Jump to content
Sign in to follow this  
wordsmith

Νεν

Recommended Posts

wordsmith

Συγγραφέας: Κέλλυ Θεοδωρακοπούλου

Λέξεις: 895

Σεξ:ναι

Βία:όχι

Είδος: σύνοψη ενός δευτερεύοντα χαρακτήρα του μυθιστορήματος εφ που γράφω. Το όνομα προέρχεται από τη γλώσσα των Υψηλών Ξωτικών του Τόλκιν

 

Νεν

Μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο. Σε κάποια ηλικία, είχε σκεφτεί να το πετάει αυτό, δήθεν τυχαία, στη συζήτηση, όταν έβγαινε ραντεβού, μήπως γοητεύσει τις θαυμάστριες του Όλιβερ Τουίστ, αλλά ποτέ δεν το κατάφερε. Η αλήθεια είναι ότι αυτοί που έτυχε να επιστατήσουν την ανάπτυξή του ανταποκρίθηκαν εξαιρετικά στο ρόλο του γονέα και κατάφεραν να μη λείπει κανένα τούβλο από την ψυχή του. Τα ληξιαρχικά του κενά δεν τον απασχόλησαν, όσο ήταν μικρός, εφόσον άλλωστε δεν τον έκαναν να ξεχωρίζει από τα άλλα παιδιά. Όταν έφτασε την ηλικία κατά την οποία ψάχνεις τη ζωή σου για ακρούλες έτοιμες να ξεκολλήσουν, ρώτησε και έμαθε: Μια γυναίκα είχε εμφανιστεί κάποια στιγμή στο ορφανοτροφείο, είχε δηλώσει οπαδός των one night stands, θύμα των ποσοστών αποτυχίας των αντισυλληπτικών μεθόδων και εχθρός της έκτρωσης και είχε φύγει, αφήνοντας πίσω της αυτόν.

Διηγούμενοι αυτή την ιστορία, οι κηδεμόνες του έδωσαν έμφαση στην, έστω και εκ των υστέρων, υπευθυνότητα της μητέρας του και βρήκαν ευκαιρία να του επιστήσουν την προσοχή στις πιθανές συνέπειες της δικής του ερωτικής ζωής. Ο ίδιος δεν κατάλαβε, τότε, τη βαρύτητα εκείνης της κατάστασης. Απλώς του πέρασε, για πρώτη φορά, απ' το μυαλό ότι ο κόσμος έξω από το ορφανοτροφείο ήταν πολύ διαφορετικός.

Όταν ενηλικιώθηκε, είχε την ευκαιρία να το διαπιστώσει και ο ίδιος: είχε πάντα επιτυχία στις γυναίκες, επειδή ήταν ξανθός και γαλανομάτης σαν το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι. Αλλά, ενώ για τα κορίτσια του ορφανοτροφείου αρκούσε η εμφάνισή του, στις γυναίκες απέξω έκανε εξίσου μεγάλη εντύπωση ο χαρακτήρας του: δεν είχαν ξαναδεί άνθρωπο να μην έχει κάλο να του πατήσεις. Κάπου εκεί πήρε την απόφαση να γίνει φωτογράφος, για να απαθανατίζει όσα θεωρούσε παράδοξα.

Η πρώτη επαφή με τον έξω κόσμο δεν τον προσγείωσε απότομα: του το είχαν μάθει ότι δεν αρκούν το ταλέντο, η γνώσεις και η δουλειά για να επιβιώσεις σε ένα επάγγελμα, αλλά χρειάζονται και γνωριμίες, μια σπρωξιά για να ξεκινήσεις και να τρυπήσεις τη δυσπιστία του κόσμου μπροστά στο άγνωστο. Αυτός άρχισε απ' το μηδέν. Άργησε περισσότερο από άλλους να τα καταφέρει, αλλά τίποτα δεν κατάφερε να τον απελπίσει και όσοι τον ήξεραν απορούσαν, γιατί δεν τον ήξεραν αρκετά καλά. Έμαθε γρήγορα να αναγνωρίζει τις ευκαιρίες και να τις εκμεταλλεύεται και, κάποια στιγμή, κατέκτησε μια θέση ανάλογη με την αξία του.

Η πρώτη αληθινή σύγκρουση ήρθε από αλλού: με τις γυναίκες είχε συνηθίσει, όταν του άρεσε κάποια, να της το δείχνει ή να ανταποκρίνεται στις δικές της εκδηλώσεις χωρίς πολλά πολλά και να προχωράει μαζί της όσο πήγαινε, όσο είχαν κοινές επιθυμίες. Κανενός άλλου δεν του έπεφτε λόγος και καμιά άλλη συνέπεια δεν είχε σημασία. Έτσι, πολύ σύντομα, είχε φτιάξει μια πλούσια συλλογή από ουρλιαχτά, κλάματα, νυχιές, καρούμπαλα και βρισιές αντιζήλων. Το επιχείρημα που θεωρούσαν όλοι αυτοί ακαταμάχητο δεν τον άγγιζε: «Θα σου άρεσε εσένα η γυναίκα σου να πηγαίνει και με άλλους;» Όσες φορές και όσο ειλικρινά κι αν ρωτούσε τον εαυτό του, η απάντηση ήταν πάντα ένα σήκωμα των ώμων. Είχε βγάλει και ολόκληρη θεωρία εναντίον της αποκλειστικότητας στον έρωτα και υπέρ της πολυγαμίας, ανδρών και γυναικών, την οποία αρκετά συχνά ξεθαρρευόταν να αναπτύσσει. Αλλά καμιά από τις ερωμένες του δεν πειθόταν ότι η έλλειψη ζήλιας δε σήμαινε αδιαφορία για τα αισθήματά τους και για την προοπτική μιας πιο μακροχρόνιας σχέσης μαζί τους.

Ακόμα και με άντρες, ένιωθε σαν εξωγήινος όταν προέκυπτε αυτό το θέμα στη συζήτηση. Άλλοι του έκλειναν το μάτι πονηρά και τον χτυπούσαν στην πλάτη, ευχόμενοι να είχαν και οι ίδιοι την τύχη και την τόλμη να συλλέγουν γυναίκες, χωρίς να αφήνουν καμιά να τους «τυλίξει». Άλλοι, πάλι, τον θεωρούσαν ασύδοτο, επιπόλαιο, κυνικό και μισογύνη και τον κουτσομπόλευαν. Εκείνος δεν το έπαιρνε κατάκαρδα, άλλωστε το όνομά του σημαίνει νερό και μέσα του όλα αυτά γλιστρούσαν ή διαλύονταν. Αλλά δεν καταλάβαινε γιατί δε μπορούσε να υπάρχει μια μέση ανάμεσα στα δύο άκρα. Όλες τις γυναίκες του τις αγαπούσε, τις θεωρούσε αξιόλογους ανθρώπους, νοιαζόταν γι' αυτές και έτρεχε να τις βοηθήσει αν είχαν ανάγκη. Απλώς τα ένιωθε όλα αυτά για πολλές.

Με την κοπέλα που γνώρισε ένα πρωί, που είχε πάει να φωτογραφίσει την ανατολή και τη βρήκε να κοιμάται στην άμμο, δεν είχαν την ίδια μητρική γλώσσα. Προσπάθησαν να επικοινωνήσουν όπως όπως με ματιές, χαμόγελα και χειρονομίες, αλλά το μόνο που έγινε σαφές ήταν ο αμοιβαίος ενθουσιασμός όταν κοιτάζονταν. Μέχρι να κάψει ο ήλιος, κολύμπησαν, φωτογραφήθηκαν, μοιράστηκαν φαγητό, αντιηλιακό λάδι και σκιές των βράχων, δόξασαν την τύχη τους που η παραλία εκείνη ήταν έρημη και έμειναν μαζί όσο κρατάνε τρία ραντεβού. Έκαναν έρωτα πριν μιλήσουν. Και χώρισαν πριν ανταλλάξουν ονόματα.

Σαν ιστορία μισοτελειωμένη έμεινε στο μυαλό του, που θα ήθελε να μάθει τη συνέχεια...

Την ξαναείδε μερικές βδομάδες αργότερα, σε μια άλλη παραλία, γεμάτη από κόσμο αυτή τη φορά. Πρώτα άκουσε τις φωνές της, γιατί ούρλιαζε, στα μούτρα ενός τύπου που της ανταπέδιδε τα ίσα. Δε φαινόταν αν ο ένας διαμαρτυρόταν και ο άλλος κατηγορούσε. Έψαξε κάποιον που να ξέρει τη γλώσσα και έμαθε ότι επρόκειτο για σκηνή ζηλοτυπίας: για πολλοστή φορά, ο τύπος έπιανε την κοπέλα να τον απατά κι αυτή, αντί να το αρνηθεί ή να ζητήσει συγγνώμη, είχε την απαίτηση εκείνος να δεχτεί ότι εκείνη μπορούσε να είναι ερωτευμένη με πολλούς μαζί!

Με τα λόγια αυτά, ένα χαμόγελο πλατύ στο πρόσωπό τού Νεν έκανε όσους τον έβλεπαν να ξαφνιαστούν και να αμφισβητήσουν τη διανοητική του κατάσταση. Αλλά αυτός έπιασε τον διερμηνέα από το μπράτσο και χωρίς να διστάσει τον έσυρε κοντά της.

 

Κέλλυ Θεοδωρακοπούλου, 25/3/2010

Νεν.doc

Edited by wordsmith

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi
You can't be serious!

Αυτό ήταν το σχόλιο σου στο διήγημα μου, και ειλικρινά δεν κατάλαβα τι εννοούσες.

 

Διαβάζοντας το δικό σου διήγημα, κάτω από τη δήλωση ότι γράφτηκε ως ιδεολογική αντίπραξη στο δικό μου, θόλωσε ακόμα περισσότερο το σκηνικό. Δεν μπορώ ούτε να μαντέψω τι είδες στην ιστορία μου.

 

Μπορώ μόνο να πω ότι γράφοντας το δικό μου έβγαλα σε συναισθηματική φόρα όλα εκείνα τα πράσινα τερατάκια που βασανίζουν και κατατρώγουν όχι μόνο τους έλληνες απατημένους αλλά βάση κινηματογραφικών ταινιών, αμερικάνους, γάλλους, ιταλούς, βρετανούς και άλλους.

 

Εκτός κι αν κατάλαβα λάθος, το δικό σου διήγημα υπερασπίζεται και προωθεί το υγειές "Σουηδικό μοντέλο" σεξουαλικής συμμετοχής και μοιρασιάς. Δεν αντιλέγω. Στην ελληνική φυσιογνωμία όμως; Αν ήταν επιστημονική φαντασία.

Edited by DinoHajiyorgi

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

Απλό και στοχευμένο. Εξετάζει ένα σημαντικό κοινωνικό ζήτημα (όπως ακριβώς και του Ντίνου) και μου δίνει την εντύπωση ότι το κάνει αποενοχοποιημένα. Συνεπές με τον εαυτό του, κλείνει ταιριαστά, αν και το πολύ μικρό μέγεθός του αναγκαστικά περιορίζει την ανάπτυξη οποιασδήποτε πλοκής που θα έδινε μια επιπλέον ώθηση στους χαρακτήρες.

Μου άρεσε.

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Προς Ντίνο: Ναι, το δικό μου σωστά το κατάλαβες. Εγώ, όμως, από το δικό σου έβγαλα το συμπέρασμα ότι προωθεί ή τουλάχιστον παρουσιάζει σαν τη μόνη αποδεκτή πραγματικότητα τη ζήλια και τη μέχρι φλογοβόλου εκδίκηση στην απιστία(!). Αυτό μου φαίνεται πολύ ξεπερασμένο ως αντίληψη σήμερα, την εποχή των ανταλλαγών ζευγαριών και του on line sex, εξ ου και το "you can't be serious". Δε σε είχα κόψει για τόσο παλιομοδίτη, τέλος πάντων.

Ως προς το δικό μου, ΔΕΝ ΕΙΠΕ ΚΑΝΕΙΣ ΟΤΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΟΛΑ AYTA. Ναι, μάλλον έπρεπε να το βάλω στις "Ιστορίες ΕΦ", όχι στις "Διάφορες". Δε φτάνει που γράφω ότι είναι από μυθιστόρημα εφ; Απλώς το συγκεκριμένο είναι απλώς σύνοψη του χαρακτήρα, όχι ακριβώς μέρος της ιστορίας και δε μου φάνηκε αρκετά εφ, τη σημερινή εποχή των ανταλλαγών ζευγαριών κλπ. Τέλος πάντων, ο Νεν ζει σε μια ουτοπική χώρα σε ένα νησί στη μέση της απόστασης Γιοκοχάμα-Λος Άντζελες (ΒΑ Χαβάης αν υπήρχε), λίγο μετά τα μέσα του 21ου αιώνα(και μη μου τον βρίζετε γιατί του έχω αδυναμία). Σε κάλυψα;

 

Προς mman: Ευχαριστώ. Πλοκή δεν είχα σκοπό να του βάλω καθόλου, γιατί είναι, είπαμε, σύνοψη ενός χαρακτήρα. Αλλά μου ξέφυγε λίγη στο τέλος.

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Εγώ, όμως, από το δικό σου έβγαλα το συμπέρασμα ότι προωθεί ή τουλάχιστον παρουσιάζει σαν τη μόνη αποδεκτή πραγματικότητα τη ζήλια και τη μέχρι φλογοβόλου εκδίκηση στην απιστία(!). Αυτό μου φαίνεται πολύ ξεπερασμένο ως αντίληψη σήμερα, την εποχή των ανταλλαγών ζευγαριών και του on line sex, εξ ου και το "you can't be serious". Δε σε είχα κόψει για τόσο παλιομοδίτη, τέλος πάντων.

 

Εννοείς με τον ίδιο τρόπο που ο Ταραντίνο προωθεί τις ληστείες τραπεζών;! (Reservoir Dogs)

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Δεν το έχω δει. Εντάξει, αποσύρω τη λέξη "προωθεί". Και μην αρπάζεσαι.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Αν δεν είχα δει τις υποσημειώσεις για αντίπραξη και τις παραπάνω ανταλλαγές σχολίων, θα έλεγα απλά ότι μου άρεσε. Βέβαια σαν περιγραφή του τύπου, όχι σαν διήγημα -αλλά το λες εξάλλου. Νομίζω ότι άνετα θα ήταν και για μένα ένα αγαπημένος δευτερεύων χαρακτήρας. (Για πρωταγωνιστή, θέλω κάποιον με περισσότερο πάθος :devil2:)

 

Μετά από τις αντιρρήσεις-εξηγήσεις που ακολούθησαν, θα προσθέσω μονάχα ένα γενικού περιερχομένου σχόλιο και ελπίζω να μην ενοχλήσει κανέναν: Οι άνθρωποι καλύπτουν όλη τη γκάμα συναισθημάτων στον τομέα της ζήλιας -από τον Νεν, που φαίνεται όχι μόνο να μην αισθάνεται ζήλια, αλλά να μην την κατανοεί καν, μέχρι το αντίθετο άκρο που μπορεί να φτάσεις στο έγκλημα πάθους ακόμα και με μια υπόνοια.

Σωστό-Λάθος θεωρητικά (και όσο τηρούνται τα όρια) για μένα δεν υπάρχει. Είναι βασικό όμως να καταλαβαίνει κανείς ότι κάποιος αισθάνεται διαφορετικά από τον ίδιον για να μην πληγώνονται όσοι εμπλέκονται.

Η ζήλια είναι σαφώς αποτέλεσμα ανασφάλειας. Και το ίδιο άτομο μπορεί να αισθάνεται ασφαλές σε μια σχέση και ανασφαλές σε μια άλλη. Επομένως, μπορεί να ήταν και εξαιρετικά ενδιαφέρον να βλέπαμε αντιδράσεις του Νεν σε περιπτώσεις που κάτι μπορεί να τον βγάλει από τη συνηθισμένη του τροχιά και να τον κάνει να αισθανθεί ενδεχομένως το κάτι παραπάνω.

 

Υ.Γ. Παρόλο που έγραψες ότι είναι ε.φ. το σχόλιο πως το όνομα έχει σχέση με τη γλώσσα των υψηλών ξωτικών (Νεν = νερό, έτσι; γι αυτό το αναφέρεις κάπου και για το όνομά του) με παρέπεμψε αρχικά σε φάντασυ.

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Χμμμ... Εντάξει, ο Νεν είναι πολύ άνετος με τα πάντα για να γίνει πρωταγωνιστής, γιατί είναι δύσκολο να υπάρξει κάποιο άξιο λόγου πρόβλημα στη ζωή του. Ο ρόλος του στο μυθιστόρημα είναι να κάνει κάποιον άλλο να ζηλέψει. Αλλά γιατί η ζήλια είναι ένδειξη πάθους; Οι πολιτισμένοι άνθρωποι είναι απαθείς και βαρετοί; Μαύρο-άσπρο ακούγεται αυτό. "Σε μερικούς αρέσει να φοράνε χειροπέδες στο κρεβάτι, αλλά δε μπορείς να ζήσεις όλη σου τη ζωή με χειροπέδες, μπορείς;" λέει ο Νεν στο μυθιστόρημά μου.

 

Εν πάση περιπτώσει, ευχαριστώ από καρδιάς, Βάσω μου.

 

ΥΓ:Θα ήθελα να γράψω φάντασυ, αλλά προς το παρόν νιώθω πιο άνετα στην εφ. Το φάντασυ δεν το ξέρω καλά ακόμα. Τα ονόματα δείχνουν αυτόν τον διχασμό..:lol:.

Edited by wordsmith

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Χμμμ... Εντάξει, ο Νεν είναι πολύ άνετος με τα πάντα για να γίνει πρωταγωνιστής, γιατί είναι δύσκολο να υπάρξει κάποιο άξιο λόγου πρόβλημα στη ζωή του. Ο ρόλος του στο μυθιστόρημα είναι να κάνει κάποιον άλλο να ζηλέψει. Αλλά γιατί η ζήλια είναι ένδειξη πάθους; Οι πολιτισμένοι άνθρωποι είναι απαθείς και βαρετοί; Μαύρο-άσπρο ακούγεται αυτό.

 

Βασικά είπα ότι η ζήλια είναι προϊόν ανασφάλειας. Από την άλλη τη θεωρώ σαφώς ως ένδειξη πάθους, παρόλο που προσωπικά προτιμώ ήρωες (και λογοτεχνικά και στη ζωή μου) με άλλα πάθη και όχι με ζήλια:chinese:.

 

Πάντως, το λες και μόνη σου. Ο Νεν είναι πολύ άνετος για να γίνει πρωταγωνιστής. Ανεξαρτήτως ζήλιας υπάρχει κάτι στο κείμενο που το εκπέμπει αυτό.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Viva la partouzathion!

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Αντώνη, πλάκα με κάνεις; Εσύ το λες αυτό, ο συγγραφέας του Ερού, του Πέρα από τη γη των θεών γκομενιάρη; Εγώ δεν έγραψα για τίποτα...ομαδικό(όπως εσύ). Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα, μου φαίνεται.

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Ήρθε η ώρα να γράψεις λοιπόν! Μαζί σου!

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

Viva la partouzathion!

 

Πώς φαίνεται ο άνθρωπος όταν τό 'χει το συγγραφικό ρε παιδί μου...:lol: Σαν κάπως σβέλτα δεν το λογοτεχνίσαμε κι αυτό το τόπικ;:D

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sonya

Κι ακόμα δεν έχω χωθεί εγώ στην κουβέντα... :Ρ (φταίει ότι απ' την δουλειά χθες δεν μου άνοιγε το κείμενο, γκαμώτο...)

 

εδίτιον το μετέπειτα: ας αργήσω λίγο στην δουλειά σήμερα, χαλάλι.

 

οκ, καταλαβαίνω ότι θέλεις να μπεις στο ρουθούνι του Ντίνου (χωρίς κτητικό) και το σέβομαι απόλυτα. :Ρ Η σχέση μου με την ζήλεια υπήρξε η εξής: τα είχα για δύο χρόνια μ' ένα παλικάρι που ζήλευε μέχρι και τον γάτο μου. Υπέφερα. Κυρίως υπέφερα γιατί (όπως το φόρουμ θα έχει παρατηρήσει :Ρ) δεν θα κολώσω ποτέ να πω για έναν ωραίο άντρα (ή μια ωραία γυναίκα) ότι αυτός είναι ωραίος και δυνητικά θα τον κρεβάτωνα. Ούτε θα κωλώσω να φλερτάρω. Ευτυχώς, ερωτεύομαι τραγικά δύσκολα, όσο εύκολα ενθουσιάζομαι κι έλκομαι σεξουαλικά από κόσμο.

 

Θεωρώ την ζήλεια απ' τα χειρότερα πάθη. Πρώτον, είναι ανώφελη. Αν κάποιος σκοπεύει να σου τα φορέσει, θα το κάνει είτε ζηλέψεις είτε όχι. Αν δεν το μάθεις, δεν τρέχει μία. Αν το μάθεις, δεν υπάρχει λόγος ζήλειας, το 'χεις το κέρατο ήδη φορεμένο, οπότε είτε το συγχωρείς και συνεχίζεις, είτε δεν την παλεύεις και το διαλύεις. Η ζήλεια είναι άχρηστη, σ' αυτή την περίπτωση. Επίσης, η ανθρώπινη φύση είναι τέτοια που δεν γίνεται το ωραίο να μην το θαυμάσεις, να μην θέλεις να το κοιτάξεις (να μην φαντασιώνεσαι να του κάνεις κι άλλα). Όσο ωραίος κι αν είσαι, όσο καλή σχέση κι αν έχεις, όσο ωραίο βρίσκεις τον σύντροφό σου, είναι το καθημερινό σου παστίτσιο, ε, θα τον λιμπιστείς και τον μουσακά αν σου μυρίσει! Ανθρώπινο είναι, δεν είμαστε ρομποτάκια! Επίης, η ζήλεια είναι επιζήμια για την σχέση. Φέρνει γκρίνια, μουρμούρα και φαγούρα. Δεν έχω ούτε ένα επιχείρημα υπέρ της. Δεν την έχω αισθανθεί ποτέ, δεν την κατανοώ καν. Είμαι απολύτως ευτυχισμένη που είμαι μ' έναν άνθρωπο που μοιράζεται τις ίδιες απόψεις μαζί μου. Ξέρει ότι έχω φάει πεσίματα, ξέρω ότι έχει φάει κι αυτός.

 

Αλλά, απ' την άλλη, υπάρχουν άνθρωποι που δεν την παλεύουν χωρίς ζήλεια, θέλουν να την νιώθει ο σύντροφός τους και τη νιώθουν κι αυτοί. Οπότε, σ' αυτο το μυστηριώδες παζλ που ονομάζεται "ανθρώπινες σχέσεις", εν τέλει το σημαντικό είναι να υπάρχει κοινός τρόπος σκέψης κι απ' τους δύο. Να συνεννοούνται σε βασικά ζητήματα, όπως η ζήλεια.

Edited by Sonya
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Να μου ζήσεις, Χριστίνα μου! Συμφωνώ απολύτως, αν και το διηγηματάκι το είχα γράψει πριν μπω στο φόρουμ και δεν έχει σχέση με κανέναν από τους δυο Ντίνους.

 

mman, νομίζω ότι είμαστε εντός θέματος μια χαρά, η πλάκα εξυπακούεται, μη σου πω είναι το ζητούμενο.

 

Αντώνη, μην τα πετάς έτσι απότομα αυτά (μαζί σου; θα μας παρεξηγήσει η Κατερίνα σουlaugh.gif ). Και ποιος σου είπε ότι εμένα είναι του γούστου μου τα...χμ...ομαδικά αθλήματα; (Εσύ είσαι του paintball!laugh.gif) Αν για σένα είναι το ίδιο αυτά με την απουσία ζήλιας, σε βρίσκω συντηρητικό.

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Η σχέση μου με την ζήλεια υπήρξε η εξής: τα είχα για δύο χρόνια μ' ένα παλικάρι που ζήλευε μέχρι και τον γάτο μου. Υπέφερα.

 

Ένα λεπτό. Αυτή η παθολογική ζήλια όπου ο ένας ζηλεύει και φοβάται και δημιουργεί καταστάσεις και σέρνει τη δυστυχία στη σχέση του, την καταλαβαίνω σαν αρρώστια.

 

Το να μπεις όμως στο σπίτι σου ανυποψίαστος και να πιάσεις τον άντρα σου / την γυναίκα σου να πηδιέται με άλλον πως το λέτε; Αρνείστε το συναίσθημα που μοιάζει να σε περεχύνουν με καυτό λάδι ή να σε γδέρνουν ζωντανό; Δεν θα πονέσεις; Δεν θα οργιστείς; Πως;

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

Σαφώς και είμαστε (ακόμα) εντός θέματος, αλλά μην αρχίζεις τα "Χριστίνα μου" πριν τη λασπομαχία της Κυριακής, γιατί ο κόσμος θα νομίζει ότι είναι στημένη, θα πέσει η ζήτηση για τα στοιχήματα και πώς θα ζήσει ο μπούκης...

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Τόοοσο πολύ ανυπομονείς, Μιχάλη, να παλέψουμε σε λάσπη φτιαγμένη από μπύρες και τα εντόσθια του διοργανωτή;laugh.gif

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sonya

Αγνοώ επιδεικτικά τα σχόλια του κ. Μανωλιού κι απαντώ στον φίλτατο Ντίνο (χωρίς κτητικό):

 

Ωραία, τον έπιασα να με κερατώνει. Βάση του χαρακτήρα μου, θα ζητήσω πολύ ευγενικά συγγνώμη που διέκοψα τις ευχάριστες δραστηριότητές του και θα την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια. Αφού κάτσω για λίγο μόνη μου να σκεφτώ πώς και γιατί, θα επιστρέψω με ερωτήσεις: πώς και γιατί και τι σημαίνει αυτό. Αν δω ότι δεν την παλεύω ούτε καν με τις ερωτήσεις, δεν θα επιστρέψω καθόλου. Αν δεν την παλεύω μετά τις ερωτήσεις, θα ξαναφύγω και τέλος. αν την παλεύω, θα μείνω. Αλλά δε νομίζω να έμενα, δεδομένου ότι μετά θα ήμουν, εκ των πραγμάτων, δέσμια της αμφιβολίας και, ως εκ τούτου, η οποιαδήποτε εμπιστοσύνη θα χανόταν. αλλά ζήλειες, υστερίες και λοιπές παράνοιες, με καμία Παναγία.

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Ωραία, τον έπιασα να με κερατώνει. Βάση του χαρακτήρα μου, θα ζητήσω πολύ ευγενικά συγγνώμη που διέκοψα τις ευχάριστες δραστηριότητές του και θα την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια. Αφού κάτσω για λίγο μόνη μου να σκεφτώ πώς και γιατί, θα επιστρέψω με ερωτήσεις: πώς και γιατί και τι σημαίνει αυτό. Αν δω ότι δεν την παλεύω ούτε καν με τις ερωτήσεις, δεν θα επιστρέψω καθόλου. Αν δεν την παλεύω μετά τις ερωτήσεις, θα ξαναφύγω και τέλος. αν την παλεύω, θα μείνω. Αλλά δε νομίζω να έμενα, δεδομένου ότι μετά θα ήμουν, εκ των πραγμάτων, δέσμια της αμφιβολίας και, ως εκ τούτου, η οποιαδήποτε εμπιστοσύνη θα χανόταν. αλλά ζήλειες, υστερίες και λοιπές παράνοιες, με καμία Παναγία.

 

Καλή απάντηση. Εκ του καναπέως. Στην πράξη σε θέλω.

 

Νηφάλια κι εγώ μπορώ να το φιλοσοφίσω. Στη βράση όμως πως να σχηματίσεις σκέψη; Αυτό που έζησα προσωπικά ήταν τηλεφώνημα από εκείνη, η οποία κλαίγοντας μου είπε ότι είναι σπίτι του και ότι θα περνούσε την νύχτα μαζί του. Έκλαψα, παρακάλεσα, δεν της άλλαξα γνώμη. ¨εζησα όλη τη νύχτα σα να με γδέρναν ζωντανό. Και όχι δεν ήταν το τέλος της σχέσης μας. Μείναμε μαζί λίγο ακόμα. Μου είναι απίστευτα δύσκολο να θυμάμαι εκείνο το βράδυ. Και ένα επώδυνο σημείο είναι ότι με πλήγωσαν χωρίς να μπορέσω να τους επιστρέψω τη χάρη.

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

[...] Το να μπεις όμως στο σπίτι σου ανυποψίαστος και να πιάσεις τον άντρα σου / την γυναίκα σου να πηδιέται με άλλον πως το λέτε; Αρνείστε το συναίσθημα που μοιάζει να σε περεχύνουν με καυτό λάδι ή να σε γδέρνουν ζωντανό; Δεν θα πονέσεις; Δεν θα οργιστείς; Πως;

 

Θα της την έλεγα (μετά και κατ' ιδίαν) όχι γι' αυτό που έκανε, αλλά επειδή δεν το έκανε διακριτικά.

Μέχρι εκεί.

Από κει και πέρα, είναι δικό της σώμα και (πρωτίστως) δική της ζωή. Δεν την έχω αγοράσει.

Η συνέχεια εξαρτάται από τις συνθήκες, και οι τελευταίες, όπως φαίνεται και από την απάντηση της Sonya, μπορούν να ποικίλουν πολύ.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Adicto

Θα της έσπαγα τα δόντια. Ειλικρινά...

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Θα της την έλεγα (μετά και κατ' ιδίαν) όχι γι' αυτό που έκανε, αλλά επειδή δεν το έκανε διακριτικά.

Μέχρι εκεί.

Από κει και πέρα, είναι δικό της σώμα και (πρωτίστως) δική της ζωή. Δεν την έχω αγοράσει.

 

Τάδε έφη ο συγγραφέας που βασανίζει, κακοποιεί, τεμαχίζει και δολοφονεί την ωραία του συμβία σε κάθε διήγημα που γράφει.

 

Ευχαριστώ mman, Sonya και wordsmith για την οπτική σας. Είστε καταπληκτικά κυβόργια.

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

1) Τάδε έφη ο συγγραφέας που βασανίζει, κακοποιεί, τεμαχίζει και δολοφονεί την ωραία του συμβία σε κάθε διήγημα που γράφει.

 

2) Ευχαριστώ mman, Sonya και wordsmith για την οπτική σας. Είστε καταπληκτικά κυβόργια.

 

1) Όχι ακριβώς. Όλ' αυτά τα κάνει συνήθως στον πρωταγωνιστικό του χαρακτήρα, που πολλές φορές τυχαίνει να είναι γυναικείος. Η ωραία του συμβία αντίθετα δεν κινδυνεύει από αυτή τη διαδικασία. Ευτυχώς, επιζεί κάθε φορά, αλώβητη.

 

2) Προσωπικά, αυτό θα το εκλάβω ως κομπλιμέντο. Ευχαριστώ.:rolleyes: Και μην ανησυχείς, δεν είσαι ο πρώτος που φρικάρει όταν ακούει κάτι τέτοια.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Drake Ramore

 

 

Νηφάλια κι εγώ μπορώ να το φιλοσοφίσω. Στη βράση όμως πως να σχηματίσεις σκέψη; Αυτό που έζησα προσωπικά ήταν τηλεφώνημα από εκείνη, η οποία κλαίγοντας μου είπε ότι είναι σπίτι του και ότι θα περνούσε την νύχτα μαζί του. Έκλαψα, παρακάλεσα, δεν της άλλαξα γνώμη. ¨εζησα όλη τη νύχτα σα να με γδέρναν ζωντανό. Και όχι δεν ήταν το τέλος της σχέσης μας. Μείναμε μαζί λίγο ακόμα. Μου είναι απίστευτα δύσκολο να θυμάμαι εκείνο το βράδυ. Και ένα επώδυνο σημείο είναι ότι με πλήγωσαν χωρίς να μπορέσω να τους επιστρέψω τη χάρη.

 

Ειλικρινά, ώρες -ώρες διαβάζω κάτι ποστ σου και μένω παγωτό!laugh.gif

Σε πήρε δηλαδή τηλέφωνο να σου πει οτι θα περάσει την νύχτα μαζί με τον άλλον (φαντάζομαι εννοείς οτι πηδήχτηκαν και δεν μιλούσαν για τον Παναθηναικό και τον Πάοκ) και εσυ μετά έμεινες μαζί της περισσότερο καιρό;

 

Γιατί;

 

Τελοσπάντων ....περίεργα πράγματα...

 

Εγώ συμφωνώ με την άποψη της Χριστίνας οτι η ζήλια είναι τελείως περιττή...για να μην κάνω quote τα δύο της ποστ:

+1

 

 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..