Jump to content
DinoHajiyorgi

F-AN-TASTIC!

Recommended Posts

trillian
Η μυθολογία, τα έπη και τα παραμύθια δεν είναι φάνταζυ.

 

Εδώ δε θα διαφωνήσω πολύ με τον Ντίνο, μιας και υπάρχει κι αυτή η άποψη, που τα τοποθετεί όλα κάτω από την ομπρέλα της λογοτεχνίας του φανταστικού και θεωρεί το φάνταζυ τη σύγχρονή μορφή των παραμυθιών (π.χ. ο Silverberg). (προσωπικά δε συμφωνώ πολύ με τον Silverberg, αλλά όπως και να χει, υπάρχει κι αυτή η άποψη).

 

Εγώ θα κολλήσω σε ένα γραφιστικό θέμα: Οι Λαξευτές των Στοιχείων θα έπρεπε να είναι σε άλλη θέση, μιας κι εκεί δε φαίνεται ούτε τίτλος, ούτε η συγγραφέας...

 

Αλλά φυσικά αυτά δεν αναιρούν το πολύ καλό άρθρο του Ντίνου :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Electroscribe

Μπράβο, Ντίνο που δίνεις κι εσύ τη μάχη από το δικό σου μετερίζι. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την περίοπτη θέση που μου έδωσες και στο κείμενο και στην εικονογράφησή του.

 

Αν τα αρχαία κείμενα δεν είναι φάνταζυ (και δε θα το συζητήσουμε σ' αυτό το τόπικ), είναι σίγουρα οι ρίζες του, όπως λέει κι ο Μιχάλης.

 

Κέλλυ, το συγκεκριμένο λάθος δε είναι τυπογραφικό, αλλά παραδρομή. Και επί της ουσίας ασήμαντη. Αν κάποιο λαθάκι το βρήκα ατυχές, είναι το "της νομπελίστριας Ursula K. Le Guin". Ατυχές όχι επειδή δεν έχει νόμπελ η LeGuin (που δεν έχει), αλλά επειδή χάθηκε η ευκαιρία να αναφερθεί η νομπελίστρια που όντως διαθέτει ο ευρύτερος χώρος (η Doris Lessing που είναι ΕΦ βέβαια). Πάντα μπορείς, βέβαια, να επανορθώσεις στο επόμενο τεύχος και να το μετατρέψεις ίσως και σε ευκαιρία.

 

 

Keep walking!thmbup.gif

Share this post


Link to post
Share on other sites
Naroualis

Θενκς για την αναφορά Ντίνο. :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Συγχαρητήρια για το άρθρο Ντίνο. Προσωπικά, θεωρώ πως αυτά τα άρθρα πρέπει να απευθύνονται σε όσους δεν ασχολούνται με το είδος αλλά θέλουν να μυηθούν. Συνεπώς το θεωρώ πετυχημένη προσπάθεια.

Share this post


Link to post
Share on other sites
demiraval

Ντίνο ευχαριστώ πολύ για την αναφορά στο άρθρο.

Μια παρατήρηση μόνο. Το άρθρο παρουσιάζει με μια σχετική πληρότητα τις κυκλοφορίες απ' το 07 και τούδε, όμως λάμπουν δια της απουσίας τους πολλά και σημαντικά προγενέστερα έργα τα οποία αν θες, όργωσαν το πεδίο στο οποίο δουλεύουμε εμείς τώρα. Αναφορικά και μόνο,

 

Ο Ιππότης (Le chevalier Leon ή κατα κόσμον Γ. Προκοπίου) Κέδρος 1993

Λαμπρά φεγγάρια στον ποταμό της λησμονιάς. Ανθιππη Φιαμού, Καστανιώτης 1995

Το μπαράκι του Τσάρλι, Ηλίας Φλωράκης, Καστανιώτης 2001

Η μάχη της κοιλάδας του ασημένιου φεγαριού Σ. Μαμούτος (δε θυμάμαι λεπτομέρειες)

Η πύλη Μ. Κουτσούκος (Λιβάνης 2001) [ο Κουτσούκος μάλιστα ήταν 17ρης τότε)

Οράιζον Π.Ρούτης (Λιβάνης 2003)

 

και πολλά ακόμα, τα οποία παρέλειψα. Ίσως θα ήταν καλή ιδέα, αν κάποιος έχει το κέφι και την όρεξη, -νομίζω ο Παρατηρητής προσπαθεί να κάνει κάτι ανάλογο-, να συντάξει μια πλήρη λίστα με χρονολογικό χαρακτήρα, όλων των εκδόσεων που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ στο Ελληνικό φανταστικό in και out of print, για να μπορεί οποιοσδήποτε να έχει ένα εύχερο εργαλείο όταν συντάσει, διαφημίζει, αναφέρει την Ελληνική φανταστική λογοτεχνία.

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

post-1004-0-91190500-1298054638_thumb.jpg

Τεύχος 24, Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2011

 

Στα Μονοπάτια του Τρόμου

Έχεις ένα πρόβλημα με τον τρόμο. Πηγαίνεις σε σινεμά που παίζει ταινία του είδους και φροντίζεις να χαλάσεις την εμπειρία για όλους την ώρα της προβολής, γεμίζοντας την αίθουσα με τα τρανταχτά σου γέλια. Εντάξει, ξέρουμε γιατί γελάς. Στο πλήθος μπορείς και περνάς το άλλοθι σου. Έχεις όμως δοκιμάσει να ανοίξεις ένα καλό βιβλίο τρόμου; Να καθίσεις να το διαβάσεις σε ένα άδειο σπίτι, λίγο αργούτσικα, μόνος σου;

Εδώ πια έχεις να ξεγελάσεις μόνο ένα άτομο. Τον εαυτό σου. Και αυτό που κρύβεται στις σκιές (σκέψου γιατί φοβάσαι το σκοτάδι) ακόμα κι αν στο περιγράψει εξονυχιστικά ο πιο ταλαντούχος συγγραφέας, κάθε γαμψό νύχι, σουβλερό δόντι, αγκαθωτή γλώσσα ή γλοιώδη απόφυση, στο τέλος, το τέρας που φοβάσαι θα το σχηματίσει μόνο η δική σου φαντασία. Αυτή είναι και η μαγεία της λογοτεχνίας.

 

Η λογοτεχνία του Τρόμου αποσκοπεί στο να προκαλέσει στον αναγνώστη μια συναισθηματική αντίδραση, ψυχολογική ή φυσιολογική, με σκοπό να τον τρομάξει. Η απαρχή του βρίσκεται στην εποχή που ο προϊστορικός άνθρωπος πάσχιζε να μην φαγωθεί από τα θηρία και προσπαθούσε να αποκρυπτογραφήσει το μυστήριο του σκοταδιού όταν έπεφτε η νύχτα. Στη διαδρομή, η εύπλαστη του φαντασία είχε γεμίσει ήδη τους μύθους του με ποικιλία φριχτών τρόμων. Όπως είχε πει και ο H.P. Lovecraft, “Το αρχαιότερο και δυνατότερο συναίσθημα της ανθρωπότητας είναι ο φόβος, και το αρχαιότερο και δυνατότερο είδος φόβου είναι ο φόβος του άγνωστου.” Όλα κατέληξαν τελικά στη σημερινή έντυπη συνταγή, καθώς λέγεται ότι η πρώτη ιστορία τρόμου γράφτηκε το 1764 από τον Horace Walpole. Η γοτθική εκείνη νουβέλα είχε τον τίτλο «Το Κάστρο του Οτράντο.»

 

Ο υπερφυσικός τρόμος έχει τις ρίζες του σε φολκλορικές και θρησκευτικές παραδόσεις σχετικές με τον θάνατο, την μετά θάνατον ζωή, το κακό, το δαιμονικό και αρχέτυπο κακό που εκπροσωπείται από τον Διάβολο. Αυτά αποδόθηκαν σε ιστορίες με μάγισσες, βρικόλακες, λυκάνθρωπους, φαντάσματα και δαιμονικές συμφωνίες όπως εκείνη στο «Φάουστ.»

 

Ο γοτθικός τρόμος του 18ου αιώνα άντλησε τέτοιες πηγές σε έργα όπως το «Vathek» (1786) του William Beckford, το «The Mysteries of Udolpho» (1794) και «The Italian» (1797) της Ann Radcliffe, και «The Monk» (1796) του Matthew Lewis. Πολλές από τις ιστορίες τρόμου αυτής της εποχής γράφονταν από γυναίκες και προωθούνταν προς γυναίκες αναγνώστριες, με το τυπικό σενάριο μια δυναμική πρωταγωνίστρια να απειλείται από σκοτεινά πλάσματα σε κάποιο τρομακτικό κάστρο.

 

Η γοτθική παράδοση συνεχίστηκε τον 19ο αιώνα με το «Φρανκενστάιν» (1818) της Mary Shelley, τα διηγήματα του Edgar Allan Poe, την «Περίεργη Υπόθεση του Δόκτωρ Τζέκιλ και του Κυρίου Χάιντ» (1886) του Robert Louis Stevenson, «Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι» (1890) του Oscar Wilde, και τον «Δράκουλα» (1897) του Bram Stoker.

 

Μεγάλοι συγγραφείς των αρχών του 20 ου αιώνα ήταν οι H.P. Lovecraft και M.R. James. Ο πιο διάσημος συγγραφέας τρόμου της σύγχρονης εποχής είναι ο Stephen King, με όλα σχεδόν τα βιβλία του να έχουν μεταφερθεί στη μεγάλη και τη μικρή οθόνη.

 

Η ντόπια σκηνή δεν υστερεί στο τρομακτικό. Σαν μέρος της λογοτεχνίας του φανταστικού δίνει τον δικό της αγώνα για αναγνώριση, τα δείγματα της όμως είναι αξιόλογα.:

 

«Σκοτεινά ανέκδοτα και ιστορίες εφιαλτών», «Στο λυκόφως, εκείνα» - Περικλής Μποζινάκης (Futura): «Οι ήρωες μεταμορφώνονται. Το σώμα τους αλλάζει. Έντρομοι ανακαλύπτουν ότι παράξενα, εφιαλτικά πλάσματα ενός άλλου κόσμου κατοικούν δίπλα τους, έτοιμα να εισβάλλουν στην καθημερινότητα τους.»

 

«Το Ασήμι Που Ουρλιάζει» - Αβραάμ Κάουα (Jemma Press): «Με μια κίνηση της σπονδυλικής του στήλης, το πλάσμα ορθώθηκε και κοίταξε το κοινό με το σταχτί του βλέμμα. Τα χείλη του άνοιξαν σε ένα πλατύ χαμόγελο. Η αρχέγονη φωνή του γέμισε την αίθουσα, σκεπάζοντας τα ουρλιαχτά των παρευρισκομένων. "Μόνο οι ημίθεοι λατρεύονται με κρασί και λουλούδια", είπε. "Οι θεοί, οι πραγματικοί θεοί ζητάνε αίμα!»

 

«Η Νύχτα της Λευκής Παπαρούνας» - Κωνσταντίνος Μίσσιος (Διόπτρα): «Ένα αυτοκίνητο σταματάει σε μια απομακρυσμένη περιοχή. Μόνος χώρος παραμονής είναι ένα εχθρικό και σκοτεινό πανδοχείο. Μακάβριες ιστορίες, στοιχειωμένα στενά, κι ένα αναπάντεχο τέλος.»

 

«Το Στόμα του Διαβόλου» - Αντώνης Κρύσιλας (Platypus): «Θυμήσου τότε που ήσουν παιδί και οι μεγαλύτεροι σε τρόμαζαν με παραμύθια για τέρατα, μάγισσες και φαντάσματα... Θυμήσου τον κακό λύκο που κρυβόταν κάτω απ’το κρεβάτι σου, και τα τέρατα που μόνο εσύ μπορούσες να δεις πίσω απ’τον καθρέφτη... Τώρα μεγάλωσες. Το μόνο τέρας που ξέρεις κρύβεται μέσα σου.»

 

«Έλος» - Πέτρος Τσαλπατούρος (Ars Nocturna): «Συμβαίνουν παράξενα πράγματα τελευταία. Από τότε δηλαδή που εμφανίστηκε η μορφή στο κελάρι. Πότε θα μας αφήσει επιτέλους ήσυχους; Είναι πανούργα οντότητα. Μια σκοτεινή πόλη όπου κυριαρχεί το χάος, η τρέλα και ο θάνατος... Παράξενα πρόσωπα ζωντανών (και όχι μόνο) περιφέρονται με απόκοσμη απελπισία...»

 

Άλλα βιβλία: «Ανάμεσα» - Παναγιώτης Ζερβός (Biblio), «Πυρετός» - Νάσος Βάγιας (Έσοπτρον), «Trapped-Οι Παγιδευμένοι» - Αντώνης Τουμανίδης (PostScript), «Ακατονόμαστες εξομολογήσεις» - Γιώργος Παπαδάκης (Οξύ).

 

Υπάρχουν πολλά που μπορούν να μας τρομάξουν εκεί έξω. Δεν χρειάζεται να σου φτιάξω μια λίστα από μπαμπούλες, έχεις τους δικούς σου. Αυτοί που σχηματίζονται όταν παρακολουθείς τις ειδήσεις στην τηλεόραση, όταν περπατάς στον δρόμο το βράδυ, όταν στέλνεις το παιδί σου μόνο του σχολείο. Είναι απορίας άξιο πως βγάζουμε πέρα την μέρα μας χωρίς να ουρλιάζουμε από τρόμο. Αλλά οι ιστορίες βοηθούν. Ο G.K. Chesterton κάποτε έγραψε ότι «Τα παραμύθια είναι κάτι περισσότερο από αληθινά, όχι επειδή μας λένε ότι υπάρχουν δράκοι, αλλά επειδή μας λένε ότι οι δράκοι μπορούν να νικηθούν.»

 

Καλές αναγνώσεις.

 

post-1004-0-32257400-1298055586_thumb.jpg

 

[Κάποιες υπενθυμίσεις προς τους φίλους σουφουφίτες: Η στήλη η οποία γράφω απευθύνεται σε ένα αναγνωστικό κοινό που δεν είναι εξοικειωμένο με τον δικό μας χώρο, και με ένα κοινό που δεν διαβάζει καν. Το free-press ξεφυλλίζεται κυρίως σε καφέ και σε κουρεία της Χαλκίδας.

 

Δεν έχω, ούτε θα είχα ποτέ, τα εύσημα να κάνω διάλεξη σε ειδικούς της εκάστοτε λογοτεχνίας. (Κάποια στιγμή θα στραφώ και προς τον κινηματογράφο, που είναι το πεδίο στο οποίο γνωρίζω περισσότερα.)

 

Οι αναφορές στο άρθρο συλλέχτηκαν από ό,τι είχε διαθέσιμο το αρχείο του sff, αρκετές εβδομάδες πριν, και από αυτά επιλέχτηκαν ορισμένα και αφαιρέθηκαν αναγκαστικά άλλα, έτσι ώστε να συμπληρωθεί ο απαιτούμενος αριθμός λέξεων.

 

Σε αντίθεση με την προηγούμενη φορά, αυτή τη φορά δεν αναρτήθηκαν στη στήλη εξώφυλλα των βιβλίων που αναφέρονται. Ίσως για αλλαγή, αλλά και γιατί δεν είχα τον καιρό να ασχοληθώ με κάθε συγγραφέα ξεχωριστά, ζητώντας του το εξώφυλλο του βιβλίου του σε υψηλή ανάλυση. Αυτό είναι ένα θέμα που με έχει ενοχλήσει, και θα ήθελα να ανοιχτεί ένα ανάλογο τόπικ που να αφορά τα εξώφυλλα των δικών σας βιβλίων. Σας νοιάζουν; Νοιάζονται το ίδιο ή καθόλου οι εκδοτικοί; Υπάρχουν εξώφυλλα τρόμου που δεν λένε απολύτως τίποτα. Έχω δει βιβλίο που χαρακτηρίζεται ως τρόμου με κάποιο βουκολικό εξώφυλλο, λιβάδια και αγελάδες που βόσκουν ένα πράγμα. Συν το να μην μπορείς να βρεις ένα μέγεθος εξωφύλλου στο ίντερνετ που να είναι διαφημιστικά εκμεταλλεύσιμο. Όχι ότι με τα βιβλία fantasy στο προηγούμενο τεύχος στάθηκα πιο τυχερός. Πλην του «Κοράκι Σε Άλικο Φόντο» που είναι πρόσφατο, όλα τα υπόλοιπα εξώφυλλα ήταν απίστευτα μικρά, που αυτό ίσως έχει μια εξήγηση αν ξέρετε να μας πείτε.

 

Αλλά, πόσο έλεγχο έχετε στο εξώφυλλο του βιβλίου σας; Και μετά, στο ίντερνετ, πόσο σας νοιάζει πόσοι βλέπουν αυτό το εξώφυλλο; Μια παράκληση προς όσους αναρτούν κάποιο ελληνικό βιβλίο ε.φ., φάνταζυ ή τρόμου στο φόρουμ: Αναρτάτε εξώφυλλο σε αποδεκτό και αξιοπρεπές μέγεθος επιτέλους. Ευχαριστώ.]

Edited by DinoHajiyorgi

Share this post


Link to post
Share on other sites
demiraval

 

Σε αντίθεση με την προηγούμενη φορά, αυτή τη φορά δεν αναρτήθηκαν στη στήλη εξώφυλλα των βιβλίων που αναφέρονται. Ίσως για αλλαγή, αλλά και γιατί δεν είχα τον καιρό να ασχοληθώ με κάθε συγγραφέα ξεχωριστά, ζητώντας του το εξώφυλλο του βιβλίου του σε υψηλή ανάλυση. Αυτό είναι ένα θέμα που με έχει ενοχλήσει, και θα ήθελα να ανοιχτεί ένα ανάλογο τόπικ που να αφορά τα εξώφυλλα των δικών σας βιβλίων. Σας νοιάζουν; Νοιάζονται το ίδιο ή καθόλου οι εκδοτικοί; Υπάρχουν εξώφυλλα τρόμου που δεν λένε απολύτως τίποτα. Έχω δει βιβλίο που χαρακτηρίζεται ως τρόμου με κάποιο βουκολικό εξώφυλλο, λιβάδια και αγελάδες που βόσκουν ένα πράγμα. Συν το να μην μπορείς να βρεις ένα μέγεθος εξωφύλλου στο ίντερνετ που να είναι διαφημιστικά εκμεταλλεύσιμο. Όχι ότι με τα βιβλία fantasy στο προηγούμενο τεύχος στάθηκα πιο τυχερός. Πλην του «Κοράκι Σε Άλικο Φόντο» που είναι πρόσφατο, όλα τα υπόλοιπα εξώφυλλα ήταν απίστευτα μικρά, που αυτό ίσως έχει μια εξήγηση αν ξέρετε να μας πείτε.

 

Αλλά, πόσο έλεγχο έχετε στο εξώφυλλο του βιβλίου σας; Και μετά, στο ίντερνετ, πόσο σας νοιάζει πόσοι βλέπουν αυτό το εξώφυλλο; Μια παράκληση προς όσους αναρτούν κάποιο ελληνικό βιβλίο ε.φ., φάνταζυ ή τρόμου στο φόρουμ: Αναρτάτε εξώφυλλο σε αποδεκτό και αξιοπρεπές μέγεθος επιτέλους. Ευχαριστώ.]

 

Ντίνο είναι ενδιαφέρουσα η ερώτηση σου. Οι εκδότες έχουν σχεδόν αποκλειστικά το δικαίωμα της ανάρτησης ή εκχώρησης του εξωφύλλου σε οποιονδήποτε χώρο, ψηφιακό ή μη. Τώρα βέβαια στον καιρό των blogs των forums και του internet έχουμε και μεις οι συγγραφείς το άτυπο δικαίωμα να διαφημιζόμαστε μόνοι μας, πράγμα το οποίο κάνουμε παρεμπιπτόντως, στο blog μου φερ' ειπείν θα βρεις high res εξώφυλλο της Αντάκρης σε μικρό μέγεθος βέβαια, αλλά ικανοποιητικό για εκτύπωση. Το μέγεθος των αρχείων που ανεβαίνουν στο διαδίκτυο είναι στις περισσότερες περιπτώσεις μικρό κυρίως για λόγους οικονομίας και ευχρησίας. Τώρα όσον αφορά την επιλογή του εξωφύλλου συνήθως ο συγγραφέας έρχεται σε συνεννόηση με τον εκδότη και τον εικονογράφο/γραφίστα/φωτογράφο, όπου εξετάζονται διάφορες παράμετροι, αισθητικές, διαφημιστικές, εμπορικές, καλλιτεχνικές κλπ, πριν αποφασίσουν οτιδήποτε.Πρόσφατα με τις δυνατότητες που δίνει ο ιστός, είναι εύκολο να διεξαχθουν και μερικά δημόσια προεκδοτικά polls με καλή ανταπόκριση. Οπότε ναι, όταν ένα εξώφυλλο είναι χάλια, κάτι δεν έγινε σωστά. :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

post-1004-0-96686600-1303378995_thumb.jpg

Τεύχος 25, Μάρτιος - Απρίλιος 2011

 

Α.Λ.Ε.Φ.

(Αθηναϊκή Λέσχη Επιστημονικής Φαντασίας) – 13 Χρόνια!

 

«Ο Πόλεμος των Άστρων» του Τζορτζ Λούκας, η πρώτη ταινία θρύλος του 1977, που σηματοδότησε μια καμπή στην κινηματογραφική ιστορία του φανταστικού, και έκανε θεσμό τα blockbuster γενικότερα, άργησε να έρθει στη Χαλκίδα κατά δύο χειμώνες. Το είδα πρώτα, και καθυστερημένα, σε ένα θερινό σινεμά της Αθήνας, αλλά θα περίμενα πολύ περισσότερο για να το δω στην ίδια μου την πόλη. Και όταν το πρόβαλε επιτέλους το Μάγια, κάπου το 1979, ήμουν θυμάμαι εγώ και άλλοι τρεις μέσα στην αίθουσα. Μια αίθουσα στην οποία δεν έπεφτε καρφίτσα όποτε πρόβαλε τα μπουνίδια των Τρινιτά, ή αργότερα το «Κώτσος και οι Εξωγήινοι» με τον Κώστα Βουτσά. Αυτή ήταν η Χαλκίδα τότε, και αυτή ήταν η προσωπική μου πορεία στην επιστημονική φαντασία. Με μια αίσθηση κλασσικής, περιθωριακής μοναξιάς. Δεν ήμουν τυχερός στην δική μου γωνία του Ελλαδιστάν, ψυχές όμως ταγμένες στον υπέροχο κόσμο του φανταστικού υπήρχαν και αλλού, και η δύναμη της έλξης ανάμεσα τους υπήρξε δυνατότερη, και πάντοτε πιο αποδοτική.

 

Τον Ιανουάριο του 1978 είχε ιδρυθεί στην Αθήνα «Κινηματογραφική Λέσχη Φαντασίας και Επιστημονικής Φαντασίας» με σκοπό την προβολή ταινιών του είδους. Το 1992, και με την βούλα του νόμου, ξεκινούσε επίσημο σωματείο «Αθηναϊκής Λέσχης Φίλων του Σταρ Τρεκ» με καθιερωμένες εβδομαδιαίες συναντήσεις για προβολή ταινιών και τηλεοπτικών επεισοδίων της σειράς. Το 1995, στη Θεσσαλονίκη αυτή τη φορά, υπήρχε η «Ελληνική Λέσχη του Φανταστικού», με ομιλίες, θεατρικά δρώμενα, μουσική και (φωτοτυπημένα) δελτία ενημέρωσης. Τα μέλη της ξεπερνούσαν τα 120 άτομα. Και το 1997, εμφανίστηκε η «Λέσχη του Φανταστικού Ιωαννίνων» με συναντήσεις στην πόλη για οργάνωση κινηματογραφικών, θεατρικών και λογοτεχνικών εκδηλώσεων. Υπήρξαν όλες αξιέπαινες, ρομαντικές προσπάθειες, εύθραυστες όμως ενάντια στην σκληρή, ελληνική πραγματικότητα, βορά και στις έσωθεν ζυμώσεις, αναπόφευκτες της ελληνικής πάντα ιδιοσυγκρασίας.

 

Σήμερα, το όνειρο έχει μεταλαμπαδεύσει στην Αθηναϊκή Λέσχη Επιστημονικής Φαντασίας, όπου τα τελευταία 13 χρόνια υπηρετείται και αναδεικνύεται με περισσή αγάπη και φροντίδα από μια ακόμα ξεχωριστή ομάδα ονειροπόλων. Τον Φεβρουάριο του 1998, και με την πρωτοβουλία των Σταυρούλα Βεντούρη, Βασίλη Καράβολα και τον αρχισυντάκτη του περιοδικού “Απαγορευμένος Πλανήτης”, Χριστόδουλο Λιθαρή, υπήρξε ιστορική σύναξη στο “Καφέ Ακαδημαϊκόν”, όπου τέθηκε η προοπτική μιας λέσχης για το φανταστικό. Στην συνάντηση συμμετείχε και ο Άγγελος Μαστοράκης, εκδότης τότε του “Nova”, κι αργότερα υπεύθυνος έκδοσης του ένθετου “9” της Ελευθεροτυπίας.

 

Το έδαφος ήταν ήδη γόνιμο. Υπήρχε μια μεγάλη παρέα που αγαπούσε το φανταστικό, αρκετοί από αυτούς ενεργοί στις παλαιότερες οργανωτικές προσπάθειες, άνθρωποι που διάβαζαν τα ίδια βιβλία, έβλεπαν τα ίδια έργα, είχαν ορισμένοι κλίση στη συγγραφή, και που συναντιόνταν συχνά για να τα συζητούν με συνοδεία καφέ, μπύρας και μεζέδων. Τι πιο φυσικό λοιπόν από μια ακόμα ελπιδοφόρα κίνηση; Η πρόταση ήταν κυρίως για την ίδρυση λέσχης με λογοτεχνικό επίκεντρο, κάτι που αρχικά προκάλεσε ποικίλες αμφιβολίες και τριβές. Πολλοί ανησυχούσαν για την πρόωρη αποτυχία του εγχειρήματος. Θα ακολουθούσαν αρκετές ακόμα άτυπες συναντήσεις με ομιλίες και αναγνώσεις διηγημάτων, πριν την καθοριστική συνάντηση της 6ης Σεπτεμβρίου του ίδιου χρόνου, όπου συζητήθηκε το Καταστατικό της Λέσχης και εκλέχτηκε προσωρινή επιτροπή για τις διαδικασίες νομιμοποίησης του Σωματείου.

 

Με 103 μέλη σήμερα, η Λέσχη πραγματοποιεί τακτικές συναντήσεις για προβολές ταινιών, παρουσιάσεις βιβλίων και αναγνώσεις διηγημάτων. Εκδίδει επίσης εδώ και οκτώ χρόνια το περιοδικό “Φανταστικά Χρονικά” με ειδήσεις, άρθρα, συνεντεύξεις και διηγήματα από τον λογοτεχνικό χώρο και τον κινηματογράφο. Φέτος διοργάνωσε πετυχημένα, για άλλη μια χρονιά, το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Επιστημονικής Φαντασίας & Φανταστικού «SFF-rated» (10 με 16 Μαρτίου, στον κινηματογράφο ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ της Συγγρού), που ξεκίνησε πριν 6 χρόνια σαν ρετροσπεκτίβα ελληνικών ταινιών του είδους, και εξελίχθηκε σε διεθνές.

 

Η Λέσχη διαθέτει και Λογοτεχνικό Εργαστήρι (αριθμεί τις 16 συναντήσεις μέχρι στιγμής) στο το οποίο ευδοκιμεί σχεδόν όλη η σύγχρονη σκηνή του ελληνικού φανταστικού, και κυρίως της επιστημονικής φαντασίας. Πρόσφατες κυκλοφορίες των μελών της ΑΛΕΦ, στον τομέα της ε.φ:

 

Μιχάλης Μανωλιός«…και το τέρας» (Εκδόσεις Τρίτων). 18 διηγήματα, από τα οποία το εξαίρετο «Αίθρα» μόλις κέρδισε το πρώτο βραβείο στο 5ο Ετήσιο Διεθνή Διαγωνισμό Διηγημάτων Φανταστικής Λογοτεχνίας, ΑΕΟΝ AWARDS 2010. Του ιδίου και η παλαιότερη ανθολογία «Σάρκινο Φρούτο» (Τρίτων) με οκτώ διηγήματα, ένα εξπρές επιστημονικής φαντασίας που αποκαλύπτει ευφάνταστα την φύση του ανθρώπου σε σύγκρουση με εξωπραγματικές καταστάσεις.

 

Κώστας Χαρίτος - «Σχέδιο Φρακτάλ» (Τρίτων). “Είναι δυνατόν μια πεταλούδα που ανοιγοκλείνει τα φτερά της στο Παγκράτι να προκαλέσει καταιγίδα στη Νέα Υόρκη; Η κοινή λογική το αποκλείει. Οι νόμοι της φυσικής το υποστηρίζουν. Μήπως υπάρχει μια τρίτη εκδοχή;”

 

Παναγιώτης Κούστας - «Έξι Δισεκατομμύρια Τρόποι Ζωής» (Τρίτων). “Ενδεικτικές ματιές στον κόσμο που πάντοτε μπορεί να γίνει καλύτερος. Στη Μέθη Αζώτου ο καθένας ζει με τον δικό του, μοναδικό, τρόπο έναν από έξι δισεκατομμύρια τρόπους ζωής.”

 

Αλέκος Παπαδόπουλος - «Λάθος Οδηγίες» (Τρίτων). “Μέχρι πού μπορούν να φτάσουν τα μέτρα ασφαλείας στις αεροπορικές πτήσεις; Πώς μπορεί να επηρεάσει ο υπερπληθυσμός την κληρονομιά που ένας σύζυγος αφήνει στη χήρα του; Φαντάζεστε μια θεοκρατία του ζωδιακού κύκλου; Μήπως η βαρύτητα είναι νόμος του κράτους και όχι της φυσικής;”

 

Δημήτρης Βανέλλης - «Το Καλοκαίρι μου έξω από το Θόλο» (Μέδουσα). “Ένας πληρωμένος δολοφόνος από το μέλλον επιστρέφει πίσω στο χρόνο για να εκτελέσει μια σύγχρονή του επιστήμονα που κάνει χρονοδιακοπές σε κάποιο νησί του Αιγαίου. Μια συναρπαστική ιστορία από το μέλλον, που διαδραματίζεται σ ένα ελληνικό νησί του σήμερα.”

 

Η Λέσχη έχει εκδώσει και ανθολογία, με δεκαεννιά σχολιασμένα διηγήματα (ΕΦ, φάνταζυ, τρόμου), από τις έξι πρώτες συνεδρίες του Λογοτεχνικού Εργαστηρίου της, «Τρεις ματιές τ' αλλάζουν όλα» (εκδόσεις Φανταστικός Κόσμος). Άλλα μέλη συγγραφείς ε.φ. είναι ο Μιχάλης Αντονώπουλος με τα έργα του «Ούλτιμους Βορεάλης» και «Η Πάλη με τις Σκιές» (Αίολος), και ο Γιάννης Χατζηχρήστος με το «Ανασκαφή στο Μέλλον» (Εστία).

 

Το τοπίο της τέχνης στην Ελλάδα εξακολουθεί να είναι σκληρό και άγονο, στο δε φανταστικό είναι κυριολεκτικά σεληνιακό. Δεν υπάρχει καταξίωση, δεν υπάρχει εφησυχασμός. Το όνειρο πρέπει να περνάει αέναα Συμπληγάδες, με τον συνεχόμενο μόχθο αυτών που το αγαπούν, σαν των ηρωικών Αργοναυτών της ΑΛΕΦ. Κάθε επόμενη εκδήλωση και έκδοση είναι μια κατάκτηση, ένας ακόμα αναστεναγμός ανακούφισης. Δώστε προσοχή, γιατί η φαντασία είναι σημαντική. Είναι κρίμα να αντιλαμβανόμαστε την απουσία της μόνο όταν αυτή χάνεται, πριν προλάβουμε να την αγγίξουμε, πριν της επιτρέψουμε να μας αγγίξει.

 

Χάρη σε αυτήν, κάποιοι στις μέρες μας έχουν βρει λόγο να εξακολουθούν να χαμογελούν. Δεν είναι μικρό κατόρθωμα, ούτε όμως και δύσκολο.

 

Όσο για μένα, πέφτει λίγο μακριά η Αθήνα συμπολίτες. Πορεύομαι ακόμα μόνος, ένας μαύρος σκώληξ του Ευρίπου.

 

Επίσημος δικτυότοπος: http://alef-gr.blogspot.com/

Edited by DinoHajiyorgi

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Ευχαριστούμε για την παρουσίαση, Ντίνο. :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

Thx, Ντίνο!:rolleyes:

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

post-1004-0-55393400-1311165191_thumb.jpg

Τεύχος 26, Ιούλιος - Αύγουστος 2011

 

ΜΠΛΕΚ, ΖΑΓΚΟΡ και Σία – Μια φορά κι έναν καιρό, όταν ήμασταν παιδιά…

 

Ακούγεται πανέμορφα παράλογο, σαν παραμύθι, υπήρξε όμως μια εποχή (ρομαντική; νοσταλγική;) όπου εικονογραφημένοι ήρωες, όχι οι X-Men, ούτε οι Spiderman, Ironman ή άλλου είδους -man, αλλά ήρωες βγαλμένοι από τον αμερικάνικο αγώνα της ανεξαρτησίας κατά των βρετανών κατακτητών, διακρίθηκαν με μεγάλη επιτυχία στα Βαλκάνια, θρυλικές φιγούρες που όμως γεννήθηκαν από την φαντασία Ιταλών δημιουργών! Και μπορεί εκείνη η εποχή για μας να ανήκει στο παρελθόν, σε χώρες όμως σαν την Σερβία, ακόμα και σήμερα, ο Ζαγκόρ συνεχίζει να σκορπά την χαρακτηριστική ιαχή του: AAHHYAAKK!

 

Μεγαλώνοντας στην Κωνσταντινούπολη, δεκαετία του ‘60, τα πρώτα κόμικ που ανακάλυψα και αγάπησα ήταν αυτοί οι ιδιόμορφοι επαναστάτες, που ήταν μεγάλη εκδοτική επιτυχία και στην Τουρκία. Αντίθετα με την Ελλάδα, που δύο-τρεις μαζί στεγάζονταν μέσα σε ένα τεύχος, στα δικά μου μέρη ο κάθε ήρωας κυκλοφορούσε ανεξάρτητα, με τον δικό του τίτλο. Μπελάς για την τσέπη του μπαμπά, καθώς αγόραζα τέσσερα με πέντε βιβλιαράκια την εβδομάδα. Αξέχαστα καλοκαίρια με τα ξαδέλφια μου σε αναγνωστικές συνεδριάσεις, συζητώντας τις περιπέτειες, γελώντας με το χιούμορ, κάνοντας υποθέσεις για τη συνέχεια της επόμενης εβδομάδας. Ο Ζαγκόρ ήταν ο αγαπημένος μου, ακολουθούμενος φυσικά από τους Μπλεκ, Λοχαγό Μαρκ, Τομ Μιξ και άλλους.

 

Στα τέλη της δεκαετίας του 60 στην Ελλάδα, ο Στέλιος Ανεμοδουράς αναγκάστηκε από την δικτατορία να κλείσει τον θρυλικό Μικρό Ήρωα. Ψάχνοντας στο εξωτερικό για κάτι εναλλακτικό, ανακάλυψε τον Μπλεκ (“Il Grande Blek”), καρπό των διάσημων δημιουργών Sartoris, Sinchetto και Guzzon, οι οποίοι εμπνεύστηκαν το 1954 τη χαρακτηριστική φιγούρα του "ξανθού γίγα", ενός κυνηγού που διακρίθηκε στον αγώνα για την Αμερικανική ανεξαρτησία από τους Βρετανούς αποικιοκράτες κατά τα τέλη του 18ου αιώνα. Αν και ιταλικής προέλευσης, όλοι θεωρούσαν το κόμικ αμερικάνικο, έτσι ο εκδότης και πρόβλημα δεν είχε με την χούντα, και όλο και κάποιο επαναστατικό μήνυμα περνούσε στο κοινό.

 

Στα ελληνικά περίπτερα το Μπλεκ εμφανίστηκε για πρώτη φορά τον Ιούνιο του 1969, με τιμή 2 δραχμές. Στην πρώτη του αυτή περίοδο, που θα διαρκούσε ως τον Δεκέμβριο του 1975, κυκλοφορούσε στη γνωστή του μικρή διάσταση, καθώς εκείνα τα βιβλιαράκια κρύβονταν εύκολα από γονείς και δασκάλους. Σαν πρώτη ιστορία παρέμεναν σταθερά οι περιπέτειες του ομώνυμου ήρωα, τον οποίο πλαισίωναν οι φίλοι του Ρόντυ και Καθηγητής Μυστήριος, ενώ ακολουθούσαν ιστορίες με τον Ρίνγκο, τον Τομ Μιξ και το ανάγνωσμα Παιδί-Φάντασμα. Στις επόμενες δύο δεκαετίες η θεματολογία θα πολλαπλασιαζόταν.

 

Αναμενόμενα, η επιτυχία του Μπλεκ έφερε στο προσκήνιο κι άλλους τίτλους με νέους ήρωες.

 

Το όνομα Ζαγκόρ προέρχεται από τη σύντμηση του “Za-gor-te-nay” που σημαίνει (δήθεν) το «πνεύμα με το τσεκούρι.» Δημιούργημα του συγγραφέα Guido Nolitta και του σκιτσογράφου Gallieno Ferri (που θα συνεργάζονταν αργότερα και για το Mister No) το πρώτο τεύχος είχε εκδοθεί στην Ιταλία το 1961.

 

Ο Ζαγκόρ είχε αφιερώσει τη ζωή του στην προστασία της ειρήνης και της τάξης στο φανταστικό δάσος του Darkwood, κάπου στην ανατολική Αμερική. Είχε σχεδόν υπεράνθρωπες αθλητικές ικανότητες και ήταν ικανότατος στη χρήση του πολεμικού τσεκουριού του. Οι ινδιάνοι τον θεωρούσαν ημίθεο σταλμένο από το Μανιτού. Οι ιστορίες του μπορούν κυρίως να χαρακτηριστούν ως γουέστερν, διαποτισμένες όμως συχνά από στοιχεία τρόμου και επιστημονικής φαντασίας. Σε όλες του τις περιπέτειες είχε πάντα στο πλευρό του τον πιστό του συνεργάτη Τσίκο, έναν κοντό, στρογγυλό, αδηφάγο, αλλά καλόκαρδο Μεξικάνο.

 

Στην Ελλάδα το Ζαγκόρ δοκίμασε τις δυνάμεις του αρκετές φορές αλλά δεν κατάφερε να κατακτήσει το κοινό. Η πρώτη και πιο πετυχημένη ήταν στις αρχές του ’70 ως μέλος της θρυλικής τριάδας Μπλεκ – Ζαγκόρ - Όμπραξ.

 

Μαζί με αυτούς τους δύο, πόσοι από μας δεν ανδρωθήκαμε στην παρέα και των Κάπταιν Μάρκ (με συντρόφους τον Μίστερ Μπλούφ, τον σκύλο του Φλοκ και τον ινδιάνο Θλιμμένο Μπούφο), Κάπταιν Μίκυ (με τον μέθυσο Τσικουδιά και τον γιατρό Αφαιμάξη), και Όμπραξ (με τον Βαρώνο και τον Φαγάνα). Οι έλληνες μεταφραστές σίγουρα μεγαλούργησαν από έμπνευση στα ονόματα!

 

Η πορεία του Μπλεκ κράτησε μια 25ετία, μέχρι τον Ιούνιο του 1994 που διακόπηκε η έκδοση του. Η κυκλοφορία του είχε γνωρίσει δόξες αγγίζοντας και τα 130.000 αντίτυπα.

 

Ενώ λοιπόν στο σχολείο, φουκαράδες δάσκαλοι ίδρωναν να μας μάθουν για τους αληθινούς ήρωες της Ιστορίας, και ήμασταν πολύ μικροί να κατανοήσουμε το υπόβαθρο του σκηνικού στο οποίο διαδραματίζονταν οι περιπέτειες των δικών μας, των χάρτινων, όλοι μας γνωρίζαμε πλέον για τους Λύκους του Οντάριο, τους Αμερικάνους Πατριώτες και την επανάσταση τους ενάντια στους κακούς Άγγλους, τα καραβάνια και τους πιονέρους, τα Τοτέμ και τις φυλές των Ινδιάνων, τους βάλτους της Φλόριντα και τα άγρια τοπία της Αμερικής.

 

Από πλευράς ποικιλίας, τεχνικής, ποιότητας, διαθεσιμότητας και εξέλιξης, η σημερινή εικόνα της 9ης τέχνης δεν συγκρίνεται φυσικά με εκείνη την εποχή. Η βιομηχανία της Αμερικής, και με την υποστήριξη του κινηματογράφου, έχει πλέον κατακτήσει την αγορά, και ίσως επάξια. Μου λείπουν όμως εκείνοι οι παλιοί ήρωες, μου γνέφουν συχνά από μακριά, από τοπία στα οποία άφησα τα παιδικά μου χρόνια. Ποιος από μας δεν θα ήθελε να επιστρέψει εκεί; Ονειρεύομαι λοιπόν ένα μπαούλο γεμάτο από εκείνα τα παλιά τεύχη, σα να με περιμένουν να τα ανακαλύψω, και ξεφυλλίζοντας τα, σελίδα-σελίδα να επιστρέψω πίσω, σε κάποιο ανέμελο καλοκαίρι.

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

1) Έχεις ένα γραμματικό λάθος που μπορώ να το εντοπίσω ακόμα και νυσταγμένη/σκασμένη από τη ζέστη, όπως είμαι τώρα: "του ξανθού γίγα". Το σωστό είναι "του ξανθού γίγαντα".

2)Πριν βιαστείς να με πετάξεις έξω από το τόπικ ως άσχετη, να σου πω ότι και εγώ είμαι φαν του Λοχαγού Μαρκ, του Μπλεκ και του Όμπραξ και έχω όλα τα τεύχη του περιοδικού "Περιπέτεια" (γύρω στα 380), το οποίο συνεχίζει να κυκλοφορεί και σήμερα, δημοσιεύοντας ξανά και ξανά τις ίδιες ιστορίες, αλλά...

3)ΔΕ σου τα δίνω ούτε δανεικά, γιατί α)δε θέλω να τα αποχωριστώ, τα διαβάζω ακόμα και τώρα καμιά φορά και β)για να μάθεις να με λες "subzero"!:atongue:

Share this post


Link to post
Share on other sites
nikosal

Ωραίο κείμενο...

 

Όλο αυτό τον καιρό θυμόμουν ότι ο Ζαγκόρ ήταν αυτός με τον Αφαίμαξη και τον Τσικουδιά, να λοιπόν που μπέρδευα τους ήρωες. Ο Κάπτεν Μίκι ήταν αυτός που άλλαζε εμφανίσεις; Τι κρίμα που δεν μπορούμε να αγοράσουμε αυτά τα περιοδικά ξανά...

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Όλο αυτό τον καιρό θυμόμουν ότι ο Ζαγκόρ ήταν αυτός με τον Αφαίμαξη και τον Τσικουδιά, να λοιπόν που μπέρδευα τους ήρωες. Ο Κάπτεν Μίκι ήταν αυτός που άλλαζε εμφανίσεις;

Δεν το νομίζω. Ο Μίκι ήταν Ρέιντζερ. Δεν θυμάμαι ποιος άλλαζε εμφανίσεις.

 

post-1004-0-56936000-1311174004_thumb.jpg

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Ωραίο κείμενο...

 

Όλο αυτό τον καιρό θυμόμουν ότι ο Ζαγκόρ ήταν αυτός με τον Αφαίμαξη και τον Τσικουδιά, να λοιπόν που μπέρδευα τους ήρωες. Ο Κάπτεν Μίκι ήταν αυτός που άλλαζε εμφανίσεις; Τι κρίμα που δεν μπορούμε να αγοράσουμε αυτά τα περιοδικά ξανά...

 

Ο Όμπραξ ήταν αυτός που μεταμφιεζόταν.

Share this post


Link to post
Share on other sites
nikosal

A, ok.

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

post-1004-0-07715500-1316248749_thumb.jpg

Τεύχος 27 - Σεπτέμβριος 2011

 

 

Και μετά ήρθε η Marvel…

 

Τι θα μπορούσα να θυμάμαι από την Άνοιξη του 1977; Η τηλεόραση ήταν ασπρόμαυρη τότε, είχαμε μόνο δύο κανάλια, την ΕΙΡΤ και την ΥΕΝΕΔ, το βίντεο δεν υπήρχε ούτε σαν ιδέα, και το πρόγραμμα ξεκινούσε κατά τις 5:30 το απόγευμα και σταματούσε λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Ήμουν 14 χρονών, δεν είχα ιδέα ακόμα τι ήθελα να κάνω όταν μεγαλώσω, και πλησίαζαν οι εξετάσεις για να περάσω από το Γυμνάσιο στο Λύκειο. Είχαμε δύο κατευθύνσεις, το Γενικό και το Τεχνικό Λύκειο, κι έπρεπε να δώσουμε μαθήματα και στα δύο, μάλλον για να έχουμε ανοικτές τις επιλογές μας. Στον περιοδικό τύπο κυκλοφορούσαν κάτι περίεργες φωτογραφίες από μια νέα ταινία επιστημονικής φαντασίας που ετοιμαζόταν να κυκλοφορήσει στις Αμερικάνικες αίθουσες και είχε τίτλο «Ο Πόλεμος των Άστρων».

 

Είχα την αγωνία να τα πηγαίνω καλά με τις βαθμολογίες στο σχολείο, κυρίως ώστε να εξασφαλίζω καλύτερα το χαρτζιλίκι που μου παραχωρούσε ο μπαμπάς. Είχα τα έξοδα μου ο άτιμος, και μέσα σε αυτά ήταν η πληθώρα των κόμικς που διάβαζα. Ανάμεσα τους το εβδομαδιαίο Μίκυ Μάους, το μηνιαίο Μίκυ, τα Κλασσικά Ντίσνεϊ, Κλασσικά Εικονογραφημένα, το Δυναμικό Αγόρι, Τρουένο, Αστερίξ, Λούκυ Λούκ, Ιζνογκούντ και δεν θυμάμαι τι άλλο. Δεν υπήρχε περίπτωση να με δουν οι δικοί μου με κόμικ ανοιχτό μπροστά μου χωρίς να μου την πέσουν με ένα τρομακτικό «τέλειωσες τα μαθήματα σου;!» Μου προκαλούσαν τέτοιο άγχος που χρόνια αργότερα, ως ενήλικας, είχα ακόμα πρόβλημα να ανοίξω περιοδικό μπροστά τους.

 

Οι εκδόσεις Καμπανάς είχαν κυκλοφορήσει, με μεγάλη επιτυχία, από τον Ιούνιο του 1976, τον πρώτο τίτλο της Marvel στην Ελλάδα, το Master Kung-Fu. Δημοφιλή στην πιτσιρικαρία που λάτρευε το είδος, εμένα μου είχε διαφύγει γιατί δεν ήταν του γούστου μου. Καθώς όμως πλησίαζε το καλοκαίρι του ‘77, στο περιοδικό "ΦΑΝΤΟΜ" των ίδιων εκδόσεων προαναγγέλθηκε σε διαφήμιση ο ερχομός του Spider-Man. Μαζί του θα ακολουθούσε και μια πληθώρα άλλων τίτλων που θα άρπαζαν αμέσως την προσοχή μου, και θα διαπίστωνα δυστυχής πόσο μικρό ήταν το χαρτζιλίκι μου.

 

Δεν θυμάμαι αν γνώριζα άλλους ήρωες με κολάν, πλην του Superman, μέχρι την στιγμή που πρωτοαντίκρισα εκείνα τα ηρωικά εξώφυλλα με τα πανέμορφα, πολύχρωμα κοστούμια. Και ξεφυλλίζοντας τα, θα γνωριζόμουν όχι μόνο με μια πληθώρα σούπερ ηρώων, σούπερ κακών, και των επικών μαχών που θα διεξήγαγαν μεταξύ τους, αλλά και με μία μοναδική για μένα γραφή τότε, με παρεξηγημένους, τραγικούς χαρακτήρες που βασανίζονταν κυρίως από την ευθύνη των ίδιων τους δυνάμεων. Ήταν μια νέα εποχή δράσης και φαντασίας στο κόσμο των κόμικς. Ο αντίκτυπος αυτών των τίτλων θα ήταν καθοριστικός καθώς θα έδινε μια διαφορετική πορεία στα μέχρι τότε αναγνωστικά μας γούστα.

 

Τα τεύχη ήταν μεγάλα σε μέγεθος και περιείχαν δύο ιστορίες. Το Captain-America είχε και τους X-Men. Το Spider-Man τους Fantastic-Four. Επίσης το Κόμης Δράκουλας είχε τον Ατρόμητο, οι Εκδικητές τον Κάπταιν Μάρβελ και οι Απάνθρωποι τον Λουκ Κέιτζ. Η ακμή τους θα κρατούσε από το 1976 έως το 1980. Δεν θα αργούσε η στιγμή που ο κάθε ήρωας θα ακολουθούσε το δικό του ξέχωρο περιοδικό, με την προσθήκη κι άλλων τίτλων στην κυκλοφορία, όπως: "Χούλκ", "Λυκάνθρωπος", "Μαν Γούλφ", "Θωρ", "Γκραν Γκινιόλ", "Χάουαρντ Ντακ", "Πόλεμος των Άστρων", "Μαύρος Πάνθηρας", "Οδύσσεια 2001" κ.α.

 

Δυστυχώς δεν είχαν μεγάλη διάρκεια καθώς η Ελληνική αγορά δεν μπορούσε να στηρίξει επαρκώς όλους τους τίτλους. Μετά από μερικά χρόνια κυκλοφορίας σιγά-σιγά σταμάτησαν ο ένας μετά τον άλλο, εκτός από τον "Σπάιντερ Μαν" που συνέχισε εβδομαδιαία σε μικρό πλέον μέγεθος και χωρίς χρώμα στις εσωτερικές σελίδες, για κάμποσα χρόνια ακόμα.

 

Το 1982 στην Αμερική ανακάλυψα έκπληκτος την τεράστια διαφορά του εκεί με το εδώ, σε όλους τους τομείς. Η Marvel είχε έναν ωκεανό από τίτλους, με κάθε ήρωα να έχει δέκα διαφορετικά τεύχη στο όνομα του, με επιπλέον ειδικές και παράλληλες σειρές, και η μυθοπλασία χρόνια μπροστά από το σημείο που είχαν σταματήσει οι ελληνικές εκδόσεις. Χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δεν σταθήκαμε προνομιούχοι εδώ κατά έναν τρόπο. Θυμάμαι πόσο άσχετα ήταν συχνά τα πρώτα εξώφυλλα σε σχέση με το περιεχόμενο, αλλά αυτό συνέβαινε γιατί ενώ τα εξώφυλλα ήταν πιο κοντά στην εποχή κυκλοφορίας, οι ιστορίες μέσα ήταν δεκαετίες πίσω, από τις πρώτες των X-men και Εκδικητών (γραμμένες από τον Stan Lee και ζωγραφισμένες από τον Jack Kirby), Σπάιντερ-Μαν (με τα καταπληκτικά εξώφυλλα και ιστορίες ζωγραφισμένα από τούς John Romita και Gil Cane), Captain America (στις καλύτερες ιστορίες του δια χειρός Sal Buscema), Conan (με τις πρώτες κλασσικές περιπέτειες ζωγραφισμένες από τον Βarry Smith).

 

H Marvel Comics συνεχίζει σήμερα το ίδιο δυνατή, και είναι τέτοια πλέον η εποχή που οι έλληνες αναγνώστες είναι τόσο ενημερωμένοι όσο και οι αναγνώστες του εξωτερικού, αγοράζουν τα τεύχη τους από εξειδικευμένα μαγαζιά, και διαβάζουν τους τίτλους κατευθείαν στα αγγλικά. Καμία σχέση δηλαδή με μας, τους αθώους ανίδεους, που όμως δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε την αθεράπευτη νοσταλγία μιας χαμένης εποχής.

 

post-1004-0-56208800-1316248858_thumb.jpg

 

Ήταν όλοι τους Σούπερ!

 

Από το χαρτί στο πανί…

 

Με την πρόοδο της τεχνολογίας στον κινηματογράφο τα τελευταία δέκα χρόνια, η καταξιωμένη 9η τέχνη κάνει το άλμα της στην οθόνη της 7ης, ζωντανεύοντας εντυπωσιακά τους συντρόφους της παιδικής μας φαντασίας. Οι τιθασευτές των εφηβικών μας ορμών, σε σελίδες που ξεχείλιζαν αδρεναλίνη, ήταν οι ήρωες που διαβάζαμε μακριά από τα επικριτικά βλέμματα γονιών και δασκάλων, οι μασκοφόροι υπερασπιστές των αδυνάτων ενάντια σε κάθε μορφής αδικία, στην αέναη πάλη του καλού ενάντια στο κακό. Πηγή των μοντέρνων αυτών μύθων υπήρξαν η DC Comics, από το 1934, και η Marvel Comics, από το 1939.

 

Οι χάρτινοι αυτοί ήρωες δεν θα περίμεναν την πρόοδο της τεχνολογίας για να ενσαρκωθούν στην οθόνη. Πριν αναλάβει η τηλεόραση, υπήρξαν τα κινηματογραφικά σήριαλ που ήταν πολύ δημοφιλή το 1944, δηλαδή μικρά ταινιάκια των 10 περίπου λεπτών που παίζονταν σε συνέχειες κάθε Σάββατο πρωί σε ορισμένες αίθουσες.

 

Το 1978, την εποχή που έβλεπε την γέννηση των blockbuster, παίχτηκε στους κινηματογράφους το Superman, με τον Christopher Reeve στον ομώνυμο ρόλο. Η μεγάλη επιτυχία της έδωσε άλλες τρεις συνέχειες. Και μόλις το 2006 βγήκε το Superman Returns, που σεβόμενο τις τέσσερις που είχαν προηγηθεί, μας έδωσε μια έξοχη, νοσταλγική συνέχεια εκείνων.

 

Και μια μικρή μνεία σε μια πατάτα, παραγωγής George Lucas, το Howard the Duck (1986), βασισμένο σε ένα ήδη περίεργο δημιούργημα της Marvel (που τότε αντιπροσώπευε την χίπικη γενιά της μαστούρας) με ένα αποτέλεσμα στην οθόνη που ουδεμία σχέση είχε με την χάρτινη εκδοχή του. Ο ίδιος ο George Lucas θα ήθελε πολύ να το σβήσει από την μνήμη του..

 

Μετά τον Superman, δεύτερο τέκνο της DC, ακολούθησε ο Batman (1989) με τον Michael Keaton, ο οποίος επέστρεψε στον ρόλο με το Batman Returns (1992). Στη συνέχεια την μαύρη κάπα ανέλαβε ο Val Kilmer για το Batman Forever (1995), και ο George Clooney στο Batman & Robin (1997). Το 2005, ο σκηνοθέτης Christopher Nolan αναγέννησε τον μύθο στο εξαιρετικό Batman Begins, και συνέχισε το 2008 με το The Dark Night. Στον ρόλο του σκοτεινού εκδικητή ο μοναδικός Christian Bale. Ηθοποιός και σκηνοθέτης επιστρέφουν το 2012 με το The Dark Night Rises.

 

Πιο δραστήρια στο σινεμά η Marvel, αν και με αμφίρροπα αποτελέσματα, μας έχει δώσει τρία Spiderman, δύο Iron Man, δύο Hulk, δύο Fantastic Four, και τρία X-Men. Η σειρά X-Men γέννησε δύο παρακλάδια, το X-Men: Η Αρχή – Γούλβεριν (2009) και το φετινό X-Men: Η Πρώτη Γενιά. Ας μην ξεχνάμε το Dare Devil (2003) με τον Ben Affleck και την “συνέχεια” του, το Elektra (2005) με την Jennifer Garner.

 

Η νέα Φθινοπωρινή περίοδος στις κινηματογραφικές αίθουσες ξεκινάει με δύο δυναμικούς εκπροσώπους των οίκων τους. Ο Captain America της Marvel και ο Green Lantern της DC.

 

Ο Captain America εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο «Captain America Comics #1» (Mάρτιος 1941), δημιούργημα των Joe Simon και Jack Kirby. Η δημιουργία του ήρωα ήταν μια συνειδητοποιημένη πολιτική κίνηση. Το κόμικ βγήκε στα περίπτερα τον Δεκέμβριο του 1940, έναν χρόνο πριν τον βομβαρδισμό του Περλ Χάρμπορ από τους Ιάπωνες, αλλά με ήδη ένα χρόνο πολεμικών επιχειρήσεων στην Ευρώπη. Στο εξώφυλλο έδειχνε τον πρωταγωνιστή να καταφέρνει μια γροθιά στον Αδόλφο Χίτλερ. Πούλησε σχεδόν ένα εκατομμύριο τεύχη.

 

Σε όλη τη διάρκεια της μυθολογίας του, ο Captain America ήταν η ηρωική μάσκα του Steve Rogers, ενός ασθενικού νεαρού που εξελίχθηκε σε άριστη σωματική διάπλαση χάρη σε ένα θαυματουργό εμβόλιο, κατασκευασμένο για να ενισχύσει τις Ηνωμένες Πολιτείες στον αγώνα τους στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Captain America φοράει ένα κοστούμι με τα χρώματα της αμερικάνικης σημαίας, και είναι οπλισμένος με μια άθραυστη ασπίδα που ταυτόχρονα χρησιμεύει και ως όπλο.

 

Ένα κατά παραγγελία πατριωτικό δημιούργημα, με την δημοτικότητα του εξασθενημένη μετά το τέλος του πολέμου, μέχρι το 1951 είχε εξαφανιστεί από τα περίπτερα. Επέστρεψε όμως δυναμικά κατά την «Ασημένια Περίοδο» των κόμικς, όταν στο 4ο τεύχος των Avengers (Οι Εκδικητές – Μάρτιος του 1964), μας εξηγήθηκε ότι κατά τις τελευταίες μέρες του πολέμου, πέφτοντας από ένα πειραματικό αεροπλάνο στον Νότιο Ατλαντικό Ωκεανό, είχε εγκλωβιστεί διατηρημένος σε ένα κομμάτι πάγου για δεκαετίες. Δεν άργησε να ηγηθεί της ομάδας των Εκδικητών και ακολουθώντας την επιτυχία άλλων ηρώων που είχε δημιουργήσει η Marvel στη δεκαετία του 60, έγινε «ο ήρωας που, στοιχειωμένος από μνήμες του παρελθόντος, προσπαθεί να ενσωματωθεί στην μοντέρνα κοινωνία.» Έτσι, το 1964, ο Captain America απέκτησε ξανά και δικό του περιοδικό, με τον δημιουργό του σκιτσογράφο Jack Kirby να τον αναλαμβάνει άλλη μια φορά, για πρώτη φορά μετά το 1941.

 

Ο Green Lantern είναι η ηρωική εκείνη οντότητα, την μάσκα της οποίας μοιράζονται σταδιακά διαφορετικοί χαρακτήρες. Ο πρώτος Green Lantern, που ήταν ο Alan Scott, δημιουργήθηκε από τους Bill Finger και Martin Nodell για το All-American Comics #16, τον Ιούλιο του 1940.

 

Ο κάθε Green Lantern έχει στην κατοχή του ένα δαχτυλίδι ισχύος και ένα φανάρι δύναμης που χαρίζει στον χρήστη του έλεγχο του φυσικού κόσμου, όσο τουλάχιστο ο χρήστης έχει την αυτοκυριαρχία και την πειθαρχία να το χειριστεί. Το δαχτυλίδι είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα όπλα του σύμπαντος. Η δύναμη ή η τρωτότητα του είναι συνδεδεμένη με την δύναμη και την τρωτότητα εκείνου που το φοράει. Ενώ το δαχτυλίδι του πρώτου Lantern ήταν μαγικό, εκείνο που φόρεσαν οι επόμενοι ήταν ένα τεχνολογικό κατασκεύασμα των Φρουρών του Σύμπαντος, που μοιράζουν τέτοια δαχτυλίδια σε άξιους υποψήφιους.

 

Σε μια εποχή όπου η δημοτικότητα της Αμερικής δεν είναι στα καλύτερα της, η διαφήμιση και η προώθηση μιας ταινίας με τίτλο Captain America δεν είναι και ό,τι πιο εύκολο. Σε ορισμένες χώρες η ταινία θα κυκλοφορήσει με τον τίτλο The First Avenger (Ο Πρώτος Εκδικητής.) Τον ρόλο ενσαρκώνει ο Chris Evans, που τον γνωρίσαμε ήδη ως τον “Ανθρώπινο Πυρσό” στο The Fantastic Four. Επιστρέφει πάλι ως Captain America το 2012 στην ταινία The Avengers, όπου εμφανίζονται επίσης οι Hulk, Iron Man και άλλοι από το σύμπαν της Marvel.

 

Σε παρθενική εμφάνιση ο Green Lantern, δοκιμάζεται για πρώτη φορά στην οθόνη, με πρωταγωνιστή τον Ryan Reynolds, που έχει παίξει τον Deadpool στο X-Men: Η Αρχή – Γούλβεριν, και ετοιμάζεται ήδη ταινία με τον Deadpool πρωταγωνιστή.

 

Κοιτάζοντας το πριν και το τώρα, είναι εύκολο να δουλέψει η φαντασία και να προβλέψουμε ένα θαυμαστό μέλλον στην ιστορία των κινηματογραφικών ηρώων. Μην ξεχνάμε όμως ποτέ την προέλευση όλων αυτών, το σκίτσο, και πριν από το σκίτσο το σενάριο, τον “λόγο” δηλαδή. Γιατί είναι κυρίως ο σεβασμός προς την πηγή που παράγει το πιο άρτιο αποτέλεσμα. Ενθαρρύνετε τα παιδιά σας να διαβάζουν. Ας είναι και κόμικ. Είναι μια καλή αρχή.

 

post-1004-0-83394800-1316248938_thumb.jpg

Share this post


Link to post
Share on other sites
nikosal

αχ, ωραίο κείμενο. Θυμάμαι το πρώτο ελληνικό σπάιντερ μαν, το είχα αγοράσει στη Μύκονο όπου ακολουθούσα τον πατέρα μου στις επισκευές πλυντηρίων κλπ. Έκανε αυτή τη δουλειά και πήγαινε και σε άλλα νησιά εκτός του δικού μας. Μια περίοδο αγόραζα πράγματι και εγώ πολύ πράμα από Μάρβελ (εκτός του Χάουαρντ Ντακ που δεν είχα ποτέ συμπαθήσει).

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

post-1004-0-17582500-1322301890_thumb.jpg

 

Τεύχος 28 - Οκτώβριος/Νοέμβριος 2011

 

EL ETERNAUTA – Ο ΧΡΟΝΟΝΑΥΤΗΣ

 

[Μια εκδοχή του άρθρου που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στο 11ο τεύχος του “Φανταστικά Χρονικά”, τον Δεκέμβριο του 2007.]

 

Το Ετερνάουτα ξεκινάει με μια εξωγήινη εισβολή στη Γη. Μια θανατηφόρα χιονόπτωση, έργο των εισβολέων, καλύπτει το Μπουένος Άιρες και εξαλείφει κάθε μορφή ζωής μέσα σε λίγες ώρες. Ο Χουάν Σάλβο, μαζί με μερικούς φίλους, την γυναίκα και την κόρη του, επιζούν στην κάλυψη του σπιτιού του, χάρη και στην διορατικότητα τους για την φύση του χιονιού. Αρχίζουν να οργανώνονται για την επιβίωση τους, φτιάχνοντας ειδικές στολές που τους προστατεύει από το χιόνι ώστε να μπορέσουν να κυκλοφορήσουν προς αναζήτηση προμηθειών. Το σενάριο, τρομακτικό και κλειστοφοβικό σε χαρακτήρα, είναι δημιούργημα του Αργεντινού Έκτορ Έστερχελντ.

 

O Héctor Germán Oesterheld γεννήθηκε στις 23 Ιουλίου 1919. Δημοσιογράφος και συγγραφέας, καταξιώθηκε κυρίως ως μάστορας του είδους του στον κόσμο των κόμικς. Μαζί με τους Iταλούς Μάριο Φαουστινέλλι, Ούγκο Πρατ, Ίβο Παβόνε και Ντίνο Μπατάλια, ο Έστερχελντ αποτέλεσε μέρος αυτού που έγινε γνωστό σαν η Χρυσή Εποχή των Αργεντινών κόμικς, μια κίνηση που εξαπλώθηκε σε μια διεθνή σκηνή καλλιτεχνών και συγγραφέων που η δουλειά δημοσιεύτηκε σε όλον τον κόσμο.

 

Το 1957, μαζί με τον αδελφό του Χόρχε, ίδρυσε την Ediciones Frontera, και συνέχισαν εκδίδοντας διάφορα περιοδικά κόμικ, το Hora Cero Semanal (εβδομαδιαίο) και το Hora Cero Mensual (μηνιαίο). Το 1958 άρχισε να γράφει το Ετερνάουτα, ίσως την πιο δημοφιλή και κριτικά αποδεκτή δουλειά του. Το κόμικ αφηγούνταν την συνάντηση του ίδιου με έναν ταξιδιώτη του χρόνου, ο οποίος είχε ζήσει πάνω από 100 ζωές και ταξίδευε τώρα στο παρελθόν για να τον προειδοποιήσει για κάποια μελλοντική καταστροφή. Το κόμικ έκανε την εμφάνιση του στο Hora Cero για 106 εβδομαδιαία επεισόδια και ήταν τεράστια επιτυχία. Ο εκδοτικός οίκος όμως έκλεισε πέντε χρόνια αργότερα εξαιτίας ενός συνδυασμού της οικονομικής κρίσης που μάστιζε την Αργεντινή το 1960, με τον ανταγωνισμό από το εξωτερικό, και την φυγή Αργεντινών καλλιτεχνών στην Ευρώπη. Ο Έστερχελντ συνέχισε να γράφει για άλλα περιοδικά.

 

Σιγά-σιγά η δουλειά του απέκτησε μεγαλύτερη πολιτική έμφαση, με ιστορίες όπως το El Eternauta, Part II (1976) που περιγράφει μια μελλοντική Αργεντινή που υποφέρει στην καταπίεση μιας δικτατορίας. Η βιογραφία που έγραψε το 1968 για τον Ερνέστο «Τσε» Γκεβάρα, ένα χρόνο μετά τον θάνατο του Τσε, αποσύρθηκε από την κυκλοφορία με παρέμβαση της κυβέρνησης και τα γνήσια χειρόγραφα καταστράφηκαν. Το 1970 έγραψε μια καθόλου κολακευτική βιογραφία της Εβίτα Περόν, αφιερωμένη στον Τσε. Το 1973 δημοσίευσε το «450 Χρόνια Πολέμου Ενάντια στον Ιμπεριαλισμό». Στην διάρκεια της χούντας του 1970, ακολουθώντας τις τέσσερις του κόρες, έγινε μέλος μιας αριστερής, αντάρτικης ομάδας, των Montoneros.

 

Το 1969, ο Έστερχελντ ξαναέγραψε το «El Eternauta», με μικρές αλλαγές στην ιστορία, με περισσότερες πολιτικές νύξεις και πολύ πιο βίαιο χαρακτήρα. Αυτή η εκδοχή είχε σαν σκιτσογράφο τον Αλμπέρτο Μπρέτσια που ζωγράφισε την ιστορία με ένα πιο πειραματικό και μοναδικό στυλ, διαχωρίζοντας την εικόνα του από το πρώτο. Άρχισε να τυπώνεται στο εβδομαδιαίο Gente στις 29 Μαίου του 1969. Τα επόμενα χρόνια έκανε την εμφάνιση του και σε πολλά Ευρωπαϊκά περιοδικά όπως τα Linus, El Globo, Alter Alter, Il Mago, Charlie Mensuel και Metal Hurlant.

 

Το Δεκέμβριο του 1975 το Eternauta II έκανε την εμφάνιση του στο περιοδικό Skorpio. Ο Έστερχελντ συνέχισε την ιστορία ξανά με την τέχνη του Σολάνο Λοπέζ. Παρακινούμενος από την δυσάρεστη πολιτική κατάσταση της εποχής του, το σενάριο έγινε ακόμα πιο φανερά επικριτικό της επικρατούσας δικτατορίας. Ο ίδιος ο Έστερχελντ έγινε αφηγητής μέσα στην ιστορία. Έχοντας γίνει μέλος της απαγορευμένης οργάνωσης Montoneros, ο Έστερχελντ έγραφε το κόμικ από κρυφές τοποθεσίες.

 

Το 1977 ο Έστερχελντ εξαφανίστηκε, και ένα χρόνο μετά, οι τέσσερις κόρες του συνελήφθησαν από τον Αργεντινό στρατό, μαζί με τους συζύγους τους. Εξαφανίστηκαν όλοι τους χωρίς ίχνος. Ένας εγγονός, ο Μάρτιν, γεννήθηκε στη φυλακή και ελευθερώθηκε στην φροντίδα της γιαγιάς του και χήρας του Έστερχελντ, Έλσα Σάντσες. Η Έλσα πήρε μέρος στις διαμαρτυρίες των Μητέρων στην Plaza de Mayo και έγινε μία από τις επίσημες ομιλήτριες των Γιαγιάδων της Plaza de Mayo, που απαιτούσαν την επιστροφή των παιδιών των εξαφανισμένων στις βιολογικές τους οικογένειες.

 

Όταν το 1979, ο Ιταλός δημοσιογράφος Alberto Ongaro ερευνούσε την εξαφάνιση του Έστερχελντ, έλαβε την εξής απάντηση: «Τον εξαφανίσαμε γιατί έγραψε μία από τις ωραιότερες ιστορίες που γράφτηκαν ποτέ για τον Τσε.» Ο Αργεντινός δημοσιογράφος Jacobo Timmerman, στα δικά του απομνημονεύματα της φυλάκισης του, θυμάται να είχε δει τον Έστερχελντ στα κρατητήρια το 1977. Στην Έκθεση Εξαφανισμένων Ατόμων που συνέταξε η Εθνική Επιτροπή Αργεντινής το 1984, υπάρχουν μάρτυρες που είχαν δει τον Έστερχελντ ζωντανό από τον Νοέμβριο του 1977 μέχρι τον Ιανουάριο του 1978, αν και τρομερά καταβεβλημένο από τις κακουχίες. Ήταν έγκλειστος στο μυστικό φυλάκιο El Vesubio, που σαρδόνια αποκαλούνταν “Το Ξενοδοχείο Sheraton”.

 

Το Ετερνάουτα ξεκίνησε την κυκλοφορία του στην Ελλάδα τον Μάρτιο του 1980, στο περιοδικό Σκαθάρι, μια έκδοση που κράτησε μόλις 17 εβδομάδες, σταματώντας τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου. Αργότερα, είχε μια δεύτερη ευκαιρία, στο 10ο τεύχος του περιοδικού Σκορπιός. Από την 15 Νοεμβρίου του 1985, άρχισε να τυπώνεται πάλι από την αρχή, ξεπέρασε το σημείο στο οποίο είχε διακοπεί, μόνο όμως στο ελάχιστο, για να σταματήσει ξανά μαζί με το 28ο και τελευταίο τεύχος, την 15 Αυγούστου του 1986. Πολλοί οι φανατικοί του αναγνώστες, θα περίμεναν αρκετά χρόνια για να δουν επιτέλους το έργο ολοκληρωμένο. Το έπος κυκλοφορεί σήμερα σε δύο υπερπολυτελείς τόμους από την Jemma Press, στην αυθεντική ασπρόμαυρη του εκδοχή. [Στη Χαλκίδα μπορείτε να το βρείτε στο βιβλιοπωλείο Διάμετρος.]

Share this post


Link to post
Share on other sites
nikosal

Πω πω τραγική η ιστορία του Έστερχελντ... Δηλαδή επέζησε η γυναίκα του το εγγόνι μόνο;

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

post-1004-0-43747800-1323944387_thumb.jpg

 

Τεύχος 29 - Δεκέμβριος 2011 / Ιανουάριος 2012

 

Ο Βασιλιάς του Τρόμου

Στις 19 Ιουνίου 1999, περίπου 4:30 το απόγευμα, ο Στίβεν Κινγκ βάδιζε αμέριμνος στην άκρη της Λεωφόρου 5, στο Λοβέλ της πολιτείας Μέιν. Δεν θα πρέπει να διέφερε σε τίποτα από τους αμέτρητους χαρακτήρες που είχε δημιουργήσει στην φαντασία του, ήρωες που θα αντιμετώπιζαν ξαφνικά κάποιον απρόσμενο τρόμο. Ο οδηγός ενός βαν, απασχολημένος με τον σκύλο του, που ήταν λυμένος στην καρότσα του οχήματος, χτύπησε τον συγγραφέα από πίσω, τινάζοντας τον σε ένα χαντάκι κάπου έξι μέτρα από το σημείο πρόσκρουσης. Ο Κινγκ μεταφέρθηκε στο Κεντρικό Ιατρικό Κέντρο του Μέιν με ελικόπτερο, με τον δεξιό του πνεύμονα κατεστραμμένο, πολλαπλά κατάγματα στο δεξί πόδι, χτυπήματα στο κρανίο και έναν σπασμένο γοφό. Τα κόκαλα του ποδιού του ήταν τόσο θρυμματισμένα που αρχικά οι γιατροί σκέφτηκαν να το ακρωτηριάσουν. Μετά από πέντε επεμβάσεις μέσα σε δέκα μέρες και φυσιοθεραπεία, ο Κινγκ επιχείρησε να επιστρέψει στο γράψιμο του. Ο γοφός του όμως ήταν ακόμα σπασμένος και του ήταν αφόρητο να κάθεται για πάνω από σαράντα λεπτά. Το 2002, καταπονημένος από τα τραύματα που τον ταλαιπωρούσαν ακατάπαυστα, ο Στίβεν Κινγκ ανακοίνωσε ότι θα σταματούσε να γράφει.

 

Ο Stephen Edwin King γεννήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου του 1947. Είναι ένας σύγχρονος Αμερικανός συγγραφέας του τρόμου, του θρίλερ, της επιστημονικής φαντασίας και του fantasy. Τα βιβλία του έχουν πουλήσει 350 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως και σχεδόν όλα έχουν μεταφερθεί στην μεγάλη και την μικρή οθόνη. Μέχρι το 2011 έχει εκδώσει 49 βιβλία.

 

Το 1973, το μυθιστόρημα του Carrie έγινε αποδεκτό από τον εκδοτικό οίκο Doubleday. Ο Κινγκ είχε πετάξει το αρχικό χειρόγραφο στα σκουπίδια, μην μπορώντας να ολοκληρώσει ικανοποιητικά την ιστορία μιας έφηβης κοπέλας με τηλεκινητικές δυνάμεις. Η σύζυγος του το γλίτωσε από τον κάδο και ενθάρρυνε τον άντρα της να το συνεχίσει. Ακολούθησαν οι εκδόσεις των Salem’s Lot (1975), The Shinning (1977) και The Stand (1978). Η εποχή που ζούσε με την οικογένεια του σε ένα τροχόσπιτο είχε τελειώσει.

 

Το Χόλλυγουντ δεν μπορούσε να αγνοήσει έναν μάστορα του τρόμου, που ξεφούρνιζε το ένα best seller μετά το άλλο. Ο σκηνοθέτης Brian De Palma, το 1976 γύρισε το επιτυχημένο Carrie, με τους Sissy Spacek, Amy Irving και John Travolta. Ακολούθησε το 1979 η τηλεοπτική μίνι σειρά Salem’s Lot, η ιστορία μια πόλης που κυριεύεται από βρικόλακες, που όμως απογοήτευσε σκηνοθετικά. Το remake του 2004, πιο κοντά στο βιβλίο, άφησε καλύτερες εντυπώσεις. Η μεγάλη στιγμή ήρθε το 1980 όταν ο τρανός Stanley Kubric αποφάσισε να μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη το The Shinning (Η Λάμψη) με πρωταγωνιστή τον Jack Nicholson. Προς απογοήτευση του συγγραφέα, η ταινία δεν ακολούθησε πιστά το βιβλίο, δημιούργησε όμως ένα από τα πιο κλασσικά έργα τρόμου στην ιστορία του κινηματογράφου. Το αποτέλεσμα είναι ευδιάκριτα ένα δημιούργημα του Kubric, και πως θα μπορούσε να είναι διαφορετικά; Ο Κινγκ πήρε το αίμα του πίσω το 1997, με ένα τηλεοπτικό remake της Λάμψης, που είχε μέσα όλα τα συστατικά του Βασιλιά του Τρόμου, όχι όμως το μεγαλείο του κινηματογραφικού συγγενή του.

 

Το όνομα και το έργο του είναι γνωστό και δημοφιλές και στην Ελλάδα, και πέρα από τους συνήθεις λάτρεις του είδους που εκπροσωπεί, η γραφή του αποτελεί εγγύηση σε όσους περιστασιακά αποφασίζουν να δοκιμάσουν μονοπάτια που ξεστρατίζουν της συμβατικής λογοτεχνίας. Το σύμπαν του Κινγκ είναι γεμάτο από στοιχειωμένα σπίτια, υπερφυσικά όντα και τέρατα που μας επιβουλεύονται στο σκοτάδι, στην τελική όμως το πιο επικίνδυνο κτήνος παραμένει και είναι πάντα ο άνθρωπος. Η πένα του Κινγκ είναι σχεδόν ασύγκριτη στην αυτοψία της ανθρώπινης φύσης, που ανιχνεύοντας τα σκοτεινά, φρικτά έγκατα του εγώ, δημιουργεί αξέχαστους και τρομακτικούς χαρακτήρες.

 

Οι ισορροπίες στη μεταφορά ενός έργου του από τις σελίδες των βιβλίων στην οθόνη του σινεμά είναι πάντα λεπτές, και δεν έχει αποδειχτεί ποια συνταγή μας δίνει το πιο πετυχημένο αποτέλεσμα. Άσχετα δηλαδή με την πιστότητα στην τυπωμένη πηγή, υπήρξαν έξοχα αποτελέσματα, αλλά και φρικτές αποτυχίες.

 

Από τις κορυφαίες μεταφορές: Η Νεκρή Ζώνη (1983), Κριστίν (1983), Ο Δολοφόνος με το Δρεπάνι (1984), Στάσου Πλάι Μου (1986), Ο Δρομέας (1987), Νεκροταφείο Ζωντανών (1989), Misery (1990), Το Αυτό (1990), Τελευταία Έξοδος: Ρίτα Χέηγουορθ (1994), Το Κοράκι (1994), Ολική Έκλειψη (1995), The Langoliers (1995), Αδυναμία (1996), Μαθήματα Φόβου (1998), Το Πράσινο Μίλι (1999), Η Καταιγίδα του Αιώνα (1999), Καρδιές στην Ατλαντίδα (2001), Rose Red (2002), Η Ομίχλη (2007).

 

Και μερικές όχι τόσο αξιομνημόνευτες μεταφορές (βιβλίων που υπήρξαν – ας μην ξεχνάμε – best seller): Cujo (1981), Εξουσία Πυρός (1984), Το Μάτι της Γάτας (1985), Ασημένια Σφαίρα (1985), Νυχτερινή Βάρδια (1990), Οι Νυχτοβάτες (1992), Σύγκρουση σε Άλλη Διάσταση (1992), Το Σκοτεινό Εγώ (1993), Οι Νυχτερίτες (1993), Χρήσιμα Αντικείμενα (1993), The Mangler (1995), The Night Flyer (1997), Ονειροπαγίδα (2003), Το Κρυφό Παράθυρο (2004), Προάγγελος Θανάτου (2004), Desperation (2006), Nightmares and Dreamscapes (2006), 1408 (2007).

 

Στα τέλη της δεκαετίας του ’70, με αρχές του ’80, ο Κίνγκ έκδωσε μερικές νουβέλες [Rage (1977), The Long Walk (1979), Roadwork (1981), The Running Man (1982) και Thinner (1984)] με το ψευδώνυμο Richard Bachman. Η ιδέα πίσω από το εγχείρημα δεν θα μπορούσε να είναι πιο αυτάρεσκη: Ήταν ένα πείραμα του συγγραφέα στο να αξιολογήσει τον εαυτό του (ενάντια στον εαυτό του φυσικά) για το αν θα μπορούσε να επαναλάβει την ίδια επιτυχία και να φτάσει τις πωλήσεις ενός Στίβεν Κινγκ. Το ερώτημα που φαίνεται να τον βασάνιζε ήταν μήπως τελικά η δημοτικότητα ήταν καπρίτσιο της τύχης. Μερικά χρόνια αργότερα, ένας επίμονος υπάλληλος βιβλιοπωλείου, που πρόσεξε ομοιότητες στη γραφή των δύο συγγραφέων, διεξάγοντας έρευνες που έφτασαν ως τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, έσκασε το μυστικό στον διεθνή τύπο. Το σύντομο αυτό πείραμα ενέπνευσε στον Κινγκ το Σκοτεινό Εγώ (1989), για ένα “ψευδώνυμο” που αποκτά δική του ζωή και θέλει να εκδικηθεί τον συγγραφέα που το δημιούργησε.

 

Τον Νοέμβριο του 2003, εξαιτίας του διάτρητου πνεύμονα από το ατύχημα του, ο Κινγκ προσβλήθηκε από πνευμονία και εισήχθη σε νοσοκομείο. Η σύζυγος του Τάμπιθα εκμεταλλεύτηκε την απουσία του για να ανακαινίσει το συγγραφικό του στούντιο, για να κάνει τον χώρο πιο άνετο για εκείνον. Στην επιστροφή του, ο Κινγκ είδε το κενό του γραφείο, με τα βιβλία και τα πράγματα του πακεταρισμένα σε κούτες, και είχε μια εικόνα πως θα έδειχνε το στούντιο αν είχε πεθάνει. Αυτή ήταν και η έμπνευση για το βιβλίο του Η Ιστορία της Λίσι.

 

Ο Στίβεν Κινγκ εξακολουθεί να γράφει, με πιο σιγανούς ρυθμούς από παλαιότερα, αλλά γράφει. Όπως λέει ο ίδιος: «Η συγγραφή δεν έσωσε την ζωή μου, η ικανότητα του γιατρού μου και η φροντίδα της γυναίκας μου το έκαναν αυτό. Η συγγραφή συνέχισε απλά να κάνει τη ζωή μου μια πιο φωτεινή και ευχάριστη εμπειρία. Το γράψιμο δεν σχετίζεται με το να βγάζεις λεφτά, να γίνεσαι διάσημος, να κατακτάς γυναίκες ή να κάνεις φίλους. Έχει να κάνει με το να εμπλουτίζεις τις ζωές αυτών που θα διαβάσουν το έργο σου, εμπλουτίζοντας ταυτόχρονα και την δική σου. Είναι για την ευτυχία. Το γράψιμο είναι μαγεία, όσο το νερό της ζωής και κάθε δημιουργική τέχνη. Το νερό είναι δωρεάν. Πιείτε λοιπόν ελεύθερα.»

 

post-1004-0-09740600-1323944642_thumb.png

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sonya

Δεν είμαι φαν του Κινγκ, αλλά το άρθρο ήταν ωραίο και η κατακλείδα του συγγραφέα αξίζει :thumbsup:

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

post-1004-0-10509400-1334051494_thumb.jpg

 

Τεύχος 30 - Απρίλιος / Μάιος 2012

 

ΣΕΞ και Επιστημονική Φαντασία: Ναι, Παρακαλώ!

Ο πρώτος μεγάλος μου έρωτας ήταν η Mary Poppins. Όχι ακριβώς επιστημονική φαντασία, αλλά από την στιγμή που άνοιξε την ομπρέλα της και με πήρε μαζί της στα σύννεφα, ήταν πολύ αργά για μένα. Η επιστημονική φαντασία, είδος που είχε από πάντα στόχο τους άρρενες αναγνώστες, στόλιζε κλασσικά τα εξώφυλλα βιβλίων και τις αφίσες ταινιών με ημίγυμνες πριγκίπισσες σε μεταλλικά μπικίνι που απειλούνταν από μπρατσωμένα ρομπότ ή εξωγήινα όντα με πλοκάμια που τους έσταζαν σάλια. Αν τα αμερικάνικα Playboy και τα ελληνικά Θαυμάσιο υπήρξαν το κρυφό μου σχολείο στα ερωτικά, το “Σταρ Τρεκ” στην μικρή οθόνη, ήταν εκεί ολοφάνερο κάτω από τα ανυποψίαστα βλέμματα των γονιών μου. Ο πιο μουρντάρης καπετάνιος του γαλαξία, ο Τζέιμς Τιμπέριος Κερκ, σε κάθε επεισόδιο ταξίδευε εκεί που δεν είχε πατήσει ποτέ άνθρωπος, και έριχνε στην αγκαλιά του τις ωραιότερες γυναίκες (που είχε η Αμερική στη δεκαετία του 1960), θεές των άστρων κατά τα’άλλα. Λίγο μικρός για να προλάβω την λιμπιστερή και ανεπανάληπτη Barbarella, στη μεγάλη οθόνη βρήκα την δική μου γοητευτική πριγκίπισσα στην Leia του “Πολέμου των Άστρων”, αν και θα περίμενα μέχρι την “Επιστροφή των Τζένταϊ” για να δω έστω τον αφαλό της.

 

Δεν έχετε νιώσει το Σταρ Τρεκ αν δεν σεληνιαστήκατε από τις πρασινόχρωμες σκλάβες χορεύτριες του Ωρίονα. Ναι, είμαστε περίεργα γκουρμέ στα γούστα μας εμείς της επιστημονικής φαντασίας, και απαιτητικοί με εσάς τις «λίγες» Γήινες. Τι κι αν η Σιλ στο Species, που την υποδύεται με το θανατηφόρο της κορμί η Natasha Henstridge, τρώει τα αρσενικά με τα οποία ζευγαρώνει; Τι κι αν η θεά Daryl Hannah είναι το ψυχωτικό κυβόργιο Πρις, στο Blade Runner, ικανή να σε στύψει σαν λεμονόκουπα; Είπατε ότι η Ornella Muti ως Αούρα στο Flash Gordon ήταν η κακιά πριγκίπισσα; Και η sexy Brigitte Helm ως Μαρία στο Metropolis είναι στην πραγματικότητα μια μηχανή με γυαλιστερές καμπριολέ καμπύλες; Παραμένουμε χαζοί ως άντρες, το παραδέχομαι, δεν βάζουμε μυαλό ούτε στο διάστημα. Όχι ότι δεν μας εξιτάρουν και τα καλά κορίτσια, από την δυναμική Ρίπλεη της Sigourney Weaver που τσακίζει για την πάρτη μας τα άλιεν, την Σάρα Κόνορ, την γλυκιά σερβιτόρα που καταλήγει κομάντο στον Εξολοθρευτή, μέχρι και τα πιο ζουμερά εξωγήινα μοντέλα, φτάνει να μοιάζουν με την Σεξωγήινη Kim Basinger. Ο μπαχτσές των άστρων τα έχει όλα. Σεξ με εξωγήινους, με μηχανές και ρομπότ, αναπαραγωγικές τεχνολογίες που αφορούν κλώνους, τεχνητές μήτρες, παρθενογενέσεις, γενετική παρέμβαση, θέματα ισότητας αντρών και γυναικών, πατριαρχικές ή μητριαρχικές κοινωνίες, καθώς και μονόφυλες κοινωνίες, αλλαγή φυλετικών ρόλων, ομοφυλοφιλία, αμφιφιλία, σεξ σε εικονική πραγματικότητα, ανδρόγυνα και αλλαγές φύλου, τεχνολογικές πρόοδους στις ερωτικές απολαύσεις, αντρική εγκυμοσύνη, αντισύλληψη και άλλες ριζοσπαστικές μεθόδους αποτροπής υπερπληθυσμού.

 

Ως πιο διαδεδομένο δυστυχώς, το σινεμά του είδους παραμένει αρκετά πίσω σε σχέση με την πιο προχωρημένη λογοτεχνία του, σε φαντασία αλλά και τολμηρότητα. Δύο μόνο μαλακά παραδείγματα: Στο «Αληθή Διηγήματα» του Λουκιανού του Σαμοσατεύ (125 – 180 μ.Χ.), ο ήρωας της ιστορίας αρπάζεται από τυφώνα και καταλήγει στη Σελήνη, που κατοικείται από μια κοινωνία αντρών, που βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση με τους κατοίκους του Ήλιου. Αφού αποδεικνύει εξαίρετη γενναιότητα στη μάχη, ο βασιλιάς δίνει στον ήρωα το χέρι του πρίγκιπα γιού του σε γάμο. Στην αποκλειστικά αρσενική κοινωνία, που γεννά μόνο αγόρια, ένα ζευγάρι μαζεύει το μωρό του από ένα φυτό το οποίο σπέρνουν θάβοντας στο σεληνιακό έδαφος τον αριστερό τους όρχι. Στο “The Gods Themselves” το 1972, ο μεγάλος Isaac Asimov περιγράφει μια φυλή εξωγήινων με τρία φύλα, όπου και τα τρία συμμετέχουν ενεργά στην ερωτική αναπαραγωγή, με ταυτόχρονη συνουσία.

 

Και τι λέει η επιστημονική φαντασία για το δικό μας σεξ; Είναι αστείο αν αναλογιστείτε ότι οι δεινόσαυροι συνουσιάζονταν μια χαρά επί δισεκατομμύρια χρόνια. Δισ-εκατομμύρια! Μιλάμε για πολύ και βροντερό σεξ. Μόνο ένας μετεωρίτης που τους ήρθε κατακέφαλα έδωσε τέλος στο σαυροειδές φίκι-φίκι. Εμείς, που συγκριτικά, είμαστε στη Γη μερικά χρονάκια μόνο, έχουμε προλάβει ήδη να τα κάνουμε κουλουβάχατα ερωτικώς, με «σχέσεις», «πρέπει-δεν πρέπει» και ένα σωρό άλλα «σού’πα-μού’πες». Το βλέπετε κάθε μέρα στο facebook.

 

Το μέλλον λοιπόν δεν προβλέπεται ρόδινο. Πέραν του οφθαλμόλουτρου μιας γυμνής Jane Fonda στο Barbarella, στον κόσμο της, κανονικό, ανθρώπινο σεξ είναι όταν οι εραστές καταπίνουν ένα χάπι, ενώνουν τις παλάμες τους και τριβουν τα ακροδάχτυλα τους. Έλεος! Στο Demolition Man, η ιδέα της Sandra Bullock για σεξ είναι αποστειρωμένα εικονική, προς αποφυγή ανταλλαγής σάλιων ή άλλων ενοχλητικών υγρών, προς κατάθλιψη του mister testosterone Sylvester Stalone που αναγκάζεται να το ρίξει στο πλέξιμο (κυριολεκτικά). Παρομοίως και ο Woody Allen στον Υπναρά, ξυπνάει 200 χρόνια στο μέλλον, σε μια κοινωνία όπου όλοι οι άντρες του πλανήτη έχουν πρόβλημα στύσης, πλην όσων έχουν Ιταλική καταγωγή. Έχει όμως την τύχη να εγκλωβιστεί κατά λάθος μέσα σε έναν θάλαμο Οργάσματρον (δεν λείπει από κανένα νοικοκυριό), για να εξέλθει με ένα χαμόγελο δύο μέτρα.

 

Και ως επιστημονική πραγματικότητα; Είναι το διαστημικό σεξ εφικτό; Αμερικανοί και Ρώσοι αστροναύτες έχουν διεξάγει ερωτικές συνευρέσεις στη τροχιά του πλανήτη, προς χάριν ερευνών για την επιβίωση του είδους μας εκτός Γης. Το θέμα φυσικά θεωρείται ταμπού τόσο από το Κέντρο Ελέγχου στη Μόσχα, όσο και από τη NASA. Μια εμπιστευτική αναφορά του 1996 μιλάει για ένα πείραμα που θα εξερευνούσε τις πιθανές σεξουαλικές στάσεις εφικτές σε καθεστώς μηδενικής βαρύτητας. Δοκιμάστηκαν 20 στάσεις σε αναπαράσταση στο κομπιούτερ για να καταλήξουν στις καλύτερες 10, πριν βάλουν στην πρακτική δύο «πειραματόζωα» σε πραγματικές διαστημικές συνθήκες. Τα αποτελέσματα βιντεοσκοπήθηκαν και το υλικό θεωρήθηκε τόσο ευαίσθητο που ακόμα και η NASA είδε μόνο την λογοκριμένη εκδοχή. Μόνο 4 βρέθηκαν εφικτές χωρίς «μηχανική υποστήριξη». Οι άλλες 6 χρειάζονταν μια ειδική ελαστική ζώνη και μια φουσκωτή μπανάνα (κάτι σαν sleeping bag με ανοικτά άκρα). Ένα από τα πιο καίρια συμπεράσματα της έρευνας ήταν ότι στο διάστημα, η κλασσική ιεραποστολική στάση είναι αδύνατη. Φυσικά, η NASA αρνείται ως μυθεύματα τα ανωτέρω πειράματα. Ειδήμονες πληροφορούν ότι στο διάστημα η πίεση του αίματος πέφτει σημαντικά, και άρα πεσμένη ροή αίματος στα αγγεία σημαίνει… αποτυχία κάθε ουσιώδης ανύψωσης βεβαίως.

 

Έχει γούστο φυσικά να μιλάμε για εξωγήινο σεξ, μας βοηθάει όμως να καταλάβουμε που βαδίζουμε; Δηλαδή, λένε ότι φανταζόμαστε πάντα αυτό που ελπίζουμε να δούμε. Τι λοιπόν φανταζόμαστε και τι ελπίζουμε; Μια ξεσαλωμένη “όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω” ρομπο-εξωγήινη παρτούζα; Η επιστημονική φαντασία μας φανερώνει την ποικιλία της ίδιας μας της σεξουαλικής φύσης. Και έχει την ικανότητα να το πράξει χωρίς αναστολές ή συντηρητισμό. Μας λέει ότι όλες οι πιθανότητες, οι προσεγγίσεις, πολυπλοκότητες, ομοιότητες και διαφορές μπορούν να καταλήξουν στην μία απλή εξίσωση: Συναινούντες ενήλικες ερωτεύονται ο ένας τον άλλον για διαφορετικούς λόγους και με διαφορετικούς τρόπους. Βάζει επίσης την δική μας έννοια της διαφορετικότητας στο μικροσκόπιο. Αν είσαι άνετος με έναν άνθρωπο που έχει σχέση με ρομπότ, γιατί να έχεις πρόβλημα με έναν άνθρωπο που αγαπάει έναν άλλο άνθρωπο; Η επιστημονική φαντασία μας δείχνει ότι ο τύπος των ατόμων που συμμετέχουν σε μια σχέση είναι αδιάφορο. Φτάνει να είναι ικανοί συγκατάθεσης και επιθυμίας. Αρκετά βαθυστόχαστο, το λογόκλεψα από αλλού φυσικά.

 

Σεξ και επιστημονική φαντασία. Θέμα τεράστιο, ανεξάντλητο και πολύπλευρο. Γεμίζει βιβλία και δεν καλύπτεται στις εδώ σελίδες. Σας έριξα απλά ένα trailer για να σας ανοίξω την όρεξη. Διαβάστε, δείτε, ανακαλύψτε την επιστημονική φαντασία, εμπλουτίστε την δική σας φαντασία. Στο μυαλό ξεκινά το σεξ, κάντε κι απ’αυτό όσο μπορείτε, πριν μας προλάβει ο επόμενος μετεωρίτης.

Edited by DinoHajiyorgi

Share this post


Link to post
Share on other sites
Naroualis

Περιμένω εδώ και πέντε ώρες σχόλιο από το Λογιώτατο κι ακόμη τίποτε; Κάτι δεν πάει καλά! Δημήτρη, είσαι εντάξει; laugh.gif

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

post-1004-0-10509400-1334051494_thumb.jpg

 

Τεύχος 30 - Απρίλιος / Μάιος 2012

 

ΣΕΞ και Επιστημονική Φαντασία: Ναι, Παρακαλώ!

Ο πρώτος μεγάλος μου έρωτας ήταν η Mary Poppins. Όχι ακριβώς επιστημονική φαντασία, αλλά από την στιγμή που άνοιξε την ομπρέλα της και με πήρε μαζί της στα σύννεφα, ήταν πολύ αργά για μένα. Η επιστημονική φαντασία, είδος που είχε από πάντα στόχο τους άρρενες αναγνώστες, στόλιζε κλασσικά τα εξώφυλλα βιβλίων και τις αφίσες ταινιών με ημίγυμνες πριγκίπισσες σε μεταλλικά μπικίνι που απειλούνταν από μπρατσωμένα ρομπότ ή εξωγήινα όντα με πλοκάμια που τους έσταζαν σάλια. Αν τα αμερικάνικα Playboy και τα ελληνικά Θαυμάσιο υπήρξαν το κρυφό μου σχολείο στα ερωτικά, το “Σταρ Τρεκ” στην μικρή οθόνη, ήταν εκεί ολοφάνερο κάτω από τα ανυποψίαστα βλέμματα των γονιών μου. Ο πιο μουρντάρης καπετάνιος του γαλαξία, ο Τζέιμς Τιμπέριος Κερκ, σε κάθε επεισόδιο ταξίδευε εκεί που δεν είχε πατήσει ποτέ άνθρωπος, και έριχνε στην αγκαλιά του τις ωραιότερες γυναίκες (που είχε η Αμερική στη δεκαετία του 1960), θεές των άστρων κατά τα’άλλα. Λίγο μικρός για να προλάβω την λιμπιστερή και ανεπανάληπτη Barbarella, στη μεγάλη οθόνη βρήκα την δική μου γοητευτική πριγκίπισσα στην Leia του “Πολέμου των Άστρων”, αν και θα περίμενα μέχρι την “Επιστροφή των Τζένταϊ” για να δω έστω τον αφαλό της.

 

Δεν έχετε νιώσει το Σταρ Τρεκ αν δεν σεληνιαστήκατε από τις πρασινόχρωμες σκλάβες χορεύτριες του Ωρίονα. Ναι, είμαστε περίεργα γκουρμέ στα γούστα μας εμείς της επιστημονικής φαντασίας, και απαιτητικοί με εσάς τις «λίγες» Γήινες. Τι κι αν η Σιλ στο Species, που την υποδύεται με το θανατηφόρο της κορμί η Natasha Henstridge, τρώει τα αρσενικά με τα οποία ζευγαρώνει; Τι κι αν η θεά Daryl Hannah είναι το ψυχωτικό κυβόργιο Πρις, στο Blade Runner, ικανή να σε στύψει σαν λεμονόκουπα; Είπατε ότι η Ornella Muti ως Αούρα στο Flash Gordon ήταν η κακιά πριγκίπισσα; Και η sexy Brigitte Helm ως Μαρία στο Metropolis είναι στην πραγματικότητα μια μηχανή με γυαλιστερές καμπριολέ καμπύλες; Παραμένουμε χαζοί ως άντρες, το παραδέχομαι, δεν βάζουμε μυαλό ούτε στο διάστημα. Όχι ότι δεν μας εξιτάρουν και τα καλά κορίτσια, από την δυναμική Ρίπλεη της Sigourney Weaver που τσακίζει για την πάρτη μας τα άλιεν, την Σάρα Κόνορ, την γλυκιά σερβιτόρα που καταλήγει κομάντο στον Εξωλοθρευτή,

 

Αααα, και είχα ανησυχήσει που δεν έβλεπα κανένα ορθογραφικό λάθος ως εκεί...:tease:Πάντως πολύ ενδιαφέρον άρθρο και θα μου επιτρέψετε να το συμπληρώσω με τη λογοτεχνική μορφή της άποψης του συντάκτη για το σεξ στην εφ.

Χατζηγιώργης και τα μυαλά στην κρεατομηχανή!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..