Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 08/08/2020 in all areas

  1. 4 points
    Ξεκινώντας, το βιβλίο του Γρηγόρη, θεωρώ ότι είναι ένα πραγματικά ηχηρό ντεμπούτο και πιστεύω ότι αν συνεχίσει να δουλεύει έτσι θα μας δώσει πολλά καλά έργα. Πιστεύω ότι είναι ένα από τα βιβλία που δημιουργούν εικόνες που παραμένουν ανεξίτηλες στη μνήμη, έτσι που είμαι σίγουρος ότι όταν μετά από χρόνια το δω μπροστά μου, αμέσως θα μου έρθει στο μυαλό η εικόνα μιας αρένας, (όχι ρωμαϊκής αλλά μιας που ταιριάζει σε λογοτεχνία φαντασίας) όπου χτυπιούνται οι πιο δυνατοί πολεμιστές μιας εξαιρετικής κοσμοπλασίας. Στις λεπτομέρειες, είναι ένα βιβλίο που είναι το πρώτο από μια τριλογία, άρα ο ρόλος του είναι να μπάζει τον αναγνώστη στην υπόθεση, χωρίς να κορυφώνει. Θέλω να πω ότι εκπληρώνει το σκοπό του, να περιμένεις τα περισσότερα να γίνουν στη συνέχεια. Επίσης, πετυχημένα αφήνει πολλά ερωτηματικά, που σου δίνει ένα λόγο να το συνεχίσεις. Όσον αφορά στους χαρακτήρες, είναι πολύ καλά ανεπτυγμένοι και το θεώρησα το δυνατό σημείο του μυθιστορήματος. Μακριά από το κλισέ του κακού εναντίον του καλού, (η βασική πάλη γίνεται ανάμεσα σε δύο χαρακτήρες με τους οποίους ο συγγραφέας κατάφερε να ταυτιστώ και με τους δύο), που ενώ είναι πολεμιστές, αποπνέουν μια σπάνια ανθρωπιά. Η γλώσσα είναι στο μεγαλύτερο μέρος πολύ καλή, σε ορισμένα σημεία γίνεται μαγική και οι περιγραφές, αν και σε κάποια σημεία κουράζουν, είναι σίγουρα ένα από τα δυνατά σημεία του κειμένου. Τέλος, η κοσμοπλασία είναι ο κατάλληλος καμβάς πάνω στον οποίο ο συγγραφέας ξεδιπλώνει τις περιπέτειές του. Η Κόκκινη Αυγή είναι ένας κόσμος γεμάτος θρύλους, που ενώ δημιουργούνται προσδοκίες να δούμε σε κάθε πέτρα και κάθε δέντρο του κόσμου αυτού κάποιον θρύλο να ξεπηδά, ο συγγραφέας προτιμά να τους δίνει ζωή σε ανύποπτες στιγμές. Επίσης, είναι ένα βιβλίο που δεν πρέπει να τρομάζει ο όγκος του, καθώς όλες οι σελίδες παίζουν το ρόλο τους. Στα αρνητικά του ήθελα να σημειώσω κάποια λάθη που έχουν να κάνουν με την επιμέλεια, καθώς (σποραδικά ευτυχώς) πράγματα επαναλαμβάνονται στην ίδια παράγραφο, κάτι που εύκολα μπορούσε να αποφευχθεί.
  2. 4 points
    Do androids dream of electric sheep? Πρώτο βιβλίο που διαβάζω από Dick καθώς γενικά δεν διαβάζω και πολύ ΕΦ. Μου άρεσε πολύ ο post-apocalyptic κόσμος που επινόησε ο Dick. Γενικά το βιβλίο είναι μία ιστορία γεμάτη δράση, αλλά δεν λείπουν και οι ηθικοί και φιλοσοφικοί προβληματισμοί του συγγραφέα διατυπώνοντάς τους μέσα από τα μάτια του κεντρικού ήρωα. Το βιβλίο το απόλαυσα από την αρχή μέχρι το τέλος, και έχει μερικά πολύ δυνατά κι αξέχαστα κεφάλαια. Πέρασα πολύ ωραία, σε μία περίοδο που χρειαζόμουν ένα καλό βιβλίο.
  3. 3 points
    Όλες και όλοι έχουμε συναντήσει χρησμούς και προφητείες στα αγαπημένα μας βιβλία. Είτε πρόκειται για μια προαιώνια πεποίθηση, ότι κάποτε στο τάδε μέρος θα γεννηθεί ένας ήρωας με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που θα απαλλάξει τον κόσμο από κάποιο αβάσταχτο κακό, είτε πρόκειται για χρησμούς που δίνονται φαινομενικά τυχαία στους ήρωες κατά τη διάρκεια της ιστορίας και που αφορούν σε παγίδες ή ευλογίες που τους επιφυλάσσει το μελλούμενο. Σε κάθε περίπτωση, ο χρησμός, ή το να μάθει κανείς τὰ μέλλοντα ἔσεσθαι μπορεί να φαντάζει πολύ γοητευτικό, για τους παρακάτω λόγους: Συχνά οι ίδιοι οι αναγνώστες θέλουν να έχουν μία γενική ιδέα ως προς τα πού πηγαίνει το πράγμα, ενώ οι συγγραφείς χρησιμοποιούν το νήμα της προφητείας για να δέσουν πολλά και ίσως άσχετα μεταξύ τους στοιχεία σε μία ιστορία. Για όσους γράφουμε, η χρήση της προφητείας πρέπει να γίνεται με φειδώ και προσοχή, καθότι μπορεί να παρασυρθούμε από τη γοητεία της ποίησης των χρησμών και να αποκαλύψουμε υπερβολικά πολλά για την έκβαση της ιστορίας μας. Είναι λοιπόν απαραίτητο να συμπεριλάβουμε στο έργο μας προφητείες; Προσθέτουν, πράγματι, σε σημείο που να μην μπορούμε να τις αποφύγουμε; Είναι αλήθεια πως προφητείες και χρησμοί υπάρχουν σε όλα τα επικά έργα που θαυμάζουμε και από τα οποία αντλήσαμε. Οι προφητείες είναι υλικό των μύθων και κάθε θεός ή ήρωας που σέβεται τον εαυτό του έχει επισκεφτεί ένα μαντείο, έχει αναζητήσει μία ουράνια ή καταχθόνια καθοδήγηση, έχει παρακαλέσει ή εξαναγκάσει έναν ευσπλαχνικό ή απρόθυμο μάντη να του δώσει χρησμό. Ο Περσέας πρέπει να ξεγελάσει τις Γραίες, ο Οδυσσέας να κατεβεί στον Άδη να συμβουλευτεί τον Τειρεσία, ο Όντιν πρέπει να κρεμαστεί από ένα κλαδί του Δέντρου της Ζωής και να θυσιάσει το ένα του μάτι προκειμένου να κατακτήσει τη σοφία των Ρούνων. Οι προφητείες λοιπόν έχουν ενδιαφέρον, μπορεί να αποτελέσουν καμβά για επιπλέον περιπέτειες και προσδίδουν βάθος στο έργο μας και μία ποιότητα σχεδόν λαογραφική. Ωστόσο, όπως και οι ανατροπές, χρειάζονται κάποια προσοχή στο χειρισμό τους προκειμένου να μην καταστήσουν το έργο μας προβλέψιμο. Ας δούμε τι είδους προφητείες μπορεί να έχουμε και πώς μπορούμε να διαχειριστούμε την κάθε μία περίπτωση. 1. Η προφητεία όπου ένας ασήμαντος, ορφανός, προβληματικός κατά οποιονδήποτε τρόπο νέος θα τραβήξει το σπαθί από το βράχο/ καταστρέψει το δαχτυλίδι/ κλέψει το θρόνο/ σφάξει τους σαράντα δράκους/ κατατροπώσει τον Αρχικακό της ιστορίας πρέπει πλέον να αποφεύγεται. Όποτε παρουσιάζεται, με όποιον τρόπο και αν παρουσιάζεται, μπορούμε να υποθέσουμε ποιος ακριβώς θα είναι ο ήρωας και πώς περίπου θα νικηθεί ο Αρχικακός. (Επίσης συνήθως μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο κακός θα νικηθεί, έτσι κι αλλιώς, εφόσον διαβάζουμε τέτοιου είδους ιστορίες, είτε υπάρχει προφητεία στη μέση είτε όχι). Ούτως εχόντων των πραγμάτων το μόνο που μας απομένει είναι να παίξουμε με κάποιου είδους παραπλανητική προφητεία. Μπορεί για παράδειγμα η προφητεία να έχει μεταφερθεί λανθασμένα. Ένας στίχος, ή μία λέξη μπορεί να λείπουν, ή να έχουν διττή ερμηνεία. Κάποιο όνομα ή κάποια φυλή μπορεί να έχουν διαβαστεί λανθασμένα. Ο εχθρός επίσης που εννοεί η προφητεία μπορεί να είναι διαφορετικός από τον εχθρό που περιμένει ο αναγνώστης να νικηθεί. Γενικά, προσπαθήστε να παίξετε με παραφθορά ονομάτων, τοπωνυμίων και παρερμηνεία σημασιών. Θεωρείστε πως η προφητεία σας είναι «χαμένη στη μετάφραση» και αφήστε τον αναγνώστη να απολαύσει την ανατροπή που ακολουθεί. 2. Η προφητεία όπου κάποιο χαμένο αντικείμενο, σημαντικό για την εξέλιξη του μύθου, θα βρεθεί σε ένα συγκεκριμένο σημείο. Μπορεί να πρόκειται για κάποιο μαγικό όπλο ή για κάποιο ξόρκι που αν διαβαστεί θα επιφέρει συγκεκριμένα αποτελέσματα. Προσπαθήστε να παίξετε με τη φύση του αντικειμένου σας. Το όπλο μπορεί να είναι ένας άνθρωπος, ένα ζωντανό ον, ή απλώς κάποιος που να γνωρίζει τη γλώσσα για να διαβάσει σωστά το προαναφερθέν ξόρκι. Με άλλα λόγια σκεφτείτε το ζητούμενό σας να είναι ένα πρόσωπο, ενώ ο αναγνώστης είναι πεπεισμένος σε όλη τη διάρκεια του βιβλίου ότι πρόκειται για κάτι άψυχο. Μπορεί επίσης, σύμφωνα με την περίπτωση ένα, το αντικείμενο να βρεθεί σε εντελώς άλλο μέρος από αυτό που αναμένεται (λάθος ερμηνεία του τοπωνυμίου) ή να αποδειχτεί ότι ο ήρωας το είχε μαζί του από μίας αρχής. Ή ότι ήταν ο ίδιος, με κάποιον τρόπο, το μαγικό όπλο. 3. Η προφητεία που αφορά σε κάποιον χαμένο συγγενή του οποίου η εύρεση θα παίξει ρόλο στην εξέλιξη του μύθου ή των σχέσεων μεταξύ των ηρώων. Και πάλι φροντίστε να αποπροσανατολίσετε με κομψότητα τον αναγνώστη σας. Φροντίστε να νομίσει πως του δείχνετε προς μία κατεύθυνση ενώ στην πραγματικότητα να του δείχνετε προς την αντίθετη. Φροντίστε το πρόσωπο να είναι άλλο από αυτό που δείχνουν οι χρησμοί. Εξάλλου και στην αρχαιότητα κάθε χρησμός που σεβόταν τον εαυτό του είχε διττή σημασία. 4. Η πολλαπλή προφητεία: μπορείτε να πλάσετε την ιστορία σας ώστε ο ήρωας να δέχεται καταιγισμό προφητειών και χρησμών. Κάθε γεράκος με μπαστούνι στο χέρι κάτι έχει να του πει, κάθε μανιταροφάγα και δαφνομασούσα ιέρεια έχει μια κατεύθυνση να του υποδείξει. Όνειρα, σχήματα στην κούπα του τσαγιού, σπλάχνα ζωντανών ή κουλουράκια της τύχης: ο ήρωας (μαζί με τον αναγνώστη) θα μπερδευτεί και δεν θα δώσει σημασία σε τίποτα από ένα σημείο και μετά, μέχρι που θα αποδειχτεί ότι μία από όλες τις παλαβές προφητείες επαληθεύεται. Ίσως μάλιστα η πιο παλαβή. 5. Παρόμοια με το παραπάνω, μπορεί να έχουμε έναν εντελώς κωμικό ή αποτρελαμένο μάντη στον οποίο κανείς δεν δίνει ποτέ σημασία, μέχρι που να αποδειχτεί αληθινός σε κάτι ολωσδιόλου απίθανο. 6. Χρησιμοποιείστε την προφητεία με διαφορετικό σκοπό από αυτόν που αφήνετε να καταλάβει ο αναγνώστης. Για παράδειγμα: ένας άνθρωπος αναζητά τα τέσσερα κρυστάλλινα ραβδιά επειδή αν τα ενώσει, ο άρχοντας του τόπου θα απαλλαγεί από τις αιμορροΐδες του. Στην πραγματικότητα η προφητεία είναι πλαστή, επειδή κάποιος ή κάποιοι θέλουν οπωσδήποτε να μαζευτούν αυτά τα τέσσερα κρυστάλλινα ραβδιά και έχουν διοχετεύσει την προφητεία με τέτοιον τρόπο ώστε να φτάσει στα αυτιά του κατάλληλου για την αποστολή. Άρα τα ραβδιά είναι απαραίτητα αλλά για τελείως διαφορετικό λόγο. 7. Γίνετε επινοητικοί με τον τρόπο της προφητείας. Μην σκέπτεστε μάντεις σε έκσταση και γραμμές στο χέρι. Σκεφτείτε άλλου είδους τρόπους. Ένας άνθρωπος πρέπει να μπει σε ένα λαβύρινθο. Ο λαβύρινθος έχει 11, 22, 33 εξόδους (έναν αριθμό σημαδιακό τέλος πάντων). Αναλόγως το δρόμο που θα ακολουθήσει για να βγει, ο μάντης/ ιερέας που θα στέκει στην καθεμιά από τις εξόδους του λαβύρινθου θα προβλέψει το μέλλον του. Ο μάντης δεν θα διαβάσει το χέρι αλλά το χνάρι του ποδιού. Ο μάντης θα αφήσει τον ήρωα να περιπλανηθεί σε έναν κήπο και θα δώσει χρησμό αναλόγως ποια φρούτα θα κόψει ο ήρωας για να τραφεί. Ο μάντης είναι μουγκός και πρέπει να ζωγραφίσει την προφητεία του, ή να την χορέψει. Ο μάντης και ο ήρωάς μας θα κοιμηθούν μαζί υπό την επήρεια συγκεκριμένου βοτάνου, για να συναντηθούν σε κάποιον συμφωνημένο ονειρικό τόπο, όπου να εξετάσουν από κοινού τὰ μέλλοντα ἔσεσθαι. Ο μάντης πρέπει οπωσδήποτε να συνευρεθεί με αυτόν που τον ρωτά. Όποιου φύλου, όποιας ηλικίας. Ο μάντης μπορεί να προβλέψει μονάχα σχετικά με αντικείμενα: αγγίζει το κάθε πράγμα και μπορεί να μιλήσει για την ιστορία του, από ποιον φτιάχτηκε, από πού έχει κλαπεί, τι μέλλον έχει και σε ποια χέρια θα καταλήξει. Μέσα από αυτό ο ήρωάς μας μπορεί επίσης να πάρει μία συγκεκριμένη προφητεία. 8. Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Μία προφητεία όπου δεν έχει κανένα λόγο ή λογική να επαληθευτεί και ωστόσο επαληθεύεται, επειδή οι ήρωες την έχουν πιστέψει ως τα κατάβαθα της ψυχής τους. Η παραπάνω πλοκή μπορεί να αποτελέσει τυπικό κωμικής ιστορίας -ή ίσως και όχι. 9. Σκεφτείτε μία προφητεία μεγαλεπήβολη, πανάρχαια, βγαλμένη από τα χείλη του μεγαλύτερο ή αρχαιότερου ή σοφότερου μάγου, ιερέα, μάντη, προφήτη. Η προφητεία μπορεί να αφορά στην ισοπέδωση του ήρωάς σας και στην ολοκληρωτική αποτυχία του. Έπειτα, πλάστε τον ήρωά σας τόσο πεισματάρη, δυνατό και πραγματιστή που να παλεύει τα απάλευτα και τελικά να πετυχαίνει, βγάζοντας άχρηστους προφήτες και χρησμούς. 10. Η περίπτωση της καταχθόνιας μηχανής (la machine infernale). Για όσους είναι λίγο πιο διαβασμένοι, η περίπτωση αυτή αφορά σε κάποιου είδους προφητεία -παγίδα φτιαγμένη για τον ήρωα κατά τέτοιον τρόπο που όσο και αν προσπαθήσει, το μόνο που κάνει είναι να μπλέκεται περισσότερο σε δαύτη. Ο Οιδίποδας αντιμετώπισε μία παρόμοια περίπτωση προσπαθώντας να ξεφύγει από την προφητεία που πήρε στους Δελφούς. Είναι πασίγνωστο μοτίβο αλλά αν το κάνετε σωστά θα λειτουργήσει. Επινοείστε νέους τρόπους εκφοράς και παράδοσης της προφητείας σας και πλέξτε σατανικά και ευφάνταστα δίχτυα για τον ήρωά σας. Παγιδέψτε τον, κάντε τον να πονέσει και θα πονέσουν μαζί του όλοι όσοι διαβάζουν την ιστορία σας.
  4. 3 points
    Η Real news έχει σήμερα τον Ασπροδόντη του Τζακ Λόντον. Ευκαιρία είναι για όποιον δεν το έχει και τον ενδιαφέρει.
  5. 3 points
    Δεν γνωρίζω αν είναι επιστημονικά ακριβείς οι πληροφορίες που αναφέρονται, σίγουρα όμως είναι πολύ εντυπωσιακά τα παρακάτω βίντεο σχετικά με το σύμπαν, από το κανάλι του melodysheep στο youtube.
  6. 2 points
    Η αστυνομία της βιβλιοθήκης Μετά από εννέα και πλέον μήνες εδέησα να διαβάσω βιβλίο του αγαπημένου μου συγγραφέα. Και, θέλοντας να κλείσω μια εκκρεμότητα χρόνων (αφού έχω διαβάσει τα άλλα τρία της συλλογής "Four Past Midnight"), είπα να διαβάσω αυτό. Όχι ότι δεν το περίμενα, αλλά πέρασα πολύ ωραία. Σίγουρα δεν είναι και από τις πιο δυνατές ή ιδιαίτερες στιγμές του Κινγκ, όμως είναι ένα πολύ καλό, ψυχαγωγικό και τίμιο μυθιστόρημα τρόμου με υπερφυσικά στοιχεία, που μπορεί να σε κρατήσει στην τσίτα μέχρι το τέλος. Το βιβλιαράκι αυτό προσφέρει ωραία σκηνικά, κάποιες δυνατές σκηνές, σχετικά καλοσχηματισμένους χαρακτήρες και μια φοβερή ατμόσφαιρα, ενώ η γραφή είναι κλασικά πολύ καλή, με ρεαλιστικές περιγραφές και φυσικούς διαλόγους. Και ενώ αυτό είναι το τεσσαρακοστό ένατο βιβλίο του Στίβεν Κινγκ που διαβάζω -οπότε τίποτα δεν θα έπρεπε να με εκπλήσσει πια σχετικά με τις συγγραφικές του ικανότητες-, ακόμα απορώ πού πάει και βρίσκει τέτοιες ιδέες, πώς τα σκέφτεται όλα αυτά τα πράγματα. Τέλος πάντων, ένα ακόμα ωραίο και ψυχαγωγικό μυθιστόρημα δια χειρός Βασιλιά. 8/10
  7. 2 points
    Ραφαέλ Μπερνάλ - Η συνωμοσία της Μογγολίας (El complot mongol, 1969) Γαμώ τον Ραφαέλ Μπερνάλ μου, γαμώ, τι ωραίο νουάρ ήταν αυτό που έγραψε; Τρελό, βρώμικο, κυνικό, και δόξα να έχει ο Κύριος, πολιτικά παντελώς μη ορθό. Έτσι όπως είναι γραμμένο, και με την ενδιαφέρουσα και αρκετά περιπετειώδη πλοκή που διαθέτει, ήταν φύσει αδύνατον να μην το ευχαριστηθώ στον απόλυτο βαθμό, θα ήταν τελείως απίθανο να μην περάσω τέλεια διαβάζοντάς το. Το "Η συνωμοσία της Μογγολίας" διαθέτει όλα αυτά τα στοιχεία που επιζητώ στα νουάρ μυθιστορήματα, δηλαδή λιτές περιγραφές σκηνικών και καταστάσεων που σε μεταφέρουν στον κόσμο του βιβλίου χωρίς να σε κουράζουν με άσχετες λεπτομέρειες, ολοζώντανους διαλόγους που σε σημεία είναι σκληροί και κυνικοί, αρχετυπικούς χαρακτήρες που συναντάει κανείς σε σκληρά μυθιστορήματα με εγκλήματα και βία, και μια πραγματικά φοβερή ατμόσφαιρα που κάθε νουάρ μυθιστόρημα της προκοπής πρέπει να έχει. Και φυσικά η πλοκή εξελίσσεται με πολύ γρήγορους ρυθμούς και σε κρατάει στην τσίτα, αν μη τι άλλο θέλεις να δεις πού θα καταλήξει η όλη έρευνα του Μεξικανού πιστολά της αστυνομίας Φιλιμπέρτο Γκαρσία σχετικά με τη συνωμοσία της Μογγολίας (αλλά και τι θα απογίνει ο ίδιος, με όλους τους τρελούς που έμπλεξε), τι και ποιοι κρύβονται από πίσω. Και όπως έγραψα στην αρχή, η πολιτική ορθότητα είναι πιο απούσα από ποτέ, υπάρχει κάμποσο βρισίδι στις σκέψεις του σκληρού πρωταγωνιστή (αν και δεν βρίζει σχεδόν καθόλου όταν μιλάει σε άλλους!), ενώ με τα σημερινά δεδομένα υπάρχει ένας κάποιος ρατσισμός εδώ και κει, σε διάφορες φράσεις και σκέψεις. Αλλά το βιβλίο γράφτηκε στα τέλη της δεκαετίας του '60, τότε που είχαν άλλα πράγματα να σκέφτονται και να ανησυχούν. Και στην τελική, γαμώ την πολιτική μου ορθότητα γαμώ, είναι ένα σκληρό Μεξικάνικο νουάρ της δεκαετίας του '60, όχι ένα παιδικό παραμύθι. Ελπίζω μόνο να μην κόλλησα και αρχίζω και 'γω να βρίζω τον έναν και τον άλλο, έστω και από μέσα μου. Γαμώ τον Φιλιμπέρτο Γκαρσία, γαμώ. Υ.Γ. Άψογη η ελληνική έκδοση, με πολύ προσεγμένη και γλαφυρή μετάφραση, αλλά και φυσικά με ωραία αισθητική. Χαλάλι τα χρήματα που ξόδεψα, τα άξιζε εκατό τοις εκατό. 9/10
  8. 2 points
    Κουρτ Βόνεγκατ- Σλάπστικ: Δύο αδέρφια ανείπωτης ασχήμιας πλην όμως εξαιρετικής ευφυίας. Ευκατάστατοι γονείς που δεν τα πολυνοιάζονται. Παρακολουθούμε την πορεία τους με όλα τα παράδοξα της. Δεν βγάζω ποτέ συμπέρασμα για συγγραφέα από ένα μόνο βιβλίο του, ακόμη και αν θεωρείται κλασσικό. Όχι, είναι άδικο. Το συγκεκριμένο όμως με κούρασε. Πολύ, παρά το μικρό του μέγεθος. 2+2= 4 Έρικ Φρανκ Ράσσελλ- Κάπου μία φωνή: Διαστρικό σκάφος θα συντριβεί σε πλανήτη, ορισμό της λέξης εχθρικό. Πλήρωμα και επιβάτες δεν θα κάτσουν να κλαίνε την μοίρα τους παρά μόνο θα ξεκινήσουν προς το πλησιέστερο -στου διαόλου τη μάνα ωστόσο- σημείο διάσωσης. Τα τρόφιμα όμως λίγα και τα εμπόδια πολλά. Άλλη μία ωραία, κυνική περιπέτεια από συγγραφέα ανώτερο της φήμης του. 4+4=8 Χάρρυ Χάρρισον- Μπιλ, ο ήρωας του γαλαξία: Φιλήσυχος αγρότης θα βρεθεί από εκεί που δεν το περίμενε μάχιμος στρατιώτης. Σε στρατόπεδο, με ανύπαρκτη εκπαίδευση, ζόρικους ανωτέρους, καταμεσής εμπόλεμης κατάστασης. Χειρότερα μάλλον δεν γίνεται. Σατιρίζει όλη αυτή την παράνοια που χαρακτηρίζει σε μεγάλο βαθμό τον στρατό με την γραφειοκρατεία και τα αλλαμπουρνέζικα ευτράπελα του. Καλό για μία φορά. 3,5+3,5= 7
  9. 1 point
    6. Maggy Garrison, vol.1-vol.3 (Lewis Trondheim): Γαλλικό, σχετικά ανάλαφρο, noir που όμως διαδραματίζεται στην Αγγλία. Δεν είναι κωμωδία, αλλά έχει και αρκετό χιούμορ. Γενικά ήταν πολύ διασκεδαστικό και αρκετά καλό, αλλά όχι κάτι εξαιρετικό. Δεν μου άρεσε και το artwork. 7. The Old Geezers, vol.1-vol.5 (Wilfrid Lupano): Καταπληκτικό κοινωνικό comic, με αρκετά στοιχεία κωμωδίας, που ακολουθεί τις "περιπέτειες" τριών (πολύ) ηλικιωμένων ανδρών, οι οποίοι είναι φίλοι από την παιδική τους ηλικία, καθώς και της εγγονής ενός εξ αυτών. Μπρεί και γίνεται ταυτοχρόνως συγκινητικό και αστείο, χαρούμενο και λυπητερό, σοβαρό και ανάλαφρο και έχει μια διαρκή διάθεση νοσταλγικότητας χωρίς όμως να κάνει το λάθος να παραβλέπει τα όποια κακά του παρελθόντος και να θεωρεί ότι τα πάντα σήμερα είναι στραβά. Επίσης το artwork είναι τρομερά καλό και ταιριαστό με το ύφος της ιστορίας. Κάτι που ίσως θα μπορούσε να ενοχλήσει κάποιους αναγνώστες είναι ότι έχει και ένα ξεκάθαρο πολιτικό πρόσημο, αλλά προσωπικά δεν θεωρώ ότι αυτό είναι κάτι μεμπτό. 8. Outer Darkness, vol.1-vol.2 (John Layman): Ένας συνδυασμός space-opera και κοσμικού τρόμου. Αρκετά καλό, αλλά με τέτοιο concept θα μπορούσε να είναι ακόμα καλύτερο. Σε κάποιες φάσεις μου έδινε την εντύπωση ότι βιαζόταν και δεν εκμεταλλευόταν πλήρως τις διάφορες (πολύ καλές) ιδέες που είχε. Επίσης το artwork ήταν σχετικά αδύναμο κατά τη γνώμη μου. Σε κάθε περίπτωση μου άρεσε πάντως. Απλά αξίζει να αναφέρω ότι "κόπηκε" πριν το τέλος που είχε ο Layman στο μυαλό του. Το τέλος κλείνει αρκετά μέτωπα και απαντά ορισμένα ερωτήματα, αλλά ανοίγει και διάφορες καινούργιες υποθέσεις.
  10. 1 point
    Red Dragon - Thomas Harris, σελ. 464 (7/10) Of Foster Homes and Flies - Chad Lutzke, σελ. 162 (9/10) Άγιοι Τίποτα - Κωνσταντίνος Κέλλης, σελ. 440 (8/10) Anansi Boys - Neil Gaiman, σελ. 451 (9/10) Percy Jackson and the Lightning Thief - Rick Riordan, σελ. 375 (5/10) Hot line - Luis Sepulveda, σελ. 107 (8/10) Ο ένοικος - Roland Topor, σελ. 170 (8/10) Συνταγματάρχης Σαμπέρ - Honore de Balzac, σελ. 100 (8/10) Εκείνο το τραίνο για την κόλαση (Ανθολογία Απαγορευμένου Πλανήτη #2) - Παρά Πέντε, σελ. 160 (6/10) Το ημερολόγιο ενός ευαίσθητου killer - Luis Sepulveda, σελ. 69 (8/10) Το φεστιβάλ του θανάτου - Γιάννης Μαρής, σελ. 384 (8/10) Bird Box - Josh Malerman, σελ. 305 (6/10) Ο χρησμός - Valerio Massimo Manfredi, σελ. 411 (5/10) Ο μάγος του αρχιπελάγος - Ursula K. Le Guin, σελ. 177 (8/10) In the Scrape - James Newman/Mark Steensland, σελ. 104 (7/10) Οι τάφοι του Ατουάν - Ursula K. Le Guin, σελ. 143 (7/10) Ο γιος της Τζοκόντα - Αύγουστος Κορτώ, σελ. 84 (6/10) Sum: Forty Tales from the Afterlives - David Eagleman, σελ. 110 (6/10) Dreamcatcher - Stephen King, σελ. 694 (7/10) Το νησί των καταραμένων - Dennis Lehane, σελ. 345 (8/10) Song of Kali - Dan Simmons, σελ. 324 (8/10) Η Βίλκα - Άννα Μακρή, σελ. 200 (7/10) Σκακιστική νουβέλα - Stefan Zweig, σελ. 81 (9/10) Mystery Walk - Robert R. McCammon, σελ. 436 (7/10) Ο άρχοντας του ψεύδους - Graham Masterton, σελ. 288 (7/10) Οι σκακιστές του Άρη - Edgar Rice Burroughs, σελ. 157 (8/10) Οι θεοί της ενοχής - Michael Connelly, σελ. 414 (9/10) Τα χαστουκόψαρα - Λένος Χρηστίδης, σελ. 236 (5/10) Castaways - Brian Keene, σελ. 228 (3/10) Patagonia Express - Luis Sepulveda, σελ. 182 (6/10) The Pharmacist - Ingrid Noll, σελ. 256 (6/10) Αθωότητα - Dean Koontz, σελ. 368 (4/10) Neverwhere - Neil Gaiman, σελ. 459 (6/10) Tο φως μέσα μου - Κωνσταντίνος Κέλλης, σελ. 330 (8/10) A monster calls - Patrick Ness, σελ. 155 (8/10) Only Dad - Alan Titchmarsch, σελ. 350 (6/10) Do androids dream of electric sheep? - Philip K. Dick, σελ. 208 (9/10) A monster calls - Patrick Ness Εφηβικό βιβλίο φαντασίας με ωραίους διαλόγους ανάμεσα σε ένα δέντρο που μιλάει και τον κεντρικό μικρό ήρωα της ιστορίας. Διασκεδαστικό, αν και έχω παράπονα από τη δεύτερη ιστορία που διηγείται το δέντρο και τα μηνύματα που περνάει, ειδικά εφόσον πρόκειται για εφηβικό βιβλίο. Only Dad - Alan Titchmarsh Το δράμα ενός πατέρα να ξεπεράσει το χαμό της γυναίκας του και η προσπάθειά του να αναθρέψει σωστά την κόρη του χωρίς να γίνεται πιεστικός. Συμπαθές. Do androids dream of electric sheep? Σχόλιο
  11. 1 point
    Από Palaiobibliopolio με 22 ευρώ: - Ανώνυμος: Η Ξαναμμένη Αφροδίτη (Καστανιώτης) Από ιδιώτη με 25 ευρώ: - Γιαμαμότο Τσουνετόμο: Χαγκακούρε- Η Τέχνη του Σαμουράι (Παπασωτηρίου) Και από Πρωτοπορία με 52 ευρώ: - Τζεφ Βάντερμιερ: Μπορν (Καστανιώτης) - Χ. Τζ. Γουέλς: Η Τροφή των θεών (Κάκτος) - Χ. Τζ. Γουέλς: Η Χώρα των τυφλών (Άγρα) - Τζορτζ Όργουελ: Οι Άθλιοι του Παρισιού και του Λονδίνου (Αίολος) - Crime and horror 2: Η Λειτουργία των σκιών και άλλες ιστορίες (Άγρια Δύση) - Συλλογικό έργο: Εκατό γκραβούρες του 1797 που εικονογραφούν το βιβλίο Η νέα Ιουστίνη ή τα παθήματα της αρετής (Άγρα)
  12. 1 point
    Christopher Nolan’s Tenet Scores a China Release Date Deadline reports that Warner Bros. Pictures has finally set a release date for Christopher Nolan’s latest sci-fi action feature Tenet at the world’s second biggest film market. The John David Washington-led film is now slated to hit theaters in China on Friday, September 4, a day later than the film’s long-awaited U.S. debut. In addition, Nolan’s Oscar-winning film Inception has also nabbed an August 28, 2020 re-release date in China, where it grossed over $60 million at the Chinese box office in its original 2010 release. The highly-anticipated mystery project will first open in 70 countries including Australia, Canada, France, Germany, Italy, Japan, Korea, Russia, Spain and the U.K. on August 26, with some territories still yet to receive a release date, while select US cities will see the film open on September 3 ahead of the Labor Day weekend. Tenet will be an international espionage thriller filmed across seven countries. John David Washington (BlacKkKlansman) stars, with a supporting cast that includes Robert Pattinson (Good Time), Elizabeth Debicki (Widows), Dimple Kapadia (Fugly), Aaron Taylor-Johnson (Avengers: Age of Ultron), Michael Caine (The Dark Knight Rises) and Kenneth Branagh (Dunkirk). The director first made an impact in 2001 with his indie film Memento. His next film, Insomnia, was also a modest hit. but it wasn’t until Batman Begins hit theaters in 2005 that Nolan became a box office force in his own right. The Prestige was Nolan’s last movie to gross under $200 million worldwide. His other films include The Dark Knight, The Dark Knight Rises, Inception, Interstellar, and Dunkirk. Tenet is written by Nolan and will utilize a mixture of IMAX and 70mm film, which is something he’s become famous for. Nolan is the film producer along with his partner Emma Thomas. Πηγή: https://www.comingsoon.net/movies/news/1144412-tenet-china-release-date
  13. 1 point
    Η 66η συνάντηση της Λέσχης Ανάγνωσης Φανταστικού του Sff.gr (μήνες καλοκαιρινοί - πολυσέλιδο βιβλίο) όπου θα συζητηθεί το βιβλίο "Θνητοί θεοί" του Richard K. Morgan. Η συνάντηση θα λάβει χώρα το Σάββατο 05 Σεπτεμβρίου 2020 στις 18:30 μέσω τηλεδιάσκεψης στην πλατφόρμα Webex και διαζώσης στο cafe Aldebaran Σόλωνος και Σουλίου 5. Το Meeting ID θα δοθεί το Σάββατο 05 Σεπτεμβρίου 2020 στις 18:20 Η επιλογή του βιβλίου έγινε από τα μέλη της λέσχης στην 65η συνάντηση. Η συζήτηση για το βιβλίο γίνεται εδώ.
  14. 1 point
    Επειδή υπάρχουν τέτοιου τύπου θέματα για τις άλλες κατηγορίες του φανταστικού, είπα να ανοίξω και γι' αυτήν. Γενικά δεν μου αρέσει να ανοίγω νέα θέματα, αλλά αυτό όφειλε πιστευω να υπάρξει. Εγώ τελευταία διάβασα το εξής (το μεταφέρω από το "Τι διαβάζετε από λογοτεχνία") Το διαμέρισμα της οδού Πατησίων, της Μαρώς Τριανταφύλλου: Πολύ ωραία ιστορία τρόμου που τοποθετείται στην Αθήνα με προσεγμένη γραφή που ωστόσο ρέει αβίαστα. Πρόκειται για ένα ghost story και το γεγονός ότι τοποθετείται σε διαμέρισμα πολυκατοικίας το καθιστά πρωτότυπο. Υπάρχουν ωραίες τρομαχτικές σκηνές μέσα, αν και από ένα σημείο κι έπειτα ο "νεκρός" χάνει την τρομαχτική του υπόσταση που κι αυτό μέσα στο πρόγραμμα είναι. Γενικά το απόλαυσα αυτό το έργο, όμως τον επίλογό του μακάρι να μην τον διάβαζα. Εκτός από το ότι ήταν αχρείαστος, έχωσε εκβιαστικά το στοιχείο της πολιτικής μέσα, αλλάζοντας εντελώς το characterization ενώς από τους ήρωες της ιστορίας. Ελεος πια με την πολιτικοποίηση της Ελληνικής λογοτεχνίας. Να σημειώσω επίσης ότι ο επίλογος είναι ανεξάρτητος της ιστορίας και μπορεί κάποιος να τον αποφύγει. Κατα τ' αλλα μου άρεσε. Τώρα ξεκίνησα το "η φωνή της σκιάς μας" του Carroll. Μέχρι στιγμής βαριέμαι....
  15. 1 point
    Κατά την γνώμη μου ένα τόπικ που έλειπε. Ο Τόμας Πίντσον είναι από τους πιο μυστηριώδεις και δύσκολους συγγραφείς εκεί έξω και μπορείτε να βρείτε μεγάλη ποικιλία από βιβλία, άρθρα, εκπομπές και ιστοσελίδες τόσο για τον ίδιο όσο και για τα βιβλία του. Άλλωστε, για καθένα από τα βιβλία του υπάρχει και από ένα companion, συνοδευτικό, που να αναλύει, να απλοποιεί και γενικά να βοηθά τον αναγνώστη στην κατανόηση του κάθε βιβλίου του. Προσωπικά έχω διαβάσει πέντε βιβλία του και από το πρώτο του κιόλας δήλωσα οπαδός του. Βιβλιογραφία: (1963) V. {V., εκδ. Χατζηνικολή, μτφρ. Προκόπης Προκοπίδης} (1966) The Crying Of Lot 49 {Η συλλογή των 49 στο σφυρί, εκδ. Ύψιλον, μτφρ. Δημήτρης-Χαρά Δημηρούλη) (1973) Gravity's Rainbow {Το ουράνιο τόξο της βαρύτητας, εκδ. Χατζηνικολή, μτφρ. Γιώργος Κυριαζής} (1984) Slow Learner {Βραδείας καύσεως, εκδ. Χατζηνικολή, μτφρ. Προκόπης Προκοπίδης} (1990) Vineland {Βάινλαντ, εκδ. Χατζηνικολή, μτφρ. Ανδρέας Βαχλιώτης} (1997) Mason & Dixon {Mason & Dixon, εκδ. Χατζηνικολή, μτφρ. Γιώργος Κυριαζής} (2006) Against The Day {Ενάντια στη μέρα, εκδ. Καστανιώτη, μτφρ. Γιώργος Κυριαζής} (2009) Inherent Vice {Έμφυτο ελάττωμα, εκδ. Καστανιώτη, μτφρ. Γιώργος Κυριαζής} (2013) Bleeding Edge {Υπεραιχμή, εκδ. Ψυχογιός, μτφρ. Γιώργος Κυριαζής}
  16. 1 point
    Ίρβιν Σόου, "Θάψτε τους νεκρούς" Τι αριστούργημα ήταν αυτό! Το είχα βάλει στο μάτι όταν ήμουν 15 χρονών, δεν το διάβασα τότε, μετά πάει, έφυγε, τελικά το πήρα τώρα από δανειστική και δεν το πίστευα, δεν πίστευα την τύχη μου που το άφησα να περιμένει. Ναι, έπρεπε να μεγαλώσω για να το καταλάβω καλά-καλά, λέξη προς λέξη. Όχι ότι στα 15 δεν θα μου μίλαγε... πάντα μιλάει ένα τέτοιο, συγκλονιστικό βιβλίο. Οι νεκροί ξύπνησαν, άντε και στα δικά μας οι "ζωντανοί"...
  17. 1 point
    Victor LaValle - The Ballad of Black Tom (Εκδόσεις Tor) Στην ουσία πρόκειται για μία επαναπροσέγγιση της ιστορίας "The Horror at Red Hook" του Lovecraft. Προσωπικά οι λογοτεχνικές ιδέες του Lovecraft μου φαίνονται τρομερά ενδιαφέρουσες, αλλά δεν μπορώ καθόλου τον τρόπο που γράφει. Εδώ δεν υπήρχε τέτοιο θέμα, καθώς η γραφή του LaValle είναι απλή και ευκολοδιάβαστη, ενώ η ιστορία έχει και πολύ καλό ρυθμό, χωρίς να χάνεται στις πολλές, μακροσκελείς και ανούσιες περιγραφές. Ακόμα το πρόβλημα του ρατσισμού, που είναι ολοφάνερος στην αρχική ιστορία, έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση εδώ πέρα. Μερικοί δευτερεύοντες χαρακτήρες θα ήθελα να ήταν κάπως καλύτερα σκιαγραφημένοι και το τέλος μου φάνηκε αρκετά "βολικό" και εύκολο, αλλά γενικά είναι μια καλή πολύ νουβέλα. Κατά τη γνώμη μου πολύ ανώτερη από την αρχική ιστορία, σίγουρα προτείνεται στους φαν του κοσμικού τρόμου. Βαθμολογία: 7.5/10
  18. 1 point
    Μάρτιν ΜακΝτόνα - Ο ακρωτηριασμός (A Behanding in Spokane, 2010) Αυτό είναι το τέταρτο θεατρικό έργο του Μάρτιν ΜακΝτόνα που διαβάζω, οπότε ήμουν αρκετά προετοιμασμένος για την τρέλα και το βρισίδι που με περίμενε. Πιθανότατα είναι ακόμα πιο τρελό και κυνικό έργο από τα προηγούμενα που είχα την τύχη να διαβάσω, μιας και ένας από τους χαρακτήρες αναζητά για είκοσι επτά χρόνια το κομμένο του χέρι (το οποίο έκοψαν κάποιοι άγνωστοι), κυκλοφορώντας με μια βαλίτσα γεμάτη χέρια. Μιλάμε τώρα για μια κατάμαυρη κωμωδία, με κωμικοτραγικές καταστάσεις, μπόλικο βρισίδι και τρελούς διαλόγους. Ειλικρινά δεν ξέρω τι παίρνει ο ΜακΝτόνα και σκέφτεται τέτοια σκηνικά και γράφει τέτοιους διαλόγους, αλλά καλά κάνει και παίρνει ό,τι παίρνει, γιατί προσφέρει αξιοσημείωτα έργα. Φυσικά, περιττό να πω ότι δεν είναι για όλα τα γούστα, ή για όλα τα στομάχια. Πάντως για μένα είναι μια ένοχη απόλαυση. 7.5/10
  19. 1 point
    Μαριάνα Ενρίκες - Όσα χάσαμε στις φλόγες (Las cosas que perdimos en el fuego, 2014) Ξετρελάθηκα όταν έμαθα ότι η συγκεκριμένη συλλογή διηγημάτων θα κυκλοφορούσε στα ελληνικά, μιας και τόσο η θεματολογία της όσο και οι διάφορες κριτικές αριστερά και δεξιά, με είχαν ιντριγκάρει αφάνταστα. Έκανα υπομονή αρκετούς μήνες μέχρι να κυκλοφορήσει στα βιβλιοπωλεία και τώρα επιτέλους την διάβασα: Λοιπόν, δηλώνω ενθουσιασμένος. Επίσης: Συγκλονισμένος, αλλά και λιγάκι αναστατωμένος. Έχουμε να κάνουμε με δώδεκα ύπουλες ιστορίες, που παίζουν πολύ με τον ωμό και τον μαγικό ρεαλισμό, όλες τους είναι σκοτεινές, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό μακάβριες και ανατριχιαστικές. Η συγγραφέας αναδεικνύει με αυτές τις ιστορίες μια άλλη Αργεντινή, σαφώς πιο σκοτεινή και τρομακτική, θίγοντας με έντονο τρόπο τις παθογένειες της κοινωνίας, αλλά και τη διαφθορά σε κάθε επίπεδο. Επίσης, το μόνο σίγουρο είναι ότι με την οξυδερκή και αιχμηρή γραφή της καταφέρνει να αναστατώσει τον αναγνώστη, μάλιστα μπορεί να πει κανείς ότι παίζει πολύ με τα νεύρα και τις αισθήσεις του. Ο τρόμος των διηγημάτων δεν δίνεται πάντα στο πιάτο, μπορεί να είναι έμμεσος και εξαιρετικά ύπουλος, δημιουργεί πάντως μια περίεργη αίσθηση. Τουλάχιστον αυτό συνέβη με μένα. Επίσης οι ιστορίες δεν έχουν όλες ένα συγκεκριμένο τέλος, ή έστω έναν συγκεκριμένο σκοπό, πολλά πράγματα αφήνονται στη φαντασία του αναγνώστη, στην ικανότητά του να σκεφτεί λίγο παραπάνω. Οι περιγραφές είναι, φυσικά, αφόρητα ρεαλιστικές και άκρως ατμοσφαιρικές και υποβλητικές. Αν βαθμολογούσα την κάθε ιστορία και μετά έβγαζα τον μέσο όρο, πιθανότατα σαν βιβλίο θα έπαιρνε τέσσερα αστεράκια. Όμως νιώθω ότι είναι ένα πεντάστερο βιβλίο (έστω και με μια μικρή επιφύλαξη), γιατί πραγματικά με έκανε να νιώσω κάπως περίεργα, ενώ μπορώ να πω ότι κατά κάποιο τρόπο με άγχωσε κιόλας. Επιπρόσθετα, δυσκολεύομαι πολύ να βρω μια πραγματικά αδύναμη ή ανούσια ιστορία, ενώ ακόμα πιο πολύ δυσκολεύομαι να γράψω ποιες τρεις ή τέσσερις ιστορίες μου άρεσαν περισσότερο από τις υπόλοιπες: Όλες με συντάραξαν. 9/10
  20. 1 point
    Μάρτιν ΜακΝτόνα - Ο Μαξιλαρένιος (The Pillowman, 2003) Ο Μάρτιν ΜακΝτόνα έχει σκηνοθετήσει τις ταινίες "In Bruges" (εξαιρετική αλλά πολύ ιδιαίτερη), "Seven Psychopaths" (πολύ καλή αλλά αρκετά θεόμουρλη) και "Three Billboards Outside Ebbing, Missouri" (σκοπεύω να τη δω μέσα στη βδομάδα. Έχω ακούσει τα καλύτερα και πραγματικά ανυπομονώ!), οι οποίες βασίζονται σε δικά του σενάρια. Αλλά εκτός από σκηνοθέτης/σεναριογράφος ταινιών, είναι και θεατρικός συγγραφέας. Έχει γράψει κάμποσα έργα και βλέπω ότι όλα τους ξεχωρίζουν χάρη στις κάθε είδους ιδιορρυθμίες και ιδιαιτερότητές τους. Ένα τέτοιο θεατρικό έργο, δηλαδή ιδιόρρυθμο και εξαιρετικά ιδιαίτερο, είναι και το "Ο Μαξιλαρένιος". Το μόνο που χρειάζεται να ξέρετε πριν το διαβάσετε, είναι ότι η όλη ιστορία διαδραματίζεται σε κάποιο φανταστικό απολυταρχικό καθεστώς, σ'ένα ανακριτικό δωμάτιο, όπου ο Κατούριαν, ένας συγγραφέας μικρών ιστοριών με θέμα τη βία σε παιδιά, ανακρίνεται από δυο αστυνομικούς, γιατί μερικές ιστορίες του έμοιαζαν με κάποιους πρόσφατους φόνους παιδιών στην πόλη. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο αδερφός του, ονόματι Μίσαλ, ομολογεί τους συγκεκριμένους φόνους... Η παραπάνω περίληψη δεν δείχνει με τίποτα το άγριο και κυνικό ύψος του θεατρικού έργου, την κατάμαυρη αίσθηση του χιούμορ ή τις διάφορες θεόμουρλες καταστάσεις που διαδραματίζονται. Και, εντάξει, ίσως σαν βιβλίο να διαβάζεται σχετικά εύκολα και ωραία, όμως σαν θεατρική παράσταση αμφιβάλλω αν θα είναι για όλα τα γούστα, όσο καλή και προσεγμένη και αν είναι. Υπάρχουν διάφορες σκηνές βίας και κάμποσο βρισίδι, ενώ οι χαρακτήρες μόνο συμπαθητικοί δεν είναι. Όμως, γαμώτο, το σενάριο τα σπάει, οπότε μια θεατρική παράσταση στα χέρια ενός καλού σκηνοθέτη (και, φυσικά, με αξιόλογο σύνολο ηθοποιών), θα τα έσπαγε ακόμα περισσότερο. 9/10
  21. 1 point
    Νιλ Σάιμον - Το αταίριαστο ζευγάρι (The Odd Couple, 1965) Το κλασικό αυτό θεατρικό έργο, που αποτελεί τη βάση για την ομότιτλη ταινία του 1968, με πρωταγωνιστές τους Jack Lemmon και Walter Matthau, είναι μόλις το πρώτο κωμικό έργο που διαβάζω, μιας και όλα τα υπόλοιπα θεατρικά ήταν είτε αλληγορίες είτε δράματα. Ε, όσο να'ναι, ήθελα να διαβάσω κάτι για να μου φτιάξει το κέφι και το συγκεκριμένο θεατρικό έργο το κατάφερε, και με το παραπάνω. Ο τίτλος -"Το αταίριαστο ζευγάρι"- δεν θα μπορούσε να μην είναι πιο... ταιριαστός, μιας και πρωταγωνιστούν δυο τύποι, πρόσφατα χωρισμένοι από τις γυναίκες τους, που το έφερε η μοίρα να συγκατοικήσουν μαζί στο σπίτι του ενός. Ο ένας είναι εκνευριστικά τακτικός και προσεκτικός, ενώ ο άλλος είναι αφόρητα ακατάστατος και αμελής. Όταν δυο τέτοιοι άνθρωποι μένουν στον ίδιο χώρο, οι τσακωμοί πάνε και έρχονται. Το σενάριο είναι απλό και έχει σκοπό να προσφέρει γέλιο και αναγνωστική απόλαυση με τους έξυπνους διαλόγους και την όλη ατμόσφαιρα. Προσωπικά γέλασα κάμποσες φορές. Πολύ ευχαρίστως θα έβλεπα μια θεατρική παράσταση βασισμένη σ'αυτό το έργο, με την προϋπόθεση βέβαια η σκηνοθεσία να είναι καλή και οι ηθοποιοί προσεκτικά επιλεγμένοι. Πάντως έχω την ομότιτλη ταινία και σκοπεύω να τη δω λίαν συντόμως. Κάτι μου λέει ότι μπορεί να την ευχαριστηθώ περισσότερο και από το βιβλίο! 8/10
  22. 1 point
    Τένεσι Γουίλιαμς - Λεωφορείο ο Πόθος (A Streetcar Named Desire, 1947) Τρίτο κλασικό θεατρικό έργο που διαβάζω φέτος, μετά το "Οικόπεδα με θέα" του Ντέιβιντ Μάμετ και το "Ο θάνατος του εμποράκου" του Άρθουρ Μίλερ, και αυτό με τη σειρά του μου φάνηκε πολύ καλό, ιδιαίτερο, διεισδυτικό και ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος. Φυσικά, αποτελεί και την πρώτη μου επαφή με το έργο του Τένεσι Γουίλιαμς, του μεγάλου αυτού θεατρικού συγγραφέα. "Ο Στάνλεϋ Κοβάλσκι, ένας άξεστος Πολωνός, δεύτερη γενιά μετανάστης, και η γυναίκα του Στέλλα, που κατάγεται από ξεπεσμένη εύπορη οικογένεια του Νότου, ζουν στα Ηλύσια Πεδία, μια μίζερη παραποτάμια συνοικία της Νένας Ορλεάνης. Η αδελφή της Στέλλας, η Μπλανς Ντυμπουά, μια εύθραυστη, στολισμένη, ξεθωριασμένη καλλονή, καταδέχεται να έρθει και να ζητήσει καταφύγιο στο σπίτι του ζεύγους, όπου αρχίζει να ζει πνίγοντας τα προβλήματά της στο ποτό και μιλώντας συνέχεια για το ένδοξο παρελθόν της οικογένειάς της". Αυτά λέει η περίληψη και δεν χρειάζεται να ξέρει κανείς κάτι παραπάνω πριν ξεκινήσει την ανάγνωση του βιβλίου. Είναι ένα έργο που θίγει αρκετά σοβαρά και σημαντικά κοινωνικά θέματα, όπως η οικογενειακή βία, το πρότυπο του δυναμικού και ισχυρού άντρα, η ταξική θέση και προέλευση κ.α., που σίγουρα θα προκάλεσαν μια κάποια εντύπωση στην Αμερικάνικη κοινωνία εκείνης της εποχής. Εδώ που τα λέμε, ακόμα και τώρα τα θέματα που θίγονται στο έργο αυτό είναι επίκαιρα. Οι διάλογοι είναι πολύ ρεαλιστικοί και ανθρώπινοι, οι χαρακτήρες γεμάτοι πάθη -με τα θετικά και τα αρνητικά τους-, ενώ το όλο σκηνικό απλό αλλά συνάμα λειτουργικό. Γενικά, πρόκειται για ένα θεατρικό έργο που δίκαια έχει τη φήμη που το ακολουθεί και που θεωρείται ένα από τα καλύτερα Αμερικάνικα θεατρικά έργα όλων των εποχών. Τώρα που το βλέπω, και αυτό με τη σειρά του κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ (1948), όπως και τα άλλα δυο θεατρικά που διάβασα μέσα στη χρονιά. Χα, σας ορκίζομαι, δεν επιδίωξα κάτι τέτοιο! Λίαν συντόμως θα δω και την κλασική ομότιτλη ταινία του 1951, σε σκηνοθεσία Elia Kazan. 8.5/10
  23. 1 point
    Άρθουρ Μίλερ - Ο θάνατος του εμποράκου (Death Of A Salesman, 1949) Δεύτερο θεατρικό έργο που διαβάζω φέτος, μετά το πολύ καλό "Οικόπεδα με θέα" του Μάμετ. Η θεματολογία είναι παρόμοια, αλλά τόσο το συγγραφικό στιλ, όσο και οι χαρακτήρες, έχουν αρκετές διαφορές αν κάτσει κανείς και κάνει την σύγκριση. Το θεατρικό δράμα του Μίλερ είναι σαφώς πιο βαρύ, πιο καταθλιπτικό, πιο κλασικό στον τρόπο γραφής. Το έργο αυτό, μάλιστα, χάρισε στον Άρθουρ Μίλερ το βραβείο Πούλιτζερ το 1949. Και, φυσικά, είναι ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα και πολυσυζητημένα θεατρικά έργα που έχουν γραφτεί. Αναρωτιέμαι πόσες θεατρικές παραστάσεις ανά τον κόσμο να έγιναν, βασισμένες σ'αυτό το έργο. Για την πλοκή δεν χρειάζεται να πω και πολλά πράγματα, έτσι γνωστή που είναι: Έχουμε τον εξηντάχρονο Γουίλι Λόμαν, έναν εμποράκο που πάει από πόλη σε πόλη για να πουλήσει την πραμάτεια του και που ουσιαστικά ζει από την προμήθεια που παίρνει, ο οποίος βρίσκεται στην δύση της καριέρας του και θεωρείται απ'όλους τελειωμένος. Έχει αρκετά οικονομικά προβλήματα και βάρη, οι δυο γιοι του τον έχουν απογοητεύσει (όπως, ίσως, απογοήτευσε και ο ίδιος αυτούς), η γυναίκα του ίσα που τον αντέχει πια, αρχίζει να παραμιλάει, να θυμάται το παρελθόν, να ανασκαλεύει την καριέρα του. Και αρχίζει να σκέφτεται έναν ακραίο τρόπο για να βοηθήσει την οικογένειά του και να προσφέρει κάτι... Ναι, σαν θεατρικό έργο είναι αρκετά βαρύ και δραματικό. Αν δεν είστε και στην καλύτερη ψυχολογική κατάσταση, είναι προτιμότερο να μην το διαβάσετε, γιατί θα σας ρίξει περισσότερο. Όμως αξίζει να το διαβάσετε κάποια στιγμή, έστω και μια φορά στην ζωή σας. Αναδεικνύει με τον πιο ωμό και ρεαλιστικό τρόπο τις δυσκολίες της ζωής, τα ανεκπλήρωτα όνειρα, την οικονομική δυσχέρεια, τα οικογενειακά προβλήματα, αλλά και κατ'επέκταση τον καπιταλισμό και τον σύγχρονο τρόπο ζωής, που μπορεί να απομυζήσει κάθε ίχνος αξιοπρέπειας και χαράς από έναν απλό άνθρωπο. Προσωπικά μου έκανε πάρα πολύ καλή εντύπωση. Η βαθμολογία του στο Goodreads δεν είναι και η καλύτερη (εντάξει, σίγουρα δεν είναι και άσχημη), και καταλαβαίνω γιατί: Απλά, δεν είναι για όλα τα γούστα. Είναι ιδιαίτερο έργο, έντονο, μπορεί να μην βρει σύμφωνους όλους τους αναγνώστες ως προς τα κίνητρα των χαρακτήρων, την όλη εξέλιξη και τα μηνύματα της ιστορίας, ή και τους διαλόγους. Σαν έργο χρειάζεται μια κάποια προσοχή σε ορισμένα σημεία, γιατί η ιστορία πηγαίνει μπρος-πίσω στον χρόνο και τα σκηνικά αλλάζουν. Δεν είναι θεατρικό έργο που θα σας ψυχαγωγήσει, σίγουρα όμως προσφέρει λίγη τροφή για σκέψη. 8.5/10
  24. 1 point
    Όσο ήμουν στην Αθήνα διάβασα το backwoods της Sara Reinke Στην ιστορία αυτή ένας δασολόγος που ανέλαβε να καταμετρήσει τα δέντρα σε μία δασική έκταση, παθαίνει ένα δυστύχημα με το τζιπ του και καταλήγει σε μία απόρρητη στρατιωτική εγκατάσταση, όπου διεξάγονται πειράματα σε ανθρώπους και δημιουργούνται κάποια τέρατα που ονομάζονται screamers. Τα 2/3 του βιβλίου είναι πολύ καλή ανάπτυξη των χαρακτήρων και των ερωτικών τριγώνων που προκύπτουν, όπως επίσης και του όλου setting. Το τελευταίο 1/3 περιλαμβάνει ατέλειωτη και άκρως ενδιαφέρουσα δράση. Πρωτότυπη ιστορία που με κράτησε μέχρι το τέλος....
  25. 1 point
    Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού. Θεατρικό έργο, που γράφτηκε με αφορμή την "αυτοκτονία" του αναρχικού σιδηροδρομικού υπαλλήλου Τζιουζέπε Πινέλι, ο οποίος εκπαραθυρώθηκε από τον τέταρτο όροφο ενός αστυνομικού τμήματος, μετά την σύλληψη του για την αιματηρή τρομοκρατική επίθεση στην Πιάτσα Φοντάνα, τον Δεκέμβριο του 1969. Ο Ντάριο Φο βρίσκει την ευκαιρία να σατιρίσει την πολιτική, αστυνομική και δικαστική διαφθορά, γράφοντας ένα αρκετά τρελό και ιδιαίτερα κωμικό θεατρικό έργο. Φυσικά το θέμα με το οποίο ασχολείται ο Φο μόνο αστείο δεν είναι, όμως με αυτό το έργο καταφέρνει να ελαφρύνει την κατάσταση και παράλληλα να πετάξει τις μπηχτές του για το διεφθαρμένο σύστημα της εποχής. Προτείνεται. -Φεβρουάριος 14. Τζεφ Λονγκ, "Η Κατάβαση", εκδόσεις Φανταστικός Κόσμος, 2004, σελ. 532(8.5/10) 15. Ντάριο Φο, "Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού", εκδόσεις Κατσάνος, 1987, σελ. 107(7.5/10)
  26. 1 point
    Hexes του Tom Piccirilli: Επιστροφή στα "βαριά" με αυτό το μυθιστόρημα. Να, κάτι τέτοιο ήθελα να διαβάσω από αυτόν εξ' αρχής. Η ιστορία πάει ως εξής: Ένας αποκρυφιστής επιστρέφει στη γενέτειρά του, όταν μαθαίνει ότι ο κολλητός του (που είναι επίσης αποκρυφιστής) νοσηλεύεται στη ντόπια ψυχιατρική κλινική, όντας κατατονικός και κατηγορούμενος για μια σειρά δολοφονιών. Οι δύο άντρες μιλάνε χρησιμοποιώντας μόνο τη σκέψη τους και ο κατατονικός λέει στον πρωταγωνιστή ότι έχει επιστρέψει στο χωριό "η κατσίκα", ένα πανίσχυρο πνεύμα που ενσαρκώνει το προαιώνιο κακό. Ο πρωταγωνιστής καλείται να αποδείξει την αθωότητα του φίλου του και παράλληλα να προετοιμαστεί για την τελική σύγκρουση με την "κατσίκα". Ο Piccirilli εκτός από τρόμου γράφει και αστυνομικά και αυτό φαίνεται, καθώς γνωρίζει καλά πως να δημιουργεί μια ατμόσφαιρα μυστηρίου. Αυτό είναι ένα από τα πολύ ιδιαίτερα βιβλία που δεν αρέσουν σε όλους, εφόσον οι σκηνές μοιάζουν ασύνδετες μεταξύ τους, μέχρι που στο τέλος όλα ενώνονται και το μυστήριο λύνεται. Ως τότε όμως, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να μην καταλαβαίνει κανείς τι διαβάζει. Εμένα αυτό δεν με χάλασε. Σε γενικές γραμμές μου άρεσε.
  27. 1 point
    Διάβασα το Bad dreams του Kim Newman. Πρόκειται για ένα βαμπιρικό μυθιστόρημα που είχε γραφτεί το 1990 πριν το anno dracula που είναι το πιο γνωστό από τον συγγραφέα. Τα καλά νέα είναι ότι εκείνη την εποχή ο μύθος του βαμπίρ δεν είχε προλάβει ακόμη να εκφυλιστεί σε χαζορομάντζα με βαμπίρ αγαπούληδες. Στην ιστορία του Newman τα βαμπίρ είναι αρκούντως κακά και το χειρότερο από αυτά είναι ένας τρομακτικός γέρος που τρέφεται όχι με αίμα, αλλά με όνειρα. Αυτός είναι πιο ισχυρός από τους άλλους βρικόλακες και ευθύνεται για το θάνατο της ιερόδουλης αδελφής της πρωταγωνίστριας. Καθώς η πρωταγωνίστρια ερευνά την παράξενη δολοφονία της αδελφής της έρχεται αντιμέτωπη με έναν κόσμο βαμπιρικού σαδομαζοχισμού και αντικομμουνισμού. Διότι τα βαμπίρ του Newman συμβολίζουν την χειρότερη όψη του καπιταλισμού: Τρέφονται από το αίμα το κοσμάκη και είναι αθάνατα. Η πολιτικολογία είναι βασικό συστατικό του μυθιστορήματος, το ίδιο δυστυχώς και τα ανούσια, πολυσέλιδα βιογραφικά που προκαλούν info-bubble και κουράζουν. Υπάρχει όμως και gore σαφώς επηρεασμένο από τον "δρόμο με τις λεύκες" και γενικά άξιζε την ανάγνωση. Άμα γινότανε reprint και αφαιρούνταν τα πολυσέλιδα βιογραφικά, θα επρόκειτο για διαμαντάκι.
  28. 1 point
    Διάβασα κι εγώ χθες τα Μάτια του Aldapuerta... Σκέφτηκα συγγενικά μου πρόσωπα ώριμης ηλικίας, που βλέπουν ακόμα Ρετιρέ και πάνε ανελλιπώς στην Εκκλησία, να το ξεφυλλίζουν και να τρέχουν για εξομολόγηση... Μα τον γιο του Όντιν, τί έχει γράψει το παλικάρι;;;
  29. 1 point
    Mάλλον σε αυτή την αλλαγή από την μέση κι έπειτα και στην λύση του μυστηρίου αναφέρεται, καθώς δεν πείθει και ιδιαίτερα, αναιρεί ό,τι έχεις διαβάσει μέχρι εκείνο το σημείο και αλλάζει και το είδος του βιβλίου, από τρόμου (ανατριχιαστικότατο σε γενικές γραμμές) έγινε κατασκοπικό θρίλερ. Εμένα τουλάχιστον αυτό με είχε ξενερώσει απίστευτα όταν το είχα διαβάσει και δυστυχώς αυτές τις χαζές εξηγήσεις τις συναντάμε σε πολλά βιβλία του Koontz. Η τελευταία σκηνή με το ελικόπτερο από την άλλη μου πάγωσε το αίμα και έσωσε λίγο την κατάσταση, αλλά και πάλι.... Εχεις απόλυτο δίκιο για την αλλαγή του είδους από τη μέση και μετά, αλλά είναι κάτι που το έχω συνηθήσει στο genre και ειδικά στα best-sellers του είδους. O τρόμος είναι ένα είδος που κάποτε τον γράφανε λιοντάρια, αλλά πλέον πρέπει να συμβιβαστούμε ΚΑΙ με τα γατάκια. (Όχι ότι δεν υπάρχουν και σήμερα λιοντάρια). Γι' αυτό και συνεχίζω με ένα βιβλίο του -άρχοντα- Laymon προκειμένου να αφαιρέσω απο τον οργανισμό μου την καλογιαλισμένη με overlay ατμόσφαιρα του Koontz. Μέχρι στιγμής είναι πολύ ενδιαφέρον όπως όλα του. Αντε να δούμε...
  30. 1 point
    The eyes of darkness του Dean Koontz: Σε αυτό το βιβλίο, μία μητέρα πρώην χορεύτρια, έχει χάσει τον μικρό της γιο από ένα ατύχημα που είχε το εκδρομικό λεωφορείο στο οποίο επέβενε. Δεν την είχαν επιτρέψει να δει το πτώμα του γιατί λέγανε ότι ήταν άσχημα παραμορφωμένο. Ένα χρόνο μετά, η μητέρα αυτή έρχεται αντιμέτωπη με γραπτά μηνύματα που εμφανίζονται στον υπολογιστή της, σε μαυροπίνακες και σε τζουγκ-μποξ και που μοιάζουν να προέρχονται από τον γιο της, ο οποίος της λέει ότι είναι ακόμη ζωντανός. Με την βοήθεια ενός πρώην πράκτορα προσπαθούν να λύσουν το μυστήριο, έχοντας να αντιμετωπίσουν τη μυστική οργάνωση που ευθύνεται για τη σκευωρία και την απαγωγή του μικρού. Απ' όσα βιβλία του Koontz έχω διαβάσει μέχρι στιγμής, αυτό ηταν το καλύτερο, εφόσον κατατάσσεται στον τρόμο με τη μία. Τουλάχιστον μέχρι τη μέση του βιβλίου, ήταν ακριβώς αυτό που μου αρέσει να διαβάζω. Μετά κάπου το γύρισε σε αστυνομικό/κατασκοπικό, μιας και η μητέρα έπαψε να φοβάται τα μηνύματα που της έστελνε ο γιος της. Χαλάλι ομως. Πολύ καλό.
  31. 1 point
    The thing from the lake της Eleanor Ingram: Ενα παλιό καλτ μυθιστόρημα της δεκαετίας του 30. Ο πρωταγωνιστής αγοράζει ένα σπίτι στους βάλτους και από την πρώτη κιόλας νύχτα στοιχειώνεται από την παρουσία μιας γυναίκας με πλούσια κόμη (που το πρόσωπό της δεν μπορεί να το δει στο σκοτάδι) και ενός μεγάλου πλοκαμοφόρου πλάσματος που σουλατσάρει έξω από το σπίτι. Λίγο αργότερα, έχει μαζί του την ξαδέρφη του και τον άντρα της που τον βοηθούν στις εργασίες ανακαίνισης. Εκείνοι δεν μπορούν να δούνε τη γυναίκα και το πλάσμα, αλλά αυτός τα βλέπει κάθε βράδι. Η αφήγιση καλλιεργεί διαρκώς μυστήριο σχετικά με την παράξενη γυναίκα (είναι φάντασμα; είναι μάγισσα; είναι ζωντανή;) και για το θεριό με τα πλοκάμια. Σε γενικές γραμμές πολύ μου άρεσε η ιστορία εφόσον είναι το είδος του τρόμου που μου αρέσει. Δηλαδή τρόμου-τρόμου.
  32. 1 point
    Mr Fox and other feral tales του Norman Patrige: Εδώ έχουμε πολλές μικρές ιστορίες τρόμου που είναι ή του ύψους ή του βάθους. Αριστουργήματα εναλάσσονται με φόλες, από τον ίδιο συγγραφέα. Η ομώνυμη ιστορία (Mr Fox) ασχολείται με έναν παλαίμαχο του πολέμου της Κορέας που του έστριψε και έγινε σίριαλ κίλλερ, τον οποίο τον ανακαλύπτει η καινούργια του γυναίκα. Υπάρχει επίσης μια εξαιρετική ιστορία με δαίμονες και σατανική λατρεία, μία άλλη με ζόμπι, με βαμπίρ και γενικότερα, με όλα τα πλάσματα της νύχτας. Τουλάχιστον οι μισές ιστορίες μου άφησαν καλές εντυπώσεις και ήταν αυτό που εγώ απαιτώ από το είδος του τρόμου. Εχω στην κατοχή μου και πολλά μυθιστορήματα από τον συγκεκριμένο συγγραφέα και θα τα διαβάσω σίγουρα. Αξίζει να σημειωθεί ότι το βιβλίο είναι τίγκα στους ανούσιους προλόγους πριν από κάθε ιστορία και αν έλειπαν αυτοί οι πρόλογοι θα αποτελούνταν μόνο από 200 σελίδες (τις μισές σε σχέση με αυτές που το απαρτίζουν τώρα).
  33. 1 point
    Διάβασα και το πρώτο μου E-book Matters of mortology: Μία ανθολογία που αποτελείται απο 2 νουβέλες και 4 διηγήματα, διάφορων συγγραφέων, οι περισσότερες γραμμένες το 2012. Η πρώτη ιστορία (12 days in hell) έχει σχέση με το zombie apocalypse και την βρήκα λίγο κλισέ. H δεύτερη αφορά έναν άγγελο που ερωτεύτηκε μια καλόγρια, αλλά όταν αυτή έκανε σεξ με κάποιον άλλο, αυτός ανέστησε τα ζόμπι για να τους εκδικηθεί. Αριστούργημα! Η τρίτη (the lonely street) έχει να κάνει με ένα δολοφονικό φάντασμα που στοιχειώνει έναν δρόμο στον οποίο φέγγει μόνο ένας φανοστάτης. Υπέροχη. Η ομώνυμη νουβέλα matters of mortology είναι γραμμένη σε γοτθικό-βικτωριανό ύφος και πρόκειται για ένα ατμοσφαιρικό vampire story. Στην πέμπτη ιστορία (paper tigers) κάποιοι πιτσιρικάδες κάνουν... στούκες με τις σελίδες του νεκρονομικόν και εννοείται ότι αυτό δεν τους βγαίνει σε καλό. Την τελευταία ιστορία (the altar of the dead) δεν μπορεσα καν να τη διαβάσω, διότι τα αγγλικά στα οποία είναι γραμμένη δεν τα καταλαβαίνω καθόλου (τι διάολο, καθαρεύουσα είναι;;;). Κρίμα που δεν ήταν αγγλικά του επιπέδου μου. Πάντως πρόκειται για μια υπέροχη καλτ ανθολογία τρόμου με τα όλα της!
  34. 1 point
    Οι δαίμονες της Νορμανδίας του Graham Masterton: Άνετα το κατατάσσω στα πιο δυνατά έργα του συγγραφέα. Μεστό από τρόμο και ζοφερότητα και σύντομο (περιεκτικό θα μπορουσα να πω). Γενικά μπορώ να διακρίνω τρεις περιόδους στο συγγραφέα. Η πρώτη είναι οι δεκαετίες του 70 και του 80 με έργα πιο ατμοσφαιρικά αλλά και καλτ. Η δεύτερη είναι η δεκαετία του 90 με έργα άνισα, είτε πολύ καλά είτε λιγότερο καλά. Και η τρίτη είναι από το 2000 μέχρι σήμερα, όπου τα όσα γράφει ελαφρά διαφέρουν από σενάρια ταινιών καθώς περιλαμβάνουν σχεδόν μόνο διάλογο και μόνο υποτυπώδεις περιγραφές και αφήγιση. Η τελευταία του περίοδος δεν μου αρέσει καθόλου, ακόμη κι αν οι ιστορίες του έχουν καλές γενικές ιδέες. Οι δαίμονες της Νορμανδίας έχουν την καλτίλα της χρησής εποχής του και δεδομένου ότι διαρκεί λίγο περισσότερες από 200 σελίδες μου άρεσε πολύ γιατί είμαι φαν των μυθιστορημάτων που είναι κάτω από 300 σελίδες. Πήρα τη σατανίλα μου και στάνιαρα.
  35. 1 point
    Συμβιωτική σαγήνη από τη Charlee Jacob. Σε αυτή την ιστορία, μία άσχημη γυναίκα μετατρέπεται σε βαμπιρ και συνάπτει δεσμό με έναν βιαστή. Η όλη δομή και διαπραγμάτευση είναι dark fantasy, αλλά μετατρέπεται σε horror από τις πολύ ωμές, αποκρουστικές και σε κάποια σημεία αηδιαστικές (σκατολογικές) περιγραφές. Φαίνεται πως η Jacob είναι από τις γυναίκες συγγραφείς που στην προσπάθειά τους να απαλαγούν από το στερεότυπο της "νοικοκυράς με τις ρομαντικές φαντασιώσεις" δεν διστάζουν να γράψουν πιο ωμά από τους άντρες και να επιστρατεύουν ακόμη και τη σκατολογία στο κείμενό τους. Εγώ δεν μασάω από αυτά (δεν με αγγίζουν αλλά ούτε και με προσβάλλουν). Αυτό που λίγο με ενόχλησε ήταν το γεγονός ότι η πλοκή προσωρούσε υπερβολικά αργά και σε πολλά σημεία έδινε την εντύπωση ότι το έγραφε χωρίς να το έχει σχεδιάσει εξαρχής. Έχει όμως το χάρισμα να βομβαρδίζει από αποκρουστικές σκηνές ακόμη και όταν επί της ουσίας δεν γίνεται τίποτα. Εν τέλει, δεν είναι το cup of tea μου, κυρίως επειδή προτιμώ τον ακραίο τρόμο με στοιχεία τρόμου και όχι dark fantasy, αλλά άνετα το συστήνω σε όσους δεν έχουν βαρεθεί ακόμη τις βαμπιρο-ιστορίες των 90s με τα μοντέρνα βαμπίρ που συχνάζουν σε κλαμπ κλπ (ξέρετε τι εννοω). Σίγουρα πάντως είναι αυτό που υπόσχεται η εκδοτική στο οπισθόφυλλο: Ενας αντίλογος προς το λυκόφως, άσχετα αν αυτό γράφτηκε στα 90s και το λυκόφως στα 00s.
  36. 1 point
    Το τελευταίο που διάβασα ήταν το The Girl Next Door του Jack Ketchum. Καταπληκτικό βιβλίο, με κατέστρεψε ψυχολογικά. Περισσότερο από το γεγονός ότι βασίζεται σε πραγματική ιστορία, αυτό που ειλικρινά με τρομοκράτησε στο μυθιστόρημα αυτό είναι ότι δεν σου αφήνει μέρος να κρυφτείς. Τίποτα, ούτε καν μια μικρή γωνία. Είναι ανελέητο το άτιμο. Δεν είχα διαβάσει άλλο βιβλίο του συγγραφέα, αλλά αυτό μου δημιούργησε τη διάθεση να διαβάσω τα άπαντά του -με μεγάλα διαλείμματα, βέβαια, διότι αν είναι όλα όπως αυτο θα καταλήξω στο ψυχιατρείο, τη βλέπω τη δουλειά!
  37. 1 point
    Θα συμφωνήσω ότι η έκδοση του συγκεκριμένου βιβλίου είναι κάπως δυσερμήνευτη, αλλά όχι για τους λόγους που λες. Οι μεγάλοι συγγραφείς, ακριβώς επειδή ξεπερνούν με το πανανθρώπινο μήνυμά τους το πρόβλημα του έθνους, είναι παγκόσμια κληρονομιά κι οπωσδήποτε όχι εθνική. Προφανώς και δεν αγγίζουν μονάχα τους ανθρώπους της χώρας τους, όπως ακριβώς και δεν αγγίζουν μονάχα τους ανθρώπους της εποχής τους. Οπότε, για το αν οι αντιλήψεις του Κέρουακ (που διέπουν την ΥΚ) αδυνατούν να αγγίξουν τους Έλληνες (ή οποιουσδήποτε άλλους εκτός από τους Αμερικάνους), θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω. Η αλήθειες του έχουν αγγίξει εκατομμύρια ανθρώπους ανά την υφήλιο, που ευτυχώς είχαν την τύχη να διαβάσουν τις (δεν ξέρω σε πόσες διαφορετικές γλώσσες) μεταφράσεις των έργων του – (παρ' όλα αυτά, αν και δεν είναι της ώρας, υπάρχει όντως, κατά τη γνώμη μου, μια σχετική διαφοροποίηση ανάμεσα στο κοινό του Κέρουακ και το κοινό άλλων συγγραφέων, αν και δεν έχει να κάνει, όπως είπα, με χώρα κι εποχή, αλλά με αυτές ακριβώς τις αντιλήψεις που εκφράζει το έργο του). Από εκεί και πέρα, ξαναγυρίζοντας στα της Υπόγειας Κίνησης, θα έλεγα ότι (εκτός από τον μειωμένο τρόμο) ο βασικός παράγοντας που ελαττώνει την ευχαρίστηση που θα αντλήσει ο Έλληνας τρομοαναγνώστης από το συγκεκριμένο βιβλίο, είναι ο ίδιος του ο εαυτός, που αγνοεί τον Κέρουακ και πιστεύει ότι, στην ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ο μοναδικός καταραμένος συγγραφέας που τα έπινε άγρια ήταν ο Πόε. Σε μια προσπάθεια να καταλάβω γιατί κυκλοφόρησε τελικά η ΥΚ, καταλήγω στο ότι οι τύποι της εκδοτικής θα πρέπει λογικά να τρέφουν μεγάλη συμπάθεια για τον Κέρουακ (εκτός φυσικά από τον Λάβκραφτ), οπότε θα είδαν με καλό μάτι την φρεσκάδα στην προσπάθεια του Μαμάτας. Καλή φάση! Επίσης, στο πιο πεζό (αλλά όχι λιγότερο σημαντικό) ζήτημα των πωλήσεων, πιθανώς να σκέφτηκαν πως το όνομα του Κέρουακ (από τη στιγμή που, για τους πολλούς, είναι απείρως πιο αναγνωρίσιμο από τα περισσότερα, αν όχι όλα τα ονόματα συγγραφέων τρόμου), θα είναι από μόνο του ικανό να δώσει στην ΥΚ κάποιες έξτρα πωλήσεις (από τους μη τρομοαναγνώστες που μπορεί να προσελκύσει). Όσο για το βασικό target group, τους οπαδούς του τρόμου, ο εκδοτικός προσπαθεί να καλύψει τα νώτα του ποντάροντας στο μιξάρισμα με τον Κθούλου, που εξασφαλίζει ότι πολλοί θα τρέξουν στα τυφλά να πάρουν το βιβλίο, κι ας μην έχουν διαβάσει ποτέ τους τίποτα από Κέρουακ. Στην ουσία πρόκειται για το ίδιο πράγμα που έχει αναφερθεί κι εδώ, στο φόρουμ: Ο αναγνώστης πάει στα τυφλά σ' αυτό που αναγνωρίζει. Πώς πάει και παίρνει Μάστερτον και Κινγκ κι αγνοεί τους υπόλοιπους; Ε, σε μια ακόμα χειρότερη επίδειξη τυφλαμάρας, θα πάει με τον ίδιο τρόπο και θα πάρει και την ΥΚ επειδή διάβασε την μαγική λέξη 'Κθούλου' κι έπειτα θα διαμαρτύρεται ότι το βιβλίο δεν τραβάει (ενώ θα μπορούσε πολύ απλά να διαβάσει πρώτα Κέρουακ, να δει αν του αρέσουν τα πράγματα που έγραψε αυτός ο άνθρωπος, κι ύστερα να αποφασίσει αν θέλει να δώσει τα λεφτά του για ένα βιβλίο που έχει για πρωταγωνιστή τον συγκεκριμένο συγγραφέα!). Υποθέτω θα υπάρχουν ακόμα δύο κατηγορίες απογοητευμένων τρομοαναγνωστών: Αυτοί που ξέρουν και γουστάρουν τον Κέρουακ, αλλά δεν τους άρεσε η ΥΚ (εδώ πάω πάσο). Αυτοί που ξέρουν και δεν γουστάρουν τον Κέρουακ, αλλά ωστόσο πάνε κι αγοράζουν την ΥΚ (εδώ σηκώνω τα χέρια ψηλά). Τα ίδια που έγραψα στην αρχή: Χώρια από το αν τελικά θα του αρέσει η γραφή, η πλοκή κτλ της ΥΚ, για να έχει κάποιος τρομοαναγνώστης έξτρα πιθανότητες να εκτιμήσει την ιστορία του Μαμάτας, θα πρέπει περισσότερο να του αρέσει ο Κέρουακ, παρά να είναι Αμερικάνος. Νομίζω τα έχω ξαναγράψει κάπου για το βιβλίο. Όπως κι ο Alien, έτσι κι εγώ δεν το βρήκα τόσο τρομακτικό. Από την άλλη, ούτε πολύ μπιτνίκικο το βρήκα. Θα προτιμούσα κι οι δυο αυτοί άξονες να ήταν ανεβασμένοι.
  38. 1 point
    Πολλές συλλογές: Εφιάλτες και Ονειρότοποι (εκδόσεις Bell). Nightmares And Dreamscapes Ιστορίες του Λυκόφωτος (εκδόσεις Bell). Just After Sunset Σκοτάδι βαθύ, δίχως άστρα (εκδόσεις Bell). Full Dark, No Stars. Καταπληκτική συλλογή με 4 ιστορίες. Όλα είναι δυνατά (εκδόσεις Bell). Everything's Eventual. Καλή συλλογή. Thanx! Θα έχω το νου μου να τα τσεκάρω. Καλή συλλογή με τέσσερα- πέντε πολύ ωραία διηγήματα. Όταν την τελειώσεις, πες πως σου φάνηκε ''Το Τελευταίο Σκαλοπάτι''. Είναι πάνω από δέκα χρόνια που την διάβασα, αλλά δεν την έχω ξεχάσει ως μία από τις συγκινητικότερες ιστορίες που έχω διαβάσει ποτέ μου. Συμπτωματικά, ήταν ένα από τα τρία διηγήματα που διάβασα σήμερα. Όντως συγκινητική ιστορία.
  39. 1 point
    Οι στάχτες της ψυχής μας από εκδόσεις Οξύ: Μια ανθολογία σύγχρονων αφηγημάτων που είναι ως επί το πλείστον τρόμου. Όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, μέτριες ιστορίες εναλάσσονται με πολύ καλές, μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση υπάρχουν και οι εντελώς άσχετες που με έβγαλαν από το κλίμα. Βέβαια, οφείλουμε να έχουμε υπόψη μας ότι η επιλογή έγινε απο συγγραφείς με τους οποίους είχε σύμβαση η Οξυ για να εκδίδει βιβλία τους, επομενως οι επιλογές δεν ήταν απεριόριστες. Επίσης υπήρχαν μέσα διαμάντια. Οι ιστορίες που μου άρεσαν είναι οι εξής: Η ιστορία του χειρούργου του JP Dixon. Πρόκειται για ένα διήγημα που ενώ απαιτεί γερό στομάχι, δεν αρκείται στο ξεκομμένο σπλάτερ και είναι βαθιά εμποτισμένο με ατμόσφαιρα. Το θέμα είναι ότι πρόκειται για το καλύτερο της συλλογής και θα προτιμούσα να μην έχει τοποθετηθεί δεύτερο, διότι δημιουργεί υψηλές προσδοκίες για τη συνέχεια. Επίσης το κουτι του Ketchum (πολυ καλό), ο άρπαγας των πουλιών του Somtow, τρόμος στο λεωφορείο Νο 33 του Michel Sea και o σμιλευτής του Masterton. Το σύνολο των ιστοριών είναι 17, εγώ όμως αυτές τις 5 ξεχώρισα.
  40. 1 point
    Η αγαπημένη μου ιστορία τρόμου από Anubis: Το concept είναι ότι πήρανε δημοφιλείς συγχρονους συγγραφείς τρόμου και τους βάλανε να διαλέξουν και να προλογίσουν την αγαπημένη τους ιστορία από τους παλαιότερους. Τις μισές από τις ιστορίες της ανθολογίας τις είχα διαβάσει στο παρελθόν (είτε στα αγγλικά είτε μεταφρασμένες) και μου άρεσε που τις είδα συγκεντρωμένες όλες μαζί. Γνώρισα κάποιες πολύ ωραίες όπως "ο εμπορικός αντιπρόσωπος" και "η ανθρώπινη καρέκλα" που μου έκαναν εντύπωση. Ξεχωρίζει βέβαια (σαν τη μύγα μεσα στο γάλα) μέσα στο όλο σύνολο το "αρουραίοι στους τοίχους" του Λαβκραφτ. Εντωμεταξύ από τον Λάβκραφτ υπάρχουν ΔΥΟ ιστορίες μέσα (επιλεγμένες ως αγαπημένες από σύγχρονους συγγραφείς). Του έχουν σύρει τόσα και τόσα κατά καιρούς κι όμως σε μια συλλογή 15 αγαπημένων ιστοριών, υπάρχουν 2 δικές του. Μήπως λοιπόν κάποιοι πρέπει να το πάρουν απόφαση ότι είναι κορυφαίος και αξεπέραστος συγγραφέας;;; Επίσης υπάρχουν 2 ιστορίες απο τον Ρόμπερτ Μπλοχ (τις είχα διαβάσει κάποτε και στα αγγλικά και είναι πολύ καλές). Επομένως να άλλος ένας συγγραφέας που έχει μεγάλη προσφορά στο genre. Σε γενικές γραμμές πέρασα πολύ καλά διαβάζοντας αυτή την ανθολογία.
  41. 1 point
    Φίλτατε, μια βασική αρχή της μετάφρασης είναι ότι πρέπει να διατηρείται η ίδια αίσθηση για τον αναγνώστη που δημιουργεί το πρωτότυπο. Δηλαδή, ο Έλληνας αναγνώστης πρέπει να απορεί εκεί όπου απορεί ο Αμερικανός. Και δεν νομίζω οι Αμερικανοί (ή και οι Βρετανοί) να φημίζονται για τη γερμανομάθειά τους. Συνεπώς, αν στο πρωτότυπο οι φράσεις στα γερμανικά παρατίθενται αμετάφραστες,* τότε ΠΡΕΠΕΙ να παρατεθούν αμετάφραστες και στο κείμενο-στόχο -- και καλώς ο μεταφραστής τις παραθέτει ως έχουν. Αντιθέτως, αν ο Ντικ στο πρωτότυπο έδινε εξήγηση των γερμανικών φράσεων, π.χ. με κάποιες υποσημειώσεις, τότε ΠΡΕΠΕΙ να μεταφραστούν, με την ίδια μορφή (π.χ. της υποσημείωσης) και κακώς (κακίστως) ο μεταφραστής δεν το κάνει. Εφόσον, λοιπόν, ισχύει η πρώτη περίπτωση, ο αναγνώστης έχει κάθε δικαίωμα να πει "τον παπάρα τον Ντικ, με τα γερμανικά που πετάει αμετάφραστα στο κείμενο", αλλά πρέπει να αναγνωρίσει στον μεταφραστή σωστή τήρηση των κανόνων του επαγγέλματός του. *διότι ο συγγραφέας θέλει να μείνουν ακατανόητες για τον μη γερμανομαθή, ή θέλει να υποχρεώσει τους μη γερμανομαθείς αναγνώστες του να ανοίξουν μια γερμανική άνευ διδασκάλου ή να την πέσουν στους γερμανόφωνους φίλους τους για βοήθεια -- ξέρω γω; Το θέμα είναι ότι πρέπει να σεβαστούμε το device του.
This leaderboard is set to Athens/GMT+03:00
  • Newsletter

    Want to keep up to date with all our latest news and information? (STRONGLY RECOMMENDED)

    Sign Up
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..