Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 07/27/2020 in Posts

  1. 4 points
    Έχω αρχίσει εδώ και λίγο καιρό το απολύτως μεγαλύτερο και μετά μεγίστης βεβαιότητας βαρύτερο βιβλίο που έχει περάσει από τα χέρια μου και όταν λέω βαρύτερο, εννοώ κυριολεκτικά το πιο βαρύ και ασήκωτο βιβλίο που έχω διαβάσει. Τα στοιχεία μιλάνε μόνα τους: ύψος 25 εκατοστά, πλάτος 18 εκατοστά, πάχος 12 εκατοστά και βάρος (γιατί έκατσα και το ζύγισα) 3,5 ολόκληρα κιλά. Πρόκειται για τους "Άθλιους" του Βίκτωρος Ουγκώ, με χρονολογίας έκδοσης το 1976, όταν έφτιαχναν τα βιβλία για να κρατάνε μέχρι να τα διαβάσουν και τα δισέγγονά σου. Το εξώφυλλό του είναι τόσο χοντρό που σταματάει και σφαίρα, ενώ το χαρτί των σελίδων του τώρα το χρησιμοποιούν για να φτιάξουν τα εξώφυλλα των σημερινών βιβλίων. Η μόνη παραχώρηση που έκανε ο εκδότης στον δύστυχο αναγνώστη είναι ότι το έσπασε σε δυο τόμους, με τον κάθε έναν να ζυγίζει μόνο 1,75 κιλά. Στο ερώτημα πως κρατάς στα χέρια σου έστω και τον ένα τόμο, η απάντηση είναι ότι δεν το κρατάς, απλώς το ακουμπάς στα γόνατά σου και με τα χεράκια σου ξεφυλλίζεις απλά τις σελίδες. Καταλαβαίνεται τώρα από πού βγήκε ο όρος "τούβλο".
  2. 2 points
    Χάρρυ Χάρρισον και ''Μπιλ ο ήρωας του γαλαξία''.
  3. 2 points
    Ο Ανίκητος (Niezwyciężony/The Invincible, 1964) Τέταρτο βιβλίο του Στάνισλαβ Λεμ που διαβάζω, μετά το ιδιόρρυθμο αλλά πολύ ωραίο "Χειρόγραφα που βρέθηκαν σε μια μπανιέρα" που διάβασα τον Ιανουάριο του 2012 και τα υπέροχα "Συνέδριο για το μέλλον" και "Σολάρις" που διάβασα τον Απρίλιο και τον Αύγουστο του 2013 αντίστοιχα, και δηλώνω για άλλη μια φορά εξαιρετικά ικανοποιημένος, τόσο από την πλοκή και τις ιδέες του συγγραφέα, όσο φυσικά και από την καταπληκτική γραφή του. Το βιβλίο κυκλοφόρησε στα ελληνικά (επιτέλους!) φέτος τον Φεβρουάριο, αλλά έπρεπε να περιμένει τόσους μήνες αδιάβαστο στη βιβλιοθήκη μου, μέχρι να πάρω την απόφαση να το διαβάσω. Πιθανότατα ήθελα να πετύχω την κατάλληλη στιγμή, ώστε να το απολαύσω στον μέγιστο βαθμό. Και τα κατάφερα! Το βιβλίο είναι πραγματικά καταπληκτικό, ένα εξαιρετικό δείγμα "σκεπτόμενης" επιστημονικής φαντασίας, με μπόλικα τεχνολογικά μπιχλιμπίδια, ενδιαφέρουσες ιδέες, κάποιες φιλοσοφικές προεκτάσεις, αλλά επίσης δράση και μπόλικη αγωνία για την κατάληξη των ηρώων. Το βιβλίο αυτό είναι σαφώς πιο ευκολοδιάβαστο και εξωστρεφές σε σχέση με το "Σολάρις", όμως δεν είναι καθόλου απλοϊκό, θέλει την προσοχή του, θέλει μια κάποια ησυχία για να το απολαύσει κανείς, μιας και υπάρχουν αρκετές περιγραφές τεχνολογιών και εξωγήινων τοπίων, οπότε για να κάνεις μια εικόνα όλων αυτών που διαβάζεις, θα έλεγα ότι είναι απαραίτητη λίγη αυτοσυγκέντρωση. Η πλοκή είναι ενδιαφέρουσα, διαθέτει λίγο μυστήριο και πολλή αγωνία, η οποία διατηρείται και κλιμακώνεται μέχρι το τέλος. Η γραφή είναι εξαιρετική, ίσως όχι με τόσο συναίσθημα αλλά αν μη τι άλλο με αφόρητα ρεαλιστικές περιγραφές που δημιουργούν μια παράξενη και σε σημεία κλειστοφοβική ατμόσφαιρα (έστω και αν σκηνικό δράσης είναι ουσιαστικά η επιφάνεια ενός πλανήτη). Δεν το συζητάω, είναι από τα καλύτερα μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας που έτυχε να διαβάσω τα τελευταία χρόνια. Βέβαια, ήταν κάτι που περίμενα, μιας και ο Στάνισλαβ Λεμ είναι από τους καλύτερους συγγραφείς του είδους εκεί έξω, αλλά φυσικά έπρεπε να το διαβάσω για να το επιβεβαιώσω. Φυσικά, σαν βιβλίο ίσως να μην είναι για όλα τα γούστα, μιας και ανήκει στο είδος της "σκληρής" επιστημονικής φαντασίας. Όμως, κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για μια ιντριγκαδόρικη, καλογραμμένη και συναρπαστική ιστορία εξερεύνησης ενός πλανήτη, που άνετα μπορεί να καθηλώσει τους αναγνώστες. Υ.Γ. Η μετάφραση είναι πραγματικά εξαιρετική, όπως επίσης και η επιμέλεια του κειμένου. Άψογη δουλειά από τις εκδόσεις Η Άγνωστη Καντάθ. 9.5/10
  4. 2 points
    Από Άγνωστη Καντάθ, Πρωτοπορία και Public: Στάνισλαβ Λεμ - Ο Ανίκητος (Άγνωστη Καντάθ) Χάρρυ Χάρρισον - Ο πλανήτης των καταραμένων (Άγνωστη Καντάθ) George Simenon - Στριπτίζ (Άγρα) George Simenon - Η φυγή του κυρίου Μοντ (Άγρα) Γουίλιαμ Μπερνέτ - Το τέλος της διαδρομής (Άγρα) Blake Crouch - Η πόλη ΙΙΙ (Διόπτρα) Ρέημοντ Τσάντλερ - Αναζητώντας το κορίτσι (Ερατώ)
  5. 2 points
    Η κριτική μου όπως δημοσιεύτηκε αρχικά στη lefalok.gr Αν και δεν είμαι λάτρης των βιβλίων τρόμου και μυστηρίου, κάνω πάντα μία εξαίρεση σε βιβλία που έχουν το φανταστικό στοιχείο παρών. Για να πω την αλήθεια είχα πάρα πολλά χρόνια να διαβάσω ιστορία τρόμου και μυστηρίου. Δεν θα το κρύψω, θα είμαι ξεκάθαρος, πως ένας από τους κύριους λόγους που αποφάσισα να διαβάσω και να αξιολογήσω πρώτος αυτό το βιβλίο είναι επειδή εμπλέχθηκα στην διαδικασία έκδοσης του, κατευθύνοντας τον συγγραφέα ως ένα μικρό βαθμό. Παρόλα αυτά, το αποτέλεσμα με ικανοποίησε και από δω και στο εξής σκοπεύω να διαβάζω περισσότερα βιβλία από 'Ελληνες συγγραφείς που γράφουν ιστορίες τρόμου. Στην κυριολεξία δεν είχα ιδέα ότι το ελληνικό φανταστικό σε αυτό τον τομέα έχει βελτιωθεί τόσο πολύ. Γυρίζοντας πίσω στην αξιολόγηση μου τώρα για το συγκεκριμένο "πόνημα" μπορώ να πω ότι έμεινα πολύ ικανοποιημένος στο σύνολο των ιστοριών. Η πρώτη ιστορία μου δίνει την αίσθηση πως δεν θα αρέσει σε κάποιους, ενώ κάποιοι άλλοι θα την αγαπήσουν για την cult-ίλα που βγάζει. Σε γενικές γραμμές όμως πρόκειται για ένα πολύ ικανοποιητικό σύνολο ξεχωριστών ιστοριών τρόμου, με φανταστικά στοιχεία. Μου άρεσαν σε γενικές γραμμές οι περιγραφές, καθώς και τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών, ενώ η ροή κυλούσε άψογα σε όλες. Ως spoiler να αναφέρω πώς όλες οι ιστορίες συνδέονται ελαφρά με το άλλο βιβλίο του συγγραφέα, "Η Τελευταία Νύχτα της Αδέρας" το οποίο κυκλοφορεί ήδη από τις εκδόσεις Υδροπλάνο και λειτουργούν ως easter eggs. Κάποια ουδέτερα σχόλια που έχω να αναφέρω είναι πως θα μπορούσε να έχει γίνει λίγο καλύτερη επιμέλεια στο ίδιο το βιβλίο μιας και λείπουν κάποια πράγματα, όπως για παράδειγμα τα περιεχόμενα, ενώ υπάρχουν κάποια ορθογραφικά και συντακτικά λάθη τα οποία δεν μπορώ να πω ότι μου χάλασαν την ροή. Σε γενικές γραμμές, για αυτοέκδοση, είχε πολύ λιγότερα λάθη σε σχέση με άλλα που γίνονται από εκδοτικούς οίκους και υποτίθεται πως έχει γίνει έλεγχος… Στα μειονεκτήματα να αναφέρω πως παρότι υπήρχαν κάποια easter eggs που συνδέουν πολύ ελαφρά τις ιστορίες αναμεταξύ τους, δεν μπορώ να πω ότι με χάλασε κάτι άλλο. Ας δούμε όμως τώρα -μία προς μία- όλες τις ιστορίες μιας και σε κάθε συλλογή που διαβάζω, συνηθίζω να τις αξιολογώ ξεχωριστά σαν να ήταν βιβλίο από μόνες τους. "Νυχτερέμι" - Η πρώτη ιστορία μου έκανε για κλασικό pulp fiction της παλιάς καλής εποχής με στοιχεία σπλάτερ και σενάριο b-movie. Παρά το τρελό και σε κάποια σημεία άκυρο σενάριο της, η ροή κυλά όμορφα καθώς και οι χαρακτήρες. Ο ένας από τους πρωταγωνιστές παρουσιάζεται και ως comfort character και βελτιώνει ή για την ακρίβεια δίνει αστείες νότες σε όλη την ιστορία. Με τους χαρακτήρες δεν μπορώ να πω πως δέθηκα ιδιαίτερα και για αυτό το λόγο δεν μου δημιούργησε κάποια ιδιαίτερα συναισθήματα το τέλος. Αν λοιπόν είσαι fan των παλιών cult ταινιών, θα την βρεις αρκετά διασκεδαστική. Από την άλλη, είναι μια ιστορία που δεν θα είναι είναι για όλους. "Εφτάψυχη" - Αυτή η ιστορία με συγκλόνισε περισσότερο από τις άλλες και είναι αρκετά μεγάλη, σε μέγεθος νουβέλας. Αν και δεν συνηθίζω spoiler σε βιβλία, η ιστορία αφορά μια γάτα και τα μικρά της, από την δική της οπτική. Η ιστορία έχει από την αρχή την αίσθηση του μυστηρίου, που σταδιακά διαδέχεται η ένταση και η αγωνία. Οι σκηνές μου έκοβαν την ανάσα και "ίδρωσα" αρκετά για να την τελειώσω. Είχα καιρό να διαβάσω τόσο δυνατή ιστορία. Περιέχονται αρκετές δόσεις γραφικής βίας, οπότε απευθύνεται για άτομα 18+ αυστηρά! Σε συζήτηση που είχα με τον συγγραφέα του βιβλίου, μου ανέφερε πως όταν το έστειλε σε εκδοτικό οίκο για αξιολόγηση/έκδοση, του το απέρριψαν λόγω υπερβολικής βίας και αυτή που το αξιολόγησε έβαλε τα κλάματα. Εγώ αυτό θα το έβαζα στο οπισθόφυλλο... για διαφήμιση, μιας και τέτοια βιβλία πρέπει να διαβάζονται. Πέρα από την πλάκα, μιλάμε για δυνατή ιστορία που θα σας συγ(κλονίσει). "Μαντρακούκος" - Η τρίτη και τελευταία ιστορία είναι πιο ήπια σε σχέση με την προηγούμενη, αλλά δεν αποτυγχάνει να σε "τρομάξει". Έχει ένα ύφος χαρούμενης Χριστουγεννιάτικης ιστορίας πού καταλήγει στον απόλυτο όλεθρο. Περιέχει αρκετά κλασικά τρόπαια τα οποία μου αρέσει να βλέπω σε ιστορίες και τα περιμένω. Για αυτό το λόγο κιόλας δεν μπορώ να πω ότι συνέβη κάτι το οποίο δεν το περίμενα από πλευράς πλοκής, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι σε αρκετά σημεία δεν κράτησα την αναπνοή μου μέχρι να τελειώσει η σελίδα, περιμένοντας με αγωνία να δω τι θα γίνει στους πρωταγωνιστές. Το μόνο αρνητικό της συγκεκριμένης ιστορίας είναι πως ήθελε παραπάνω επιμέλεια από τον συγγραφέα μιας και κάποια λάθη με ανάγκασαν διαβάσω κάποια στιγμή από την αρχή για να καταλάβω τι εννοούσε ή ότι εννοούσε ακριβώς το αντίθετο, έτσι έχασα λίγο τον μπούσουλα και την ροή κάποιες φορές. Κλείνοντας, θέλω να αναφέρω πως η συγκεκριμένη συλλογή περιέχει κάποιες πολύ δυνατές ιστορίες που θα σας συγκινήσουν και θα σας κάνουν να ριγήσετε. Εμένα πάντως το συγκεκριμένο βιβλίο ξύπνησε το "ζωώδες ένστικτο" μου και θα ήθελα να διαβάσω περισσότερες ιστορίες τρόμου με φανταστικά στοιχεία όπως αυτό.
  6. 2 points
    Πρώτη επαφή με το έργο του Μιχάλη Δαγκλή, αν και από τον Οκτώβριο του 2018 έχω αγορασμένη τη συλλογή διηγημάτων "Αγαλήνευτα βάθη". Αλλά είπα να αγοράσω και να διαβάσω άμεσα τούτη τη συλλογή, μιας και είναι φετινή κυκλοφορία και μικρότερη σε μέγεθος, για να δω τι "παίζει" και με τον συγκεκριμένο συγγραφέα. Λοιπόν, αν μη τι άλλο πέρασα ωραία την ώρα μου. Το βιβλίο περιέχει τρεις ψυχαγωγικές και αρκετά αιματοβαμμένες ιστορίες που προσφέρουν δράση, αγωνία και, φυσικά, μπόλικο αίμα. Τα διηγήματα "Νυχτερέμι" και "Μαντρακούκος" ήταν αρκετά ικανοποιητικά και με διάφορα καλούδια, αλλά εντέλει δεν με εντυπωσίασαν ούτε ως προς τη γραφή ούτε ως προς τις ιδέες, ενώ κάποια πράγματα δεν με έπεισαν ιδιαίτερα. Όμως το αρκετά μεγάλο σε μέγεθος διήγημα "Εφτάψυχη" ήταν πραγματικά πάρα πολύ καλό και, θα έλεγα, αρκετά διαφορετικό από τα συνηθισμένα: Βλέπετε, πρωταγωνίστρια είναι μια... γάτα, που προσπαθεί να σώσει τα μικρά της από δυο διεστραμμένους τύπους. Η γραφή εδώ είναι έντονη, ο συγγραφέας κατάφερε να με κάνει ένα με την αγωνία και τον φόβο της γάτας, στην απεγνωσμένη προσπάθειά της απέναντι στα δίποδα πλάσματα που προκαλούν καταστροφή. Οι περιγραφές είναι ρεαλιστικές και ιδιαίτερα γλαφυρές στις σκηνές βίας (που είναι πολλές), ενώ οι ρυθμοί είναι έντονοι από την αρχή μέχρι το τέλος. Ειλικρινά, είναι από τα πολύ καλά διηγήματα τρόμου και αγωνίας που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό, γι'αυτό και την τελευταία στιγμή το βιβλίο τσιμπάει και τέταρτο αστεράκι. Τέλος, μιας και ουσιαστικά μιλάμε για αυτοέκδοση, υπάρχουν λαθάκια επιμέλειας: Τίποτα το φοβερό, βέβαια, απλώς το αναφέρω. 7.5/10
  7. 1 point
    57. Οδηγός ενός αστροναύτη για τη ζωή στη γη - Chris Hadfield (406) Σε ηλικία εννέα ετών, από την τηλεόραση των γειτόνων του, είδε το αδύνατο να γίνεται δυνατό, τον Νιλ Άρμστρονγκ το 1969 να πατάει προσεκτικά στην επιφάνεια της Σελήνης. Αργότερα το ίδιο βράδυ επιστρέφοντας στο εξοχικό του παρατήρησε το φεγγάρι. Δεν ήταν πλέον ένα μακρινό, άγνωστο ουράνιο σώμα αλλά ένας τόπος των οποίων είχαν περπατήσει, μιλήσει, εργαστεί και κοιμηθεί άνθρωποι. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή κατάλαβε τι ήθελε να γίνει στη ζωή του, θα εξερευνούσε το διάστημα, επεκτείνοντας τα όρια της γνώσης και των ανθρωπίνων δυνατοτήτων, θα γινόταν αστροναύτης. Για να βρεθεί στο διάστημα χρειάστηκαν χιλιάδες μέρες εκπαίδευσης και μόλις 8 λεπτά και 42 δευτερόλεπτα ταξίδι με το διαστημικό λεωφορείο Atlantis στις 12 Νοεμβρίου του 1995. Ένα αληθινό πρόσωπο ο Chris Hadfield, ο πρώτος Καναδός αστροναύτης, μας παρουσιάζει την όλη διαδικασία για να γίνει κανείς αστροναύτης, την εκπαίδευση του από την Nasa καθώς και τη ρουτίνα της ζωής στον διεθνή διαστημικό σταθμό και την επιστροφή στη γη και την αποκατάσταση που χρειάζεται ο ανθρώπινος οργανισμός μετά από ένα τέτοιο ταξίδι. Στα θετικά είναι η στάση ζωής που κράτησε γενικότερα, αφού η όλη αυτή διαδικασία τον δίδαξε να ζει καλύτερα και πιο ευτυχισμένος στη γη. Μια ευχάριστη εμπειρία για εμένα, αφού διαβάζοντας την ιστορία, έμαθα ένα σωρό πράγματα που αγνοούσα όσον αφορά τα διαστημικά ταξίδια. Το μόνο αρνητικό που βρήκα είναι η λογοκρισία, ο ίδιος όπως και όλοι οι αστροναύτες δεν μας είπαν ποτέ πραγματικά, για το τι είδαν εκεί έξω…
  8. 1 point
    Το διαμάντι του Μαχαραγιά Καιρό είχα να διαβάσω βιβλίο του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον και το "Το διαμάντι του Μαχαραγιά" -που κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μάγμα μέσα στον Ιούλιο- μου φάνηκε σαν μια καλή ευκαιρία για να τον ξαναπιάσω. Και πάλι πέρασα πολύ ωραία την ώρα μου, έστω και αν στην τελική δεν ξετρελάθηκα κιόλας (όπως και να το κάνουμε, το "Το νησί των θησαυρών" παραμένει αξεπέραστο). Το βιβλίο αποτελείται από τέσσερις ιστορίες οι οποίες ουσιαστικά αποτελούν μέρη μιας ενιαίας ιστορίας, που έχει να κάνει με την ξέφρενη πορεία ενός διαμαντιού, που σε μικρό χρονικό διάστημα αλλάζει κατόχους με αλλόκοτους έως και αστείους τρόπους. Πρόκειται για ένα ωραίο και ψυχαγωγικό βιβλιαράκι, γεμάτο αστείες καταστάσεις και χαρακτηριστικές σκηνές, με την ατμόσφαιρα να θυμίζει και λίγο παραμύθι. Εννοείται πως αποτελεί προϊόν της εποχής του, δείχνει τα χρόνια του στη γραφή και το υπόβαθρο των χαρακτήρων, αλλά προσωπικά αυτό το βρίσκω θετικό, μιας και κάπως έτσι βλέπεις πώς ήταν εκείνα τα χρόνια και πώς σκέφτονταν γενικά οι άνθρωποι σε εκείνη τη μεριά του πλανήτη. Γενικά, ένα ευκολοδιάβαστο και ευχάριστο ανάγνωσμα, ό,τι πρέπει για να ξεφύγει κανείς από την πεζή πραγματικότητα και να περάσει γρήγορα και ξεκούραστα η ώρα. 7.5/10
  9. 1 point
    Διάβασα την συλλογή ''Κάπου μία φωνή''. Στο ομότιτλο βλέπουμε την γνωστή φόρμουλα αστρικού σκάφους που έχει καταπέσει σε ξένο πλανήτη. Εχθρικό, οπότε και πλήρωμα και επιβάτες την έχουν που...σει. Πολύ και αγρίως. Μην έχοντας λοιπόν άλλη επιλογή, ξεκινούν το μακρύ όσο και επικίνδυνο ταξίδι προς τον κοντινότερο σταθμό. Ετερόκλητο σύνολο, άλλοι έχοντας κάποιες ελάχιστες γνώσεις φαρμακευτικής, μηχανικής και επιβίωσης. Και άλλοι τίποτα άλλο εκτός από τα βραδυκίνητα τους κορμιά. Τρόφιμα ελάχιστα, έδαφος δύσβατο. Και ο μπλε ήλιος αδυσώπητος, να τσουρουφλίζει. Όταν μάλιστα συνεπικουρούνται και από ντόπια πλάσματα που τους βλέπουν ως κινητούς μεζέδες, καταλαβαίνει κανείς ότι τα πράγματα είναι ζόρικα. Στο γνωστό αγωνιώδες, κυνικό στυλ, με το πανταχού παρών μαύρο χιούμορ. Περιλαμβάνεται και το ''Στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών'' όπου έχει κανείς την δυνατότητα ύστερα από ανυπόφορα μεγάλη και ανιαρή παράταση ζωής, να επιλέξει να πεθάνει. Έτσι θα πράξει και ο πρωταγωνιστής, μόνο που διακατέχεται από λιγότερα συμβατικά κίνητρα. Ωραίος ο Ράσσελλ, καλός. Μου άρεσαν όλα του, έστω αυτά τα ελάχιστα που έχω διαβάσει. Ίσως δικαίως να μην θεωρείται της '''εμβέλειας'' των Ασίμωφ, Κλαρκ, Ντικ και άλλων γιγάντων του είδους. Αλλά ναι, είναι καλός. Ανώτερος της φήμης του, θα έλεγα ότι έχουμε να κάνουμε με περίπτωση υποτιμημένου συγγραφέα. Όποιος δεν τον ξέρει θα έλεγα ότι αξίζει τον κόπο να τον ανακαλύψει.
  10. 1 point
    Αμπδόν Ουμπίδια - Σιωπηλή σαν το θάνατο (Callada como la muerte, 2013) Δεύτερο βιβλιαράκι των εκδόσεων Carnivora που διαβάζω (έχω αγοράσει και τα πέντε που έχουν κυκλοφορήσει) μετά το ωραίο και ιδιαίτερο "Προτελευταίο πολεμικό ψευδώνυμο" του Ραούλ Αρχεμί που διάβασα τον Ιανουάριο, και δηλώνω ξανά ικανοποιημένος. Εδώ ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ μεγάλο διήγημα ή με μια σχετικά μικρή νουβέλα, ανάλογα πώς το βλέπει κανείς. Άνετα μπορεί να διαβάσει κανείς το βιβλίο αυτό σ'ένα απογευματάκι, ακόμα και αν είναι πιο χαλαρός αναγνώστης από μένα. Η ιστορία είναι καλή και ενδιαφέρουσα, λιτή και περιεκτική σε νοήματα και εικόνες, η γραφή εξαιρετική και σε σημεία καθηλωτική (υπάρχουν δυο ή τρεις μονόλογοι που πραγματικά με καθήλωσαν), ενώ η ατμόσφαιρα καταπληκτική, θα έλεγα με νουάρ αποχρώσεις. Πιστεύω ότι ο συγγραφέας είχε υλικό για μια μεγαλύτερης έκτασης ιστορία που θα ήταν εξίσου δυνατή, όμως δεν πειράζει, ακόμα και έτσι κατάφερε να με ικανοποιήσει. Όσον αφορά την έκδοση, είναι κλασικά πολύ προσεγμένη και γενικά καλαίσθητη, οπότε χαλάλι η τσιμπημένη τιμή. 8/10
  11. 1 point
    Είμαι στα μισά του Συνέδριο για το Μέλλον(Futurological Congress) και έχω πραγματικά εντυπωσιαστεί από την γραφή του! Τρομερός τεχνίτης του λόγου,αναπτύσσει θεαματικά τον πρωταγωνιστή και περιγράφει με έναν εντυπωσιακό ρυθμό κωμικοτραγικές καταστάσεις,πάντα με ένα ευφυές και φιλοσοφημένο χιούμορ. Εκτός από το περίφημο Solyaris τι άλλο πρέπει να διαβάσουμε από τον κύριο; Φαίνεται να έχει μεγάλες προοπτικές.
  12. 1 point
    Από ιδιώτες με 70 ευρώ: - Ζωρζ Μπατάιγ: Το Γαλάζιο του ουρανού (Άγρα) - Ρούντολφ Ες: Αυτοβιογραφία- Η ζωή και η δράση του στο Νταχάου, στο Ζάξεν Χαουέζεν και στο Άουσβιτς (Νεφέλη) - Πιερ Μίλζα: Οι Μελανοχιτώνες της Ευρώπης- Η Ευρωπαϊκή ακροδεξιά από το 1945 μέχρι σήμερα (Scripta) Και από Πρωτοπορία με 110 ευρώ: - Στίβεν Κινγκ: Το Κοράκι (Κλειδάριθμος) - Τζορτζ Όργουελ: Μέρες της Βιρμανίας (Κάκτος) - Κάριν Σλότερ: Η Καλή κόρη (Gutenberg) - Κάρολος Ντίκενς: Ο Ζοφερός οίκος Α', Β' (Gutenberg) - Συλλογικό έργο: Έτσι βλέπω τον κόσμο- Η επιστήμη του Homo Universalis (Δίαυλος) - Τίμοθυ Σνάιντερ: Αιματοβαμμένες χώρες- Η Ευρώπη μεταξύ Χίτλερ και Στάλιν (Παπαδόπουλος)
  13. 1 point
    Από διάφορα βιβλιοπωλεία και ιδιώτες: 1. Λάζαρος Αλεξάκης - Ομπλίκ (Αίολος). 12,63€ 2. Μόνικα Οχέδα - Mandíbula (Σκαρίφημη). 17€ 3. Α. Τζ. Ριντλ - Οι κλέφτες του Ήλιου (Anubis). 17,91€ 4. Αμπδόν Ουμπίδια - Σιωπηλή σαν το θάνατο (Carnivora). 12,60€ 5. Όσκαρ Χιχουέλος - Οι Μάμπο Κινγκς παίζουν τραγούδια αγάπης (Ζαχαρόπουλος). 8€ 6. Άννα Τάιλερ - Ψίθυροι της καρδιάς (Ζαχαρόπουλος). 8€ 7. Ντινάου Μενγκέστου - Όλες οι χάρες του ουρανού (Πόλις). 15€ 8. Πίτερ Τέιλορ - Επιστρέφοντας στο Μέμφις (Οδυσσέας). 2€ 9. Αδόλφο Μπιόι Κασάρες - Ημερολόγιο του πολέμου των χοίρων (Άγρωστις). 20€
  14. 1 point
    Μιχάλης Δαγκλής - Ζωώδες ένστικτο (Ιδιωτική έκδοση, 2020)
  15. 1 point
    Με κόκκινο οι νέες προσθήκες στη λίστα. 2020 01. Goscinny/Uderzo - Αστερίξ: "Ο Αστερίξ στους Ελβετούς" (9/10) 02. Hergé - Τεντέν: "Οι 7 κρυστάλλινες μπάλες" (8.5/10) 03. Hergé - Τεντέν: "Ο ναός του Ήλιου" (8.5/10) 04. Masiero/Cremona/Avallone - Mister No Revolution: "Αμαζονία" (9/10) 05. Brubaker/Epting - Captain America: Στρατιώτης του Χειμώνα (8.5/10) 06. Claremont/Miller - Wolverine (9/10) 07. Burattini/Vincenzo/Piccioni/Freghieri - Ζαγκόρ: "Ο ήρωας του Ντάρκγουντ" (9.5/10) 08. Hugo Pratt - Κόρτο Μαλτέζε: "Τα νεανικά χρόνια" (7/10) 09. Miller/David Mazzucchelli - Daredevil: Αναγέννηση (9.5/10) 10. Rauch/Pesce - Ζαγκόρ: "Η εκδίκηση της Γκάμπιτ" (8/10) 11. Lynd Ward - Άγρια περιπλάνηση (7/10) 12. Van Hamme/Francq - Λάργκο Γουίντς: "Ο κληρονόμος" (8.5/10) 13. Van Hamme/Francq - Λάργκο Γουίντς: "Το W Group" (8.5/10)
  16. 1 point
    Το review μου όπως έγραψα και στο blog του sff. Βιβλιοκριτική: Η εποχή των θρύλων Ο Γρηγόρης Δημακόπουλος κάνει το ντεμπούτο του με την Εποχή των Θρύλων, ένα sword & sorcery μυθιστόρημα που δεν θα έπρεπε να λείπει από τα ράφια κανενός έλληνα οπαδού του φανταστικού. είναι η δεύτερη αναγνωστική επαφή με τον συγκεκριμένο συγγραφέα. Την πρώτη του ιστορία την διάβασα στην συλλογή διηγημάτων Πολεμικές Ιαχές. Τα δυνατά κι αγαπημένα μου σημεία του συγκεκριμένου βιβλίου είναι η κοσμοπλασία, καθώς και η ξεχωριστή φωνή του κάθε χαρακτήρα. Φαίνεται πώς ο συγγραφέας ασχολήθηκε αρκετά την αρχή ως το τέλος. Δεν βαρέθηκα ούτε μία φορά στις αναφορές αυτών των μύθων καθώς και πώς εμπλέκονται στην κεντρική ιστορία. Σε αρκετά σημεία μου έδωσε αυτό το αίσθημα ότι διαβάζω το Game of Thrones, αλλά καλύτερο ο τρόπος που παρουσιάζεται η κόσμοπλασιά είναι ένα από τα δυνατά ατού και ελπίζω στο δεύτερο βιβλίο να έχουμε την ίδια “ποσότητα.” όσον αφορά τώρα τους χαρακτήρες όλοι παίζουν τον ρόλο τους στην εξέλιξη της ιστορίας. Σε άλλα βιβλία μπορεί να βρω κάποιον χαρακτήρα που με ενοχλεί ή που να είναι περιττός, αλλά εδώ φαίνεται πως έχει πέσει η δουλειά και όλα έρχονται και δένουν όπως θα έπρεπε σε μία ιστορία τέτοιου τύπου. Στα ουδέτερα σχόλια να πω πως όσοι έχουν διαβάσει Έλρικ του Μελνιμπονέ και γενικότερα τα βιβλία του Μουρκοκ, θα βρουν πολλά γνώριμα στοιχεία. Αυτά εντάσσονται με έναν μοναδικό τρόπο στη συγκεκριμένη ιστορία και δένουν τέλεια. Κάποιοι επίσης που έχουμε διαβάσει dune ίσως να δούμε γνώριμα στοιχεία για το πώς αντιμετωπίζουν οι χαρακτήρες τον φόβο. Βέβαια σε συζήτηση που είχα με τον συγγραφέα μου είπε ότι έχει διαβάσει dune, αλλά αφότου έγραψε το βιβλίο. Συνεχίζοντας τα ουδέτερα σχόλια να πω πως είναι ένα από τα ελάχιστα βιβλία που διάβασα τα οποία δεν έχουν συντακτικά ή γραμματικά λάθη και η επιμέλεια τους είναι άψογη. Το μέγεθος του βιβλίου είναι πάνω από 600 σελίδες και δεν είναι το κλασσικό paperback. Άνετα σε μέγεθος είναι όσο δύο ξεχωριστά μυθιστορήματα. Αν σκεφτούμε ότι το μέγεθος ενός μεγάλου μυθιστορήματος είναι γύρω στις 100.000 λέξεις, εδώ είναι κοντά στις 200.000… με λίγα λόγια θα αφιερώσετε κάμποσο χρόνο για να το τελειώσετε. επειδή Γενικά είμαι οπαδός των βιβλίων που είναι γύρω στις 200 σελίδες paperback, Αυτός ήταν και ένας λόγος που παρότι το είχα καιρό στη βιβλιοθήκη μου, το διάβασα αργότερα. Αυτό που θα ήθελα να βελτιωθεί στο επόμενο βιβλίο είναι ο τρόπος των περιγραφών. Θεωρώ πως είναι πολύ λεπτομερής σε σημείο που κάποιες φορές να παρέκαμψα κάποιες περιγραφές, μιας και ήδη οι άλλοι χαρακτήρες είχαν αναφερθεί σε αυτό. Αυτό είναι επίσης υποκειμενικό μιας και πολλές φορές, έχω πιάσει τον εαυτό μου να παρακάμπτω κάποια κομμάτια μιας και βαριέμαι να διαβάζω περιγραφές, το συγκεκριμένο με σχετική επιφύλαξη. Κλείνοντας θα ήθελα να πω πως είναι ένα βιβλίο σε αρκετά σημεία με συγκίνησαν και με έκαναν να ριγήσω. Ομολογώ να πω πως είναι ένα βιβλίο που μου “έλειψε” επειδή το τελείωσα και περιμένω πώς και πώς για το επόμενο της σειράς!
  17. 1 point
    Τον Μάρτιο του 2009, όταν πήγαινα ακόμα Β' Λυκείου (πώς περνάνε τα χρόνια ρε γαμώτο!), διάβασα σχεδόν από τύχη το "Σχέδιο Φράκταλ", πιθανότατα το πρώτο βιβλίο του Ελληνικού Φανταστικού που έτυχε να πέσει στα χέρια μου. Θυμάμαι ότι μου άρεσε πολύ, αν και βέβαια έχουν περάσει τόσα χρόνια από τότε και στο μεταξύ έχω διαβάσει στην κυριολεξία εκατοντάδες βιβλία, με αποτέλεσμα να μην θυμάμαι περισσότερες λεπτομέρειες. Οπότε τον είχα σταμπάρει από τότε τον Κώστα Χαρίτο και ανυπομονούσα να διαβάσω κάποιο επόμενο βιβλίο του. Έντεκα χρόνια μετά, επιτέλους κυκλοφόρησε το δεύτερο μυθιστόρημά του, το οποίο άρπαξα αμέσως... και δεν άργησα να το ξεκοκαλίσω. Δεν το συζητάω, είναι ένα από τα πιο ευκολοδιάβαστα και εθιστικά βιβλία που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό. Για αύριο το βράδυ ήταν... προγραμματισμένο να το τελειώσω, έλα όμως που με το ζόρι κράτησε μέχρι σήμερα το μεσημέρι. Μια η γραφή, μια η αγωνιώδης πλοκή και οι ιντριγκαδόρικες ιδέες, δεν μπορούσα με τίποτα να το αφήσω κάτω. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες κατάλαβα ότι αν μη τι άλλο η ανάγνωση του βιβλίου αυτού θα ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα και άκρως ψυχαγωγική εμπειρία. Υπάρχουν ωραίες και ιντριγκαδόρικες ιδέες με κοινωνικοπολιτικές και φιλοσοφικές προεκτάσεις, οι οποίες μπορεί να διχάσουν τους αναγνώστες αλλά σίγουρα θα τους βάλουν να σκεφτούν κάποια πράγματα για τον κόσμο γύρω τους, η πλοκή προσφέρει δράση, αγωνία και κάμποση ένταση, ενώ και οι βασικοί χαρακτήρες έχουν τις ιδιαιτερότητές τους και δεν είναι αδιάφοροι. Επίσης το ένα γεγονός διαδέχεται το άλλο, ανά κάθε κεφάλαιο παρακολουθούμε πότε τον έναν και πότε τον άλλο χαρακτήρα, μέχρι που στο τέλος γίνεται το... μπαμ! Η αλήθεια είναι ότι το τέλος μου φάνηκε κατά κάποιο τρόπο λιγάκι βιαστικό για τα γούστα μου, ίσως θα μπορούσε να απλωθεί σε λίγες παραπάνω σελίδες, αν και, εδώ που τα λέμε, πολλές φορές κάπως έτσι εξελίσσονται τα πράγματα. Επίσης ορισμένα πράγματα δεν με έπεισαν απόλυτα, ενώ θα ήθελα να υπάρχει περισσότερο background (που λένε και στο χωριό μου) σε κάποιους χαρακτήρες, ώστε να κατανοήσουμε πλήρως τα κίνητρά τους. Συμπερασματικά, πρόκειται για ένα πάρα πολύ καλογραμμένο μυθιστόρημα με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας, γεμάτο ιδέες και κοινωνικοπολιτικές/καλλιτεχνικές ανησυχίες, που μεταξύ άλλων είναι ικανό να δώσει και λίγη τροφή για σκέψη. Τέλειο μπορεί να μην είναι (αλήθεια, ποιο βιβλίο είναι τέλειο; Υπάρχει;), όμως είναι τιμιότατο και εν γένει απολαυστικό. Σίγουρα θα μου μείνουν πολλές σκηνές στο μυαλό μου (ειδικά αυτές που έχουν να κάνουν με τον Ιβάν), έτσι γλαφυρές όπως ήταν οι περιγραφές τους. Και οφείλω να παραδεχτώ ότι θα κρατάω... μεγάλο καλάθι, για τυχόν επόμενα μυθιστορήματα του συγγραφέα. Άραγε, το "Χαμένα χρώματα" που υπάρχει στο εξώφυλλο, να παραπέμπει σε μια σειρά βιβλίων; Μακάρι! 8.5/10
  18. 1 point
    Καιρό είχα να ενημερώσω εδώ, ας το κάνω τώρα: Έχω ξεκινήσει το Κόκκινο, του Κώστα Χαρίτου. Οι πρώτες εντυπώσεις είναι άκρως θετικές...
  19. 1 point
    Χάντερ Σ. Τόμσον - Φόβος και παράνοια στο Λας Βέγκας (Fear and Loathing in Las Vegas). Εκδόσεις Πατάκη. Σελίδες: 296, Τιμή: 13,30-10%=11,97€ ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ Ο ρεπόρτερ Ραούλ Ντιουκ και ο δικηγόρος του, εφοδιασμένοι με αποφασιστικότητα, κάθε λογής ναρκωτικά και πλαστές κάρτες, μπαίνουν σε μια ανοιχτή Σεβρολέτ και ξεκινούν από το Λος Άντζελες για το Λας Βέγκας, όπου πάνε να καλύψουν δημοσιογραφικά έναν αγώνα ταχύτητας μοτοσικλετιστών. Στην πραγματικότητα, όμως, πρόκειται για ένα ταξίδι αναζήτησης του αμερικάνικου ονείρου στην πόλη που είναι γνωστή ως η βασίλισσα του τζόγου. Κι ενώ βρίσκονται στο απόλυτο ηθικό κενό, βουτηγμένοι στις καταχρήσεις και στην ακολασία, τους αναθέτουν να παρακολουθήσουν μια εθνική συνδιάσκεψη κατά των επικίνδυνων ουσιών. Εκεί, ανάμεσα στα οπλισμένα σαν αστακούς μέλη των σωμάτων ασφαλείας, φλερτάρουν με την καταστροφή. Βουλιάζουν στην παράνοια, στην κοινωνική παραμόρφωση αλλά και στο ξεκαρδιστικό χάος της Αμερικής την εποχή που ο Πρόεδρος Νίξον βρίσκεται ακόμα στον Λευκό Οίκο και η χώρα μετρά τα πτώματα της νεολαίας της στον πόλεμο του Βιετνάμ. Το μυθιστόρημα Φόβος και Παράνοια στο Λας Βέγκας, που πλέον θεωρείται κλασικό έργο της ποπ κουλτούρας, δημοσιεύτηκε αρχικά σε δύο συνέχειες στις σελίδες του περιοδικού Rolling Stone (Νοέμβριος 1971) κι έγινε αμέσως επιτυχία. Το 1998 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Τέρρυ Γκίλλιαμ, με πρωταγωνιστές τον Τζόννυ Ντεπ και τον Μπενίσιο Ντελ Τόρο. «Το καλύτερο μυθιστόρημα για την ντοπαρισμένη δεκαετία του 1970». New York Times Book Review «Το Φόβος και παράνοια στο Λας Βέγκας είναι μάλλον το καλύτερο βιβλίο που γράφτηκε ποτέ για αυτή την πόλη… Θυμωμένο, προφητικό, γεμάτο ζωντάνια και πάρα πολύ αστείο». Guardian
  20. 1 point
    Μ. Μπονάσο, Ρ. Μπαρντίνι & Λ. Ρεστρέπο - Επιχείρηση Πρίγκιπας (Operación Príncipe, 1988) Οφείλω να παραδεχτώ ότι τούτο το βιβλίο το πήρα σχεδόν αποκλειστικά λόγω του εξωφύλλου, μιας και όταν το έψαξα στο Goodreads δεν βρήκα παρά μονάχα τέσσερις αξιολογήσεις χωρίς σχόλια, οπότε ουσιαστικά δεν ήξερα τι να περιμένω από άποψη γραφής και περιεχομένου. Μου φάνηκε και ενδιαφέρουσα η θεματολογία και σχετικά χαμηλή η τιμή, δεν το σκέφτηκα παραπάνω. Ε, συνήθως κάπως έτσι ανακαλύπτει κανείς τα διαμαντάκια. Το βιβλίο μου άρεσε πολύ. Πρόκειται για μια αληθινή, αληθινότατη ιστορία, αυτή της απαγωγής του γενικού διευθυντή του Εργοστασίου Όπλων του Στρατού της Χιλής (FAMAE), αντισυνταγματάρχη Κάρλος Καρένιο, από μάχιμες μονάδες του Πατριωτικού Μετώπου Μανουέλ Ροδρίγκες (FPMR), την 1η Σεπτέμβρη του 1987, σαν ένα ΟΧΙ απέναντι στη διαιώνιση του τυράννου, Αουγούστο Πινοσέτ. Δόξα να έχει ο Κύριος, το βιβλίο δεν είναι γραμμένο σε ξύλινη γλώσσα, δεν μπουχτίζει τον αναγνώστη με πολιτική και κάθε είδους τσιτάτα, δεν τον χειραγωγεί, απλά, με ζωντανό και γλαφυρό τρόπο παρουσιάζει μια ενδιαφέρουσα και συναρπαστική ιστορία, από την αρχή μέχρι το τέλος. Οπωσδήποτε το βιβλίο ανήκει σ'αυτή τη μικρή κατηγορία μη μυθοπλαστικών έργων που είναι γραμμένα με μυθιστορηματικό τρόπο, με κάποιες ελευθερίες εκ μέρους των συγγραφέων, ώστε να δώσουν στα αληθινά περιστατικά περισσότερο χρώμα, χωρίς όμως να αλλάζουν την πραγματικότητα. Και, φυσικά, δεν λείπουν οι αναφορές στη γενικότερη πολιτικοκοινωνική κατάσταση της Χιλής της δεκαετίας του '80, που είναι ικανές να οδηγήσουν μεγάλο μέρος των αναγνωστών σε περαιτέρω έρευνες και αναγνώσεις. Όπως είπα, η γραφή είναι πολύ καλή και ζωντανή, όπως σε κάποια κατασκοπευτική ή αστυνομική περιπέτεια της προκοπής. Το μόνο σίγουρο είναι ότι απόλαυσα το βιβλίο από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα. Γι'αυτό και θα βάλω πέντε αστεράκια στο βιβλίο (τεσσεράμισι για την ακρίβεια), έστω και αν έτσι ίσως αδικώ καλύτερα και πιο σύνθετα βιβλία. 9/10
  21. 1 point
    Έχω αρχίσει ένα βιβλίο που λέγεται "Όσα παίρνει ο άνεμος", που έχει γράψει κάποια Μάργκαρετ Μίτσελ. Από αυτά που έχω διαβάσει μέχρι στιγμής φαίνεται ότι κάτι παίζει μεταξύ μιας Σκάρλετ Ο' Χάρα και ενός Ρετ Μπάτλερ. Για να μη με φάει η αγωνία, μιας και το βιβλίο είναι αρκετά μεγάλο, αν κάποιος γνωρίζει, μπορεί να με πληροφορήσει τι τελικά θα γίνει με αυτούς τους δυο; Θα τα βρουν στο τέλος ή όχι;
  22. 1 point
    Έχουνε κάνα νέο για την μετάφραση του way of kings? Κάπου πήρε το μάτι μου ό,τι πλησιάζει
This leaderboard is set to Athens/GMT+03:00
  • Newsletter

    Want to keep up to date with all our latest news and information? (STRONGLY RECOMMENDED)

    Sign Up
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..