Jump to content
Sign in to follow this  
aScannerDarkly

Ώχρα

Recommended Posts

aScannerDarkly

2000 λέξεις και κάτι ψιλούλια.

 

 

Το όνομα Κομάλα είναι κλεμμένο (ή, φόρος τιμής, πείτε το όπως θέλετε) από το αγαπημένο μου βιβλίο. Κάποτε ίσως προκόψω να κάνω και το τόπικ που τόσον καιρό λέω ότι θα κάνω γι' αυτό.

 

 

88x31.png

Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Greece

Ochra.pdf

Share this post


Link to post
Share on other sites
Stanley

Σκάνερ, η ιστορία σου μου άρεσε αρκετά! Δεν έχει κάτι που μπορώ να της προσάψω από θέμα γραφής, ήταν πολύ προσεγμένη και δουλεμένη. Όμορφες περιγραφές με απλή γλώσσα, το κείμενο κυλούσε με ρυθμό και ροή, αβίαστα και με ευχαρίστηση.

Μου άρεσε επίσης το ότι μέσα στην καταθλιπτική ατμόσφαιρα σφήνωσες ωραία ελπιδοφόρες εικόνες(κάτι που π.χ δεν είδα να κάνει ο Mindtwisted στο κείμενό του, που έμοιαζε πολύ λίγο…).

Ωραία και η σύλληψη, αισθάνθηκα πράγματα για την πρωταγωνίστρια. Αυτό που με ενόχλησε λιγάκι ήταν μια στάλα μοιρολατρίας που πηγάζει από την ιστορία με όλους αυτούς του θεούς που καθορίζουν τη ζωή των ανθρώπων. Αν βάλω την λογική στην ιστορία σου, θα χάσει από μένα πολλούς πόντους, αλλά την βλέπω συναισθηματικά και συγγραφικά και μου αρέσει.

Συγχαρητήρια και καλή επιτυχία σου εύχομαι!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mesmer

Μια ιστορία με πολύ μελαγχολική ατμόσφαιρα και σίγουρα πολύ καλογραμμένη. Με μάγεψαν οι πληροφορίες για την μυθολογία της Κομάλα, τους ανθρώπους, τους θεούς, τις συνήθειες κτλ.

 

Η Ώχρα, σαν χαρακτήρας με σαγήνεψε. Η κατάρα της, ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόταν τον κόσμο, το μυστικό της… όλα ήταν εξαιρετικά και πολύ περίτεχνα δοσμένα. Και το όνομά της δένει απόλυτα με τον κόσμο της.

 

Στο σύνολό της ήταν μια πάρα πολύ καλή ιστορία.

Σου εύχομαι καλή επιτυχία στον διαγωνισμό.

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Πολύ ιδιαίτερη προσέγγιση του θέματος. Μου άρεσε. (Όπως πάντα, ξεχωριστός! )

Εκεί που περιέγραφες τους θεούς, θα ήθελα λίγο παραπάνω. Προσωπική εκτίμηση φυσικά, αλλά νομίζω πως βιάστηκες να το περάσεις αυτό το σημείο. Μου άρεσε αυτό που έκανες με τα χρώματα.

 

Όταν τελείωσα το διάβασμα, σου απάντησα με τη σκέψη μου "Όχι, δεν είναι έτσι". Αυτό σημαίνει πολύ καλά πράγματα για το κείμενο. Με άγγιξε, με έκανε να συμμετάσχω, να διαφωνίσω.

 

:thmbup:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mindtwisted

Πάρα πολυ ωραία ιστορία, γεμάτη χρώματα, πολύ ενδιαφέροντα δοσμένη, εμένα με μάγεψε. Επίσης πολύ συμπάθησα την Ώχρα, αν και ο τόπος που ζει είναι απαίσιος.

 

Αυτό που με πείραξε ήταν το τέλος, γιατί μου ήρθε πολύ απότομο. Περίμενα να συνεχιστεί η συζήτηση και δεν συμφωνώ και με τα λόγια του θεού.

 

Αλλά αυτό δεν μου χαλάει την αίσθηση της ιστορίας... Καλή επιτυχία!!!!:bounce8:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Valkyries

Υπέροχη, τη λάτρεψα!

 

Οι περιφραφές, η υπόθεση και όλα με έκαναν να ανυσηχήσω για την τύχη της Όχρας, ειδικά όταν ήρθε εκείνος ο θεός να την πάρει. Και πολύ ωραίο και το τέλος αν και θα θελα να το συνέχιζες λίγο παρακάτω...

 

Καλή επιτυχία σου εύχομαι!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Adicto

Άλλη μία πανέμορφη ιστορία σου...

Δεν έχω πολλά να πω εδώ, όπως ποτέ σχεδόν δεν έχω να πω πολλά σε ιστορίες που μου αρέσουν τόσο πολύ. Η ατμόσφαιρα απόγνωσης και εγκατάλειψης, η μουντάδα, το "μαύρο" σύμπαν που έπλασες, με τράβηξαν μέσα στην ιστορία και με κράτησε εκεί ως το τέλος.

 

υγ χτες αγόρασα το Πέδρο Πάραμο:devil2:

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Πολύ ωραία και ατμοσφαιρικά γραμμένο και πολύ ενδιαφέρων ο κόσμος που περιγράφεις. Αλλά από υπόθεση δεν κατάλαβα αν συμβαίνει κάτι. Μου πήρε αρκετή ώρα να καταλάβω ότι η Ώχρα είναι άνθρωπος και όχι τοπωνύμιο. Τέλος πάντων, έστω και για τις περιγραφές, αξίζει.

 

Edit για να σβήσω τη φράση με την οποία διαφωνεί ο Adicto. Έχεις δίκιο, δεν το σκέφτηκα.

Edited by wordsmith

Share this post


Link to post
Share on other sites
Adicto

edit friends.gif

Edited by Adicto

Share this post


Link to post
Share on other sites
aScannerDarkly

υγ χτες αγόρασα το Πέδρο Πάραμο:devil2:

 

Η ζωή σου πρόκειται να αλλάξει.....

Share this post


Link to post
Share on other sites
white_unicorn

:thmbup: Μου άρεσε η ιστορία σου.... είχε μια μελαγχολική ατμόσφαιρα (όπως είπε και μια φίλη είναι ατμοσφαιρική :devil2: ) που σχεδόν μπορούσες να νιώσεις τις μυρωδιές των νεκρών φύλλων (ίσως να μυρίζω τα βρεγμένα νεκρά φύλλα εδώ φυσικά, αλλά ταιριάζουν στην ιστορία.... :chinese: )

 

Κάποια συναισθήματα απλά δεν εκφράζονται με ένα πληκτρολόγιο, ( :devil2: ούτε με περισσότερα φυσικά!) οπότε, θα αφήσω του υπόλοιπους να σχολιάσουν πιο εκτενώς....

 

Θα πω μόνο, πως είναι από τις αγαπημένες μου ιστορίες του διαγωνισμού και τώρα λέω να πάω να συναντήσω την Ώχρα και τους Θεούς της.... καλή επιτυχία

Share this post


Link to post
Share on other sites
Lady Nina

Ολοκληρώνοντας την ανάγνωση της ιστορίας, έμεινα με μια αίσθηση κενού, παρά το ηθικό δίδαγμα που προκύπτει σχετκά με τη ζωή και το θάνατο, καθώς το κείμενο κόβεται αρκετά απότομα και ο αναγνώστης δεν μαθαίνει τί απέγινε τελικά η Ώχρα. Κι αφού ξεκινήσαμε με τις παραλείψεις του διηγήματος, ας αναφέρω ακόμα ένα που, αν και όχι σοβαρό ως ατόπημα, πιστεύω θα βελτίωνε πολύ τη ροή και τη συνοχή του. Αναφέρομαι στην παράγραφο, όπου γίνεται περιγραφή των θεών, η οποία παρεμβάλλεται σε κάποιο σημείο του κειμένου χωρίς να υπάρχει ομαλή μετάβαση. Κατά την προσωπική μου άποψη, ίσως θα ήταν καλύτερα να τοποθετηθεί στην αρχή του κειμένου εκεί όπου γίνεται για πρώτη φορά αναφορά στους θεούς της Κομάλα. Αν εξαιρέσεις, λοιπόν, αυτά τα δύο ‘λαθάκια’ το διήγημα μου άρεσε τόσο για την ατμόσφαιρα που δημιουργεί, καθ’ότι καταφέρνει να πείσει τον αναγνώστη, όσο και για το εύρος του λεξιλογίου και των εκφράσεων. Επίσης, ωραία είναι και όλα τα διδακτικά νοήματα που βρίσκονται διάσπαρτα στο κείμενο, αν και κάποια από αυτά μοιάζουν ξένα στη ροή της ιστορίας, δεν έχουν ενσωματωθεί αρκούντως σε αυτή. Ο χαρακτήρας της Ώχρας, όπως και όλων των άλλων κατοίκων της Κομάλα, είναι πολυδιάστατος και μεταλλασσόμενος από τη μία όψη στην άλλη αστραπιαία, κάτι που τους κάνει, για μένα (και ίσως φανεί παράξενο αυτό), ρεαλιστικούς. Για την πειστική ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε μέσα από μια ωραία γραφή, σου αξίζουν συγχαρητήρια, aScannerDarkly!

 

 

Καλή επιτυχία στο διαγωνισμό!

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Ένας απελπιστικός κόσμος πανέμορφα δοσμένος, με εκπληκτικές περιγραφές. Η καταπίεση των θεών και η αδυναμία φυγής από το πεπρωμένο τόσο εκνευριστικά ελληνικά σε νοοτροπία, δίνει μια σκληρότητα στο κείμενο απόλυτα ταιριαστή.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienor

Οι εικόνες είναι υπέροχες, οι λέξεις πανέμορφες, το στυλ το γνωστό σου, πηγαία μελαγχολικό με προεκτάσεις φιλοσοφίας και με λιγώνει. Αλλά γαμώτη μου, το ξαναδιάβασα μία για να βρω το μυστικό κι άλλη μία για να καταλάβω τι έγινε. Κι ακόμα δεν ξέρω τι έγινε. Τελείωσα κι έψαχνα την επόμενη σελίδα κι ύστερα διαβάζοντας τα σχόλια σιγουρεύτηκα πως ή δεν είχα διαβάσει το σωστό αρχείο ή πως είμαι εντελώς χαζή. Θα ξαναπροσπαθήσω, ειλικρινά, αλλά έχω την εντύπωση πως δεν την παλεύω καθόλου σε αυτό το διαγωνισμό... Είναι πάρα πολλές οι ιστορίες που δεν καταλαβαίνω ούτε το απλό: τι έχει γίνει. :(

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Όμορφο κείμενο κι ωραία κατάληξη. Η ιδέα μου άρεσε πολύ πριν καν το διαβάσω, βλέπεις έχω γράψει χιλιάδες λέξεις σε παρόμοιο θέμα! Η εκτέλεση ήταν λίγο περισσότερο αργή από όσο θα ήθελα, ενώ δεν είχε πλοκή –που για τόσο μικρό κείμενο δεν το θεωρώ μειονέκτημα. Ο τρόπος που τέθηκε η ερώτηση στο τέλος μου άρεσε από τη μία, από την άλλη κάπου δεν το περίμενα, ίσως επειδή χάθηκα λιγάκι στις περιγραφές. Ίσως ήθελε λίγο σαφέστερη προοικονομία στο θεό. Πάντως το τέλος ήταν δυνατό και εύστοχο και μου άφησε καλή αίσθηση.

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Αλχημιστής

Παρουσιαζεις εναν σκοτεινο και μιζερο κοσμο, με πανεμορφες περιγραφες που μου δημιουργησαν δεος.

Το αναποφευκτο του θανατου που μας περιμενει ολους και ο φοβος του ανθρωπου για το αγνωστο και το σκοτεινο, θιγονται με ομορφο οσο και σκληρο τροπο.

 

Τελειωνοντας την αναγνωση του διηγηματος, μου ειχε δημιουργηθει μια αισθηση ελπιδας. ενα φως που διαφαινεται στο σκοταδι. Απο την αλλη, δεν ξερω αν αυτο ηθελες να περασει ως συναισθημα, γιατι:

 

αν και το διαβασα δυο φορες δεν ειμαι σιγουρος αν καταλαβα το μυστικο. ο κοσμος που πηγαινει η Ωχρα οταν κλεινουν τα φωτα ειναι αυτος των νεκρων ή το αντιθετο;

 

 

Επισης, οπως προαναφερθηκε:

η παραγραφος με την περιγραφη των θεων ηταν δωσμενη με μεγαλειωδη τροπο και μου δημιουργησε μια εικονα με τεσσερις γιγαντοσωμους αντρες που καθονται σε αντικριστους θρονους, σε ενα ναο πανω απο τα συννεφα. κατι σαν το δωδεκαθεο στον Ολυμπο. Παρολα αυτα, εμφανιζεται καπως αποτομα στο κειμενο. ισως, θα ταιριαζε καλυτερα στην αρχη.

 

 

Πολυ καλη γραφη και χρηση του λογου σε μια ωραια ιστορια, απο την οποια περιμενα κατι περισσοτερο γυρω απο το μυστικο και λιγο περισσοτερο φως μεσα στο σκοταδι. Συγχαρητηρια!

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
khar

 

 

 

Πολύ καλή γραφή, έντονες εικόνες, εξαιρετικά δυσάρεστο θέμα, όχι όμως ψεύτικo. Στο γνώριμο στυλ σου όπου αν σε κερδίσει ο ρυθμός και η ατμόσφαιρα δεν αναζητάς την πλοκή και την κορύφωση. Βρήκα κάπως περιττό το σκηνικό με τους θεούς και την κατάρα που κουβαλάν όλοι οι κάτοικοι, αφού δεν φάνηκε να εξυπηρετεί ιδιαίτερα την ιστορία και προετοιμάζει τονα ναγνώστη για νουβέλα, έτσι όπως είναι στην αρχή του διηγήματος. Μου άρεσε, αν και με «ταλαιπώρησε» ψυχικά. Αυτο που εκτιμώ στις ιστορίες σου, είναι ότι έχουν πάντα κάτι να πουν, ακόμα κι αν δεν αρέσει στον αναγνώστη,

 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
KELAINO

Γιες! Γιες!... είμαι και λίγο sucker για κάτι τέτοιες ατμοσφαιρικές καταστάσεις, ειδικά όταν δεν είναι αυτοσκοπός αλλά έχουν και κάτι να πουν.

Όσο διάβαζα, τριγυρνούσε στο μυαλό μου εκείνη η φράση από την ελληνική μετάφραση του "γυρίστε το γαλαξία" (στο περίπου): "όλη η γκάμα των αποκρουστικών χρωμάτων, από το υπέρλεπρο ως το υπεργλοιώδες". Γούσταρα απύθμενα.

 

Αλλά με χάλασε κάπως το τέλος. Εκεί που διάβαζα, είχα πάρει φόρα, φόρτωνα, γυάλιζε το μάτι μου, έλεγα "ναι ναι δώσε", ξαφνικά τέλειωσε και μ' άφησε μ' ένα "Ε?"

 

Εκεί που εμφανίστηκε ο τύπος ήταν το υπερουάου, όμως.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienor

*****Φαντάζομαι πως είναι αυτονόητο, αλλά μην ανοίξετε για κανένα λόγο το σπόιλέρ μου αν δε διαβάσετε πρώτα την ιστορία και δεν έχετε βγάλει τα δικά σας συμπεράσματα. Ούτε από περιέργεια, θα είναι απλά χαζό και θα τη χαλάσετε στο μυαλό σας.

 

 

Το λοιπόν, πάμε ξανά. Ευτυχώς, ευτυχώς λέγω που γράφεις τόσο πολύ όμορφα. Θα είχα φάει τα σωθικά μου αν είχα διαβάσει μια ιστορία τόσες φορές και δεν ήταν γραμμένη με τόσο τόσο πανέμορφες λέξεις και φοβερές εικόνες όσο αυτή εδώ.

 

 

Τι κατάλαβα (τελικά): Έχεις στήσει ένα εκπληκτικό σέτινγκ, έναν κόσμο στον οποίο βασιλεύουν κάποιοι τρομεροί θεοί και κάθε κάτοικος έχει μια κατάρα. Ένας από αυτούς τους κατοίκους είναι η Ώχρα της οποίας η κατάρα είναι το να μη μπορεί να δει την ομορφιά, εκτός από πολύ μικρές εξαιρετικές περιπτώσεις. Έχει βρει έναν τρόπο να την ανέχεται την κατάρα της και να μπορεί να ζήσει μαζί της, βλέποντας τον κόσμο που θέλει να βλέπει και ξεγελώντας τους θεούς -από τους οποίους προέρχεται η κατάρα. Μαθαίνουμε και κάποια πράγματα για τη ζωή της, ότι έχει φίλο παππού και μια φίλη με δικά τους προβλήματα και ενώ για λίγο μπορεί να νιώσει μαζί τους καλά ύστερα λειτουργεί η κατάρα της και βλέπει τα στραβά τους και δεν τους αντέχει. Και πάμε τώρα στα γεγονότα: μια από αυτές τις φορές που κάνει το τέχνασμά της, εμφανίζεται μπροστά της κάποιος από τους θεούς -υποθέτω ο μαύρος. Της λέει ότι πάντα το ήξερε αυτό που κάνει και είναι όμορφος. Η Ώχρα πεθαίνει έχοντας μάθει ότι όλα αυτά που ζούσε ήταν ένα χαιρέκακο ψέμα το οποίο παιζόταν στον μυαλό της.

 

Τι μου λείπει: Η σύνδεση. Δε μπορώ να κάνω τη σύνδεση. Δε μπορώ να τα δέσω όλα μαζί και να καταφέρω να καταλήξω πως αυτή η ιστορία μου λέει αυτό και να το διατυπώσω.

 

Τι συνδυασμούς έχω προσπαθήσει να κάνω:

1. Εκεί που έχεις τελειώσει να μας λες για τους φιλοξενούμενους τελειώνει παράγραφος, έχει κενό, και η επόμενη παράγραφος ξεκινάει ως εξής: "Ήταν μια από εκείνες τις μέρες σήμερα" και συνεχίζει με το τέχνασμά της. Κι εγώ πίστευα πως ήταν μια από εκείνες τις μέρες που την επισκέπτονταν και προσπαθούσα να συνδέσω τους δύο φίλους της με το τέχνασμά της. Ειδικά εκεί που έφτανα στο ότι θα κατέβει στην πόλη και θα βρει ποτό και χαμόγελα πραγματικά -από άλλους δηλαδή κι όχι από τους φίλους της, ξαναγύρναγα, το ξαναδιάβαζα όλο από την αρχή και ξανασκάλωνα. Δεν τα κατάφερα να βγάλω άκρη από αυτό.

2. Το δεύτερο, που το εντόπισα :p, αμέσως μετά ξεκινάει να περπατάει στο μονοπάτι. Ξαναβρίσκεται στην πόρτα της και περιμένει το θεό. Τελειώνει η κουβέντα τους μέσα στο σπίτι, μικρό κενάκι και πάλι εικόνα τον ακολουθεί στο μονοπάτι. Εδώ, αφού πέρασα και ξαναπέρασα τη σελίδα αρκετές φορές, γυρνούσα και ξαναδιάβαζα από την αρχή για να δω όλα όσα έλεγες για το τέχνασμα. Πίστευα πως δεν έχει γίνει η σκηνή στ' αλήθεια, πως της έσπασε για λίγο ο θεός το τέχνασμα κι ύστερα παγιδεύτηκε ας πούμε εκεί. Τέσπα, δε μπορούσα να καταλάβω τι γίνεται εκεί. Τώρα, ψυχραιμότερα, έχω υποθέσει πως είναι απλά λαθάκι το ότι ξεκινάει να κατεβαίνει το μονοπάτι κι ύστερα ξαναβρίσκεται στην πόρτα. Πως απλά σου ξέφυγε.

3. Τρίτο, το οποίο και δεν έχω καταφέρει να βρω γιατί το πίστευα και που με μπέρδεψε το κείμενο, είναι πως θεωρούσα πως το κορίτσι και ο παππούς είναι άλλες εκφράσεις της Ώχρας. Πως αντανακλούσαν δύο στοιχεία του εαυτού της ακόμα, τα οποία δε μπορούσα να εντοπίσω κι να τα ονομάσω. Αρχικά, για το κορίτσι, στην πρώτη ανάγνωση δε μπόρεσα καν να ξεχωρίσω πως υπήρχε όντως κι ένα άλλο κορίτσι κι αφετέρου αφού σχημάτισα αυτή την εντύπωση και για τον παππού, ότι ήταν κάτι σαν την ασχήμια της ψυχής της, κι ότι ύστερα, όταν παγιδεύτηκε ας πούμε στο όνειρο, έμεινε εκεί μόνο το όμορφο κορίτσι.

 

Τώρα, ας σου πω για αυτά για τα οποία είμαι σίγουρη πως τα έχω πιάσει καλά:

 

Το σέτινγκ. Είναι υπέροχο. Έχεις στήσει για μόλις τέσσερις σελίδες διήγημα έναν απίστευτο κόσμο τον οποίο μου τον παίρνεις πάρα πολύ γρήγορα. Μόλις που τον έχω γνωρίσει και θέλω κι άλλο.

Το παιχνίδι της Ώχρας είναι εκπληκτικά δεμένο μέσα στον κόσμο. Από τη διαδικασία του μέχρι τα αποτελέσματά του είναι εκπληκτικό και κατά έναν εξαιρετικά παράδοξο τρόπο δείχνει ταυτόχρονα ρεαλιστικό και μαγικό.

 

Δυο φρασούλες με δυο χαζές λεπτομέρειες, αλλά αφού το έχω λιώσει να μη στις πω? :p

Κι ας τους πετούσε κάθε φορά έξω, ανάμεσα σε ουρλιαχτά, με την ανάσα της μόλις που να βγαίνει από το στόμα, κι ας άκουγε κάθε φορά να της λένε ότι κανένας άλλος δε θα μπορούσε να σε(--> Θα έλεγα να το κάνεις την, γιατί όλο το υπόλοιπα είναι γραμμένο έτσι, σε τρίτο ενικό) ανεχτεί, κανένας άλλος δεν έρχεται εδώ γιατί κανένας δε θα άντεχε τη συμπεριφορά της.

 

Κάποιος προχωρούσε στο πέτρινο μονοπάτι. Η φιγούρα του δεν της θύμιζε κάποιον.

 

 

Τώρα, για τα όσα μου λείπουν ακόμα, πρέπει να σου πω ότι στην πρώτη ανάγνωση ξέχασα το συγγραφέα πίσω από το κείμενο. Κι αυτό για μένα, με τις δικές σου ιστορίες είναι πολύ κακό. Ξέχασα ουσιαστικά πως έχω ξαναδιαβάσει ιστορία σου και έπαθα το σοκ που είχα ίσως πάθει και την πρώτη φορά που διάβασα κάτι δικό σου.

Αφενός, είσαι ένας καλός συγγραφέας και για αυτό, επειδή σου είναι εύκολο να γράψεις έτσι που να κάνεις τον άλλο να αγαπά τις γραμμές σου, πιστεύω πως αυτό εδώ δεν το έχεις δουλέψει όσο θα μπορούσες. Αφετέρου, είσαι ένας ιδιαίτερος συγγραφέας. Κι αυτός είναι κι ο λόγος που θεωρώ κακό το να ξεχάσω πως διαβάζω δικό σου κείμενο. Γιατί αν για παράδειγμα δεν έχεις διαβάσει ποτέ σου Μπόρχες, στο πρώτο κείμενο τρως μια σφαλιάρα που δεν ξέρεις από που σου ήρθε, αλλά το δέκατο το απολαμβάνεις εξαιρετικά πολύ. (Οκ, δε σε συγκρίνω, προσπαθώ απλά να σου δώσω να καταλάβεις τι εννοώ έτσι? :p) Έτσι λοιπόν δεν κατάφερα να το ευχαριστηθώ αυτό όσο θα μπορούσα, επειδή πάρα πολύ απλά ξέχασα πως ήταν δικό σου.

Edited by Nienor

Share this post


Link to post
Share on other sites
aScannerDarkly

Εμμ, απαντήσεις δεν μπορώ να δώσω ακόμα, αλλά τι να πω.... Ευχαριστώ πάρα πάρα πάρα πολύ που ασχολήθηκες κι έψαξες τόσο πολύ την ιστορία μου. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή. Ευχαριστώ

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienor

Παρακαλώ κύριος, ήτανε θέμα τιμής. Δε μπορούσα να δεχτώ ότι ηττηθήκαμεν σε θέματα κατανόησης :p

Share this post


Link to post
Share on other sites
dagoncult

Παίζει θλίψη εδώ, και βαριά ατμόσφαιρα. Κάποιες εικόνες είναι πολύ δυνατές. Νομίζω ότι άκουγα τον αφηγητή στο πρώτο μισό ή και παραπάνω (περίπου) της ιστορίας. Σε ένα-δυο-τρία σημεία ίσως υπήρξαν μερικές μεγάλες προτάσεις που με δυσκόλεψαν. Όταν σταμάτησα να ακούω τη φωνή του αφηγητή, επιταχύνθηκε ο ρυθμός μου. Προς το τέλος, που μπήκε και ο διάλογος, ο ρυθμός έγινε ακόμα πιο γρήγορος. Το κλείσιμο λίγο ακατανόητο και το ‘μυστικό’ όχι πολύ μπροστά. Ο λυρισμός σε κάποια σημεία, επιτυχημένος.

 

ΥΓ:

«Χαμογέλασε κι αυτή, τίναξε λίγο χιόνι από τα μαλλιά της – ξανθά στο λευκό φως και πήρε το δρόμο προς τα κάτω. Κάποιος προχωρούσε στο πέτρινο μονοπάτι. Η φιγούρα του δεν της θύμιζε κάποιον. Φορούσε ένα μακρύ, σκούρο μάλλινο παλτό και τα μαλλιά του έπεφταν χυτά στους ώμους. Στάθηκε στην πόρτα παρακολουθώντας τον να ανεβαίνει. Έδειχνε νέος, με παράστημα επιβλητικό, και σκαρφάλωνε τη γλιστερή ανηφόρα χωρίς κόπο.»

 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Big Fat Pig

Πολύ όμορφο! Κι εγώ το βρήκα πολύ καλογραμμένο γεμάτο ζωντανές εικόνες. Στα πολύ θετικά θέλω να τονίσω το πόσο επιτυχημένα λειτούργησε η χωρίς εντυπωσιασμούς αφήγηση αλλά και η διακριτική χρήση του θέματος. Μπράβο!

 

 

Επισημάνσεις...

 

Ο κόσμος της Ώχρας είναι θλιβερός και κατάμαυρος. Εκεί που κάποιος βλέπει ένα

φθινοπωρινό τοπίο, σαγηνευτικά μελαγχολικό, η Ώχρα βλέπει σκοτεινά, μαύρα δέντρα

που ρουφάνε το θάνατο με τις ρίζες τους...

 

Και συνεχίζεις με αυτό τον τρόπο όλη την παράγραφο. Δηλαδή πόσο σκοτεινή και απαισιόδοξη είναι η οπτική της Ώχρας ενώ αμέσως μετά λές:

 

Αλλά οι θεοί της Κομάλα δεν ήταν τόσο σπλαχνικοί μαζί της. Γιατί την άφησαν να μπορεί να διακρίνει κάποια φωτεινά ψήγματα ομορφιάς, να ξεχωρίζει ένα εκτυφλωτικό άλικο λουλούδι ανάμεσα στα νεκρά φύλλα και τα πεσμένα σάπια κλαδιά. Να μπορεί να θαυμάσει ένα ρυάκι να αστράφτει κάτω από το φως του πρωινού και να ακούσει το κελάρυσμά του.

 

(Καταπληκτικές εικόνες και στις δύο παραγράφους!)

Τέλος το δικαιολογείς ως εξής.

 

Γιατί το Κακό χωρίς το Καλό, η θλίψη χωρίς τη χαρά και η ασχήμια χωρίς την

ομορφιά δε σημαίνουν τίποτα. Σαν θάνατος δίχως ζωή.

 

Εξηγούμαι

 

Δεδομένο 1 (αντιλαμβάνομαι από το μέχρι τώρα ανάγνωσμα):

Ο κόσμος της Κομάλα είναι μαύρος.

 

Δεδομένο 2 (αντιλαμβάνομαι από την πρώτη παράγραφο που παραθέτω):

Η Ωχρα τα βλέπει όλα μαύρα.

Δηλαδή έτσι όπως πραγματικά είναι; Ή σε αντίθεση με τους υπόλοιπους κατοίκους της Κομάλα;

 

Δεδομένο 3 (αντιλαμβάνομαι από την δεύτερη παράγραφο που παραθέτω):

Η Ώχρα δεν τα βλέπει όλα μαύρα. Μπορεί να διακρίνει το φως μέσα στο σκοτάδι.

Δηλαδή έτσι όπως πραγματικά είναι; Ή σε αντίθεση με τους υπόλοιπους κατοίκους της Κομάλα;

 

Ομολογώ ότι τα παραπάνω με μπέρδεψαν λίγο με αποτέλεσμα η Ώχρα να χάσει λίγη από την πειστικότητά της ως χαρακτήρας.

 

Συγγνώμη που μετέτρεψα το πανέμορφα ποιητικό κειμένό σου σε μαθηματική πράξη!

 

 

Εύχομαι καλή επιτυχία στον διαγωνισμό!

Edited by Big Fat Pig

Share this post


Link to post
Share on other sites
TheTregorian

Scanner, όπως πάντα έχεις γράψει μια ιστορία μ' έναν πολύ ωραίο τρόπο. Οι εικόνες ξεπετάγονται μπροστά μου καθώς διαβάζω, το κείμενο και τα συναισθήματα που "εγκλωβίζει" με καταλαμβάνουν και πάντα, στο τέλος, μένω μ' ένα χαμόγελο στα χείλη. Όμως κάτι μου 'λειπε... δεν ξερω τι και λυπάμαι που το λέω έτσι αόριστα. Νομίζω απλά ότι θα 'θελα και κάτι παραπάνω για την Ώχρα και τον κόσμο της. Πάντως, πρόκειται γι' άλλη μία πολύ καλή σου ιστορία! Μπράβο! Καλή επιτυχία!:thmbup:

Edited by TheTregorian

Share this post


Link to post
Share on other sites
Rixardogios

 

Πάρα πολύ όμορφη και σκοτεινή ιστορία, με μεγάλες δόσεις μελαγχολίας σε όλη της την έκταση. Μ'αρέσει cool.gif

Το τέλος μου ήρθε λίγο περίεργα, θα ήθελα κάτι περισσότερο τραγικό.. δεν ξέρω

Γενικά όμως thumbs up! thumbsup.gif

 

 

 

Καλή επιτυχία!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..