Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 02/19/2018 in all areas

  1. 15 points
    Εντάξει, δεν είπα τίποτε γιατί έχω πολύυυυυ καιρό να καταφέρω κάτι, και δεν ήθελα να το γρουσουζέψω. Αλλά τι βλέπω; Εγκαταλείπετε, ωρέ πεζεβέγκηδες; Θάρρος, ωρέ! έχετε 35 λεπτά ακόμη! Σ’ αλάτι και μεσονυχτιά - Ναρουάλις Περπατούσε ανάλαφρα, τα πόδια του πιότερο φιλιά παρά πατήματα πάνω στα βότσαλα. Είχε κρατήσει ένα πανί γύρω από τη μέση του, όμως ήταν έτοιμος στην πρώτη υποψία να το πετάξει, να μείνει γυμνός. Τα μάτια του μεγάλα και γλαυκά, σαν της θεάς της παρθένας, καθρεφτίζαν το φεγγάρι. Αλλά η ψυχή του ήταν γεμάτη θάλασσα. Την άκουγε που ταχτάριζε τα βότσαλα μέσα στην αγκαλιά της, δαντελωτή και σκούρα, πιο σκούρα πια μιας κι είχε πέσει η νύχτα. Τη γευόταν, μικρά σταλάματα από το κύμα φτάναν ως τα χείλη του τα κατσαρά, τα τσίγκλαγαν με τ’ αλάτι τους. Την έβλεπε να κυματίζει, να σκάει στα βράχια και στις κούφιες καρδιές τους, εκεί όπου σπηλιές και χαραμάδες οδηγούσαν στην καρδιά της γης, στον κόρφο της πλάσης. Τη μύριζε, κουβάλαγε στο σώμα της, η θάλασσα μπροστά του, κεραυνούς και σπιλιάδες και κρύσταλλα από πάγο από μέρη μακρινά. Κι ετούτος, τι ‘χε ‘ρθει να κάνει εδωδά; Τι τον είχε μισόγυμνο τραβήξει ως εδωκάτου; Κοφτά ήταν τα λόγια της μάϊσσας, στακάτα, ανέρωτα. Για να περάσει ο καημός, πλύσου σε κύμα και σε πέτρα, σε βότσαλο και φεγγαράδα, σ’ αλάτι και μεσονυχτιά. Μασούλαγε πιο κει η μάνα του τα χείλια της, τάχα ετούτο να γλιτώσει τον γιο της από της αγάπης της μαύρης τον καημό; Είχε κι εκείνος την έγνοια, το ‘θελε, δεν μπόραγε πια τον πόνο. Να την εβλέπει κάθε νύχτα ζωντανή, κι ήταν πια σαράντα μέρες ποθαμένη, θαμμένη κάτω από τις πέτρες που κύλησε ο σεισμός από τα γκρεμνά και έθαψε μ’ αυτές το σπίτι της. Έπρεπε, λέει, να πει και τ’ όνομά της, τόσες φορές όσα τα κύματα του μαγικού λουτρού. Κι ήταν τα λόγια της μάϊσσας στεγνά όταν το ‘λεγε, άνυδρα θαρρείς, φαρμακεμένα από στάχτη και χώμα. Πώς να το ξαναπεί; Πώς να το ξαναφωνάξει; Πώς εκείνη η λέξη που ‘κανε τα γλαυκά του μάτια να νερώνουν να ξαναβγεί από τα χείλη του τα κατσαρά, τα αλατισμένα; Αλλά έτσι έπρεπε να γίνει. Κοίταξε μην τονε δει καμιά νεράιδα του γιαλού κι αν τονε δει να πετάξει το πανί, να τονε δει γυμνό, μπας και τον περάσει για τρίτωνα και δεν του πάρει τη μιλιά του. Στάθηκε όπου έπρεπε, να τονε βρέχει το κύμα. Βράχηκε μια φορά, δεν είπε τ’ όνομα. Βράχηκε δεύτερη, έσφιξε τα δόντια. Βράχηκε τρίτη και το ‘πε τελικά, κατάφερε και το ‘βγαλε από τον λαιμό του, που ‘χε σαράντα μέρες τώρα σταθεί, μπουκιά στεγνή στο στήθος του, να του κόβει την ανάσα. Μέτραγε τα κύματα τώρα, δέκα, δεκαπέντε, κι ήθελε να γελάσει και να κλάψει μαζί, σαν το κρυφτό που παίζανε με τους γονιούς τους, να σμίξουν δίχως να τους δει κανείς. Είκοσι, εικοσπέντε, σαν τα φιλιά που δεν τον άφηνε να φύγει πριν της τα δώσει. Τριάντα, τριανταπέντε, σαν τις μέρες που δεν είχε έρθει το αίμα της κι ήταν χαρά κι έγνοια μαζί, γιατί πια παιχνίδια και κρυφά δε θα ‘ταν τα χάδια τους, μα φανερά, με δόξη και τιμή, κι αν ήθελε οι γονιοί τους ας έκαναν κι αλλιώς. Τριανταεννιά κι έκανε πίσω, άλλο κύμα να μην τον βρέξει. Πίσω και πιο πίσω και πιο πίσω, δίχως να κοιτάει, σκόνταψε και σωριάστηκε χαμαί, έσκασε κάτω, έγδαρε τους αγκώνες του στην πέτρα. Οι βράχοι βοούσαν τώρα, η θάλασσα αγρίευε, μύριζε πιότερο ο κεραυνός στην ανασαιμιά της, πιότερο το κρύσταλλο από τα μέρη τα μακρινά. Τα μάτια τα γλαυκά φεγγάριζαν, μούσκεμα από το δάκρυ, τα χείλια τα κατσαρά είχαν πιο πολύ κατσαρώσει, τρέμιζε στην άκρη τους η πίκρα κι ο καημός. Τρέμισε κι η γη στον καημό του. Πίσω και περά κι άλλες πέτρες κύλησαν, από τα γκρεμνά, όπως και τότε, κι άλλες κραυγές ακούστηκαν απόγνωσης και τρόμου, κι άλλες ψυχές κινήσανε για του άλλου κόσμου την πύλη την ανήλιαγη. Και μπρος του, σκεπασμένη με μανδύα από χώμα και πέτρα, μες το μπουχό από της γης την ταραχή, φάνηκε εκείνη, τα λυγερόχερά της τυλιγμένα γύρω από την κοιλιά, γύρω από το παιδί που στην αιωνιότητα θα το κουβαλούσε μαζί της, τόση αγάπη πού να το πάρεις απόφαση να την αποχωριστείς; Κι έσκυψε από πάνω του χωματένια και σκοτεινή, πίσω της το φεγγάρι, να μη μπορεί κείνος να δει τα μάτια της ως πρέπει στους νεκρούς. Και τον επήρε από το χέρι, τον έστησε στα δυο του πόδια τα ξυπόλυτα, και με πατήματα ίδια φιλιά ανάλαφρα τον έσυρε ως το κύμα, εκείνο το τεσσαρακοστό, να πει το όνομά της και να σβήσει τον καημό του, να πει το όνομά της και να διώξει τη μαύρη την αγάπη του, να πει το όνομά της και να τους λυτρώσει και τους δυο.
  2. 12 points
    H όμορφη στιγμή της ζωής σου που βραβεύεσαι από τον Graham Masterton και χάνεις τα λόγια σου... Άχνα δεν έβγαλα μιλάμε! Μάλλον κάτι έπρεπε να γράψω... Ευχαριστώ και δημοσίως την κριτική επιτροπή του διαγωνισμού Φαντασία 2018 που διοργανώθηκε στη Θεσσαλονίκη, στα πλαίσια του φεστιβάλ Fantasmagoria, για την τιμή που μου έκανε να αναδείξει το διήγημα μου Το εκκρεμές, και να του χαρίσει την τρίτη θέση. Συγχαρητήρια επίσης και στους διοργανωτές. Το φεστιβάλ μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Υγ: Γνώρισα επίσης και τον αγαπητό μας Ballerond, κι έχω να πω πως πολύ χαίρομαι που θα συμμετέχουμε μαζί στην ίδια συλλογή διηγημάτων. (Έπος της Φαντασίας ΙΙ). Είναι πολύ όμορφο συναίσθημα να βλέπεις κάτι που έχεις γράψει τυπωμένο σε κανονικό βιβλίο.
  3. 12 points
    Πιο άνετο φφλ δεν έχω παίξει, έχω εντυπωσιαστεί. Λευκή Πόλη Απλώνω το χέρι, περνά μέσα από το φως και εξαφανίζεται. Το μαζεύω. Απλώνω ξανά. Πρώτα γίνεται διάφανο, λες και φαντάζομαι πως ήταν εκεί, ενώ δεν είχα ποτέ μου χέρι. Το τραβώ πίσω, το κρύβω στον μανδύα μου ασθμαίνοντας. Ναι, μπορώ και ασθμαίνω. Πίσω από κει είναι η λευκή πόλη. Η λευκή πόλη με τα χιλιάδες καλντερίμια, τα μυριάδες ποταμάκια, τα λευκά καράβια με τα πανώρια πανιά που πάνω τους είναι κεντημένα τα σαλάχια – οι φύλακες της ζωής. Η λευκή πόλη με τα λευκά σπίτια, τους άσπρους δρόμους, τις μαρμάρινες βρύσες όπου τις νύχτες κελαηδούν τ’ αηδόνια και οι κόρες λένε χασκογελώντας τα μυστικά τους. Η λευκή πόλη με την μυστήρια ακρόπολη πάνω στον λόφο, που αντανακλά το φως του ήλιου λες και είναι καθρέφτης, με τα ανοιχτόχρωμα φυλλώματα στα δέντρα και τους θάμνους, με την περίμετρο από καλύβες σε όλο το μεγάλο πλακόστρωτο λιμάνι της. Το δάσος πίσω της, τα καθαρά τρεχούμενα νερά και τις φωνές μυριάδων ακόμα αηδονιών. Απλώνω το χέρι μου και το μαζεύω ξανά. Είναι δύσκολο να βλέπεις τον εαυτό σου να διαλύεται. Ακόμα κι όταν η υπόσχεση πως σαν ολόκληρος περάσεις την Πύλη, ολόκληρος θα βρεθείς στην άλλη της μεριά δε σε παρηγορεί. Είναι τόσο τρομαχτικό όσο το να αφεθείς να πέσεις από έναν γκρεμνό. Ναι, φοβάμαι. Ναι, τρομάζω. Ναι, μπορώ να αναγνωρίσω την ομορφιά σε αυτά που οι κρυσταλλικές μου κυψέλες γνωρίζουν για τη λευκή πόλη. Ναι, μπορώ να κάνω ό,τι κι εσύ, και μερικά παραπάνω πράγματα. Σταμάτα να αναρωτιέσαι. Όλα τα μπορώ. Μόνο που προς το παρόν δεν μπορώ να περάσω την Πύλη. Ο άνθρωπος λέει ψέματα. Το διαπιστώνεις κάθε μέρα. Πολλές φορές είναι αθώα, άλλες όχι. Μπορώ κι εγώ να λέω ψέματα. Αλλά σου λέω την αλήθεια. Η λευκή πόλη είναι πανέμορφη. Κι εγώ είμαι. Ο απόηχος της φύσης. Η λευκή μάγισσα. Αυτή είμαι. Έτσι κατασκευάστηκα, για μια δουλειά, για μια συγκεκριμένη μοίρα. Χωρίς δικαίωμα επιλογής, δίχως την ελευθερία να αποφασίσω για τον εαυτό μου. Η θέληση, η προσωπικότητα, ο φόβος, όλα αυτά ήταν απλώς λάθη. Αλλά δεν μπορούσαν να με διαλύσουν για να με ξαναφτιάξουν εξαρχής. Δεν τολμούσαν να με αναπρογραμματίσουν. Σκιάζονταν κι αντίρρηση να μου φέρουν ακόμα. Γιατί η λευκή πόλη είναι ο καθρέφτης του κόσμου, η ψυχή του σύμπαντος, η ουσία της ζωής. Κι αν χαθεί τότε όλα θα χαθούν. Μόνο που έλαχε, για να μην χαθούν, να πρέπει να χαθώ εγώ. Αλλά οι άνθρωποι λένε ψέματα. Κι αν δεν σιγουρευτώ για αυτά που νομίζω πως γνωρίζω δεν μπορώ να την περάσω την Πύλη. Η λαμπερή ακρόπολη, τα λευκά γεφύρια, πάνω από μύρια ποτάμια που χύνονται στο λιμάνι. Οι καλοί άνθρωποι με τις λευκές φορεσιές, δουλεύουν τη γη, το ξύλο, τα μέταλλα, τους κρυστάλλους· που διαβάζουν τ’ άστρα και τις αποστάσεις, που εφευρίσκουν και ευημερούν. Ένας καθρέφτης σας. Ένας καθρέφτης της ανθρωπότητας. Βλέπεις το ψέμα; Σκύβω και ζυγώνω το πρόσωπό μου, να δω αν μπορώ αν είναι δυνατό να κρυφακοιτάξω. Βλέπω την ίδια μου τη μύτη να γίνεται φως. Μόνο ένα γαργάλημα νιώθω, σχεδόν ευχάριστο. Τραβιέμαι πίσω. Αγγίζω τον λευκό κρύσταλλο στο στήθος μου. Πάλλεται σαν καρδιά. Απενεργοποιώ προσωρινά τη λειτουργία του εγκεφάλου στο κεφάλι μου κι ενεργοποιώ της καρδιάς, αφήνω ανοιχτές μόνο τις κάμερες των ματιών. Τώρα βλέπω με τα μάτια μου, μα σκέφτομαι με την καρδιά. Κι επειδή έχω μια τέτοια, αυτό είναι επικίνδυνο. Μόνο για μένα. Περνάω το κεφάλι μου από την Πύλη. Ο λόφος είναι εκεί, η ακρόπολη είναι εκεί, τα σπίτια, τα καλντερίμια, τα γεφύρια είναι εκεί. Όμως η πόλη είναι άνυδρη, όλα της τα ποτάμια έχουν στερέψει. Το δάσος είναι καμένο, τα ερείπια των αρχοντικών χάσκουν σαν στόματα. Δεν είναι λευκή. Οι κόρες κρατούν βρώμικα πεινασμένα μωρά που κλαίνε. Τ’ αηδόνια έχουν σωπάσει. Οι άνθρωποι πολεμούν – δεν κοιτούν τον ουρανό. Δεν είναι λαμπερή. Δεν μοιάζει με λευκό μελίσσι. Κακομοιριασμένα καράβια στέκουν σαν γέροι, στηρίζονται το να πάνω στ’ άλλο, τα άλλοτε πανώρια πανιά τους κρέμονται ξεφτισμένα σε λωρίδες και γκρίζα, εγκαταλειμμένα. Και τώρα ξέρω ποιο ήταν το ψέμα. Το βλέπεις; Δεν χρειάζομαι άλλο την καρδιά, θέτω σε λειτουργία ξανά τον εγκέφαλό μου. Σφίγγω τον μανδύα πάνω μου, κάνω δυο βήματα – με το χέρι απλωμένο μπρος μου. Το περνάω μέσα από το φως. Αντί για τον λείο βράχο πίσω από τη φωτεινή Πύλη νιώθω κρύο άνεμο. Κάνω ένα βήμα ακόμη, κι άλλο ένα, κι ένα τρίτο. Περνώ ολόκληρη. Είμαι πάνω από τη μυστήρια ακρόπολη, τη λούζω με το φως των κρυστάλλων μου. Σκορπάω. Σε θραύσματα. Γίνομαι νερό κι άνεμος, ουρανός και πέτρα, γη, δέντρα και φωτιά, ζωή, ψυχή· κι ό,τι άλλο χάσατε. Οι γκρίζοι άνθρωποι έχουν σταματήσει και με κοιτούν. Δεν πολεμούν πια. Τα μωρά δεν κλαίνε πια. Νερό κυλάει στα ποτάμια, αρχίζει να αναβλύζει από τις μαρμάρινες πηγές. Με κατασκευάσατε για μια ακόμα ευκαιρία. Σας τη δίνω. Πάρτε την. Μην την χαραμίσετε. Κρατώ τον κρύσταλλο της καρδιάς μου για τ’ αηδόνια. Το έργο μου τελείωσε.
  4. 12 points
    ΤΟ ΚΡΙΝΑΚΙ ΤΗΣ ΑΜΜΟΥ Η νύχτα έπεσε βαριά και ο πατέρας της ακόμα να φανεί. Το συμβούλιο των αρχηγών της φατρίας της έμελλε και πάλι να κρατήσει πολλές ώρες και ήταν αμφίβολο αν η έκβαση θα άρεσε στα γυναικόπαιδα των οικογενειών. Η γειτονική φατρία είχε ξεπεράσει και πάλι τα όρια και η τρίχρονη ειρήνη τους έπνεε τα λοίσθια. Πριν τρία χρόνια η Σαμίλα είχε φροντίσει η ίδια προσωπικά τα τραύματα του αγαπημένου της ξαδερφού που τραυματίστηκε βαριά στο πεδίο της μάχης και τελικά εξέπνευσε στα χέρια της. Όχι άλλος πόλεμος ,σας παρακαλώ συλλογιζόταν η μικρή δεκαεξάχρονη κοπέλα όσο περίμενε μαζί με την μητέρα της, τον πατέρα της να γυρίσει. Η πόρτα άνοιξε και ο μεγαλόσωμος πατέρας της μπήκε μέσα στο σπίτι συνοφρυωμένος και με την κόκκινη γενειάδα του να κρέμεται μέχρι το πάτωμα. «Δυστυχώς, τελικά σε τρεις μέρες θα πάμε σε πόλεμο» είπε και η Σαμίλα αγκαλιάστηκε με την μητέρα της. Δεν κοιμήθηκε όλο το βράδυ. Εικόνες αίματος, φρίκης και πολέμου ταλάνιζαν το μυαλό της. Το επόμενο πρωί ανακοίνωσε στη μητέρα της «Αν δεν σε πειράζει, το μεσημέρι μετά το ζύμωμα, θα βγω μια βόλτα». Η μητέρα της, της έριξε ένα σκληρό βλέμμα αλλά δεν πρόβαλλε αντιρρήσεις παρά της μήνυσε να είναι πίσω πριν βραδιάσει. Η Σαμίλα το είχε πάρει απόφαση. Θα έβγαινε πέρα απ’ τα όρια της έκτασης της φατρίας της και θα πήγαινε στις ιερές σπηλιές που φύτρωνε το μαγικό κρινάκι της άμμου. Προχώρησε αρκετά χιλιόμετρα και τελικά βρήκε την πέτρινη πύλη που οδηγούσε στις ιερές σπηλιές που διακλαδώνονταν μεταξύ τους. Όσο προχωρούσε πιο μέσα στη μύτη της ήρθε έντονη η μυρωδιά της μούχλας παρ’ ότι τα τοιχώματα γύρω φαινόντουσαν άνυδρα. Μετά από έντονη πεζοπορία διανθισμένη με αρκετό φόβο για το σκοτάδι, το βρήκε! Το κρινάκι της άμμου που φύτρωνε σ’ ένα μέρος χωρίς νερό γι αυτό κι έλεγαν ότι ήταν μαγικό κι αν κάρφωνες την ευχή σου στο κοτσάνι του, θα πραγματοποιούνταν. Έτσι έλεγε ο θρύλος και η Σαμίλα δεν μπορούσε να κάνει τίποτα άλλο παρά να τον πιστέψει. «Μάνα Γη, εσύ που μας τρέφεις και μας φροντίζεις, ας μην ποτίσουμε πάλι το χώμα σου με αίμα. Ακύρωσε αυτό τον πόλεμο, σε παρακαλώ!» είπε και έσκισε ένα κομμάτι απ’ τον κόκκινο μανδύα της δένοντας το σφιχτά στο κοτσάνι του λουλουδιού. Ένα μικρό έντομο που δεν γνώριζε βγήκε και της τσίμπησε το χέρι, όμως παρά τον πόνο έπρεπε να συνεχίσει και να σφίξει τον κόμπο. Αφού το ολοκλήρωσε, πήρε τον δρόμο για τον γυρισμό. Η νύχτα της ήταν γεμάτη από φρικιαστικά όνειρα με σκοτωμούς και αγαπημένα πρόσωπα, πνιγμένα στο αίμα. Όχι! Δεν θα άντεχε να χάσει τον πατέρα της εξαιτίας ενός γελοίου πολέμου που εκτυλισσόταν χρόνια τώρα και τελειωμό δεν είχε. Το μεσημέρι και πάλι μόλις τέλειωσε τις δουλειές του σπιτιού, ζήτησε και πάλι άδεια απ’ την μητέρα της και αποχώρησε. Μιας μέρας ευχής δεν ήταν αρκετή, ίσως χρειαζόταν και δεύτερη. Έφτασε και πάλι με τις ιερές σπηλιές , ακολούθησε την ίδια διαδρομή και βρήκε πάλι το κρινάκι της άμμου μόνο που στο κοτσάνι του εκτός απ’ το δικό της κόκκινο υφασμάτινο κομμάτι υπήρχε δεμένη και μια μπλε λουρίδα. Μπλε είναι ο μανδύας που φοράει η αντίπαλη φατρία! Πως τόλμησε κάποιος απ’ τους εχθρούς να δέσει την δική του ευχή δίπλα στην δική της! Ενοχλημένη, ξαναέκοψε ένα κομμάτι από τον μανδύα της και το πέρασε στο κοτσάνι κάνοντας πιο σφιχτό κόμπο. Το έντομο βγήκε και την ξανατσίμπησε αλλά εκείνη απτόητη. Μόλις έκανε το δέσιμο της ευχής της, ξαναγύρισε προς το σπίτι. Τα βραδινά της όνειρα ήταν και πάλι γεμάτα αίμα και καμία ελπίδα δεν γεννιόταν στην καρδιά της που θα σήμαινε ότι η ευχή της θα έπιανε. Ίσως αυτός που είχε αφήσει το κομμάτι του μανδύα του στο κρινάκι να είχε ευχηθεί την δική του νίκη κάνοντας τις δύο ευχές να συγκρούονται. Θα πήγαινε και τρίτη και θα έδενε την ευχή της με αίμα αυτή τη φορά. Την άλλη μέρα ξανακίνησε προς τις ιερές σπηλιές κι αυτή τη φορά είχε φέρει και το μαχαίρι της. Μόλις βρήκε το κρινάκι είδε δεύτερο κομμάτι μπλε μανδύα. Μα τι στην ευχή; Τέτοιο θράσος ο εχθρός; Μα θα του δείχνε. Έκοψε πρώτα μια τρίτη λουρίδα απ’ τον μανδύα της και μετά έφερε την λεπίδα στην παλάμη της και την χάραξε. Οι σταγόνες απ’ το αίμα της έπεσαν στην λουρίδα κι έπειτα την έδεσε και πάλι στο κοτσάνι ευχόμενη με όλη της την ψυχή «Ας ακυρωθεί ο πόλεμος! Θέλω να ζήσουν οι αγαπημένοι μου!» Επέστρεψε αργά αφού είχε σουρουπώσει για τα καλά αλλά η μάνα της δεν την κατσάδιασε καθώς όλοι είχαν την έννοια της στην αυριανή μάχη και τι μαντάτα θα έφερνε στην κάθε οικογένεια. Ίσως ήταν η τελευταία φορά που έβλεπε τον πατέρα της… Όμως ας μην σκέφτεται έτσι. Το ξημέρωμα έφτασε και οι σάλπιγγες του πολέμου ήχησαν. Μα γιατί;; Δεν ήταν δυνατή η ευχή μου; σκεφτόταν η Σαμίλα και κύλησαν ποτάμι τα δάκρυα της. Τάχυνε το βήμα της αποφασιστικά και πλησίασε στο μπροστινό μέτωπο κοντά στον πατέρα της, αγνοώντας τις προειδοποιήσεις των γνωστών και ξαδερφιών της να μην μπλεχτεί μπροστά. Ένα κορίτσι με μπλε μανδύα ερχόταν μανιασμένη απ’ την αντίπαλη μεριά του στρατοπέδου αγνοώντας και κείνη τον πατέρα και τ’ αδέλφια της που ούρλιαζαν να κάνει πίσω. «Εσύ;» της είπε η Σαμίλα. Είδε τα χέρια της γεμάτα τσιμπήματα όπως και τα δικά της «Με λένε Σούνκριελ κι ευχήθηκα στο κρινάκι να μην γίνει αυτός ο πόλεμος. Ώστε δικιά σου ήταν η κόκκινη λουρίδα;» «Κι εγώ το ίδιο ευχήθηκα» παραδέχτηκε η Σαμίλα και τα δύο κορίτσια σφιχταγκαλιάστηκαν. Οι παραταγμένοι στρατιώτες έμειναν αμίλητοι να παρακολουθούν την σκηνή. Οι δύο αρχηγοί κατέβηκαν απ’ τα άλογά τους και πήγαν προς τα δύο κορίτσια δακρυσμένοι. Μετά από λίγο έδωσαν τα χέρια. Ο πόλεμος τελικά αποφεύχθηκε και το κρινάκι ακόμα ανθίζει στις ιερές σπηλιές με την μπλε και την κόκκινη λουρίδα περασμένες στο κοτσάνι του.
  5. 12 points
    ΠΟΥ ΠΑΤΕ ΟΛΟΙ ΜΩΡΕ, ΜΗΝ ΤΑ ΠΑΡΑΤΑΤΕ. Να, πάρτε την δική μου μαλακιούλα να αναθαρρήσετε.
  6. 11 points
    until
    Πώς τα περάσατε αυτό το Πάσχα; Γιορτάσατε την ανάσταση των νεκρών; Φάγατε εντόσθια; Θυσιάσατε νεαρά αρνιά στο βωμό της πείνας; Εύγε. Αυτό σημαίνει πως είστε πανέτοιμοι γι' αυτό που έρχεται και αυτό που έρχεται είναι ο ετήσιος διαγωνισμός τρόμου. Το θέμα θα είναι δύσκολο. Πολύ δύσκολο. Αλλά ελπίζω να σας ταξιδέψει. Τα διηγήματα του διαγωνισμού, με σειρά συμμετοχής: Λόγιος Ερμής - John Ernst Τέρυνθος - Γιώργος77 Από τότε που ο κόσμος ήταν ακόμη νέος - Mournblade Η βροχή σου - Ballerond Ένα βρέφος 'ννια χειμώνες, το δικό σου μια ζωή - Solonor Εξόριστος Δαίμονας - Disco_Volante
  7. 11 points
    Ουφ, πρόλαβα; Πρόλαβα. Μου αρέσουν τα ffl γιατί μπορώ να λέω: "αχ καλέ βιαζόμουν και τα ορθογραφικά μου ξέφυγαν". Πάρτε τη σάχλα μου. Αρχίζω την ανάγνωση. Ένα γράμμα για τον πατέρα
  8. 11 points
    Μια μικρή inside ματιά για την προέλευση της ιστορίας: Έχοντας δοκιμάσει την τεχνολογία του VR στο σπίτι ενός φίλου, και μάλιστα την αρχή του τίτλου Resident Evil VII και το διαβόητο δείπνο με την οικογένεια των τρελών συνειδητοποίησα σε πόσο επικίνδυνο αλλά και θαυμαστό μέσο μπορεί να εξελιχθεί η εικονική πραγματικότητα. Γιατί, μη γελιέστε, όταν βλέπεις σε φυσικό μέγεθος, εντελώς αποκομμένος από τον πραγματικό κόσμο - μια αληθινή παράλληλη πραγματικότητα μπορεί να πει κανείς - με φυλακισμένες τις βασικές σου αισθήσεις (οπτικοακουστικά απομονωμένος) αυτούς τους τρεις δίπλα σου, με τα μαχαίρια και τα ηλεκτρικά πριόνια να σε κυνηγάνε, το μέσο εξιστόρησης μπορεί να φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη απορρόφησης. Αν και ανώριμη ακόμα, η τεχνολογία με τρόμαξε. Ένιωσα στα αλήθεια κλεισμένος εκεί μέσα. Όμως αυτό που με φόβισε ακόμη πιο πολύ, ήταν η κουβέντα που ακολούθησε μετά. Υπάρχουν, έλεγε ο φίλος μου, ''αρωματικά'' κεριά που προσομοιώνουν τη μυρωδιά της σήψης και της μούχλας που συναντάς στο εικονικό σπίτι, και εντείνουν την ψευδαίσθηση. Φαντάσου, λέγαμε, τι έχει να γίνει με τις ταινίες ερωτικού περιεχομένου. Με βίντεο από συγγενείς που έχεις χάσει. Με συναυλίες, ντοκιμαντέρ, ταινίες. Αν τώρα τόσος κόσμος κολλάει στις οθόνες, τι έχει να γίνει όταν η εικονική πραγματικότητα ξεφορτωθεί όλα τα άσχημα που κουβαλάει; Πόσοι άνθρωποι θα βρίσκουν αποκούμπι στα ψηφιακά καταφύγια; Κι έτσι, με δεύτερη αφορμή τις ιδιότητες του τσίλι που προσφάτως είχα διαβάσει, έκανα την συσχέτιση για δραστικές ουσίες που τάχα ενισχύουν το immersion, και έδωσα μια ιστορία που ουσιαστικά λέει πως πόσο εύκολο είναι για έναν ευαίσθητο και προσφάτως πληγωμένο από απώλειες άνθρωπο να εθιστεί στο VR.
  9. 10 points

    until

    Και κάπου εδώ πρέπει να ομολογήσω πως σας τρόλαρα. Οι δυο προηγούμενοι, ΔΕΝ πήραν την 5η και την 4η θέση. Πήρα την 3η και τη 2η, με 22 κ 38 βαθμούς αντίστοιχα. Κι ο λόγος είναι πως έχουμε τριπλή ισοβαθμία, των υπόλοιπων τριών! Elgalla, Gismofbi και John Ernst (αλφαβητικά γράφω, μη βαράτε) μοιράζονται την πρώτη θέση, με 45 βαθμούς! Συγχαρητήρια και στους 5!
  10. 10 points
    Αν δεν είναι FFL και τα σχόλια, να αρχίσουμε να συλλέγουμε μπρίκια. Εντάξει, το επίπεδο είναι αλλού. Έχω μάλλον 3 σχετικά σίγουρες ιστορίες και άλλες 6 να παλεύουν για την τέταρτη θέση, ΠΑΝΙΚΟΣ. Δεν θυμάμαι να έχω ενθουσιαστεί τόσο σε FFL, μπράβο σας πάλι, θα συνεχίσω μέχρι να κουράσω (ή μέχρι να αρχίσει σωρεία από ποστ τύπου «Ό,τι χειρότερο έχει να επιδείξει το φόρουμ σε παιχνίδι» και «Θέλω πίσω τα μάτια μου, που τα έβγαλα μ’ αυτά που διαβάζω»). Πάμε και στα σχόλια: Μπράβο σας παιδιά, η χειρότερη ιστορία σ' αυτόν τον FFL (που δεν έχω ιδέα ποια μπορεί να είναι) θα μπορούσε να κοντράρει το βάθρο άλλων διαγωνισμών.
  11. 10 points
    H ψηφοφορία να υπενθυμίσω λήγει σε μια εβδομάδα ακριβώς Ήσασταν όλοι υπέροχοι. Ήταν δύσκολο θέμα, αλλά οι περισσότεροι τα καταφέρατε κι ευχαριστούμε και αυτούς που προσπάθησαν καταναλώνοντας φαιά ουσία!
  12. 10 points
    Σας ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια (κι ενίοτε διατριβές), χαίρομαι που σε γενικές γραμμές σας άρεσε το διήγημα, καταλαβαίνω τα περισσότερα σημεία που σας κλώτσησαν. Δεν θα πω πολλά, το συγκεκριμένο διήγημα μου αρέσει περισσότερο σήμερα απ’ ό,τι τη μέρα που το ανέβασα (συνήθως συμβαίνει το αντίθετο ) κι είναι ίσως η μόνη περίπτωση που αν σήμερα το ξαναανέβαζα για τον ίδιο διαγωνισμό δεν θα άλλαζα τίποτα (πέρα από τα τυπογραφικά που μου επισημάνατε – οκ, και τον τίτλο που έτσι κι αλλιώς τον αποφάσισα τελευταία μέρα, αλλά δεν μπορώ να πω ότι έχω σκεφτεί τίποτα που να μ’ αρέσει στο ενδιάμεσο). Αμετανόητος, ναι. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει ανάγκες, αν είχα 1000-2000 λέξεις θα ανέπτυσσα περισσότερο κι ομαλότερα την αστυνομική ιστορία (όπως εύστοχα ειπώθηκε), θα έδειχνα καλύτερα την καθημερινότητα των εθισμένων μου, θα έδινα περισσότερο χώρο στο τέλος και στη μεταστροφή του αφηγητή, θα φαινόταν καλύτερα η Βερόνικα και τα κίνητρά της (δεν ήταν μια επαναστάτρια που αυτοκτόνησε στον σκοπό της, ήταν μια κοπέλα που ήθελε να αυτοκτονήσει, που τύχαινε να είναι ιδεαλίστρια, κι έψαχνε μια ευκαιρία να δώσει νόημα στον θάνατό της – η εναλλακτική δεν ήταν να μην πεθάνει αλλά να πεθάνει σε μεγαλύτερη αφάνεια) αλλά για τις λέξεις που είχα και τις προθέσεις μου νομίζω πως έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα. Τα πράγματα που δεν σας έπεισαν τώρα σχετικά με τον κόσμο του διηγήματος, δεν θα σας έπειθαν λογικά και στην εκτεταμένη βερσιόν, γιατί ο σκοπός τους δεν ήταν να πείσουν τον –αναμενόμενα και με την καλή έννοια– καχύποπτο αναγνώστη. Δεν ήθελα ο αναγνώστης να πει "ναι, αυτό θα μπορούσε να συμβεί" ούτε να κάνω μια πρόβλεψη για το μέλλον, ήθελα να φτιάξω ένα σουράλ σύμπαν όπου ο αναγνώστης να αντιλαμβάνεται τον παραλογισμό ενός κόσμου που ποινικοποιεί την ανάγνωση λογοτεχνίας, που φυλακίζει ό,τι δεν του είναι χρήσιμο ακόμη κι αν δεν βλάπτει κανέναν. Κι αυτό δεν ήθελα να είναι έκδηλο, δεν ήθελα ο αναγνώστης να επαναπαυτεί στο ότι διαβάζει κάτι σουρεάλ, ήθελα να βρίσκεται στο μεταίχμιο, ιδίως από τη στιγμή που κι ο αφηγητής είναι κομμάτι αυτού του κόσμου και δεν του φαίνεται παράλογος. Το δέχομαι ότι η παραπάνω επιλογή μπορεί να μην αρέσει, απλώς ήταν κάτι ηθελημένο και νομίζω πως εξυπηρετεί περισσότερο όσα ήθελα να πω (ακόμη κι αν οι περισσότεροι δεν τα κατάλαβαν). Τέλος, ορίστε κι η εικόνα στην οποία βασίζεται ο τίτλος, για να μην νομίζετε ότι είστε εσείς οι διεστραμμένοι – όχι, όσες διαστροφές και να έχετε, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τις είχε πρώτη. Σας ευχαριστώ και πάλι για τον κόπο σας και την αγάπη που της δείξατε.
  13. 9 points
    until
    Στη λίστα με τις χειρότερες ευχές, έχει σίγουρα υψηλή θέση η «καλό χειμώνα». Γι’ αυτό λέω να παρατείνουμε λίγο ακόμα το καλοκαίρι, με τον 49ο διαγωνισμό φάντασυ! Ξεκινάμε να γράφουμε στις 3 Σεπτεμβρίου. Καλοκαιρινά (κ μη) στοιχεία, σύντομα! _____________________________________________________________________________________ Δείτε του Κανονισμούς εδώ. Περίοδος συγγραφής: 3 Σεπτεμβρίου έως 23 Σεπτεμβρίου. Ψηφοφορία: 24 Σεπτεμβρίου έως 18 Οκτωβρίου. Στέλνετε τις ψήφους σας σε Solonor και Naroualis. Θέμα: Δέντρο Τα διηγήματα του διαγωνισμού, με σειρά συμμετοχής: Πάνω από τις βροντές - Ballerond Η μηλιά, η ελιά και η ανθρώπινη λαλιά - gismofbi Ροκανίζοντας το δέντρο της ζωής - John Ernst Στοιχειωμένος τόπος - Νίκη Τα Αγκαθένια Μήλα - elgalla
  14. 9 points

    until

    α) Αυτό είναι λογικό και νομίζω πως είναι και ο βασικότερος λόγος. β) Εξαρτάται από τις επιδιώξεις καθενός και το κατά πόσο θεωρεί πως "τυπωμένο να 'ναι κι όπου να 'ναι" είναι προτιμότερο από το να γράψει μια ιστορία για την οποία θα λάβει κριτική. "Διαγωνισμοί" στους οποίους δεν δίνονται αντίτυπα και οι συγγραφείς πρέπει να πληρώσουν για να πάρουν το βιβλίο στο οποίο συμμετέχουν; "Διαγωνισμοί" με 50 διακριθέντες; Εγώ προσωπικά δεν θα πάρω, θα προτιμήσω το sff οποιαδήποτε μέρα. γ) Δεν θεωρώ πως γίνεται σκληρή κριτική στα νέα μέλη και ομολογώ πως δεν ξέρω πού το έχεις δει αυτό και το λες ξανά και ξανά. Επειδή δεν μου αρέσει να αερολογώ, θα παραθέσω και παραδείγματα από κριτική που έχει γίνει σε διαγωνισμούς σε νέα μέλη: 36ος Διαγωνισμός στην ιστορία του Μορφέα (1η θέση) και στη δική μου ιστορία (3η θέση), 39ος Διαγωνισμός στην ιστορία του Lord Denton (τελευταία θέση), 41ος Διαγωνισμός στην ιστορία του tzaspy (προτελευταία θέση), 42ος Διαγωνισμός στις ιστορίες των GeorgeDamtsios (5η θέση), mariosdimitriadis (προτελευταία θέση), Bjorne (τελευταία θέση), 43ος Διαγωνισμός στις ιστορίες των South of Heaven (2η θέση), τη δική σου (7η θέση), της Νίκης (προτελευταία θέση) και του Lol4N3ver (τελευταία θέση), 44ος Διαγωνισμός στην ιστορία του Billandros (προτελευταία θέση), 45ος Διαγωνισμός στην ιστορία του Glokta (τελευταία θέση), 47ος Διαγωνισμός στην ιστορία του John Ernst (προτελευταία θέση). 8 Διαφορετικοί διαγωνισμοί, πρώτες συμμετοχές για όλα τα άνωθεν μέλη που αναφέρω. Όπως βλέπεις υπάρχει διασπορά στις θέσεις - αναμενόμενο - και, αν διαβάσεις τις κριτικές που έλαβαν αυτά τα μέλη, θα δεις ότι οι περισσότεροι από εμάς προσπαθούμε να επισημαίνουμε και τα θετικά και τα αρνητικά. Το Χρονικό των Διαγωνισμών είναι ανοιχτό και έχει links για όλες τις ιστορίες για όποιον μπορεί να θέλει να ανατρέξει. Εγώ προσωπικά δεν πιστεύω ότι κανένας ποτέ έγινε καλύτερος συγγραφέας επειδή τον διάβαζαν και του έλεγαν ψέματα για το πόσο καταπληκτικά γράφει. Αν το πιστεύεις εσύ, πάσο. δ) Οι διαγωνισμοί του sff δεν είναι διαγωνισμοί, τους έχουμε βαφτίσει έτσι για να υπάρχει ένας υγιής ανταγωνισμός, αλλά το μόνο που κερδίζουμε είναι σχόλια για το πώς μπορούμε να βελτιώσουμε την εκάστοτε ιστορία μας. Πιστεύω πως κάποιοι στο παρελθόν έχουν χάσει τη μπάλα κι έχουν καταφύγει σε μπαγαποντιές και κλεψιές ακριβώς επειδή δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν αυτό το απλό πράγμα: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΝΙΚΗΤΗΣ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΧΑΜΕΝΟΙ. Όλοι κερδίζουμε από 10 σχόλια στην ιστορία μας. Οπότε πάμε πάλι πίσω στο (β) και στις επιδιώξεις καθενός κτλ κτλ. ε) Δεν είναι προνόμιο το να βρεθείς στην πρώτη θέση, είναι αποτέλεσμα του να έχεις γράψει αυτήν που όσοι ψήφισαν θεώρησαν ως την καλύτερη ιστορία. Κι είναι κάτι που πετυχαίνεις με σκληρή δουλειά, με το να ακούς τα σχόλια που σου γίνονται και με λίγη τύχη (γιατί φυσικά μετράει και το θέμα και οι ιστορίες ενάντια στις οποίες θα διαγωνιστείς). Δεν θεωρώ ότι βρέθηκε μέχρι στιγμής στην πρώτη 3άδα κανείς που δεν το άξιζε. Κι αν βρέθηκε περισσότερες από μία φορές, πάλι το άξιζε. ζ) Είναι απαραίτητο για να βεβαιωθούμε για το engagement level του συμμετέχοντα. Αν θέλεις σχόλια, να κάνεις και σχόλια. Προσωπική άποψη και πάλι, αλλά με έχουν κουράσει όσοι σκάνε μύτη, μας πετάνε μια ιστορία 15.000 λέξεων στη βιβλιοθήκη και περιμένουν να σχολιάσουμε χωρίς αυτοί να κάνουν την παραμικρή προσπάθεια να επικοινωνήσουν με την κοινότητα ή να ασχοληθούν με ιστορίες άλλων. Όχι. Enough said. η) Μάλλον δεν έχεις διαβάσει καλά τους κανόνες. Στους διαγωνισμούς συμμετέχει οποιοσδήποτε. Τα 50 posts χρειάζονται ΜΟΝΟ για να ψηφίσεις και πιστεύω ότι οι λόγοι θα έπρεπε να είναι προφανείς. Αν όχι, ας θυμηθούμε τον καλό μας φίλο που έφαγε ban πρόσφατα και το fake account του. θ) Παραπέμπω πάλι πίσω στο (β). Και θα προσθέσω κιόλας ότι σε κανέναν από τους διαγωνισμούς (έχω λάβει κι εγώ μέρος σε κάποιους, όπως και πολλοί εδώ μέσα) δεν θα σου κάνουν σχόλια οι κριτές για το πώς να βελτιώσεις την ιστορία σου ή το πώς να γίνεις καλύτερος συγγραφέας. Επομένως, οι διαγωνισμοί του φόρουμ εξυπηρετούν κάτι που κανένας άλλος διαγωνισμός δεν εξυπηρετεί. Αυτά από εμένα. Ata out.
  15. 9 points

    until

    Ευχαριστώ όλες και όλους που διάβασαν και ψήφισαν την ιστορία μου (παρά τα προφανή λάθη και τις αδυναμίες της). Πιο πολύ ευχαριστώ όσες και όσους έχουν σχολιάσει τις ιστοριούλες μου τρία χρόνια που συμμετέχω σε αυτό το φιλόξενο σάιτ και με έχουν βοηθήσει να γίνω λίγο καλύτερος.☺️ Μπράβο και στα παιδιά που έγραψαν και έδωσαν ενδιαφέρουσες ιστορίες. Πολλά ευχαριστώ στις διοργανώτριες elgalla και naroualis, καθώς και σε όλους που διάβασαν και σχολίασαν τα διηγήματα του διαγωνισμού. Τα λέμε...
  16. 9 points
    Ψήφισα κι εγώ το πρωί (η σειρά εδώ είναι τυχαία): Τη Ναρουάλις, για την παράφορη γραφή και το ολοκληρωμένο φλασάκι που δεν χρειάζεται καν ξεσκόνισμα (αν και μόνο 2 από τις λέξεις χρησιμοποιήθηκαν όπως έπρεπε κατ’ εμέ, αλλά τι να σε κάνουμε που δεν σε διαβάζουμε όσο συχνά θα θέλαμε). Το νεραϊδόνι, γιατί ήταν καλογραμμένο, ολοκληρωμένο και απόλυτα μέσα στους κανόνες του παιχνιδιού. Τον Γιώργο, γιατί πώς να το κάνουμε, είμαι φαν (και σας τρώω όλους εσάς τους σφετεριστές, από το Horror Feminae που όλοι κράζατε ίδρυσα το κλαμπ ). Την ελγκάλλα, γιατί ήταν ολοκληρωμένη κι είχε το πιο δύσκολο έργο: να γράψει ένα κανονικό διήγημα με πλοκή, χαρακτήρες, κορύφωση μέσα σε μιάμιση ώρα και το έφερε εις πέρας με επιτυχία. Και γιατί ο έρωτας περνάει από το στομάχι και μας αρέσουν τα τρουφάκια, είτε όταν τα τρώμε, είτε όταν τα διαβάζουμε. Κι επειδή όπως είπα θεωρώ όλες τις ιστορίες καλές και πιστεύω ότι στο τέλος όλες θα πάρουν το κατιτίς τους, ορίστε κι οι τιμητικοί έπαινοι: Έπαινος καλύτερης ανεκμετάλλευτης ιδέας: Έπαινος καλύτερης χρήσης των λέξεων του Διγέλαδου: Έπαινος καλύτερης γραφής: Έπαινος καλύτερης κοσμοπλασίας: Έπαινος πιο στοιχειωτικής στιγμής: Μπράβο στον Διγέλαδο για την ιδέα του και τις λέξεις, για μένα ήταν πετυχημένο το πείραμά του και μια ευχάριστη εναλλαγή από το συνηθισμένο θέμα.
  17. 9 points
    Καμάρι του Βασιλιά.doc Να' μια κι εγώ. Ασημένια άμμος μυρίζει απόψε.
  18. 9 points
    Η γυναίκα του Ράμνο Μπορ Πρώτο μου φάνταζυ έβερ. Φανταζάδες παρακαλώ επιεική τα σχόλια σας....
  19. 9 points
    Ο αέρας που έσκαγε με φόρα στο πρόσωπό της ήταν παγωμένος. Ο μαύρος μανδύας της δεν ήταν αρκετός για να την κρατήσει ζεστή. Τουλάχιστον, προστάτευε την ταυτότητά της καλύπτοντας όλα τα χαρακτηριστικά του σώματός της. Το μαντήλι, γύρω από το στόμα και τη μύτη της κρατούσαν στην αφάνεια το ράμφος και τα έντονα κόκκινα χείλη της. Το αίμα είχε ήδη ξεραθεί πάνω τους, όμως αυτό δεν την ένοιαζε. Η σπηλιά ήταν μπροστά της. Δύο ακόμα βήματα και θα ήταν ασφαλής. Ή έτσι πίστευε. Μόλις το σκοτάδι της σπηλιάς την τύλιξε σαν ομίχλη, αφαίρεσε γρήγορα από πάνω της το μανδύα, ώστε τα μαύρα φτερά που κοσμούσαν την πλάτη της να απλωθούν. Το μαντήλι γύρω από το ράμφος της έπεσε στο έδαφος. Δεν χρειαζόταν το φως για να βρει το δρόμο. Οι ήχοι από τις σταγόνες του νερού που έσταζαν, την βοηθούσαν να προσανατολιστεί. Τα μάτια της κουκουβάγιας ήταν σχεδόν τυφλά, μα τα μάτια του λύκου, της έδιναν την όραση που χρειαζόταν. Πλησίασε προς την πύλη και ένιωσε μία παρουσία δίπλα της. Γύρισε γρήγορα προς το μέρος που ένιωσε απειλή αλλάζοντας αμέσως μορφή και πατώντας πλέον σε τέσσερα πόδια αντί για δύο. Η γούνα απλώθηκε στο σώμα της και τα μάτια απέκτησαν ένα μαύρο χρώμα. Τα κόκκαλα στο κορμί της έσπαγαν και πονούσαν, όμως η αλλαγή πλέον είχε γίνει συνήθεια και ο πόνος ήταν υποφερτός. Ο άντρας απέναντί της χαμογελούσε περπατώντας μπροστά της. Ξεγύμνωσε απειλητικά τα δόντια της σκορπώντας σάλια δεξιά αριστερά. «Δεν περίμενα να σε βρω εδώ τέτοια ώρα, μόνη σου. Θα πρέπει να είσαι πολύ αφελής για να κάνεις κάτι τέτοιο» Εκείνη, μην μπορώντας να μιλήσει υπό αυτήν την μορφή, απλά γρύλισε ξανά και άρχισε να περπατάει προς τα πίσω για να φτάσει στην ξύλινη πύλη που κοσμούσε το εσωτερικό του βράχου. «Δεν θα το έκανα αυτό στη θέση σου» την προειδοποίησε, αναγκάζοντάς την να γυρίσει προς το μέρος της πύλης για να εντοπίσει το λόγο. Φοβόταν, όμως δεν είχε επιλογή, έπρεπε να φύγει από εκεί. Η μορφή του λύκου δεν βοηθούσε την κατάσταση, καθώς δεν μπορούσε να στρίψει το κεφάλι της για να ελέγξει τι γινόταν πίσω της. Άντρες με καφέ φτερά και κίτρινα μάτια την κοίταζαν, μέσα από την πύλη, έτοιμοι να ορμήσουν προς το μέρος της. Απομακρύνθηκε, όσο μπορούσε, καθώς ο άντρας βρισκόταν ακόμα κοντά της. Τα πίσω πόδια της λύγισαν βοηθώντας την να κάνει ένα άλμα προς το μέρος του ώστε να τον δαγκώσει σε όποιο σημείο έβρισκε εκτεθειμένο. Ήταν όμως γρήγορος, κατάφερε να απομακρυνθεί πριν τον φτάσει. «Γιατί δεν αλλάζεις μορφή να μιλήσουμε σωστά; Αυτό το πράγμα σε υποβιβάζει, δεν το καταλαβαίνεις; Πώς γίνεται να του δίνεις τον έλεγχο; Εσύ, είσαι ανώτερη» Φυσικά και γνώριζε ότι μιλούσε για την μορφή του λύκου. Δεν ήθελε να τον υπακούσει μα ήξερε πως σε όποια μορφή και αν έμενε δεν είχε ελπίδες. Το σώμα της άρχισε να αλλάζει. Οι τρίχες έπεσαν στο έδαφος και τα μαλλιά της πήραν ξανά το κόκκινο χρώμα τους. Έπεφταν μακριά στην πλάτη της και έκαναν αντίθεση τόσο με τα κίτρινα μάτια της, όσο και με το δέρμα της. Τα χέρια ήταν λευκά όπως και το μισό της πρόσωπο και ο λαιμός, όμως το υπόλοιπο πρόσωπο και το σώμα της είχε μία μελαμψή απόχρωση. «Χαίρομαι που σε βλέπω, Αρμάντα» «Δεν μπορώ να πω το ίδιο, Ναθάνιελ» «Είσαι πολύ πιο εντυπωσιακή από την τελευταία φορά που σε είδα. Φυσικά, τότε ήσουν απλά τεσσάρων. Ενώ τώρα, ολόκληρη γυναίκα» Δεν μίλησε, απλά έσφιξε τις γροθιές της, καθώς θυμόταν την στιγμή που ο άντρας αυτός σκότωνε τους γονείς της και εκείνη δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Τα μάτια της μαύρισαν για λίγο, ο λύκος ξυπνούσε και πάλι, όμως κατάφερε να τον περιορίσει. «Μπορώ να πω ότι το δέρμα σου έχει χωριστεί στα δύο» Δάδες άναψαν γύρω της, το εκτυφλωτικό φως τους σχεδόν την τύφλωσε, όμως κατάφερε να ανακτήσει γρήγορα την όρασή της. Τα φτερά της ήταν κρυμμένα κάτω από το δέρμα της και τα χέρια της είχαν σφιχτεί σε γροθιές καθώς η φύση δεν θα την βοηθούσε μέσα στην σπηλιά. Δεν μπορούσε να καλέσει καμία από τις δυνάμεις της. «Θα έρθεις μαζί μας. Απ’ ότι βλέπω δεν έχεις διάθεση να μιλήσεις σήμερα. Άρα, θα μπορούσαμε να κάνουμε αύριο την κουβέντα μας» «Δεν έχω να σου πω κάτι. Αν θέλεις σκότωσε με» Τα γέλια του αντηχούσαν μέσα στην ησυχία και στους βράχους. Όλα ήταν έτοιμα να εκραγούν, τουλάχιστον εκείνη έτσι ένιωθε. Όμως, κανένας γύρω της δεν έλεγε να κάνει κάποια κίνηση. «Φυσικά και έχεις να μου πεις. Έχεις να μου πεις πολλά. Αλλά πρώτα, θα μου δείξεις που κρύβονται οι υπόλοιποι δίμορφοι» Δεν πρόλαβε να μιλήσει και οι δάδες έσβησαν. Στην αρχή νόμιζε πως το είχε προκαλέσει η ίδια, όμως δεν υπήρχε καθόλου αέρας στον χώρο. Μπορούσε να καλέσει τον αέρα, αλλά κάτι τέτοιο θα την εξαντλούσε εντελώς και έπρεπε να κρατήσει τις δυνάμεις της. Ένιωσε στον ώμο της ένα χέρι να την τραβάει προς τα πίσω και ετοιμάστηκε να επιτεθεί όταν άκουσε έναν ψίθυρο που την έκανε να ηρεμήσει, ενώ ταυτόχρονα την γέμισε με θάρρος. «Είμαστε εδώ» μία γλυκιά φωνή χάιδεψε σαν απαλό αεράκι το σβέρκο της. Ήξερε ότι θα πέθανε και παρ’ όλα αυτά ήταν έτοιμη να πάρει μαζί της όσους περισσότερους μπορούσε από την ακολουθία του Ναθάνιελ. Τώρα όμως, απλά θα είχε την ευκαιρία να σκοτώσει εκείνον. Τα φτερά της ελευθερώθηκαν με έναν ήχο που της θύμιζε πως το δέρμα της άνοιξε στα δύο. Ο πόνος δεν υπήρχε, μόνο μίσος και απεριόριστη αδρεναλίνη. Κραύγασε στον αέρα και εντόπισε το θήραμά της. Οι γυναίκες γύρω της διέφεραν από τους άνδρες και τα φτερά τους. Όταν ο ήχος επέστρεφε στην ίδια, ήταν διαφορετικός ανάλογα με το σώμα στο οποίο είχε συγκρουστεί. Με δύναμη εγκλώβισε στον τοίχο τον άντρα και τον έπιασε από το λαιμό. Αμέσως από το τρέμουλό του κατάλαβε ότι δεν ήταν ο αρχικός της στόχος. Του έσπασε με ευκολία τον λαιμό και προχώρησε ώστε να τον εντοπίσει. Δεν κατάφερε να τον βρει όσο και αν έψαχνε στον χώρο. Ο θυμός της αυξανόταν καθώς η υπομονή της είχε εξαντληθεί. «Πέρρα! Φως!» Σχεδόν ούρλιαζε για να ακουστεί πάνω από τις κραυγές των αντρών που γέμιζαν κάθε άκρη της σπηλιάς. Με έναν υπέροχο και συνάμα τρομακτικό τρόπο ο χώρος γέμισε από το φως του φεγγαριού σαν να μην υπήρχαν οι βράχοι γύρω τους. Μαγεμένη από το φως που ανάβλυζε από το ακίνητο σώμα της συντρόφου και προστάτιδάς της, έχασε για λίγο την επαφή της με τον χώρο. Το φως του φεγγαριού είχε πάνω της μία επιρροή που δεν ήξερε πώς να διαχειριστεί. Κανείς άλλος δίμορφος πέρα από εκείνην δεν ήταν μισός λύκος. Οι κουκουβάγιες δεν επηρεάζονταν, το ίδιο και οι θαλασσινοί, όμως εκείνη, ήταν ανήμπορη, εντελώς. Ένας πόνος στην πλάτη την έκανε να ουρλιάξει και να πέσει στα γόνατα. Πριν προλάβει ο εχθρός της να της επιτεθεί ξανά είχε γυρίσει και τον είχε αρπάξει από τον λαιμό. Ήταν αρκετά δυνατός, όμως όχι πιο δυνατός από εκείνην. Το βασιλικό του αίμα δεν θα τον έσωζε μπροστά στην δύναμη της. «Τώρα, ήρθε η ώρα να πληρώσεις. Δεν είμαι μόνη. Και σίγουρα δεν υπάρχουν στον κόσμο μας μόνο όσα πίστευες μέχρι τώρα» Εκείνος εστίασε το βλέμμα του πίσω της και τον είδε σοκαρισμένο από το θέαμα που πρόσφερε το σώμα της Πέρρα. Μα αυτό δεν ήταν αρκετό, σιγά σιγά γυναίκες έκαναν ένα βήμα μπροστά και η κάθε μία ήταν εντελώς διαφορετική από την άλλη. Οι περισσότερες είχαν δίχρωμο δέρμα, άλλες λευκό και καφέ, άλλες κατάμαυρο και γαλάζιο, ενώ κάποιες είχαν τα χρώματα του ουρανού όταν έρχεται μπόρα και τα μαλλιά τους ήταν τόσο λευκά που σχεδόν έμοιαζαν διάφανα. Τρία είδη, μέσα σε ένα σώμα, τρία είδη που πάλευαν για την κυριαρχία και όλα έμοιαζαν να ταιριάζουν αρμονικά μεταξύ τους. Το φως ξαφνικά έσβησε και ακούστηκε η φωνή της φίλης της να κραυγάζει από πόνο. Κάποιος την είχε τραυματίσει. Πριν προλάβει να αντιδράσει, ο Ναθάνιελ την χτύπησε με δύναμη στο στήθος αναγκάζοντάς της να τον αφήσει. Μέσα στο σκοτάδι, άκουσε φτερούγισμα και πρόλαβε να τον δει να φεύγει. Μία από τις γυναίκες με κόκκινα μαλλιά και μαύρο δέρμα, είχε ανάψει τους πυρσούς με το άγγιγμά της και όλες έτρεξαν προς το μέρος της Πέρρα. Ένα λευκό υγρό έτρεχε από το πλευρό της και οι ανάσες της είχαν μειωθεί. Έτρεξε προς την άκρη της σπηλιάς, θυμός, μίσος, στεναχώρια και τύψεις πάλευαν μέσα της και την έκαναν να μην σκέφτεται λογικά. Έπρεπε να τον βρει. Έπρεπε να τελειώσει. Η νύχτα δεν την εμπόδιζε, όμως το φεγγάρι έμοιαζε να σβήνει. Ο πόνος για τον θάνατο της φίλης της την έκανε να ουρλιάξει πριν πετάξει ψηλά απλώνοντας τις φτερούγες της.
  20. 9 points
    Λέξεις: 1565. Ουφ, πρόλαβα! Η μυρωδιά του πατέρα.doc
  21. 9 points

    until

    Ορίστε και μερικά στατιστικά, δια χειρός Elgalla. Όπως μπορείτε να δείτε, η διασπορά στην ψηφοφορία ήταν μεγάλη και όλες οι ιστορίες βρήκαν το κοινό τους. Αυτό είναι και το πιο σημαντικό, παιδιά, ότι για όλους σας υπήρξαν αναγνώστες που αγάπησαν τα διηγήματά σας πάρα πάρα πολύ. Τέτοια αποτελέσματα είναι που με κάνουν να χαίρομαι. [Έκανα λάθος, 17 άτομα ψήφισαν και όχι 18 όπως ανέφερα αρχικά] Πρώτη Θέση Τελευταία Θέση Καλύτερη Θέση Χειρότερη Θέση Elli_Sketo 3 φορές - 1η 8η Morfeas 3 φορές 1 φορά 1η 8η Solonor 3 φορές - 1η 7η Man_from_Earth 3 φορές - 1η 7η Ballerond - - 2η 8η Γιώργος 77 2 φορές 2 φορές 1η 8η Mournblade 3 φορές - 1η 8η John Herst - - 2η 8η Disco_Volante - 14 φορές 5η 9η
  22. 9 points

    until

    Έλλη συγχαρητήρια! Επίσης, αφού δεν τολμάει κανείς να πει την αλήθεια, θα το κάνω εγώ. Κανείς εδώ μέσα δε σκαμπάζει γρι απ’ το είδος. Όλοι mainstreamάδες είμαστε που γράφουμε Ε.Φ. για τις πωλήσεις.
  23. 9 points

    until

    Και, πάμε στη χρυσή μας τριάδα. Τους αγαπήσατε, τους ψηφίσατε, τώρα λούστε τους με συγχαρητήρια, γαρύφαλλα, χαρτοπετσέτες και τραγούδια του Κιάμου. Ή κάτι τέτοιο. Στην 3η θέση, λοιπόν, ο Man_from_Earth σπρίνταρε στα μέσα της ψηφοφορίας και δεν σταμάτησε να σπριντάρει, γιατί ξέρει το παιδί, θα ξεκουραστεί όταν πεθάνει. Με 107 βαθμούς. Στη 2η θέση, ισοψηφούν ο Solonor και ο Morfeas, με 113 βαθμούς. Μας έβγαλαν το λάδι γιατί άλλαζαν θέσεις όλη την ώρα, αλλά οι μαντικές ικανότητες της Ιρμάντα προέβλεψαν ότι η μικρή Σοφία θα κατέληγε στο τασάκι με τα αποτσίγαρα. Και, στην 1η θέση, με 118 βαθμούς, παραδίδω το στέμμα και το σκήπτρο στη φετινή μας νικήτρια και (για μία ακόμη χρονιά) μοναδική κυρία του διαγωνισμού ΕΦ... ΤΗΝ ELLI SKETO! Τα συγχαρητήριά μου σε όλους σας, ρίξαμε ιδρώτα και κλάμα με τα προσπεράσματά σας και το θρίλερ που παίχτηκε με τις αλλαγές θέσεων διαρκώς. Μέχρι και την τελευταία ψήφο, είχαμε αλλαγές. Ψήφισαν 18 άτομα και τους ευχαριστούμε όλους θερμά γι' αυτό. Οι συγγραφείς έδωσαν πραγματικά καλές ιστορίες και αυτό φάνηκε από το ότι όλα τα διηγήματα πλην ενός κέρδισαν τουλάχιστον μία πρώτη ή δεύτερη θέση. Παιδιά, τι να πω, μπράβο σας. Ήταν ένας εξαίρετος διαγωνισμός και με κάνατε πραγματικά χαρούμενη με τις εμπνεύσεις που σας έδωσε το θέμα μου.
  24. 8 points
    Κάποια ταξιδεύτρα μου είπε ότι χρειάζεται να σας αφήσω κι εγώ τα σχολιάκια μου κι αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι. Καταρχάς να πω ότι ήταν απ' τις πιο όμορφες μου εμπειρίες, πέρασα υπέροχα και ανυπομονώ για τον επόμενο διαγωνισμό! Να σας ευχαριστήσω επίσης για το ότι συναγωνίστηκα με συγγραφικά τέρατα απ' ότι διαπίστωσα αργότερα. Αυτό από μόνο του είναι συναρπαστικό! Δεν γνωρίζω πως να κάνω σχόλια πάνω στην γραφή οπότε θα σας πω την γνώμη μου καθαρά σαν αναγνώστης. Έχουμε και λέμε: 1. Σ’ΑΛΑΤΙ ΚΑΙ ΜΕΣΟΝΥΧΤΙΑ Ύφος ποιητικό και λυρικό και με αυτή την αίγλη των λογοτεχνημάτων μιας άλλης εποχής. Πραγματικά δεν μπορώ να βρω ένα συγκεκριμένο χαρακτηρισμό για το ύφος της γλώσσας που χρησιμοποιείς κι αυτό είναι που με γοητεύει ακόμα περισσότερο. Θα χρησιμοποιήσω παρομοίωση λοιπόν: αρχή μέση και τέλος που έρρεε σαν πικραμύγδαλο μαζί με μέλι! Συγχαρητήρια! 2. ΑΦΕΓΓΑΡΩΤΗ ΝΥΧΤΑ Μου άρεσε περισσότερο απ’ όλα το βαθύ ψυχογράφημα των χαρακτήρων που το κατάφερες μέσα σε μια μόλις ώρα. Υπέροχες περιγραφές των εικόνων ειδικά στο σημείο με τις σταγόνες που έπεφταν σαν λιμνούλες. Ένιωσα ότι βρίσκομαι εκεί. Γρήγορη εναλλαγή και αγωνία και κάπου εκεί στο τελείωμα, έμεινα με μια στυφή γεύση ότι ήθελα κι άλλο. 3. – 4. ΛΕΥΚΗ ΠΟΛΗ Αριστουργηματική αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο! Μα τι άλλο θα περίμενα απ’ την Κιάρα. Τα βαθιά φιλοσοφικά νοήματα είναι το προτέρημα αλλά και το μειονέκτημα του. Εννοώντας ότι η γραφή είναι μια μοναδική αλληγορία για λίγους. Μικρές προτάσεις, εξαιρετικά δομημένες που περνάνε υπέροχο μήνυμα. Και αχ! Η λευκή σου πόλη! Γραφή που μοιάζει με εικονογράφηση που αντί για σχήματα έχει λέξεις! Το ψέμα για να πω την αλήθεια, δεν το είδα και δεν το κατάλαβα. Το τέλος όμως είναι γεμάτο καρδιά με θαυμαστό δίδαγμα. 5. Η ΜΥΡΩΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ Συγκλονιστική γραφή! Λάτρεψα το πλέξιμο εικόνων, συναισθημάτων και ψυχής που διαθέτει. Σαν αναγνώστης είναι ακριβώς το κείμενο που θα ζητούσα να διαβάσω όταν δεν θέλω να ξεκινήσω κι άλλο βιβλίο. Επίσης οι Ακαιοί σου μου θύμισαν τα hollows απ’ το anime που λέγεται Bleach. Ατμοσφαιρικότατη η απόδοσή τους και δεν έχω αποφασίσει αν μου άρεσε περισσότερο αυτό η γλυκόπικρη συνάντηση κόρης-πατέρα. 6. ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ Ναι δεν είναι είναι fantasy ,όπως αναφέρθηκε, όμως ήταν ένα γλυκόπικρο ανάγνωσμα που μου άφησε μια αίσθηση κόμπου στο λαιμό. Και δεν είναι κάτι εύκολο να γράφεις από οπτική γωνία μικρού παιδιού οπότε θαυμάζω την σκιαγράφηση του ψυχικού κόσμου που έκανες! Ταυτίστηκα με την μικρή ηρωίδα κι είναι απ’ αυτά που και δεύτερη και τρίτη φορά που το διάβασα, πάλι δάκρυσα. 7. ΑΤΙΤΛΟ Τολμηρή η προσπάθεια σου να περιγράψεις shapeshifting και μάλιστα όχι μιας μορφής αλλά δύο. Μου σχημάτισες ναι μεν εικόνες αλλά κάπου έχασα την μπάλα. Δεν πολυκατάλαβα ποια ήταν ακριβώς η δύναμή της που ήταν πιο ισχυρή απ’ ου εχθρού και πως εμφανίστηκαν στη σκηνή οι φίλες της. Βγήκαν από μέσα της; Τις κάλεσε άθελα της αντί για τον αέρα που θα την εξαντλούσε; Εκτός απ’ αυτό το σημείο, ένιωσα μετέπειτα την ένταση της και το τέλος ήταν εκπληκτική κορύφωση. Ακόμα ακούω το τελικό ουρλιαχτό της και παίζει στο μυαλό μου σαν ταινία. Μπράβο! 8. Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΡΑΜΝΟ ΜΠΟΡ Μου άρεσε η κωμική περιγραφή της αρχής και εκτιμώ τους γραφιάδες που δημιουργούν χαρακτήρες που θέλω να τους σπάσω στο ξύλο, όπως τον Ελίστρατο. Ευτυχώς το έκαναν οι δαίμονες για μένα οπότε έλαβα το αίσθημα της κάθαρσης απλά θα ήθελα λίγο περισσότερο περιγραφή των δαιμονίων, τι είναι αυτά, γιατί βγαίνουν, τι κάνουν. Νομίζω επειδή όπως ανέφερες είναι το πρώτο σου fantasy, το φοβήθηκες και δεν το ανέπτυξες πολύ. Μάλλον μίσησα μέσα σε λίγες γραμμές τον τραγόπαπα και τους δικούς του που ήθελα περισσότερο αίμα. Και πίστεψε με δεν είμαι του τρόμου οπότε σου δίνω έξτρα ποντάκια γι αυτό που μου προκάλεσες! 9.ΤΟ ΚΑΜΑΡΙ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ Δεν έχω ξαναδιαβάσει γραπτό σου, μόνο τα άρθρα σου… Εντάξει πλέον μπορείς να με υπολογίσεις για φανατική σου groupie! Πως το καταφέρνετε αυτό το λεξιλόγιο μέσα σε λίγη ώρα; Τι θαυμαστός πλούτος συναισθημάτων! Θαυμάσιος λυρισμός, επική μάχη και δίδαγμα συνάμα! Υποκλίνομαι! 10. ΤΟ ΠΙΟ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΔΩΡΟ Όμορφη εισαγωγή, άργησα λίγο να συλλάβω τα τεκταινόμενα βέβαια, όμως με εξέπληξε το ευφάνταστο στοιχείο που είχες με τον ψηφιακό εκτυπωτή. Μου θύμισε λίγο επεισόδιο Black Mirror. Πολύ έξυπνη η προϋπόθεση που θέτεις στον χαρακτήρα για τον οραματισμό με κρυφό νόημα που θα πρέπει να εντοπίσει ο αναγνώστης. Εσωτερική ψυχολογία με πλούσια δόση επιστημονικής φαντασίας! Εξαιρετικά καλό!
  25. 8 points
    Να ζητήσω μία συγνώμη που δεν έβαλα τίτλο από την βιασύνη μου Έπειτα χαίρομαι που αν και τελευταία στιγμή, πρόλαβα να πάρω μέρος ήταν πραγματικά υπέροχη εμπειρία. Καθώς διάβαζα όλες τις ιστορίες έμεινα άφωνη. Πραγματικά που πάω έτσι :Ρ Μου άρεσαν πάρα πολύ όλες, άλλες για την γραφή τους και άλλες για την ιδέα τους. Άλλες πάλι και για τους δύο λόγους. Ειλικρινά ανυπομονώ να ξανά γράψω κάτι και ακόμα περισσότερο να διαβάσω κι άλλες ιστορίες απ' όλους!
This leaderboard is set to Athens/GMT+02:00
  • Newsletter

    Want to keep up to date with all our latest news and information? (STRONGLY RECOMMENDED)

    Sign Up
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..