Jump to content

Λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία


Recommended Posts

BladeRunner

2033235997_.jpg.48aa8416df3154b39d1c0eeb3287d99c.jpg

Χ. Γκ. Βάσκες - Τραγούδια για την πυρκαγιά (Canciones para el incendio, 2018)

Τρίτο βιβλίο του Χουάν Γκαμπριέλ Βάσκες που διαβάζω, μετά το εξαιρετικό "Ο ήχος των πραγμάτων όταν πέφτουν" που διάβασα τον Σεπτέμβριο του 2014 και το πολύ καλό "Οι υπολήψεις" που διάβασα τον Ιούνιο του 2019, και δηλώνω ξανά ιδιαίτερα ικανοποιημένος, με τον συγγραφέα να αποδεικνύει ότι κατέχει άριστα και τη μικρότερη φόρμα. Πρόκειται για μια πολύ καλογραμμένη και ενδιαφέρουσα συλλογή διηγημάτων, η οποία προσφέρει κάθε είδους εικόνες, σκέψεις και συναισθήματα, με τον Βάσκες να έχει πάντα κάτι να πει, κάτι να θίξει, δεν έχουμε να κάνουμε με απλές ιστοριούλες για να περάσει η ώρα. Όλα τα διηγήματα έχουν κάποιους ενδιαφέροντες χαρακτήρες και κάποιες αξιομνημόνευτες σκηνές, και το μόνο σίγουρο είναι ότι όλα τους με καθήλωσαν. Η αλήθεια είναι ότι τον τελευταίο καιρό δεν έχω διαβάσει και τόσες πολλές συλλογές διηγημάτων, πάντως η συγκεκριμένη είναι από τις πάρα πολύ καλές που έχω διαβάσει γενικά, ανεξαρτήτως θεματολογίας. Αν ήταν να επιλέξω τρία διηγήματα που μου έκαναν περισσότερη εντύπωση από τα συνολικά εννιά που περιέχει τούτο το βιβλίο (φυσικά όλα μου άρεσαν), θα ήταν μάλλον αυτά: "Τα βατράχια", "Τα παιδιά" και "Τα τραγούδια για την πυρκαγιά".

8.5/10

Link to post
Share on other sites
  • 2 weeks later...
  • Replies 77
  • Created
  • Last Reply

Top Posters In This Topic

  • BladeRunner

    49

  • Cassandra Gotha

    12

  • Spyrex

    5

  • Naroualis

    2

Top Posters In This Topic

Popular Posts

Κάρλος Μαρία Ντομίνγκεζ "Το χάρτινο σπίτι" Τι καταπληκτικό πράγμα ήταν αυτό; Να με συγχωρείτε, αλλά θα γίνω περιγραφική: είναι σαν τη θάλασσα, λες: "δεν έχει πολύ κύμα, ίσα που σε νανουρίζει". Κα

Φέτος ξανάπιασα τους Λατινοαμερικάνους, με μεγάλο κέφι. Οι άνθρωποι γράφουν τελείως ξεχωριστά, δεν έχουν ταίρι. Εκτός από τους γνωστούς και αγαπημένους μου, Μάρκες και Σεπούλβεδα, (που εννοώ να τους

Λούις Σεπούλβεδα: "Η ιστορία ενός σκύλου που τον έλεγαν Πιστό" Προειδοποίηση για όσους δεν θέλουν να διαβάζουν βιβλία με ζώα που τους κάνουν να λυπούνται: Αν δεν θέλετε να στενοχωρηθείτε, καλύτερ

Posted Images

BladeRunner

1119407736_.jpg.1245df8d1a6caf0d7192df33b1b83892.jpg

Μαρία Φερνάντα Αμπουέρο - Κοκορομαχία (Pelea de gallos, 2018)

Πολύ δυνατή συλλογή διηγημάτων, και αρκετά... θυμωμένη θα έλεγα. Μπορεί να είναι ένα μικρό σε μέγεθος βιβλίο, με δεκατρία σχετικά μικρά διηγήματα, όμως διαθέτει πολλή δύναμη, πολύ θυμό και πάρα, μα πάρα πολλές σκληρές εικόνες στα όρια ή και πέρα από τα όρια του τρόμου. Η συγγραφέας αγγίζει πολλά θέματα σχετικά με την οικογένεια και τη θέση της γυναίκας σε αυτή (αλλά και γενικά στην κοινωνία), με όλη την κακοποίηση και τον πόνο που μπορεί να κρύβονται πίσω από κλειστές πόρτες, καταφέρνοντας με τον τρόπο γραφής και τις διάφορες σκηνές και εικόνες, να αναστατώσει κατά κάποιο τρόπο τους αναγνώστες, να τους κάνει να νιώσουν αρκετά περίεργα και άβολα με όλα όσα συμβαίνουν. Δεν είναι από τα βιβλία που απολαμβάνεις, που νιώθεις να περνάει ωραία και ευχάριστα η ώρα, όχι, είναι από τα βιβλία που σου δημιουργούν ποικίλα συναισθήματα και σε βάζουν σε διάφορες σκέψεις, αφού πρώτα σε αναστατώσουν λιγάκι.

8/10 

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
BladeRunner

1345883399_.thumb.jpg.3ef8bcca0fb224d9e4fba8bfdba43616.jpg

Σαμάντα Σβέμπλιν - Επτά άδεια σπίτια (Siete casas vacías, 2015)

Αυτό είναι το δεύτερο βιβλίο της Σαμάντα Σβέμπλιν που διαβάζω, αφού πέρυσι τον Ιανουάριο διάβασα την πάρα πολύ καλή και δυνατή νουβέλα "Απόσταση ασφαλείας", η οποία έως έναν βαθμό με είχε αναστατώσει με την πλοκή της και τον τρόπο γραφής της. Τώρα, τούτη η συλλογή διηγημάτων μου άρεσε πολύ, και μπορεί να μην με... αναστάτωσε ιδιαίτερα αυτή τη φορά, αλλά σίγουρα σε κάποιες στιγμές με έκανε να νιώσω περίεργα με αυτά που διάβαζα, ενώ μου προσέφερε ορισμένες δυνατές εικόνες, με το ύφος της γραφής να είναι αρκετά λακωνικό και γεμάτο συμβολισμούς. Προσωπικά μου αρέσει πού και πού να διαβάζω τέτοιες μικρές συλλογές διηγημάτων που έχουν κάτι να πουν, με τρόπο διαφορετικό από τους συνηθισμένους, που με βάζουν σε σκέψεις και που καμιά φορά με κάνουν να νιώθω παράξενα. Αν ήταν να επιλέξω δυο διηγήματα που μου έκαναν την πιο έντονη εντύπωση, θα ήταν σίγουρα το μεγαλύτερο σε έκταση "Η σπηλαιώδης αναπνοή", καθώς και το "Οι γονείς μου και τα παιδιά μου". Αν και, βέβαια, όλα μου άρεσαν, όλα μου άφησαν το κατιτίς τους. Μακάρι να μεταφραστούν και άλλα βιβλία της Σβέμπλιν, σαν συγγραφέας έχει αυτό το κάτι που με τραβάει. 

8/10

Edited by BladeRunner
  • Like 2
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..