Jump to content
BladeRunner

Λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία

Recommended Posts

BladeRunner

Όνομα ταυρομάχου (Nombre de torero, 1994)

Έκτο βιβλίο του Λουίς Σεπούλβεδα που διαβάζω, και είναι το δεύτερο καλύτερο του συγγραφέα που έχει τύχει να πιάσω στα χέρια μου, μετά το μάλλον αξεπέραστο "Ένας γέρος που διάβαζε ιστορίες αγάπης", που διάβασα πριν από τεσσεράμισι και πλέον χρόνια. Πραγματικά πολύ καλογραμμένο, εξαιρετικά απολαυστικό και με τον τρόπο του συναρπαστικό μυθιστόρημα, το οποίο με κράτησε στην τσίτα από την αρχή μέχρι το τέλος. Η ιστορία είναι αρκετά απλή, όμως ο συγγραφέας την απογειώνει με το μοναδικό στιλ γραφής του, η οποία διακρίνεται για τις γλαφυρές περιγραφές σκηνικών και γεγονότων, το μαύρο χιούμορ και τον έντονο κυνισμό. Φυσικά δεν λείπουν τα σχόλια πολιτικής και ιδεολογικής φύσεως, μιας και ο Σεπούλβεδα είναι γνωστός για τις πολιτικές του ανησυχίες και τους αγώνες που έχει δώσει για τα πιστεύω του. Είμαι σίγουρος ότι κάποιοι από τους χαρακτήρες του βιβλίου είναι βγαλμένοι από την πραγματική ζωή, βασίζονται δηλαδή σε ανθρώπους που γνώρισε ο ίδιος ή που άκουσε να μιλάνε γι'αυτούς. Τέλος πάντων, το βιβλίο πραγματικά το απόλαυσα από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα, τόσο χάρη στην ενδιαφέρουσα πλοκή, όσο κυρίως χάρη στη γραφή και την ένταση που έβγαζε η όλη αφήγηση της ιστορίας. 

8.5/10

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

1139932033_.jpg.a74395073825218b84290a09218ad172.jpg

Ερνέστο Σάμπατο - Περί ηρώων και τάφων

Τον Μάρτιο του 2016 διάβασα το "Το τούνελ", ένα σχετικά μικρό βιβλίο που όμως με κούρασε και δεν με άγγιξε σε σχεδόν κανένα σημείο του. Ίσως να μην του έδωσα την αρμόζουσα προσοχή, ίσως να μην είχα και την κατάλληλη διάθεση τότε για τέτοιου είδους βιβλία, πάντως δεν μου άρεσε. Όμως τον συγγραφέα δεν τον διέγραψα και, μάλιστα, είπα να πάρω μαζί μου στις φετινές καλοκαιρινές διακοπές το συγκεκριμένο τούβλο, απλά και μόνο για να δοκιμάσω τις αντοχές μου.

Οποία έκπληξις! Το βιβλίο πραγματικά με ενθουσίασε. Μιλάμε για ένα τούβλο 683 σελίδων (διάβασα την ωραία μετάφραση των εκδόσεων Μεταίχμιο), το οποίο ζήτημα να με κούρασε ή να με μπέρδεψε σε δυο-τρία σημεία, δηλαδή σε πολύ, μα πολύ λίγες σελίδες (τις οποίες με απόλαυση ξαναδιάβασα!). Ο Σάμπατο κατάφερε να με υπνωτίσει και να με μπάσει σ'έναν κόσμο σκοτεινό και ολίγον τι παρανοϊκό, να με κάνει ένα με τους ιδιαίτερους χαρακτήρες και τα δύσκολα προβλήματά τους. Αν και πρόκειται για ένα βιβλίο αρκετά βαρύ (τόσο κυριολεκτικά, όσο κυρίως μεταφορικά), πολυσύνθετο και περίπλοκο εδώ και κει, εντούτοις το διάβασα σαν να ήταν κάποιο καταιγιστικό θρίλερ με χαλαρή γραφή. Για πολλές ώρες ξέχασα το καλοκαίρι, τα παγωτά, τις παραλίες, τις γκόμενες με τα αποκαλυπτικά μαγιό (λέμε τώρα!), και βυθίστηκα στο καταθλιπτικό σύμπαν του.

Η γραφή του Σάμπατο είναι αν μη τι άλλο εξαιρετική, διεισδυτική και οξυδερκής, γεμάτη δυνατές εικόνες, έντονα συναισθήματα και βαθύτερα νοήματα για τη ζωή. Όπως πολύ σωστά λέει το οπισθόφυλλο της ελληνικής έκδοσης, πρόκειται για ένα σκοτεινό έπος πάθους, φιλοσοφίας και παράνοιας στο Μπουένος Άιρες, το οποίο δεν θα αφήσει αλώβητο κανέναν σκεπτόμενο αναγνώστη. Ίσως να μην είναι ιδιαίτερα καλοκαιρινό ανάγνωσμα, αλλά οι μεσημεριανές ώρες της καλοκαιρινής ραστώνης καμιά φορά βοηθούν στο να κυλήσουν σαν γάργαρο νερό μυθιστορήματα της λεγόμενης βαριάς λογοτεχνίας, όπως το συγκεκριμένο. Τολμήστε το!

Υ.Γ. Τελικά θα ξαναδιαβάσω κάποια στιγμή το "Το τούνελ", μπας και τελικά έφταιγα εγώ και όχι το βιβλίο!

9.5/10  

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Σιλβίνα Οκάμπο & Αδόλφο Μπιόι Κασάρες - Όποιος αγαπά, μισεί (Los que aman, odian, 1946)

Το μικρό αυτό βιβλιαράκι το αγόρασα έναντι δυόμισι ευρώ από το παζάρι βιβλίου του 2012, αλλά τώρα εδέησα να το διαβάσω. Είναι η πρώτη φορά που διαβάζω κάτι της Σιλβίνα Οκάμπο, αλλά η δεύτερη του Αδόλφο Μπιόι Κασάρες, μιας και τον Μάρτιο του 2016 είχα διαβάσει το "Η εφεύρεση του Μορέλ", ένα βιβλίο που δυστυχώς δεν με είχε ενθουσιάσει (αλλά σίγουρα θα ξαναδιαβάσω, γιατί μάλλον το αδίκησα...). Λοιπόν, εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι ανάμεσα στο κλασικό "Ποιος το έκανε;" αστυνομικό μυθιστόρημα και την παρωδία του, με μια κάποια αγωνία αλλά και με δόσεις παραδοξότητας και σαρκαστικού χιούμορ. Αν το διαβάσει κανείς σαν κλασικό whodunit μυθιστόρημα, μάλλον θα απογοητευτεί, γιατί το μυστήριο δεν είναι δα και κάτι το τρομερό, ούτε σκοπός των συγγραφέων ήταν να γράψουν μια αμιγώς αγωνιώδη ιστορία μυστηρίου. Αν, όμως, το διαβάσει κανείς σαν κάποιου είδους παρωδία, σαν κάποιου είδους λογοτεχνικό παιχνίδι, τότε νομίζω ότι θα περάσει καλά, γιατί η γραφή είναι πολύ καλή και οξυδερκής, το όλο σκηνικό του ξενοδοχείου φοβερό και η ατμόσφαιρα εξαιρετική. Γενικά ήξερα τι περίπου να περιμένω και τελικά πέρασα καλά.

7.5/10

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Zeo Valdes, "Το καθημερινό τίποτα"

Ένα βιβλίο από αυτά που ή τα παρατάς απ' τις πρώτες σελίδες ή τα αφήνεις να σε παρασύρουν σε μία ανάγνωση χωρίς συγκεκριμένο λόγο. Αυτό τη γλίτωσε.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Spyrex

Luis Sepulveda - Hot line

Το βιβλίο αυτό περιέχει δύο νουβέλες, το Hot line και το Γιακαρέ. Πρόκειται για δύο αρκετά συμπαθητικές ιστορίες. Το γράψιμο δεν είναι τίποτα τρομερό, όμως οι ιστορίες έχουν κάποιες ωραίες στιγμές, ειδικά το Hot line. 

Luis Sepulveda - Το ημερολόγιο ενός ευαίσθητου killer

Ωραία ιστορία κι αυτή του Σεπούλβεδα με τον κεντρικό πρωταγωνιστή (έναν killer)  να μαστίζεται από τύψεις και να είναι και ερωτευμένος. Αρκετά ωραία η διείσδυση στις μύχιες σκέψεις του. Το γράψιμο, πάντως, και σε αυτό το βιβλίο δεν είναι κάτι τρομερό.

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Λουίς Σεπούλβεδα - Hot Line/Γιακαρέ (Hot Line/Yacaré, 1998)

Το μικρό αυτό βιβλιαράκι, που είναι και το έβδομο του συγγραφέα που διαβάζω, περιέχει δυο συμπαθητικές και καλογραμμένες ιστορίες, που όμως δε κατάφεραν να με εντυπωσιάσουν όπως άλλα γραπτά του Σεπούλβεδα. Κλασικά η γραφή είναι πολύ ωραία, με το γνωστό κυνικό χιούμορ, τις λιτές περιγραφές και τις πολιτικοποιημένες αναφορές, όμως οι ιστορίες μου φάνηκαν κάπως βιαστικές, χωρίς βάθος σε πλοκή και χαρακτήρες. Υπάρχουν, φυσικά, κάποιες ενδιαφέρουσες ιδέες εδώ και κει, ενώ επίσης οι ιστορίες έχουν ορισμένες πολύ ωραίες σκηνές, όμως αν μη τι άλλο ο Σεπούλβεδα έχει γράψει και καλύτερα πράγματα. Όπως και να'χει, η ώρα θα περάσει γρήγορα και αρκετά ευχάριστα με το βιβλίο αυτό, οπότε μια ανάγνωση σίγουρα την αξίζει.

6.5/10

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Spyrex
18 hours ago, BladeRunner said:

Λουίς Σεπούλβεδα - Hot Line/Γιακαρέ (Hot Line/Yacaré, 1998)

Το μικρό αυτό βιβλιαράκι, που είναι και το έβδομο του συγγραφέα που διαβάζω, περιέχει δυο συμπαθητικές και καλογραμμένες ιστορίες, που όμως δε κατάφεραν να με εντυπωσιάσουν όπως άλλα γραπτά του Σεπούλβεδα. Κλασικά η γραφή είναι πολύ ωραία, με το γνωστό κυνικό χιούμορ, τις λιτές περιγραφές και τις πολιτικοποιημένες αναφορές, όμως οι ιστορίες μου φάνηκαν κάπως βιαστικές, χωρίς βάθος σε πλοκή και χαρακτήρες. Υπάρχουν, φυσικά, κάποιες ενδιαφέρουσες ιδέες εδώ και κει, ενώ επίσης οι ιστορίες έχουν ορισμένες πολύ ωραίες σκηνές, όμως αν μη τι άλλο ο Σεπούλβεδα έχει γράψει και καλύτερα πράγματα. Όπως και να'χει, η ώρα θα περάσει γρήγορα και αρκετά ευχάριστα με το βιβλίο αυτό, οπότε μια ανάγνωση σίγουρα την αξίζει.

6.5/10

Ποια βιβλία του προτείνεις; Αν και δεν με έχει εντυπωσιάσει με τα δύο του βιβλία που έχω διαβάσει, οι ιστορίες του φεύγουν γρήγορα και έχει όπως είπες κάποιες ωραίες ιδέες.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha
10 hours ago, Spyrex said:

Ποια βιβλία του προτείνεις; Αν και δεν με έχει εντυπωσιάσει με τα δύο του βιβλία που έχω διαβάσει, οι ιστορίες του φεύγουν γρήγορα και έχει όπως είπες κάποιες ωραίες ιδέες.

Να σου προτείνω κι εγώ μερικά; :)  

Ιστορίες του περιθωρίου, Ένας γέρος που έλεγε ιστορίες αγάπης, Ένας γάτος που έμαθε σ' έναν γλάρο να πετάει, Patagonia Express (αυτό μάλλον έπρεπε να το είχα πει πρώτο). Επίσης ένα πολύ μικρό, το Ένας σκύλος που τον έλεγαν Πιστό, αλλά θα σπαράξει η ψυχή σου μ' αυτό.

Ο Σεπούλβεδα δεν κάνει μπαμ, είναι διακριτικός συγγραφέας, αλλά είναι από αυτούς που μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους.

  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Spyrex

Ενδιαφέρουσα προσέγγιση, Άννα. Θα επανέλθω σύντομα με κάτι δικό του.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner
6 hours ago, Spyrex said:

Ποια βιβλία του προτείνεις; Αν και δεν με έχει εντυπωσιάσει με τα δύο του βιβλία που έχω διαβάσει, οι ιστορίες του φεύγουν γρήγορα και έχει όπως είπες κάποιες ωραίες ιδέες.

Σίγουρα το "Ένας γέρος που διάβαζε ιστορίες αγάπης" και το "Όνομα ταυρομάχου", ίσως και τη συλλογή διηγημάτων "Ο μουγκός Ουζμπέκος". Επίσης για το "Patagonia Express" έχω ακούσει τα καλύτερα, αλλά δεν το έχω διαβάσει ακόμα (μπορεί να το κάνω μέσα στη χρονιά).

  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Spyrex

Luis Sepulveda - Patagonia Express

Το γράψιμο του Σεπούλβεδα, προσωπικά, δεν με ενθουσιάζει ιδιαίτερα, αλλά όπως προειπώθηκε έχει ωραίες ιδέες και τα βιβλία του έχουν αρκετά να δώσουν. Στο συγκεκριμένο, το γράψιμό του με ταλαιπώρησε. Αναδρομές στο παρελθόν μέσα σε αναδρομές και ξαφνική μετάβαση στο παρόν. Κάπου έχανα την μπάλα. Εκτός αυτού, πέρα από τις πρώτες ιστορίες που είναι αρκετά περιγραφικές και σοκαριστικές, οι υπόλοιπες ιστορίες δεν μου τράβηξαν το ενδιαφέρον. Όμως, μέσα από τις ιστορίες του έμαθα αρκετά ιστορικά στοιχεία για τη ζωή στη Ν. Αμερική τον 20ό αιώνα. Οι ιστορίες του είναι αρκετά περιγραφικές κάτι που δίνει ζωντάνια στην ανάγνωση. Θα συνεχίσω να τον διαβάζω. Τα βιβλία του φεύγουν γρήγορα και θέλω να δω κι άλλες ιδέες αυτού του ανθρώπου που πέρασε τόσα (βασανιστήρια - που περιγράφονται στο συγκεκριμένο βιβλίο) κατά τη διάρκεια της χιλιανής δικτατορίας. 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
the last wave

Χουάν Ρούλφο - Πέδρο Πάραμο

Διάβασα το κλασικό Πέδρο Πάραμο του Χουάν Ρούλφο, για πολλούς ένα από αριστουργήματα της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας. Ο ήρωας μας αρχίζει ένα ταξίδι αναζήτησης του πατέρα του - τον οποίο δεν γνώρισε ποτέ - για να βρεθεί τελικά σε ένα τόπο έρημο, ένα τόπο φαντασμάτων και σκιών... Ποιητικός λόγος και αποσπασματική αφήγηση σε ένα έργο που λόγω της ιδιαίτερης δομής του και όχι μόνο θεωρείται ακόμα και σήμερα πρωτοποριακό. Πρόκειται για ένα άκρως υποβλητικό βιβλίο με πολλούς συμβολισμούς, που απαιτεί από τον αναγνώστη προσήλωση για την αποκωδικοποίηση των νοημάτων και που τον παρακινεί για πολλαπλές αναγνώσεις. Στην εξαιρετική έκδοση του Πατάκη διάβασα πρώτα το μυθιστόρημα και στη συνέχεια τα επιμέρους κείμενα της έκδοσης τα οποία με βοήθησαν να εκτιμήσω ακόμη περισσότερο το έργο του Μεξικανού συγγραφέα.

 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Νόνα Φερνάντες Σιλάνες - Space Invaders (Space Invaders, 2013)

Δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα. Είναι πραγματικά μια πολύ ιδιαίτερη νουβέλα που μέσα σε λίγες σελίδες κρύβει κάποια έντονα συναισθήματα και ορισμένες δυνατές εικόνες, και υποθέτω ότι εμμέσως πλην σαφώς διαθέτει και στοιχεία από τη ζωή και τις εμπειρίες της Νόνα Φερνάντες, μιας και τη δεκαετία του '80 είχε την ίδια ηλικία με τα παιδιά που "πρωταγωνιστούν" σ'αυτή την ιστορία, όμως η αλήθεια είναι ότι δεν κατάφερε να με αγγίξει ιδιαίτερα, δεν πρόλαβα να νιώσω κάτι για τους χαρακτήρες ή το όλο δράμα. Νομίζω ότι επί του θέματος έχω διαβάσει πιο δυνατές και πιο καθηλωτικές ιστορίες, που με συγκίνησαν ή έστω με άγγιξαν περισσότερο. Όπως και να'χει, είναι και θέμα γούστου, αλλά και όρεξης, και άλλωστε τα τριάμισι αστεράκια (τρία στο Goodreads) δεν είναι κακός βαθμός. Πάντως προτείνεται.

7/10

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

1611642893_.jpg.29816c61008386e3a1a3c8f62b3aebed.jpg

Πάκο Ιγκνάσιο Τάιμπο ΙΙ - Προσκλητήριο ηρώων (Héroes Convocados, 1982)

Ενδέκατο βιβλίο του αγαπημένου Πάκο Ιγκνάσιο Τάιμπο ΙΙ που διαβάζω και δηλώνω ξανά αρκούντως ικανοποιημένος, ειδικά από το στιλ γραφής και τον τρόπο σκέψης του. Μου έλειψαν πολύ η τρέλα του και ο ιδιαίτερος τρόπος να παρουσιάζει πρόσωπα και καταστάσεις, μιας και τελευταία φορά που διάβασα βιβλίο του ήταν τον Ιούνιο του 2017, όταν απόλαυσα το εξαιρετικό "Περαστικός". Τούτο το βιβλίο έχει μια πολύ ιδιαίτερη και πολύ περίεργη δομή, που αρχικά μπορεί να παραξενέψει τους αναγνώστες (ακόμα και αυτούς που έχουν συνηθίσει τον τρόπο σκέψης του Τάιμπο ΙΙ), όμως όσο γυρίζουν οι σελίδες, τόσο πιο εθιστικό και ενδιαφέρον γίνεται. Δεν ξέρω, η όλη φαντασία του συγγραφέα, οι εικόνες, οι περιγραφές καταστάσεων, οι διάφορες πληροφορίες γύρω από τα αιματηρά γεγονότα του '68 στο Μεξικό, πραγματικά με καθήλωσαν. Και, βέβαια, μην ξεχνάμε το χιούμορ του, τον κυνισμό του, την υποδόρια σάτιρα, αναμφίβολα ο Τάιμπο ΙΙ μπορεί και σφάζει με το γάντι όλα τα κακώς κείμενα της πατρίδας του. Τέλος πάντων, είναι ένα βιβλίο ωραίο και ενδιαφέρον μέσα στις παραξενιές και τις ιδιαιτερότητές του, και νομίζω ότι θα ικανοποιήσει τους λάτρεις του συγγραφέα.

8/10

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Μ. Δ. Απαραΐν - Η μπαλάντα του Τζόνι Σόσα (La balada de Johnny Sosa, 1994)

Πολύ καλογραμμένη νουβέλα που εμμέσως πλην σαφώς ασχολείται με τη στρατιωτική δικτατορία στην Ουρουγουάη και πώς αυτή επηρέασε μια ολόκληρη κοινωνία. Πεδίο δράσης είναι ένα χωριό στη μέση του πουθενά και πρωταγωνιστής ένας ονειροπόλος μαύρος, τραγουδιστής και λάτρης των μπλουζ, που το πρωί ακούει την ιστορία του ινδάλματός του στο ραδιόφωνο και το βράδυ παίζει μουσική στο καμπαρέ του χωριού. Μέχρι που έρχεται ο στρατός στο χωριό και η ρουτίνα του απολιτίκ Τζόνι αλλάζει εντελώς, ενώ ουσιαστικά θα βρεθεί αντιμέτωπος με ένα δίλημμα, όπως άλλωστε οι περισσότεροι συμπατριώτες του. Η αλήθεια είναι ότι αυτή η νουβέλα με δίχασε, γιατί από τη μια μου άρεσε πολύ η γραφή και γενικά ο τρόπος που ο Απαραΐν ασχολήθηκε με τη στρατιωτική δικτατορία στην πατρίδα του, από την άλλη όμως δεν υπήρχαν και πολλά πράγματα στην πλοκή ή τους χαρακτήρες για να με κρατήσουν στην τσίτα, ή τέλος πάντων για να μου κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον. Είναι μια ιστορία που διάβασα γρήγορα και με μια κάποια αναγνωστική απόλαυση, αλλά δεν πιστεύω ότι θα τη θυμάμαι μετά από κάποιες μέρες. Πάντως τα θετικά είναι σαφώς περισσότερα από τα αρνητικά.

7/10

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

542306142_.jpg.14f2bce362466c37de2edf6ae291197d.jpg

Αμπδόν Ουμπίδια - Σιωπηλή σαν το θάνατο (Callada como la muerte, 2013)

Δεύτερο βιβλιαράκι των εκδόσεων Carnivora που διαβάζω (έχω αγοράσει και τα πέντε που έχουν κυκλοφορήσει) μετά το ωραίο και ιδιαίτερο "Προτελευταίο πολεμικό ψευδώνυμο" του Ραούλ Αρχεμί που διάβασα τον Ιανουάριο, και δηλώνω ξανά ικανοποιημένος. Εδώ ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ μεγάλο διήγημα ή με μια σχετικά μικρή νουβέλα, ανάλογα πώς το βλέπει κανείς. Άνετα μπορεί να διαβάσει κανείς το βιβλίο αυτό σ'ένα απογευματάκι, ακόμα και αν είναι πιο χαλαρός αναγνώστης από μένα. Η ιστορία είναι καλή και ενδιαφέρουσα, λιτή και περιεκτική σε νοήματα και εικόνες, η γραφή εξαιρετική και σε σημεία καθηλωτική (υπάρχουν δυο ή τρεις μονόλογοι που πραγματικά με καθήλωσαν), ενώ η ατμόσφαιρα καταπληκτική, θα έλεγα με νουάρ αποχρώσεις. Πιστεύω ότι ο συγγραφέας είχε υλικό για μια μεγαλύτερης έκτασης ιστορία που θα ήταν εξίσου δυνατή, όμως δεν πειράζει, ακόμα και έτσι κατάφερε να με ικανοποιήσει. Όσον αφορά την έκδοση, είναι κλασικά πολύ προσεγμένη και γενικά καλαίσθητη, οπότε χαλάλι η τσιμπημένη τιμή.

8/10

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..