Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 06/17/2018 in all areas

  1. 23 points
    Το πρώτο μου βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις mamaya και την ομάδα Άρπη σε λίγες μέρες (θα είμαστε στο ΦantastiCon! ) και έχει τίτλο «Η Βίλκα».
  2. 19 points
    Show vs. tell Ως συγγραφείς, μας το επισημαίνουν ξανά και ξανά. Ως μέλη του φόρουμ, το έχουμε συζητήσει κάμποσες φορές ως τώρα. Ως αναγνώστες, το απαιτούμε. Τι ακριβώς όμως σημαίνει, αυτό το περίφημο Δείξ’το μας και Μην Μας Το Λες; Είναι πραγματικά εφικτό; Είναι πάντα επιθυμητό; Υπάρχει τρόπος να καταλάβουμε πότε χρειάζεται και πότε όχι; Πριν αποφασίσουμε αν πρέπει πάντα μα πάντα να προτιμάμε το show από το tell, σαν το δρόμο της αρετής έναντι του δρόμου της κακίας ένα πράγμα, καλά θα κάνουμε να ξεχωρίσουμε τι σημαίνει show και τι tell. Διαφορετικά δύσκολα θα βγάλουμε άκρη. Το να λες, σημαίνει να λες ότι ο ήρωάς σου είναι ψηλός, κοντός, άσηχμος, θυμωμένος, πανευτυχής, πεσμένος στα πατώματα ή ανεβασμένος στους επτά ουρανούς. Ο Γιάννης ήταν πανύψηλος. Η Ελένη ήταν πανευτυχής με την πρόσληψη της κόρης της. Ο Ιούλιος είχε πέσει σε κατάθλιψη μετά το χωρισμό του με την Έλλη. Το να δείχνεις σημαίνει να δίνεις μία περιγραφή, μία εικόνα, ένα αίσθημα που να γεννά μέσα στο νου του αναγνώστη σου το επιθυμητό αποτέλεσμα. Για παράδειγμα, ο Γιάννης χρειαζόταν να σκύβει για να μην χτυπήσει το κεφάλι του στο καφασωτό της πόρτας (=ψηλός). Η Ελένη έκανε τραπέζι στους συγγενείς της εκείνη την Κυριακή, για να ανακοινώσει τα νέα της πρόσληψης της μονάκριβης κόρης της (=πανευτυχής). Αφότου χώρισε, ο Ιούλιος σπάνια έβγαινε πια: κοιτούσε και ξανακοιτούσε παλιές φωτογραφίες της Έλλης, άκουγε τα τραγούδια τους, κάποιες φορές τον έπαιρνε ο ύπνος αγκαλιά με το μπουκάλι της μπύρας. Άδεια κουτιά πίτσας είχαν σωρευτεί στις γωνιές του δωματίου και τα ρούχα του ανέδιδαν μία μυρωδιά ξινίλας, απλυσιάς και αυτολύπησης (=κατάθλιψη). Είναι εφικτό; Βλέπουμε παραπάνω πως ο συγγραφέας μπορεί να επιστρατεύσει εικόνες, ήχους, μυρωδιές, να απευθυνθεί κοντολογίς και στις πέντε αισθήσεις του αναγνώστη του, προκειμένου να χτίσει απτό και ορατό αυτό που θέλει να δείξει και να μην το πει. Εδώ ανασύρει ουσιαστικά από τα πρότυπα και τις συμβάσεις που έχει ο κάθε ένας από μας στο μυαλό του (με μία διαδικασία γνωστή στη δημιουργική γραφή ως evocation, επίκληση δλδ. των όσων ήδη υπάρχουν αποθηκευμένα στις μνήμες και τις γνώσεις μας.). Οικογενειακό γεύμα σημαίνει γιορτή, για τους περισσότερους ανθρώπους. Άδεια κουτιά πίτσας και απλυσιά σημαίνουν κατάθλιψη. Συχνά διαβάζουμε πως έχουμε show όταν μπορούμε να φανταστούμε την περιγραφόμενη σκηνή, σαν να μας την προβάλλει μία κάμερα. Στο tell εκείνο που κάνουμε είναι να καταγράφουμε την πληροφορία. Στο show τραβάμε την αυλαία και ο αναγνώστης γίνεται μέτοχος (ή πάντως, άμεσος θεατής) στη σκηνή. Ο Άντον Τσέχωφ έγραφε: μην μου λες ότι το φεγγάρι λάμπει. Δείξε μου το καθρέφτισμά του σε ένα κομμάτι σπασμένο γυαλί. Είναι ένα καλό παράδειγμα αυτό. Μην δείχνεις το δάσος, αλλά τη δροσερή σκιά των δέντρων και τη μυρωδιά των φυλλωμάτων. Μην λες ότι κάνει ζέστη, δείξε μας πόσο ίδρωσε ο ήρωάς σου. Μην λες πως τρόμαξες, πες μας πώς χτυπούν τα δόντια σου και πώς τινάζεσαι στο άκουσμα ακόμη και του πιο απαλού θροϊσματος. Μπορείτε να σκεφτείτε ένα πλήθος ανάλογων παραδειγμάτων. Είναι πάντα επιθυμητό; -Ο Γιάννης ήταν μοναχικός άνθρωπος. -Ο Γιάννης περνούσε τον περισσότερο χρόνο του κλεισμένος στο σπίτι. Είχε λίγους συγγγενείς, ακόμη λιγότερους φίλους και δεν ενδιαφερόταν για κανένα, όπως και κανείς δεν νοιαζόταν για αυτόν πραγματικά. Είχε τα βιβλίά του, τις ταινίες του, είχε και κάποιες αναμνήσεις. Δεν χρειαζόταν τίποτα περισσότερο. -Η Μαρία ήταν ελκυστική γυναίκα -Κάθε φορά που έβγαινε, η Μαρία τραβούσε πάνω της τα βλέμματα των ανδρών. Όπως και αν ήταν ντυμένη, βαμμένη ή άβαφη, μόνη της ή με παρέα. Η κίνησή της είχε μία ποιότητα χορευτική, σαν συγχρονισμένη με μια μυστική μελωδία. -Έκανε κρύο. Το χιόνι σκέπαζε τους δρόμους. -Ο Κώστας σήκωσε το γιακά ως πάνω από τη μύτη του. Η αναπνοή του άχνιζε. Στο δρόμο, το χιόνι άστραφτε εκτυφλωτικά στον χειμωνιάτικο ήλιο. Τι παρατηρούμε και στα τρία αυτά παραδείγματα; Το show ενδέχεται να εγκυμονεί τον κίνδυνο της πολυλογίας. Δλδ, εκείνο που θα μπορούσε να γίνει κατανοητό με μία πρόταση μόνο, τώρα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τρεις και τέσσερις προτάσεις για να το πούμε. Έτσι λοιπόν ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα μειονέκτημα που έχει το show έναντι του tell. Το show έχει την τάση να γίνεται πιο πολυλογάδικο. Πολλοί δάσκαλοι δημιουργικής γραφής (και φιλόλογοι) διδάσκουν ότι πρέπει να αποφεύγουμε το υπερβολικό tell. Είναι σωστό, αλλά αν προσπαθήσουμε να φανταστούμε ένα κείμενο ολόκληρο γραμμένο δείχνοντας και όχι λέγοντας, ένα διήγημα, μια νουβέλα, ένα μυθιστόρημα, θα καταλήξουμε σε ένα υπερβολικά περιγραφικό και φορτωμένο λεπτομέρειες κομμάτι. Ένα κομμάτι όπου δεν θα ξεχωρίζουν τα σημαντικά από τα ασήμαντα. Ένα κείμενο όπου θα λείπουν οι γκρίζες φωτοσκιάσεις και οι ενδιάμεσες αποχρώσεις. Μυρωδιές, ήχοι, χρώματα, γλώσσα του σώματος, γκριμάτσες, χειρονομίες, μεταφορές. Ό,τι είχαμε στατολογήσει υπέρ μας, μπορεί εξίσου εύκολα να γίνει εχθρός. Το διαρκές show γίνεται κουραστικό στον αναγνώστη, ακόμη και εξουθενωτικό. Υπάρχει τρόπος να καταλάβουμε πότε χρειάζεται show και πότε όχι; Αν χρειάζεται να δώσουμε κάποιες πληροφοριές, σημαντικές μεν αλλά σχετικά ουδέτερες, τις δίνουμε με tell. Αν χρειάζεται να μεσολαβήσει κάποια παράγραφος ή μερικές σελίδες εξηγήσεων για πράγματα μεταξύ δύο έντονων σκηνών δράσης, επίσης προτιμάμε το tell. Το tell έχει άμεση σχέση με αυτό που αποκαλούμε summary στη γραφή, δηλαδή ένα είδος περιληπτικής αφήγησης. Το σπίτι ήταν παλιό, υπερβολικά παγωμένο τους χειμώνες και αποπνικτικά ζεστό τα καλοκαίρια. Μέσα σε τούτη τη δήλωση δεν υπάρχει σοβαρή δράση και δεν υπάρχει λόγος να εξαντλήσουμε την συγγραφική μας δεινότητα προκειμένου να δείξουμε με εικονοποιητική ένταση το τί ακριβώς συμβαίνει. Ο Γιάννης είχε να συναντήσει το καινούριο του αφεντικό εκείνο το απόγευμα. Δεν χρειάζεται να ειπωθούν άλλα εδώ. Το tell μπορεί να λειτουργήσει σαν μία γέφυρα μεταξύ των οροσήμων της ιστορίας μας. Η Μαρία φόρεσε τα καλά της για να πάει στην Ανάσταση. Δεν χρειάζεται να περιγράψεις το ύψος των τακουνιών της ή το πόσο λάμπανε τα κοσμήματά της στο φως των κεριών. Έτσι λοιπόν, και σε αυτό το θέμα όπως και σε όλα, η μέση οδός είναι συχνά η προτιμότερη λύση. Συγκεκριμένα, προτιμάμε το tell: Σε σκηνές που μεσολαβούν μεταξύ δράσεων. Στην περιγραφή ενός ταξιδιού από τον ένα σημαντικό τόπο σε έναν άλλο. Στις αναδρομές (flash-back), στις αναμνήσεις κάποιου. Όταν θέλουμε να δώσουμε κάποιες σημαντικές πληροφορίες και παράλληλα να μετακινηθούμε σχετικά γρήγορα και απρόσκοπτα στο επόμενο στάδιο της αφήγησης. Όταν θέλουμε να ενημερώσουμε μεν τον αναγνώστη, αλλά να μην του τραβήξουμε υπερβολικά την προσοχή από την κλιμάκωση που ακολουθεί. Όταν λίγο tell συντελεί στην ιστορική /χρονική /γεωγραφική μας τοποθέτηση. Όταν θέλουμε να ενημερώσουμε εν τάχει για το τι ειπωθηκε μεταξύ των προσώπων χωρίς να παραθέσουμε ολόκληρο το διάλογο. Όταν θέλουμε να αποσυμπιέσουμε ένα γεμάτο εντάσεις κείμενο, σκορπάμε φράσεις και πληροφορίες σε μορφή tell για μία σύντομη αποκλιμάκωση. Δεν υπάρχει λοιπόν show vs. tell, αλλά μάλλον show and tell. Στην ζωγραφική, λένε, το έργο παίζεται στα γκρίζα. Στη μουσική η παύση έχει κάποιες φορές την ίδια αξία με τους ήχους. Δεν έχει να κάνει με το αν επιλέγεις να πεις ή να δείξεις. Έχει να κάνει με το να γνωρίζεις πότε πρέπει να πεις και πότε να δείξεις.
  3. 16 points
    Η Βίλκα Συγγραφέας Άννα Μακρή Εκδόσεις mamaya, Σειρά Άρπη Η Ιουλία φεύγει. Φεύγει για να ξεφύγει από τη θλίψη της, από το παρελθόν της, από την ίδια της τη ζωή. Δεν τα καταφέρνει. Αυταπατάται, γιατί τρέχει προς μια ολοκαίνουργια ζωή για αυτήν, μια ζωή αναπάντεχα μαγική και τρομακτική, βίαιη και τρυφερή, γεμάτη μνήμες αρχαίες, αλλά όχι ξεχασμένες. Μια ζωή που είναι τόσο παλιά όσο και ο πόνος της μητρότητας. Έμεινα τελείως ακίνητη, έχοντας βγει η μισή από το χώμα, σαν ρίζα αιωνόβιας βελανιδιάς, και περίμενα. Ήμουν έτοιμη, όμως, να απαντήσω στην παραμικρή απειλή με επίθεση, με νύχια και με δόντια πάλι, όπως πριν μέσα στη γη, όπως θα έκανα πάντα από τότε και στο εξής. *** Φίλοι σουφουφίτες. Καταρχήν, ας σταθώ λίγο στο περίεργο της στιγμής: έχω ανοίξει πολλά τόπικ με ιστορίες μου στο φόρουμ, ε, άνοιξα ένα ακόμη. Τι; Δεν είναι το ίδιο; Ωραία. Και τώρα που έκανα αυτή την αξέχαστη εισαγωγή, ας περάσω στο θέμα μου: Θα σας πω για την εμπειρία του να διαβάζεις το πρώτο σου βιβλίο. Ε, λοιπόν, αυτό το πράγμα είναι κάτι τελείως διαφορετικό από ό,τι ήξερες μέχρι τώρα. Δηλαδή, παίρνεις ένα βιβλίο από το ράφι, έτσι; Το ανοίγεις κι αρχίζεις να διαβάζεις (εντάξει, μερικές φορές υπάρχουν προκαταρκτικά χάδια, αλλά ας τ' αφήσουμε και ας περάσουμε στο ζουμί). Δεν είναι σαν να γνωρίζεις ένα καινούργιο πρόσωπο; Κάποιος που τον ακούς να σου μιλάει και θέλεις να σε κερδίσει. Δεν σε έχει από την αρχή, πρέπει να σε κερδίσει. Ε, όταν διαβάζεις ένα δικό σου βιβλίο είναι σαν να τον ξέρεις αυτόν τον άνθρωπο χρόνια, τον έχεις φίλο, γείτονα, εχθρό, ίσως. Πάντως τον ξέρεις καλά. Και την ιστορία που λέει την έχεις ακούσει εκατοντάδες φορές, την ξέρεις απ' έξω κι ανακατωτά. Αλλά την έχεις ακούσει, μέχρι τώρα, κατ' ιδίαν. Τώρα, ο άνθρωπος αυτός, την αφηγείται σε κοινό. Και ξαφνικά, κάθεσαι κι εσύ και την παρακολουθείς από την αρχή, από τη μια λες "ε, ναι, πάλι αυτή είναι", αλλά από την άλλη αναρωτιέσαι "μα, είναι αυτή η ίδια που έχω ακούσει τόσες φορές;" Αυτό είναι το συναίσθημα, για 'μένα. Ούτε χαρά, ούτε ανακούφιση (ουφ, επιτέλους), αλλά μία καινούργια οπτική ώστε να ασκήσω φρέσκια κριτική στον εαυτό μου.
  4. 12 points
    Καλησπέρα σε όλους. Αυτό είναι το πρώτο μου βιβλίο. Πρόκειται για μια ανθολογία με ιστορίες τρόμου, που έγραψα με πολύ μεράκι και αγάπη για το συγκεκριμένο είδος. Κυκλοφορεί σύντομα από τις εκδόσεις Ωκεανίδα. Παρακάτω θα βρείτε την περίληψη, καθώς και δυο λινκ για όσους ενδιαφέρονται για online παραγγελία. Ευχαριστώ. Η ιστορία του τίτλου διαδραµατίζεται στη µακρινή Ελλάδα του 1948. Ένας σφουγγαράς από την Κρήτη παλεύει να σώσει ένα αγαπηµένο του πρόσωπο από µια αρρώστια. Όταν έρχεται η ώρα της ανάδυσης όµως το σχοινί που θα τον σήκωνε παραµένει ασάλευτο και εκείνος παγιδευµένος στον βυθό... Κάποιος νεαρός απαντά σε αγγελία για εργασία κατά την καλοκαιρινή σεζόν, στον φάρο µιας ξεχασµένης νησίδας των βόρειων Σποράδων. Πέρα όµως από τη ζεστή φιλοξενία των ντόπιων και την εύκολη δουλειά, καραδοκεί και κάτι άλλο στον φάρο, κάτι που περίµενε καιρό... Ο Μενέλαος είναι ένας λαογράφος που ταξιδεύει στα όµορφα Καλάβρυτα. Επιθυµεί να συλλέξει υλικό για ένα τραγικό συµβάν που διαδραµατίστηκε εκεί στον Β΄ Παγκόσµιο Πόλεµο. Η έρευνά του όµως τον οδηγεί στην καρδιά µιας φολκλόρ δεισιδαιµονίας, µέρος της οποίας κινδυνεύει να γίνει και ο ίδιος... Μια νεαρή κτηνίατρος καλείται επειγόντως από έναν κτηνοτρόφο της Θεσσαλίας προκειµένου να ελέγξει την ασυνήθιστη συµπεριφορά των βοοειδών του. Η διάγνωση σύντοµα εξελίσσεται σε έναν παγωµένο εφιάλτη... Ένας αποφασισµένος διαρρήκτης εισβάλλει σε ένα παλιό αρχοντικό του Πειραιά για µια εύκολη µπάζα. Μέχρι που ανακαλύπτει περισσότερα από όσα θα ήθελε... https://www.greekbooks.gr/agalineyta-bathi.html https://www.politeianet.gr/…/9789604108121-dagklis-michalis…
  5. 10 points
    until
    Ο βροχερός και κρύος χειμώνας μας αποχαιρετάει σιγά-σιγά και την θέση του παίρνει η ζεστή και ηλιόλουστη άνοιξη, όπου τα λουλούδια ξυπνούν από το βαθύ τους ύπνο και τα πουλιά τιτιβίζουν στα δέντρα και στις στέγες των σπιτιών καλωσορίζοντας τον ερχομό της. Έτσι και εγώ, με την σειρά μου, σας καλωσορίζω όλους στον 50ο Διαγωνισμό Διηγήματος. ___________________________________________________________________________________________ *Διαβάστε προσεκτικά τους νέους κανονισμούς. ___________________________________________________________________________________________ Περίοδος Συγγραφής: 15 Μαρτίου έως 13 Απριλίου (1 μήνας χωρίς παράταση) Περίοδος Σχολιασμού και Ψηφοφορίας: 14 Απριλίου έως 11 Μαΐου (4 εβδομάδες) *Τις ψήφους σας τις στέλνεται στον Dreamer και στον Γιώργος77 Θέμα: Γίγαντες Τα διηγήματα του 50ου διαγωνισμού είναι 12, και είναι τα εξής: Ballerond - Ούρλιαξε, κι αυτοί θα έρθουν. dagoncult - Μυϊκή Μάζα Dimitra - Η Εισβολή των Μεγάλων DinoHajiyorgi - Η Επιστροφή των Γιγάντων gismofbi - Η κυρά της λήθης John Ernst - Το Ρούσο Ρουμάνι Mesmer - Το σμήνος Rōnin - ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΩΝ ΓΙΓΑΝΤΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΡΑΚΟΙ ΤΟΥ ΕΛΦΕΡΡΙΟΝ Roubiliana - Τα Δέντρα Περπατάνε Unicron - GALACTIC WARS II - THE AWAKENING OF THE GIANTS zefuros - O κρυφός Γίγαντας Η ωραία κοιμωμένη - Η ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ Καλή επιτυχία! *Τα αποτελέσματα του 50ου διαγωνισμού θα τα βρείτε στην 14η και 15η σελίδα.
  6. 10 points

    until

    Και κάπου εδώ πρέπει να ομολογήσω πως σας τρόλαρα. Οι δυο προηγούμενοι, ΔΕΝ πήραν την 5η και την 4η θέση. Πήρα την 3η και τη 2η, με 22 κ 38 βαθμούς αντίστοιχα. Κι ο λόγος είναι πως έχουμε τριπλή ισοβαθμία, των υπόλοιπων τριών! Elgalla, Gismofbi και John Ernst (αλφαβητικά γράφω, μη βαράτε) μοιράζονται την πρώτη θέση, με 45 βαθμούς! Συγχαρητήρια και στους 5!
  7. 9 points
    until
    How to review a short story. Αλήθεια, πώς κρίνουμε ένα διήγημα; Υπάρχει τρόπος να γίνει σωστά; Κατά πόσο έχουμε καταλάβει ότι η σωστή κριτική συνίσταται στο να βοηθήσουμε το συγγραφέα να βελτιωθεί και όχι στο να εξασκήσουμε την παρατηρητικότητά μας σαν αναγνώστες; Υπάρχουν κανόνες καλής συμπεριφοράς κατά τη διατύπωση κριτικής; Πρέπει να λαμβάνονται όλες οι κριτικές υπόψη; Πριν από δύο περίπου χρόνια είχα προτείνει μία φόρμα κριτικής διηγημάτων εδώ. Το SFF.gr. σχεδίασε ένα μάθημα σε πλατφόρμα Moodle, όπου εξετάζεται σε βάθος το θέμα της κριτικής διηγημάτων. (Αναμένονται και άλλα μαθήματα, ποικίλης θεματικής. Εκπλήξεις, εκπλήξεις!) Θα φανεί χρήσιμο στα μέλη της κοινότητας καθώς η κριτική διηγημάτων οφείλει να έχει στόχο τη βελτίωση της γραφής, είτε εφόσον μέσα από την κριτική καταδεικνύονται οι αδυναμίες της δουλειάς μας, είτε αντιμετωπίζοντας, μέσα σε διηγήματα άλλων, αδυναμίες παρόμοιες με τις δικές μας. Το μάθημα είναι απλό, αυτοματοποιημένο και προαιρετικό. Μπορείτε να μπείτε, να περιηγηθείτε, να διαβάσετε τα κείμενα και να κάνετε τις ασκήσεις στο χρόνο σας, από τώρα και μέσα στο επόμενο τρίμηνο. Εκτός της χρησιμότητάς του, το μάθημα θα σας βοηθήσει να εξοικειωθείτε στο e-learning του SFF.gr., καθώς πρόκειται για μία νέα δραστηριότητα που ξεκινάει και που (ελπίζουμε)έχει έρθει για να μείνει. Είμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε τυχόν απορία σας. Το MC1-1 σας καλωσορίζει!
  8. 9 points
    until
    Στη λίστα με τις χειρότερες ευχές, έχει σίγουρα υψηλή θέση η «καλό χειμώνα». Γι’ αυτό λέω να παρατείνουμε λίγο ακόμα το καλοκαίρι, με τον 49ο διαγωνισμό φάντασυ! Ξεκινάμε να γράφουμε στις 3 Σεπτεμβρίου. Καλοκαιρινά (κ μη) στοιχεία, σύντομα! _____________________________________________________________________________________ Δείτε του Κανονισμούς εδώ. Περίοδος συγγραφής: 3 Σεπτεμβρίου έως 23 Σεπτεμβρίου. Ψηφοφορία: 24 Σεπτεμβρίου έως 18 Οκτωβρίου. Στέλνετε τις ψήφους σας σε Solonor και Naroualis. Θέμα: Δέντρο Τα διηγήματα του διαγωνισμού, με σειρά συμμετοχής: Πάνω από τις βροντές - Ballerond Η μηλιά, η ελιά και η ανθρώπινη λαλιά - gismofbi Ροκανίζοντας το δέντρο της ζωής - John Ernst Στοιχειωμένος τόπος - Νίκη Τα Αγκαθένια Μήλα - elgalla
  9. 9 points
    Όνομα: Αταλάντη Ευριπίδου Είδος: Παραμύθι Βια: Σωπάτε καλέ. Σεξ: Έκπληξη! Όχι. Αριθμός λέξεων: 2.070 Αυτοτελής: Ναι Σχόλια: Για τον 49ο Διαγωνισμό Φαντασίας Τα Αγκαθένια Μήλα Υπάρχει μια ιστορία που ’χει τις ρίζες της στην παλιά πατρίδα, μια ιστορία που φέραμε μαζί μας όταν μας πέρασαν, αλυσοδεμένους και μέσα σε ξύλινες φυλακές, πάνω απ’ το μεγάλο, αλμυρό νερό. Ακούς, κορίτσι; Την ιστορία αυτή τη λέει η μια γιάτρισσα στην επόμενη και τώρα είναι η ώρα σου να τη μάθεις. Δεν ξέρω τι σημαίνει ούτε γιατί τη λέμε. Μπορεί να μη σημαίνει και τίποτα, μπορεί να είναι πια ένα αδειανό καβούκι μονάχα. Μα θα στην πω και θα την ακούσεις, γιατί έτσι κάνουμε τόσα χρόνια κι έτσι είναι το σωστό. Ζούσε κάποτε, λένε, ένας φύλαρχος τρανός, που ’χε δικιά του μια όαση ζηλευτή. Είχε πάρει για γυναίκα του την ομορφότερη κόρη των εφτά φυλών, με δέρμα μαύρο και γυαλιστερό όπως τα λέπια της μάμπα και δόντια κατάλευκα σαν ξασπρισμένα οστά. Φόραγε είκοσι χρυσά βραχιόλια σε κάθε χέρι όταν του την έδωσαν οι δικοί της, μα παιδιά δεν μπορούσε να του κάνει παρά την ομορφιά της και τα τόσα της μαλάματα. Προσευχήθηκε, το λοιπόν, ο φύλαρχος στα ουράνια φίδια, και τους έταξε πως, αν του χαρίζανε τον διάδοχο που επιθυμούσε, θα έφτιαχνε τρεις βρύσες που δεν θα σταμάταγαν να τρέχουν. Μια βρύση θα ’τρεχε γάλα καμήλας, η άλλη θα ’τρεχε κρασί κι η τρίτη υδρόμελι. Το αγόρι το ονόμασαν Καγίν, που στην παλιά γλώσσα θα πει δοξασμένος ο ερχομός του, κι όσο μεγάλωνε τόσο ’μόρφαινε η θωριά του. Πρώτος στο τρέξιμο, πρώτος στο κυνήγι, επιδέξιος με το ακόντιο και θαρραλέος, δεν δείλιαζε μπροστά σε τίποτα. Όλοι είχαν να το λένε πως θα γινόταν άξιος φύλαρχος μια μέρα – τη μέρα που θα σκότωνε τον πατέρα του στη μάχη και θα του ’παιρνε τα δόντια για να τα κρεμάσει γύρω απ’ τον λαιμό του. Παρά τη ρώμη και τη γενναιότητά του, όμως, ο Καγίν ήταν σκληρόκαρδος και ασεβής. Πολλοί τον θαύμαζαν, μα λίγοι τον αγαπούσαν. Μια μέρα, καθόταν ο Καγίν έξω απ’ την τάτα-σόμπα του και βαριεστημένος έπαιζε μ’ ένα μαχαίρι που του ’χαν χαρίσει για τα δέκατα πέμπτα γενέθλιά του. Γερμένος, όπως ήταν, στον πλίνθινο τοίχο, είδε τη μπάμπω-Ενιτάν να πλησιάζει τη βρύση σέρνοντας τα βήματά της. Κρατούσε ένα κιούπι η γερόντισσα κι έπιασε να το γεμίσει γάλα καμήλας. Επειδής όμως είχαν περάσει τα χρόνια κι ο φύλαρχος είχε ξεχάσει το τάμα του, οι βρύσες δεν έτρεχαν πια, μονάχα έσταζαν πού και πού. Τρεις μέρες και τρεις νύχτες περίμενε η γριά δίπλα στη βρύση και, στο αναμεταξύ, ο Καγίν βαρέθηκε να τη βλέπει μπρος του κι όλο έκανε παράπονα στη μάνα του για να τη διώξει. Η μάνα του, που ήταν γυναίκα σεβαστική, τον μάλωσε και τον ορμήνεψε να αφήσει τη μπάμπω-Ενιτάν στην ησυχία της, γιατί ήταν η μάγισσα της φυλής και τη φοβόταν. Ο Καγίν, όμως, που δεν πίστευε στα μάγια και που τον ενοχλούσαν τ’ άσπρα μαλλιά και τα μαραμένα στήθια της γυναίκας, δεν την άκουσε. Το ξημέρωμα της τέταρτης μέρας, μόλις που το κιούπι είχε προφτάσει να γεμίσει ως πάνω, του τράβηξε μια κλωτσιά και το ’σπασε. Η μπάμπω-Ενιτάν τον κοίταξε με τα θολά της μάτια. «Τι σου ’φταιξα, γιε μου, και μου ’καμες τέτοιο κακό; Είχα ορεχτεί, η καψερή, γάλα καμήλας και τώρα πρέπει να περιμένω άλλα τρία μερόνυχτα; Την κατάρα της Τιτιλάγιο να ’χεις. Παντού να τη ζητάς και να μην τη βρίσκεις, κι άμα τη βρεις να μη σε θέλει. Αυτή είναι η πληρωμή για το κρίμα σου». Ξέρεις τι πάει να πει τιτιλάγιο, κορίτσι; Όχι; Αγκαθένιο μήλο σημαίνει, είναι ο καρπός που τρώνε οι σοφοί κι οι γιάτρισσες για να μιλήσουν με τους θεούς, να ανοίξουν τις πόρτες στα λόα και να ταξιδέψουν στα όνειρα για να αναζητήσουν τις αλήθειες του κόσμου. Ούτε ο Καγίν ήξερε. Ρώτησε από ’δω, ρώτησε από ’κει, μα όλοι παριστάναν τους ανήξερους γιατί είχαν ακούσει τι είχε κάνει στη γριά μάγισσα και δεν τόλμαγαν να προκαλέσουν την οργή της. Ο νεαρός έπαψε να κοιμάται και να τρώει, στοιχειωμένος απ’ την κατάρα της μπάμπως. Κάποτε, ένας απ’ τους σοφούς της φυλής τον λυπήθηκε έτσι που τον είδε μαραζωμένο κι αδύνατο, και του ’πε το μυστικό. «Να πας να τη γυρέψεις μες στην έρημο, εκεί όπου δεν φυτρώνει τίποτε άλλο» του είπε. «Αν ειν’ το βήμα σου ελαφρύ κι η καρδιά σου στη θέση της, ο δρόμος θα σε βγάλει σ’ ένα καλύβι. Απ’ έξω θα βρεις μια γυναίκα να πανίζει τον φούρνο με τα βυζιά της. Να της πεις ώρα καλή, κυρά και να πιάσεις να καθαρίσεις τον φούρνο με το ρούχο σου». Παραξενεμένος, μα με τις ελπίδες του αναπτερωμένες, ο Καγίν κίνησε για την έρημο μ’ ένα καινούριο ακόντιο κι ένα δισάκι στην πλάτη. Ούτε που ήξερε να πει τι τον παίδευε τόσο και γιατί η κατάρα της Ενιτάν δεν άφηνε στιγμή το νου του. Το μόνο που ήξερε ήταν πως δεν θα ησύχαζε άμα δεν έβρισκε την Τιτιλάγιο, το δέντρο με τα αγκαθένια μήλα. Ο σοφός είχε δίκιο, ο δρόμος πράγματι τον έβγαλε σ’ ένα καλύβι. Απ’ έξω ήταν μια γυμνή γυναίκα και προσπαθούσε να πανίσει τον φούρνο με τα βυζιά της, αλλά μάταια. «Ώρα καλή, κυρά» είπε ο Καγίν. «Καλώς το παιδί μου» απάντησε η γυναίκα, που είχε δέρμα φιδίσιο και κάτι δόντια μυτερά που στάζαν δηλητήριο. «Αν δεν μου ’λεγες ώρα καλή, θα σ’ έτρωγα». Ο νεαρός δεν μίλησε. Μονάχα έκοψε ένα κομμάτι απ’ το ρούχο του κι έπιασε να καθαρίσει τον φούρνο. Όταν τέλειωσε κι έκατσε να ξαποστάσει, η λάμια του ’δωσε νερό κρύο απ’ το πηγάδι της κι έψησε ψωμί να τον φιλέψει. «Για το καλό που μου ’καμες τι θέλεις να σου κάμω;» τον ρώτησε. «Πες μου πού να βρω την Τιτιλάγιο» αποκρίθηκε ο Καγίν. Εκείνη θορυβήθηκε κι έβγαλε έναν ήχο σα σύριγμα. «Τι ψάχνεις, παλικάρι μου, τα αγκαθένια μήλα; Καταραμένα είναι, καταραμένος κι όποιος τα κόβει και τα τρώει. Σου χρωστάω, όμως. Γι’ αυτό πάρε τούτον τον αυλό και πήγαινέ τον στην αδερφή μου που ζει λίγο πιο πέρα από δω. Θα τη βρεις έξω απ’ το καλύβι της, να χτενίζεται. Να της πεις ώρα καλή και να πιάσεις να παίζεις τον αυλό». Ο Καγίν άρχισε και πάλι να βαδίζει στην έρημο. Περπάτησε για μέρες, μέχρι που έφτασε σ’ ένα δεύτερο καλύβι, όπου ζούσε η αδερφή της λάμιας. Τη βρήκε απ’ έξω να χτενίζεται, μα τα μαλλιά της ήταν φίδια κι όλο της δάγκωναν τα χέρια. «Ώρα καλή, κυρά» είπε πλησιάζοντας. «Καλώς το παιδί μου» απάντησε η γυναίκα. «Αν δεν μου ’λεγες ώρα καλή, θα σ’ έτρωγα». Εκείνος δεν είπε τίποτα, μόνο έβγαλε τον αυλό κι άρχισε να παίζει. Σιγά σιγά τα φίδια ηρέμησαν κι αποκοιμήθηκαν. Η λάμια κατάφερε να τα χτενίσει και να τ’ αρμέξει. Τον κέρασε φιδίσιο γάλα σε πήλινη κούπα. «Για το καλό που μου ’καμες τι θέλεις να σου κάμω;» τον ρώτησε. «Την Τιτιλάγιο ψάχνω, κυρά» αποκρίθηκε ο Καγίν. «Η αδερφή σου μου ’πε ότι ξέρεις πού θα τη βρω». Εκείνη κούνησε το κεφάλι της. «Εγώ δεν ξέρω, παλικάρι μου, ξέρει όμως η άλλη μου αδερφή. Πάρε τούτον τον καθρέφτη και πήγαινέ της τον. Θα τη βρεις έξω απ’ το καλύβι της, να φκιασιδώνεται. Να της πεις ώρα καλή και να της δώσεις το δώρο μου». Ξεκούραστος πια, ο Καγίν άρχισε πάλι να περπατάει. Πήγαινε και πήγαινε, ώσπου βρέθηκε στο καλύβι της τρίτης αδερφής. Εκεί απ’ έξω ήταν μια λάμια, πιο άσκημη απ’ τις άλλες δύο, που είχε φορέσει πέπλα και βραχιόλια χρυσά και γυρνούσε γύρω-γύρω προσπαθώντας να κοιταχτεί και να θαυμάσει τα μούτρα της, μα δεν μπορούσε. «Ώρα καλή, κυρά» είπε ο Καγίν. «Καλώς το παιδί μου» απάντησε η γυναίκα. «Αν δεν μου ’λεγες ώρα καλή, θα σ’ έτρωγα». Το παλικάρι δεν έβγαλε μιλιά, μόνο κράτησε τον καθρέφτη μπροστά στη λάμια, που θαμπώθηκε απ’ την όψη του εαυτού της κι έμεινε να κοιτάει για λίγο. «Για το καλό που μου ’καμες τι θέλεις να σου κάμω;» τον ρώτησε τελικά. «Η αδερφή σου με στέλνει, κυρά. Ζητώ την Τιτιλάγιο». Η λάμια μπήκε στο καλύβι κι επέστρεψε με τέσσερα πουλιά ψημένα, τυλιγμένα σε φύλλα. «Συνέχισε να πηγαίνεις προς τον ήλιο. Τρεις μέρες και τρεις νύχτες θα βαδίσεις, μέχρι που θα δεις από μακριά ένα δέντρο με αγκαθένια μήλα. Το φυλάνε δυο λιοντάρια. Να τους πετάξεις τα δυο πουλιά και να ανέβεις όσο θα τρώνε. Το δέντρο θα ’χει τρεις καρπούς, μα μην πας να τους κόψεις με γυμνά χέρια γιατί τα αγκάθια έχουν δηλητήριο. Να περιμένεις να νυχτώσει κι έπειτα να πετάξεις στα λιοντάρια τ’ άλλα δυο πουλιά και να φύγεις τρέχοντας, προτού αποσώσουν το φαγοπότι. Τους καρπούς να τους ανοίξεις μόνο άμα θα βρεθείς κοντά σε νερό. Κατάλαβες;» Κι ο Καγίν έγνεψε κι ακολούθησε τις ορμήνιες της λάμιας κατά γράμμα. Ξέρεις γιατί θέλουν νερό τα τιτιλάγιο, κορίτσι; Πού να ξέρεις, σ’ αυτή τη γη το δέντρο δεν φυτρώνει, μονάχα πίσω, στην παλιά πατρίδα. Δεν βαριέσαι. Το τρεχούμενο νερό ξεριζώνει τα αγκάθια και μετά μπορείς να καθαρίσεις τα φρούτα χωρίς φόβο για το δηλητήριο. Όλα πήγαν όπως του τα ’χε πει η κυρά και, με τους τρεις καρπούς στο δισάκι του και την καρδιά ελαφριά απ’ την κατάρα της μάγισσας, ο Καγίν πήρε τον δρόμο του γυρισμού. Κάποια στιγμή, μέσα στην έρημο, βρήκε μια λακουβίτσα με νερό και, γεμάτος περιέργεια, έβγαλε το ένα απ’ τα αγκαθένια μήλα και το έσκισε με το μαχαίρι του. Πετάχτηκε από μέσα μια κόρη πεντάμορφη, καμωμένη από ξύλο στεγνό και ρετσίνι. «Νερό! Νερό!» φώναξε, μα το νερό της λακουβίτσας δεν έφτασε κι έπεσε κάτω ξερή. Ο Καγίν την έθαψε και την έκλαψε κι ορκίστηκε να μην ανοίξει άλλον καρπό αν δεν έβρισκε περισσότερο νερό. Συνέχισε τον δρόμο του, μέχρι που κάποτε έφτασε σε μια γούρνα. Αναθάρρεψε, τότε, κι έπιασε να ανοίξει τον δεύτερο καρπό. Πετάχτηκε από μέσα μια κόρη ομορφότερη απ’ την πρώτη, καμωμένη από χλωρό κλαρί και φύλλα. «Νερό! Νερό!» φώναξε, μα το νερό της γούρνας δεν ήταν αρκετό και πέθανε. Ο νεαρός υποσχέθηκε στον εαυτό του πως τον τρίτο καρπό θα τον άνοιγε μονάχα όταν θα έφτανε πίσω, στην όαση του πατέρα του, όπου υπήρχε μια μεγάλη λίμνη. Έτσι κι έκαμε. Χωρίς να χαιρετήσει κανέναν, πήγε μεμιάς στη λίμνη κι άνοιξε το τρίτο μήλο. Η κόρη που βγήκε από μέσα ήταν ομορφότερη απ’ όλες τις προηγούμενες, καμωμένη από μαλακό μίσχο και λουλούδια. Ο Καγίν ευθύς ερωτοχτυπήθηκε. «Κάτσε εδώ στον ίσκιο, να φέρω τη μάνα και τον πατέρα μου να σε γνωρίσουν» της είπε. «Θα πάρουν μεγάλη χαρά σαν θα τους πω ότι παντρεύομαι». «Κι αν δεν γυρίσεις;» ρώτησε η Τιτιλάγιο – γιατί έτσι λέγαν και το κορίτσι, Τιτιλάγιο όπως τον καρπό, όπως το δέντρο. «Τι θα κάνω τότε εγώ, που μ’ έκλεψες απ’ τον τόπο μου και σκότωσες τις αδερφές μου και μ’ έφερες εδώ για να με κάνεις δικιά σου, λες και είμαι το ρούχο στο κορμί σου ή το ακόντιο που κουβαλάς; Σου ανήκουν οι πέτρες ή τα νερά ή ο ήλιος; Πώς, τότε, ζητάς να σου ανήκω εγώ;» Κι ο Καγίν δεν ήξερε τι ν’ απαντήσει. Μόνο την ομορφιά της Τιτιλάγιο έβλεπε και τα παιδιά που θα του έκανε και τη ζήλεια των άλλων φυλάρχων σαν θα την αντίκριζαν. Ούτε που θυμόταν πια την κατάρα. «Μα σ’ έσωσα» της είπε σαστισμένος. «Ήσουν κλεισμένη μες στο δέντρο και σε φύλαγαν λιοντάρια, εγώ σε γλίτωσα και σ’ αγάπησα με το που σε είδα». «Δώσε μου, τότε, ένα φιλί, να σε θυμάμαι και να σε ποθυμώ όσο θα περιμένω να γυρίσεις» αποκρίθηκε η Τιτιλάγιο. Το παλικάρι χάρηκε, γιατί πίστεψε πως η κοπέλα είχε βρει τα λογικά της και θα φερόταν σαν σωστή γυναίκα μπροστά στους γονείς του. Τη φίλησε κι αμέσως έπεσε νεκρός. Μπορεί τα δηλητηριώδη αγκάθια να είχαν φύγει με το νερό, μα η Τιτιλάγιο δεν χρειαζόταν αγκάθια για να σκοτώσει, το φαρμάκι ήταν στο δέρμα και στα χείλια και στα μαλλιά της∙ η ανάσα της η ίδια ήταν φαρμακερή κι η ομορφιά της τρεις φορές χειρότερη. Αυτή είναι η ιστορία, κορίτσι. Τώρα την ξέρεις. Υποθέτω πως τη λέμε για να θυμόμαστε ή για να παρηγοριόμαστε, δεν έχω ιδέα. Για να θυμόμαστε ότι κανείς δεν είναι κανενός, ότι μπορεί οι λευκοί αφέντες να έχουν όπλα, μα και δεν σκοτώνουν μόνο τα όπλα, σκοτώνουν και τα χέρια. Και για να παρηγοριόμαστε ότι μια μέρα θα τους δηλητηριάσουμε και θα πέσουν όλοι τους ξεροί και θα ’μαστε πάλι λεύτεροι. Τι να σου πω, τόσα ξέρω κι εγώ, τόσα λέω. Εσύ αυτό να κρατήσεις, κορίτσι: μονάχα του εαυτού σου είσαι, κανενός άλλου. Κι αν φας καμτσικιές, να μην το λησμονήσεις. Κι αν σου περάσουνε χαλκάδες, να μην τους αφήσεις να σε βαρύνουν. Μονάχα του εαυτού σου. Ούτε οι θεοί δεν είναι αφεντάδες ανθρώπων, πόσο μάλλον οι άλλοι άνθρωποι. Ακούς, κορίτσι; Ούτε οι θεοί.
  10. 9 points

    until

    α) Αυτό είναι λογικό και νομίζω πως είναι και ο βασικότερος λόγος. β) Εξαρτάται από τις επιδιώξεις καθενός και το κατά πόσο θεωρεί πως "τυπωμένο να 'ναι κι όπου να 'ναι" είναι προτιμότερο από το να γράψει μια ιστορία για την οποία θα λάβει κριτική. "Διαγωνισμοί" στους οποίους δεν δίνονται αντίτυπα και οι συγγραφείς πρέπει να πληρώσουν για να πάρουν το βιβλίο στο οποίο συμμετέχουν; "Διαγωνισμοί" με 50 διακριθέντες; Εγώ προσωπικά δεν θα πάρω, θα προτιμήσω το sff οποιαδήποτε μέρα. γ) Δεν θεωρώ πως γίνεται σκληρή κριτική στα νέα μέλη και ομολογώ πως δεν ξέρω πού το έχεις δει αυτό και το λες ξανά και ξανά. Επειδή δεν μου αρέσει να αερολογώ, θα παραθέσω και παραδείγματα από κριτική που έχει γίνει σε διαγωνισμούς σε νέα μέλη: 36ος Διαγωνισμός στην ιστορία του Μορφέα (1η θέση) και στη δική μου ιστορία (3η θέση), 39ος Διαγωνισμός στην ιστορία του Lord Denton (τελευταία θέση), 41ος Διαγωνισμός στην ιστορία του tzaspy (προτελευταία θέση), 42ος Διαγωνισμός στις ιστορίες των GeorgeDamtsios (5η θέση), mariosdimitriadis (προτελευταία θέση), Bjorne (τελευταία θέση), 43ος Διαγωνισμός στις ιστορίες των South of Heaven (2η θέση), τη δική σου (7η θέση), της Νίκης (προτελευταία θέση) και του Lol4N3ver (τελευταία θέση), 44ος Διαγωνισμός στην ιστορία του Billandros (προτελευταία θέση), 45ος Διαγωνισμός στην ιστορία του Glokta (τελευταία θέση), 47ος Διαγωνισμός στην ιστορία του John Ernst (προτελευταία θέση). 8 Διαφορετικοί διαγωνισμοί, πρώτες συμμετοχές για όλα τα άνωθεν μέλη που αναφέρω. Όπως βλέπεις υπάρχει διασπορά στις θέσεις - αναμενόμενο - και, αν διαβάσεις τις κριτικές που έλαβαν αυτά τα μέλη, θα δεις ότι οι περισσότεροι από εμάς προσπαθούμε να επισημαίνουμε και τα θετικά και τα αρνητικά. Το Χρονικό των Διαγωνισμών είναι ανοιχτό και έχει links για όλες τις ιστορίες για όποιον μπορεί να θέλει να ανατρέξει. Εγώ προσωπικά δεν πιστεύω ότι κανένας ποτέ έγινε καλύτερος συγγραφέας επειδή τον διάβαζαν και του έλεγαν ψέματα για το πόσο καταπληκτικά γράφει. Αν το πιστεύεις εσύ, πάσο. δ) Οι διαγωνισμοί του sff δεν είναι διαγωνισμοί, τους έχουμε βαφτίσει έτσι για να υπάρχει ένας υγιής ανταγωνισμός, αλλά το μόνο που κερδίζουμε είναι σχόλια για το πώς μπορούμε να βελτιώσουμε την εκάστοτε ιστορία μας. Πιστεύω πως κάποιοι στο παρελθόν έχουν χάσει τη μπάλα κι έχουν καταφύγει σε μπαγαποντιές και κλεψιές ακριβώς επειδή δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν αυτό το απλό πράγμα: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΝΙΚΗΤΗΣ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΧΑΜΕΝΟΙ. Όλοι κερδίζουμε από 10 σχόλια στην ιστορία μας. Οπότε πάμε πάλι πίσω στο (β) και στις επιδιώξεις καθενός κτλ κτλ. ε) Δεν είναι προνόμιο το να βρεθείς στην πρώτη θέση, είναι αποτέλεσμα του να έχεις γράψει αυτήν που όσοι ψήφισαν θεώρησαν ως την καλύτερη ιστορία. Κι είναι κάτι που πετυχαίνεις με σκληρή δουλειά, με το να ακούς τα σχόλια που σου γίνονται και με λίγη τύχη (γιατί φυσικά μετράει και το θέμα και οι ιστορίες ενάντια στις οποίες θα διαγωνιστείς). Δεν θεωρώ ότι βρέθηκε μέχρι στιγμής στην πρώτη 3άδα κανείς που δεν το άξιζε. Κι αν βρέθηκε περισσότερες από μία φορές, πάλι το άξιζε. ζ) Είναι απαραίτητο για να βεβαιωθούμε για το engagement level του συμμετέχοντα. Αν θέλεις σχόλια, να κάνεις και σχόλια. Προσωπική άποψη και πάλι, αλλά με έχουν κουράσει όσοι σκάνε μύτη, μας πετάνε μια ιστορία 15.000 λέξεων στη βιβλιοθήκη και περιμένουν να σχολιάσουμε χωρίς αυτοί να κάνουν την παραμικρή προσπάθεια να επικοινωνήσουν με την κοινότητα ή να ασχοληθούν με ιστορίες άλλων. Όχι. Enough said. η) Μάλλον δεν έχεις διαβάσει καλά τους κανόνες. Στους διαγωνισμούς συμμετέχει οποιοσδήποτε. Τα 50 posts χρειάζονται ΜΟΝΟ για να ψηφίσεις και πιστεύω ότι οι λόγοι θα έπρεπε να είναι προφανείς. Αν όχι, ας θυμηθούμε τον καλό μας φίλο που έφαγε ban πρόσφατα και το fake account του. θ) Παραπέμπω πάλι πίσω στο (β). Και θα προσθέσω κιόλας ότι σε κανέναν από τους διαγωνισμούς (έχω λάβει κι εγώ μέρος σε κάποιους, όπως και πολλοί εδώ μέσα) δεν θα σου κάνουν σχόλια οι κριτές για το πώς να βελτιώσεις την ιστορία σου ή το πώς να γίνεις καλύτερος συγγραφέας. Επομένως, οι διαγωνισμοί του φόρουμ εξυπηρετούν κάτι που κανένας άλλος διαγωνισμός δεν εξυπηρετεί. Αυτά από εμένα. Ata out.
  11. 8 points

    until

  12. 8 points

    until

    Ήρθε η στιγμή της αποκάλυψης, ελπίζω να μην σας δυσκόλεψα πολύ, το θέμα πιστεύω ότι στέκεται καλά και στα τρία είδη. Ποιο είναι κοινό και στις 5 φωτογραφίες; Μα φυσικά το μέγεθος. Στην πρώτη εικόνα, βλέπουμε το μέγεθος της μαύρης τρύπας σε σύγκριση με το μικροσκοπικό διαστημόπλοιο. Στην δεύτερη, το μέγεθος του πλανήτη σε σύγκριση με το μικροσκοπικό διαστημικό σταθμό. Στην τρίτη, έχουμε τρία μεγέθη, τον μπλε πλανήτη που είναι μεγαλύτερος από το εξωγήινο πλάσμα και το εξωγήινο πλάσμα που είναι πολύ μεγαλύτερο από τους μικροσκοπικούς πλανήτες που βρίσκονται διάσπαρτοι γύρω του. Στην τέταρτη είναι αυτονόητο ότι ο δράκος είναι τεράστιος σε μέγεθος. Και στην πέμπτη δεν χρειάζεται επεξήγηση το θέμα "φωνάζει" από μακριά. Το θέμα του διαγωνισμού είναι: Γίγαντες Γίγαντες γήινοι; γίγαντες εξωγήινοι; γίγαντες ρομπότ, γίγαντες κανίβαλοι, γίγαντες δράκοι; γίγαντες γιαχνί; 😄ότι τραβάει η όρεξη φαντασία σας. ___________________________________________________________________________________________ Διαβάστε προσεκτικά τους νέους κανονισμούς. ___________________________________________________________________________________________ Περίοδος συγγραφής: 15 Μαρτίου έως 13 Απριλίου (1 μήνας χωρίς παράταση) Θέμα: Γίγαντες
  13. 8 points
    Όνομα Συγγραφέα: Κοσμάς Είδος: Φάντασυ Βία; Αμελητέα Σεξ; Όχι Αριθμός Λέξεων: 3033 Αυτοτελής; Ναι Σχόλια: Η συμμετοχή μου για τον 49ο διαγωνισμό διηγήματος κατηγορίας Fantasy με θέμα "Δέντρο" Η_μηλιά__η_ελιά_και_η_ανθρώπινη_λαλιά.PDF
  14. 8 points
    Όνομα Συγγραφέα: Νίκος Φερεντίνος Είδος: ιστορία φαντασίας Βία; Όχι Σεξ; Όχι Αριθμός Λέξεων: 3247 Αυτοτελής; Ναι Σχόλια:Η συμμετοχή μου για τον 49ο διαγωνισμό διηγήματος κατηγορίας Fantasy με θέμα "Δέντρο" Αρχείο: ροκανίζοντας το δέντρο της ζωής.pdf
  15. 8 points
  16. 8 points
    ....Εν αρχή ην ουκ ο λόγος, μα η εικόνα..... Εισαγωγικά: Καλώς ήρθατε στο Εικόνα κι επί Τόπου, ένα από τα πέντε πιο αγαπημένα παιχνίδια του sff! Με προτροπή μια δική μου εικόνα οι τρεις παίκτριες θα γράψουν από μια ιστορία. Το κοινό θα ψηφίσει την καλύτερη και μπλα-μπλα-μπλα. Φαινομενικά δεν υπάρχει έπαθλο αλλά με τέτοιο ανταγωνισμό όποια και να νικήσει θα έχει κάθε μα κάθε λόγο να χαρεί... Θέμα: Όταν νιώσετε έτοιμες κυρίες, ανοίξτε το παρακάτω κουτί της Πανδώρας και δείτε τι σας επιφυλάσσει το ριζικό σας Οι υπόλοιποι απολαύστε ελεύθερα, ποπκόρν έχει στα δεξιά σας: ? Διαδικαστικά: Έχετε στην διάθεση σας 4.500 λέξεις και μέχρι τις 23:59 το βράδυ της Δευτέρας 13/08/2018 αλλά γενικά θα παίξει παράταση Λοιπόν, κοιτάξτε να γράψετε κάτι καλό για να δείξω ότι έχω επιτυχία σαν διοργανωτής και να με προτιμάει ο κόσμος Καλή επιτυχία!
  17. 7 points

    until

    Και πάλι, σας ευχαριστώ για την συμμετοχή σας.
  18. 7 points

    until

    Για να μη χαρακτηριστώ γκρινιάρης, θυμάστε οι παλαιότεροι που στον προηγούμενο διαγωνισμό είχα ελαφρώς εκνευριστεί με τη διαδικασία; Ε, νομίζω ότι αυτή τη φορά έχω να πω ότι ναι, οι διαγωνισμοί του φόρουμ έχουν δυνατότητες, ο συγκεκριμένος το αποδεικνύει. Δεν είναι μόνο οι πολλές συμμετοχές, έχουμε και εξαίσια κείμενα δοσμένα (κι ακόμα δεν τα έχω διαβάσει όλα) κι ένα όμορφο κλίμα (με σχολιασμούς προς τους καινούριους πολύ προσεγμένους). Δεν είναι μόνο η δουλειά των "από κάτω", τα συγχαρητήρια πάνε πρώτα στους διοργανωτές. Εύχομαι να συνεχίσουμε έτσι!
  19. 7 points
    Όνομα: Βάγια/Νίκη Είδος: φαντασίας Βια: όχι άμεσα, μόνο υπαινυκτικά Σεξ: όχι Αριθμός λέξεων: 1.910 λέξεις Αυτοτελής: Ναι Σχόλια: Για τον 49ο Διαγωνισμό Φαντασίας Στοιχειωμένος τόπος.docx
  20. 7 points
    Αν πω ότι γεννιέσαι, πόσο ξύλο θα φάω; Τι εννοώ: Αν από τότε που έμαθες πώς να ζωγραφίζεις εκείνο το κουλουράκι (ο) με το μπαστουνάκι (ι) που φτιάχνει κάτι ακόμη (α) και μετά έμαθες να γράφεις το όνομά σου (ά ν ν α, άννα, Άννα) και μετά να διαβάζεις (να ένα μήλο) σου άρεσε αυτή η τρομακτικά δύσκολη διαδικασία (ήταν σαν να έμπαινες σ' έναν άλλο κόσμο με κάτι περίεργους κανόνες! ), τότε είχες ήδη ένα μικρόβιο που δεν το έπιασαν τα εμβόλια: το μικρόβιο της ανάγνωσης. Αν, λίγα χρόνια πιο μετά, η δασκάλα σου στο σχολείο προσπαθούσε να σε μάθει πώς να κρατιέσαι στις εκθέσεις (μείνε στο θέμα! μα, ποίημα έγραψες; ) και στο φροντιστήριο των αγγλικών σου έλεγαν ότι πάλι ξεπέρασες το όριο λέξεων και πλατειάζεις, και στο σπίτι έγραφες πιο πολύ κάτι περιπέτειες χωρίς τέλος παρά τα μαθήματά σου, τότε, φοβάμαι ότι η διάγνωση έχει αρχίσει να ξεκαθαρίζει: όχι μόνο αναγνώστης, αλλά, τι τρομερό, πιθανός συγγραφέας. Αν, λίγα χρόνια μετά, σκαρώσεις κάτι ιστοριούλες που έχουν και τέλος και κάνα δυο κολλητοί σού πουν πω ρε φίλε, εσύ το έγραψες αυτό, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος πια. Αν, λίγα χρόνια μετά, βγάλεις και κάνα δυο βιβλία, τότε η κατάστασή σου σοβαρεύει δραματικά και πρέπει να σταματήσεις όσο έχεις ακόμη καιρό. Τώρα είναι η τελευταία ευκαιρία σου να σωθείς! Γιατί βρίσκεσαι πια κοντά στο να γίνεις συγγραφέας, μπορεί ακόμη και σε δεκαπέντε, είκοσι το πολύ χρονάκια να είσαι, κι ας πιστεύεις ότι το ελέγχεις κι ότι γράφεις μόνο για την πλάκα σου κι ότι μπορείς να σταματήσεις όποτε θες.
  21. 7 points

    until

    Εγώ πάλι ομολογώ ότι έχω δει περισσότερα παρεάκια από ό, τι καλάμια στα χρόνια μου εδώ, αλλά νομίζω πως κι αυτό έχει σπάσει πια με τη γενικότερη πτώση της κίνησης του φόρουμ. Θα έλεγα πως πρέπει να αποδεχτούμε ότι οι περισσότεροι απλώς δεν θέλουν και δεν πιστεύουν ότι χρειάζεται να βελτιωθούν, οπότε δεν επιδιώκουν να έρθουν και πόσο μάλλον να παραμείνουν σε ένα φόρουμ όπου η κριτική από άλλους συγγραφείς είναι το βασικότερο μέσο βελτίωσης. Όποιος κρίνει πως χρειάζεται και θέλει να βελτιωθεί και έρχεται και μένει. Συνεπώς θα έλεγα πως τα περισσότερα καλάμια έχουν παρκαριστεί έξω από το σφφ και οποία τυχόν ήταν στο δικό μας πάρκινγκ έχουν αποχωρήσει ή φάει έξωση. Θα έλεγα πως ο περισσότερος κόσμος είναι απλώς ικανοποιημένος με το να του λένε οι φίλοι του πόσο γαμάτα γράφει και να κάνει μια-δυο αυτοεκδοσεις και να ευχαριστεί τον εκδότη του για την "εμπιστοσύνη" (οποιος εμπιστεύεται βάζει χεράκι στην τσέπη, παιδιά, κακά τα ψέματα). Κι αυτή η ευκολία έκδοσης είναι κάτι που ένα φόρουμ δύσκολα μπορεί να "πολεμήσει", γιατί μια κοινότητα συγγραφέων στην οποία ολοι μπορούν να εκδοσουν το βιβλίο τους, ανεξαρτήτως ποιότητας, είναι αυτόματα μια κοινότητα στην οποία όλο και λιγότεροι θεωρούν πως χρήζουν βελτίωσης. Τα λέμε στο Φανταστικον με τους Αθηναίους. Τα φιλιά μου.
  22. 7 points

    until

    Εγώ ήθελα να γράψω, αλλά πραγματικά δεν προλάβαινα λόγω αυξημένων υποχρεώσεων την τρέχουσα περίοδο. (Πρωτη Δημοτικού, κι έτσι). Επίσης, έχω πάρει φορα με το βιβλίο μου και δεν ήθελα να χαλάσω το μομέντουμ, καθώς είμαι σε εξαιρετικά δύσκολο σημείο. Αν με ρωτήσεις όμως, θεωρώ πως η μειωμένη συμμετοχή είναι συνισταμένη πολλών πραγμάτων: α) Τα πιο έμπειρα μέλη ασχολούνται αποκλειστικά με τη συγγραφή και την προώθηση των βιβλίων τους στο FB, Goodreads, ή αναζητούν την τύχη τους στο εξωτερικό. Επίσης, έχοντας ήδη εκδόσει κάποιο έργο, οι περισσότεροι θαρρώ πως έχουν φτάσει σε ένα επίπεδο που δεν έχουν να κερδίσουν κάτι εξαιρετικά απαραίτητο από την όλη διαδικασία. β) Το τελευταίο διάστημα (θεωρώ πως) έχω εντοπίσει αυξημένο αριθμό λογοτεχνικών διαγωνισμών που διοργανώνουν διάφοροι εκδοτικοί ή μη. Επομένως υπάρχουν κι άλλες διέξοδοι για να εκφράσουν οι νεαροί επίδοξοι συγγραφείς τις ανησυχίες τους, έχοντας στις περισσοτερες των περιπτώσεων και το δέλεαρ μιας πιθανής έκδοσης ή έστω την ευκαιρία να ανεβάσουν το πρεστίζ τους. ΦantastiCon, Fantasmagoria, στο Nyctophylia απ' ό,τι είδα, Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών, Θρύλοι του Σύμπαντος, εργαστήρια δημιουργικής γραφήςκτλ κτλ. Και σοβαρά τώρα, πόσα διηγήματα να γράψεις όταν ταυτόχρονα γράφεις και κάτι άλλο (ή άλλα), ενώ δουλεύεις παράλληλα 10ωρα κι έχεις και μια οικογένεια να δεις αλλά και δευτερεύουσες ασχολίες να περάσεις τις ώρες σου, για τις οποίες ενδιαφέρεσαι εξίσου; Ορίστε ένα παράδειγμα: θεωρητικά θα μπορώ να γράψω ένα διήγημα τους επόμενους μήνες. Να γράψω για το sff ή να γράψω για το Fantasmagoria όπου θα μπορώ πιθανώς να το δω και τυπωμένο σε βιβλίο; γ) Η σκληρή κριτική που γίνεται στα νεα μέλη είναι εύκολο να αποθαρρύνει τους πιο ευαίσθητους. Ξέρω - ξέρω, θα συμφωνήσω με οποιοδήποτε αντίθετο επιχείρημα, μα δεν παύει να είναι ένα γεγονός αυτό. Όταν ξεκίνησα να γράφω εγώ (πέρασαν 2 χρόνια...) υπήρξαν 14 συμμετοχές νομίζω, και μάλιστα υπήρξαν και 2 δεκαεννιάχρονοι. Το ότι δεν έμειναν, κάτι λέει. Όπως επίσης πως - συνήθως, όχι πάντα - τα νέα μέλη έχουν τις μεγαλύτερες πιθανότητες να βρεθούν στις τελευταίες θέσεις. δ) Το έχω ξαναπεί, δεν συμφωνείτε, αλλά θα έπρεπε με κάποιον τρόπο απαραιτήτως να ανέβει το πρεστίζ. Αν δεν θέλετε casual καταστάσεις, ας το κάνουμε hardcore τότε. Να διαδώσουμε πως είναι ο πιο δύσκολος και απαιτητικός διαγωνισμός που υπάρχει. Πως είναι (πράγματι) μεγάλο σχολείο. Χμμ... να μια ωραία ιδέα! ε) Παιδιά που έγραφαν χρόνια, δεν βρέθηκαν ποτέ στην πρώτη θέση ή την δεύτερη, σε αντίθεση με άλλα παιδιά που έλαβαν πολλές φορές αυτό το προνόμιο. Ακόμη ένα drawback, ικανό να αποθαρρύνει τους πιθανούς συμμετέχοντες. ζ) Το να διαβάσεις και να σχολιάσεις, θες δεν θες, 3 παλιές ιστορίες. nuff said. η) Το πόσο δύσκολο είναι να συμμετάσχει κάποιο νέο μέλος στον διαγωνισμό, με τα ποστ κι όλα αυτά. Ελάτε βρε παιδιά. Marketing 101. Οι πόρτες θα έπρεπε να ανοίγουν διάπλατα. θ) Δυστυχώς, η βελτίωση είναι το μόνο κίνητρο. Βασικότατο για τους φρόνιμους και προσγειωμένους, αλλά μετά από 7-8 συμμετοχές είναι ικανό να φθίνει όταν υπάρχουν κι άλλες σειρήνες.
  23. 7 points

    until

    Εγώ νομίζω ότι το θεμα θα είναι "γράψτε μια ιστορία χρησιμοποιώντας όλες τις εικόνες των στοιχείων ΜΑΖΙ με την εικόνα του τζτζον"
  24. 7 points
    Μέσα απ' το Γυαλί και άλλες ιστορίες από ημιτελείς Στροφές Συγγραφέας Ευθυμία Δεσποτάκη Εκδόσεις mamaya, Σειρά Άρπη Είκοσι τρεις ιστορίες φαντασίας. Τρεις πρόλογοι. Έξι εισαγωγές. Έξι χάρτες. Ένα επίμετρο. Εφτά Στροφές. Ψηφίδες μιας μεγάλης εικόνας, εικόνας συμπαντικής, που χτίζει μια συγγραφέας στο μυαλό της. Κάποιες φορές, καταφέρνει να παρουσιάσει ένα μέρος της εικόνας, πλήρες και κατανοητό. ʼλλες φορές, έχει μόνο μικρά κομμάτια, αποσπάσματα και σπαράγματα, λαμπρά κοσμημένα με χρυσό και λάπις λάζουλι. Στο τέλος, είτε δεις το σύνολο και το κατανοήσεις είτε μείνεις στα επιμέρους θαύματά του, ένα θα είναι το σίγουρο, το σαφές συμπέρασμα: Οι άνθρωποι ψάχνουν να βρουν αυτό που θα τους χαρίσει γαλήνη. Κάποιες φορές το βρίσκουν. Κάποιες άλλες όχι. Κι ούτε το ένα ούτε το άλλο τούς εμποδίζει να ζουν. *** Αυτό το βιβλίο ήθελα να το διαβάσω από τότε που γνώρισα την Ευθυμία, δηλαδή, περίπου δέκα χρόνια τώρα. Που τη γνώρισα και ως συγγραφέα, μέσα από το sff, αλλά και ως άνθρωπο. Η παλιά έκδοση είχε εξαντληθεί, όμως. Ευτυχώς, η Ευθυμία αποφάσισε να το ξαναβγάλει στον κόσμο, ανανεωμένο, εμπλουτισμένο, μεγαλωμένο, πιο έμπειρο. Το διάβασα τον κατάλληλο μήνα για τέτοιου είδους βιβλία: Αύγουστο (και της Κιάρας τις Λουάνες Αύγουστο τις είχα διαβάσει). Επειδή κυκλοφορεί πολύ η έκφραση "για ελληνικό ήταν πολύ καλό" και άλλες, παρεμφερείς, θέλω να τονίσω ότι, όπως θα ξέρετε οι περισσότεροι, συνήθως είμαι πιο απαιτητική με τους δικούς μας, τους σφφίτες, από ό,τι με οποιονδήποτε άλλον συγγραφέα. Έτσι, πιστέψτε με όταν λέω πως, όσο διάβαζα αυτό το βιβλίο, μου ερχόταν στο μυαλό ο τεράστιος Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Καμία σχέση το στυλ, αλλά... δεν μπορώ να το εξηγήσω: έχει να κάνει με την αίσθηση που μου άφησε το Γυαλί. Το βιβλίο όσο προχωρούσε ανέβαινε, βάθαινε, απλωνόταν. Πόσο ταξίδεψα μέσα στον χρόνο, στον κόσμο, (σε κόσμους), στη φαντασία, με αυτά τα διηγήματα! Πόσα χρώματα και πετράδια γυαλιστερά είδα, πόσες γεύσεις πικάντικες και πικρές δοκίμασα, πόσα αρώματα γαργάλησαν τη μύτη μου (αυτό το βιβλίο ευωδιάζει θάλασσα, αχινούς, παστρικές κουζίνες, ερωτικές αγκαλιές και λαιμούς για φίλημα, ευωδιάζει σεντόνι απλωμένο στην ανοιξιάτικη λιακάδα), πόσα σκοτάδια εξερεύνησα και τι πόνους άφησα να μου μαλακώσουν την καρδιά; Ένα από τα σπάνια βιβλία, από αυτά που μας κάνουν, αν όχι καλύτερους, τότε σίγουρα πιο αληθινούς ανθρώπους.
  25. 7 points
    Ανεβάζω εδώ, όπως στο FFL.
This leaderboard is set to Athens/GMT+03:00
  • Newsletter

    Want to keep up to date with all our latest news and information? (STRONGLY RECOMMENDED)

    Sign Up
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..