Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 12/16/2018 in all areas

  1. 14 points
    until
    Ο @DinoHajiyorgi καθόταν στο γραφείο του με το κεφάλι σκυμένο πάνω από έναν σωρό χαρτιά. Πότε πότε έξυνε την μικρή φαλάκρα του με το ένα χέρι, πότε σάλιωνε το πίσω μέρος του μολυβιού που κρατούσε στο άλλο. Κοιτούσε τα χαρτιά με βλοσυρό βλέμμα κι ήταν σίγουρος ότι τον κοιτούσαν κι αυτά. Έμπνευση; Μηδενική. Ο πισινός του είχε αφήσει το σημάδι του στην καρέκλα αλλά το κείμενο μπροστά του περίμενε, εδώ και ώρες, απελπιστικά άδειο. Ξάφνου, κάποιος χτύπησε την πόρτα. Ο Ντίνος πετάχτηκε πάνω, ρίχνοντας όλα τα χαρτιά στο έδαφος. «Πανάθεμά σε, όποιος κι αν είναι. Δεν μπορώ, λείπω! Εργάζομαι! Αγοράσαμε ήδη!» «Χατζηγιώργη, άσε τις μπαλαματιές κι άσε με να μπω. Ο Mesmer είμαι. Έχεις έναν διαγωνισμό να οργανώσεις». Ο Ντίνος χτύπησε το κούτελό του με την παλάμη του. Το είχε ξεχάσει τελείως. «Ποιος τους χεζ...εεε.. ναι, αγαπητέ μου Το ξέρω. Έχω πολλή δουλειά όμως, δεν προλαβαίνω. Δεν μπορεί κανείς άλλος;» Για λίγα δευτερόλεπτα απάντηση από τον Mesmer δεν ακούστηκε. Ο Ντίνος θεώρησε ότι είχε απογοητευτεί και τον είχε αφήσει στην ησυχία του. Ένα απότομο χτύπημα στο τζάμι του παραθύρου τον έκανε να τιναχτεί. «Άει στον κόρακα, βλάκα, με κοψοχόλιασες. Τι θες;» «Αλήθεια; Θα αφήσεις ΑΥΤΟΝ να τον διοργανώσει; Δεν μας λυπάσαι καθόλου;» «Δεν με απασχολεί, Mesmer. Πρέπει να τελειώσω το λυκανθρωπικό μου έπος με τίτλο "Η Λαίδη Τσάτερλι κι ο λυκάνθρωπος της Καρδίτσας". Δεν έχω χρόνο για χάσιμο για διαγωνισμούς όπου λαμβάνουν μέρος 50 άτομα και πάντα κερδίζει η elgalla». Ο Mesmer έσκυψε το κεφάλι με απογοήτευση. Μέσα του, βαθειά, ήξερε ότι δεν υπήρχε άλλη λύση. Τον διαγωνισμό έπρεπε να τον διοργανώσει ΕΚΕΙΝΟΣ." ___________________________________________________________________________________________ *Διαβάστε προσεκτικά τους νέους κανονισμούς. ___________________________________________________________________________________________ Περίοδος Συγγραφής: 16 Σεπτεμβρίου έως 15 Οκτωβρίου (1 μήνας χωρίς παράταση) Όριο Λέξεων: 500 έως 3.850 λέξεις Περίοδος Σχολιασμού και Ψηφοφορίας: 16 Οκτωβρίου έως 18 Νοεμβρίου *Τις ψήφους σας τις στέλνετε στον Ballerond και στον Dreamer Θέμα: Κάθοδος Τα διηγήματα του 51ου διαγωνισμού είναι 7, και είναι τα εξής: gismofbi - Το κατώφλι του πεπρωμένου John Ernst - Το μαντείο του κάτω κόσμου Roubiliana - ΤΑ ΑΝΘΗ ΤΟΥ ΜΕΤΑΤΡΟΜΟΥ South of Heaven - Happier than thou Starbuck - Το Δώρο Unicron - The arc of descent Γιώργος77 - Τ ά ρ τ α ρ α
  2. 12 points

    until

    Ανακοινωση θέματος: Ο Νικήτας έσκυψε μπροστά και κοίταξε κάτω. Πενήντα όροφοι μακριά του, άνθρωποι που έμοιαζαν με κινούμενες πινέζες, πήγαιναν κανονικά στη δουλειά τους, χαζολογούσαν στο πεζοδρόμιο, σταματούσαν ταξί, πετούσαν σκουπίδια στο δρόμο. Κανείς δεν τον είχε αντιληφθεί - πώς θα μπορούσε άλλωστε - ήταν μία μικροσκοπική κουκκίδα, με το ένα πόδι στον αέρα και το άλλο να πατάει οριακά στο περβάζι, μέσα στο χάος των ουρανοξυστών. Δεν ήξερε αν η ζωή του θα περάσει από μπροστά του σαν ταινία. Δεν ήξερε αν θα πεθάνει πριν την πτώση. Σε ένα φόρουμ είχε διαβάσει ότι, ενώ θες να κλείσεις τα μάτια, το σοκ της πτώσης δεν σε αφήνει και καθώς συναντάς το σκληρό δάπεδο, τα έχεις ορθάνοικτα. Ο Νικήτας δεν πίστευε ότι ήταν αλήθεια αυτό καθώς αυτός που το είχε γράψει θα πρέπει να το είχε κάνει από τον άλλο κόσμο. Πάντα του άρεσαν οι ανηφόρες. Από μικρός, όπου έβλεπε βουνοπλαγιά έτρεχε για να την ανέβει. Μετά, για κάποιον μυστήριο λόγο, δεν ήθελε καθόλου να επιστρέψει. Η κατηφόρα τον τρόμαζε. Φοβόταν ότι δεν θα ήλεγχε την ταχύτητά του, δεν θα έφτανε ποτέ στο έδαφος κι ότι θα κατρακυλούσε ασταμάτητα, σαν χάμστερ που τρέχει μανιωδώς σε έναν κύλινδρο. Και τώρα, αδυνατώντας να αντιμετωπίσει οτιδήποτε στη ζωή του, είχε επιλέξει την "εύκολη" λύση. Την δραπέτευση από τα προβλήματα. Την παραίτηση από τη ζωή. Θα ήθελε να μπορούσε να καταδυθεί στον εαυτό του. Να ψάξει το βαθύτερο πρόβλημα. Να πέσει και να αναζητήσει τη λύση, να ψάξει στον πάτο, να βρει το φως, και μέσα από την κάθοδο να έρθει και πάλι στην αγαπημένη του άνοδο. Θα το ήθελε πολύ. Αλλά αυτοί οι πενήντα όροφοι έμοιαζαν τόσο δελεαστικοί. Κι ήταν σίγουρος ότι, σε αντίθεση με τη βουνοπλαγιά, τώρα θα έφτανε σίγουρα στο έδαφος. Ένα σκοτεινό υπόγειο. Μία σκάλα που οδηγεί στον Άδη. Μία κατηφόρα στο άδυτο της ψυχής μας. Μία κατάβαση σε ένα απύθμενο πηγάδι. Μία κάθοδος στη ζωή μας. Νομίζουμε πολλές φορές ότι το πιο δύσκολο είναι να ανεβαίνεις. Να αγκομαχάς και να κουράζεσαι. Για μένα, το πιο δύσκολο είναι να ψάχνεις. Να σκαλίζεις. Να πηγαίνεις βαθύτερα, χαμηλότερα, σκοτεινότερα. Γράψτε για την ΚΑΘΟΔΟ. Για χαρακτήρες που τόλμησαν να ανέβουν αλλά όχι να κατέβουν. Για ιστορίες που κρύβονται στα πιο χαώδη άδυτα της ψυχής μας. Για ανθρώπους που αποφάσισαν να αλλάξουν τη ζωή τους κοιτώντας πίσω τους. Για την κάθοδο των μυρίων (καλά, όχι τόσο προφανές, καταλάβατε) Κάθοδος λοιπόν. Και καλή μας κατηφόρα.
  3. 10 points
    until
    Ο βροχερός και κρύος χειμώνας μας αποχαιρετάει σιγά-σιγά και την θέση του παίρνει η ζεστή και ηλιόλουστη άνοιξη, όπου τα λουλούδια ξυπνούν από το βαθύ τους ύπνο και τα πουλιά τιτιβίζουν στα δέντρα και στις στέγες των σπιτιών καλωσορίζοντας τον ερχομό της. Έτσι και εγώ, με την σειρά μου, σας καλωσορίζω όλους στον 50ο Διαγωνισμό Διηγήματος. ___________________________________________________________________________________________ *Διαβάστε προσεκτικά τους νέους κανονισμούς. ___________________________________________________________________________________________ Περίοδος Συγγραφής: 15 Μαρτίου έως 13 Απριλίου (1 μήνας χωρίς παράταση) Περίοδος Σχολιασμού και Ψηφοφορίας: 14 Απριλίου έως 11 Μαΐου (4 εβδομάδες) *Τις ψήφους σας τις στέλνετε στον Dreamer και στον Γιώργος77 Θέμα: Γίγαντες Τα διηγήματα του 50ου διαγωνισμού είναι 12, και είναι τα εξής: Ballerond - Ούρλιαξε, κι αυτοί θα έρθουν. dagoncult - Μυϊκή Μάζα Dimitra - Η Εισβολή των Μεγάλων DinoHajiyorgi - Η Επιστροφή των Γιγάντων gismofbi - Η κυρά της λήθης John Ernst - Το Ρούσο Ρουμάνι Mesmer - Το σμήνος Rōnin - ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΩΝ ΓΙΓΑΝΤΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΡΑΚΟΙ ΤΟΥ ΕΛΦΕΡΡΙΟΝ Roubiliana - Τα Δέντρα Περπατάνε Unicron - GALACTIC WARS II - THE AWAKENING OF THE GIANTS zefuros - O κρυφός Γίγαντας Η ωραία κοιμωμένη - Η ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ Καλή επιτυχία! *Τα αποτελέσματα του 50ου διαγωνισμού θα τα βρείτε στην 14η και 15η σελίδα.
  4. 10 points
    Είναι τώρα σε στάδιο σελιδοποίησης από τις Εκδόσεις Πηγή, με νέο τίτλο. Θα ανακοινώσω νέα με τις εξελίξεις. (Οι Εκδόσεις Πηγή εκδίδουν αυτοεκδόσεις, ή και με κάποια συμμετοχή του συγγραφέα, αλλά σε ένα μικρό ποσοστό αναλαμβάνουν όλο το βάρος της έκδοσης αν το διαλέξουν. Είχα την τύχη και την τιμή να ανείκω σε αυτό το μικρό ποσοστό, καθώς έτσι κι αλλιώς δεν θα μπορούσα με τίποτα να συμβάλλω οικονομικά.)
  5. 9 points
    until
    How to review a short story. Αλήθεια, πώς κρίνουμε ένα διήγημα; Υπάρχει τρόπος να γίνει σωστά; Κατά πόσο έχουμε καταλάβει ότι η σωστή κριτική συνίσταται στο να βοηθήσουμε το συγγραφέα να βελτιωθεί και όχι στο να εξασκήσουμε την παρατηρητικότητά μας σαν αναγνώστες; Υπάρχουν κανόνες καλής συμπεριφοράς κατά τη διατύπωση κριτικής; Πρέπει να λαμβάνονται όλες οι κριτικές υπόψη; Πριν από δύο περίπου χρόνια είχα προτείνει μία φόρμα κριτικής διηγημάτων εδώ. Το SFF.gr. σχεδίασε ένα μάθημα σε πλατφόρμα Moodle, όπου εξετάζεται σε βάθος το θέμα της κριτικής διηγημάτων. (Αναμένονται και άλλα μαθήματα, ποικίλης θεματικής. Εκπλήξεις, εκπλήξεις!) Θα φανεί χρήσιμο στα μέλη της κοινότητας καθώς η κριτική διηγημάτων οφείλει να έχει στόχο τη βελτίωση της γραφής, είτε εφόσον μέσα από την κριτική καταδεικνύονται οι αδυναμίες της δουλειάς μας, είτε αντιμετωπίζοντας, μέσα σε διηγήματα άλλων, αδυναμίες παρόμοιες με τις δικές μας. Το μάθημα είναι απλό, αυτοματοποιημένο και προαιρετικό. Μπορείτε να μπείτε, να περιηγηθείτε, να διαβάσετε τα κείμενα και να κάνετε τις ασκήσεις στο χρόνο σας, από τώρα και μέσα στο επόμενο τρίμηνο. Εκτός της χρησιμότητάς του, το μάθημα θα σας βοηθήσει να εξοικειωθείτε στο e-learning του SFF.gr., καθώς πρόκειται για μία νέα δραστηριότητα που ξεκινάει και που (ελπίζουμε)έχει έρθει για να μείνει. Είμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε τυχόν απορία σας. Το MC1-1 σας καλωσορίζει!
  6. 9 points
    Invocation & Evocation Η τέχνη της ανάκλησης Οι αναγνώστες δεν διαβάζουν απλώς: οι αναγνώστες ανταποκρίνονται. Donald Maass, The Emotional Craft of Fiction Οι μάγοι, οι μάγισσες, οι προσφιλείς αυτοί αρωγοί μας στη λογοτεχνία είδους που τόσο αγαπάμε, επικαλούνται στοιχειά, δαίμονες, θεούς, αγγέλους. Επικαλούνται αυτά που κρύβονται στα βάθη της γης. Ή της κόλασης, ή των δασών, ή της θάλασσας. Επικαλούνται πράγματα που υπάρχουν και που με συγκεκριμένες τεχνικές θα τα αφυπνίσουν και θα τα υποχρεώσουν να πράξουν το θέλημά τους. Οι συγγραφείς πάλι κάνουν κάτι παρόμοιο. Επικαλούνται στοιχειά, μόνο που οι κατοικίες των συγκεκριμένων στοιχειών δεν είναι τα σκοτεινά σπήλαια, αλλά η ψυχή και η μνήμη. Και μάλιστα, επικαλούνται την ψυχή και τη μνήμη του αναγνώστη τους προκειμένου, όπως και στο προηγούμενο παράδειγμα, να πράξουν αυτές, ως οικεία δαιμόνια, το θέλημα των συγγραφέων: να μεταφέρουν τον αναγνώστη στον κόσμο τους, να καταστήσουν αυτόν τον κόσμο πιστευτό, να κάνουν τον αναγνώστη μέτοχο των περιπετειών, των μόχθων, των πόθων του ήρωά τους. Η τέχνη της ανάκλησης Ανακαλώ, σημαίνει θυμάμαι. Στην προκειμένη περίπτωση, ο συγγραφέας καλείται να κάνει τον αναγνώστη του να θυμηθεί. Να θυμηθεί όμως τι ακριβώς και με ποιο σκοπό; Ένας άνθρωπος είναι ό,τι θυμάται. Είναι τα γούστα και οι αντιπάθειές του, είναι το σύνολο των εμπειριών του. Είναι οι στιγμές που ένιωσε άβολα, που τραυματίστηκε ο εγωισμός του, που τον εξαπάτησαν, είναι οι στιγμές που τον απέρριψαν. Είναι οι μικρές και μεγάλες ευτυχίες και επιτυχίες του, είναι οι σπουδές που έκανε, τα ταξίδια του, οι ασθένειές του. Κάθε άνθρωπος είναι συνισταμένη των εμπειριών του. Κάθε άνθρωπος που ανοίγει ένα βιβλίο για να το διαβάσει, βυθίζεται σε ένα κόσμο πλαστό. Είναι πλαστός και το ξέρει, αλλά έχει την διάθεση να τον βιώσει σαν να είναι αληθινός. Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Αν ταυτιστεί με τον ήρωα – αλλά πάλι, τι σημαίνει ταύτιση; Πέρα από τη μαστοριά του κάθε συγγραφέα να πλάσει τον κόσμο του ρεαλιστικό (και μην ξεχνάτε ότι ρεαλισμός υφίσταται σε οποιοδήποτε λογοτεχνικό είδος) ο βαθμός ταύτισης είναι ευθέως ανάλογος με το πόσες εμπειρίες, αισθήματα ή χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ήρωα θα θυμίσουν στον αναγνώστη κάτι από τη ζωή του. Έχοντας επιτύχει να ανασύρει τις αναμνήσεις του αναγνώστη, ή τον απόηχο των αισθημάτων που συνοδεύουν την κάθε περίσταση, ο συγγραφέας έχει κάνει σχεδόν τη μισή δουλειά. Εννοείται πως δεν θα καθίσει να εξηγήσει σε κάθε ιστορία του τι σημαίνει να ερωτεύεσαι ή να χάνεις τους φίλους σου, επειδή όλοι βιώσαμε και βιώνουμε ανάλογα συναισθήματα. Όμως στην ύπαρξη ανάλογων εμπειριών βασίζεται η λογική της ανάκλησης στη συγγραφή. Όπως όταν μπαίνει κανείς σε ένα δωμάτιο ολότελα άγνωστο, όπου όμως, αυτό ή το άλλο αντικείμενο, ο φωτισμός, το χρώμα, η μυρωδιά, κάπως, κάτι του θυμίζουν. Και από αυτό το σημείο ξεκινά η διαδικασία της ταύτισης. Δεν πολεμήσαμε όλοι με δράκους, αλλά σίγουρα είχαμε εχθρούς και συχνά ισχυρότερους από μας. Δεν παντρευτήκαμε πρίγκιπες αλλά όταν βρέθηκε ένας ξεχωριστός άνθρωπος κοντά μας, νιώσαμε μια ανάλογη εκπλήρωση. Δεν μεταλλαχθήκαμε σε υπεράνθρωπους, δεν φορτώσαμε τις αναμνήσεις της νεκρής αγαπημένης μας σε κάποιο ανδροειδές συνοδείας, δεν κυνηγήσαμε αρκούδες, δεν μας κρέμασαν εξαιτίας μιας φοβερής δικαστικής πλάνης. Αλλά ενθουσιαστήκαμε, κινδυνέψαμε, αδικηθήκαμε. Υπό αυτή την έννοια, το σύνολο των εμπειριών μίας ανθρώπινης ζωής μπορεί να θεωρηθεί το πρωτογενές υλικό του κάθε μυθοπλάστη. Η γνώση της αλήθειας αυτής και η επιτυχημένη εφαρμογή της αποτελούν την τέχνη της ανάκλησης. Σκεφτείτε λοιπόν: τι κινητοποιεί τα δικά σας συναισθήματα; Αν και συγγραφείς, διαθέτουμε αισθήματα. Ας σκεφτούμε: τι μας κάνει να αισθανόμαστε αυτό που θα θέλαμε να αισθανθεί ο αναγνώστης; Ή, πότε νιώσαμε για τελευταία φορά αυτό που θα θέλαμε να νιώσει ο αναγνώστης, μέσω του τι αισθάνεται ο ήρωάς μας; Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να μεταγράψουμε εικόνες εντελώς άσχετες με το αντικείμενο μας προκειμένου να συγκινήσουμε όπως συγκινηθήκαμε. Αν μας συγκινούν τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα, προφανώς δεν θα γεμίσουμε τις σελίδες ενός αστυνομικού μυθιστορήματος με το Καλήν Εσπέρα. Είναι όμως σημαντικό να μελετήσουμε τις λειτουργίες της συγκίνησης και του κάθε αισθήματός μας. Είναι χρήσιμο να ερευνήσουμε την παρεμφερή θεματολογία. Αν μας συγκινούν τα κάλαντα, είναι μία ένδειξη ότι η δημιουργικότητά μας μπορεί να ενεργοποιηθεί από μία ευρύτατη γκάμα θεμάτων. Τα κάλαντα έχουν να κάνουν με την παιδική ηλικία, τις παιδικές αναμνήσεις, το θρησκευτικό αίσθημα, την αθωότητα, την αισιοδοξία, την επιθυμία να κάνει ο άνθρωπος νέο ξεκίνημα στη ζωή του. Έχουν να κάνουν με τα καλά νέα. Άπτονται της παράδοσης και άρα των λαϊκών θρύλων. Αν μας ενδιαφέρει να εγείρουμε ανάλογου συγκινησιακού περιεχομένου αισθήματα, μπορούμε να αντλήσουμε με επιτυχία από τα παραπάνω θέματα. Ταιριάζοντας τα, φυσικά, στον περίγυρο της ιστορίας που αφηγούμαστε. Η καλή λογοτεχνία μπορεί να εκπλήξει τον αναγνώστη με τα αισθήματα που του γεννά. Στην πραγματικότητα εκείνο που θέλετε είναι να χειριστείτε το συναίσθημα του αναγνώστη. Αλλά όσο πιο υπόγεια το κάνετε, τόσο πιο σπουδαίο και αξιομνημόνευτο το αποτέλεσμα που θα έχετε. Να έχετε στο νου σας ότι πρέπει να κρατάτε άρτια ισορροπία μεταξύ show & tell και να οδηγείτε τον αναγνώστη, είτε δείχνοντας είτε λέγοντας, εκεί που θέλετε. Μην ξεχνάτε, άλλο οδηγώ και άλλο τραβολογάω. Άλλο δείχνω το δρόμο και άλλο σπρώχνω δια της βίας. Αν μπορείτε να κάνετε τον αναγνώστη να αναρωτιέται πώς στην ευχή τον καταφέρατε να συγκινηθεί, ακόμη καλύτερα. Αν μπορείτε να τον κάνετε να εκπλαγεί με τη φόρτιση που του δημιουργήθηκε, θαυμάσια. Μην ξεχνάτε ποτέ με ποιους τρόπους οδηγείστε εσείς σε ανάλογα αισθήματα. Ο κάθε συγγραφέας είναι και αυτός ένας άνθρωπος. Να έχετε υπόψη πως όσο πιο έντονα προσπαθείτε, τόσο πιο δύσκολα θα πετύχετε. Πρέπει να επιβάλλετε χωρίς να δυναστεύετε. Στην πρώτη περίπτωση όλοι γεμίζουμε δέος, στη δεύτερη όλοι επαναστατούμε. Χτίστε τις συνθήκες για να δημιουργηθεί το συναίσθημα, μην χτίζετε το συναίσθημα το ίδιο. Να θυμάστε πως ένας ευφυής συγγραφέας μπορεί να μας κάνει να συγκινηθούμε για το θάνατο ενός σκύλου ακόμη και αν δεν μας αρέσουν οι σκύλοι. Ακόμη και αν τους σιχαινόμαστε. Γιατί; Γιατί θα ανακαλέσει, από τη θάλασσα των εμπειριών μας, το πώς είναι να χάνεις κάτι που αγαπάς. Αυτό έχει συμβεί σε όλους μας, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Να θυμάστε ότι τα συναισθήματα είναι πολύπλοκες καταστάσεις. Ένας λόγος που δεν καταφέρνουν οι συγγραφείς να κάνουν τον αναγνώστη να αισθανθεί όσα θέλουν ακριβώς, είναι γιατί θεωρούν ότι πρέπει να χειριστούν ένα συναίσθημα τη φορά. Αλλά ένας άνθρωπος δεν μπορεί να νιώσει μονάχα θυμό, ή μονάχα έρωτα, ή μονάχα φθόνο, ή μονάχα θλίψη. Αν μας απατήσει το πρόσωπο που αγαπάμε, πιθανώς να αισθανθούμε όλα τα παραπάνω και άλλα τόσα μαζί. Το να δίνουμε βάρος στην περιγραφή μίας μονάχα πλευράς του πολυπρασματικού αυτού φαινομένου θα καταστήσει την όλη ιστορία ψεύτικη. Να θυμάστε το βάθος. Έχουμε πει και άλλες φορές, ο χαρακτήρας μας πρέπει να έχει βάθος. Πολλοί συγγραφείς γεμίζουν τετράδια με το χτίσιμο ενός χαρακτήρα και με το παρελθόν του, για το πώς κακοποιήθηκε από τον πατέρα του ας πούμε ή για τις κατάρες που βαραίνουν την οικογένεια από την εποχή των προπαππούδων του. Έχουμε και αλλού επισημάνει τους κινδύνους αλλά και το κέρδος που υπάρχει σε αυτή την τεχνική. Ο κίνδυνος είναι ότι μπορεί να θεωρήσουμε πως πρέπει σώνει και ντε να συμπεριλάβουμε κάθε λεπτομέρεια στο κείμενό μας, εφόσον κάναμε τον κόπο να τη σκεφτούμε και να τη γράψουμε, ενώ το κέρδος μας είναι ότι, το παρελθόν που έχουμε χτίσει, ακόμη και όταν δεν το συμπεριλάβουμε, θα τα καταφέρει με κάποιον μαγικό τρόπο να αναδυθεί στην επιφάνεια. Εκείνο που δεν θα τρίψουμε στα μούτρα του αναγνώστη, θα βρει το δρόμο του για την καρδιά του αναγνώστη μας, εντυπωσιάζοντάς τον. Ο πλούτος του παρελθόντος ενός ήρωα τον κάνει στιβαρό. Ακόμη και αν δεν κάτσουμε να απαριθμήσουμε ολόκληρο το προικιό του. Σκεφτείτε τη γραφή σας σαν δράση από πλευράς σας και αντίδραση από πλευράς του αναγνώστη. Μην ξεχνάτε ποτέ ότι ο αναγνώστης θα αντιδράσει σε ό,τι ακριβώς του δίνετε. Και μάλιστα, θα αντιδράσει αναλόγως των προσωπικών εμπειριών του. Το διάβασμα ενός βιβλίου κατά μία έννοια είναι μία εμπειρία, είναι ένα καινούριο μέρος ή μία κατάσταση που θα κληθεί κάποιος να αντιμετωπίσει, και που σε κάθε περίπτωση θα το κάνει ανάλογα με την παιδεία, την εμπειρία, τον χαρακτήρα του. Ο αναγνώστης έχει αισθανθεί όλα όσα θα νιώσει ο ήρωάς σας, ή τα περισσότερα, και οι γεύσεις αυτές υπάρχουν πάντα, πίσω από την επιφάνεια. Δεν πρέπει να πάρετε έναν κασμά και να σπάτε με κραυγές επέλασης την επιφάνεια αυτή, προκειμένου να τα αποκαλύψετε. Σκεφτείτε ότι εισάγετε τον αναγνώστη σε ένα κάστρο, σε ένα αστρόπλοιο, σε ένα σύμπαν, ακόμη και στην κοιλιά ενός τέρατος. Εκεί υπάρχουν δέκα άγνωστα πράγματα που θα κληθείτε να περιγράψετε και ένα ή δύο γνωστά, αισθήματα, βιώματα, που θα τα επικαλεστείτε με τέχνη, προκειμένου να ξυπνήσουν και να κάνουν για σας τη δουλειά που θέλετε. Οι πρότερες εμπειρίες του αναγνώστη είναι για σας το μαγικό τζίνι του παραμυθιού. Καταγράφετε τα αισθήματά σας. Κρατήσετε κάπου ξεχωριστά σημειώσεις όσον αφορά στο τι σας συγκινεί εσάς, ή σε κείμενα που διαβάσατε και σας προκάλεσαν το τάδε ή το δείνα αποτέλεσμα. Όταν νιώθετε κάτι καταγράψτε τι το προκάλεσε, όπως συνιστούσε και ο Χεμινγουέη. Αναζητείστε γιατί νιώσατε όπως νιώσατε. Αναζητείστε τους τρόπους που εκδηλώθηκε αυτό. Αναγνωρίστε και παρατηρείστε τις αντιδράσεις σας. Τι σκεφτήκατε ακριβώς; Βάλτε το σε λέξεις. Τι νιώσατε ακριβώς; Βάλτε το σε λέξεις. Βέβαια, δεν θα γράψετε τα ίδια σε βιβλίο σας, δεν θα περιγράψετε ακριβώς τις καταστάσεις. Άλλο πράγμα η συγγραφή, άλλο καταγραφή και, οπωσδήποτε, άλλο η αντιγραφή. Όμως η διαδικασία της παρατήρησης του εαυτού θα σας βοηθήσει να καταλάβετε πώς λειτουργούν και οι άλλοι άνθρωποι εκεί έξω (που δεν τους το έδωσε ο θεός ή ο διάβολος να γίνουν συγγραφείς). Μείνετε απλοί. Τα συναισθήματα μπορεί να είναι όσο περίπλοκα θέλουν. Ακόμη και η συγγραφή μπορεί να είναι περίπλοκη, και τις περισσότερες φορές είναι. Το τελικό αποτελέσματα όμως, καθώς και η τελική παρουσίαση, οφείλει να είναι κάτι το απλό. Χωρίς περικοκλάδες. Σκεφτείτε πόσο μία φράση ή μία εικόνα μπορεί να μας πει περισσότερα πράγματα παρά μία ολόκληρη παράγραφος, όπου αναλύουμε πώς και γιατί νιώθει προδομένος ο τάδε όταν ανακαλύπτει πως του έχουν κλέψει (τη γυναίκα, το θησαυρό, το μαγικό φίλτρο, το μαγικό χαλί, το αγαπημένο του άλογο). Μία ολόκληρη παράγραφος γκρινιάρικης περιγραφής θα γεννήσει την αντίδραση καλά να πάθεις ρε φίλε, σε βαρέθηκα. Σκεφτείτε απογυμνωμένο το συναίσθημα. Τι ακριβώς είναι, αναλύστε το μέσα σας, ή καταγράψτε το στις κρυφές σας σημειώσεις που δεν θα δείξετε ούτε στον εξομολόγο σας. Καταδυθείτε στη ρίζα του. Είναι προδοσία; Είναι πικρία; Είναι θλίψη; Είναι η πίστη σας σε κάποια ουράνια δικαιοσύνη που ξαφνικά παύει να υφίσταται; Δώστε το σε λίγες και ουσιαστικές φράσεις. Στραγγίξτε τες. Αποστάξτε τες. Αντί ο ήρωας να κάτσει και να κλαίγεται, μπορεί να μας πείσει με μια φράση του στυλ «Η κοπέλα μου έφυγε. Πίστευα πως με αγαπούσε. Φίλε, ειλικρινά. Δεν καταλαβαίνω τίποτα πια.» Οι φράσεις πρέπει να λειτουργούν όπως οι μυρωδιές, που πάντα έχουν τη δύναμη να μας μεταφέρουν σε μία άλλη εποχή, σε μία παλιότερη φάση της ζωής μας με ανήλεη πιστότητα. Να θυμάστε πάντα πως ο συγγραφέας είναι μυητής. Είναι οδηγός, είναι μάγος, είναι θεραπευτής, είναι εραστής, είναι ό,τι θέλετε. Ένα πράγμα δεν επιτρέπεται ποτέ να είναι: αρχηγός. Όταν θα έχει επιτύχει να φέρει τον αναγνώστη του εκεί ακριβώς που θέλει, τότε θα καταλάβει πως αυτός και μόνο ήταν ο αρχηγός από την αρχή. Αλλά τα εργαλεία του οφείλουν να είναι τα εργαλεία του μυητή, του οδηγού και όλων των παραπάνω ρόλων.
  7. 8 points

    until

    Θεωρώ ότι αν δώσω κι άλλο hint θα είναι αχρείαστο βάσει των όσων έχετε απαντήσει. Αύριο βραδάκι ανακοινώνω θέμα 😉
  8. 8 points

    until

  9. 8 points

    until

    Ήρθε η στιγμή της αποκάλυψης, ελπίζω να μην σας δυσκόλεψα πολύ, το θέμα πιστεύω ότι στέκεται καλά και στα τρία είδη. Ποιο είναι κοινό και στις 5 φωτογραφίες; Μα φυσικά το μέγεθος. Στην πρώτη εικόνα, βλέπουμε το μέγεθος της μαύρης τρύπας σε σύγκριση με το μικροσκοπικό διαστημόπλοιο. Στην δεύτερη, το μέγεθος του πλανήτη σε σύγκριση με το μικροσκοπικό διαστημικό σταθμό. Στην τρίτη, έχουμε τρία μεγέθη, τον μπλε πλανήτη που είναι μεγαλύτερος από το εξωγήινο πλάσμα και το εξωγήινο πλάσμα που είναι πολύ μεγαλύτερο από τους μικροσκοπικούς πλανήτες που βρίσκονται διάσπαρτοι γύρω του. Στην τέταρτη είναι αυτονόητο ότι ο δράκος είναι τεράστιος σε μέγεθος. Και στην πέμπτη δεν χρειάζεται επεξήγηση το θέμα "φωνάζει" από μακριά. Το θέμα του διαγωνισμού είναι: Γίγαντες Γίγαντες γήινοι; γίγαντες εξωγήινοι; γίγαντες ρομπότ, γίγαντες κανίβαλοι, γίγαντες δράκοι; γίγαντες γιαχνί; 😄ότι τραβάει η όρεξη φαντασία σας. ___________________________________________________________________________________________ Διαβάστε προσεκτικά τους νέους κανονισμούς. ___________________________________________________________________________________________ Περίοδος συγγραφής: 15 Μαρτίου έως 13 Απριλίου (1 μήνας χωρίς παράταση) Θέμα: Γίγαντες
  10. 8 points
    Πρόλαβα; Ζαρζαβατικά
  11. 8 points
    «Αβραχαζάρ» Δεν θυμόταν πόσος χρόνος είχε περάσει από την πτώση του. Το έδαφος ήταν σκληρό και οι αισθήσεις του ούρλιαζαν ακατανόητα. Άφησε έναν λυγμό που βγήκε σαν σφύριγμα που το πόνεσε. Το δέρμα του διψούσε για το κενό του διαστήματος. Η ατμόσφαιρα αυτής της επιφάνειας το ασφυκτιούσε, οι πόροι του φλέγονταν. Επικρατούσε σκοτάδι με μικρές αφύσικες αναλαμπές σε απόσταση τριγύρω του. Γύρισε το κεφάλι του και κοίταξε ψηλά, ατένισε με θλίψη τον έναστρο θόλο που τον σκέπαζε. Έδειχνε τόσο κοντά αλλά ήταν και τόσο μακριά. Πως θα κατάφερνε να επιστρέψει εκεί; Η ροή τον άστρων ήταν απρόσιτη, παγιδευμένη πίσω από τον μανδύα που προστάτευε αυτόν τον κόσμο. Πόσο θα άντεχε εδώ κάτω; Άπλωσε τα μέλη του, τα έμπηξε στο έδαφος και ανασήκωσε τον κορμό του όσο μπορούσε. Το μυαλό του ήταν ακόμα μπερδεμένο, γεμάτο πρωτόγνωρα συναισθήματα. Θυμήθηκε τη βουτιά του. Μακριά από το καμίνι του πλησιέστερου άστρου είχε πέσει στη σκιά του πλανήτη. Ένιωθε το έδαφος να κινείται και ήταν μόνο θέμα ενός άγνωστου χρόνου πριν το φως ανέτειλε κι εδώ, καίγοντας τον μέσα στο σιχαμερό οξυγόνο που έγλυφε το σώμα του αυτή τη στιγμή. Υπήρχαν φυτικά εμπόδια γύρω του αλλά ανάμεσα τους μπορούσε να διακρίνει τεχνητούς φωτισμούς. Δεν ήταν μόνο του. Υπήρχαν έμβια όντα εδώ. Σήκωσε τα πάνω του άκρα και προσπάθησε να ισορροπήσει με τα κάτω. Ένιωσε τις κλειδώσεις του να υποφέρουν. Έκανε το πρώτο βήμα και τρεκλίζοντας κατευθύνθηκε προς τις τεχνητές κατασκευές. Ήταν ένας κύκλος από ξύλινα παραπήγματα με το ψηλότερο στην κορυφή ενός μικρού λόφου. Οι τεχνητοί φωτισμοί ήταν πυρσοί, πολλοί μαζί συγκεντρωμένοι έξω από μία από τις κατασκευές. Τους κρατούσαν έμβια όντα που έβγαζαν οξείς ήχους που το πονούσαν. Ο οποιοσδήποτε ήχος ήταν μια βασανιστική εμπειρία, πόσο μάλλον που εκτός από τους ήχους που παρήγαγαν από τις οπές τους, χτυπούσαν βίαια το ξύλινο κατασκεύασμα. Από όλα τα καινούργια συναισθήματα που βίωνε, φόβος δεν ήταν ένα τους. Τρεκλίζοντας όσο πιο γρήγορα μπορούσε πλησίασε, ποθώντας όσο τίποτα να σταματήσει τους ήχους. Τον είδαν να έρχεται. Κάποια από αυτά σκόρπισαν, άλλα κινήθηκαν προς το μέρος του. Έπραξαν την πρώτη βία. Το χτύπησαν με βαριά, κοφτερά και μυτερά εργαλεία, γεμίζοντας το καύκαλο του με πληγές και μαύρο αίμα. Ανταπέδωσε χτυπώντας τους και ξαφνιάστηκε με το πόσο εύθραυστα ήταν. Ούρλιαζαν επιθετικά αλλά διαλύονταν σιχαμερά και σιγούσαν. Εγκατέλειψαν γρήγορα αλλά δεν άφησε κανένα τους να διαφύγει. Όταν τέλειωσε δεν μπορούσε να σταθεί άλλο όρθιο. Λύγισε και σωριάστηκε καταγής. Αν διέθετε στόμα θα αναστέναζε, αντ’ αυτού του ξέφυγε άλλος ένας λυγμός από τους πόρους του. Το ξύλινο χτίσμα που πριν είχε μαζέψει τους πυρσούς άνοιξε και νέα έμβια πλάσματα βάδισαν έξω διστακτικά. Δεν έβγαζαν δυνατούς ήχους, μόνο μικρές ανάσες. Ήρθαν και στάθηκαν από πάνω του. Δεν μπορούσε να διακρίνει καλά τα χαρακτηριστικά τους, χαμένα στις σκιές των κουκούλων τους. Το ένα, το πλησιέστερο, άφησε μια μικρή εκπνοή. «Αβραχαζάρ» είπε. Και όλα τα εναπομείναντα πλάσματα γονάτισαν γύρω του, ένα τσούρμο από κουλουριασμένα σώματα. Δεν είχε καμία ερμηνεία γι αυτά που έβλεπε. Ήξερε μόνο ότι κάθε στιγμή ήταν λιγότερο από αυτό που ήταν πριν και ότι δεν θα έπλεε ποτέ ξανά στη γαλήνη του απέραντου έναστρου κενού.
  12. 8 points
    Μέσα στο spoiler είναι ολόκληρη η λίστα με τα 182 βιβλία που διάβασα φέτος. Παρακάτω έχουμε τα κλασικά και καθιερωμένα στατιστικά στοιχεία, καθώς και μια λίστα με τα 30 καλύτερα βιβλία και άλλη μια με τα 10 πιο αδύναμα. Έχουμε και λέμε: *Συνολικός αριθμός βιβλίων: 182 (πέρυσι 175) *Συνολικός αριθμός σελίδων: 42.125 (πέρυσι 41.141) *Σελίδες/Βιβλίο: 231,46 (πέρυσι 235,1) *Σελίδες/Ημέρα: 115,41 (πέρυσι 112,71) Βιβλία του Φανταστικού: 17 Αστυνομικά/Μυστηρίου/Θρίλερ/Περιπέτειες/Ιστορικά/Γουέστερν: 56 Γενική λογοτεχνία: 83 Θεατρικά: 13 Non-fiction: 13 Βιβλία που κυκλοφόρησαν το 2018 και τα διάβασα μέσα στην χρονιά: 79 Δύσκολη δουλειά η λίστα με τα 30 καλύτερα, αρκετά ωραία θα μείνουν απ'έξω, αλλά έτσι είναι η ζωή: (τα δέκα πρώτα είναι τα πραγματικά κορυφαία, τα άλλα είναι σε σχετικά τυχαία σειρά) 01. Ντίνο Μπουτζάτι - Η έρημος των Ταρτάρων 02. Σεμπάστιαν Μπάρι - Μέρες δίχως τέλος 03. Βιετ Θαν Νγκουιέν - Ο Συνοδοιπόρος 04. Άγκαθα Κρίστι - Και δεν έμεινε κανένας 05. Τζακ Λόντον - Ο δρόμος 06. Νιλ Στίβενσον - Snow crash 07. Έριχ Κέστνερ - Φάμπιαν: Η ιστορία ενός ηθικολόγου 08. Χάμφρεϊ Κομπ - Σταυροί στο μέτωπο 09. Ρόμπερτ Χάρις - Μόναχο 10. Μάικλ Κράιτον - Η μεγάλη ληστεία του τρένου 11. Γουίλιαμ Μπόιλ - Gravesend 12. Λέων Τολστόι - Τα διηγήματα της Σεβαστούπολης 13. Μαριάνα Ενρίκες - Όσα χάσαμε στις φλόγες 14. Λουίς Λ'Αμούρ - Μια φορά στη Δύση 15. Άντονι Κουίν - Οι φίλοι μας στο Βερολίνο 16. Τσαρλς Μπουκόφσκι - Hollywood 17. Χεσούς Καράσκο - Άγρια ερημιά 18. Αλμπέρ Κοσερί - Ζητιάνοι και περήφανοι 19. Πολ Όστερ - Η μουσική του πεπρωμένου 20. Ντέιβιντ Τζέιμς Ποισάντ - Ο Παράδεισος των ζώων 21. Ρίτσαρντ Γέιτς - Ο δρόμος της επανάστασης 22. Έρικ Φρανκ Ράσελ - Σφήκα 23. Βάσκο Πρατολίνι - Οικογενειακό χρονικό 24. Ίταλο Καλβίνο - Μαρκοβάλντο 25. Φόρεστ Κάρτερ - Η εκπαίδευση του Μικρού Δέντρου 26. Μάρτιν ΜακΝτόνα - Ο Μαξιλαρένιος 27. Ευγένιος Ο'Νιλ - Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα 28. Αντώνης Αντωνιάδης - Νεκρονομικόν 29. Reginald Rose - Twelve Angry Men 30. Μαρκ Ντουγκέν - Ποιος σκότωσε τον Ρόμπερτ Κένεντι; Κάπως πιο εύκολο έργο τα 10 πιο αδύναμα βιβλία: 01. Νίκος Βεργέτης - Χόλι μάουντεν 02. Τζόις Κάρολ Όουτς - Μαύρα νερά 03. Τζάστιν Τόρες - Εμείς τα θηρία 04. Κώστας Μαλιάτσης Σάλας - Ήρθε το χαρτί 05. Λουί-Φερντινάν Σελίν - Μακελειό 06. Παναγιώτης Κεχαγιάς - Τελευταία προειδοποίηση 07. Αντρές Μπάρμπα - Μικρά χέρια 08. Σέσαρ Άιρα - Συνέδριο λογοτεχνίας 09. Σολ Μπέλοου - Η μοναδική 10. Μπέντζαμιν Μπλακ - Ο Λεμούριος Και του χρόνου!
  13. 7 points

    until

    Στην δεύτερη θέση με βαθμολογία 112,5 βρίσκεται η Roubiliana με το διήγημα ΤΑ ΑΝΘΗ ΤΟΥ ΜΕΤΑΤΡΟΜΟΥ. και στην πρώτη θέση με βαθμολογία 132 βρίσκεται o South of Heaven με το διήγημα Happier than thou. Τα θερμά μου συγχαρητήρια στον νικητή άλλα και σε όλους όσους συμμετείχαν στον 51ο διαγωνισμό. **Αύριο, θα δημοσιευτούν τα στατιστικά των βαθμολογιών για όλους τους συμμετέχοντες.
  14. 7 points

    until

    Άντε, να κάνει κάποιος την αρχή...
  15. 7 points

    until

    Κι εκεί που έλεγα προχθές ότι δε θα βρω κάτι να γράψω, μου ήρθαν όλα μαζεμένα. Είμαι στις 2300 λέξεις και δεν αργώ να τελειώσω. Και για να σας μπάσω λίγο στο κλίμα, το κομμάτι που μου έδωσε την αρχική έμπνευση
  16. 7 points

    until

    Και πάλι, σας ευχαριστώ για την συμμετοχή σας.
  17. 7 points

    until

    Για να μη χαρακτηριστώ γκρινιάρης, θυμάστε οι παλαιότεροι που στον προηγούμενο διαγωνισμό είχα ελαφρώς εκνευριστεί με τη διαδικασία; Ε, νομίζω ότι αυτή τη φορά έχω να πω ότι ναι, οι διαγωνισμοί του φόρουμ έχουν δυνατότητες, ο συγκεκριμένος το αποδεικνύει. Δεν είναι μόνο οι πολλές συμμετοχές, έχουμε και εξαίσια κείμενα δοσμένα (κι ακόμα δεν τα έχω διαβάσει όλα) κι ένα όμορφο κλίμα (με σχολιασμούς προς τους καινούριους πολύ προσεγμένους). Δεν είναι μόνο η δουλειά των "από κάτω", τα συγχαρητήρια πάνε πρώτα στους διοργανωτές. Εύχομαι να συνεχίσουμε έτσι!
  18. 7 points

    until

    Γράφω… γράφω… Εκείνος τους κοίταξε για λίγο ταλαιπωρημένος και άφησε το τρίξιμο της φωτιάς να δημιουργήσει την εισαγωγή του. «Στην είσοδο της κοιλάδας έπεσα μέσα σε έναν λάκκο. Αλλά δεν ήταν λάκκος. Ήταν μια γιγάντια πατημασιά. Από τα χόρτα και τις κομμένες ρίζες έδειχνε φρέσκια.» Κοιτάχτηκαν οι δυό τους, πριν επιστρέψουν το βλέμμα τους σ’ εκείνον. «Γίγαντες; Εδώ;» έκανε ο ένας κι έξυσε το πηγούνι του. Έμειναν για λίγο σιωπηλοί, σκιαγμένοι, αφουγκραζόμενοι τα κούτσουρα που έσκαγαν στο τζάκι. Τροποποιημένο απόσπασμα (για τη διαφύλαξη δεδομένων) από το «Επιστροφή των Γιγάντων»
  19. 7 points
    Το διήγημά μου "Η δεύτερη επαλήθευση" θα δημοσιευτεί στην ανθολογία του fantasmagoria με θέμα "χρησμός"
  20. 7 points
  21. 7 points
    Γεια σας, αγαπημένοι μου! Ήρθε ο καιρός για ένα ακόμη Flash Fiction Live, τι λέτε; Υπόσχομαι να βάλω ευκολότερο θέμα αυτή τη φορά. Το υπόσχομαι, λέμε. Scout's honour. Για να δω χεράκια να σηκώνονται. Πότε μπορείτε; Για μένα οποιαδήποτε μέρα μετά τις 8 το βράδυ δεν είναι πρόβλημα.
  22. 7 points
    θα δώσω το έργο μου ημιτελές. έτσι για τη συμμετοχή.
  23. 7 points
    Το συγκεκριμένο παιχνίδι το βρήκα αφορμή περισσότερο για άσκηση παρά για να βγάλω ιστορία. Κάτι έβγαλα, ακριβώς ιστορία δεν το λες, αλλά πέρασα καλά και μου άρεσε ? Καλή επιτυχία σε όλους! Δέκα και μία
  24. 7 points
    Φέτος χρειάζεται α) να λύσω το πρόβλημα στα Ξέφτια της Πλέξης. Αυτή είναι η πρώτη και η μεγαλύτερή μου προτεραιότητα αυτή τη στιγμή. το 2018 με εξόντωσε γιατί ενώ είχα στο μυαλό μου την Πλέξη προσπαθούσα να κάνω άλλα πράγματα. Και γι' αυτό και δεν τα κατάφερα, γιατί στο μυαλό μου είχα την Πλέξη β) να γράψω το πρώτο βιβλίο των Ξεφτιών εφόσον λυθεί το πρόβλημα αυτό (ναι, είναι δύο διαφορετικοί στόχοι, που ο πρώτος θα μου πάρει τουλάχιστον 4 μήνες -και αν- για να τον ολοκληρώσω κι ο δεύτερος δε μπορεί να ξεκινήσει καν αν δεν ολοκληρωθεί ο πρώτος) γ) να κυκλοφορήσω ένα προτζεκτάκι που δούλεψα Οκτώβρη-Νοέμβρη και τελικά δεν βγήκε πριν τις γιορτές όπως περίμενα δ) να γράψω τουλάχιστον δύο διηγήματα, ένα τρόμου (φουστανέλα-σπλάττερ, ιφ γιου γουιλ :P ) κι ένα ακόμη που δεν έχω αποφμη ποια από τις υπάρχουσες ιδέες μου θα εκμεταλλευτεί ε) να ρίξω μια ματιά ακόμη σε μια συλλογούλα φλασακίων, που ίσως βρει και εκδότη στ) να μην ξεχάσω την συλλογή διηγημάτων της Πικρής Στροφής που με ιντριγκάρισε το καλοκαίρι, αλλά από τα 20 που είχα σχεδιάσει ,έγραψα μόνο το ενάμιση :P ζ) Να γράψω τουλάχιστον δύο ακόμα κεφάλαια από το ψευδοσμυρνέικό μου, που το άφησα στη μέση του πρώτου κεφαλαίου (γιατί τραβούσε σε μάκρος και γιατί είχα στο νου μου την Πλέξη) Αυτά. Δεν τα λες και λίγα, αλλά πολλά κρέμονται από αυτό το ρημάδι του πρώτο. Ειλικρινά όταν το καταφέρω, θα μου λυθούν τα χέρια (και τα μυαλά, που μου τα έχει πάρει εδώ και εννέα χρόνια) και μετά θα μπορώ να κάνω πραγματάκια πιο χαλαρή.
  25. 7 points
    Η Βίλκα Η Ιουλία μετά από μια τραυματική εμπειρία αφήνει τη ζωή της στην Αθήνα και καταφεύγει στο χωριό της ελπίζοντας να βρει την ηρεμία της και το χρόνο να σκεφτεί και να βάλει και πάλι τη ζωή της σε τάξη. Αλλά τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως τα σχεδίαζε. Είναι ταιριαστό να κλείνει ο χρόνος με το βιβλίο που άρχισε. Όχι δεν είμαι τόσο αργός αναγνώστης, απλά είχα την τιμή η συγγραφέας του να μου το εμπιστευτεί για να δώσω τη γνώμη μου όταν ήταν ακόμα στο στάδιο της επιμέλειας μετά την ολοκλήρωση της συγγραφής. Όπως και όταν το πρωτοδιάβασα με συνεπαίρνει η άμεση γλώσσα, η αφήγηση που κυλάει, οι περιγραφές και το φανταστικό στοιχείο που αργά αλλά σταθερά εισέρχεται στην ιστορία και κάνει την παρουσία του ισχυρή και αισθητή. Μου αρέσει ακόμα το πώς δένει το βιβλίο, οι διορθώσεις και οι αλλαγές από το αρχικό κείμενο δεν διακρίνονται ακόμα και όταν ξέρεις ότι είναι εκεί. Ένα βιβλίο που δε θα απογοητεύσει τους φίλους του φανταστικού.
This leaderboard is set to Athens/GMT+02:00
  • Newsletter

    Want to keep up to date with all our latest news and information? (STRONGLY RECOMMENDED)

    Sign Up
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..