήθηκαν. Η λάμια κατάφερε να τα χτενίσει και να τ’ αρμέξει. Τον κέρασε φιδίσιο γάλα σε πήλινη κούπα. «Για το καλό που μου ’καμες τι θέλεις να σου κάμω;» τον ρώτησε. «Την Τιτιλάγιο ψάχνω, κυρά» αποκρίθηκε ο Καγίν. «Η αδερφή σου μου ’πε ότι ξέρεις πού θα τη βρω». Εκείνη κούνησε το κεφάλι της. «Εγώ δεν ξέρω, παλικάρι μου, ξέρει όμως η άλλη μου αδερφή. Πάρε τούτον τον καθρέφτη και πήγαινέ της τον. Θα τη βρεις έξω απ’ το καλύβι της, να φκιασιδώνεται. Να της πεις ώρα καλή και να της δώσεις το δώρο μου». Ξεκούραστος πια, ο Καγίν άρχισε πάλι να περπατάει. Πήγαινε και πήγαινε, ώσπου βρέθηκε στο καλύβι της τρίτης αδερφής. Εκεί απ’ έξω ήταν μια λάμια, πιο άσκημη απ’ τις άλλες δύο, που είχε φορέσει πέπλα και βραχιόλια χρυσά και γυρνούσε γύρω-γύρω προσπαθώντας να κοιταχτεί και να θαυμάσει τα μούτρα της, μα δεν μπορούσε. «Ώρα καλή, κυρά» είπε ο Καγίν. «Καλώς το παιδί μου» απάντησε η γυναίκα. «Αν δεν μου ’λεγες ώρα καλή, θα σ’ έτρωγα». Το παλικάρι δεν έβγαλε μιλιά, μόνο κράτησε τον καθρέφτη μπροστά στη λάμια, που θαμπώθηκε απ’ την όψη του εαυτού της κι έμεινε να κοιτάει για λίγο. «Για το καλό που μου ’καμες τι θέλεις να σου κάμω;» τον ρώτησε τελικά. «Η αδερφή σου με στέλνει, κυρά. Ζητώ την Τιτιλάγιο». Η λάμια μπήκε στο καλύβι κι επέστρεψε με τέσσερα πουλιά ψημένα, τυλιγμένα σε φύλλα. «Συνέχισε να πηγαίνεις προς τον ήλιο. Τρεις μέρες και τρεις νύχτες θα βαδίσεις, μέχρι που θα δεις από μακριά ένα δέντρο με αγκαθένια μήλα. Το φυλάνε δυο λιοντάρια. Να τους πετάξεις τα δυο πουλιά και να ανέβεις όσο θα τρώνε. Το δέντρο θα ’χει τρεις καρπούς, μα μην πας να τους κόψεις με γυμνά χέρια γιατί τα αγκάθια έχουν δηλητήριο. Να περιμένεις να νυχτώσει κι έπειτα να πετάξεις στα λιοντάρια τ’ άλλα δυο πουλιά και να φύγεις τρέχοντας, προτού αποσώσουν το φαγοπότι. Τους καρπούς να τους ανοίξεις μόνο άμα θα βρεθείς κοντά σε νερό. Κατάλαβες;» Κι ο Καγίν έγνεψε κι ακολούθησε τις ορμήνιες της λάμιας κατά γράμμα. Ξέρεις γιατί θέλουν νερό τα τιτιλάγιο, κορίτσι; Πού να ξέρεις, σ’ αυτή τη γη το δέντρο δεν φυτρώνει, μονάχα πίσω, στην παλιά πατρίδα. Δεν βαριέσαι. Το τρεχούμενο νερό ξεριζώνει τα αγκάθια και μετά μπορείς να καθαρίσεις τα φρούτα χωρίς φόβο για το δηλητήριο. Όλα πήγαν όπως του τα ’χε πει η κυρά και, με τους τρεις καρπούς στο δισάκι του και την καρδιά ελαφριά απ’ την κατάρα της μάγισσας, ο Καγίν πήρε τον δρόμο του γυρισμού. Κάποια στιγμή, μέσα στην έρημο, βρήκε μια λακουβίτσα με νερό και, γεμάτος περιέργεια, έβγαλε το ένα απ’ τα αγκαθένια μήλα και το έσκισε με το μαχαίρι του. Πετάχτηκε από μέσα μια κόρη πεντάμορφη, καμωμένη από ξύλο στεγνό και ρετσίνι. «Νερό! Νερό!» φώναξε, μα το νερό της λακουβίτσας δεν έφτασε κι έπεσε κάτω ξερή. Ο Καγίν την έθαψε και την έκλαψε κι ορκίστηκε να μην ανοίξει άλλον καρπό αν δεν έβρισκε περισσότερο νερό. Συνέχισε τον δρόμο του, μέχρι που κάποτε έφτασε σε μια γούρνα. Αναθάρρεψε, τότε, κι έπιασε να ανοίξει τον δεύτερο καρπό. Πετάχτηκε από μέσα μια κόρη ομορφότερη απ’ την πρώτη, καμωμένη από χλωρό κλαρί και φύλλα. «Νερό! Νερό!» φώναξε, μα το νερό της γούρνας δεν ήταν αρκετό και πέθανε. Ο νεαρός υποσχέθηκε στον εαυτό του πως τον τρίτο καρπό θα τον άνοιγε μονάχα όταν θα έφτανε πίσω, στην όαση του πατέρα του, όπου υπήρχε μια μεγάλη λίμνη. Έτσι κι έκαμε. Χωρίς να χαιρετήσει κανέναν, πήγε μεμιάς στη λίμνη κι άνοιξε το τρίτο μήλο. Η κόρη που βγήκε από μέσα ήταν ομορφότερη απ’ όλες τις προηγούμενες, καμωμένη από μαλακό μίσχο και λουλούδια. Ο Καγίν ευθύς ερωτοχτυπήθηκε. «Κάτσε εδώ στον ίσκιο, να φέρω τη μάνα και τον πατέρα μου να σε γνωρίσουν» της είπε. «Θα πάρουν μεγάλη χαρά σαν θα τους πω ότι παντρεύομαι». «Κι αν δεν γυρίσεις;» ρώτησε η Τιτιλάγιο – γιατί έτσι λέγαν και το κορίτσι, Τιτιλάγιο όπως τον καρπό, όπως το δέντρο. «Τι θα κάνω τότε εγώ, που μ’ έκλεψες απ’ τον τόπο μου και σκότωσες τις αδερφές μου και μ’ έφερες εδώ για να με κάνεις δικιά σου, λες και είμαι το ρούχο στο κορμί σου ή το ακόντιο που κουβαλάς; Σου ανήκουν οι πέτρες ή τα νερά ή ο ήλιος; Πώς, τότε, ζητάς να σου ανήκω εγώ;» Κι ο Καγίν δεν ήξερε τι ν’ απαντήσει. Μόνο την ομορφιά της Τιτιλάγιο έβλεπε και τα παιδιά που θα του έκανε και τη ζήλεια των άλλων φυλάρχων σαν θα την αντίκριζαν. Ούτε που θυμόταν πια την κατάρα. «Μα σ’ έσωσα» της είπε σαστισμένος. «Ήσουν κλεισμένη μες στο δέντρο και σε φύλαγαν λιοντάρια, εγώ σε γλίτωσα και σ’ αγάπησα με το που σε είδα». «Δώσε μου, τότε, ένα φιλί, να σε θυμάμαι και να σε ποθυμώ όσο θα περιμένω να γυρίσεις» αποκρίθηκε η Τιτιλάγιο. Το παλικάρι χάρηκε, γιατί πίστεψε πως η κοπέλα είχε βρει τα λογικά της και θα φερόταν σαν σωστή γυναίκα μπροστά στους γονείς του. Τη φίλησε κι αμέσως έπεσε νεκρός. Μπορεί τα δηλητηριώδη αγκάθια να είχαν φύγει με το νερό, μα η Τιτιλάγιο δεν χρειαζόταν αγκάθια για να σκοτώσει, το φαρμάκι ήταν στο δέρμα και στα χείλια και στα μαλλιά της∙ η ανάσα της η ίδια ήταν φαρμακερή κι η ομορφιά της τρεις φορές χειρότερη. Αυτή είναι η ιστορία, κορίτσι. Τώρα την ξέρεις. Υποθέτω πως τη λέμε για να θυμόμαστε ή για να παρηγοριόμαστε, δεν έχω ιδέα. Για να θυμόμαστε ότι κανείς δεν είναι κανενός, ότι μπορεί οι λευκοί αφέντες να έχουν όπλα, μα και δεν σκοτώνουν μόνο τα όπλα, σκοτώνουν και τα χέρια. Και για να παρηγοριόμαστε ότι μια μέρα θα τους δηλητηριάσουμε και θα πέσουν όλοι τους ξεροί και θα ’μαστε πάλι λεύτεροι. Τι να σου πω, τόσα ξέρω κι εγώ, τόσα λέω. Εσύ αυτό να κρατήσεις, κορίτσι: μονάχα του εαυτού σου είσαι, κανενός άλλου. Κι αν φας καμτσικιές, να μην το λησμονήσεις. Κι αν σου περάσουνε χαλκάδες, να μην τους αφήσεις να σε βαρύνουν. Μονάχα του εαυτού σου. Ούτε οι θεοί δεν είναι αφεντάδες ανθρώπων, πόσο μάλλον οι άλλοι άνθρωποι. Ακούς, κορίτσι; Ούτε οι θεοί.
  7. 2 points

    until

    Σχολίασα και ψήφισα. Χρωστάω δυο κριτικές που θα τις γράψω αύριο (μία την έχω ήδη γραμμένη). Καλή επιτυχία σε όλους!
  8. 2 points
    Όνομα: Βάγια/Νίκη Είδος: φαντασίας Βια: όχι άμεσα, μόνο υπαινυκτικά Σεξ: όχι Αριθμός λέξεων: 1.910 λέξεις Αυτοτελής: Ναι Σχόλια: Για τον 49ο Διαγωνισμό Φαντασίας Στοιχειωμένος τόπος.docx
  9. 2 points
    Όνομα Συγγραφέα: Νίκος Φερεντίνος Είδος: ιστορία φαντασίας Βία; Όχι Σεξ; Όχι Αριθμός Λέξεων: 3247 Αυτοτελής; Ναι Σχόλια:Η συμμετοχή μου για τον 49ο διαγωνισμό διηγήματος κατηγορίας Fantasy με θέμα "Δέντρο" Αρχείο: ροκανίζοντας το δέντρο της ζωής.pdf
  10. 2 points

    until

    doing my best. Την επόμενη εβδομάδα θα είναι live το project για το οποίο με έχουν προσλάβει και όταν δεν δουλεύω μασάω τις παρανυχίδες μου ή βγάζω ψώρα από το στρες μου. Καλά είμαι. Εσείς θα πληρώσετε τη νύφη στο τέλος. Να το ξέρετε
  11. 2 points

    until

    Τελείωσα με τα σχόλια! Θα σας βαθμολογήσω οσονούπω. Λίγες ιστορίες μεν, αλλά καλές προσπάθειες και προσωπικά εντόπισα δύο από αυτές τις ιστορίες που θεωρώ μικρά διαμαντάκια οπότε είμαι αυτό που λέμε ικανοποιημένος Καλή επιτυχία! Μπράβο σε όλους!
  12. 2 points

    until

    Άσε με κι εγώ τσαντισμένος είμαι από κούραση. Κλείνω να διαβάσω τον Κωνσταντίνο που του λέω το ίδιο πράγμα 3 φορές και δεν παίρνει μπροστά
  13. 2 points

    until

    Με συγχωρείς κι εμένα, απλώς τα άκουσες εσύ για τη συσσωρευμενη τσαντίλα μερικών ημερών για άσχετα θέματα. Αγάπη ολουθε.
  14. 2 points

    until

    Αγαπητέ John Ernst, δεν ξε΄ρω πόσων ετών είσαι άρα δεν μπορώ να μαντέψω ποιες υποχρεώσεις έχεις ή δεν έχεις, μπορεί να είσαι φοιτητής και να έχεις άφθονο χρόνο. Άσε με να σου πω δύο πραγματάκια, δεν είναι όλοι το ίδιο ελεύθεροι. Πολλοί έχουν οικογένειες και δουλειές, από το δεύτερο έχω και γω και μάλιστα είναι περίοδος ΦΠΑ που σημαίνει ότι πιο πολύ βλέπω λογιστικά βιβλία παρά τα δικά μου. Πρόσθεσε και το να έχεις ένα παιδί με ίωση ή να θες να τρέξεις σε δύο τρία φροντιστήρια τα παιδιά και καταλαβαίνεις ότι ο χρόνος είναι λίγος. Αλλά ας πούμε ότι σαν συγγραφείς βάζουμε πρώτα το γράψιμο. Νομίζεις ότι ο διαγωνισμός είναι το μόνο μας έργο; Προσωπικά γράφω ένα μυθιστόρημα με διορία και πρέπει να τελειώσω νωρίτερα να το δουν και κάποιοι για μια γνώμη, τελειώνω ακόμα ένα, γράφω ένα διήγημα (ναι αυτό που ήταν για εδώ και δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω), μεταφράζω τον Άγνωστο Πλανήτη και σχεδιάζω και μια σειρά αστυνομική. Διατηρώ και ένα ιστολόγιο επίσης. Καταλαβαίνεις ότι προσπαθώντας να τα προλάβω όλα με πάει λίγο πιο αργά και όπως είπε και η Πυργοδέσποινα όλοι κάνουμε κάτι ανάλογο. Επίσης προσωπικά χρειάζομαι να ξεκουράζομαι κιόλας, τα Beofenac δεν είναι καραμέλες να παίρνω συνέχεια. Τέλος είναι θέμα βασικής ευγένειας να μην επιτίθεσαι στον άλλο για κάτι τόσο απλο και τετριμένο. Ακόμα και αν είσαι σίγουρος ότι θα νικήσεις γιατί να βιάζεσαι; Είναι επίσης Ιπποτικό να λες ναι όταν σου ζητάνε κάτι, ειδικά όμορφες κυρίες. Όλα αυτά χωρίς πρόθεση επιθεσης, απλά φιλικά.
  15. 2 points

    until

    Το επόμενο θα είναι το Αερικό και μετά θα έρθει η σειρά για τα ευγενή τέκνα των Πυραύνων.
  16. 2 points

    until

    Yes please, εχω πήξει στη δουλειά.
  17. 2 points

    until

    Ό,τι θέτε, το χρειάζεστε;
  18. 2 points

    until

    Λόγω της παράτασης νομίζω πάει μέχρι 18
  19. 2 points

    until

    Αν δεν κάνω λάθος είναι το τρίτο! Έρημος και Ομίχλη, Πνεύματα, Βίλκα. ❤️
  20. 2 points

    until

    Πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να ολοκληρώσεις το Αερικό για να το δούμε στα βιβλιοπωλεία το 2019!
  21. 2 points

    until

    Και για να αναπτερώνεται το ηθικό μας, να μην ξεχνάμε ότι ένα βιβλίο που γράφτηκε σε nanowrimo εδώ εκδόθηκε πριν κάτι μέρες. ♥️
  22. 2 points
  23. 2 points
  24. 1 point
    Όνομα Συγγραφέα: Κοσμάς Είδος: Φάντασυ Βία; Αμελητέα Σεξ; Όχι Αριθμός Λέξεων: 3033 Αυτοτελής; Ναι Σχόλια: Η συμμετοχή μου για τον 49ο διαγωνισμό διηγήματος κατηγορίας Fantasy με θέμα "Δέντρο" Η_μηλιά__η_ελιά_και_η_ανθρώπινη_λαλιά.PDF
  25. 1 point

    until

    Είμαι σε δίλημμα ποιο μυθιστόρημα να τελειώσω (επιτέλους) τους Νεκρούς που Ονειρεύονται ή εκείνους που έχουν κατέβει στο Έρεβος;
This leaderboard is set to Athens/GMT+03:00
  • Newsletter

    Want to keep up to date with all our latest news and information? (STRONGLY RECOMMENDED)

    Sign Up
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..