Jump to content
DinoHajiyorgi

F-AN-TASTIC!

Recommended Posts

tetartos

Μόλις το διάβασα (από το ίδιο το free press, που ο Ντίνος είχε την καλωσύνη και την προνοητικότητα να φέρει στη Σύρο) και μου άρεσε πάρα πολύ! Μπράβο, Ντίνο, για ένα ακόμη όμορφο άρθρο.

 

Α, και η έντυπη έκδοση είχε ένα ακόμα ορθογραφικό λαθάκι ("μονόφυλλες", αν θυμάμαι καλά) που όμως διορθώθηκε στο ηλεκτρονικό κείμενο. Είχα αρχίσει να ανησυχώ για την wordsmith...

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

post-1004-0-42254700-1344755791_thumb.jpg

 

Τεύχος 31 - Ιούλιος/Αύγουστος 2012

 

 

Η Επιστροφή της Επιστημονικής Φαντασίας στην Ερμούπολη!

 

Στο 15ο τεύχος του ΑΝ, Νοέμβριο του 2009, σας είχα γράψει για το 5ο Φεστιβάλ Επιστημονικής Φαντασίας Ερμούπολης. Σταθερό σε αξία και επίδοση, πιο εντυπωσιακό από τα προηγούμενα, μου είχε αφήσει μια μοναδική, μαγική θα έλεγα αίσθηση. Με το βλέμμα μου λοιπόν γεμάτο άστρα, αγνοούσα τις προειδοποιήσεις του διοργανωτή του ότι πιθανό του χρόνου να μην υπήρχε επόμενο. Εξάλλου, ο Νίκος Αλμπανόπουλος, δημοτικός σύμβουλος και αντιδήμαρχος Ερμούπολης, μας είχε συνηθίσει να μας τρομάζει έτσι στην λήξη κάθε φεστιβάλ. Εκείνη τη φορά όμως το εννοούσε. Σίγησε η φαντασία στη Σύρο για τα επόμενα δύο χρόνια. Τι είχε συμβεί;

 

Δημοτικές υποχρεώσεις και προσωπική κούραση κατέστησαν αναγκαίο αυτό το διάλειμμα. Σαφώς η άψογη οργάνωση που ζούσαμε κάθε χρόνο έκρυβε πολύ δουλειά από πίσω. Με τα δικά του λόγια: «Πολύς κόσμος βοήθησε στην υλοποίησή του φεστιβάλ -και μάλιστα το έκανε με επαγγελματισμό, αναπτύσσοντας πρωτοβουλία και δείχνοντας συνέπεια. Έτσι κάποιες εκδηλώσεις ολοκληρώνονταν με μηδενική ως ασήμαντη επίβλεψη και ενασχόληση από μέρους μου, ενώ φυσικά άλλες απαιτούσαν παρουσία και τρέξιμο ως το τελευταίο λεπτό. Μιλάω όμως για το τριήμερο. Και πρέπει να καταλάβετε ότι το τριήμερο καθαυτό είναι η διασκέδαση, το πάρτι, η ελαφρότητα του φεστιβάλ. Η πραγματική κούραση είναι ο χρόνος που προηγείται. Από τη στιγμή που θα πεις “οκ, θα το κάνω εκείνη την ημερομηνία” ως την έναρξη, μεσολαβούν τρεις ή τέσσερις μήνες με άγχος και τρέξιμο, που αναπόφευκτα προκαλούν κόπωση. Η διαδικασία που ξεκινά με το “για να δούμε τις εκδηλώσεις: Θα είναι αυτή... αυτή... Η πρώτη θα γίνει έτσι... έτσι... Θέλω αυτό το χώρο... Αυτούς τους συμμετέχοντες... Αυτά τα εργαλεία... Θα κοστίσει τόσο... Άρα πρέπει να μιλήσω με αυτούς τους ανθρώπους, στο πρόγραμμα θα γραφεί έτσι κλπ. Πάμε τώρα στη δεύτερη...” και καταλήγει στο καμπανάκι έναρξης κάθε εκδήλωσης, είναι κουραστική, αν φυσικά θέλεις το φεστιβάλ να έχει υψηλό επίπεδο και να είναι κάθε χρόνο καλύτερο από το προηγούμενο, όπως εκτιμώ ότι ήταν.»

 

Και σε μια χρονιά δύσκολη σαν αυτή, με την οικονομική κρίση να μας μαυρίζει την ψυχή, ήχησε για άλλη μια φορά το κάλεσμα για τη Σύρο, για την επιστροφή του φεστιβάλ της φαντασίας. Στις 11-12 και 13 Μαΐου, το 6ο ΦΕΦΕ ήταν κάτι παραπάνω από υπόσχεση, ήταν γεγονός. Κατανοητά σεμνότερο και περιορισμένο, σχετικά με την μέχρι σήμερα εξέλιξη του, τήρησε τα αναμενόμενα και άφησε για άλλη μια φορά τις καλύτερες των εντυπώσεων. Επέστρεψαν οι παλιοί φίλοι, και αυτή τη φορά ήρθαν πολλοί που μόνο ακουστά το είχαν. Πήρε θετική ψήφο από όλους. Ζεστή λοιπόν η υποδοχή με έμπρακτη τη συμμετοχή στη δημιουργική διαδικασία του φανταστικού.

 

Διαβάστηκαν εφτά καινούργια μικρά διηγήματα, με θέμα μια Ελλάδα ενός εναλλακτικού 2012, με πολιτικό και χιουμοριστικό τόνο, τέσσερα μεγαλύτερα διηγήματα βασισμένα στους τρεις νόμους της ρομποτικής του Ασίμοφ, και συμμετείχαν δώδεκα συγγραφείς στον 24άωρο διαγωνισμό διηγήματος με θέμα «Είναι πράγματι οι Γήινοι εύκολοι;» ή εναλλακτικά, «Είναι πράγματι οι Γήινες εύκολες;» Δόθηκε κι ένα σύντομο μονόπρακτο, διασκευή ενός διηγήματος του Κώστα Χαρίτου σε σκηνοθεσία Γιώργου Πάχου. Τα μέλη της ομάδας «Υποκριτές», του τοπικού Τμήματος Μηχανικών Σχεδίασης Προϊόντων και Συστημάτων του Πανεπιστημίου Αιγαίου, ερμήνευσαν το θεατρικό έργο επιστημονικής φαντασίας του Χάρη Βεκρή «Η απελπισία του ανδρισμού», σε σκηνικά και κουστούμια του ίδιου τμήματος, με την επίβλεψη της καθηγήτριας Έλσας Χαραλάμπους.

 

Επίσης, οι πρωτοετείς του ιδίου τμήματος, με πολύ κέφι και υπό την επίβλεψη των καθηγητριών Φλωρεντίας Οικονομίδου και Έλσας Χαραλάμπους, συμμετείχαν για 6η συνεχή χρονιά στο φεστιβάλ με τη δουλειά που ετοίμασαν στη διάρκεια του ακαδημαϊκού έτους ειδικά για αυτό. Με θέματά «Ο σύντροφός μου είναι alien» και «sci-fi σκηνές», κατασκεύασαν δισδιάστατα και τρισδιάστατα έργα με κύριο υλικό το χαρτί, ανακυκλώσιμα υλικά και χρώματα, παράλληλα με μια δεύτερη ενότητα -μια σειρά χαρακτικών- πάνω στα ίδια θέματα.

 

Προβλήθηκαν και δώδεκα ταινίες μικρού μήκους επιστημονικής φαντασίας από όλο τον κόσμο, δανεισμένες από το 7ο SFF-Rated Athens 2012, σε συνεργασία με την Αθηναϊκή Λέσχη Επιστημονικής Φαντασίας.

 

Και τι θα ήταν όλη αυτή η γιορτή αν έλειπαν οι γαστριμαργικές της πινελιές; Ο Ρομπέρτο Μπραζόλα και το προσωπικό του εστιατορίου «Άμβυξ» μας είχαν και φέτος μια επίσημη φεστιβαλική πίτσα. Ο Ντανιέλε Μέντρι του Daidadi δημιούργησε το Big Bang choc, το επίσημο παγωτό μας, μαύρη-κατάμαυρη σοκολάτα με απίστευτα βελούδινη υφή, σαν ένα μους από άλλον γαλαξία. Για δεύτερη φορά συμμετείχε και το παγωτατζίδικο Django, προσφέροντας μας τα Spaceballs, μικρά «σου» παγωτού που ονομάστηκαν έτσι προς τιμήν της ταινίας του Μελ Μπρουκς.

 

Με πόνο καρδιάς πρόσεξα οικείες εικόνες στην Ερμούπολη, που έχω συνηθίσει να βλέπω στην Χαλκίδα. Άδειες βιτρίνες, κλειστά καταστήματα, μπαρ και καφέ που κουβαλούσαν τόσες ζεστές αναμνήσεις από τα προηγούμενα χρόνια, να χάσκουν τώρα τραγικά κενά. Λιγότεροι οι χώροι που φιλοξένησαν τις φετινές εκδηλώσεις, η ψυχή όμως του φεστιβάλ ήταν και είναι οι άνθρωποι του, συμμετέχοντες και θεατές μαζί. Και από αυτή την άποψη το φεστιβάλ δεν είχε φτωχαίνει ούτε στο ελάχιστο. Όπως είπε κι ένας από τους πολλούς φίλους, ήταν μια «πενταήμερη εκδρομή» από το καράβι του πηγαιμού, μέχρι και το καράβι της επιστροφής. Στο ΦΕΦΕ είσαι σε παρέα με την οποία μοιράζεσαι την ίδια αγάπη, δημιουργείς σε κύκλο συναδέλφων, κρίνεις, κρίνεσαι, συναντάς νέες επαναστατικές ιδέες, ανταλλάσσεις απόψεις, συζητάς βιβλία, κινηματογράφο, κόμικς, δεν ντρέπεσαι τα πάθη σου, φορτίζεις τις μπαταρίες σου και καμιά φορά, καταφέρνεις να γίνεις εσύ καταλύτης στην φαντασία των άλλων. Δεν μπορώ να φανταστώ μεγαλύτερη επιβράβευση απ’αυτό. Τον φετινό Διαγωνισμό Διηγήματος τον κέρδισε αναπάντεχα μια “αουτσάιντερ”, η Μαριλένα Τζωρτζάκη με το πολύ έξυπνο «Λαβ Στόρι!» Η Μαριλένα κάνει το μεταπτυχιακό της στο Τμήμα Μηχανικών Σχεδίασης Προϊόντων και Συστημάτων του Πανεπιστημίου Αιγαίου στη Σύρο. Την γνωρίσαμε για πρώτη φορά όταν ήρθε να ζητήσει διευκρινήσεις για να συμμετάσχει στον διαγωνισμό. Αέναη και χωρίς όρια, η φαντασία μας ενώνει όλους, και σε τέτοιους καιρούς μας χαρίζει κουράγιο.

 

Ο Νίκος Αλμπανόπουλος μας αποχαιρέτησε με την υπόσχεση ότι το 7ο φεστιβάλ θα είναι εδώ του χρόνου, «φτάνει να υπάρχει ακόμα κράτος» όπως συμπλήρωσε κλείνοντας μας το μάτι. Εγώ σας αφήνω και με μιαν άλλη του ευχή: «Η μεγαλύτερη χαρά μου είναι να διαβάσω ότι “διοργανώνεται σε μια άλλη πόλη το νέο φεστιβάλ επιστημονικής φαντασίας” και να βρεθώ εκεί συμμετέχων και τουρίστας ταυτόχρονα, ανάμεσα σε μπύρες, συζητήσεις, παρουσίες και... κοπάνες από εκδηλώσεις. Α ναι, και μετά στο πλοίο της επιστροφής να γράφω χαλαρός τις αναμνήσεις μου...» Εύχομαι και αυτό να γίνει μια μέρα πραγματικότητα αγαπητέ Νίκο, για να σου επιστρέψουμε τις χαρές που σου χρωστάμε.

Share this post


Link to post
Share on other sites
nikosal

Thanks Din!

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Ποιος είπε ότι οι γήινοι είναι εύκολοι;

 

Ο Δημήτρης Σπυρίδωνος.

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

post-1004-0-80724500-1349687963_thumb.jpg

 

Τεύχος 32 - Σεπτέμβριος / Οκτώβριος 2012

 

Αμ Δε Λo!!!”(I’m the Law!)

-Σιλβέστερ Σταλόνε ως ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΝΤΡΕΝΤ

 

Μια πόλη του μέλλοντος. Οι νοικάρηδες δύο ουρανοξυστών έχουν εξεγερθεί, έχουν πάρει τα όπλα, κι έχει ξεσπάσει πόλεμος ανάμεσα στα δύο κτίρια. Εμφανίζονται οι εκπρόσωποι του νόμου, οι Δικαστές, με επικεφαλής τους τον ξακουστό Ντρέντ. Σκληρός σαν ατσάλι, άκαμπτος, εντυπωσιακός, κατεβαίνει από την υπερμεγέθη μοτοσικλέτα του και διακηρύσσει χωρίς ίχνος χιούμορ ότι όλοι οι παρανομούντες εξεγερμένοι συλλαμβάνονται.

 

Πολύ πριν ξεστομίσει την ατάκα ο Σταλόνε στην ταινία του 1995, η ίδια σκηνή με είχε εντυπωσιάσει βαθύτατα στο κόμικ που διάβαζα με ευλάβεια από το 1975, το θρυλικό “Δυναμικό Αγόρι”. Περιοδικό ανθολογίας της 9ης τέχνης, που έγραψε τη δική του ιστορία στην Ελλάδα, παρουσίασε τον Δικαστή Ντρεντ μετά το 60ο του τεύχος, εγκαινιάζοντας έτσι μια νέα, πιο δυναμική περίοδο στην έκδοση του. Ασπρόμαυρο σκίτσο, κάφρικο και έξαλλο χιούμορ, σκληρή βία, ευφάνταστες ιστορίες, τρόμος και γουέστερν σε σκηνικό επιστημονικής φαντασίας. Μεγάλος φαν του χάρτινου ήρωα, βρήκα κάτι από την μαγεία του και στην ταινία του Σταλόνε, κι ας μην κατάφερε να κερδίσει την αποδοχή του κοινού. Το κινηματογραφικό αντίγραφο δεν ακολούθησε πιστά την μυθολογία του κόμικ, με δύο τρανταχτές παραβάσεις: Ο πολύ ακριβός σταρ Σταλόνε δεν μπορούσε να παίζει σε ολόκληρη ταινία χωρίς να δείχνει το πρόσωπο του (ο Σβάρτζενέγκερ αρνήθηκε τον ρόλο επειδή στο σενάριο το κράνος δεν έβγαινε σχεδόν ποτέ), και στο έργο αναπτύσσεται φλερτ ανάμεσα στον Δικαστή Ντρεντ και την Δικαστή Χέρσεϊ, με το σεξ απόλυτα απαγορευτικό για τους Δικαστές του μέλλοντος, ως νόμος της Μέγκα-Πόλης και απαράβατος κανόνας του κόμικ.

 

Ο Δικαστής Joseph Dredd είναι ο φανταστικός και μακροβιότερος χαρακτήρας κόμικ του Βρετανικού περιοδικού επιστημονικής φαντασίας «2000 AD», έχοντας ξεκινήσει τη “ζωή” του από το δεύτερο κιόλας τεύχος, το 1977. Ο Dredd είναι ένας Αμερικανός μπάτσος μιας βίαιης μεγαλούπολης του μέλλοντος, όπου ένστολοι εκπρόσωποι του νόμου, οι Δικαστές, συνδυάζουν πάνω τους την εξουσία αστυνόμου, δικαστή, και εκτελεστή. Ο χαρακτήρας είναι δημιούργημα του σεναριογράφου John Wagner και του σκιτσογράφου Carlos Ezquerra. Είναι ο πιο αναγνωρισμένος ήρωας κόμικ στην Μεγάλη Βρετανία, τόσο που το όνομα του χρησιμοποιείται συχνά σε κοινωνικά και επίκαιρα θέματα που έχουν σχέση με την αστυνόμευση, την κατάχρηση της εξουσίας και την επιβολή της έννομης καταστολής.

 

Όταν ο Pat Mills ετοίμαζε το «2000 AD» το 1976, κάλεσε τον πρώην συνεργάτη του, John Wagner, να αναπτύξει χαρακτήρες για το περιοδικό. Ο Wagner είχε πείρα στο να γράφει ήρωες τύπου “Βρώμικος Χάρρυ” για άλλες εκδόσεις και πρότεινε έναν χαρακτήρα που θα εξωθούσε εκείνον τον τύπο πέρα από τα λογικά όρια. Έναν υπερ-βίαιο εκπρόσωπο του νόμου που θα περιπολούσε μια μελλοντική Νέα Υόρκη, με την εξουσία να παραδίδει άμεση δικαιοσύνη. Ο Mills είχε σχεδιάσει ένα κόμικ τρόμου με τον τίτλο «Δικαστής Τρόμος (Dread)» που όμως είχε εγκαταλείψει ως ακατάλληλο για το νέο του εκδοτικό δημιούργημα. Κράτησε όμως το όνομα, αλλάζοντας λίγο την ορθογραφία σε "Dredd", βαπτίζοντας έτσι τον υπέρτατο αστυνόμο.

 

Για την απεικόνιση του ήρωα, ο Carlos Ezquerra, ένας Ισπανός καλλιτέχνης, είχε σαν πηγή έμπνευσης τον χαρακτήρα που έπαιζε ο David Carradine στην ταινία του 1975Death Race 2000”. Ο Ezquerra πρόσθεσε πανοπλία, διάφορα φερμουάρ, αλυσίδες και άλλα αξεσουάρ, που ο Wagner στην αρχή βρήκε παρατραβηγμένα. Μια πληθώρα από σενάρια μοιράστηκαν σε πολλούς διαφορετικούς σκιτσογράφους, καθώς ο Mills προσπαθούσε να κατασταλάξει στην ιστορία που θα σύστηνε πιο αποτελεσματικά τον ήρωα του στο αναγνωστικό κοινό. Εξαιτίας αυτού του αγώνα δρόμου, ο Δικαστής Dredd έχασε την πρεμιέρα του 2000 AD τον Φεβρουάριο του 1977. Η πρώτη ιστορία σε σενάριο Peter Harris και σκίτσο Mike McMahon θα εμφανιζόταν στο δεύτερο τεύχος, και ο Δικαστής σύντομα θα ήταν ο πιο δημοφιλής ήρωας του περιοδικού. Από το 1990 ο Dredd απόκτησε και δική του παράλληλη έκδοση, με τίτλο «Judge Dredd Megazine».

 

Ο Joseph Dredd είναι ο πιο διάσημος της εκλεκτής ομάδας των Δικαστών που κυριαρχούν στην Mega-City One. Είναι οπλισμένος με το "Lawgiver", ένα πιστόλι που αναγνωρίζει μόνο την παλάμη του ιδιοκτήτη του, και είναι ικανό να ρίχνει έξι διαφορετικά είδη πυρομαχικών. Κουβαλάει επίσης ένα ρόπαλο, ένα μαχαίρι, και χειροβομβίδες κρότου και χημικών αερίων. Οδηγεί την τεράστια μοτοσικλέτα "Lawmaster", που διαθέτει πολυβόλα, κανόνι λέιζερ, και έναν υπάκουο υπολογιστή που όμως είναι ικανός να σκέφτεται και να λειτουργεί την μηχανή από μόνος του. Ο Dredd δεν βγάζει ποτέ το κράνος του και άρα το κόμικ δεν δείχνει ποτέ το πρόσωπο του. Όπως εξηγεί ο John Wagner: "Εκφράζει το απρόσωπο της δικαιοσύνης – μιας δικαιοσύνης που δεν έχει ψυχή. Δεν είναι απαραίτητο λοιπόν ο αναγνώστης να δει το πρόσωπο του Dredd., και επίσης, δεν το θέλω εγώ”.

 

Φέτος (2012), έχουμε μια νέα, διορθωμένη, μάλλον σωστότερη και πιο σκοτεινή κινηματογραφική παρουσίαση του ήρωα, στο Dredd 3D. Ως τέτοιο το έχουν διαφημίσει τουλάχιστον. Στον κυρίαρχο ρόλο, αυτή τη φορά, είναι ο Καρλ Ούρμπαν, που δεν είναι άγνωστος σε μας τους λάτρεις του φανταστικού. Παίζει τον γιατρό Bones του διαστημόπλοιου Έντερπραϊζ, στις νέες ταινίες Star Trek του J.J. Abrams, και ήταν ο Eomer στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών.

 

Το σκηνικό της σειράς κόμικ είναι το δυστοπικό μέλλον μιας Γης που έχει πληγεί άσχημα από μια σειρά διεθνών συγκρούσεων, η πλειοψηφία της επιφάνειας του πλανήτη είναι μια ραδιενεργή έρημος, και όλος ο εναπομείναντας πληθυσμός είναι μαζεμένος σε γιγάντιους οικισμούς, γνωστούς ως Μέγκα-Πόλεις. Ο Dredd ζει στην Mega-City One, στην ανατολική ακτή της Βόρειας Αμερικής. Η αυτοματοποίηση και η ρομποτική δουλεία έχει προκαλέσει ανεργία στο σύνολο σχεδόν των κατοίκων. Στην ανία τους, οι πολίτες ακολουθούν κάθε τρελή μόδα και παρόρμηση. Με πληθυσμό κάπου στα 400 εκατομμύρια, είναι όλοι στοιβαγμένοι σε τεράστιους ουρανοξύστες, και δεν χρειάζεται παρά η ελάχιστη αφορμή για να χάσουν τον αυτοέλεγχο τους. Όλοι, και ο καθένας χωριστά, είναι υποψήφιοι παράνομοι και εγκληματίες. Ήταν το ένα σημείο στη μυθολογία του κόμικ που έβρισκα ενοχλητικό και γοητευτικό ταυτόχρονα. Σαν αναγνώστης δεν μπορούσα να συνταυτιστώ με κανέναν, και αναγκαστικά στρεφόμουν στον πρωταγωνιστή, ο οποίος όμως με αποθούσε συχνά με την άκαμπτη, σκληρή του στάση.

 

Έχετε νιώσει ποτέ ένοχος μπροστά σε έναν αστυνομικό, ενώ δεν έχετε κάνει απολύτως τίποτα; Μήπως γιατί όλοι κρύβουμε έναν μικρό εγκληματία μέσα μας; Και τους Dredd τους βλέπουμε ίσως πιο συχνά απ’όσο θα θέλαμε, καθημερινά, στις ειδήσεις; Μέχρι να αγγίξουμε πραγματικά το φανταστικό μέλλον, για τώρα ας επαναλάβουμε όλοι: «Είναι μόνο ένα κόμικ. Είναι μόνο ένα κόμικ.»

 

post-1004-0-65194000-1349688173.jpeg

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Count Baltar

 

 

η ίδια σκηνή με είχε εντυπωσιάσει βαθύτατα στο κόμικ που διάβαζα με ευλάβεια από το 1975,

 

 

 

Factual error, που αφενός αναιρείται από το γεγονός ότι ο Ντρεντ εμφανίστηκε στο δεύτερο τεύχος του 2000AD το 1977, και αφετέρου έρχεται σε αντίθεση με τα όσα αναφέρει ο ίδιος ο αρθρογράφος παρακάτω.

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

η ίδια σκηνή με είχε εντυπωσιάσει βαθύτατα στο κόμικ που διάβαζα με ευλάβεια από το 1975,

 

 

 

Factual error, που αφενός αναιρείται από το γεγονός ότι ο Ντρεντ εμφανίστηκε στο δεύτερο τεύχος του 2000AD το 1977, και αφετέρου έρχεται σε αντίθεση με τα όσα αναφέρει ο ίδιος ο αρθρογράφος παρακάτω.

Ο Αρθογράφος αναφέρεται στο Αγόρι, που διάβαζε με ευλάβεια από το 1975 :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Count Baltar

 

Ο Αρθογράφος αναφέρεται στο Αγόρι, που διάβαζε με ευλάβεια από το 1975 :)

 

Σωστότατος. My bad.

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

post-1004-0-35502400-1355998535_thumb.jpg

 

Τεύχος 33 - Δεκέμβριος 2012 / Ιανουάριος 2013

 

ΤΟ ΧΟΜΠΙΤ

 

Ο παραμυθόκοσμος του κυρίου καθηγητή επιστρέφει!

 

Μια, αθώα φαντάζει σήμερα, εποχή πριν την κρίση που μας μαστίζει, σε τρεις συνεχόμενες χρονιές (2001 με 2003) ο κόσμος γνώρισε την επική κινηματογραφική εκδοχή της λογοτεχνικής τριλογίας του J.R.R. Tolkien, «Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών». Μεγάλη εμπορική επιτυχία, καταξίωση για τους οπαδούς των βιβλίων, ανακάλυψη για τους σινεφίλ του φανταστικού, ανέδειξε σε μεγάλο σκηνοθέτη τον Peter Jackson, και σε αστέρια τους Viggo Mortensen και Orlando Bloom, μεταξύ όλων των άλλων που συμμετείχαν στον θίασο. Παραμύθι κυρίως για ενήλικες, μας λέει την ιστορία του Ενός Δαχτυλιδιού και τι επακολούθησε όταν αυτό μεταβιβάστηκε από το γερασμένο χόμπιτ Μπίλμπο Μπάγκινς στα χέρια του ανιψιού του Φρόντο. Πολύ πριν όμως γραφτεί αυτή η ιστορία, προϋπήρξε η άλλη, εκείνη που εξιστορεί πως ο Μπίλμπο βρήκε το δαχτυλίδι στα νιάτα του. Με την εξασφάλιση της προηγούμενης επιτυχίας, τα στούντιο στρέφουν τώρα την προσοχή τους στο πρότερο βιβλίο.

 

Ο John Ronald Reuel Tolkien, (1892 – 1973) ήταν ένας Άγγλος συγγραφέας, ποιητής, φιλόλογος και καθηγητής Πανεπιστημίου, που διασκέδαζε τα παιδιά του κάθε Χριστούγεννα δημιουργώντας γι αυτά παραμύθια. Τα χειρόγραφα του, που εικονογραφούσε ο ίδιος, έλεγαν ιστορίες για ξωτικά, νάνους και καλικάντζαρους που βρίσκονταν σε πόλεμο μεταξύ τους. Παράλληλα με αυτά τα έργα, ο Tolkien ανέπτυσσε σιγά-σιγά μια δική του μυθολογία, έναν ολόκληρο κόσμο στον οποίο λάβαιναν χώρα τα γεγονότα που περίγραφε, ενώ επίσης δημιούργησε και την γλώσσα των ξωτικών, μια αληθινή γλώσσα που διδάσκεται σήμερα, και την ομιλούν πολλοί αφιερωμένοι φαν της σειράς του Δαχτυλιδιού.

 

Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, μια μέρα που ο κύριος καθηγητής διόρθωνε γραπτά των μαθητών του, βρήκε μια λευκή σελίδα και είχε μια έμπνευση. Έγραψε αμέσως τις λέξεις «Σε μια τρύπα στο έδαφος ζούσε ένα χόμπιτ.» Στα τέλη του 1932 είχε τελειώσει την ιστορία και άρχισε να μοιράζει το χειρόγραφο σε διάφορους φίλους, αποζητώντας την γνώμη τους. Το 1936 ο εκδότης Stanley Unwin ζήτησε από τον 10χρονο γιο του να το διαβάσει, και τα θετικά σχόλια του μικρού σφράγισαν την μοίρα του βιβλίου. “Το Χόμπιτ” (The Hobbit, or There and Back Again), εκδόθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου του 1937 και γνώρισε θερμή κριτική αποδοχή. Ήταν εικονογραφημένο με πολλά ασπρόμαυρα σχέδια από τον ίδιο τον Τόλκιν. Η αρχική εκτύπωση απαριθμούσε μόνο 1.500 αντίγραφα που ξεπουλήθηκαν μέχρι το τέλος του χρόνου. Ο Τόλκιν αναθεώρησε αρκετά σημεία της ιστορίας προκειμένου να τα συνδυάσει καλύτερα με τον "Άρχοντα των Δαχτυλιδιών" που ξεκίνησε να γράφει αργότερα. Αυτή η αναθεώρηση έγινε στη δεύτερη έκδοση, που δημοσιεύθηκε το 1951 σε Αμερική και Αγγλία. Η πρώτη εκτύπωση της πρώτης αγγλικής έκδοσης σπάνια πωλείται για λιγότερα από 10.000 δολάρια σε όποια κατάσταση και να βρίσκεται το βιβλίο, ενώ πρωτότυπες εκδόσεις μέσα στην ειδική θήκη τους, υπογεγραμμένες από τον συγγραφέα, συνήθως διαφημίζονται για περισσότερο από 100.000 δολάρια. Παραμένει δημοφιλή μέχρι σήμερα και θεωρείται κλασσικό έργο παιδικής λογοτεχνίας.

 

Προσαρμοσμένο στην εποχή «Μεταξύ της Αυγής των Ξωτικών και της Κυριαρχίας των Ανθρώπων», το βιβλίο ακολουθεί τις περιπέτειες του Μπίλμπο Μπάγκινς, ενός χόμπιτ που κανονικά αγαπάει τη σπιτική ζωή και θέλει να μένει μακριά από τις φασαρίες και τους κινδύνους του κόσμου. Ο μάγος Γκάνταλφ τον στρατολογεί βεβιασμένα, για να βοηθήσει μια ομάδα δεκατριών νάνων που θέλουν να απελευθερώσουν τον θησαυρό τους από την φωλιά ενός δράκου βαθιά στα έγκατα του Μοναχικού Βουνού. Μακριά από την ειδυλλιακή ζωή του χωριού του, ο Μπίλμπο έρχεται αντιμέτωπος με διάφορους κατοίκους και πλάσματα της Μέσης Γης (ο μυθικός κόσμος του Άρχοντα), ώσπου να φτάσει να διεκδικήσει μερίδιο από τον κρυμμένο θησαυρό. Με την εξυπνάδα και τη λογική του, μέσα από την περιπέτεια ωριμάζει, γίνεται ικανότερος και σοφότερος. Ο Tolkien έγραψε το Χόμπιτ ως παραμύθι που απευθυνόταν σε παιδιά, αν και αργότερα άλλαξε άποψη, τονίζοντας κυρίως το ενδιαφέρον του για την μυθολογία και τους επικούς θρύλους.

 

Τι είναι όμως ένα «χόμπιτ»; Όντα συγγενικά στον άνθρωπο, με μέσο ύψος τα 1.07 μέτρα, ζουν στην βορειοδυτική άκρη της Μέσης Γης, στην περιοχή Σάιρ (Shire). Έχουν ελαφρώς μυτερά αφτάκια και πλατιά, τριχωτά πόδια, και δεν φορούν ποτέ παπούτσια. Προτιμούν την ήρεμη, απλή βουκολική ζωή, αγαπούν τα γλέντια και το φαγητό, χωρίζοντας τις ημέρες τους σε έξι καθημερινά γεύματα. Ισχυρίζονται ότι εφηύραν τον καπνό της πίπας, μια καπνιστική συνήθεια που συναντάτε σε όλη τη Μέση Γη. Ενηλικιώνονται στα 33α τους γενέθλια και θεωρούνται μεσήλικες στα 50. Ζούνε σε παραδοσιακά σπίτια που είναι χτισμένα μέσα σε λόφους, με χαρακτηριστικές στρογγυλές πόρτες και στρογγυλά παράθυρα. Στον πρόλογο “Σχετικά με τα Χόμπιτ” του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, υπονοείται ότι το είδος τους επιβίωσε ως την εποχή του Tolkien.

 

Η επιτυχία του βιβλίου έφερε την απαίτηση για συνέχεια, με αποτέλεσμα το πιο διάσημο έργο του συγγραφέα: τον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών» που εκδόθηκε σε τρία μέρη, μεταξύ 1954 και 1955. Χρειάστηκαν πάνω από 10 χρόνια για τον Tolkien να γράψει την κυρία αφήγηση και τις παράπλευρες σημειώσεις, με την σταθερή υποστήριξη φίλων και συναδέλφων, όπως του πιο στενού του φίλου C. S. Lewis (Τα Χρονικά της Νάρνια). Τα υπόλοιπα είναι εκδοτική και κινηματογραφική ιστορία.

 

Στοχεύοντας εμπορικά, τα Χριστούγεννα του 2012 βγαίνει η πρώτη ταινία Χόμπιτ, με τον υπότιτλο “Ένα Αναπάντεχο Ταξίδι”, καθώς το στούντιο σκέφτηκε να χωρίσει το ένα βιβλίο σε τρεις ταινίες που θα προβληθούν σε τρία συνεχόμενα Χριστούγεννα. Το “The Desolation of Smaug” θα ακολουθήσει το 2013, και το “There and Back Again” θα ολοκληρώσει την ιστορία το 2014. Όλα φυσικά εξαρτώνται από τον αριθμό των εισιτηρίων που θα κόψει η πρώτη ταινία. Τους ρόλους τους από τον άρχοντα επαναλαμβάνουν οι Ian McKellen (Gandalf), Andy Serkis (Gollum), Hugo Weaving (Elrond), Cate Blanchett (Galadriel), Christopher Lee (Saruman), Ian Holm (ο γηραιότερος Bilbo), Elijah Wood (Frodo), και Orlando Bloom (Legolas). Επιστρέφει επίσης η ίδια ομάδα σεναριογράφων, με την προσθήκη του Guillermo del Toro, ο μουσικός συνθέτης Howard Shore, και η Weta Digital, υπεύθυνη για τα ειδικά εφέ της πρώτης τριλογίας. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο ως Bilbo Baggins, ο Martin Freeman (ένας συμπαθής ηθοποιός που γνωρίσαμε ήδη στην ταινία επιστημονικής φαντασίας Γυρίστε το Γαλαξία με Ωτοστόπ.)

 

post-1004-0-38293100-1355998809_thumb.jpeg

Edited by DinoHajiyorgi
  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

post-1004-0-89962700-1368711574_thumb.jpg

 

Τεύχος 34 - Απρίλιος / Μάιος 2013

 

Φανταστικά Ζευγάρια!

 

Στην ταινία Superman του 1978, ο υπερήρωας παίρνει μια έκθαμβη Lois Lane αγκαλιά και την πάει μια βόλτα στα σύννεφα. Να λοιπόν κι ένας εραστής που δεν μένει στα λόγια. Παραδίδει. Κυριολεκτικό, ακαταμάχητο ρομαντισμό. Χαρακτηριστικός ο μονόλογος που μαίνεται μέσα στην κεραυνοβολημένη καρδιά της κορασίδος: «Μπορείς να διαβάσεις τη σκέψη μου; Ξέρεις τι μου κάνεις; Ούτε που σε ξέρω, κι εγώ ένα κοριτσόπουλο, που κρατά το χέρι ενός θεού. Για δες με, τρέμω σαν άβγαλτη, τόσο απροκάλυπτα. Μπορείς να δεις όλα όσα φαντάζομαι στο μυαλό μου; Ανήκεις στα ουράνια. Θα μπορούσαμε να ανήκουμε ο ένας στον άλλον… αν χρειάζεσαι μια φίλη, έλα σε μένα. Αν θέλεις ν’αγαπηθείς, εδώ είμαι! Δες τι σκέφτομαι!» Άντε μετά ένας κοινός άρρεν να συγκριθεί με έναν υπεράνθρωπο; Είναι όντως η Lois Lane η τυχερότερη θνητή αυτού του πλανήτη;

 

Δεν είναι εύκολη υπόθεση να βρει κανείς ιδανικό ταίρι. Ούτε να εφησυχαστεί αφού το βρει. Και ίσως νομίζετε ότι οι φανταστικοί ήρωες που χρίζουμε ως πρότυπα μας, τα κάνουν ακόμα πιο δύσκολα για μας, ως μέτρο σύγκρισης, αλλά… όχι, ποιος σας είπε ότι είναι ευκολότερο για εκείνους; Όταν δεν σκάνε βόμβες και δεν σφυρίζουν σφαίρες γύρω τους, έχουν τα ψυχοπλακωτικά τους, με την στολή και την μπέρτα να πέφτουν βαριά στους ώμους τους.

 

Κι αν δεν είναι μπέρτα θα είναι ένα τόσο δα μπικινάκι, όσο να καλύπτει τα απολύτως απαραίτητα. Για να κάνουμε και μια λίγη πιο μπρουτάλ μνεία στο άλλο διάσημο ζευγάρι, τον Ταρζάν και τη Τζέιν, που είχαν ολόκληρη ζούγκλα ανάμεσα τους. Στο κινηματογραφικό Tarzan the Ape Man του 1932, πριν επιβληθεί στο Χόλυγουντ ο Κώδικας Hayes, η Τζέιν είχε την ελευθερία να δοκιμάσει ένα εξίσου μικροσκοπικό μπικίνι, προσφέροντας στον Ταρζάν πλήρες οφθαλμόλουτρο γυμνού, σε μια σκηνή κολύμβησης στο ποτάμι. Δεν απαίτησε δηλαδή από τον Ταρζάν να βάλει παντελόνια, δοκίμασε η ίδια λίγη ζούγκλα, με μια κατανόηση που συναντιέται σπάνια. (Η σκηνή γυμνού αφαιρέθηκε δυστυχώς αργότερα λόγω διαμαρτυρίας από διάφορες θρησκευτικές οργανώσεις). Στα βιβλία του Burroughs ο ερωτευμένος Ταρζάν ακολουθεί την Τζέιν στην Αμερική, την παντρεύεται ευπρεπώς και γίνονται γονείς ενός αγοριού. Μην αντέχοντας όμως τα δεινά του πολιτισμού, επιστρέφουν οικογενειακώς στη ζούγκλα για νέες περιπέτειες.

 

Μπορούμε να συμφωνήσουμε εύκολα: Δεν είναι εύκολο να είσαι ο Batman. Πιθανό η πιο βαριά μπέρτα στο σύμπαν των υπερηρώων. Γοητευτικός ναι, πλούσιος σαφώς, αλλά με κάτι μελαγχολίες άσ’τα να πάνε. Όχι και ό,τι καλύτερο ο καλός σου να σέρνεται στα λαγούμια ντυμένος τρωκτικό και να σού’ρχεται το πρωί γεμάτος μώλωπες, καθώς δεν διαθέτει σούπερ δυνάμεις. Δύσκολο να βρεθεί ταίρι, πόσο μάλλον να υπάρξει σχέση με μέλλον. Βρέθηκε ένας Robin στο πλευρό του και ακόμα φυσάνε τα υπονοούμενα που προέκυψαν. Ο Batman είναι μια κατεξοχήν μοναχική φιγούρα. Ως Bruce Wayne, φραγκάτος playboy, βεβαίως-βεβαίως, έχει αρκετά τυχερά με μοντέλες και κυρίες της υψηλής κοινωνίας. Στο χαρτί και στη μεγάλη οθόνη παρομοίως, καμία δεν θα ανεχόταν το lifestyle της νυχτερίδας παρά μόνο μία ιδιάζουσα περίπτωση, έστω και αντίπαλος, κατ’όνομα Catwoman. Το alter ego της, η Selina Kyle, έκανε την εμφάνιση της στα κόμικ από το εναρκτήριο τεύχος του ήρωα, την Άνοιξη του 1940. Ήταν με την πρώτη μια σχέση έρωτα και μίσους. Κουβαλώντας τα ίδια μπαγκάζια με εκείνον, δεν θα μπορούσε παρά να είναι η ιδανική σύντροφος, όσο σουβλερά και επώδυνα κι αν ήταν τα νύχια της. Άνθισε σαν ταίρι στον μύθο του Batman μέχρι το 1954, όταν έκανε την εμφάνιση της η Αρχή Κώδικα των Κόμικς (Comics Code Authority). Η νέα αρχή είχε συγκεκριμένους αυστηρούς κανονισμούς για τον σχεδιασμό και την παρουσίαση θηλυκών φιγούρων, που καθιστούσε την ηρωίδα ως «μη ορθή» από κάθε άποψη. Ο αποκλεισμός της θα κρατούσε ως το 1966. Στο Batman Returns του 1992 την ερμήνευσε η μοναδική Michelle Pfeiffer, και στο πιο πρόσφατο The Dark Knight Rises, η Anne Hathaway.

 

Το ίδιο ζόρικα τα πράγματα και στο σύμπαν της Marvel Comiks, που τα βασανισμένα id είναι ήδη αρκετά φορτωμένα χωρίς καν να προλάβει να εμπλακεί ο μικρός, φτερωτός θεός. Σε έναν κόσμο λοιπόν ανεξέλεγκτης τεστοστερόνης και πολύχρωμων κολάν, έχει νόημα να συνάπτονται σχέσεις μεταξύ ηρώων, όπου θα έπρεπε να υπάρχει μεγαλύτερη ανοχή και κατανόηση ανάμεσα στα ζευγάρια. Παράδειγμα ο Λαστιχάνθρωπος Reed Richards με το Αόρατο Κορίτσι Susan Storm των Fantastic 4, ο “Κύκλωπας” Scot Summers και η Jean Grey των X-Men, και φυσικά ο τυφλός Daredevil με την Elektra, όπου όμως και πάλι δεν αποφεύγονται οι κακοτοπιές. Πόσο μάλλον όταν οι ημίθεοι ερωτεύονται απλά κορίτσια. Δύο ήταν οι μεγάλοι έρωτες του αγαπημένου μας Spider-Man. Πρώτη ήταν η συμμαθήτρια του Gwen Stacey, η οποία έχασε τη ζωή της από αντίπαλο του μασκοφόρου ήρωα, πριν ακολουθήσει η Mary Jane Watson. Στο σινεμά το πήγαν λίγο ανάποδα: Στις τρεις πρώτες ταινίες του Raimi, η Kirsten Dunst παίζει την Mary Jane, ενώ στο πρόσφατο reboot η Emma Stone έχει τον ρόλο της Gwen Stacey. Μια από τις ωραιότερες σκηνές φιλιού όμως στην ιστορία του κινηματογράφου, ανήκει στο Spiderman του 2002, με την Mary Jane (Dunst) να φιλάει στη βροχή τον ήρωα (Tobey Maguire) όπως κρέμεται ανάποδα από τον ιστό του.

 

Επιστρέφουμε στην Lois Lane, η οποία, όπως και ο Clark Kent, εργάζεται ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα "Daily Planet", και ήταν παρούσα στον μύθο του Superman από το πρώτο τεύχος των Action Comics το 1938. Υπήρξε ο μεγάλος του έρωτας, και επιτέλους σύζυγος του, στα κόμικ, για 15 συνεχόμενα χρόνια. Ως γυναικείος χαρακτήρας, μέσα στις δεκαετίες προσάρμοσε το ντύσιμο, την κόμμωση, τη στάση και τον τσαμπουκά της ανάλογα με την κοινωνία που εκπροσωπούσε, ενώ ο καλός της, ένα άγαλμα από ατσάλι, έμεινε αναλλοίωτος και αψεγάδιαστος στο πέρασμα των χρόνων, ως μια σταθερή ηρωική αξία. Έχουν διατυπωθεί θεωρίες που καθιστά το ζευγάρωμα τους φυσιολογικά αδύνατον, καθώς η ερωτική πράξη και ο αντρικός οργασμός, που είναι κυρίως μια σειρά ανεξέλεγκτων μυϊκών σπασμών, θα διέλυε το σώμα της Lois, τινάζοντας στο φινάλε το κεφάλι της στον αέρα. Στο Superman II του 1980, ο Christopher Reeve στον πρωταγωνιστικό ρόλο, μπαίνει σε ένα μηχάνημα που του αφαιρεί τις σούπερ δυνάμεις πριν πλαγιάσει με την αγαπημένη του, που την ερμήνευσε η Margot Kidder στις τέσσερις ταινίες των 70s και 80s. Τα ινία ανέλαβε η Kate Bosworth στο Superman Returns του 2006, όπου του τα έσουρε επιτέλους, και είχε κάθε λόγο να το κάνει. Ο Καλ-Ελ ήταν πλέον Σούπερ-Μπαμπάς.

 

Δύσκολες οι σχέσεις και για τους σούπερ ήρωες λοιπόν. Και η δική μας Μυστική Ταυτότητα, ακόμα πιο ηρωική, ακολουθεί πορεία σε τεντωμένο σχοινί με την φιλενάδα του. Του παραδέχτηκε ότι τον βρίσκει μυστηριώδη, αλλά ως εκεί, τον έκοψε αμέσως από τα γόνατα για να μην του χαρίσει πολύ αέρα. Και τι είναι ένας ήρωας με μπέρτα χωρίς αέρα; (Απάντηση: Ελληνική Περίπτωση. Καλή τους τύχη δηλαδή.)

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Ααα, και έλεγα "κανένα ορθογραφικό δε θα έχει; " Τα ηνία, με ήτα, κε Τουίτι μας.

 

Στη σκηνή πάντως με τον Tobey Maguire και την Kirsten Dunst είχα διαβάσει ότι κόντεψε να πνιγεί αυτός, γιατί η τραβηγμένη μάσκα τού έκλεινε τη μύτη και το φιλί το στόμα (έτσι, για να μην παθαίνουμε ζάχαρο από τα πολλά σορόπια μερικοί μερικοί Χαλκιδαίοι τριγλυκεριδιούχοι).

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

post-1004-0-57932100-1376051929_thumb.jpg

Τεύχος 35 - Αύγουστος / Σεπτέμβριος 2013

 

3 Χρόνια Χωρίς το «9»

 

Μια Τετάρτη, στις 21 Ιουνίου του 2000, σε μια εποχή που άνθιζαν τα έντυπα, ξεκίνησε η έκδοση του 9, του μεσοβδόμαδου ένθετου της εφημερίδας Ελευθεροτυπία, το οποίο τότε θα απευθυνόταν σε ένα ανυποψίαστο ακόμα για την ένατη τέχνη κοινό. Δέκα ολόκληρα χρόνια μετά, στις 26 Ιουνίου του 2010, έμελλε να μας αποχαιρετίσει με ένα μικρό ψεματάκι, για ένα –υποτίθεται-καλοκαιρινό διάλειμμα, μέχρι να επιστρέψει ξανά, όπως υποσχόταν, τον ερχόμενο Σεπτέμβρη. Σιγεί τρία χρόνια έκτοτε, με την απουσία του εκκωφαντική, καθώς η συμβολή του στην 9η τέχνη στην Ελλάδα ήταν αναπάντεχη και μοναδική. Όπως οι τυχεροί κάτοχοι και των 513 τευχών του ξέρουν, ο θησαυρός των περιεχομένων του είναι ο ελληνικός και διεθνής πολιτιστικός πλούτος των εικαστικών τεχνών μιας ολόκληρης δεκαετίας. Τίποτα λιγότερο, δηλαδή, για μας τους φαν, από μια εγκυκλοπαίδεια σε καρεδάκια με λογοτεχνικά μπαλονάκια.

 

Τα εξώφυλλα του φιλοξένησαν αποκλειστικά χάρτινες θηλυκές υπάρξεις, γλυκές, όμορφες, sexy, τρομακτικές, βίαιες και σαγηνευτικές, κόμικ ηρωίδες για όλα τα αμαρτωλά γούστα -κανόνας του ένθετου που δεν αθετήθηκε ποτέ. Θα την εξομολογηθώ κι εγώ την αμαρτία μου, πλην των Κυριακάτικων εκδόσεων δε διάβαζα εφημερίδα τις άλλες μέρες, μέχρι που εμφανίστηκε το 9, δηλαδή. Τότε η Τετάρτη απέκτησε πλέον άλλη σημασία, περίμενα την ημέρα και την εφημερίδα με την αγωνία που ανέμενα τη συνέχεια των αγαπημένων μου κόμικ. Και όσοι από μας αγαπούσαμε ήδη τα σκίτσα, είχαμε ξαφνικά έναν φορέα που μας εξέφραζε, μας αντιπροσώπευε και μας παρείχε την κατάλληλη ψυχαγωγία δωρεάν (πλην του αντίστοιχου αντιτίμου για την αγορά της εφημερίδας στο σύνολό της, φυσικά), κάθε Τετάρτη, και από το τεύχος #455, κάθε Σάββατο.

 

Ήταν και μια θαυμαστή ευκαιρία για τους αμύητους να έρθουν σε επαφή με τον κόσμο των κόμικ και όχι μόνο: χρώμα, φαντασία, έκθεση ιδεών και προβληματισμών από ντόπιους και διεθνείς καλλιτέχνες, ένας αναμφισβήτητος αφυπνισμός όπως μόνο οι αναπαραστατικές και δημοφιλείς τέχνες είναι ικανές να μεταδώσουν. Εγχώρια ταλέντα του σκίτσου βρήκαν το μέσο για να εκφραστούν και να γίνουν γνωστοί, όπως οι Σπύρος Δερβενιώτης, Ηλίας Κυριαζής, Βασίλης Λώλος, Λέανδρος, Ηλίας Ταμπακέας, Δημήτρης Βιτάλης, πολυάριθμοι άλλοι, και ο δικός μας Πέτρος Χριστούλιας (Μυστική Ταυτότητα) που σε συνεργασία με το σεναριογράφο Τάσο Ζαφειριάδη δημιούργησαν για το 9 το Intra Muros. Διοργανώνοντας από τον πρώτο χρόνο της κυκλοφορίας του, και μέχρι το τέλος, για 10 χρονιές στη σειρά, τον Ετήσιο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Κόμικ, το 9 έδωσε την ευκαιρία και το ερέθισμα σε πολλά νέα παιδιά να διαγωνιστούν και να δείξουν στο κοινό την προσπάθεια τους.

 

Και οι άσπονδοι ακόμα αναγνώστες των κόμικ γνώρισαν ξένους καλλιτέχνες και τα έργα τους, όπως «Το Έπος των Μεταβαρόνων» των Alexander Jodorowski και Juan Gimenez, την «Χρυσή Πόλη» των Pecquer, Malfin, Schelle και Rossa, την «Αρμάδα» των Jean-David Morvan και Phillipe Buchet, το «Εξαίρετοι Κύριοι & Συντροφία» των Alan Moore & Kevin O’Niel, και πολλά άλλα, πάρα πολλά για να αναφερθούν εδώ, συν την πολύ δημοφιλή και μη εξαιρετέα «Φωτεινή της Νύχτας» του Bernet. Μνεία και στη σελίδα του μοναδικού σε διδακτικό χιούμορ Quino που συνόδευσε όλα σχεδόν τα τεύχη της σειράς.

 

Εκτός από ψυχαγωγία, δράση, περιπέτεια, κοινωνική κριτική, καταγγελία και γέλιο που παρείχε στα εσώφυλλα του, ήταν πηγή πληροφοριών για κάθε έκδοση, έκθεση και φεστιβάλ, σε Ελλάδα και Ευρώπη, με δημοσιογραφικές ανταποκρίσεις, συνεντεύξεις από μεγάλα ονόματα του χώρου, σχολιασμούς για κινηματογραφικές ταινίες του φανταστικού, επετειακές αναφορές και αναλυτικές παρουσιάσεις έργων του παρελθόντος για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι.

 

Μία ακόμη σημαντική καινοτομία του περιοδικού ήταν ότι σε κάθε τεύχος φιλοξενούσε ένα διήγημα επιστημονικής φαντασίας. Δύσκολο να καταφέρεις τον Έλληνα να διαβάσει, και ίσως αυτές οι σελίδες να προσπερνιούνταν άκλαφτες, η λογοτεχνία του φανταστικού όμως δε θα πρέπει να γνώρισε ποτέ πριν τέτοια προβολή στα ελληνικά χρονικά της. Μέσα σε 10 χρόνια δημοσίευσε περισσότερα από 500 διηγήματα, από τα σπουδαία και πρόσφατα ονόματα της διεθνούς σκηνής, αλλά και με δυνατή τη συμβολή νέων Ελλήνων συγγραφέων, ανάμεσα στους οποίους οι: Δημήτρης Βανέλλης, Παναγιώτης Κούστας, Μιχάλης Μανωλιός, Αλέκος Παπαδόπουλος και Κώστας Χαρίτος.

 

Ήταν μια περιπετειώδης δεκαετία. Στο 42ο τεύχος του κιόλας, το 9 έχασε το πρωταρχικό εντυπωσιακό του μέγεθος, στην εμφάνιση απέμεινε μικρότερο, όχι όμως φτωχότερο σε περιεχόμενο. Μόλις στο τεύχος 277 (9 Νοεμβρίου του 2005) μειώθηκε η ύλη του στις 30 σελίδες, από τις 50 που ήταν μέχρι τότε, ενώ ταυτόχρονα άρχισαν και οι εκπτώσεις και στην πρότερη ποιότητα του χαρτιού. Το περιεχόμενο όμως κρατήθηκε υψηλό, σημάδι αγάπης και φροντίδας όσων αντιπροσώπευε, χωρίς τσιγκουνιές στην ανάδειξη νέων ταλέντων και στην πιστή εκπροσώπηση των παλιών. Κάποια στιγμή αναπόφευκτα η κρίση που χτύπησε την Ελλάδα θα τραυμάτιζε και την υπερήφανη αυτή έκδοση, που δεν ήταν καθόλου άλλο ένα συνηθισμένο ένθετο, από τα πολλά που μοίραζαν κάποτε οι εφημερίδες. Δόθηκε η ελπίδα της ανάκαμψης, της επιστροφής, αλλά πολύ σύντομα θα κινδύνευε και η ίδια η εφημερίδα από την κατάρρευση.

 

Ως Χαλκιδέος, που νιώθω συχνά ότι κατοικώ στην άκρη του κόσμου, τρία χρόνια χωρίς το 9, είναι σαν να έχει σταματήσει ο κόσμος μου την περιστροφή του. Συνεχίζουν οι αγαπημένοι μου σκιτσογράφοι να δημιουργούν; Συνεχίζουν εκείνα τα φεστιβάλ των βιβλίων στο Βερολίνο και των κόμικ στην Ανγκουλέμ, ή της Βαβέλ στο Γκάζι να υφίστανται; Σαφώς και «ναι» είναι η απάντηση. Η φαινομενική σιγή και το κενό στην πληροφόρηση και την ψυχαγωγία μου στιγματίζει σημαδιακά όσα χάσαμε όταν σταμάτησε το 9. Ας δώσουμε μια ευχή για την επιστροφή του, δε νομίζω ότι θα είναι δύσκολο μόλις ξεπεραστούν τα προβλήματα, το καλούπι είναι έτοιμο και αναμένει.

 

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Το παρόν άρθρο υποθέτω ότι προέκυψε επειδή σε έβαλα να ψάξεις να μου βρεις σε ποια τεύχη έχει την "Αρμάδα". Αυτό μου έλειψε εμένα περισσότερο, που τώρα έχει βγει το 13ο και δεν υπάρχει που-θε-νά μεταφρασμένο, ούτε αγγλικά στο άμαζον.

 

Μία ακόμη σημαντική καινοτομία του περιοδικού ήταν ότι σε κάθε τεύχος φιλοξενούσε ένα διήγημα επιστημονικής φαντασίας. Δύσκολο να καταφέρεις τον Έλληνα να διαβάσει, και ίσως αυτές οι σελίδες να προσπερνιούνταν άκλαφτες, η λογοτεχνία του φανταστικού όμως δε θα πρέπει να γνώρισε ποτέ πριν τέτοια προβολή στα ελληνικά χρονικά της. Μέσα σε 10 χρόνια δημοσίευσε περισσότερα από 500 διηγήματα, από τα σπουδαία και πρόσφατα ονόματα της διεθνούς σκηνής, αλλά και με δυνατή τη συμβολή νέων Ελλήνων συγγραφέων, ανάμεσα στους οποίους οι: Δημήτρης Βανέλλης, Παναγιώτης Κούστας, Μιχάλης Μανωλιός, Αλέκος Παπαδόπουλος και Κώστας Χαρίτος.

 

...Βάσω Χρήστου, Ντίνος Κέλλης, Ντίνος Χατζηγιώργης, Σταμάτης Σταματόπουλος, Νεκτάριος Χρυσός, Στάθης Νοδάρας, Νίκος Κωστακόπουλος, Πάνος Κουτρουμπούσης, Κλήμης Στακτόπουλος, Χέντβιγκ Καρακούδα και άλλοι που δε μου έρχονται τώρα, όλοι μέλη του φόρουμ τούτου πλην των τελευταίων 3. Πήγαιναν αδιάβαστα, ελληνικά και μη, δε λες τίποτα, εγώ ακόμα και το μετέπειτα αγαπημένο "Τείχος του Πάγου" το διάβασα μήνες μετά τη δημοσίευσή του (και από μια άποψη ευτυχώς, γιατί είχε βγει σε 4 συνέχειες και δε θα άντεχα να περιμένω ολόκληρη βδομάδα κάθε φορά).

 

Ας δώσουμε μια ευχή για την επιστροφή του, δε νομίζω ότι θα είναι δύσκολο μόλις ξεπεραστούν τα προβλήματα, το καλούπι είναι έτοιμο και αναμένει.

 

Και για το ΦΕΦΕ 2011 τα ίδια έλεγες... Μητσοτάκη!

 

(πάω να πάρω το κράνος για το κράξιμο Χατζηγιώργη που θα ακολουθήσει)

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi
...Βάσω Χρήστου, Ντίνος Κέλλης, Ντίνος Χατζηγιώργης, Σταμάτης Σταματόπουλος, Νεκτάριος Χρυσός, Στάθης Νοδάρας, Νίκος Κωστακόπουλος, Πάνος Κουτρουμπούσης, Κλήμης Στακτόπουλος, Χέντβιγκ Καρακούδα και άλλοι που δε μου έρχονται τώρα, όλοι μέλη του φόρουμ τούτου πλην των τελευταίων 3.

Ζητω συγνωμη απο οσους ξεχασα να αναφερω στο αρθρο.

 

Το δε αρθρο, ηταν ετοιμο απο τον Ιουνιο που ειχα ανακαλυψει την "επετειο". Δεν γραφουμε τα αρθρα μας για το ΑΝ τοσο τσακ-μπαμ δεσποσυνη Κελλυ μας.

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

 

Το δε αρθρο, ηταν ετοιμο απο τον Ιουνιο που ειχα ανακαλυψει την "επετειο". Δεν γραφουμε τα αρθρα μας για το ΑΝ τοσο τσακ-μπαμ δεσποσυνη Κελλυ μας.

 

 

Βεβαίως και δεν τα γράφουμε τόσο γρήγορα, διότι δεν προλαβαίνουμε, έχουμε να νταντέψουμε γάτες, να δούμε για 128η φορά Σταρ Τρεκ και να γκρινιάξουμε ονλάιν επί παντός επιστητού :atongue: . 

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

 

 

Το δε αρθρο, ηταν ετοιμο απο τον Ιουνιο που ειχα ανακαλυψει την "επετειο". Δεν γραφουμε τα αρθρα μας για το ΑΝ τοσο τσακ-μπαμ δεσποσυνη Κελλυ μας.

 

 

Βεβαίως και δεν τα γράφουμε τόσο γρήγορα, διότι δεν προλαβαίνουμε, έχουμε να νταντέψουμε γάτες, να δούμε για 128η φορά Σταρ Τρεκ και να γκρινιάξουμε ονλάιν επί παντός επιστητού :atongue: . 

 

:man_in_love:

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

 

 

 

Το δε αρθρο, ηταν ετοιμο απο τον Ιουνιο που ειχα ανακαλυψει την "επετειο". Δεν γραφουμε τα αρθρα μας για το ΑΝ τοσο τσακ-μπαμ δεσποσυνη Κελλυ μας.

 

 

Βεβαίως και δεν τα γράφουμε τόσο γρήγορα, διότι δεν προλαβαίνουμε, έχουμε να νταντέψουμε γάτες, να δούμε για 128η φορά Σταρ Τρεκ και να γκρινιάξουμε ονλάιν επί παντός επιστητού :atongue: . 

 

:man_in_love:

 

 

post-2372-0-26568100-1376330260.jpg

 

ΧΑ-ΤΖΗ-ΓΙΩΡΓΗΗΗΗΗΣ!  (Μασκότ τουίτικη την ώρα που αγχώνεται μήπως δεν προλάβει την προθεσμία συγγραφής άρθρων για το "ΑΝ" :rofl2: )

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

post-1004-0-45371500-1381316362_thumb.jpg

Τεύχος 36 - Οκτώβριος / Νοέμβριος 2013

 

Απαγορεύεται Κάτω των 18 Ετών

 

Παρά την αυστηρή προειδοποίηση στο εξώφυλλο, ακόμη και σήμερα δεν μπορώ να φανταστώ καθώς πρέπει ενήλικες να διαβάζουν εκείνα τα εικονογραφημένα πονηρά βιβλία, με τα τραβηγμένα από τα μαλλιά σενάρια, τη γελοία θεματολογία και το τόσο φθηνό σκίτσο. Η έκδοση, πάντως, είχε πετύχει το αναγνωστικό κοινό στο οποίο στόχευε: ήμασταν εμείς αυτοί, στην εποχή που μας στιγμάτιζε, την εποχή της ξαναμμένης μας εφηβείας.

 

Στα τέλη της δεκαετίας του '60, κάποια ερωτικά κόμικ έκαναν αίσθηση στην Ιταλία έχοντας ως πρωταγωνίστριες, γυναίκες που η ζωή τους ήταν γεμάτη από φανταστικά και πικάντικα επεισόδια. Η Ζάκουλα (Jacula), ως η πρώτη ηρωίδα βαμπίρ των ιταλικών κόμικ, έκανε ντεμπούτο το 1969 και αποδείχτηκε η πιο πετυχημένη όλων. Στις 15 Σεπτεμβρίου του 1977, η Πολυεκδοτική κυκλοφόρησε τον τίτλο και στην Ελλάδα. Με μπόλικη βία, άφθονο σεξ και ξέφρενη φαντασία ήταν εγγυημένη η επιτυχία της κι εδώ. Βρισκόμασταν στο μεταίχμιο των ορμονικών μας αναβρασμών, όταν αρχίζαμε να εγκαταλείπουμε τα παιδικά παιχνίδια και τα Μίκυ Μάους, για το νέο, εμμονικό μας ενδιαφέρον προς το αντίθετο φύλλο, και όλο το εκνευριστικό μυστήριο που το συνόδευε. Ήρθαν ξαφνικά σαν εισβολείς, στρωμένα στους πάγκους των ντόπιων εφημεριδοπωλείων, βιβλιαράκια τσέπης (12X17), με 100 περίπου ασπρόμαυρες σελίδες, φτηνό χαρτί και εκτύπωση, για να μας κρατήσουν παρέα για 10 περίπου χρόνια, συμπληρώνοντας κάπου 200 τεύχη έκαστο. Μας μαγνήτιζαν με τα προκλητικά τους εξώφυλλα και στα πονηρά τους εσώφυλλα παρέδιδαν γραφικό, ερωτικό περιεχόμενο. Βαμπίρ, λυκάνθρωποι, ζόμπι και εξωγήινοι, η πρόφαση για αίμα, τολμηρό γυμνό και ακόμα πιο προκλητικό σεξ. Με εξωγήινες ακτίνες από τους ουρανούς να στοχεύουν γυναίκες ανάμεσα στα πόδια, φουσκώνοντας τες σε άμεση εγκυμοσύνη που κατέληγε σε ένα αρρωστημένο, εκρηκτικό γκραν-γκινιόλ. Ή με το γιο του διαβόλου να κάνει ένα περασματάκι στη σειρά, μόνο που τα τρία 6άρια δεν ήταν σημαδεμένα στο τριχωτό της κεφαλής του, αλλά κάπου αλλού, σε πιο πονηρό σημείο της ανατομίας του. Αυτό πάνω κάτω ήταν το εύρος των φανταστικών ιστοριών που θα διάβαζε κανείς. Τρεις ήταν οι τίτλοι που ξεφυλλίσαμε τότε με γουρλωμένα μάτια και ενοχλητικά στενά παντελόνια: Ζάκουλα, Terror, Orribile.

 

Το Ζάκουλα (Jacula) εικονογραφήθηκε από μια ομάδα ανώνυμων καλλιτεχνών που υπέγραφαν ως Στούντιο Τζιολίτι και εκδιδόταν από τον οίκο Ediperiodici. Η ίδια ομάδα ήταν υπεύθυνη και για τους άλλους δύο τίτλους, με το Terror να αριθμεί 216 τεύχη μεταξύ 1969 και 1987. Ο κατεξοχήν δημιουργός της ηρωίδας όμως ήταν ο Giorgio Cambiotti (1931-2004), ένας από τους πρωτοπόρους των ερωτικών κόμικ στην Ιταλία. Ο Cambiotti σχεδίασε τη Ζάκουλα στα πρότυπα της αμερικανικής προέλευσης Vampirella (η οποία με τη σειρά της ήταν βασισμένη στα πρότυπα της γαλλικής προέλευσης ηρωίδας, Barbarella). Σε αντίθεση με τον αυτοτελή χαρακτήρα των ιστοριών των Terror και Orribile, το Ζάκουλα ήταν οι περιπέτειες της ομώνυμης ηρωίδας, της οποίας το πραγματικό όνομα ήταν Jacula Velenska. Ήταν μια πανέμορφη ξανθιά, με αγγελικό πρόσωπο, που κατέληξε βρικόλακας στην Τρανσυλβανία το 1835. Οι ιστορίες όμως της σειράς διαδραματίζονταν γύρω στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου. Χάρη σε ένα μαγικό φίλτρο μπορούσε να κυκλοφορεί άνετα κατά τη διάρκεια της ημέρας, παρότι βαμπίρ. Οι αιματηρές τελετές της, που κατέληγαν σε ερωτικά όργια, γίνονταν πάντα σε άπλετο φως. Στις περιπέτειες της σειράς αναπτύσσονταν θέματα που σχετίζονταν με τη λογοτεχνία τρόμου, όπως αόρατα όντα, μεταλλαγμένοι άνθρωποι, διαφόρων ειδών τέρατα, τρελοί επιστήμονες, κυνηγοί βρικολάκων, και αναφορές στη Μυθολογία Κθούλου. Η Ζάκουλα είχε να αντιμετωπίσει αντιπάλους, όπως το τέρας του Φρανκεστάιν, τον Αόρατο Άνθρωπο, τον ίδιο το Διάβολο, τον Τζακ τον Αντεροβγάλτη, και το Μαρκήσιο ντε Σαντ. Απίθανες γκοθ περιπέτειες, όπου φυσικά η Ζάκουλα τσιτσιδωνόταν με την παραμικρή δικαιολογία, καταφέρνοντας ταυτόχρονα το αυτό και με τον περίγυρο της, θύματα, εχθρούς και φίλους.

 

Την εποχή που άρχισαν να κυκλοφορούν τα Ζάκουλα, η αγορά είχε ανάγκη από εικονογραφημένες ιστορίες τρόμου και επιστημονικής φαντασίας, καθώς δεν υπήρχε τίποτα παρόμοιο για τους φαν του είδους. Και αυτοί οι τίτλοι προσέφεραν αυτό ακριβώς, ως πρόφαση όμως μόνο, γιατί αυτό που κυρίως πουλούσαν στο εσωτερικό τους ήταν το σεξ. Θα μπορούσε βέβαια κάποιος να ισχυριστεί και το ακριβώς αντίθετο. Το πρόβλημα ήταν ότι τόσοι φαν, παγιδευμένοι σε άγουρη εφηβεία, δεν μπορούσαν να τα αγοράζουν και να τα διαβάζουν στα φανερά. Μικρά σε μέγεθος, τα πονηρά εκείνα βιβλιαράκια ήταν βολικά για να κρύβονται εύκολα, αλλά για πόσο; Πώς θα μπορούσαν να παραμείνουν κρυμμένα σε σπιτικά όπου οι έφηβοι, κλασσικά, δε δικαιούνταν ακόμα απαραβίαστο, ιδιωτικό χώρο; Πόσο να προλάβουν να διαβάσουν πίσω από την κλειδωμένη πόρτα της τουαλέτας πριν μπουν οι υποψίες στους δικούς τους; Και τα πράγματα γίνονταν ακόμα πιο στριμωγμένα, όσο αυξανόταν η κρυφή εκείνη συλλογή. Γι’ αυτό και πολλά από εκείνα τα τεύχη εξαφανίζονταν με τραγικό τρόπο στον πάτο κάποιου κάδου σκουπιδιών.

 

Και “τα Ζάκουλα” (πακέτο όλοι οι τίτλοι) είχαν σουξέ εδώ στη χώρα μας κυρίως με τους αναγνώστες στους οποίους υποτίθεται ότι απαγορευόταν η πώληση τους. Κυκλοφορούσαν στο σχολείο, διαβάζονταν στο διάλειμμα, ή και σε ώρα μαθήματος, με το τεύχος ανοιγμένο πίσω από την πλάτη του μπροστινού συμμαθητή, με πνιχτά χάχανα και πειράγματα με βουβές αγκωνιές. Δονούνταν ολόκληρο το θρανίο και θαύμα ήταν που ξέφευγες της προσοχής του καθηγητή. Είναι πασιφανές ότι το εν λόγω ενδιαφέρον προερχόταν κυρίως από τα αγόρια (όπως και να το κάνουμε, άρρεν ήταν ο συνήθης αναγνώστης αυτών των εκδόσεων), η προσήλωση όμως των αγοριών τραβούσε την περιέργεια και των κοριτσιών, που δεν πήγαιναν πίσω στην ομαδική ανάγνωση μέσα στην τάξη. [Οπότε ναι, πιθανόν και η μαμά σας να υπήρξε αναγνώστρια της Ζάκουλα.]

 

Πέρασαν έτσι στη σφαίρα του νοσταλγικού μύθου των νιάτων μας, από όπου τα ανασύρουμε σήμερα στη μνήμη μας και δεν πιστεύουμε ότι τότε ήμασταν δα και τόσο μικροί σε ηλικία, τουλάχιστον όχι όσο μικρά βλέπουμε να είναι τα δικά μας, αθώα παιδάκια. Οι σημερινοί αναγνώστες μπορεί να αισθάνονταν μια κάποια απογοήτευση από τις επονομαζόμενες εκείνες “πορνογραφικές” εκδόσεις, ακριβώς επειδή τους έλλειπε η λεπτομέρεια στις ερωτικές σκηνές. Υπήρχαν βέβαια καυτές σκηνές σεξ, αλλά με την σεξουαλική πράξη να κρύβεται πίσω από κάποια μαύρη μπάρα, ή με τραπέζια, βάζα και καρέκλες να κόβουν τη θέα των επίμαχων σημείων. Ακόμα και όταν αναπαριστούσαν χωρίς παρεμβολές τη σεξουαλική πράξη, ή τα γεννητικά όργανα, με τα σημερινά δεδομένα τα σκίτσα φαντάζουν λίγο αστεία. Οι αλλεπάλληλες όμως διαμαρτυρίες και μηνύσεις που δεχόταν ο εκδοτικός οίκος στην Ιταλία την εποχή κυκλοφορίας των σειρών από ομάδες ενηλίκων που δεν αποδέχονταν την εικονογραφημένη πορνογραφία που «σκανδάλιζε» τους νέους, είχαν τελικά αποτέλεσμα. Η συνεχής αυτή πίεση συντέλεσε στην οριστική κατάργηση τους.

 

Όχι, ίσως το φανταστικό και η ερωτική λογοτεχνία να μη δέχτηκαν κάποιο άδικο και καίριο πλήγμα από την απώλειά τους, σαφώς και δεν ήταν σπουδαίας αξίας έργα, μας έμεινε όμως η νοσταλγία με τους τίτλους, τα σαφώς καλύτερα εικονογραφημένα εξώφυλλα και η ανάμνηση της πιο ταραχώδους περιόδου της ζωής μας, με το τυραννικό παζλ που ήταν (και θα είναι) τα κορίτσια και το σεξ, για μας, τα μικρότερα, ή μεγαλύτερα αγοράκια.

 

post-1004-0-75213800-1381316594_thumb.jpg

post-1004-0-42315200-1381316617_thumb.jpg

post-1004-0-83761900-1381316630_thumb.jpg

post-1004-0-15845100-1381316644_thumb.jpg

Share this post


Link to post
Share on other sites
nikosal

Όχι, ίσως το φανταστικό και η ερωτική λογοτεχνία να μη δέχτηκαν κάποιο άδικο και καίριο πλήγμα από την απώλειά τους, σαφώς και δεν ήταν σπουδαίας αξίας έργα, μας έμεινε όμως η νοσταλγία με τους τίτλους, τα σαφώς καλύτερα εικονογραφημένα εξώφυλλα και η ανάμνηση της πιο ταραχώδους περιόδου της ζωής μας, με το τυραννικό παζλ που ήταν (και θα είναι) τα κορίτσια και το σεξ, για μας, τα μικρότερα, ή μεγαλύτερα αγοράκια.

 

Μπράβο, ωραίο άρθρο! Και νοσταλγικό, πράγματι. Δεν ήμουν ιδιαίτερα φαν του είδους, αλλά τα είχα και εγώ 4-5 βιβλιαράκια. Και ωραίο τέλος, αν και αυτό είναι το καλύτερο:

 

 

Οπότε ναι, πιθανόν και η μαμά σας να υπήρξε αναγνώστρια της Ζάκουλα.

 

Και για να προλάβω την word: Πού σου ήρθε το έλειπε με δύο λάμδα;

Edited by nikosal

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

 

 

Οπότε ναι, πιθανόν και η μαμά σας να υπήρξε αναγνώστρια της Ζάκουλα.

 

Και για να προλάβω την word: Πού σου ήρθε το έλειπε με δύο λάμδα;

 

 

...και, παραπάνω,  κάτι για "το αντίθετο φύλλο".

 

Ωραίο άρθρο όντως. Δεν τα είχα ακουστά αυτά τα περιοδικά. Και, από τα εξώφυλλα που βάζεις για δείγμα, τουλάχιστον οι διαστάσεις των γυναικών ήταν σχετικά ρεαλιστικές και όχι "Φωτεινή της νύχτας".

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

post-1004-0-76331600-1387296816_thumb.jpg

Τεύχος 37 - Δεκέμβριος 2013 / Ιανουάριος 2014

 

Καλικάντζαροι Παντού!

 

Πρέπει να πρωτοδιάβασα για τους καλικάντζαρους σε κάποιο αναγνωστικό της δευτέρας δημοτικού, θαρρώ. Εκεί έλεγε γι’ αυτά τα μαυριδερά τερατάκια που ζούνε στο κέντρο της Γης, απασχολημένα να πριονίζουν το δέντρο που κρατάει το έδαφος στη θέση του. Κι εκεί που πλησιάζει η στιγμή να τα καταφέρουν, πέφτει το ένα και μοναδικό ρεπό που έχουν όλο το χρόνο, το Δωδεκαήμερο, στο οποίο επιτρέπεται να ανεβούν πάνω, εδώ, ανάμεσα μας, για να κάνουν τις ζημιές και τις σκανταλιές τους. 25 Δεκεμβρίου με 6 Ιανουαρίου να φυλάγεστε, λοιπόν, και όσοι έχετε γενέθλια αυτές τις μέρες, λέγεται ότι είναι γραφτό στη μοίρα σας να καταλήξετε καλικάντζαροι!

 

Ζούμε όντως σε καιρούς που τρίζει το έδαφος κάτω από τα πόδια μας, ποτέ πριν η ζωή μας δεν ήταν τόσο αβέβαιη, αλλά ειλικρινά, ποιος φοβάται τους καλικάντζαρους; Είναι τελικά τρομακτικοί, ή αστείοι; Στην ελληνική λαογραφική δοξασία και μυθολογία παρουσιάζονται ως «κακομούτσουνα» δαιμόνια που ανεβαίνουν στην επιφάνεια της γης για να μας ταλαιπωρήσουν με τις αταξίες τους. Σύμφωνα με αραχωβίτικη περιγραφή: «καθένας τους έχει κι απόνα κουσούρι, άλλοι στραβοί, άλλοι κουτσοί, άλλοι μονόματοι, μονοπόδαροι, στραβοπόδαροι, στραβόστομοι, στραβομούρηδες, στραβοχέρηδες, ξεπλατισμένοι και κοντολογίς όλα τα κουσούρια και τα σακατιλίκια του κόσμου, τα βρίσκεις πάνω τους». Συνήθως τους φανταζόμαστε ως νάνους, καμιά φορά και ψηλούς, σκουρόχρωμους, δασύτριχους, με μαλλιά ατημέλητα, μάτια κόκκινα, και δόντια σαν πιθήκου. Άλλοτε είναι γυμνοί και άλλοτε ρακένδυτοι, με σκούφο από γουρουνότριχες και με παπούτσια σιδερένια, ή τσαρούχια. Και τι βάσανα λέγεται ότι μας προξενούν; Πηδούν από στέγη σε στέγη σπάζοντας κεραμίδια, κάνοντας μεγάλη φασαρία. Και αν βρουν απλωμένη μπουγάδα την ποδοπατούν. Σε κάθε ευκαιρία κατεβαίνουν από τις καμινάδες στα σπίτια και μαγαρίζουν τα πάντα, σκορπίζοντας το αλεύρι και την τέφρα από το τζάκι. Παίρνουν και τη μιλιά από όποιον μιλήσει όταν τους συναντήσει. Αρπάζουν όποιον βρουν τη νύχτα στο δρόμο και τον στροβιλίζουν στο χορό μέχρι να πέσει λιπόθυμος, ο γνωστός χορός των καλικαντζάρων.

 

Καλέ, σιγά καλέ! Τρομάξαμε! Εμένα μου ακούγονται σαν πολύ εντάξει παιδιά, σωστά party animal και του γούστου μας, μάλιστα! Μπροστά σε κάτι άλλους (καμιά τριακοσαριά είναι) καλικαντζαρέους, τι να μας κάνουν αυτά τα κακόμοιρα; Όσο είναι εδώ πάνω μαζί μας, τα συνήθη μέρη που κρύβονται κατά τη διάρκεια της ημέρας είναι οι μύλοι, τα γεφύρια, τα ποτάμια και τα τρίστρατα (χμμ, πόσο πρόσφατες είναι αυτές οι πληροφορίες; Η ημερομηνία στην περγαμηνή μου έχει σβήσει). Τέλος πάντων, μετά τον αγιασμό των υδάτων, επιστρέφουν κάτω στη γη για να βρουν το δένδρο που πριόνιζαν ακέραιο, και άντε πάλι ξεκινούν από την αρχή.

 

Δεν έχουμε όμως μόνο εμείς καλικαντζάρους. Η χάρη τους απλώνεται και στο εξωτερικό, goblin τους αποκαλούν και η εκεί μυθολογία τους πλάθει λίγο πιο τρομακτικούς. Ίσως να φταίει το φως του ήλιου που καίει χλωμότερο σε εκείνα τα μέρη, με τα δάση τους πιο πυκνά, πιο σκιερά, πιο σκοτεινά, γεμάτα μάγισσες που τρώνε παιδάκια, τρομερούς λυκανθρώπους και άπονους δράκους. Δεν αρέσει στα γκόμπλιν το φως της ημέρας, νιώθουν πιο άνετα στο μισοσκόταδο, ή το απόλυτο σκοτάδι. Τα δάση και οι βάλτοι είναι οι αγαπημένοι τόποι διαμονής τους, φτάνει να μην είναι πολύ μακριά από τους ανθρώπους. Εμείς είμαστε, βλέπετε, η κύρια πηγή της διασκέδασής τους. Οι ξένες δοξασίες λένε ότι τους αρέσει να πειράζουν ακόμα και τα άλλα ξωτικά του δάσους, και τους ανθρώπους φυσικά, να τρομάζουν τα παιδιά, ή να στοιχειώνουν τα σπίτια όσων αντιπαθούν. Τα γκόμπλιν είναι άπληστα, ευερέθιστα, τους αρέσει να ξεγελούν, αλλά μισούν να ξεγελιούνται και έχουν πολλά κοινά γνωρίσματα με τα τζίνι, αν και δε χαρακτηρίζονται ως «δαίμονες». Κάποια ίσως έχουν κάποιες μαγικές δυνάμεις, είναι ενοχλητικά, αντιπαθητικά, αλλά σπάνια επιδεικνύουν σατανική κακία. Δεν αποζητούν να σκοτώσουν το θύμα τους, αν και -λόγω της επιπολαιότητας τους- οτιδήποτε μπορεί να πάει στραβά.

 

Την τιμητική τους στα παραμύθια την είχαν εξασφαλισμένη από πάντα, από το μεγάλο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (The Goblin and the Huckster), έως τους σπουδαίους αδελφούς Γκριμ. Ο συγγραφέας Τζορτζ Μακντόναλντ, στο The Princess and the Goblin, παρουσιάζει τα γκόμπλιν ως κακούργα πλάσματα που ζουν σε υπόγεια σπήλαια. Αυτό λέγεται ότι ήταν το αγαπημένο παιδικό βιβλίο του Τόλκιν («Το Χόμπιτ», «Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών»). Ο Τόλκιν αποκαλεί τα δικά του γκόμπλιν «ορκ», τα οποία εμφανίζονται σε διάφορα σχήματα και μεγέθη, είναι τρομακτικά, επικίνδυνα και θανατηφόρα. Κάπου αναφέρει ότι μια φορά κι έναν καιρό, τα ορκ ήταν κι αυτά όμορφα ξωτικά, μέχρι που βασανίστηκαν και μεταμορφώθηκαν σε αυτό που είναι σήμερα. Κι αν το καλοσκεφτούμε, παρατηρώντας εκείνα τα μικρά πράσινα ξωτικούλια που βοηθούν τον Άγιο Βασίλη στο εργαστήριο του στο Βόρειο Πόλο, σίγουρα δείχνουν σα μακρινά ξαδέλφια των γκόμπλιν. Ή τους καλούς πράσινους καλικαντζάρους, αν προτιμάτε. Η Τριλογία του Δαχτυλιδιού δεν είναι η μόνη ταινία στην οποία τα γκόμπλιν έκαναν δυνατή εμφάνιση. Είχαν το ρόλο τους και στη σειρά του «Χάρυ Πότερ» της Τζ.Κ. Ρόουλινγκ, ως φύλακες της μαγικής τράπεζας Γκρίνγκοτς. Εκεί εμφανίζονται ως έξυπνα, φαντασμένα, δύστροπα και άπληστα. Μνεία και στην ταινία «Λαβύρινθος» (1986) με γκόμπλιν πολλά, πολύχρωμα και πολύσχημα, και με βασιλιά τους, ε ποιον άλλον, τον Ντέιβιντ Μπόουι, βεβαίως. Η «Πλήρης Εγκυκλοπαίδεια Ξωτικών, Γκόμπλιν και Άλλων Μικρών Πλασμάτων» αναφέρει ως μέρος καταγωγής τους τα Βρετανικά Νησιά (Ναι! Αυτό το πιστεύουμε!), απ’ όπου διασκορπίστηκαν με πλοιάρια στην υπόλοιπη Ευρώπη.

 

Μαυριδεροί οι καλικάντζαροί μας, πράσινα τα γκόμπλιν τους, τελικά τι χρώμα έχουν αυτά τα διαβολάκια; Δεν υπάρχουν κανόνες επί του θέματος, νομίζω, ρίξτε το φταίξιμο στη φαντασία των καλλιτεχνών που τα ζωγραφίζουν. Στην παγκόσμια μυθολογία βγαίνουν σε όλα τα χρώματα. Το πράσινο χρώμα ενισχύθηκε τα τελευταία χρόνια κυρίως, από τα επιτραπέζια παιχνίδια ρόλων του φάνταζυ, όπως τα Warhammer και Warcraft Universe. Και δε θα μπορούσαμε να κλείσουμε τη στήλη μας χωρίς ειδική αναφορά στον πιο επιφανή καλικάντζαρο του fανtastic κόσμου μας, που είναι πράσινος, καταπράσινος, και Αμερικάνος, oh yeah! Το Πράσινο Γκόμπλιν (The Green Goblin) είναι ο τίτλος μιας σειράς φανταστικών κακών που εμφανίζονται στα Marvel Comics, με πρώτο και πιο σημαντικό από αυτούς τον Norman Osborn. Στην ταινία Spiderman, του Sam Raimi το 2002, τον έπαιξε ο Willem Dafoe. Μετά, στις ταινίες, όπως και στα κόμικ, την παράδοση συνέχισε για λίγο ο γιος του Όσμπορν, ο Χάρυ. Ο Norman Osborn ως Πράσινο Γκόμπλιν έκανε την εμφάνιση του στο 14ο τεύχος του Amazing Spider-Man, τον Ιούλιο του 1964. Ήταν δημιούργημα των Stan Lee και Steve Ditko. Έχει χαρακτηριστεί ως ο πιο τρομακτικός και επικίνδυνος αντίπαλος του Σπάιντερμαν. Διαθέτει εξοπλισμό που πάντα παραπέμπει στο παγανιστικό πνεύμα της γιορτής του Χαλογουίν. Μετακινείται με το μεταλλικό ανεμόπτερο του, που έχει σχήμα νυχτερίδας και διαθέτει διάφορα πυροβόλα και ρουκετοφόρα όπλα. Ο ίδιος χρησιμοποιεί εμπρηστικές βόμβες και χειροβομβίδες που θυμίζουν φαντάσματα και κολοκύθες με σκαλισμένο πρόσωπο και ένα μπούμερανγκ με κοφτερές άκρες, που επίσης έχει σχήμα νυχτερίδας. Τα γάντια του έχουν την ικανότητα να ελευθερώνουν ηλεκτρισμό θανατηφόρας ισχύος, και το υπόλοιπο κοστούμι του είναι καλυμμένο με ένα αλεξίσφαιρο πλέγμα. Η μάσκα του διαθέτει ειδικό φίλτρο που τον προστατεύει από τα δηλητηριώδη αέρια που χρησιμοποιεί επίσης σαν όπλα. Το Πράσινο Γκόμπλιν σκότωσε την Γκουέν Στέιση, την αγαπημένη του Πήτερ Πάρκερ, σφάλμα βαρύ που το πλήρωσε σύντομα με τη ζωή του.

 

Τρομακτικά, ή όχι, τα αγαπάμε και τα θέλουμε τα καλικαντζαράκια, χωρίς αμφιβολία. Νοστιμίζουν τη ζωή μας ως μπαχαρικά, γιατί πόσο άτονη, άγευστη θα ήταν η ζωή μας στη μόνιμη γλύκα των άκακων ξωτικών που κοσμούν τις γιορτινές αυτές μέρες; Όπως είπε κάποιος σοφός, «τα ξωτικά ψέλνουν τα κάλαντα, οι καλικάντζαροι ροκάρουν!» Ε, χμ, κάποιος πρέπει να το είπε. Καλές Γιορτές!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

post-1004-0-00883100-1397568573_thumb.jpg

Τεύχος 38 - Απρίλιος - Μάιος 2014

 

“Γιατί Θανάση μου, βγαίνεις το βράδυ;
Ύπνος για σένανε δεν είν᾿ στον Άδη;

Τώρα περάσανε χρόνοι πολλοί...
Βαθιά σε ρίξανε μέσα στη γη...
Φεύγα, σπλαγχνίσου με. Θα κοιμηθώ.
Άσε με ήσυχη ν᾿ αναπαυθώ.

Στάσου μακρύτερα... Γιατί με σκιάζεις;
Θανάση τι έκαμα και με τρομάζεις;
Πως είσαι πράσινος; Μυρίζεις χώμα...
Πες μου... δεν έλιωσες, Θανάση, ακόμα;

Λίγο συμάζωξε το σάβανό σου...
Σκουλήκια βόσκουνε στο πρόσωπο σου.
Θεοκατάρατε, για δές... πετάνε
κι έρχονται πάνω μου για να με φάνε.”*

 

* Απόσπασμα από το ποίημα «Θανάσης Βάγιας» του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη

 

Βουρβούλακες και βαμπίρ, Βαλκάνια φάρα!

 

Πείτε μου τώρα, από άποψη στυλ, εσείς ποιον βρικόλακα προτιμάτε; Τον Βρετανό Κρίστοφερ Λι με τη μαύρη του κάπα να βγαίνει από την ομίχλη του Λονδίνου και να σας δείχνει τους κυνόδοντες του, ή τον βουρβούλακα τον Θανάση με φουστανέλα και τσαρούχια να σας κυνηγάει γύρω από το τραπέζι για να σας αρπάξει; Ίσως να μην το πιστεύετε, αλλά ο βρικόλακας είναι δικό μας, βαλκάνιο τέρας, από μας τον πήραν οι δυτικοί και του έδωσαν καριέρα στο Χόλυγουντ. Τα των βρικολάκων, τύπου Δράκουλα, τα ξέρετε σπουδαγμένοι κινηματογραφόφιλοι μου αναγνώστες. (Εσείς των “Twilight”, τιμωρία στη γωνία, δεν θέλω ούτε να σας ξέρω.) Να σας πω όμως λίγα πράματα για τους βουρβούλακες ή καταχανάδες ή τυμπανιαίους (πρησμένοι από το πολύ αίμα που ρούφηξαν), της ελληνικής και χριστιανορθόδοξης παράδοσης. Το πλήθος των ονομάτων του βρικόλακα που αναφέρονται από τους λαογράφους Ν. Πολίτη και τον Καμπούρογλου, αλλά και από τους ξένους περιηγητές στην Ελλάδα, δείχνει πόσο πολύ απασχολούσαν οι ιστορίες με βαμπίρ, μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα τις μικρές κοινωνίες και τα χωριά της Ελλάδας. Λεγόταν τότε ότι δεν υπάρχει χρονιά που να μη έχει ακουστεί ότι σε κάποιο χωριό εμφανίστηκε βρικόλακας και ότι οι χωριάτες τον ξεφορτώθηκαν με κάποιου είδους εξορκισμού. Επειδή, μάλιστα, η Ελλάδα έβριθε από τέτοιες αναφορές, οι Τούρκοι κατακτητές πίστευαν ότι αν ένας αμαρτωλός γκιαούρης πέθαινε, τότε σίγουρα θα γινόταν βουρδούλακας. Στην σύγχρονη αντίληψη, αλλά και στην αντίστοιχη λογοτεχνία της, ο βρικόλακας παρουσιάζεται ως ένα τέρας που "διψάει" για αίμα και για την διαιώνιση του ανομολόγητου είδους του. Εν αντιθέσει, στην Ελληνική παράδοση παρουσιάζεται ως ένα θορυβοποιό πνεύμα με την δίψα της ανάμνησης της ζωής. Ο Δημήτρης Αινιάν, αγωνιστής του Εικοσιένα και βιογράφος του Καραϊσκάκη, εξιστορεί ένα περιστατικό σχετικό με την εμφάνιση βρικόλακα το 1850 στην Υπάτη Φθιώτιδας. Το βαμπίρ πήγαινε στο σπίτι του, έκανε κτύπους και θορύβους, ανακάτευε τα πράγματα, και κυνηγούσε τη γυναίκα του γύρω από το τραπέζι. Δεν τον αγαπούσε πια η άπονη, καθώς φαίνεται. Οι χωριανοί κλειδαμπαρώνονταν για να αποτρέψουν τον βρικόλακα να μπει και στο δικό τους σπίτι και όταν αποφάσισαν να ανοίξουν τον τάφο του βρικολακιασμένου συγχωριανού τους, τον βρήκανε στην κάσα όπως τον είχαν θάψει, και μάλιστα έδειχνε να έχει πάρει κάτι κιλάκια από τότε. Ο καθιερωμένος τρόπος απαλλαγής από την τυραννία του βρικόλακα ήταν η εκταφή, το κάρφωμα με παλούκι στην καρδιά ή και το κάρφωμα με καρφιά μέσα στο φέρετρο, το ζεμάτισμα και το κάψιμο της καρδιάς ή και ολόκληρου του πτώματος. Στις βαλκανικές χώρες, λοιπόν, η παρουσία τον κυνηγών βρικολάκων ήταν απαραίτητη. Δώστε βάση λοιπόν:

 

Ο Σικελός περιηγητής  Xavier Scrofani, που περιόδευσε από τα μέσα του 1795 έως και στις αρχές του 1796, περιγράφει λεπτομερώς μια τελετή εξορκισμού βρικόλακα στην Κορινθία όπως την είδε ο ίδιος και στην οποία παρευρισκόταν και ο μητροπολίτης Κορινθίας Γρηγόριος. Πρώτα λέει, οι κάτοικοι συγκεντρώνουν ένα χρηματικό ποσό για τον μητροπολίτη. Ύστερα οι συγγενείς ετοιμάζουν ένα πλούσιο τραπέζι μέσα στο νεκροταφείο, μπροστά στον ανοικτό τάφο του βρικολακιασμένου συγχωριανού τους. Αν είναι φτωχοί και δεν έχουν χρήματα τα έξοδα τα αναλαμβάνει ο πλουσιότερος του χωριού. Ο μητροπολίτης καλεί τον πεθαμένο, "εις το όνομα του Θεού" να γευτεί τα φαγητά που του προσφέρονται. Η άρνηση αποτελεί απόδειξη ότι είναι πραγματικά πεθαμένος και αφορισμένος και ότι μόνο το πνεύμα του προκαλεί τις ενοχλήσεις στους συγχωριανούς του. Ύστερα ο μητροπολίτης φοράει την μίτρα του και σπάζει σε μια λεκάνη 31 αυγά, προσθέτει μερικά άνθη πορτοκαλιάς, αλεύρι και εξαιρετικό κρασί, τα ανακατεύει με μια δέσμη από κλαριά μυρτιάς, ραντίζει το πτώμα με το παραπάνω μείγμα και δίνει εντολή να ξαναθάψουν το πτώμα μέσα στον τάφο. Μόλις τελειώσει η τελετή, ο μητροπολίτης μαζί με τους άλλους παπάδες πίνουν το μείγμα που είχε ετοιμάσει και τρώνε τα φαγητά του πεθαμένου. «Είδα την τελετή με τα ίδια μου τα μάτια», γράφει ο Σικελός περιηγητής «και νόμισα πως βρίσκομαι μπροστά σε μάγους της Θεσσαλίας». Το πιάσατε το υπονοούμενο; «Μεγάλες μάσες» το κυνήγι των βρικολάκων στην Ελλάδα εκείνης της εποχής. Τι τραβούσαν κι αυτά τα καημένα βαμπίρ.

 

Στην ελληνική λογοτεχνία στοιχεία με βαμπίρ εμπεριέχει το βιβλίο "Το Φάντασμα" του Γρηγορίου Ξενόπουλου, το οποίο βασίζεται σε μια ιστορία που διαδραματίστηκε το ΙΗ΄αιώνα στη Βενετοκρατούμενη Ζάκυνθο. Η τραγική ηρωίδα βασανίζεται από τον νεκρό αρραβωνιαστικό της και αναγκάζεται παρανόμως να τον ξεθάψει, ανακαλύπτοντας το πτώμα άλιωτο. Ηθογραφική τραγωδία με θέμα και τίτλο «Ο Βρικόλακας» έχει γράψει ο Αργύρης Εφταλιώτης, καθώς και ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου το δράμα «Ο όρκος του πεθαμένου». Η υπόθεση είναι παρμένη από το γνωστό δημοτικό τραγούδι "Ο Κωνσταντής" που βρικολάκιασε προκειμένου να φέρει την αδελφή του Αρετή στη μητέρα του από τα ξένα, όπως της είχε υποσχεθεί καθόσον ζούσε.

 

Ο ένας και μοναδικός Δράκουλας – η επιτομή των κινηματογραφικών βαμπίρ –  ο Κρίστοφερ Λι, έπαιξε τον κόμη εκ Τρανσιλβανίας για πρώτη φορά το 1958, στην ταινία Dracula, για τα βρετανικά στούντιο της Hammer. Ο Λι επανέλαβε τον ρόλο στο Dracula: Prince of Darkness το 1965. Η ερμηνεία του στο έργο είναι χαρακτηριστική καθώς δεν έχει καθόλου λόγια, απλά δείχνει τα δοντάκια του και γρυλίζει. Ο ηθοποιός λέει ότι υπάρχει εξήγηση γι αυτό, δηλαδή αρνιόταν να πει τις σαχλαμάρες που του έβαζαν στο σενάριο, ενώ ο σεναριογράφος της ταινίας, Jimmy Sangster, επιμένει ότι εξαρχής ο κόμης δεν είχε λόγια στην ιστορία. Η δεύτερη ταινία πάντως εδραίωσε την συνταγή που θα ακολουθούσαν και οι άλλες συνέχειες. Το μισό έργο καταναλίσκεται στην επαναφορά του φημισμένου βαμπίρ στη ζωή, και μετά οι εμφανίσεις του τέρατος είναι λιγοστές. Ο Κρίστοφερ Λι έχει δηλώσει δημόσια ότι τον εκβίαζαν να γυρίσει όλες εκείνες τις συνέχειες υπενθυμίζοντας του πόσος κόσμος θα έμενε χωρίς δουλειά αν αρνιόταν να παίξει σε αυτές. Αυτές λοιπόν που ακολούθησαν, Dracula Has Risen from the Grave (1968), Taste the Blood of Dracula (1969), και Scars of Dracula (1970) δεν έδωσαν στον κόμη να κάνει και πολλά επί της οθόνης. «Γράφανε μια ιστορία» λέει ο Λι, «και μετά προσπαθούσαν να βάλουν τον Δράκουλα κάπου εκεί μέσα. Στην πραγματικότητα δεν μου έδιναν να κάνω τίποτα.» Ίσως ο ηθοποιός δεν έμεινε ευχαριστημένος, αλλά οι ταινίες είχαν τεράστια επιτυχία παγκοσμίως, και σήμερα χαρακτηρίζονται ως κλασσικές του είδους. Ο Λι έπαιξε σε άλλες δύο ταινίες Δράκουλα αρχές της δεκαετίας του ’70, όπου και στις δύο δοκιμάστηκε να φέρουν το βαμπίρ στην μοντέρνα εποχή. Αυτές δεν υπήρξαν ταμιακές επιτυχίες: Dracula A.D. 1972 το 1972 και The Satanic Rites of Dracula το 1973, που καθόρισαν την τελευταία εμφάνιση του Κρίστοφερ Λι στον ρόλο του κόμη.

 

Όπως και να’χει, η σημερινή επικρατούσα σόου-μπίζνα ξεδόντιασε τον βρικόλακα για τα γούστα μου, με κάτι χλωμούς μωρφονιούς που παίρνουν πόζες σα να διαφημίζουν τζιν παντελόνια. Το θέλω τέρας το βαμπίρ μου, και μέχρι να’ρθει εκείνη η μέρα, να ρίχνετε καμιά ματιά στα παλιά λογοτεχνικά έργα για να καταλάβετε τι εννοώ.

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

post-1004-0-23232000-1407345082_thumb.jpg

 

Τεύχος 39 - Αύγουστος / Σεπτέμβριος 2014

 

 

Στα Σαγόνια του Ευρίπου

 

Το καλοκαίρι του 1974, έντεκα χρονών, σε μια στιγμή πρόκλησης και υπέρβασης των ορίων μου, κολύμπησα με τον φίλο μου Σώτο από τον μόλο του Βοσπόρου, στην Κάνηθο, μέχρι την πλησιέστερη, την πράσινη σημαδούρα στη μέση του Ευρίπου. Η απόσταση δεν φάνταζε τόσο τρομερά μεγάλη, και μέσα σε δέκα λεπτά τα είχαμε καταφέρει. Ήταν όταν σκαρφάλωσα πάνω της και γύρισα να κοιτάξω πίσω, προς την αφετηρία, που με χτύπησε το πρώτο μυρμήγκιασμα. Στη συνέχεια πρόσεξα την «χνουδωτή» αλυσίδα που κρατούσε τη σημαδούρα στη θέση της, έτσι όπως κατέβαινε προς το βυθό και χανόταν στο σκούρο πράσινο σκοτάδι από κάτω και με έπιασε το πρώτο σύγκρυο. Αυτές οι δύο εικόνες έμειναν αυθεντικά αποτυπωμένες στο μνημονικό μου, χωρίς να έχω συγκρατήσει τίποτα από τη θέα της παλιάς γέφυρας που είχα στη νέα μου πλεονεκτική θέση. Ο Σώτος ήθελε να συνεχίσουμε προς την κόκκινη σημαδούρα, εγώ ούτε να το ακούσω. Ανυπομονούσα ήδη να βρεθώ πίσω στην ασφάλεια της στέρεης γης και ήμουν ξαφνικά το γατάκι που σκαρφάλωσε το ψηλό δέντρο και δεν ήξερε πώς να το κατέβει. Σαφώς το πλατσούρισμα του γυρισμού ήταν πιο πανικόβλητο, με την μαυρίλα που απλωνόταν από κάτω μου να κυνηγάει για να με αρπάξει. Τι ακριβώς φοβόμουν; Η χειρότερη επίθεση που είχα δεχτεί μέχρι τότε στα νερά του Ευρίπου ήταν από μια τοσοδούλα τσούχτρα που μου είχε τσιμπήσει το γόνατο. Δεν φοβόμουν το ρεύμα, τις δίνες ή τις ρουφήχτρες, τους αληθινούς κινδύνους για τους οποίους φημολογούνταν τα τρελά νερά. Ο δικός μου ανώνυμος και αθέατος τρόμος πατούσε απλά εκείνο το κουμπί της παιδικής φαντασίας που έχει την ικανότητα να πλάθει τα χειρότερα τέρατα από το μαύρο τίποτα. Είχα ακόμα δύο χρόνια μπροστά μου μέχρι να δω στον κινηματογράφο Μάγια μια ταινία που θα στιγμάτιζε τα θερινά μπάνια απανταχού λουομένων, «Τα Σαγόνια του Καρχαρία».

 

«Τα Σαγόνια του Καρχαρία» (Jaws) βγήκε στις αίθουσες το 1975 και ήταν βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Πήτερ Μπέντσλεϊ. Έκανε διάσημο τον σκηνοθέτη της, Στήβεν Σπίλμπεργκ, και άλλαξε την ιστορία του αμερικάνικου κινηματογράφου. Κι αυτό γιατί υπήρξε το πρωτότυπο καλοκαιρινό μπλοκμπάστερ. Λόγω έξυπνου μάρκετινγκ, σαφώς οι παραγωγοί έβγαλαν την ταινία στους κινηματογράφους της Αμερικής το καλοκαίρι. Η επιτυχία του ήταν τέτοια, που από εκείνη τη στιγμή και έπειτα, όλα τα μεγάλα μπλόκμπαστερ θα κυκλοφορούσαν στις αίθουσες Μάϊο με Αύγουστο. Μέχρι το 1977 που ήρθε ο «Πόλεμος των Άστρων» ήταν η πιο κερδοφόρα ταινία στην ιστορία του σινεμά. Φυσικά η ταινία έκανε κάτι παραπάνω από το να γεμίσει τα ταμία της δολάρια. Άλλαξε τον τρόπο που εκατομμύρια κολυμβητές χαίρονταν τα καλοκαιρινά τους μπάνια. Πόσες φορές δεν αγνάντεψα τα τρελά νερά του Ευρίπου με την ελπίδα να δω να τα σχίζει το πτερύγιο ενός λευκού καρχαρία, συνοδεία με την χαρακτηριστική θεματική μουσική του Τζον Γουίλιαμς; Εκείνα τα χρόνια οι πλαζ της Σουβάλας και τα Αστέρια θα αποτελούσαν τον ιδανικό μπουφέ για τον πεινασμένο Μπρους, όπως ήταν το παρατσούκλι του μηχανοκίνητου καρχαρία του έργου. Η βιομηχανία του θεάματος, πατώντας στην επιτυχία του πρώτου, δεν αμέλησε να γαργαλίσει την φαντασία μας με περισσότερους καρχαρίες και άλλα επικίνδυνα θαλασσινά, όπως πιράνχα, χταπόδια, όρκες, μεταλλαγμένα μπαρακούντα, ακόμα και κροκόδειλους. Το σινεμά υπήρξε καταλυτικό στο να γεμίζει την φαντασία μου με αυτούς τους θαλάσσιους τρόμους, για να τους αδειάζω με τη σειρά μου στα νερά του Ευβοϊκού, και να τα φαντάζομαι να πηγαινοέρχονται μέσα στο ρεύμα, έτοιμα να αρπάξουν κάποιον Χαλκιδέο λουόμενο.

 

Αναγνώστης και των μυστηρίων του Σύμπαντος όπως έμπαινα στην εφηβεία εκείνα τα χρόνια, υπήρξα πιστός του Τέρατος του Λοχ Νες. Ζηλεύοντας μάλιστα την δόξα της Σκοτσέζικης λίμνης, είχα το παράπονο στο γιατί να μην είχε και ο Εύριπος τον δικό του, ανάλογο μύθο. Αν και φοβάμαι, αν είχαμε κι εμείς τερατάκι, θα είχε καταλήξει λεμονάτο στα κάρβουνα των εντόπιων ουζερί. Μια φάλαινα έτυχε να τιμήσει τα νερά μας το 1955 και πέσαν όλοι να τη φάνε με τουφέκια, μυδράλια και μπαζούκας. Εκείνα τα «παλιά» χρόνια οι Χαλκιδέοι δεν είχαν γνωρίσει ακόμα τον Κουστώ, και δεν είχαν τις ανάλογες οικολογικές ευαισθησίες προς τη φύση. Η προστασία της άγριας ζωής ήταν όρος επιστημονικής φαντασίας για τον Έλληνα. Η άγρια ζωή ήταν επικίνδυνη, απρόβλεπτη και έπρεπε να εξοντωθεί πάση θυσία. Τεράστιες φάλαινες περιφέρονταν σε μεγάλους αριθμούς στα ελληνικά νερά αλλά καταδιώκονταν και σφάζονταν ανελέητα από τους ψαράδες, το λιμενικό, αλλά και τις ένοπλες δυνάμεις. Όχι για το λάδι ή το κρέας τους, αλλά έτσι, χωρίς κανένα λόγο. Απλώς και μόνο επειδή είχαν κάνει το σφάλμα να υπάρξουν. Αυτή η φάλαινα λοιπόν επί μέρες περιφερόταν «αναδυόμενον ωσάν γιγαντιαίον κατάμαυρον υποβρύχιον… ενώ πανικόβλητοι οι ευρισκόμενοι εντός του λιμένος λεμβούχοι απιεβιβάζοντο εις την ξηράν». «Αι εκπυρσοκροτήσεις των μπαζούκας και αι ριπαί των πολυβόλων έδιδον την εντύπωσιν κανονικής μάχης. Έκπληκτοι οι Χαλκιδείς παρηκολούθουν την πρωτότυπη αυτή ναυμαχία». (Ακρόπολις 9.12.1955). Την επόμενη μέρα η Σχολή Πεζικού παραχώρησε στο λιμεναρχείο ένα μικρό κανόνι. «Ήτο δε τόση η προκλητικότης του τέρατος ώστε την 7ην εσπερινήν ολίγον έξω από το λιμάνι επλησίασεν εις απόστασιν πέντε μόλις μέτρων ένα πετρελαιοκίνητον». (Ακρόπολις 10.12.1955). Και ο καλός δημοσιογράφος μας ενημερώνει: «Τα πάντα είνε έτοιμα ώστε η σημερινή ημέρα να αποβή μοιραία δια τον ογκώδη τρομοκράτην του Ευβοϊκού». Στις 20 Δεκεμβρίου καταδιωκτικό του λιμεναρχείου με έξι άντρες της Σχολής Πεζικού και του Λιμενικού καταδίωξε επί 2 ώρες το κήτος χωρίς να κατορθώσει να το πλήξει (Ακρόπολις 21.12.1955). Έτσι, ευτυχώς, η ιστορία είχε αίσιο τέλος για τη φάλαινα.

 

Υπήρξε και ένα όμορφο κορίτσι εκείνα τα χρόνια, στο οποίο δεν τολμούσα να πω ότι μου αρέσει φυσικά, που στην παραλία φορούσε ένα πλεκτό μπικίνι που της είχε φτιάξει η μαμά της. Ένα πλεκτό μπικίνι με εκατοντάδες μικρές τρυπούλες! Μόνο στην φαντασία μου με έβλεπα να βγαίνω πράσινος και τρομερός στην ακτή για να αρπάξω το κορίτσι, όχι ως εγώ, αλλά ως «Το Πλάσμα της Μαύρης Λίμνης» (Creature from the Black Lagoon). Μια ασπρόμαυρη ταινία τρόμου που κυκλοφόρησε στις Αμερικάνικες αίθουσες το 1954 σε 3-D. Θεωρείται κλασσική του είδους, με κεντρικό τέρας ένα μεταλλαγμένο πλάσμα του βάλτου με βράγχια και λέπια. Παρεξηγημένος έφηβος με παχάκια και σπυράκια εκείνο το καλοκαίρι πώς να μην ταυτιστώ; Η εν λόγω ταινία έβγαλε άλλες δύο συνέχειες, «Η Εκδίκηση του Πλάσματος της Μαύρης Λίμνης» το 1955, την εποχή που στον Ευβοϊκό κυνηγούσαν την φάλαινα, και «Το Πλάσμα Περπατά Ανάμεσα μας» (The Creature Walks Among Us) το 1956.

 

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που καρχαρίες, αληθινοί και όχι κινηματογραφικοί, έκαναν την εμφάνιση τους στα νερά του Ευβοϊκού. Μάθαμε γι αυτούς όχι από την επίθεση σε κάποιον άτυχο κολυμβητή, αλλά από την κατάληξη τους στα δίχτυα ενός καϊκιού, την έκθεση τους σε κάποιο ψαρομάγαζο, πριν διαιρεθούν σε φέτες και μοιραστούν σε γείτονες και ταβέρνες. Αναμφισβήτητα τα σαγόνια στον Εύριπο τα διαθέτουν οι Ευβοείς. Το επόμενο καλοκαίρι «Τα Σαγόνια του Καρχαρία» του Σπίλμπεργκ κλείνει 40 χρόνια καριέρας. Θα περιμένω μέχρι τότε, έως ότου ξεχαστείτε, και εκεί που θα πιστεύετε ότι είναι ασφαλές να επιστρέψετε στο νερό, τσουπ θα σας έρθω να σας θυμίσω ότι δεν κολυμπάτε μόνοι. Καλό Καλοκαίρι!

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
nikosal

Χεχε από τα καλύτερα κομμάτια σου!

 

...με κορυφαίο αυτό:
 

Αναμφισβήτητα τα σαγόνια στον Εύριπο τα διαθέτουν οι Ευβοείς.

 

 
Εξώφυλλο, έμπνευση 9;

Edited by nikosal

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

 

Εξώφυλλο, έμπνευση 9;

 

 

Ο καλλιτέχνης του τελευταίου εξώφυλλου μας είναι ο Θάνος Τσίλης, ο οποίος σαφώς έχει κάνει εξώφυλλα και για το 9.

Edited by DinoHajiyorgi

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..