Jump to content
Stanley

13+1

Recommended Posts

Stanley

Όνομα Συγγραφέα:Χρήστος

Είδος: whatevs...

Βία; Όχι...

Σεξ; Όχι!

Αριθμός Λέξεων:718

Αυτοτελής; Ε,ναι...

Σχόλια: Αντιπαθώ τις τόσο μικρές ιστορίες(στην συγγραφή,όχι στην ανάγνωση) και είναι η πρώτη που γράφω.Βασίζεται σε αληθινά γεγονότα.

13+1

 

 

«Βάσω, τι θα φάμε σήμερα;»

«Γουρουνάκι στον φούρνο με πατάτες»

«Μμμ… τέλεια!» αναλογίστηκα χωρίς να απαντήσω φωναχτά και ξανάπιασα το Κόμιξ στα χέρια μου.

 

Αυτές οι ιστορίες με τον Ντόναλντ (τον Ντακ, όχι τον Ράμσφελντ) πιστεύω ακόμα και σήμερα πως θα έπρεπε να τις στριμώξουν κάποτε στην θέση που τους αρμόζει, παραδίπλα σε εκείνον τον… πώς τον είπαμε; Α! τον Δον Κιχώτη της Μάντρας, αλλά και τους Αδερφούς Καραχαζώφ. Τι είχε να ζηλέψει ο Ντόναλντ από όλους εκείνους τους αλαζόνες μεγαλομανείς κρετίνους που περιδιάβαιναν με στόμφο, κρυμμένοι πίσω από τις καλογυαλισμένες πένες Ισπανών ευγενών ή αργοπορημένων Ρώσων επαναστατών; Τίποτα! Αλλά, βεβαίως, αναφέρομαι μοναχά στον Ντόναλντ Ντακ, όχι σε κανέναν Μίκυ Μάους -τι μονοδιάστατος και πλαστός χαρακτήρας, αυτός ο Ιησούς των κόμικ- ούτε σε εκείνον τον φερόμενο ανταγωνιστή του Ντόναλντ, τον αδιάφορο Ντάφι, που έχει το ακατανόητο θράσος να μοιράζεται το επώνυμο του πιλικιοφόρου πάπιου, του τόσο ανθρώπινου και τόσο γοητευτικού. Στο κάτω κάτω, ο Ντόναλντ έχει μια Νταίζυ να περνάει τα βράδια του, σε αντίθεση με τον Ντάφι˙ και είναι -πάνω από όλα- τόσο κουλ, που καρφάκι δεν του καίγεται που την μοιράζεται με τον Γκαστόνε.

 

«Γιατί σκούζουν έτσι αυτές;» ρώτησα χωρίς να πάρω τα μάτια μου από το καρέ όπου ο Ντόναλντ προετοίμαζε ακόμα μια παροιμιώδη έκρηξη οργής.

«Ξέρω ‘γω, μωρέ… Πιτσιρίκια είναι, παίζουν και σκούζουν»

«Στην προηγούμενη πολυκατοικία είχαμε τα μηχανάκια και τώρα έχουμε τούτα εδώ. Πφφφ…»

 

Άπλωσα τα πόδια μου πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού. Η αδερφή μου είχε την πλάτη γυρισμένη γιατί έκοβε τις πατάτες και τις έβαζε στο ταψί. Ευτυχώς δεν με είδε, γιατί δεν είχα καμία διάθεση να με αποσπάσει από το διάβασμα με μια ακόμα εκδήλωση της κλασικής γυναικείας γκρίνιας.

 

«Ξέρεις, αναρωτιέμαι:γιατί δεν έχεις διαβάσει ποτέ καθόλου κόμικς;»

«Αμάν, ρε Χρήστο. Λες και δεν με ξέρεις, θα κάτσω εγώ να διαβάσω κόμικς;»

«Εσύ χάνεις. Το φαί πότε θα είναι έτοιμο, αδερφούλα;»

«Θα κοιμηθώ λίγο και το μεσημέρι θα κόψω το κρέας. Μην βιάζεσαι»

 

Άφησα λίγο τα μάτια μου από το περιοδικό και ατένισα την κόκκινη λεκάνη όπου αναπαυόταν το ψαχνό ατόφιο. Το κρέας, αν μη τι άλλο, ήταν μια αδυναμία μου που συναγωνιζόταν ακόμα και την λατρεία μου για την γαλανοντυμένη πάπια του Μπαρκς. Με την ευκαιρία, χάζεψα για λίγο το μισοάδειο σαλόνι, που ήταν, σύμφωνα με τις επιταγές της σύγχρονης μόδας, και κουζίνα, χωρισμένη από τον υπόλοιπο χώρο με ένα ξύλινο γκισέ.

 

«Δίχως άλλο, πρέπει να πάρεις ένα μεγάλο βάζο με κόκκινα αποξηραμένα λουλούδια για την γωνία δίπλα στην τηλεόραση» έλεγα αποφθεγματικά καθώς ξανάχωνα τα μάτια μου στις πολύχρωμες ιλουστρασιόν σελίδες.

«Αχα…» μουρμούρισε η αδερφή μου, χαμένη όπως πάντα στον κόσμο της.

«Κι ένας πίνακας με νεκρή φύση σε κίτρινες αποχρώσεις, δεν θα ήταν άσχημος. Ναι, δεν μπορώ να διαβάσω όμως με αυτές τις στριγκλιές! Ούτε σειρήνες να ήταν!»

Έκλεισα το περιοδικό και το έκανα έναν κύλινδρο μέσα στην χούφτα μου.

«Πάω να διαβάσω έξω στο πάρκο. Έχει και ωραία μέρα, και, τώρα που το σκέφτομαι, όλο και καμία ομορφούλα θα την έχει αράξει στα παγκάκια. Θες να σου φέρω τίποτα;»

«Μια σοκολάτα»

 

***

Οι σελίδες κόντευαν να τελειώσουν και το διασκέδαζα όσο πήγαινε και περισσότερο. Ακόμα και τώρα, απορώ πώς τα τρανταχτά μου γέλια δεν είχαν ξυπνήσει την αδερφή μου.

 

«Χεχε, επιτέλους στάθηκες και μια φορά τυχερός, αγόρι μου!» σκεφτόμουν χαμογελαστός και χτυπούσα με περιχαρή ανακούφιση το χέρι μου πάνω στο τραπεζάκι.

 

Είχα αρχίσει να πεινάω κιόλας, όμως, και αναρωτιόμουν πόσο θα συνέχιζε τον ύπνο της αυτή η αδερφή μου. Μα, πώς σπαταλούσε έτσι τον χρόνο της;

 

Για καλή της τύχη -και για δική μου, προφανώς- σε λίγα λεπτά είχε ξυπνήσει. Πέρασε μαχμουρλίδικη από μπροστά μου, τρίβοντας τα μάτια της και με πελώρια χασμουρητά να σκάβουν τρύπες στο πρόσωπό της. Εγώ σφύριζα χαρούμενος καθώς πλησίαζα το τέλος του τεύχους και απολάμβανα τις κωμικοτραγικές περιπέτειες του φίλου μου. Η Βάσω σύρθηκε από πίσω μου χωρίς να με κοιτάξει και πήρε την θέση της μπροστά από τον πάγκο της κουζίνας. Ένα διαστρεβλωμένο πριονωτό ουρλιαχτό έκανε θρύψαλα το ανέμελο σφύριγμα μου. Πετάχτηκα έκπληκτος πάνω και είδα την αδερφή μου σωριασμένη σαν ένα κουβάρι, χυμένη λιπόθυμη στο πάτωμα. Τότε, είδα τις ρουμπινένιες στάμπες που στραφτάλιζαν στην λευκή ράχη του περιοδικού και θυμήθηκα. Μα, εντάξει… Δεν περίμενα να τρομάξει έτσι. Στο κάτω κάτω, τι πείραζε που αντί για κέτσαπ θα είχε αίμα; Ήταν μονάχα δυο γδαρμένα κοριτσίστικα κεφάλια θρονιασμένα στο ταψί με τις πατάτες.

 

 

Edited by Stanley

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Πολύ καλό και μπράβο! Το στυλ του παραλόγου το έχεις υπόψη σου; (theatre of the absurd, που λέγαμε κι εμείς αι φοιτήτριαι Αγγλικής Φιλολογίας) Φαλακρή τραγουδίστρια, Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ κλπ. Θα σε πείραζε πολύ αν έλεγα ότι σου ταιριάζουν ως γράψιμο τα φλασάκια; Συμμερίζομαι απόλυτα τις απόψεις (σου;) περί Ντόναλντ Ντακ. Μήπως να έδινες κάποια hints παραπάνω για το τέλος; Έρχεται κάπως υπερβολικά απότομα ή μάλλον το μεγαλύτερο μέρος του κειμένου δεν (φαίνεται να) έχει καμία σχέση με το τέλος. Και μάλλον πρέπει να το βάλει κάποιος στις ιστορίες τρόμου. Ο τίτλος τι σημαίνει;

Share this post


Link to post
Share on other sites
Zaratoth

Δεν το περίμενα το τέλος οπότε μου ήρθε πολύ απότομα. Γαμάτο κείμενο πάντως, στο σύνολό του. Το ευχαριστήθηκα. Ντόναλντ για μια ζωή! :thmbup:

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinMacXanthi

(Σημείωση προς άλλα μέλη, έχω πάρει άδεια και προτροπή από τον φίλο Χρήστο να του τα λέω όσο πιο αντικειμενικά γίνεται.)

Ο Raymond Carver είχε σαν κανόνα του το "no cheap tricks" και ειδικά για τα τέλη των ιστοριών, και νομίζω αρχίζω να τον καταλαβαίνω.

 

Για το παρόν: Άνισο ως αρχή-μέση και τέλος, προτίμησα το ξεκίνημα και την διαδικασία που περνάει μέχρι το σημείο κλειδί (που ξεκινάει στο "Ενα διαστρεβλωμένο...". Μέχρι εκεί το κείμενο κυλάει μια χαρά και διαβάζεται άνετα, ενδιαφέρων χαρακτήρας, καλό pacing, απόδειξη του πως η καταγραφή κάτι πολύ απλού μπορεί να κάνει ένα ανάγνωσμα ενδιαφέρον αρκεί αυτός που το γράφει να "νιώθει" από γραφή. Check ως εδώ.

 

Εκεί όμως, στο τέλος, το ύφος αλλάζει: αλλάζει η ίδια η φωνή του χαρακτήρα αλλά και του συγγραφέα. Μέσα από τέτοια κείμενα μπορείς να δεις που "λες" πράγματα και που "δείχνεις". Αν διαβάσεις προσεκτικά το τέλος, θα δεις πως είναι άτσαλα γραμμένο, περισσότερο από κάθε άλλο σημείο ενός κειμένου στην πλειονότητα του καθαρογραμμένου. Και όταν η κορύφωση είναι άτσαλα γραμμένη, είναι λογικό να χάνει δύναμη.

 

Το κείμενο αν το τεμαχίσεις (yea, I heard it) έχει καλά χαρακτηριστικά, με το σημαντικότερο να είναι ένα metaχαρακτηριστικό: Δείχνει τις δυνατότητες του συγγραφέα του. Ως σύνολο δεν το θεωρώ τόσο πετυχημένο για σένα, μπορείς πολύ καλύτερα.

 

Ένα ακόμα σημαντικό σημείο που θα σε βοηθήσει πολύ και σε άλλα κείμενα, ειδικά στους διαλόγους: Σκότωσε το "αδελφούλα". Δεν χρειάζεται να την προσφωνήσει, μόνοι τους είναι. Οι Αμερικάνοι ίσως το 'καναν, γιατί το sis είναι μια σταλίτσα. Αλλά δεν είναι μόνο αγγλισμός, είναι διάλογος τηλεόρασης (εκεί που ο κειμενογράφος πρέπει να περάσει στον βλάκα του κοινού πως αυτοι οι 2 είναι αδέρφια). Είναι γιατί στη τηλεόραση δεν υπάρχει αφηγητής που ξεκαθαρίζει, αυτή είναι αδερφή του.

 

Αυτά. Προσωπικά περιμένω το επόμενο σου.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Stanley

Χαίρομαι που σας άρεσε!Το συγκεκριμένο το έγραψα χτες μεσάνυχτα εν ριπή οφθαλμού,μονοκοπανιά σε 20 λεπτά,επειδή εκεί που καθόμουν και διάβαζα ένα μάθημα για τη σχολή(συστήματα Μεταφορών) κάτι διαολόπαιδα έσκουζαν απίστευτα!Όλο το setting είναι αληθινό.

 

Γουορντ,ίσως μου ταιριάζει,θα το ξαναδοκιμάσω σίγουρα.

 

Όσο για το τέλος,αυτό ακριβώς ήθελα:να έρθει απότομα.Δεν είχα σκοπό εξαρχής να δώσω κάτι παραπάνω,γιατί θα χάλαγε αυτό που ήθελα να αναδείξω.

 

Το θέατρο του παραλόγου το ξέρω,αλλά έχω διαβασει μόνο το Περιμένοντας τον Γκοντό.Εξεπλάγην που στο θύμισε το κείμενο!

 

Ο τίτλος τώρα...Χμμμ...13 είναι συνήθως ο αριθμός της οδού του Ντόναλντ και 14 είναι ο νέος δικός μου...devil2.gifdevil2.giflaugh.gif

 

Ζάρατοθ,περίμενε να δεις που έχω κατά νου να διασκευάσω μερικές ιστορίες του Κόμιξ!biggrin.gifbiggrin.gif

Share this post


Link to post
Share on other sites
Stanley

Ντίνο,σε ευχαριστώ πολύ. Εννοείται πως αποζητώ πάντα την ξεκάθαρη γνώμη όλων!

 

Διάβασε το προηγούμενο ποστ για να καταλάβεις μερικά πράγματα...Θα μπορούσα να το γράψω αλλιώς το τέλος,σαφώς,αλλά ήθελα να είναι πιο ΄΄μπαμ΄΄.Χμμμ...ίσως κάτσω να το δοκιμάσω και αλλιώς και να συγκρίνω,δεν ξέρω...

 

Όσο για το ΄΄αδελφούλα΄΄.Δεν καταλαβαίνω την ένστασή σου...Εγώ ο ίδιος την λέω αυτή τη λέξη,δηλαδή δεν είναι επιτηδευμένο,και περιμένω κι άλλος κόσμος να την χρησιμοποιεί έτσι.Δεν είναι ανάγκη να πρέπει να διαφοροποιήσεις καποιον για να το προσφωνήσεις με έναν τρόπο...

 

Το επόμενο έρχεται σύντομα για τον διαγωνισμό...:)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mesmer

Χαριτωμένο το πρώτο κομμάτι της ιστορίας. Μου θύμισε τα παλιά χρόνια που διάβαζα Μίκυ Μάους με το τσουβάλι. Ωραία γραφή χωρίς πολλά-πολλά «διακοσμητικά» ( :tongue: ), διαβάζεται εύκολα και ευχάριστα.

 

Το τέλος όσο αρμόζει απότομο. Κι επειδή μάλλον είχε σκοπό να αιφνιδιάσει τον αναγνώστη δεν χρειαζόταν να δοθεί πιο ομαλά. Καλή δουλειά για πρώτη φορά, να προσπαθήσεις ξανά.

 

Και ναι, να μεταφερθεί σιγά-σιγά στις ιστορίες Τρόμου.

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Stanley

Χαριτωμένο το πρώτο κομμάτι της ιστορίας. Μου θύμισε τα παλιά χρόνια που διάβαζα Μίκυ Μάους με το τσουβάλι. Ωραία γραφή χωρίς πολλά-πολλά «διακοσμητικά» ( :tongue: ), διαβάζεται εύκολα και ευχάριστα.

 

Το τέλος όσο αρμόζει απότομο. Κι επειδή μάλλον είχε σκοπό να αιφνιδιάσει τον αναγνώστη δεν χρειαζόταν να δοθεί πιο ομαλά. Καλή δουλειά για πρώτη φορά, να προσπαθήσεις ξανά.

 

Και ναι, να μεταφερθεί σιγά-σιγά στις ιστορίες Τρόμου.

 

 

 

 

Θες να πεις κάτι...;whistling.gif

 

Δεν ξέρω για τρόμο,τι να σας πω..Όπου θεωρήσουν πιο σωστό οι άντμιν...

 

Ευχαριστώ,Άγγελε,για το σχόλιο.Τα λέμε στον διαγωνισμό2handed.gifdevil2.gif

 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tattoman

καλό! λίγο απότομο στο τέλος όμως ήταν πολύ έξυπνο γιατί καθώς έφτανα στο τέλος και δεν υπήρχε κάποιο στοιχείο πλοκής αμφέβαλα αν θα μου άρεζε. όμως τελικά έμεινα έκπληκτος. Μπράβο και πάλι....καλή προσπάθεια.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Stanley

καλό! λίγο απότομο στο τέλος όμως ήταν πολύ έξυπνο γιατί καθώς έφτανα στο τέλος και δεν υπήρχε κάποιο στοιχείο πλοκής αμφέβαλα αν θα μου άρεζε. όμως τελικά έμεινα έκπληκτος. Μπράβο και πάλι....καλή προσπάθεια.

 

 

 

 

 

Γιώργο,σε ευχαριστώ.Χαίρομαι που σου άρεσε.

 

Το θέμα με το τέλος είναι ότι είναι τόσο απότομο για να έρθει σε αντιπαραβολή με την υπόλοιπη ιστορία. Θα το έκανα πιο ομαλό και αναμενόμενο,αν έδειχνα κατά την ιστορία παρόμοια δείγματα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Μου άρεσε! Όντως είναι απότομο το τέλος και το προοικονομείς σχετικά αργά. Επίσης έχεις απαλλάξει το κείμενό σου από υπερβολές επιθέτων και παρομοιώσεων. Α, ναι και το βρισίδι του Μίκυ πετυχημένο!

Και φυσικά πρέπει να μείνει στις Διάφορες ιστορίες. Έτσι για να έρχεται ακόμα πιο απότομη η σφαλιάρα!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Stanley

Σολ, έχω ξαναπεί ότι οι παρομοιώσεις και το στιλ γραφής που λέτε πάει ανάλογα με το κείμενο και το περιβάλλον. Εδώ προφανώς και δεν θα μπορούσα να γράψω έτσι.Χαίρομαι που επικροτείς για τον Μίκυ!

 

Και έχεις απόλυτο δίκιο για το τελευταίο.Αν πάει στου τρόμου,θα είναι αναμενόμενο!

Σε ευχαριστώ για το σχόλιο:)

Share this post


Link to post
Share on other sites
manstredin

Δεν είχα σκοπό να το διαβάσω τώρα, αλλά με άρπαξε από τις δύο πρώτες γραμμές. Μου φάνηκε πολύ πετυχημένη η αφήγηση της καθημερινότητας και την απόλαυσα περισσότερο από το τέλος. Συμφωνώ με τον Ντίνο πως ενώ το πας στρωτά, η φρικαλέα αποκάλυψη είναι κάπως πιο πρόχειρη, αν και δεν μπορώ να καταλάβω τι ακιβώς είναι αυτό που την αποδυνάμωσε στα μάτια μου. Πολύ καλή προσπάθεια πάντως, ένα μικρούλι κείμενο που δεν σ' αφήνει αδιάφορο.:thmbup:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Stanley

Σε ευχαριστώ και χαίρομαι πολύ που σου άρεσε:)

 

Πάντως,το γεγονός ότι ο ήρωας αναφέρεται,έστω και συγκαλυμμένα,δυο φορές στις στριγκλιές των κοριτσιών που παίζουν,είναι ένα μικρό χιντ,όταν πλέον έχεις διαβάσει την ιστορία.Με προβληματίζετε τώρα,αλλά δεν ξέρω,αν το αλλάξω θα είναι άλλο από αυτό που επεδίωκα.

 

Κι εγώ που περίμενα ότι το τέλος θα σας άρεσε περισσότερο εδώ μέσα!laugh.gifbiggrin.gif

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mesmer

Εγώ πάντως μια χαρά το βρήκα το τέλος. Φλασάκι είναι, σ' αυτό αποσκοπεί, μια ανατροπή εκεί που δεν την περιμένει κανείς. Κι έχει κι αυτό το απλό/ειρωνικό στιλάκι τού «σιγά το πράμα, μωρέ», που του δίνει και μια χιουμοριστική χροιά. Δεν χρειαζόταν να προετοιμάσει κανέναν, ούτε και να είναι πιο κατεργασμένο. Μπαμ και κάτω  :tongue:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Stanley

χαχα

 

Άγγελε,αυτό που επισήμανες είναι πολύ σωστό και χαίρομαι πάρα πολύ που το ανέφερες! Συντρέχουν και προσωπικοί λόγοι...devil2.gif

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..