Jump to content
Sign in to follow this  
wordsmith

Ο έρωτας στον πλανήτη Πλούτωνα

Recommended Posts

wordsmith

Συγγραφέας: Κέλλυ Θεοδωρακοπούλου

Είδος:το πήγαινε για εφ, αλλά στην ουσία δεν είναι.

Λέξεις:5765

Βία:όχι

Σεξ:ναιναιναιναι

Σχόλια:τα ονόματα προέρχονται από τη γλώσσα των υψηλών ξωτικών του Τόλκιν, αλλά στην ουσία η δράση συμβαίνει σε μια ουτοπική χώρα του μέλλοντος, που την πήρα από ένα μυθιστόρημα εφ που δεν έχω τελειώσει ακόμα.

 

Ο έρωτας στον πλανήτη Πλούτωνα

Νοσοκομείο: ένα μέρος όπου η ένταση είναι μέσα στο πρόγραμμα, ακόμα και στη ρεσεψιόν. Φωνές που υψώνονται χωρίς αυτό να σημαίνει θυμό ή απελπισία σε σημείο βρασμού, αλλά απλά ότι με λιγότερα ντεσιμπέλ δε θα ακούγονταν. Αρρώστια και θάνατος ετικέτες πάνω σε ντοσιέ, που ανταλλάσσονται ψύχραιμα, ψυχρά, μην τυχόν και γδάρουν τα τοιχώματα καμιάς φλέβας της ιατρικής επιστήμης και δε μπορέσει το αίμα να φτάσει στα πάσχοντα σημεία.

Απαθής εξωτερικά, αλλά κατά βάθος ενθουσιασμένος με την ατμόσφαιρα, ο Ιντγιάλε κατέβηκε την εσωτερική σκάλα, διέσχισε την αίθουσα με ζιγκ ζαγκ, έφτασε ως το γραφείο του τέταρτου και τελευταίου τη τάξει ρεσεψιονίστ και τον κάρφωσε με τα μάτια.

Ο Φέλμε κατέβασε το ακουστικό κάπως ζεματισμένος, γιατί το τηλεφώνημα δεν ήταν υπηρεσιακό, και του ανταπέδωσε ένα βλέμμα απορίας, για να πάρει την απάντηση:

-Σε θέλει η μάνα μου.

Ο Φέλμε έσπρωξε πίσω την καρέκλα υπάκουα και σηκώθηκε, ρίχνοντας στον Ιντγιάλε μια ματιά άγρια, για λόγους που είχαν αναδρομική ισχύ.

 

Την εποχή που ο Φέλμε είχε λιγότερο από μήνα στη θέση του ρεσεψιονίστ, πριν μάθει τι να προσέχει, ποιους από τους προϊσταμένους να υπολογίζει και πού τον παίρνει να λουφάρει, είχε εμφανιστεί μπροστά του ένας τυπάκος δυο τρία χρόνια μικρότερός του, με σκούρα μαλλιά καρφάκια, σκουλαρίκι και ένα εκνευριστικά άνετο χαμόγελο:

-Εσύ 'σαι ο καινούριος; Εμένα με λένε Ιντγιάλε.

Στη συνέχεια του είχε κάνει ταχύρυθμο φροντιστήριο για όλα τα κουτσομπολιά του προσωπικού: ποιος τα έχει με ποια, ποιος, αν του βρίσεις την ομάδα του, τσαντίζεται τόσο που να σου βάλει παραπάνω δουλειά, ποια ψυχοπλακώνεται αν της πεις ότι πάχυνε, τι γελοία λάθη γίνονται καμιά φορά και δεν τα μαθαίνουν οι ασθενείς. Έτσι ο Φέλμε είχε ξεθαρρέψει και είχε συνεισφέρει κι αυτός στο θάψιμο, κυρίως της διευθύντριας, «αυτό το ούφο, το ρομπότ, το άλιεν, που, αν την ανοίξει αυτήν κανένας χειρούργος, βίδες και σύρματα θα βρει μέσα, ό,τι στοίχημα θες!». Μόνο στο τέλος είχε θυμηθεί να ρωτήσει τον Ιντγιάλε ποιο πόστο ήταν το δικό του.

-Α, εγώ δε δουλεύω εδώ. Απλά περνούσα σήμερα και με στείλανε να σε φωνάξω...Σε θέλει η μάνα μου.

-Η μάνα σου; Ποια είναι;

Ο Ιντγιάλε του είχε χαρίσει το πιο αθώο του χαμόγελο:

-Η διευθύντρια...

 

Με γυρισμένη την πλάτη, ο Φέλμε πέταξε απότομα:

-Είπε τι με θέλει;

Ο Ιντγιάλε σήκωσε τους ώμους:

-Να σε χέσει για το τηλέφωνο, φαντάζομαι.

Ναι, ο Φέλμε έκανε πολλά προσωπικά τηλεφωνήματα από το νοσοκομείο και του είχαν ξανακάνει παρατήρηση, αλλά μάταια. Τώρα, όμως, ανεβαίνοντας τις σκάλες δυο δυο, άρχιζε να ανησυχεί, γιατί ποτέ ως τώρα το ζήτημα δεν είχε φτάσει τόσο ψηλά. Κάτσε να είχε έτοιμη καμιά δικαιολογία. «Κυρία Νούρου, δε φταίω εγώ, μου τυχαίνουν συνέχεια γέροι που δεν ακούνε και πρέπει να τους λέω δέκα φορές τα ίδια».

Φτάνοντας έξω απ' το γραφείο της πήρε βαθιές αναπνοές για να ξελαχανιάσει και ετοιμάστηκε να χτυπήσει, αλλά η πόρτα ήταν ανοιχτή. Μπήκε και στάθηκε προσοχή.

Το γραφείο της Νούρου το είχαν αδειάσει από ο,τιδήποτε εύθραυστο ή αιχμηρό, γιατί η νευρόσπαστη μεγαλοχειρούργος είχε τη συνήθεια, όταν θύμωνε, να αρπάζει και να πετάει ό,τι έβρισκε μπροστά της, να κοπανάει μπουνιές σε οποιαδήποτε βολική επιφάνεια, να συντρίβει ποτήρια, πρες παπιέ και χαρτοκόπτες μέσα στα χέρια της και να γεμίζει τον τόπο αίματα. Τα πτυχία της ήταν κρεμασμένα πολύ ψηλά στους τοίχους, σε κορνίζες χωρίς τζάμια, τα διακοσμητικά κλεισμένα σε άθραυστες βιτρίνες, οι μολυβοθήκες από ξύλο στρογγυλεμένο και λουστραρισμένο.

Ο Φέλμε έκανε πως καθαρίζει το λαιμό του για να τον προσέξει, αλλά του είχε γυρισμένη την πλάτη και φώναζε στο τηλέφωνο:

-Όχι και πάλι όχι! Δεν δίνω εγώ την άδεια για να γίνει έκτρωση χωρίς λόγο! Τι πάει να πει οι γυναίκες ορίζουν το σώμα τους; Να έπαιρνε αντισύλληψη! Τώρα είναι αργά, θ' αποφασίσει αυτός που τον αφορά περισσότερο το ζήτημα, και αυτός πλέον είναι το παιδί! Αυτό δε θα χάσει μόνο τη γραμμή του, τα λεφτά του, το χρόνο του, την υπόληψή του! Δώσε μου εσύ μια απόδειξη ότι το έμβρυο θέλει να αυτοκτονήσει και σου την κάνω εγώ την έκτρωση!

Η Νούρου είχε έρθει από άλλον πλανήτη: ψηλή σχεδόν όσο και το ένα και ογδόντα του Φέλμε, αδύνατη σαν ξωτικό, δέρμα πλυμένο με χλωρίνη, μαλλιά κομμένα σχεδόν σύρριζα, να μη χτενίζονται, και κυρίως ουδέτερη, ψυχρή, χωρίς φύλο. Ο Ιντγιάλε έλεγε ότι με τέτοιο πρόσωπο θα ταίριαζε να ζωγραφίσουν σε κόμιξ τα μόρια των φαρμάκων, την ώρα που ορμάνε μέσα στο αίμα για να εξολοθρεύσουν τα μικρόβια: μαχητικά, αποφασισμένα, χωρίς χέρια και πόδια, έτοιμα να εκραγούν για να καταστρέψουν τον εχθρό. Του Φέλμε αυτή η εμφάνιση του θύμιζε ταινίες με εξωγήινους κατασκόπους. Θα τρόμαζε κιόλας, αν δεν είχε δει πολλές φορές ότι όλη αυτή η παραξενιά διεπόταν από τους νόμους μιας ατράνταχτης λογικής. Όποιος ακολουθούσε τους κανόνες του άλιεν δεν είχε να φοβηθεί τίποτα.

Η Νούρου έκλεισε το κουμπί του τηλεφώνου και πήγε να το κοπανήσει στο γραφείο της, αλλά της το είχαν διαλέξει ασύρματο, για να μην πάθει τενοντίτιδα. Την ορμή της κίνησης που δε μπορούσε να κάνει την εκτόνωσε γυρίζοντας απότομα να περιεργαστεί τον τελευταίο τη τάξει ρεσεψιονίστ.

Το πρόσωπο του Φέλμε, κάτω από τα ξανθά μαλλιά, έμοιαζε σαν κάποιος να είχε ξεκινήσει να φτιάχνει κάτι όμορφο και μετά να το είχε παρατήσει στη μέση. Αλλά από το σώμα του κάθε ελάττωμα το είχαν εξαφανίσει οι ατελείωτες ώρες μπάσκετ που γέμιζαν τον ελεύθερο χρόνο του. Ύφος ανθρώπου που δεν τον απασχολεί πάνω από ένα ζήτημα τη φορά και όλες οι τρικυμίες της ζωής του χωράνε σε ένα φλιτζάνι.

Στο πρόσωπο της Νούρου φύτρωσε το λουλούδι «Ποιος είπαμε ότι είσαι εσύ;».

-Είμαι ο Φέλμε, ο τέταρτος ρεσεψιονίστ. Μου είπε ο Ιντγιάλε ότι με καλέσατε...Εκτός αν ήταν φάρσα.

Το λουλούδι άνθισε σε «Α, ναι!» και η μεγάλη διευθύντρια τον ατένισε σκεφτική, σαν να έψαχνε από ποια μεριά να αρχίσει την αφαίρεση ενός κακοήθη όγκου.

-Πόσον καιρό δουλεύεις εδώ;

-Εννέα μήνες.

-Είσαι ευχαριστημένος;

Αγχώθηκε:

-Θα με απολύσετε για τα τηλέφωνα; Εδώ άλλοι...

-Όχι!

Ο ρεσεψιονίστ κοκκίνισε και κατάπιε τη γλώσσα του. Η διευθύντρια ρώτησε σαν σε παρένθεση:

-Γιατί είσαι υπέρ των εκτρώσεων; Από σένα, ειδικά, θα περίμενε κανείς το αντίθετο.

Ο Φέλμε τινάχτηκε απότομα, εν μέρει από θυμό προς τον Ιντγιάλε, το καρφί. Απάντησε κομπιάζοντας:

-Γιατί...για να γεννηθεί ένας άνθρωπος, πρέπει να τον θέλεις και να έχεις τι να τον κάνεις... Του αξίζει κάποια προετοιμασία, δεν είναι γατί να το πνίξεις ή να το χαρίσεις...

Τον μέτρησε με μάτια μισόκλειστα και τον κορόιδεψε:

-Αυτά τα έλεγε προχτές το βράδυ η τηλεόραση.

Πείσμωσε:

-Εσείς γιατί είστε κατά;

-Γιατί ένας άνθρωπος δεν πρέπει να συνδέεται με τις συνθήκες και τους γονείς απ' όπου προέκυψε. Γιατί να κληρονομεί χρέη, να πληρώνει λάθη του παρελθόντος άλλων; Δεν έχει δικαίωμα, τουλάχιστον ένα νεογέννητο, να διαθέτει μόνο μέλλον; Εκτός αν μιλάμε για κληρονομικές ασθένειες.

Νευρίασε:

-Αυτό με καλέσατε να μου πείτε;

-Όχι, όχι...Έχω να σου κάνω μια πρόταση. Όχι επαγγελματική... Δε θα πάρεις προαγωγή αν τη δεχτείς, ούτε θα σε απολύσω αν αρνηθείς, πάει να πει. Συνέπειες επαγγελματικές θα έχει εις βάρος σου μόνο η μη εχεμύθεια και η ανάμιξη προσωπικών υποθέσεων με τη δουλειά. Κατάλαβες;

Ο Φέλμε σήκωσε τους ώμους με απορία:

-Μάλιστα...

Παύση. Η Νούρου λες και είχε το μυαλό της αλλού και έλεγχε τελευταία φορά τις λεπτομέρειες ενός σχεδίου πριν το εφαρμόσει. Ο Φέλμε ένιωθε την περιέργειά του να ανεβαίνει. Μίλησαν και οι δυο μαζί:

-Τι πρόταση...;

-Θέλω να κάνουμε έρωτα.

Για μερικά δευτερόλεπτα, ο Φέλμε αμφέβαλλε για την ακοή του και για τη γνώση του της γλώσσας. Έλεγξε το μυαλό του μήπως οι λέξεις αυτές είχαν και καμιά άλλη σημασία. Απόρησε που δεν έβλεπε το δωμάτιο να γυρίζει, το ταβάνι να πέφτει και το πάτωμα να τρέμει. Έδωσε άλλη μια ευκαιρία στην πραγματικότητα να παραμείνει όπως ήταν μέχρι πριν λίγο:

-Ορίστε;

Αλλά η Νούρου συνέτριψε τις ελπίδες του με καθαρή φωνή:

-Με άκουσες, Φέλμε. Θέλω να κάνουμε έρωτα.

Αυτό που σχεδόν τον ανατρίχιαζε ήταν το ύφος της: χωρίς κανένα δισταγμό, αμηχανία, κοκκίνισμα, νάζι ή χαμόγελο, τον κοίταζε μόνο στο πρόσωπο, με τα μάτια της άγρια και κουρασμένα όπως πάντα, γκρίζα σαν τις κεραίες διαστημοπλοίου. Υπό αυτές τις συνθήκες, η φράση που είχε μόλις ακούσει για δεύτερη φορά τον έκανε να γελάσει από νευρικότητα.

Η Νούρου δεν πειράχτηκε:

-Δε σε κοροϊδεύω...Σου το λέω έτσι για να μη μπορεί να θεωρηθεί παρενόχληση. Δεν είναι ο τύπος μου να σε καλέσω σε ραντεβού, ακόμη κι αν είχα το χρόνο...

Ο Φέλμε είχε πάθει βραχυκύκλωμα στο κέντρο του λόγου:

-Θα...δεν...εγώ...

-Έχεις μια βδομάδα καιρό να το σκεφτείς. Αν δε μου τηλεφωνήσεις μέχρι να κλείσουν εφτά μέρες, το παίρνω ως άρνηση. Στη θέση σου, τώρα.

 

Στη ρεσεψιόν τον περίμεναν ο Ιντγιάλε και η φαρμακερή του γλώσσα:

-Κοκκίνισες! Τι έγινε, τόσο χοντρά σου τά 'χωσε για το τηλέφωνο; Εκτός αν σου 'κανε ανήθικες προτάσεις! Για λέγε!

Ο Φέλμε κράτησε τον πανικό με τα δόντια και θύμισε στον εαυτό του ότι ο Ιντγιάλε έκανε πλάκα όπως ανάπνεε, ηρέμησε, αγόρι μου. Έκανε τον θυμωμένο:

-Πήρε κανείς όσο έλειπα;

-Εκείνη η ξανθούλα που σου έτρεχαν τα σάλια προχτές...Είπε ότι σε περιμένει στο σπίτι της απόψε και θα φοράει μόνο...

-Έλα, ρε μικρέ!

Ο Ιντγιάλε σοβαρεύτηκε:

-Πήρε μία, μεγάλη μου φάνηκε, και είπε μόνο να σου πω ότι τη λένε Αμίλ. Θα ξαναπάρει, είπε.

Απότομη προσγείωση για τον Φέλμε. Να, αυτή ήταν η πραγματικότητα. Όχι ξανθούλες ή άλιεν διευθύντριες να του ρίχνονται, αλλά ανεπιθύμητα τηλεφωνήματα από ανεπιθύμητους ανθρώπους. Και μια ανεπιθύμητη ερώτηση:

-Ποια είναι η Αμίλ; Καμιά πρώην σου που...

Ο Ιντγιάλε δε θα σταματούσε πριν γράψει μυθιστόρημα.

-Η ...μάνα μου...

-Η μάνα σου! Η αληθινή σου μάνα, δηλαδή; Μου είχες πει ότι είσαι υιοθετημένος.

Ο Φέλμε τον έσπρωξε και ξανακάθισε στη θέση του:

-Ναι, η αληθινή μου μάνα! Αυτή που με γέννησε, με παράτησε για υιοθεσία και ξέχασε ότι υπάρχω για εικοσιπέντε χρόνια! Και τώρα το θυμήθηκε και θέλει να τρέξω κοντά της όλο χαρούλες...Με έχει τρελάνει στα τηλέφωνα...Έτσι και βρω ποιος της έδωσε το νούμερο, θα του στρίψω το λαρύγγι!

Ο Ιντγιάλε τραβήχτηκε σε απόσταση ασφαλείας και τον κοίταξε σκεφτικός από πάνω μέχρι κάτω.

-Και...γιατί δε θες να της μιλήσεις;

Ο Φέλμε τίναξε τους ώμους του με θυμό σαν να ήταν αυτονόητο:

-Αφού με παράτησε;! Ή να με έριχνε ή να με κρατούσε!

Ο Ιντγιάλε τον μελέτησε για λίγη ώρα με αυτό το ύφος που νευρίαζε τον τελευταίο τη τάξει ρεσεψιονίστ: ελαφριά ειρωνεία του πριγκιπόπουλου προς τον τελευταίο τροχό της αμάξης, μαζί με ελαφριά λαιμαργία του γκέι αγοριού που τον βαθμολογούσε.

-Εικοσιπέντε χρονών είπες, είσαι;

-Ναι, γιατί;

-Περίμενα να μπορείς να το πεις με πιο πολλά λόγια, το γιατί δε θέλεις να της μιλήσεις...Έτσι, θα το έλεγε ένας δεκαπεντάρης...

 

Το θέμα της Νούρου ο Φέλμε το είχε βεβαίως πετάξει από την πρώτη στιγμή στα σκουπίδια: αν είναι δυνατόν, με μια που είχε γιο στην ηλικία του! Αλλά τα δυο επόμενα απογεύματα ανακάλυψε ότι δε μπορούσε να συγκεντρωθεί, σε σημείο που να μειώνεται αισθητά η ευστοχία του στο μπάσκετ.

-Τι έγινε, ερωτευμένος είσαι; Παίξε μπάλα, ρε!

Το παράλλο πρωί έπιασε τον εαυτό του να βάζει σε διαδικτυακή συσκευή αναζήτησης το όνομα της. Χιλιάδες αποτελέσματα, όλα να συμφωνούν μεταξύ τους: μια χειρούργος με ανεπανάληπτες ικανότητες, ειδικευμένη στις μεταμοσχεύσεις. Διεθνούς φήμης «ιατρικό θαύμα», όπως την ονόμαζε ένα άρθρο, είχε γίνει γνωστή στην παγκόσμια κοινότητα για τις πρωτοπορίες της. Πολύ συχνά έκανε πρώτη στον κόσμο πότε αυτό και πότε εκείνο, χωρίς να νοιάζεται αν είχε ξαναγίνει και χωρίς να πτοείται από τα ποσοστά αποτυχίας. Ο Φέλμε ξεχάστηκε διαβάζοντας, τόσο που στο τσακ πρόλαβε να βγει από το διαδίκτυο πριν τον πιάσει στα πράσα ο Ιντγιάλε. Και, από κει και πέρα, το άλιεν τού έγινε έμμονη ιδέα.

Παραμερίζοντας μια κάποια δυσκολία του να τη σκεφτεί σε ρόλο μεγάλης που αποπλανεί έναν μικρό, τα έβαλε κάτω και τα μέτρησε: Πρώτον, ήταν παντρεμένη. Αλλά για τον άντρα της ο Φέλμε δεν είχε ακούσει ποτέ τίποτα στο νοσοκομείο και χρειαζόταν προσπάθεια για να τον φοβηθεί ή για να σεβαστεί ένα γάμο που δε σεβόταν ούτε η γυναίκα του. Δεύτερον, η Νούρου είχε μεγάλη δύναμη και δεν του πήγαινε να κάνει έναν τόσο ισχυρό εχθρό, όσο κι αν το άλιεν είχε διαχωρίσει προσωπικά από επαγγελματικά. Και τρίτον και κυριότερο, ο Φέλμε ήταν, κατά βάθος, παραδοσιακός άντρας: η πιθανότητα να πει όχι σε μια γυναίκα δεν περνούσε στα σοβαρά απ' το μυαλό του, εκτός για καμιά πολύ άσχημη. Τη Νούρου δε θα έβρισκε εύκολα επίθετο για να τη χαρακτηρίσει, αλλά οπωσδήποτε του κινούσε την περιέργεια. Συνεπικουρώντας προς αυτήν την κατεύθυνση, του ήρθαν στο νου σκηνές από μια κρυφά νοικιασμένη ταινία που είχε δει τις προάλλες, με μαστίγια και μαύρες ψηλοτάκουνες δερμάτινες μπότες...

Ένα πρωί, πριν κλείσει βδομάδα, την πήρε τηλέφωνο και, ανάμεσα σε αρκετά αποσιωπητικά και τραυλίσματα, της έδωσε την απάντηση που είχε στην αρχή πετάξει στα σκουπίδια. Τις οδηγίες που του έδωσε εκείνη, τόσο ψυχρά σαν να ήταν κι άλλος μπροστά, τις σημείωσε στο μυαλό του και κατέβασε το ακουστικό με ένα καινούριο μούδιασμα:

«Έτσι και τα μυριστεί αυτό το μαλακιστήρι ο γιος της, με πήδηξε!».

 

Μετά από μια δυο μέρες, ο Φέλμε έλαβε το πρώτο «προσωπικό» τηλεφώνημα από τη διευθύντριά του:

-Φέλμε, έλα, αν θέλεις, επάνω...

Αυτό το «αν θέλεις» ήταν το συνθηματικό: έπρεπε να πάει όχι στο γραφείο της, αλλά σε ένα δωμάτιο που το χρησιμοποιούσε μόνο η ίδια για να ξεκουράζεται, στον τελευταίο όροφο του νοσοκομείου. Είχε την καλύτερη δυνατή ηχομόνωση, γιατί το άλιεν κοιμόταν πολύ ελαφρά και ξυπνούσε εύκολα. Ο Φέλμε τα ήξερε αυτά απ' τον Ιντγιάλε και, όσο το ασανσέρ ανέβαινε, τόσο τον εγκατέλειπε η ανησυχία αν θα τον έβλεπε κανείς και τον γέμιζε η περιέργεια.

Η πόρτα ανοιχτή. Ο Φέλμε μπήκε και έκλεισε προετοιμάζοντας τον εαυτό του για την πιθανότητα του γελοίου θεάματος της άλιεν διευθύντριας με ύφος ναζιάρικο και προκλητικά εσώρουχα. Αλλά το δωμάτιο φαινόταν άδειο και μόνο το νερό στην αυτόνομη ντουσιέρα ακουγόταν να τρέχει.

Η φωλιά του άλιεν έμοιαζε με καταφύγιο, πλήρως εξοπλισμένο για ανεφοδιασμό πριν τη μάχη:επίδεσμοι, ιώδιο και οινόπνευμα για τις πληγές, ξηροί καρποί σε αεροστεγείς συσκευασίες για την πείνα, ένα ψυγείο γεμάτο μπουκάλια με νερό για την αφυδάτωση, φαρμακευτικά αφρόλουτρα και σαπούνια λόγω μιας μανίας με την καθαριότητα, και αποστειρωμένα ρούχα παντός καιρού, όλα σε χρώμα σκούρο κόκκινο. «Όλα της τα ρούχα, από τότε που τη θυμάμαι, έχουν το ίδιο χρώμα» είχε πει ο Ιντγιάλε «αλλά μη νομίσεις ότι την έχει δει γυναικάρα με τα κόκκινα. Για να μην κάνει λεκέδες το αίμα από τις εγχειρίσεις, τα φοράει».

Το νερό έπαψε να τρέχει και η Νούρου εμφανίστηκε στην άλλη πόρτα, με ένα σκούρο κόκκινο μπουρνούζι. Είχε πλυθεί με κανονικό αφρόλουτρο και όχι φαρμακευτικό, αλλά πάντα ανέκφραστη. Ο Φέλμε προσπάθησε να φανταστεί πώς θα άρχιζαν και γενικά το άλιεν σε ερωτικές σκηνές, αλλά δε μπόρεσε.

Η Νούρου ακούμπησε ήσυχα τα μάτια της πάνω του και ρώτησε αργά, χωρίς όμως αμηχανία:

-Το μετάνιωσες;

-Όχι. Απλώς...

Μίλησαν πάλι και οι δυο μαζί:

-...θέλεις ατμόσφαιρα;

-...δε σας φαντάζομαι...σε τέτοια φάση.

Χαμογελώντας με το πάντα άγριο χαμόγελο του ανθρώπου που καταπίνει τις συμφορές για να τις εξαφανίσει, η Νούρου τον πλησίασε, τον φίλησε στο στόμα και τον έσπρωξε στο κρεβάτι...

Η πρώτη φορά ήταν αναγνωριστική: ο Φέλμε βρήκε το σώμα της πολύ καλύτερο απ' ό,τι το περίμενε, όχι πενηντάρας με παιδί, αλλά μανιακής από δεκαετίες με την υγιεινή ζωή. Και την ιδιοσυγκρασία της το ίδιο: η Νούρου τού έκανε έρωτα σαν να ήθελε να τον καταβροχθίσει, να τον καταπιεί ολόκληρο, για να τον γεννήσει ύστερα με νέα μορφή.

Ώσπου η ηχομόνωση έπαψε να είναι απαραίτητη. Έμειναν ακίνητοι, με κάποιον αναστεναγμό πότε πότε.

Η φωνή του Φέλμε είχε κάτι από τη χροιά «τώρα που σε πήρα θα κάνω εγώ κουμάντο»:

-Δε μου λες...

Τον διέκοψε μουρμουρίζοντας με κλειστά μάτια:

-Να μου μιλάς στον πληθυντικό, μη σου ξεφύγει κανένας ενικός δημοσίως και μπλέξουμε.

Πάγος! Ο Φέλμε έμεινε άναυδος για λίγα δευτερόλεπτα, με τον κέρσορα του μυαλού του να βγάζει ερωτηματικά. Αλλά έκανε έτσι κι αλλιώς την ερώτηση που ήθελε:

-Με τον άντρα σας δεν τα πάτε καλά;

Αργά και με κάποια απορία η απάντηση:

-Καλά τα πάω...Γιατί;

Ο Φέλμε έβαλε τη γη κάτω απ' τα πόδια του άλιεν:

-Επειδή τον απατάτε! Γιατί;

Η Νούρου ανασηκώθηκε αργά αργά, να κερδίσει χρόνο, «τώρα πρέπει να βρω κάτι να σου πω, έτσι;». Τον κοίταξε σκεφτική και μίλησε σαν να απαντούσε σε άλλη ερώτηση:

-Γιατί...μου φαίνεσαι πολύ καλό παιδί...απ' ό,τι λέει και ο Ιντγιάλε, δηλαδή... Καρφί είναι, όχι ψεύτης.

Ο Φέλμε παραξενεύτηκε, αλλά δεν είχε τη φαντασία να προσδιορίσει το παράδοξο και να την παρομοιάσει με πεθερά που εγκρίνει γαμπρό. Ετοίμασε άλλη ερώτηση, αλλά η Νούρου τον πρόλαβε:

-Εσύ; Γιατί δέχτηκες;

Έσπασε την αλήθεια σε θρύψαλα και διάλεξε το πιο στρογγυλό:

-Από περιέργεια, επειδή...είστε πολύ... παράξενη...

-Έρχομαι απ' τον πλανήτη Πλούτωνα, που λέει και ο Ιντγιάλε...

-Και ήθελα να σας γνωρίσω από κοντά.

Τον κάρφωσε χαμογελώντας:

-Να ψάξεις για τις βίδες και τα σύρματα, ε;

Μέχρι να συνέλθει ο Φέλμε από αυτό το σοκ και να βρίσει από μέσα του κάποιον με μαλλιά καρφάκια, το άλιεν είχε κιόλας σηκωθεί, ντυθεί και τον χτυπούσε στην πλάτη χαϊδευτικά:

-Άντε στη θέση σου τώρα και τα ξαναλέμε.

 

«Έγινε αυτό τώρα ή το φαντάστηκα;»

Μέχρι το επόμενο «αν θέλεις», ο Φέλμε προσπάθησε να χαρακτηρίσει αυτή την επαφή με το άλιεν: ούτε ακριβώς ωραία, ούτε δυσάρεστη. Κάτι πιο πολύπλοκο, όπου το μυαλό του σήκωνε τα χέρια. Δεν το μετάνιωνε, όμως. Είχε κολλήσει με τη σκέψη της, όχι όπως ο τοξικομανής με τη δόση του, αλλά όπως κάτι που προσπαθείς να το θυμηθείς, το έχεις στην άκρη της γλώσσας και δε σου έρχεται. Και δεν τα παρατάς.

Στις βδομάδες που ακολούθησαν, ο Φέλμε εκτίμησε την ποιότητα της ηχομόνωσης:

-ΑΑΑΑ! Αγάπη μου!

Ναι, ο Φέλμε είχε το κατά τη γνώμη του ελάττωμα να είναι αυτή η λέξη με την οποία ξεσπούσε, στην υπέρτατη στιγμή αυθορμητισμού.

Η Νούρου δεν έβγαζε κανέναν ήχο. Μόνο έτρεμε, άγρια, δυνατά, σαν να είχε μαζευτεί εκεί όλο το ρίγος των χιλιάδων εγχειρήσεων που είχε κάνει στη ζωή της με σταθερά χέρια...

Η στιγμή της ηρεμίας και της σιωπής βρήκε τη Νούρου ξαπλωμένη με τα μάτια κλειστά. Ο Φέλμε έπαιξε για λίγο με τη φαντασίωση ότι η γυναίκα δίπλα του ξεκουραζόταν από την επαφή μαζί του και όχι από τη δουλειά της ημέρας. Αλλά είχε και το κατά τη γνώμη του ελάττωμα να σκεφτεί.

-Κυρία Νούρου...

-Μμμ;

-Σας πειράζει να μιλάω;

-Μόνο αν είναι απ' το τηλέφωνο, για κάτι προσωπικό σε ώρα υπηρεσίας.

Ο Φέλμε γέλασε βραχνά και τραβήχτηκε.

-Θέλω να πω...Δε μπορώ να μη μιλάω την ώρα που...ξέρετε.

Το άλιεν έσμιξε τα φρύδια μέχρι να καταλάβει. Ύστερα πήρε ύφος «αχ αυτή η σημερινή νεολαία»:

-Ζητάς συγγνώμη που με είπες «αγάπη σου»; Βρισιά το θεωρείς;

-Όχι, αλλάααα...Ο Φέλμε έστρεψε το κεφάλι του προς το μέρος της. Μπορεί να νομίσετε ότι σας ερωτεύτηκα και θα σας γίνω τσιμπούρι και θα θέλω να αφήσετε τον άντρα σας για μένα και τα λοιπά...

Η Νούρου είχε και πάλι σηκωθεί και ντυθεί σε δευτερόλεπτα.

-Πολλή τηλεόραση βλέπεις...αγάπη μου.

 

«Αγάπη μου»: Μέχρι να ξανακατέβει ως το γραφείο του, ο Φέλμε έσπασε το κεφάλι του να θυμηθεί πού την είχε ξανακούσει να το λέει αυτό με αυτόν τον τόνο. «Άσε ήσυχο το προσωπικό, αγάπη μου! Τώρα μου διαμαρτύρονται και γυναίκες ότι τους την πέφτεις! Τι είσαι, τελικά; Γκέι που πειραματίζεται με γυναίκες ή στρέιτ που πειραματίζεται με άντρες;» «Εξωγήινος που πειραματίζεται με ανθρώπους, μαμά!».

Αλλά ο Φέλμε είχε κάνει κοπάνα απ' το σχολείο τη μέρα που εξηγούσαν το οιδιπόδειο σύμπλεγμα...

 

-Ντρρρρν!

-Εμπρός;

-Φέλμε, μην το κλείσεις, σε παρακαλώ. Είμαι η Α...

Κλικ.

Ο Ιντγιάλε έβγαλε το τσόφλι του πασατέμπο από το στόμα του με ύφος αδιάκριτο:

-Ποιος ήταν αυτός και του το 'κλεισες στα μούτρα;

Ο Φέλμε δεν είχε αρκετά πλούσιο οπλοστάσιο:

-Η...Αμίλ...

-Μην το κλείνεις πριν σου πει τ' όνομά της...Θα χαίρεται που, τουλάχιστον, αναγνωρίζεις τη φωνή της...

Ο Φέλμε το βρήκε σωστό αυτό, αλλά δεν το παραδέχτηκε:

-Δε με παρατάει!

 

Η γραμματέας της διευθύντριας είχε βγει για εξωτερικές εργασίες.

-Φέλμε, έλα μια στιγμή στο γραφείο μου.

Η Νούρου καθόταν πάνω σε ένα λυγισμένο πόδι. Τα χέρια της ήταν απασχολημένα να επιδένουν το ένα το άλλο, γιατί είχε πάλι κοπεί, σπάζοντας ένα ποτήρι πάνω στα νεύρα της. Μαγκωμένο ανάμεσα στο σαγόνι και στον ώμο κρατούσε το τηλέφωνο και ωρυόταν, όπως συνήθως:

-Τι πα να πει του κόπηκαν δυο δάχτυλα, δεν έχει λεφτά να του τα κολλήσουμε και τα δύο και ρωτάει ποιο να αφήσουμε; Φτιάχ' του τα και τα δύο και πληρώνει όπως μπορεί! Υπ' ευθύνη μου, σου στέλνω φαξ! Και συ, αν με ξαναρωτήσεις από ποια μεριά να αφήσεις κάποιον ανάπηρο, το επόμενο φαξ θα σου γνωστοποιεί απόλυση! Ορίστε μας! Την ψωνίσαμε και το παίζουμε και θεοί, εδώ μέσα!

Χωρίς να το πολυσκεφτεί, ο ξανθός ρεσεψιονίστ την πλησίασε και έβαλε το χέρι του πάνω στο πόδι με το σκούρο κόκκινο μπατζάκι:

-Μ' αρέσει όταν μιλάς αυστηρά...

Πατατράκ! Τηλέφωνο, ιώδιο και επίδεσμοι έπεσαν στο πάτωμα, το ίδιο δευτερόλεπτο που το άλιεν τιναζόταν για να του αστράψει ένα χαστούκι.

Ένας παρατηρητής πιο προσεχτικός απ' τον Φέλμε θα αντιλαμβανόταν ότι τόση ώρα δεν ήταν στ' αλήθεια θυμωμένη. Τώρα είχε αγριέψει στα σοβαρά. Ο τελευταίος τη τάξει ρεσεψιονίστ τρόμαξε.

Αργά, σιγά και παγωμένα:

-Σου είπα απ' την αρχή, αλλού και άλλη ώρα αυτά...

-Μα δεν είναι κανείς εδώ να...

-Ξανακάν' το και θα σε στείλω στο λογιστήριο για αποζημίωση.

Και του έδωσε ένα μαντίλι να σκουπιστεί, γιατί το χέρι της του είχε αφήσει αίματα στο πρόσωπο.

 

Σε όλο το δρόμο μέχρι τη θέση του, ο Φέλμε πάσχισε να διώξει την τρομάρα και να νιώσει θιγμένος. Όσο έστελνε το φαξ, έψαχνε με ποιον τρόπο θα την απόπαιρνε την επόμενη φορά που θα τον καλούσε στο κρεβάτι της. Όχι πως την είχε σιχαθεί για πάντα, αλλά τι, επειδή είναι διευθύντρια, θα μας κάνει ό,τι θέλει; Και κρίμα που, ως το επόμενο «προσωπικό» τηλεφώνημα, τα νεύρα του θα είχαν ηρεμήσει λίγο.

Ε λοιπόν, όχι σε μια βδομάδα, όχι σε μια μέρα, αλλά σε μια ώρα, χτύπησε το τηλέφωνο. Ο ρεσεψιονίστ το σήκωσε ανύποπτος και άκουσε τη γνωστή φωνή στον συνηθισμένο υπηρεσιακό τόνο:

-Φέλμε, έλα, αν θέλεις, επάνω...

Έμεινε με το στόμα ανοιχτό για ένα δευτερόλεπτο. Ύστερα άρπαξε την πιο πρόχειρη δικαιολογία:

-Έχω δουλειά.

Το άλιεν όχι μόνο δεν τα έχασε, αλλά σχεδόν τον διέκοψε πριν ολοκληρώσει τη φράση του:

-Ξέρω πότε έχεις δουλειά και πότε όχι, Φέλμε. Αν έχεις να μου πεις κάτι προσωπικό, έλα να μου το πεις κατάμουτρα.

Και του το έκλεισε.

Αφρίζοντας, παλεύοντας με τις φράσεις που στριμώχνονταν όλες μαζί στο λαιμό του και παίζοντας το «άι σιχτίρ εσύ κι ο γρύλος σου», ο Φέλμε ανέβηκε στο μυστικό δωμάτιο και άνοιξε την πόρτα απότομα. Η Νούρου καθόταν στο κρεβάτι, πάντα ανέκφραστη, και κρατούσε με το αριστερό της χέρι το δεμένο δεξί.

Της όρμηξε:

-Τι με περάσατε και μου φέρεστε έτσι;! Τη μια να με χτυπάτε και την άλλη να με φωνάζετε εδώ για να...

-Ηρέμησε!

Κοιτάχτηκαν για δυο δευτερόλεπτα σιωπηλοί, αυτός άγριος, εκείνη ατάραχη και αυστηρή. Ο Φέλμε βρήκε ένα αίτημα πιο συγκεκριμένο:

-Γιατί να αποφασίζετε εσείς πότε και πού θα βρισκόμαστε; Επειδή είστε η διευθύντρια;

-Επειδή έχω λιγότερο χρόνο από σένα.

-Ναι, αλλά...

Το άλιεν πάτησε fast forward:

-Εσύ έκανες το γραφείο κρεβατοκάμαρα, που δεν έπρεπε, εγώ σε χτύπησα, που δεν έπρεπε, και είμαστε πάτσι. Το δέχεσαι και μένεις, ή φεύγεις;

 

Αυτή τη φορά ο Φέλμε έβαλε τα δυνατά του, σαν να ήθελε να την υποτάξει ή να την εκδικηθεί, χωρίς να σκεφτεί ότι αυτό θα φαινόταν σαν προσπάθεια να απομακρυνθεί από την απόλυση. Αλλά και πάλι δεν κατάφερε να της βγάλει κανέναν ήχο, εκτός από ένα πνιγμένο βογκητό όταν το χέρι της κάπου στριμώχτηκε.

Ο Φέλμε κοιμόταν και έβλεπε όνειρο: στους πρόποδες ενός βουνου, μια χιονοστιβάδα ήταν έτοιμη να κυλήσει και να πλακώσει ένα σκυλάκι, που, ανέκφραστο και γυρισμένο απ' την άλλη, δεν έπαιρνε χαμπάρι. Ο ίδιος ήταν ανεβασμένος σε μια κορφή μακρινή και δε μπορούσε να το βοηθήσει. Ξύπνησε αγχωμένος, με την παράλογη εντύπωση ότι είχε ονειρευτεί τη Νούρου.

Η μάνα του μπήκε στο δωμάτιο ανήσυχη.

-Τι έπαθες; Έπεσες απ' το κρεβάτι;

-Εφιάλτη έβλεπα...Τι θέλεις;

Η κοντή μελαχρινή γυναίκα ξερόβηξε, μήπως φύγουν οι δισταγμοί:

-Άκουσα ότι...σε παίρνει τηλέφωνο η μάνα σου, αυτή που σε γέννησε, δηλαδή, και εσύ της το κλείνεις.

-Ποιος σου το 'πε;!

-Ένα παιδί, μια φορά που σε πήρα στη δουλειά και δεν ήσουν στη θέση σου...Είναι κρίμα, μην την...

-Θα το πλακώσω αυτό το βλαμμένο! Και συ μην ανακατεύεσαι!

 

Με την πρώτη ευκαιρία, άρπαξε τον Ιντγιάλε απ' το λαιμό:

-Τι είπες, ρε, στη μάνα μου;!

-Σε ποια απ' τις δύο; Στην Αμίλ είπα ότι θέλεις να της μιλήσεις, αλλά ντρέπεσαι. Στην άλλη είπα...

-Θα σε σκίσω, ρε μαλακισμένο! Κι ας μου κάνει ό,τι θέλει η μάνα σου!

-Α, μη φοβάσαι...Και να με πνίξεις, αν κάνεις τη δουλειά σου όπως θέλει το άλιεν, δεν παθαίνεις τίποτα...

 

Έτσι πέρασαν ένας δυο μήνες. Μια δυο φορές τη βδομάδα, σταθερά, ο ξανθός ρεσεψιονίστ δοκίμαζε την εμπειρία του να κάνει έρωτα με την ίδια πάντα άγνωστη. Δεν ήταν σίγουρος τι ήθελε να μάθει γι' αυτήν και ώρες ώρες απορούσε που είχε ξαφνικά γίνει συντηρητικός και τον ενοχλούσαν οι σχέσεις της μιας βραδιάς. Πολύ θα ήθελε να τα συζητούσε όλα αυτά με κάποιον, να ξεθυμάνει τουλάχιστον κουτσομπολεύοντάς την. Ο Ιντγιάλε θα ήταν ό,τι έπρεπε, κατέβαζε μοναδικές ιδέες για φάρσες και καψόνια, αλλά ο Φέλμε τον είχε ακούσει πολλές φορές να εκμαιεύει κόσμους ξεκινώντας από ψίχουλα και δε θα τολμούσε ούτε με αλλαγμένα τα ονόματα να του πει το παραμικρό...

 

Περισσότερο απ' όλα τον ξένιζε αυτή η σιωπή των συνευρέσεων, από τη μεριά της, δηλαδή, λες και κάποιος είχε κόψει τον ήχο ή οι γείτονες θα διαμαρτύρονταν για το θόρυβο. Θα έσκαγε αν δεν της άνοιγε αυτήν την κουβέντα, αλλά κατάφερε να βγάλει απ' τη φωνή του όλη την κατηγόρια και την αγριάδα που έχει συνήθως μια τέτοια ερώτηση:

-Πού έχετε το μυαλό σας;

Η Νούρου αγνόησε τον τόνο και αποκρίθηκε στο περιεχόμενο:

-Συγγνώμη, Φέλμε, είμαι συνέχεια αφηρημένη, όχι μόνο μαζί σου. Έχω πολλά στο κεφάλι μου...Ένα νοσοκομείο, ένα σπίτι, έναν άντρα, ένα παιδί...

-Όλος ο κόσμος έχει, αλλά δεν τα σκέφτεται και συνέχεια... Εσείς γιατί πρέπει να τα κάνετε όλα τέλεια;

Ανασηκώθηκε για να του πετάξει την απάντηση σαν βέλος:

-Επειδή μπορώ! Έχω μυαλό, ταλέντο στη χειρουργική, μου ήρθαν τα πράγματα ευνοϊκά στη ζωή μου, ειρήνη, ανοιχτά μυαλά, λεφτά, καλά πανεπιστήμια...Δεν υπάρχει δικαιολογία να μην κάνω όλα όσα μπορώ.

Για εκατοστή φορά μπροστά στο άλιεν, ο Φέλμε έμεινε με το στόμα ανοιχτό. Ένιωθε και πάλι τη λύση του μυστηρίου στην άκρη της γλώσσας του, αλλά δεν την έβρισκε.

Η Νούρου ξανάπεσε δίπλα του στα σεντόνια, ρίχνοντας τα μάτια της αλλού:

-Μην προσπαθείς να βρεις τι να πεις...Τον μόνο που ξέρει την απάντηση, τον παντρεύτηκα.

 

-Ντρρρν!

-Εμπρός;

-Φέλμε, παιδί μου...

Κλικ.

«Φτου σου! Να την αφήνω να λέει τ' όνομά της, είπαμε! Το ξέχασα...»

 

-Ώστε λες πως δε θα έπρεπε να θέλω να τα ελέγχω όλα, ε;

Η Νούρου ψιθύριζε και ο Φέλμε, με τα μάτια κλειστά, προσπαθούσε να καταλάβει αν το χέρι της, που τον άγγιζε στο στήθος και στο λαιμό, τον χάιδευε ή έψαχνε να βρει το σφυγμό του. Σήκωσε τους ώμους:

-Θα ηρεμούσατε.

-Κάθε φορά που αφήνω κάτι στην τύχη, ακολουθούν μπλεξίματα. Να, και τώρα...

Ο ρεσεψιονίστ γύρισε να την κοιτάξει ξαφνιασμένος, με μια μικρή ελπίδα ότι θα έβλεπε επιτέλους στο άλιεν μια φυσιολογική αντίδραση άπιστης παντρεμένης. Μίλησαν και πάλι ταυτόχρονα:

-Μας πήρε κανείς χαμπάρι;

-Χτες βγήκαν τα αποτελέσματα του τσεκ απ μου...

Απογοητεύτηκε λίγο: δε μιλούσε καν γι' αυτόν. Αλλά αμέσως σαν να ντράπηκε που ήταν αυτή η πρώτη του αντίδραση:

-Τι έχετε; Κάτι απ' το άγχος θα είναι.

Το χέρι της έμεινε ακίνητο πάνω στην καρδιά του, σαν να δίσταζε, αλλά όχι ακριβώς.

-Ένα τεστ εγκυμοσύνης θετικό, έχω.

Πετάχτηκε πάνω σαν να τον έκαψαν:

-Πλάκα μου κάν...

-Αν εννοείς ότι δεν ξέρω τι λέω, με προσβάλλεις ως γιατρό!

Για ένα λεπτό έμειναν ακίνητοι, αντιμέτωποι: μάτια γκρίζα και μεταλλικά από δω, απαλά καστανά από κει, ντυμένη-μισόγυμνος, διευθυντρια-ρεσεψιονίστ. Η φωνή του Φέλμε έπιασε ψηλές νότες:

-Αυτό βρήκατε ν' αφήσετε στην τύχη; Γιατί δεν παίρνατε χάπια;

Αγανάκτηση στη φωνή της Νούρου:

-Γιατί είμαι σαράντα εννιά χρονών!

-Με τον άντρα σας η τελευταία φορά...;

-Ο άντρας μου λείπει στο εξωτερικό εδώ και τρεις μήνες.

Παύση. Ο Φέλμε δε βρήκε τι άλλο να πει, όσο η φρίκη τον πότιζε σιγά σιγά ολόκληρο. Η Νούρου του έτεινε με απάθεια το μπλουζάκι του για να το φορέσει. Το πήρε και δοκίμασε να ξαναμιλήσει:

-Θα πρέπει να...Θα πρέπει να...

Γιατί δε μπορούσε να το πει; Όχι επειδή δεν υπήρχε περίπτωση ο τελευταίος ρεσεψιονίστ να αλλάξει τα μυαλά της μεγάλης διευθύντριας. Για κάτι άλλο που του διέφευγε, μέσα στο σοκ της διαπίστωσης ότι έκανε επιτέλους μια φυσιολογική συζήτηση παράνομων εραστών με το άλιεν.

Τα χείλη της Νούρου τρεμόπαιξαν, ποιος ξέρει από γέλιο ή θυμό. Αλλά το υπόλοιπο πρόσωπο ακίνητο:

-Δεν ήταν ερώτηση...Στη θέση σου και τα ξαναλέμε.

 

Γύρισε στη ρεσεψιόν παραπατώντας ανάμεσα σε σύννεφα και σε ομίχλη, σαν να είχε μπει σε κάποιον καινούργιο κόσμο, όπου η γη ήταν επίπεδη και είχε μόλις αναποδογυρίσει. Με το μυαλό του ένα σπασμένο φλιτζάνι, έπιασε σαν σε όνειρο τη φωνή του Ιντγιάλε που ψιθύριζε στην τρίτη ρεσεψιονίστ:«Αν ήθελα να τον πηδήξω, θα έψαχνα για κάποιο μυστικό που να τον νοιάζει πολύ. Αλλά δε θέλω, και όχι επειδή δεν του κόβει και τόσο. Επειδή θα 'ταν σαν να πατάω σε φρέσκο χιόνι.»

Όλη την υπόλοιπη μέρα ο Φέλμε δεν έκανε κανένα προσωπικό τηλεφώνημα, δεν έδωσε σημασία σε κανένα κουτσομπολιό και σαν να στενοχωρήθηκε μάλιστα που δεν είχε περισσότερη δουλειά για να κρυφτεί από κάτω. Αργά, μετά από ώρες, του πέρασε από το μυαλό ότι, έτσι μουδιασμένος, δε θα μπορούσε εύκολα να κλείσει το τηλέφωνο στα μούτρα της Αμίλ, αν τον έπαιρνε. Αλλά δεν τον πήρε.

 

Εκείνο το βράδυ δεν πήγε για μπάσκετ και έπεσε για ύπνο νωρίς. Τουλάχιστον έτσι είπε στους φίλους του, αλλά πέρασε τη νύχτα ψάχνοντας την απάντηση σε εκείνο το γιατί.

 

Την επόμενη, αφού είχε περάσει μερικές ώρες κλωθογυρίζοντας στο μυαλό του την ιδέα να καλέσει αυτός τη Νούρου να συναντηθούν, τον τρόμαξε το κουδούνισμα του τηλεφώνου. Η φωνή της, λίγο πιο καθαρή και αργή απ' ό,τι συνήθως:

-Φέλμε, έλα, αν θέλεις, στο γραφείο μου.

Τίναξε με ορμή την αϋπνία από το κεφάλι του και τσέκαρε μνήμη και ακοή: ναι, σίγουρα «στο γραφείο».

Ανέβηκε προσπαθώντας να μη σκέφτεται τίποτα. Η περιέργειά του είχε φάει ένα χαστούκι και στεκόταν τιμωρημένη στη γωνία. Στα τελευταία μέτρα, μόνο, πριν την πόρτα της, τον έπιασε ξαφνικός θυμός: έτσι και ήθελε τώρα να το κάνουν πάνω στο γραφείο, θα την έπαιρνε και θα τη σήκωνε!

Με το χτύπημα άνοιξε η Νούρου, πάντα ανέκφραστη, και τραβήχτηκε στην άκρη, σαν Άγγλος μπάτλερ.

Μπροστά του στεκόταν μια άλλη γυναίκα, ξανθιά, ψηλή, με ένα τσαλακωμένο μαντίλι στα χέρια και μάτια κόκκινα, πάνω σε ένα πρόσωπο που έμοιαζε κάποιος να είχε ξεκινήσει να φτιάχνει κάτι όμορφο και μετά να το είχε παρατήσει στη μέση.

Το τελευταίο από τα ξαφνιάσματα που άφησαν τον Φέλμε άφωνο, το προκάλεσε η ηλικία της Αμίλ: σίγουρα όχι πάνω από σαράντα, σαράντα δύο. Ένα πολύ ζωηρό κοριτσάκι στα νιάτα της...

Η Νούρου βγήκε έξω, έκλεισε την πόρτα με το κλειδί και πήγε στο χειρουργείο της που την περίμενε.

 

Τη μία ώρα που κράτησε εκείνη η εγχείριση, το γραφείο της διευθύντριας γέμισε με εξομολογήσεις, κλάματα, συγγνώμες, χάδια, αγκαλιές και ρουφήγματα μύτης. Όταν ήρθε η Νούρου να τους ξεκλειδώσει, βρέθηκε με τα χέρια της Αμίλ να σφίγγουν τα δικά της, τα τραχιά από τις πληγές και τα συνεχή πλυσίματα των εγχειρίσεων.

-Κυρία Νούρου, δεν έχω λόγια να σας ευχαριστήσω! Δεν ξέρετε τι κάνατε για μένα!

Να! Γι' αυτό θα άξιζε να την θαυμάζει, όχι ο Φέλμε, αλλά ο Ιντγιάλε, που ήταν στο επάγγελμα ηθοποιός: η Νούρου μπορούσε να πει στην Αμίλ, χωρίς να κοκκινίσει ή να κομπιάσει:

-Ευχαρίστησή μου...

 

Όταν η πόρτα έκλεισε πίσω από την ψηλή ξανθιά, ο Φέλμε πρόσεξε κάτι καινούργιο πάνω στην άλιεν διευθύντρια: η στάση του σώματός της είχε αλλάξει και την έκανε να μοιάζει τιμωρημένη, παρατημένη, ένα ξωτικό που το ξέχασαν έξω από τη διάστασή του και μαραζώνει. Με τα μάτια στο πάτωμα μουρμούρισε:

-Δε μπορώ να κάνω παιδιά μετά τον Ιντγιάλε. Συγγνώμη.

Όχι, αυτό το τέρας λογικής τού Φέλμε δεν του προκαλούσε πια ούτε τρομάρα, ούτε θυμό, ούτε κατάπληξη. Για ένα πλάσμα με πράσινο δέρμα, τρία μάτια και έξι χέρια τι να νιώσεις; Ξεροκατάπιε:

-Πώς ξέρατε πώς θα αντιδρούσα;

Η απάντηση στο γιατί του:

-Είσαι πολύ καλός άνθρωπος...

Σήκωσε το κεφάλι της να τον κοιτάξει, για πρώτη φορά σαν μουδιασμένη:

-Θα μου στρίψεις το λαρύγγι;

Ένα ξαφνικό κύμα θυμού τον έκανε να την πιάσει από τους ώμους και να την τραντάξει:

-Αδιάκριτη! Ψεύτρα! Μου 'κοψες τη χολή!

Την άφησε σχεδόν αμέσως, λες και φοβόταν ηλεκτροπληξία. Κλείνοντας την πόρτα πίσω του, ψιθύρισε:

-Ευχαριστώ...

Από τη χαραμάδα σαν να άκουσε ένα λυγμό. Αλλά γέλιου ή κλάματος, δεν κατάλαβε.

 

Πρωί μιας από τις επόμενες μέρες. Ο Ιντγιάλε κατέπλευσε φουριόζος, σώριασε πάνω στο γραφείο του τελευταίου ρεσεψιονίστ ένα σακίδιο και στρώθηκε να φορέσει ένα ξεφτισμένο τζιν σακάκι. Ο Φέλμε ακούμπησε τους αγκώνες του στο ξύλο και χαμογέλασε:

-Πώς το 'παθες και φεύγεις τόσο νωρίς;

-Καλά, μη χαίρεσαι... Έρχεται ο πατέρας μου και πάω να τον πάρω από το αεροδρόμιο.

Ο Φέλμε είχε παλιότερα αναρωτηθεί από πόσο έντονες συγκινήσεις παθαίνει κανείς έμφραγμα ή εγκεφαλικό. Παραλίγο να γίνει η απάντηση... Ο Ιντγιάλε δεν τον πρόσεξε, γιατί περνούσε το σακίδιο στην πλάτη του και έτσι του έδωσε χρόνο να συνέλθει και να κρυφτεί πίσω απ' την ερώτηση:

-Ο πατέρας σου...τι είναι;

-Άνθρωπος. Μην κοιτάς που του αρέσουν οι εξωγήινες...

-Τι δουλειά κάνει, ρε, εννοώ.

-Γιατρός κι αυτός, αλλά όχι τόσο σπουδαίος όσο η μάνα μου. Το πιο σημαντικό του κατόρθωμα είναι ότι μόνο κοντά του το άλιεν δε φέρεται σαν άλιεν. Σοβαρά, Τζέκιλ και Χάιντ. Αφού όσοι την έχουν δει μόνο μαζί του, δεν καταλαβαίνουν γιατί τη λέμε έτσι.

-Χειρούργος κι αυτός;

Ο Ιντγιάλε γέλασε:

-Δεν το κατάλαβες απ' την αρχή; Ψυχίατρος!

 

Νοσοκομείο: Ένα μέρος που η τραμπάλα ζωής και θανάτου έχει τυλιχτεί με ρουτίνα για να μην κόβουν οι άκρες της. Τα συναισθήματα χώστε τα σε ένα κουτί, να μην τρέμουν τα χέρια σας, και τα ξαναβγάζετε μετά την εγχείριση. Αρκεί να μη χάσετε στο μεταξύ το κλειδί...

Ο τέταρτος τη τάξει ρεσεψιονίστ σήκωσε το κεφάλι από τις σημειώσεις του και έμεινε κόκαλο: μπροστά του στεκόταν η Νούρου. Μια από τις σπάνιες φορές που η διευθύντρια είχε κατέβει στο ισόγειο για να δεχτεί τον ταχυδρόμο και τώρα σάρωνε με το βλέμμα τα πάντα γύρω, σαν να είχε χάσει κάτι και το έψαχνε.

Στο πρόσωπο του Φέλμε ανακάλυψε κάτι που είχε μείνει ατακτοποίητο: μια ερώτηση αναπάντητη, που περιείχε τη λέξη «μόνο». Ακούμπησε τα χέρια της στον πάγκο και τα μάτια της στα δικά του και συγύρισε:

-Θα έφτανε μία φορά.

Και του άρπαξε από το χέρι το στυλό, να υπογράψει για την παραλαβή του συστημένου.

 

 

Κέλλυ Θεοδωρακοπούλου, 26/4/2009

Πλούτωνας.doc

Edited by wordsmith

Share this post


Link to post
Share on other sites
asxeth

Χμμμ... απορία άσχετης... για να πούμε ότι μια ιστορία έχει σεξ δεν πρέπει να υπάρχει μια μικρή έστω περιγραφή κάποιας ερωτικής σκηνής; :huh:

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Περίμενες να διαβάσεις τσόντα, ε; Όχι, αυτή δεν είναι τσόντα και όχι, δε χρειάζεται πιο λεπτομερής περιγραφή για να θεωρηθεί ότι υπάρχει σεξ στην ιστορία. Έχει ξανασυμβεί αυτό στο φόρουμ, στην ιστορία "Εμένα, εσένα, ή την Αλμυρή" της Nienor.

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

Πολύ καλός ο χαρακτήρας της Νούρου, που είχε κάτι από τον τύπο της Σούζαν Κάλβιν, σε διαφορετικό στυλ όμως. Επίσης εξαιρετικός, ανάλογα και με την έκταση του ρόλου του, ο χαρακτήρας του Ιντγιάλε. Το διήγημα έχει μερικές πολύ καλές στιγμές, τόσο στους διαλόγους όσο και στις περιγραφές. Δυστυχώς όμως, η ασάφεια σχετικά με το ερώτημα του τέλους και μία έλλειψη ισχυρού κίνητρου της Νούρου χαλάει την εξαιρετική μέχρι εκεί εκτέλεση.

Άξιο ανάγνωσης.

 

Edit: Το σεξ μού φάνηκε αρκετό για να δικαιολογήσει το "ναιναιναι". Και απόλαυσα το τεχνικό μέρος.

Edited by mman

Share this post


Link to post
Share on other sites
asxeth

Περίμενες να διαβάσεις τσόντα, ε; Όχι, αυτή δεν είναι τσόντα και όχι, δε χρειάζεται πιο λεπτομερής περιγραφή για να θεωρηθεί ότι υπάρχει σεξ στην ιστορία. Έχει ξανασυμβεί αυτό στο φόρουμ, στην ιστορία "Εμένα, εσένα, ή την Αλμυρή" της Nienor.

Εντάξει... μην υπερβάλουμε. Δεν περίμενα ότι θα ήταν τσόντα! Απλά είχα την εντύπωση ότι όταν λέμε πως μια ιστορία έχει πολύ σεξ, πρέπει να έχει κάποιες μικρές έστω περιγραφές της πράξης, αλλά αφού λες εσύ ότι δεν χρειάζεται σε πιστεύω. :D

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Προς asxeth (γιατί καλέ τέτοιο ψευδώνυμο;):Οκ, δε σου θύμωσα, μην αγχώνεσαι. Ίσως είμαι πολύ συντηρητική σαν συγγραφέας και δε βάζω πιο λεπτομερείς περιγραφές ερωτικών σκηνών. Για την ακρίβεια, δεν έχω αποφασίσει με τι λέξεις θα περιέγραφα εγώ συγκεκριμένα μια ερωτική σκηνή. Πόσο ποιητικά και πόσο "χυδαία", δηλαδή, αν με καταλαβαίνεις.

Για μια εξαιρετικά ρεαλιστική αλλά όχι χυδαία περιγραφή σκηνών σεξ σε παραπέμπω στο "Καυτό Πάθος" του Ντίνου Χατζηγιώργη. Εγώ έπαθα πλάκα όταν το διάβασα!:thmbup:

 

Προς mman: Ευχαριστώ. Μου τα έχουν ξαναεπισημάνει αυτά ως ελαττώματα, αλλά δεν είμαι ακόμα σίγουρη πώς να τα διορθώσω. Αλλά θα το βρω.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Big Fat Pig

Ναι. Εγώ θα έλεγα ότι όλοι είναι καλοί χαρακτήρες και η Νούρου λίγο καλύτερη.

Και οι διάλογοι μου φάνηκαν μια χαρά και ο ρυθμός σταθερός η αφήγηση χωρίς σκαμπανεβάσματα.

Και ξέρω ότι το ξέρεις αλλά πρέπει να πάρω το αίμα μου πίσω. Το χρωστώ στον εαυτό μου: Δεν κατάλαβα! Τι έγινε στο τέλος;

Δηλαδή τι ήταν αυτό που του είπε; Ο άντρας της ήταν αυτό που ήταν. Και;

Γνώμη μου ότι πήγες για κάτι θεαματικό ενώ είχες μια χαρά κλείσιμο μπροστά στα πόδια σου. Φτιάχνεις μια σκηνή με την Νούρου-Τζέκιλ, δεν την λες, (ωχ άρχισα κι εγώ να λέω τέτοια) και θα ήμουν απόλυτα ικανοποιημένος. Δεν ήθελα κάτι άλλο. ΟK ήθελα. Να καταλάβω λίγο καλύτερα τα κίνητρά της γενικότερα.

Το ευχαριστήθηκα όμως.

 

Τέλος (δεν είμαι σίγουρος ακόμη όμως - επιφυλάσσομαι) διακρίνω πιο τολμηρό γράψιμο από ότι στα πιο πρόσφατα κειμενά σου. π.χ. Τους πιστούς και τα Μάτια. Δηλαδή με πιο πολύ χαρακτήρα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Εντάξει, προφανώς αυτό πρέπει να το κάνω λίγο πιο προφανές.

Η ερώτηση που υπονοείται στο τέλος είναι: "Μόνο γι'αυτό με ήθελες; Μόνο γι'αυτό ήθελες να κάνουμε σχέση; Για να με ταρακουνήσεις με το ψέμα της εγκυμοσύνης; " και η απάντηση της Νούρου είναι :"Αν σε ήθελα μόνο γι'αυτό, θα έφτανε και μόνο μία φορά να το κάνουμε για να πιστέψεις μετά το ψέμα της εγκυμοσύνης".

 

Τώρα, το κίνητρό της... εδώ με πιάνεις απροετοίμαστη. Απλώς είναι έτσι ο χαρακτήρας της, control freak, και θέλει όλα να τα τακτοποιεί, σε όλα να παρεμβαίνει και να τα διορθώνει σύμφωνα με τα δικά της κριτήρια.

Χμμμ... Ώστε νομίζεις ότι αυτό εδώ είναι πιο τολμηρό από τα άλλα που έχω γράψει για τους διαγωνισμούς; Ίσως γιατί αυτού εδώ οι χαρακτήρες(Νούρου+Ιντγιάλε) είναι πιο δικοί μου, τους είχα στο κεφάλι μου από χρόνια, τους ξέρω πιο καλά και εκφράζομαι μέσα από αυτούς. Ίσως γιατί στους διαγωνισμούς με περιορίζει το θέμα, το όριο λέξεων και η ιδέα ότι αυτό που γράφω θα το διαβάσουν και θα το σχολιάσουν οπωσδήποτε καμιά εικοσαριά άτομα... Δεν ξέρω, μπορεί.

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

Bump εδώ γιατί το αξίζει!

 

Στρυφνή διευθύντρια νοσοκομείου την πέφτει παγερά στον τελευταίο τη τάξει ρεσεψιονίστ.

 

Ολοζώντανοι χαρακτήρες και πολύ δυνατοί διάλογοι. Μην αφήσετε την έκταση να σας αποτρέψει από το να το απολαύσετε.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Δεν είχα δει ότι το διήγημα ανήκε στις Γενικές Ιστορίες και έψαχνα για πολλή ώρα να βρω πού είναι τέλος πάντων τα σχετικά με τον Πλούτωνα (πέρα από την προέλευση της Νούρου) :bag:. Μετά πρόσεξα τα παραλίγο ε.φ. κλπ.

 

Καλή ήταν. Ενδιαφέροντες και οι χαρακτήρες και η κατάσταση. Εγώ προτιμούσα

 

 

την εκδοχή ότι περισσότερο της άρεσε παρά πήγε να βάλει τα πράγματα σε τάξη και ότι όλο το θέμα με τη μητέρα τής έδωσε και τη δικαιολογία και να μην πολυψάξω τα κίνητρα.

Άσε που πιστεύω ότι τέτοια ψυχρά και αλύγιστα εξωτερικά άτομα, έχουν πολλές φορές πολύ ισχυρότερα πάθη και ανεξερεύνητες βουλές από τον μέσο όρο των ανθρώπων.

 

 

 

Άξιζε τον κόπο το bump γιατί την είχα στα υπόψιν τότε που ανέβηκε, αλλά μετά πέρασε καιρός και ξέχασα να τη διαβάσω.

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Μερσί και στους δύο. Το παραλίγο εφ είναι επειδή τους χαρακτήρες και τον κόσμο τους πήρα από τη νουβέλα των 60 χιλ. που έχω γράψει και θέλει πολύ διόρθωμα ακόμα για να αφήσω να τη διαβάσει κάποιος(ίσως μέχρι το επόμενο νανόριμο έχω βρει ιδέες να της κλείσω τις τρύπες...). Αλλά η συγκεκριμένη ιστορία στέκεται και χωρίς τίποτα το εφ, οπότε την έβαλα στις διάφορες. Ως προς την άποψη της Βάσως για τα κίνητρα,

νομίζω περισσότερο κολλάει να είναι και τα δύο, και να της αρέσει και να θέλει να λύσει το πρόβλημά του, και το ένα γίνεται αφορμή για το άλλο. Θα έλεγα ότι σε τέτοια ψυχρά και αλύγιστα άτομα δεν αρκεί το συναίσθημα ή η έλξη ως κίνητρο για να αφεθούν σε κάτι που τους αρέσει.

Οπότε μέσα είσαι:).

Share this post


Link to post
Share on other sites
laas7

Για μενα η Νουρου δεν ειναι ψυχρη και αλυγιστη. Ειναι απλα εξωγηινη... ειναι λογικο να εχει αλλη ιδιοσυγκρασια. Ασε που με τετοια νευρα να τα σπαει, να εχει ευαισθησιες τετοιες που να υπερασπιζεται τα δικαιωματα ενος αγεννητου παιδιου στην ζωη, να ειναι υπερανω χρηματων, υλικων αγαθων "κολλησε του και τα δυο δαχτυλα και βλεπουμε πως πληρωνει μετα" και να μην χαριζεται ουτε στον εαυτο της, λεγοντας πως ολα τα ειχε, πρεπει να κανει οτι καλυτερο μπορει, δεν πιστευω πως δεν εχει συναισθηματα. Νομιζω πως εχει πολλα συναισθηματα και μαλιστα δυνατα. Απλα βρισκεται σε αλλο μηκος κυματος. Πραγματα που ενας ανθρωπος βρισκει καπως, εκεινη τα βρισκει κατι αλλο.

Αν επρεπε να σκεφτω εναν λογο για να το κανει με τον ρεσεψιονιστα, θα μπορουσα να σκεφτω μονο πως ειναι απο περιεργεια η καποιον αλλο λογο, που επειδη ειμαι ανθρωπος δεν μπορω να κατανοησω στην εξωγηινη λογικη της. Δεν μπορω να φανταστω πως τον λιμπιστηκε στα σοβαρα... τι θα μπορουσε να εχει να της προσφερει? Ισως επειδη μαθαινε πως την εβρισκε κρυα και ψυχρη, ολο βιδες και καλωδια, θελει απλα να τον παιξει-να του δωσει ενα μαθημα-να τον αποσυντονισει για να δει τις αντιδρασεις του η απλα η βιολογικη αναγκη για σεξ στους εξωγηινους απο τον Πλουτωνα ειναι εντονοτερη και τους χρειαζεται για να εχουν σταθερα χερια κατα τις επεμβασεις!!:tease:

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Ελπίζω να μην το εννοείς στα σοβαρά πως είναι εξωγήινη... Όχι, δεν είναι εφ το διήγημα, trust me. :lol: Απλώς υπάρχουν και τέτοιοι άνθρωποι, που τα αισθήματά τους τα εκφράζουν έτσι ατσούμπαλα. Μερσί για το χρόνο σου και το σχόλιο^_^.

Share this post


Link to post
Share on other sites
KELAINO

Είναι πολύ ωραίο, Κέλλυ. Μόνο που στο τέλος γίνεται λίγο ασαφές και κάπως απότομο. Αλλά ούτε η έκτασή του τού φαίνεται, ούτε κάτι να λείπει από τα κίνητρα βρήκα.

 

Αυτό που με φάνηκε λίγο παράξενο, είναι ότι δεν πρόσεχε αρκετά τα χέρια της, τα έκοβε κάθε τρεις και λίγο. Ίσως ένας τόσο τελειομανής άνθρωπος θα πρόσεχε περισσότερο τα εργαλεία της τέχνης του, μπορεί ακόμα και σε υπερβολικό βαθμό.

Share this post


Link to post
Share on other sites
giorgos lagonas

Ωραία γραφή, πράγμα που έχουν επισημάνει και οι προλαλήσαντες. Επίσης πολύ πιο "ζωντανό" από τα υπόλοιπα που έχω διαβάσει από σένα. Kudos και πολλά ποντάκια. Ωραίοι χαρακτήρες, πλήρες όσο πρέπει και "καρικατουρίστικοι" όσο χρειάζεται. Πολύ δυνατές και συνάμα λιτές περιγραφές, στιβαρές και λειτουργικές σαν Δωρικές κολώνες. Μου αρέσει η οικονομία (λέξεων) που επιτυγχάνεις εδώ. 

 

Περνάω χωρίς πολλές περιστροφές στο "ξύλο":

 

1) Δεν κατάλαβα το τέλος. Δηλαδή την τελευταία παράγραφο. Είδα την εξήγηση που έβαλες στα comments, αλλά η πρόθεσή σου δε φαίνεται πουθενά στο κείμενο. 

 

2) Το όλο sci-fi κλίμα (η εξωγήινη διευθύντρια, ο σύζυγος που λείπει σε άλλο πλανήτη) δεν παίζει κανένα ρόλο στην πλοκή σου. Αν έλειπαν όλα αυτά και ήταν ένα απλό αμιγώς "γήινο" διήγημα, δε θα άλλαζε τίποτα στην ιστορία, θα ήταν ίδια και απαράλλαχτη. Οπότε, γιατί; Στα μάτια μου φαντάζει ότι το κότσαρες σαν "τσόντα" απλώς και μόνο επειδή είσαι του sf

 

3) Το αυτό ισχύει και με τα ηθικά θέματα που... τσιμπάς (γιατί δεν τα θίγεις πραγματικά). Η Καημένη βιολογική μάνα και το δίλημμα της έκτρωσης. Πού κολλάνε εδώ; Και χωρίς αυτά η ιστορία μένει ίδια και απαράλλαχτη. Άλλο είναι το θέμα σου. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Ευχαριστώ. Ειδικά αυτό με τις λιτές περιγραφές δε μου το έχουν ξαναπεί, συνήθως μου λένε ότι τα πήζω στις παρομοιώσεις. Η "ζωντάνια" που μειώνεται στα άλλα είναι λόγω "ξύλου" που έφαγα στο μεταξύ :atongue2: .

Αναλυτικά:

1)Ναι, αυτό θα το φτιάξω άμα το διορθώσω, συμφωνούν πολλοί.

 

2)Δεν υπάρχει sci-fi κλίμα, κανείς δεν είναι εξωγήινος, ούτε λείπει σε άλλον πλανήτη, είναι απλά σχήμα λόγου. Τι να κόψω για να μην το παρεξηγείτε αυτό; Χμμμ.

 

3)Αυτά μάλλον πρέπει να τα κόψω τελείως, γιατί όντως άλλο είναι το θέμα και αυτά χρησιμοποιούνται μόνο για να δείξουν τους χαρακτήρες (το χαρακτήρα της Νούρου).

Share this post


Link to post
Share on other sites
dagoncult

 

Πολύ ωραία ιστορία. Η εισαγωγή/δήλωση είχε κάτι που με κράτησε να συνεχίσω.

 

Από την ώρα που μπήκε ο χαρακτήρας της Νούρου η ιστορία άρχισε να κερδίζει όλο και περισσότερους πόντους.

 

Θα συμφωνήσω με τον Γιώργο: κι εμένα μου φάνηκε σαν να υπάρχει μια οικονομία λέξεων στις περιγραφές σου, λειτουργική και χωρίς να καπελώνει τους χαρακτήρες.

 

Μπορεί να είναι η ιδέα μου, αλλά νομίζω πως έπιανα ένα υπόγειο ρεύμα χιούμορ στις πρώτες σελίδες.

 

Προφανώς καλογραμμένο.

 

Τώρα για το τέλος, ομολογώ πως ούτε εγώ κατάλαβα την ερώτηση και την απάντηση, μέχρι που διάβασα την εξήγησή σου. Μια λύση θα ήταν να βάλεις τον θυμωμένο Φέλμε να κάνει την ερώτησή του λίγο πριν φύγει από το γραφείο της, εκεί προς το τέλος, στη σκηνή που η Νούρου του αποκαλύπτει την αλήθεια. Μετά το σπας με σύζυγο/ψυχολόγο και στο κλείσιμο η Νούρου του δίνει την απάντηση ('αν ήθελα... μπλαμπλα... θα έφτανε μόνο μια φορά').

 

Πάλι για το φινάλε: αυτή η τελική ατάκα της Νούρου, ακόμα και τώρα που ξέρω τι παίζει, μου φαίνεται ότι θα μπορούσε να είναι και πιο δυνατή.

 

Σχετικά με τα κίνητρα της Νούρου, για μένα η απάντηση συνοψίζεται στην ακόλουθη φράση της: 'δεν υπάρχει δικαιολογία να μην κάνω όλα όσα μπορώ.' Σκιαγραφεί πολύ καλά τη διευθύντρια, δίνοντάς της, κατά τη γνώμη μου, μια πολύ πιο αποξενωτική αύρα, ακόμα κι από την ίδια την εξωγήινη υπόστασή της (ναι, κι εγώ νόμιζα πως ήταν εξωγήινη :) ).

 

Πολύ καλή ιστορία, ειδικά αν ξεκαθαρίσει κάπως το τέλος (έστω μια δυο φρασούλες, δεν λέω να μπλέξεις με τίποτα μεγάλες αλλαγές).

 

Υγ: ένα τελευταίο για την τελική ατάκα της Νούρου: δεν συμβαδίζει με την εικόνα της που είχα στο υπόλοιπο διήγημα.

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..