Jump to content
DinoHajiyorgi

F-AN-TASTIC!

Recommended Posts

wordsmith

 

 

Εξώφυλλο, έμπνευση 9;

 

 

Ο καλλιτέχνης του τελευταίου εξώφυλλου μας είναι ο Θάνος Τσίλης, ο οποίος σαφώς έχει κάνει εξώφυλλα και για το 9.

 

 

Κι εγώ αυτό σκέφτηκα πρώτο πρώτο. Με δεύτερο το "αχ, τι γεύμα γεμάτο τριγλυκερίδια έχασε ο καρχαρίας, που δε γεννήθηκε στον Εύριπο".

 

Όντως ενδιαφέρον κομμάτι. Με έκανε να μην έχω όρεξη να σου διορθώσω τα ορθογραφικά (αδιόρθωτε).

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

post-1004-0-70572500-1415984018_thumb.jpg

 

Τεύχος 40 - Οκτώβριος / Νοέμβριος 2014

(τα πιξελάκια του εξωφύλλου απαρτίζονται από τους χαρακτήρες του αρχαϊκού video game "Space Invaders")

 

Όταν ο Χάρος υπογράφει το σενάριο

 

Στο κόκκινο χαλί της πρεμιέρας της ταινίας «Salt» το 2010, η σταρ του έργου, Αντζελίνα Τζολί, είχε να παρουσιάσει στους παπαράτσι και μια μόνιμη ουλή στο πρόσωπο της, πεσκέσι πρόσκρουσης σε πόρτα από σκηνή δράσης με πιστολίδι. Τυχερό θα αποκαλούσαμε το ατυχηματάκι της, στο πλαίσιο του παρόντος άρθρου. Φώτα! Κάμερα! Πάμε! Ο κόσμος της 7ης τέχνης, του θεάματος, ένας κόσμος λάμψης και δόξας, χλιδής και καταξίωσης. Διασημότητα, χρήματα, αθανασία. Καμία σχέση με τα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα των κοινών θνητών, σωστά; Ας μην βιαστούμε να απαντήσουμε, γιατί κι εκεί ψηλά στο Χόλυγουντ, η ζωή φυγείν αδύνατον. Όπου ζωή, κομμάτι της και ο θάνατος, μαύρος και άραχνος, και ω μα τόσο θεατρικά τραγικός. Ταινίες διεκδίκησαν τις ψυχές ηθοποιών και άλλες φορές, με τον θάνατο τους, ηθοποιοί στοίχειωσαν ταινίες για πάντα.

 

To 1983, στα γυρίσματα της ταινίας «Η Ζώνη του Λυκόφωτος – η ταινία» ο ηθοποιός Βικ Μόροου, γνωστός σε μας από τη σειρά «Μάχη», και δύο ανήλικα παιδιά, σκοτώθηκαν στη διάρκεια κινηματογράφησης μιας αρκετά επικίνδυνης σκηνής. Ο παραγωγός Στήβεν Σπίλμπεργκ και ο σκηνοθέτης Τζον Λάντις (Ατσίδες με τα Μπλε, Ένας Αμερικάνος Λυκάνθρωπος στο Λονδίνο) συνάντησαν ένα εμπόδιο με την νομοθεσία της Καλιφόρνιας, σχετικά με την εργασία ανηλίκων. Οι κανονισμοί απαγόρευαν την απασχόληση μικρών παιδιών πέρα μιας συγκεκριμένης ώρας τα βράδια. Έπρεπε επίσης να υπάρχει παρόν στα γυρίσματα δάσκαλος-κηδεμόνας όποτε απασχολούνταν ανήλικοι. Ο Λάντις έπρεπε να κάνει γυρίσματα το βράδυ και ο ειδικός στα εφέ είχε προειδοποιήσει πως η σκηνή ήταν επικίνδυνη. Ξέροντας πως λόγω ωραρίου, ελικοπτέρου και εκρηκτικών δεν υπήρχε καμία πιθανότητα να βρει παιδιά μέσω επίσημων και νόμιμων διόδων, ο σκηνοθέτης αποφάσισε να προσλάβει παιδιά παράνομα, βάζοντας άτομα της παραγωγής να ρωτούν γνωστούς τους. Θα τα πλήρωνε κάτι λίγα από την τσέπη του για να μην εμφανίζονται στα χαρτιά των γυρισμάτων και η σκηνή θα κινηματοφραφούνταν χωρίς επίβλεψη. Προσλήφθηκαν ο My-Ca Dinh Le, ετών 7, και η Renee Shin-Yi Chen, ετών 6. Αυτά ήταν τα δύο παιδιά που ο Vic Morrow κρατούσε στην αγκαλιά του ενώ προσπαθούσε να περάσει ένα ποτάμι, ανάμεσα σε εκρήξεις, με ένα ελικόπτερο να πετάει από πάνω τους. Το ελικόπτερο πετούσε χαμηλά όταν μια έκρηξη προκάλεσε το όχημα να χάσει τον έλεγχο του και να πέσει στο ποτάμι. Το πλήρωμα του ελικοπτέρου διέφυγε με μικροτραυματισμούς. Ο Μόροου και ο Le αποκεφαλίστηκαν από τους έλικες ενώ η Chen τραυματίστηκε θανάσιμα.

 

Και η λίστα του μαύρου θεριστή πλανιέται σαν νεκρώσιμη αυλαία πάνω από τον κόσμο του θεάματος. Το παλαιότερο παράδειγμα, που αφορά μάλιστα το θεατρικό σανίδι, έχει να κάνει με τον Μολιέρο που πέθανε το 1673 επί σκηνής, παίζοντας τον κεντρικό ρόλο του έργου του, «Κατά Φαντασία Ασθενής». Μια ξαφνική και βίαιη έξαρση βήχα γονάτισε τον ηθοποιό την ώρα που παρίστανε τον υποχόνδριο ήρωα του, αφήνοντας τον στον τόπο. Το 1958, ο μεγάλος σταρ της εποχής Ταϊρόν Πάουερ υπέστη καρδιακό επεισόδιο την ώρα γυρισμάτων ξιφομαχίας, στο έργο «Σολομόν και Σίβα». Άφησε την τελευταία του πνοή στο ασθενοφόρο που ήρθε να τον μεταφέρει στο νοσοκομείο. Ο γουρλωμάτης κωμικός που βλέπαμε στα έργα του Μελ Μπρουκς, ο Μάρτυ Φέλντμαν έπαθε επίσης καρδιακή προσβολή το 1982 στα γυρίσματα της πειρατική περιπέτειας «Yellowbeard». Το 1993, ο Μπράντον Λι, γιος του Μπρους Λι, σκοτώθηκε στο πλατό της ταινίας «Το Κοράκι». Μια δυσλειτουργία σε ένα όπλο με άσφαιρα έστειλε ένα θανατηφόρο βλήμα στον άτυχο ηθοποιό. Ο γνωστός χοντρούλης του σινεμά, Τζον Κάντι έφυγε επίσης από καρδιακή ανακοπή το 1994, στα γυρίσματα της κωμωδίας «Wagons East».

 

Υπάρχει και εκείνη η κατηγορία ηθοποιών των οποίων ο θάνατος στιγματίζει για πάντα το έργο στο οποίο συμμετείχαν τη στιγμή της αποχώρησης τους από τα εγκόσμια. Μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων της ταινίας «Poltergeist III», αλλά πριν τελειώσουν τα ειδικά εφέ, η μικρή πρωταγωνίστρια της τριλογίας Χέδερ Ο’Ρουρκ, πέθανε σε ηλικία 13 χρονών από καρδιακή προσβολή που προκλήθηκε από εντερική στένωση. Όταν ο Χιθ Λέτζερ γυρνούσε το «The Dark Knight», είχε πει σε συνεντεύξεις του ότι ο τρομακτικός ρόλος του Τζόκερ, που ερμήνευε ο ίδιος στο έργο, ευθυνόταν στα συνταγογραφημένα φάρμακα που είχε ξεκινήσει. Συχνά βυθιζόταν τόσο πολύ στους χαρακτήρες που έπαιζε, ώστε ήταν δύσκολο για εκείνον να κοιμάται τα βράδια. Μετά το «Dark Knight» ξεκίνησε το «The Imaginarium of Dr. Parnassus» του Τέρι Γκίλιαμ. Τον Ιανουάριο του 2008, με μόλις το 1/3 των γυρισμάτων καλυμμένα, ο Λέτζερ βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμα του. Ο ίδιος, και ο ρόλος του Τζόκερ, σημάδεψαν ανεξίτηλα την ταινία του Μπάτμαν που έκανε πρεμιέρα μετά τον θάνατο του ηθοποιού. Το ίδιο συνέβη χρόνια πριν και στην ταινία επιστημονικής φαντασίας «Brainstorm», όταν η πρωταγωνίστρια της, η Νάταλι Γουντ βρέθηκε πνιγμένη σε ιδιωτική κρουαζιέρα, τον Νοέμβριο του 1981, πριν προλάβει να γυρίσει όλες τις σκηνές της. Ο Όλιβερ Ριντ, διάσημος μεταξύ άλλων και για το πόσο γερό ποτήρι ήταν, έπεσε τέζα σε μια παμπ, τον Μάιο του 1999, πριν τελειώσει όλες του τις σκηνές στον «Μονομάχο» του Ρίντλεϊ Σκοτ. Ο Ριντ, που ήταν 61 χρονών, πριν καταρρεύσει, είχε νικήσει κάτι βρετανούς ναύτες του Βασιλικού Ναυτικού στο μπρα-ντε-φερ, ενώ κατανάλωνε παράλληλα μεγάλες ποσότητες ρούμι, μπύρα, ουίσκι και κονιάκ. Στις 30 Νοεμβρίου του 2013, ο πρωταγωνιστής των ταινιών «Fast & Furious» Πολ Γόκερ, σκοτώθηκε σε τροχαίο μαζί με έναν φίλο του. Έχοντας αναπτύξει υπερβολική ταχύτητα με την Πόρσε του, έχασε τον έλεγχο και το αυτοκίνητο καρφώθηκε σε ένα δέντρο με αποτέλεσμα οι δύο επιβαίνοντες να σκοτωθούν ακαριαία. Το «Fast & Furious 7» που ήταν στα μισά των γυρισμάτων, ματαιώθηκε επ’αόριστον από τους παραγωγούς του. Στις 2 Φεβρουαρίου του 2014, ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμα του στο Μανχάταν από υπερκατανάλωση ηρωίνης. Μετά από 25 χρόνια αποχής, σε ηλικία 46 χρονών είχε πέσει πάλι στην παλιά του συνήθεια στη μέση των γυρισμάτων της ταινίας «The Hunger Games: Mockingjay».

 

Και μια ειδική μνεία, σε μια άλλη επίσης τραγική φιγούρα της ζωής και του Χόλυγουντ. Στη δύση της μικρής κατά τα άλλα καριέρας του, ο Μπέλα Λουγκόσι, ο κλασσικός παλιός Δράκουλας, μην μπορώντας να βρει εργασία και μη μπορώντας να απαλλαγεί από την εικόνα του κόμη εκ Τρανσυλβανίας, έπιανε δουλειά όπου μπορούσε να τη βρει. Όταν υπέστη καρδιακή προσβολή και πέθανε στις 16 Αυγούστου του 1956, συμμετείχε στα γυρίσματα της ταινίας «Plan 9 from Outer Space», κατά πολλούς η χειρότερη ταινία που γυρίστηκε ποτέ. Ο ιδιότροπος σκηνοθέτης του έργου, Εντ Γουντ, αντί να ξαναγυρίσει τις λιγοστές σκηνές του Λουγκόσι ή να βρει κάποιον σωσία, έβαλε τον οικογενειακό του ορθοπεδικό στον ρόλο, αν και ο γιατρός δεν έμοιαζε καθόλου του μακαρίτη. Έπαιζε σε όλη την ταινία με την μπέρτα του κόμη σηκωμένη μπροστά στο πρόσωπο του… για να μην φαίνεται η αλλαγή.

 

Σκληρή και παντοδύναμη είναι η πένα του σεναριογράφου Χάρου, που ανίκανος να ξεχωρίσει τον κόσμο της υποκριτικής από την πραγματικότητα, μας ταρακουνάει πότε-πότε αναπάντεχα και σκληρά. Δίνει άλλη μια τελευταία και καθοριστική σκηνή θανάτου σε αστέρια που την έχουν προβάρει ήδη τόσο πετυχημένα, και τόσες φορές, στη διάρκεια της καριέρας τους.

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
nikosal

Α, δεν ήξερα ότι είχε τέτοιο τέλος ο Βικ Μόροου. Και τα δύο παιδάκια! Πολύ φθηνά τη γλύτωσε ο Λάντις. Δηλ. είχε πει στους γονείς ότι η σκηνή είναι ανώδυνη και αυτός είχε ένα ελικόπτερο να πετά είκοσι μέτρα πάνω από το κεφάλι τους; Νομίζω ότι αν το είχε κάνει εμένα θα του... είχα κόψει τα χέρια να μην ξαναπιάσει κάμερα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Α, δεν ήξερα ότι είχε τέτοιο τέλος ο Βικ Μόροου. Και τα δύο παιδάκια! Πολύ φθηνά τη γλύτωσε ο Λάντις. Δηλ. είχε πει στους γονείς ότι η σκηνή είναι ανώδυνη και αυτός είχε ένα ελικόπτερο να πετά είκοσι μέτρα πάνω από το κεφάλι τους; Νομίζω ότι αν το είχε κάνει εμένα θα του... είχα κόψει τα χέρια να μην ξαναπιάσει κάμερα.

 

Για περισσότερες λεπτομέρειες επί του θέματος τσέκαρε εδώ.

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

Όταν ο Χιθ Λέτζερ γυρνούσε το «The Dark Knight», είχε πει σε συνεντεύξεις του ότι ο τρομακτικός ρόλος του Τζόκερ, που ερμήνευε ο ίδιος στο έργο, ευθυνόταν στα συνταγογραφημένα φάρμακα που είχε ξεκινήσει.

 

Έχω μια απορία πάνω σ' αυτό: ο ρόλος ήταν υπεύθυνος για την ανάγκη του να παίρνει φάρμακα, ή τα φάρμακα που ήδη έπαιρνε ευθύνονταν για το πόσο τρομακτικά έπαιζε τον ρόλο;

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

post-1004-0-40611400-1419165753_thumb.jpg

 

Τεύχος 41 - Δεκέμβριος 2014 / Ιανουάριος 2015

 

Τα τέρατα πάνε στον γιατρό!

 

Σε αυτό το σημείο του περιοδικού, θεματολογικά, μας αρέσουν και οι τρελοί επιστήμονες. Ξέρετε, εκείνοι που ζωντανεύουν νεκρούς σε αραχνιασμένα εργαστήρια, που κάνουν αφύσικα πειράματα σε εξωγήινους ή δημιουργούν γιγάντια ρομπότ για να κατακτήσουν τον πλανήτη. Θα γράψουμε μια μέρα ειδικά γι αυτούς, όχι όμως σήμερα. Τώρα θα μας απασχολήσουν οι άλλοι, οι σοβαροί τύποι με τις λευκές ποδιές, που άξαφνα, λες και δεν είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν, ασχολούνται εκείνοι με εμάς. Βάλθηκαν λοιπόν οι επιστήμονες να στρέψουν τα μικροσκόπια και τα τηλεσκόπια τους στα βαμπίρ, στα ζόμπια και τους λυκάνθρωπους και να δώσουν στα όμορφα φρικιά μας επιστημονικές εξηγήσεις. Όπως λέει και μια φίλη μου, είναι τρελοί αυτοί οι επιστήμονες. Καταλαβαίνετε, «τρελοί» αλλά χωρίς να είναι οι «τρελοί επιστήμονες». Μην τους μπερδέψετε.

 

Από προσωπικής άποψης είναι σα να μου χαλούν την μόστρα του μύθου. Ας αφήσουν και κάτι στην ησυχία του. Αλλά ενδίδω γιατί τα τελευταία χρόνια, ορισμένοι φλώροι δημιουργοί έχουν ξεφτιλίσει τρομερά τους αρχαίους, ωραίους και τρομακτικούς αυτούς μύθους με ένα απαράδεκτο «Άρλεκιν» ντύσιμο. Ξεδόντιασαν τα τέρατα, τα μετέτρεψαν σε τεκνά και πιπίνια, με την ύβρη να φτάνει μέχρι και τα ζόμπι. Τουλάχιστον, οι λευκογιακάδες ψάχνουν τις εξηγήσεις τους στην αχλή, το ξεκίνημα του μύθου, αγγίζοντας μια εποχή που ο κόσμος πίστευε στην ύπαρξη αυτών των πλασμάτων.

 

Πολλάκις έχουμε αναφερθεί στον βρικόλακα σε αυτές τις σελίδες, τον λογοτεχνικό, τον κινηματογραφικό, τον λαογραφικό, από τα μαύρα Καρπάθια των Βαλκανίων ως τα σκοτάδια των σινεμάδων. Ίσως είναι το δημοφιλέστερο μυθολογικό κτήνος με την πιο τραβηγμένη εξέλιξη, από τον Κόμη Δράκουλα του Μπραμ Στόκερ ως τους Έντουαρτ και Μπέλλα του “Twillight”. Για τους άσχετους που είδαν «επιστημονική διατριβή» και μπήκαν τυχαία εδώ, μια γρήγορη επανάληψη του μύθου των βρικολάκων: Οι βρικόλακες ήταν κάποτε άνθρωποι που εν ζωή δαγκώθηκαν από βρικόλακα και μετά θάνατον επέστρεψαν από τον τάφο για να τραφούν με ανθρώπινο αίμα. Πιστεύεται ότι οι βρικόλακες δεν πεθαίνουν ποτέ, αλλά, σχετικά με πιο ανάγνωσμα ακολουθεί κανείς, μπορούν να σκοτωθούν από έκθεση στο ηλιακό φως, σκόρδο, αγιασμένο νερό, ή σούβλισμα της καρδιάς με ένα ξύλινο παλούκι. Καλά, το τελευταίο θα τέζαρε τον οποιονδήποτε, αλλά πάμε παρακάτω. Πως γεννήθηκε ο μύθος, ρωτούν οι επιστήμονες. Λίγες οι επιστημονικές διατριβές επί του θέματος, το ίντερνετ όμως βρίθει από συζητήσεις οι οποίες καταδεικνύουν ως αιτία διάφορες ιατρικές καταστάσεις. Πιθανόν η πιο δημοφιλής εξήγηση προέλευσης του μύθου είναι η «πορφυρία». Πορφυρία είναι ένας όρος που αναφέρεται σε μια ομάδα διαταραχών, που επηρεάζουν το νευρικό σύστημα ή το δέρμα, ή και τα δύο. Οφείλεται κυρίως στην έλλειψη ενός από τα ένζυμα που χρειάζονται για να κάνουν μια ουσία στον οργανισμό που ονομάζεται αίμη, μιας κόκκινης χρωστικής ουσίας που αποτελείται από σίδηρο, και οι μεγαλύτερες ποσότητες της οποίας είναι στο αίμα με τη μορφή της αιμοσφαιρίνης. Η αιμοσφαιρίνη δίνει στο αίμα το κόκκινο χρώμα του και μεταφέρει οξυγόνο από τους πνεύμονες σε όλα τα μέρη του σώματος. Άρα συμπερασματικά, πορφυρία ίσον απουσία αίμης. Αποτέλεσμα της πάθησης είναι συχνά η συσσώρευση τοξινών στο δέρμα. Όσοι υποφέρουν από αυτή την ασθένεια παρουσιάζουν μια ιδιαίτερη χλωμάδα και είναι επίσης ευαίσθητοι στο ηλιακό φως. Επίσης, οι τοξίνες τρέφονται με το δέρμα προκαλώντας παραμορφώσεις, όπως διάβρωση στα χείλη και στα ούλα. Κάπως έτσι εκτίθενται τα δόντια, δίνοντας στον παθόντα μια νεκρική όψη με σουβλερά δόντια. Προκαλεί επίσης ενδιαφέρον, το ότι όσοι υποφέρουν από πορφυρία δεν μπορούν να φάνε τρόφιμα που περιέχουν θείο, όπως π.χ. το σκόρδο. Άλλη ασθένεια που συνδέεται με το φαινόμενο του βαμπιρισμού είναι η φυματίωση, η γνωστή κάποτε και ως «σαράκι», λόγω της απώλειας βάρους που υφίσταντο οι πάσχοντες. Είναι μια ασθένεια των πνευμόνων που προκαλείται από ένα βακτηρίδιο, και οι ασθενείς που την κουβαλούσαν έδειχναν χλωμοί, απέφευγαν το ηλιακό φως και έφτυναν αίμα. Τα συμπτώματα οφείλονταν στα σακατεμένα πνευμόνια αλλά μπορεί κανείς εύκολα να φανταστεί την παρεξήγηση που προκαλούσαν τα παλιά τα χρόνια. Τώρα, το πώς η Μαργκερίτ Γκοτιέ γλύτωσε το παλούκωμα από τον Αρμάνδο, αυτό είναι άλλη ιστορία. Τελευταίο ιατρικό φαινόμενο που να σχετίζεται με τα βαμπίρ είναι εκείνο της «καταληψίας». Η Καταληψία είναι πάθηση που επηρεάζει το κεντρικό, νευρικό σύστημα, προκαλώντας πτώση των ρυθμών της καρδιάς και της αναπνοής, δίνοντας στον παθόντα μια ψευδή νεκρική εικόνα. Όπως καταλαβαίνεται, μια εποχή πριν την πρακτική της νεκροψίας, πολλοί άνθρωποι ατύχησαν στο να ενταφιαστούν ζωντανοί. Και όσοι επανήλθαν ενώ ήταν βαθιά στο χώμα, κατέληξαν οικτρά, και πιθανόν στην εκταφή τους χρόνια μετά να τους έβρισκαν σε περίεργες στάσεις, δίνοντας νέα τροφή στις τότε δεισιδαιμονίες για το ότι ο μακαρίτης μπαινόβγαινε στο μνήμα του.

 

Πάμε παρακάτω, στα Ζόμπι, με τη νύχτα τους, το ξημέρωμα τους και την μέρα τους, των ζωντανών νεκρών που τόσο αρρωστημένα αγαπάμε στη μικρή μας γωνία του φανταστικού. «Φανταστικού»; Μην είστε τόσο σίγουροι. Σε κάποιους Οργανισμούς, όπως στο Κέντρο Ελέγχου Λοιμώξεων στις Ηνωμένες Πολιτείες, συχνά υποβάλλονται σε «ζομπι-αποκαλυπτικά» γυμνάσια, για προετοιμασία στο ένα πιθανό τέλος του κόσμου. Τα Ζόμπι είναι ζωντανοί νεκροί, που κάποτε ήταν σκέτα ζωντανοί, και που για κάποιο λόγο έχουν μετατραπεί σε όντα χωρίς συνείδηση του εαυτού τους. Πέθαναν και μετά αναστήθηκαν με μια ακόρεστη πείνα για τις σάρκες των ζωντανών, κατά τα ευαγγέλια του Τζορτζ Ρομέρο που τους έδωσε το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό. Πιστεύεται ότι ο μύθος τους γεννήθηκε στην Αϊτή, καθώς υπάρχουν αμέτρητα παραδείγματα στην βουντού λαογραφία του τόπου, για νεκρούς που ξανασηκώθηκαν κάτω από την ισχυρή επίδραση κάποιου μάγου για να τον υπηρετήσουν. Η ύπαρξη τους εξετάστηκε επιστημονικά το 1982, από τον Δόκτορα Γουέιντ Ντέηβις, όταν ένας άντρας, ο Κλέρβιους Ναρσίς, ισχυρίστηκε ότι είχε πεθάνει και ένας μάγος τον επανέφερε στη ζωή. Ο Δρ. Ντέηβις εξέτασε την «λευκή πούδρα των νεκρών» με την οποία υποτίθεται ο μάγος δημιουργούσε τα ζόμπι του. Η πούδρα περιείχε τοξίνες, μία εκ των οποίον ήταν η παραλυτική tetrodotoxin, που εκκρίνει ένα συγκεκριμένο εξωτικό ψάρι. Η ουσία προκαλούσε στο θύμα παράλυση και μια νεκρική ψευδαίσθηση που όμως δεν κρατούσε για πολύ. Έτσι το θύμα έδειχνε να επιστρέφει στη ζωή, και ανάλογα με τη ζημιά στον εγκέφαλο από την εμπειρία, θα μπορούσε να είναι από ημί έως τελείως ζόμπι! Ο Δόκτωρ έγραψε δύο βιβλία επί του θέματος, το «Πέρασμα στο Σκοτάδι» και «Το Φίδι και το Ουράνιο Τόξο.» Το δεύτερο έγινε ταινία τρόμου από τον μετρ Γουές Κρέιβεν. Ταινίες με ζωντανούς νεκρούς συχνά μας δείχνουν μια κατάσταση που εξαπλώνεται τάχιστα από βακτήρια ή κάποιον ιό. Εδώ πιθανόν να κρύβεται μια αλήθεια, καθώς υπάρχουν παθογόνα μικρόβια ικανά να προκαλέσουν αλλαγές συμπεριφοράς. Το παράσιτο «Toxoplasma gondii» λέγεται ότι επηρεάζει την συμπεριφορά αρουραίων στα εργαστήρια. Οι αρουραίοι αρχίζουν να συμπεριφέρονται σαν ζόμπι, και ενάντια στα φυσικά τους ένστικτα, στοχοποιούν γάτες, οι οποίες είναι ο πραγματικός στόχος του εν λόγω παράσιτου. Υπάρχουν θεωρίες ότι το «toxoplasma gondii» αλλάζει συμπεριφορά και στους ανθρώπους, κάνοντας τους άντρες πιο ζηλιάρηδες και τις γυναίκες πιο τρυφερές. Επίσης, τα τελευταία χρόνια στα εργαστήρια δοκιμάζεται κάτι που λέγεται «optogenetics» (οπτικογενετική), όπου με την χρησιμοποίηση λέιζερ μπορούν να αλλάξουν από απόσταση την συμπεριφορά στον εγκέφαλο ζώων, και γιατί όχι μια μέρα ανθρώπων. Απώλεια ελεύθερης βούλησης και ρύθμιση εγκεφάλου σε προγραμματισμένες κατευθύνσεις; Ίσως είμαστε πιο κοντά σε μια Ζόμπι-Αποκάλυψη απ’όσο πιστεύουμε.

 

Χάρη στον Καθηγητή Λούπιν, από τα βιβλία του «Χάρρυ Πότερ», οι λυκάνθρωποι επέστρεψαν πρόσφατα στη μόδα. Ο μύθος τους θέλει να ζουν μια σχεδόν φυσιολογική, ανθρώπινη ζωή, όποτε όμως βγαίνει Πανσέληνος να μεταμορφώνονται σε γιγάντιους ανθρωποφάγους λύκους χωρίς ανθρώπινη συνείδηση. Την αυγή ο λυκάνθρωπος επιστρέφει στην ανθρώπινη του υπόσταση χωρίς να θυμάται τίποτα από όσα προηγήθηκαν την νύχτα. Η Λυκανθρωπία είναι μια αληθινή ιατρική κατάσταση που αναφέρεται σε ανθρώπους που πιστεύουν ότι είναι λύκοι. Επιστημονικές θεωρίες για την προέλευση των λυκανθρώπων εξερευνήθηκε για πρώτη φορά στο βιβλίο «Γιατί οι άντρες έχουν μαστάρια» των Billy Goldberg και Mark Leyner. Ξανασυναντάμε την υπόθεση της cutaneous porphyria που έχει σαν σύμπτωμα την τριχοφυΐα στο δέρμα κατά την επούλωση του από ερεθισμούς. Επίσης οι συγγραφείς αναφέρουν την κατάσταση που είναι γνωστή ως hypertrichosis universalis, όπου ολόκληρο το σώμα του ασθενή καλύπτεται από πυκνό τρίχωμα, αλλά αυτή η αρρώστια θεωρείται πολύ σπάνια για να γεννήσει έναν τόσο δημοφιλή μύθο. Και η γνωστή σε όλους μας λύσσα, θα μπορούσε να έχει παίξει τον ρόλο της στον μύθο, που αφορά συνήθως τα σκυλιά, αλλά και άλλα ζώα. Άνθρωπος που δαγκώνεται από λυσσασμένο ζώο, κολλάει συχνά τα ίδια χαρακτηριστικά με το άρρωστο ζώο, όπως αφρούς στο στόμα, υδροφοβία, επιθετικότητα, παραλήρημα. Το γεγονός ότι ο μύθος του λυκάνθρωπου καταγράφεται από τα ρωμαϊκά χρόνια και ότι στην μοντέρνα κουλτούρα καθιερώθηκε από την ταινία “Wolf Man” το 1941, υπονοεί ότι πολύ πιθανό και να μην έχει καμία επιστημονική βάση η συγκεκριμένη περίπτωση. Οι κύριοι επιστήμονες δεν μπορούν να τα έχουν όλα δικά τους.

 

Κλείνοντας εδώ, στο κλίμα των γιορτών θα πω, στις δύσκολες εποχές που ζούμε όλοι έχουμε ανάγκη από λίγη κατανόηση και αλληλεγγύη. Αν δείτε κανέναν γείτονα να φέρετε περίεργα, όπως π.χ. να ανεβαίνει στην ταράτσα του μετά τα μεσάνυχτα και να ουρλιάζει στην πανσέληνο, να τρικλίζει έξω από το παράθυρο σας και να ξύνει την πόρτα σας, να κυνηγάει το κατοικίδιο σας, κλπ, δεν χρειάζεται ντε και καλά να καλέσετε το Υγειονομικό. Υπάρχει και η απλούστερη εξήγηση ότι ζείτε δίπλα σε έναν λυκάθρωπο, ένα ζόμπι, ή ένα βαμπίρ.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
nikosal

Επίσης, βρέθηκε από τι πάσχουν οι συνάνθρωποι ντουβάρια: hypertichosis universalis.

Edited by nikosal
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

post-1004-0-41773700-1444775463_thumb.jpg

 

Τεύχος 42 - Οκτώβριος / Νοέμβριος

 

 

Ηρακλής

Ένας έπος με λεοντή, σανδάλια και πέπλα!

 

Ηρακλής. Όνομα συνυφασμένο με την δύναμη, τον ηρωισμό και την δικαιοσύνη, πασχίζει αιώνες τώρα να κερδίσει τον σεβασμό του κοινού και αποτυγχάνει παταγωδώς! Μα γιατί; Όχι δεν φταίνε οι Αμερικάνοι που του έχουν αλλάξει τα φώτα, από τον “This aint Jim Beam” Κέβιν Σόρμπο ως τον ζωγραφιστό της Disney. Εμ δεν είναι και εύκολο να πάρεις στα σοβαρά κάποιον που φορά λεοντή στο κεφάλι, κουβαλά ρόπαλο και είναι γεμάτος μούσκουλα.

 

Το κακό ξεκινά από την ίδια την Αρχαία Ελλάδα, όπως αναφέρει ο Ζαν Ρισπέν στην «Μυθολογία» του, όπου ο Ηρακλής συμβόλιζε την πάσχουσα και μοχθούσα ανθρωπότητα, με συνδυασμό δύναμης και καλοσύνης, τον δίκαιο άνθρωπο που ήταν κάτω από την τυραννία του δειλού και του κακού. Τα συναισθήματα του αναπλήρωναν, λέει ο συγγραφέας, αυτό που του έλειπε από άποψη νοημοσύνης. Και ήταν αυτή του η φιλανθρωπία, λέει παρακάτω, που έβλαψε το γόητρο του Ηρακλή. «Η κωμωδία και η σάτιρα δεν υπήρξαν φειδωλές με τον γιο του Δία και της Αλκμήνης. Λίγο-λίγο ξέπεσε στον ρόλο του καλόκαρδου ανθρώπου που όλοι παίρνουν στο ψιλό.» Δεν ήταν και λίγο να έχεις το ανθρωπάριο τον Ευρυσθέα να έχει κοτζάμ Ηρακλή να τρέχει σαν τον Βέγγο στα πέρατα της Γης για θελήματα! Να πούμε και ότι οι εκάστοτε Σαμψών, Μασίστες και Κουταλιανοί των πανηγυριών στη νεότερη ελληνική ιστορία κάθε άλλο παρά βοήθησαν στο θέμα αυτό της εικόνας. Πολύπλευρο το θέμα του ημίθεου, large σαν τον ίδιο, αδύνατο να χωρέσει πλήρες σε ένα άρθρο. Ως ρομαντικός, επιλέγω λοιπόν να κοιτάξω τον Ηρακλή λίγο πιο «αθώα», με παιδικά μάτια, απουσία κυνισμού και με την ίσως πιο καθώς-πρέπει παρουσίαση που του έτυχε ποτέ, την Ιταλική, την Τσινετσιτάδικη. Όταν το «Οι Άθλοι του Ηρακλή» (Le fatiche di Ercole) του 1958 θα ξεκινούσε την μόδα των Επικών Πέπλων (peplum) ή αλλιώς, του κινηματογραφικού είδους “Ξίφη και Σανδάλια”.

 

Απόλαυσα τα πρώτα μου peplum (σε πιο σωστά λατινικά, pepla) στο θερινό Σινέ Χαλκίς, στην παραλία, κάπου ανάμεσα στα ξενοδοχεία Λούσυ και Παλίρροια τότε, σε μια εποχή που οι ελληνικοί υπότιτλοι κουβαλούσαν δασείες και περισπωμένες. Τα έργα ήταν ήδη ρετρό τότε, ως ανακυκλώσιμη ψυχαγωγία, καθώς οι ιταλοί είχαν ξεπεράσει την μόδα των πέπλων και η βιομηχανία τους ασχολούνταν πλέον με ένα νέου είδους μακαρονάδας, το σπαγγέτι-γουέστερν. Όλα όμως ξεκίνησαν πολύ πιο πριν, το 1958, όταν βγήκε στις Ευρωπαϊκές αίθουσες το «Οι Άθλοι του Ηρακλή» με πρωταγωνιστή τον Αμερικάνο Steve Reeves (καμία σχέση με τον George Reeves, τον τηλεοπτικό Σούπερμαν της ίδιας εποχής, που επίσης δεν είχε καμία σχέση με τον δικό μας Σούπερμαν, τον Christopher Reeve). Δίπλα στον Ηρακλή ως πριγκίπισσα Ιόλη εμφανιζόταν η Sylva Koscina. Η ταινία «ξεπερνάει» κάπως την ελληνική μυθολογία, (σε ποιον άθλο πολεμάει πιθηκάνθρωπους;) και επικεντρώνεται στην Αργοναυτική εκστρατεία και το Χρυσόμαλλο Δέρας. Σε αντίθεση με την καταγεγραμμένη μυθολογία, ο ήρωας ακολουθεί την Αργώ μέχρι το τέλος της εκστρατείας και είναι εκείνος, βεβαίως, που σκοτώνει το ανιψάκι του Γκοντζίλα για να ελευθερώσει το Δέρας. Πέρα από τα «ό,τι μπορούμε κάνουμε» εφέ της ταινίας, οι ηθοποιοί παρέδιδαν στομφώδεις διαλόγους με κάθε σοβαροφάνεια και έλλειψη γελιοποίησης του αντικειμένου, τα σκηνικά της Τσινετσιτά ήταν πλούσια και εντυπωσιακά, το ίδιο και τα χρώματα του έργου, βγαλμένα θαρρείς από την παλέτα ενός ζωγράφου. Και φυσικά, τα πέπλα, αναλόγου μεγέθους και μήκους που φορούσαν όλοι, με του Ηρακλή πιο περιορισμένα για να φαίνονται πιο ευδιάκριτα οι δικέφαλοι, τα φουσκωμένα στήθη και οι μυώδης γάμπες του. Η ταινία υπήρξε μεγάλη ταμειακή επιτυχία, έκανε παγκόσμιο σταρ τον πρωταγωνιστή της και ξεκίνησε την μόδα ενός νέου είδους κινηματογράφου. Πριν τα υπόλοιπα peplum, ο Steeve Reeves επέστρεψε με την Koscina για μια συνέχεια, το «Ηρακλής Μαινόμενος» (Ercole e la Regina di Lidia) – στα εισαγωγικά ο Αμερικάνικος τίτλος.

 

Μεταξύ 1958 και 1965 οι Ευρωπαϊκές οθόνες γέμισαν μποντιμπιλντεράδες με λαδωμένα μούσκουλα σε ρόλους ηρώων της μυθολογίας και μονομάχων, που πολεμούσαν κατά τεράτων, τυράννων, και σατανικών βασιλισσών. Μεταξύ αυτών, γυρίστηκαν κάπου 19 ταινίες με ήρωα τον Ηρακλή. Ο Steeve Reeves τον ενσάρκωσε μόνο στις δύο πρώτες ταινίες και μετά πήγε σε άλλα πέπλα για να ενσαρκώσει άλλους μυώδης πρωταγωνιστές. Κάποιοι άλλοι ηθοποιοί που ανέλαβαν να ενσαρκώσουν τον έλληνα ημίθεο ήταν οι Gordon Scott, Mark Forest, Kirk Morris, Rock Stevens κ.α.  Αυτές οι ταινίες, βάσει Αμερικάνικου τίτλου, ήταν «Η Εκδίκηση του Ηρακλή» (1960), «Ο Ηρακλής και η Κατάκτηση της Ατλαντίδας» (1961), «Ο Ηρακλής στο Κέντρο της Γης» (1961), «Μασίστας εναντίον Ηρακλή» (1961), «Οδυσσέας εναντίον Ηρακλή» (1962), «Η Οργή του Ηρακλή» (1962), «Ηρακλής εναντίον Σαμψών» (1963), «Ηρακλής εναντίον Μολώχ» (1963), Ηρακλής ο Ανίκητος» (1964), «Ηρακλής και οι 10 Εκδικητές» (1964), «Ηρακλής κατά της Ρώμης» (1964), «Ηρακλής εναντίον των Γιών του Ήλιου» (1964), «Ηρακλής, Σαμψών, Μασίστας και Ούρσος: Οι Ανίκητοι» (1964), «Ηρακλής και οι Τύραννοι της Βαβυλώνας» (1964), «Ηρακλής και η Πριγκίπισσα της Τροίας» (1965). Άφησα για τελευταία την ιδιαίτερη «Οι Έρωτες του Ηρακλή» του 1960, που τον ρόλο του ήρωα κατείχε ο Mickey Hargitay, έχοντας ως συμπρωταγωνίστρια την σύζυγο του Jayne Mansfield. (Η κόρη του ζευγαριού, που επιβίωσε του τροχαίου που πήρε τους γονείς της είναι η Mariska Hargitay του τηλεοπτικού Law and Order: Special Victims Unit).

 

Πολλά επικά πέπλα όταν μεταγλωττίζονταν στα αγγλικά για την αμερικάνικη αγορά, βαφτίζονταν ως ταινίες με «Ηρακλή», όταν στην ιταλική αυθεντική εκδοχή τους ήταν έργα με ήρωα τον Μασίστα ή τον Σαμψών. Έτσι από πλευράς Μασίστα έχουμε ταινίες όπως «Ηρακλής εναντίον Σεληνανθρώπων», «Ο Ηρακλής και οι Βάρβαροι» «Ο Ηρακλής κατά Μογγόλων». Και δύο ταινίες με Σαμψών κατέληξαν «Ηρακλής και ο Μαύρος Πειρατής» και «Ηρακλής και ο Θησαυρός των Ίνκας». Το 1962 γυρίστηκε και μια Αμερικάνικη ταινία με τον Samson Burke στον πρώτο ρόλο, «Το Τρίο Στούτζες συναντά τον Ηρακλή» μια καθαρή παρωδία των ταινιών peplum. Δεν είχα την ευτυχία να δω όλες αυτές τις ταινίες ως παιδί, ό,τι είχε να μου φέρει το εγχώριο σινεμά όμως. Δεν ξεχνώ εκείνες τις παιδικές αγωνίες όποτε ο Ηρακλής έπρεπε να μετακινήσει έναν βράχο ή να σπρώξει έναν τοίχο από ατσάλινα καρφιά που έκλεινε γύρω του, το πρόσωπο του ήρωα να γυαλίζει από την προσπάθεια, οι μύες του έτοιμοι να εκραγούν, κι εγώ να κρατώ την αναπνοή μου με μια νύξη αμφιβολίας για την επιτυχία του. Ναι, μιλάμε για τέτοια αθωότητα και ας μην ξεχνάμε ότι αυτά τα έργα γυρίστηκαν από ενήλικες, που ίσως είχαν έναν άλλον, χαμένο σήμερα, ρομαντισμό. Έχει συναίσθημα και συγκίνηση ο μύθος του Ηρακλή, οι μυς εμποδίζουν τους σημερινούς καλλιτέχνες να το προσέξουν. Δεν γυρνούμε πια στα χρόνια της Τσινετσιτά. Αλλά με ρομαντική διάθεση, ας πιστέψουμε ότι θα έρθει μια μέρα, που η λεοντή και το ρόπαλο θα συμβολίσει αλλιώς μια ελπίδα για την ανθρωπότητα.

 

[Έμπνευση για το άρθρο υπήρξε η είδηση που αφορούσε την αμερικάνικη ταινία Ηρακλής του 2014, με τον Dwayne (the Rock) Johnson στον πρωταγωνιστικό ρόλο, μια ταινία που το Χόλυγουντ αποπειράθηκε να γυρίσει στην Ελλάδα αλλά κράσαρε πάνω στα καρεκλοπόδαρα ντουβάρια που μας κυβερνούν. Τελικά τα γυρίσματα έγιναν στη Βουδαπέστη. Όπως εξήγησε ο ελληνικής καταγωγής σεναριογράφος της ταινίας, Evan Spiliotopoulos, η Ελλάδα δεν παρέχει κίνητρα για να τραβήξει τα αμερικάνικα στούντιο στα όμορφα ελληνικά τοπία. Η εντόπια γραφειοκρατία και η εχθρική αντιμετώπιση των ιθυνόντων απέτρεψαν την παραγωγή της ταινίας στην Ελλάδα. Από τα 110 εκατομμύρια του προϋπολογισμού της ταινίας, τα σχεδόν 70 ξοδεύτηκαν στην Ουγγαρία, είπε ο Spiliotopoulos. Και το κακό συνεχίζεται: Η υπόθεση της νέας ταινίας Bourne με τον Matt Damon λαβαίνει μέρος στην Αθήνα, και η ταινία γυρίζεται τελικά, για τους ίδιους λόγους στην Ισπανία. Και για να τριτώσει το κακό, μπλόκαραν και το ενδιαφέρον της παραγωγής του Game of Thrones που ήθελε να κάνει γυρίσματα στην Ικαρία.]

 

post-1004-0-73604800-1444775659_thumb.jpg

post-1004-0-55556100-1444775675_thumb.jpg

post-1004-0-56623400-1444775723_thumb.jpg

post-1004-0-32004800-1444775629.jpg

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
nikosal

O αγαπημένος μου Ηρακλής (και Ταρζάν και λοιποί ρόλοι) ήταν ο Γκόρντον Σκοτ. Διαβάζω στο obituary του, το καταπληκτικό: είναι άγνωστο πόσα παιδιά είχε, όπως επίσης αν έκανε δύο ή τρεις γάμους.

 

He had a troubled marriage to Miles, who apparently was under the impression that she was his first wife. She was his second or third, by varying accounts. He was seldom in contact with his surviving family, which includes a brother and two sisters. He had a son with Miles, and it's unclear how many other children he might have had. He was estranged from nearly everyone.

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

post-1004-0-69603200-1450741768_thumb.jpg

Τεύχος 43 - Δεκέμβριος 2015 / Ιανουάριος 2016

 

 

«Η Επιστροφή του Πολέμου των Άστρων»

Ξυπνάει η Νέα Παλιά Γενιά

 

 

Αυτά τα Χριστούγεννα, ο Άγιος Βασίλης μου επιφύλαξε ένα απρόσμενο και ω, τόσο καταπληκτικό δώρο. Με πήγε 38 χρόνια πίσω, κι έγινα πάλι 14 χρονών! Ανυποψίαστος το 1977, με την αγάπη μου για το σινεμά και την επιστημονική φαντασία έτοιμη, γνώρισα το Star Wars που μοιραία μου άλλαξε τη ζωή. Και ερχόμαστε στον Δεκέμβριο του 2015, και το έργο επανέρχεται καινούργιο, φέρνοντας συσκευές από τα παλιά μαζί του. Γενεές θεατών ανανεώνονται μαγικά!

 

Για δεκαετίες μαινόταν ένας πόλεμος ανάμεσα στον άνθρωπο που δημιούργησε το μύθο και τους λάτρεις εκείνου του μύθου, που αποτέλεσαν και αποτελούν τους πιστούς οπαδούς του. Αιτία της σύγκρουσης το δικαίωμα στην κριτική και στην κατεύθυνση στη δημιουργική διαδικασία: Είχαν δίκιο οι οπαδοί να διορθώνουν τον δημιουργό; Ο George Lucas πίστευε ότι μπορούσε να βάψει το σπίτι του με όποιο χρώμα γούσταρε. Είχε κι εκείνος τα δίκια του. Κατά το ήμιση. Ή κάτι λιγότερο. Γιατί όταν το δημιούργημα σου καταλήγει παγκόσμιο φαινόμενο, όταν αγγίζει και επηρεάζει εκατομμύρια θεατές σε όλον τον κόσμο, τότε ο μύθος ανήκει πλέον στο λαό του. Σε εμάς! Τον Οκτώβριο του 2012, ο ιδρυτής της Lucasfilm και του οίκου ειδικών εφέ, Industrial Light and Magic, George Lucas, πούλησε όλα του τα δικαιώματα στο Star Wars, την σειρά ταινιών πάνω στις οποίες έχτισε την αυτοκρατορία του, στην Walt Disney. Αυτόν τον Δεκέμβριο βγαίνει στις αίθουσες το Star WarsThe Force Awakens, υπό την σκεπή της Disney, σε σκηνοθεσία του JJ Abrams, σε σενάριο του ιδίου και του Lawrence Kasdan (Raiders of the Lost Ark, Silverado) ο οποίος είχε γράψει και για τη γνήσια τριλογία. Αυτή τη φορά, ο George Lucas δεν είχε καμία απολύτως δημιουργική ανάμιξη στη νέα ταινία. Σε internet και facebook, τα μπλογκ και τα ποστ έχουν αρπάξει φωτιά από την αναμονή και για το αν θα καταφέρει η ταινία να αιχμαλωτίσει τη φαντασία και τη λατρεία μιας ολόκληρης νέας γενιάς, ικανοποιώντας ταυτόχρονα κι εμάς τους παλιούς. Δεν είναι βέβαια κάποιος τυχαίος ο JJ Abrams, που έχει κερδίσει τον τίτλο του δημιουργού με τα δικά του Lost και Fringe στην τηλεόραση, ενώ είναι εκείνος που έδωσε μια νέα ώθηση και στην μυθολογία του Star Trek με τις πρόσφατες ταινίες.

 

Δεν σας ξέρω αγαπητοί μου αναγνώστες, θα σας δώσω όμως μια ιστορική φλασιά στα πράγματα για να σας κατατοπίσω, καθότι υποψιάζομαι ότι σας διαφεύγει αυτή η πλευρά της διεθνούς ποπ κουλτούρας. Το 1977, ένας νεαρούλης George Lucas, ήταν 33 χρονών τότε, δίνοντας προσωπικές μάχες, χύνοντας αίμα και ιδρώτα ενάντια σε μια ανίδεη βιομηχανία και με περιορισμένα οικονομικά μέσα, κυκλοφόρησε την πρώτη ταινία του Πολέμου των Άστρων. Αποδείχτηκε επιτυχία φαινόμενο, κατάφερε να γυρίσει αναβαθμισμένα δύο συνέχειες, Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται (1980) και Η Επιστροφή των Τζένταϊ (1983), ενώ ο ίδιος ο George Lucas κατάφερε από τα κέρδη να χτίσει την δική του προσωπική βιομηχανία. Μέσα σε όλα, οι τρεις ταινίες απέκτησαν τους υπότιτλους Επεισόδιο 4, 5 και 6, καθώς ο Lucas υποσχόταν ότι υπολείπονταν να μας διηγηθεί το πλήρες έπος του, τι είχε δηλαδή προηγηθεί των έργων που είχαμε απολαύσει. Οι επόμενες τρεις λοιπόν, δηλαδή τα Επεισόδια 1, 2 και 3 κυκλοφόρησαν 1999, 2002 και 2005 αντίστοιχα, με τους τίτλους Η Αόρατη Απειλή, Η Επίθεση των Κλώνων και Η Εκδίκηση των Σιθ. Μια ολόκληρη γενιά, που δεν είδε ποτέ τις παλιές ταινίες στη μεγάλη οθόνη, γνώρισε έναν καινούργιο Πόλεμο των Άστρων. Τις αγαπήσαμε και τις καινούργιες εμείς οι παλιοί πιστοί, ακόμα κι αν αναγνωρίζαμε την μειωμένη τους ποιότητα, όχι στα εφέ, αλλά σίγουρα στην αφήγηση. Με τη νέα ταινία, The Force Awakens, το στοίχημα είναι μεγαλειώδης. Αυτό είναι το Επεισόδιο 7, επιστρέφουν ο Luke Skywalker (Mark Hamil), η Princess Leia (Carrie Fisher) και ο Harrison Ford ως Han Solo. Έρχεται το παλιό, το καλό Star Wars, εκείνο που αφήσαμε το 1983, 32 χρόνια πριν. Φέρνει και νέους ήρωες για να αντικαταστήσουν τους προηγούμενους, ξεκινάει η τρίτη τριλογία, και παράλληλα θα υπάρξουν όπως λέγεται κι άλλες ταινίες, δυνατότητα ταχείας παραγωγής ανύπαρκτη στις δεκαετίες ‘70 και ‘80.

 

Το 1977 με 1978, ο Πόλεμος των Άστρων παιζόταν αποκλειστικά για μια χειμερινή σεζόν σε έναν κινηματογράφο στην Αθήνα, στο Ράδιο Σίτυ. Στη Χαλκίδα έπαιξε στο ΜΑΓΙΑ περίπου τον επόμενο χρόνο. Το είχα προλάβει σε ένα θερινό της Αθήνας πριν το ξαναδώ εδώ, σε ένα σχεδόν άδειο ΜΑΓΙΑ. Η επιστημονική φαντασία για έναν έφηβο που δεν ασχολούνταν με ποδόσφαιρο, μοτοσικλέτες και ήταν άβγαλτος στα γκομενικά, ήταν μια μοναχική εμπειρία. Δεν γνώριζα κανέναν άλλον που να νοιαζόταν. Μόνο οι Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου, αμέσως μετά τον Πόλεμο των Άστρων κατάφεραν να γεμίσουν το σινεμά της Χαλκίδας για μια ολόκληρη εβδομάδα (όταν τότε το πρόγραμμα άλλαζε κάθε Δευτέρα – Τετάρτη και Παρασκευή). Εγώ και ελάχιστοι φίλοι μου τρέχαμε να δούμε άλλες ταινίες στις οποίες έπαιζαν οι Μαρκ Χάμιλ, Κάρι Φίσερ και Χάρισον Φορντ, που για μας ήταν οι Λουκ, Λέια και ο Χαν Σόλο. Ο πιο προβεβλημένος των τριών, ο Harrison Ford, δεν έκανε κούκου στο ελληνικό κοινό ως αναγνωρίσιμος σταρ ούτε με τους Κυνηγούς της Χαμένης Κιβωτού ή το Μπλέιντ Ράνερ. Δεν ξέρω ποια ήταν η στιγμή, ή ποια ήταν η ταινία που ο Χάρισον Φορντ έγινε «ο Χάρισον Φορντ» για τους έλληνες. Έλειπα στο εξωτερικό για έξι χρόνια και όταν επέστρεψα στην Ελλάδα το 1988 τον ήξεραν επιτέλους και οι πέτρες. Αναφέρω αυτή τη λεπτομέρεια για να τονίσω το γεγονός του τι σημαίνει για μένα, και τους υπόλοιπους λάτρεις, να βλέπουμε επιτέλους την επιστροφή του Ford ως Han Solo, στον ρόλο δηλαδή που τον πρωτογνωρίσαμε. Τα πράγματα βέβαια έχουν αλλάξει, σε αυτό έχουν συντελέσει η άμεση κυκλοφορία ταινιών εδώ σε σχέση με το εξωτερικό, οι αναβαθμισμένες αίθουσες, τα dvd και το internet, η πληροφόρηση και η ποπ κουλτούρα που είναι πιο προσβάσιμη και διαδεδομένη, και όλοι γνωρίζουν και περισσότεροι αναμένουν να δουν το φαινόμενο που λέγεται Star WarsThe Force Awakens.

 

Στις 24 Δεκεμβρίου η ταινία κάνει πρεμιέρα στην Ελλάδα και τότε όλοι θα ξέρουμε τι αξίζει το έργο. Τότε θα ξέρουμε κατά πόσο μας έχουν κατακτήσει οι νέοι ήρωες. Ή αν υπάρχουν ατάκες που δεν μπορούμε να βγάλουμε από τον νου μας. Τότε αγαπητοί αναγνώστες σίγουρα θα τα ξαναπούμε.

 

post-1004-0-24510100-1450741809_thumb.jpg

 

 

To 1987 οι Τζεντάι κέρδισαν τιμή αναφοράς σε στίχο του Νικόλα Άσιμου στο τραγούδι του «Εγώ και οι Ιδέες μου».

 

«Θα χτυπήσω εκεί που σας πονάει,
κανένα δε θα αφήσω εμένα να κερνάει.
θα με χρίσω ιππότη και τζεντάι
και άμα ξεμεθύσω
σας λέω και γκοντμπάι.»

Edited by DinoHajiyorgi
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
nikosal

Άντε, θα το δούμε σύντομα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

post-1004-0-52826500-1470053738_thumb.jpg

 

Τεύχος 44 - Ιούλιος / Αύγουστος 2016

 

Νοσταλγώντας τον Σποκ

 

Αν παίζει το σύμπαν ζάρια, ρίχνει κάτι απίστευτες ζαριές που το δέος του αποτελέσματος σε πείθει ότι πρέπει να υπάρχει ένας κάποιος θείος σχεδιασμός. Πώς να το αμφισβητήσεις; Είσαι ο Λέοναρντ Νίμοϊ, ένας ηθοποιός β’ και γ’ ρόλων σε περαστικές, αδιάφορες παραγωγές, είναι 1965 και δοκιμάζεις τον ρόλο του Βουλκάνιου κύριου Σποκ, στην τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας Star Trek. Καταλήγεις μια διεθνώς αναγνωρισμένη εικόνα που θα γεφυρώνει δεκαετίες μεταξύ δύο αιώνων, εμπνέεις εκατομμύρια ανθρώπων που σε λατρεύουν, και σε ξέρουν αμέτρητοι άσχετοι με το φανταστικό, όπου είσαι πιθανά ο μόνος εξωγήινος που παραδέχονται. Είσαι ο Λέοναρντ Νίμοϊ, ο Σποκ, ο άνθρωπος και η εικόνα, δύο φύσεις σε μια αδιαχώρητη παντοτινή μνήμη.

 

Ποιος ήταν όμως ο άνθρωπος πίσω από τον Σποκ; Ήταν μόνο ο ηθοποιός, ο κατοπινός σκηνοθέτης, ο ποιητής, ο συγγραφέας, ο στιχουργός και τραγουδιστής, ο φωτογράφος, αυτή η σίγουρα ανήσυχη καλλιτεχνική φύση και πόσες σελίδες χρειάζονται για να τον περιγράψουν δικαίως; Το παρόν άρθρο δεν θα τολμήσει να δώσει αυτές τις απαντήσεις, παρά μόνο θα εκφράσει, με τον τρόπο του, την αγάπη του προς την εικόνα του ανθρώπου που δεν συνάντησε ποτέ, και ένα ευχαριστώ για την τροφή στη φαντασία και στα όνειρα του γράφοντος που εκείνη η εικόνα τροφοδότησε. Ο Leonard Simon Nimoy γεννήθηκε στις 26 Μαρτίου του 1931 στη Βοστώνη. Ήταν γιος εβραίων μεταναστών από την Σοβιετική Ένωση. Η μητέρα του ήταν νοικοκυρά και ο πατέρας του, Max Nimoy, ήταν μπαρμπέρης. Είχε και έναν μεγαλύτερο αδελφό, τον Melvin. Ο Λέοναρντ ξεκίνησε να παίζει στο θέατρο της γειτονιάς του από την ηλικία των 8. Οι γονείς του θέλανε το παιδί τους να πάει κολέγιο και να σπουδάσει ένα σταθερό επάγγελμα, αν και ο πατέρας συμβούλευε τον γιο του να μάθει το ακορντεόν, που το θεωρούσε σίγουρη πηγή εισοδήματος. Ήταν τελικά ο παππούς του που τον ενθάρρυνε να ακολουθήσει την ηθοποιία. Ο Λέοναρντ κατάφερε να βάλει στην άκρη 600 δολάρια πουλώντας ηλεκτρικές σκούπες και ακολούθησε μαθήματα ηθοποιίας στο Κολέγιο της Βοστώνης. Μια ζωή από εμπειρίες στο σανίδι και μικροί ρόλοι σε τηλεοπτικές σειρές και κινηματογραφικές ταινίες τρίτης διαλογής όπου συνήθως έπαιζε τον κακό, δεν έδειχνε να τον οδηγεί πουθενά. Το 1952 έπαιζε τον Νάραμπ, έναν Αριανό, στο κινηματογραφικό σήριαλ της Republic «Zombies of the Stratosphere». Παντρεμένος και με δύο παιδιά τότε, για να ζήσει την οικογένεια του έκανε παράλληλα όποια δουλειά του ερχόταν εύκαιρη: διανομέας εφημερίδων, υπάλληλος σε pet shop, ταξιτζής.

 

Η τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας Star Trek έκανε πρεμιέρα στην Αμερική το 1966. Ο Λέοναρντ Νίμοϊ συμμετείχε ως δεύτερο όνομα, στο ρόλο του εξωγήινου Σποκ, από τον πλανήτη Βούλκαν. Μέλος του γήινου διαστημόπλοιου Έντερπραϊζ, ο Σποκ καταγόταν από πατέρα Βουλκάνιο και Γήινη μητέρα, ένας συνδυασμός που προξενούσε συχνά στον χαρακτήρα μια εσωτερική σύγκρουση. Αιτία η λογική και ψύχραιμη φύση των Βουλκάνιων σε αντίθεση με την συναισθηματικά φορτισμένη ανθρώπινη πλευρά του. Ήταν αυτές οι πτυχές του ρόλου που άγγιξαν κυρίως το κοινό της σειράς και έκαναν τον Νίμοϊ πιο δημοφιλή και από τον πρωταγωνιστή της σειράς, τον William Shatner ως Captain Kirk, ή και από όλο τον θίασο του Star Trek. Από τον δεύτερο κιόλας κύκλο της, η σειρά αντιμετώπισε προβλήματα τηλεθέασης και η Paramount ετοιμάστηκε να την ακυρώσει. Μόνο μια καμπάνια αλληλογραφίας από οπαδούς κατάφερε να σώσει το Star Trek και να του δώσει άλλη μια χρονιά. Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε και στον τρίτο κύκλο, αυτή τη φορά όμως η ακύρωση ήταν αμετάκλητη. Με μόνο τρεις κύκλους ζωής, το Έντερπραϊζ σταμάτησε τα ταξίδια του το 1968. Το στούντιο, για να ανακάμψει τις οικονομικές του απώλειες, μοίρασε τη σειρά στις εντόπιες και διεθνής αγορές, ξεκινώντας τον κύκλο των επαναληπτικών μεταδόσεων σε κανάλια των Ηνωμένων Πολιτειών και του εξωτερικού. Ήταν σε αυτές τις επαναλήψεις που το Star Trek θα αποκτούσε ένα επιπρόσθετο, μεγαλύτερο και πιο φανατικό κοινό. Όταν ο «Πόλεμος των Άστρων» και οι «Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου» άλλαξαν την εικόνα της κινηματογραφικής ψυχαγωγίας παγκοσμίως, η Paramount αποφάσισε να επενδύσει στη νέα τάση με το «Star Trek – Η Ταινία». Δέκα μόλις χρόνια μετά το τελευταίο τηλεοπτικό επεισόδιο, το 1979, ο Λέοναρντ Νίμοϊ θα επέστρεφε να ξαναφορέσει τα μυτερά αφτιά του Βουλκάνιου Σποκ.

 

Και ήταν βαριά και ασήκωτα αυτά τα αφτιά, που τόσο άρρηκτα συνδέθηκαν με τον άνθρωπο, που ήθελε και πάσχιζε να ξεφορτωθεί τον Σποκ αλλά δεν μπορούσε. Θα του έπαιρνε περίπου είκοσι χρόνια για να συμφιλιωθεί ο Νίμοϊ με τον μύθο, μια ειρήνη θα λέγαμε στην εσωτερική αυτή σύγκρουση ανθρώπου και κοινωνικής περσόνας, τόσα χρόνια δηλαδή όσο και το διάστημα ανάμεσα σε δύο αυτοβιογραφίες που έγραψε ο ηθοποιός. Το «Δεν Είμαι ο Σποκ» (I Am Not Spock) του 1975 και το «Είμαι ο Σποκ» (I Am Spock) το 1995. Όπως είχε πει ο ίδιος ο ηθοποιός, ο χαρακτήρας του Σποκ, τον οποίο έπαιζε δώδεκα με δεκατέσσερις ώρες την ημέρα, πέντε μέρες την εβδομάδα, επηρέασε την προσωπικότητα του στην ιδιωτική του ζωή. Κάθε Σαββατοκύριακο, την εποχή που πρωτοπαιζόταν η σειρά, συμπεριφερόταν ως Σποκ όλο το Σάββατο και αρχές Κυριακής, πιο «λογικός», ψύχραιμος, σκεφτικός, με καταπιεσμένα συναισθήματα. Μόνο κατά το απόγευμα της Κυριακής έσβηνε ο Σποκ και επέστρεφε ο φυσιολογικός Νίμοϊ, για να ξεκινήσει ο ίδιος κύκλος από την επόμενη Δευτέρα. Χρόνια μετά το τέλος της σειράς θα παρατηρούσε Βουλκάνια προφορά στην ομιλία του, και άλλες επιρροές του ρόλου στις κοινωνικές του συμπεριφορές. Ο ηθοποιός σαφώς βίωσε κρίσεις ταυτότητας σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Αναρωτιόταν τότε αν έπρεπε να αποδεχτεί τον Σποκ ή να πολεμήσει όλη αυτή τη «λατρεία» που δεχόταν από τους θαυμαστές του. Και έβλεπε ότι δεν είχε καν το δικαίωμα της επιλογής. To Star Trek και ο Σποκ είχαν τη δική τους ανεξάρτητη ζωή και ο Νίμοϊ δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για να το αλλάξει αυτό. Μέχρι την δεύτερη του βιογραφία, ο Νίμοϊ είχε αντιληφθεί ότι ερμηνεύοντας τον Σποκ είχε συμβάλλει και ο ίδιος στο πως θα αντιδρούσε ο χαρακτήρας σε ορισμένες καταστάσεις, και αντιστρόφως, ο Νίμοϊ ως άνθρωπος, πήρε αποφάσεις στη ζωή του και ενήργησε με τρόπους που δεν θα έκανε ποτέ αν δεν είχε υπάρξει πρώτα Σποκ. Είχε δηλαδή απορροφήσει τον φανταστικό κύριο Σποκ στην συμπεριφορά του, διατηρώντας μια απόσταση ανάμεσα στην πραγματικότητα και την φαντασία.

 

Ο πλέον πασίγνωστος Βουλκάνιος χαιρετισμός με το χέρι, ήταν ένα εφεύρημα του ίδιου του Νίμοϊ για τον διάσημο ρόλο του. Στην πραγματικότητα πρόκειται για τον τρόπο που ο ραβίνος δίνει την ευλογία του σε μια συγκεκριμένη τελετή στη λειτουργία των Ορθοδόξων Εβραίων. Σε μια επίσκεψη στη συναγωγή με τον παππού του, ο μικρός Λέοναρντ είχε εντυπωσιαστεί από την χειρονομία, που θεωρείται δύσκολη για να την πετύχει εύκολα ο καθένας χωρίς άσκηση.

 

Μετά το τέλος του Star Trek το 1968, ο Λέοναρντ Νίμοϊ ασχολήθηκε με την μουσική, που έδωσε σαν αποτέλεσμα πέντε άλμπουμ. Τα «Mr. Spocks Music from Outer Space» και «Two Sides of Leonard Nimoy», τραγούδια επιστημονικής φαντασίας όπου ο Νίμοϊ τραγουδούσε ως Σποκ. Στα υπόλοιπα τρία ερμηνεύει δημοφιλή παραδοσιακά τραγούδια, ανάμεσα τους και το I Walk the Line του Johnny Cash. Πολλά από τα τραγούδια που ακολούθησαν ήταν σε δικούς του στίχους. Από παιδί επίσης είχε μια αγάπη για την φωτογραφία, καθώς σε ηλικία 13 ετών είχε επανακατασκευάσει μια δική του κάμερα. Μετά το Star Trek και το τηλεοπτικό Mission Impossible, σκεπτόμενος σοβαρά να κάνει αλλαγή καριέρας, θέλησε να ασχοληθεί σοβαρά με την φωτογραφία και πήρε μαθήματα στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας. Τα έργα του εντυπωσίασαν και έχουν παρουσιαστεί σε εκθέσεις και μουσεία της πατρίδας του, Μασαχουσέτης. Το 2002 εξέδωσε το «Shekhina Project», μια φωτογραφική μελέτη της θηλυκής πλευράς του Θεού, εμπνευσμένη από την Καμπάλα. Οι αντιδράσεις υπήρξαν από ενθουσιώδης μέχρι και καταδικαστικές. Ο Νίμοϊ δήλωσε ότι δεν τον ενόχλησαν ή τον εξέπληξαν τα αρνητικά σχόλια, αλλά στενοχωρήθηκε από την μανία των διαμαρτυριών από τους Ορθόδοξους Εβραίους που τόσο έδειχναν να θέλουν να ελέγξουν την ελεύθερη σκέψη. Ο ηθοποιός ασχολήθηκε και με την σκηνοθεσία, κρατώντας το τιμόνι του τρίτου και τέταρτου κινηματογραφικού Star Trek. Η πιο δημοφιλής και ταμιακά μεγάλη επιτυχία του ήταν το «Three Men and a Baby» του 1987. Εκτός από τις βιογραφίες του, έγραψε και αρκετές συλλογές ποίησης που εξέδωσε μαζί με τις φωτογραφίες του.

 

Λίγες μέρες πριν τον θάνατο του στις 27 Φεβρουαρίου 2015, ο Λέοναρντ Νίμοϊ μοιράστηκε λίγη από την ποίηση του με το κοινό του στο twitter. «A life is like a garden. Perfect moments can be had, but not preserved, except in memory. LLAP*» έγραψε στο τελευταίο του μήνυμα. Η ζωή είναι σαν ένας κήπος. Θα υπάρξουν τέλειες στιγμές, αλλά δεν θα διατηρηθούν, παρά μόνο στη μνήμη. Μακροζωία και Πρόοδος.

 

*Live long and prosper (Βουλκάνιος χαιρετισμός)

 

post-1004-0-19151900-1470053753_thumb.jpg

 

[Στη φωτογραφία ο αστροναύτης της NASA Terry W. Virts, μαθαίνοντας τον θάνατο του Νίμοϊ, στέλνει τον Βουλκάνιο χαιρετισμό από την τροχιά της Γης στην πατρίδα του ηθοποιού την Βοστώνη, όπως διακρίνεται κάτω από τον διεθνή διαστημικό σταθμό.]

 

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

post-1004-0-66493100-1483040204_thumb.jpg

 

Τεύχος 45 - Δεκέμβριος 2016 / Ιανουάριος 2017

 

ΚΟΚΟΜΠΙΛ

 

Καυτές σφαίρες και σαλάμια

 

Κυκλοφόρησε το Καλοκαίρι του 1974, μια ατυχής πραγματικά συγκυρία, και διήρκησε για 10 μόνο τεύχη, συλλεκτικά σήμερα κομμάτια. Εκείνη την εποχή δεν ξέραμε τι ήταν αυτό που μας βρήκε, ούτε καν εγώ που ακόμα δεν έχει κατασταλάξει η γνώμη μου. Ο καθένας μας θυμάται εύκολα τουλάχιστον είκοσι ιστορίες του Λούκι Λουκ, αδυνατώ να θυμηθώ έστω μια πλοκή από το Κόκομπίλ. Θυμόμαστε όμως τα σαλάμια και τα μολύβια στο χώμα, ψάρια με πόδια, γυμνοσάλιαγκες με σομπρέρο, τραίνα που κυκλοφορούσαν δεμένα πάνω σε ένα κομμάτι σιδηρογραμμών και χείμαρρους από δόντια σε κάθε γροθιά.

 

Όταν σκέφτομαι πόσα κόμικ αγόραζα το μήνα, στα χρόνια της εφηβείας μου, ειλικρινά λυπάμαι για τον πατέρα μου. Δεν θυμάμαι ποτέ να στερήθηκα έκδοση που γούσταρα, κι αυτό γιατί ναι, υπήρξα τυχερός στα χαρτζιλίκια μου, που εισέπραττα όμως με την ανάλογη γκρίνια. Δεν ενέκρινε τα κόμικ ο πατέρας μου αλλά ίσως να ήταν ανακουφισμένος που δεν του ζητούσα λεφτά για τσιγάρα. Σε σχέση όμως με ό,τι κυκλοφορούσε τότε, οι 25 δραχμές που απαιτούσε ένα Κοκομπίλ ήταν ποσό τσουχτερό. Ήταν και ο ένας από τους δύο λόγους που δεν κράτησε η έκδοση του. Ο δεύτερος ήταν το περιεχόμενο, που ξάφνιασε, ξένισε, λίγοι το έπιασαν. Σε αυτούς ανήκω κι εγώ. Κατ’αρχήν, για να πούμε και του στραβού το δίκιο, η έκδοση ήταν προσεγμένη, θα την έλεγα και «πολυτελείας», έγχρωμη απ’άκρη σ’άκρη. Αλλά κατά τη δική μου άποψη, βρήκα αχώνευτο το περιεχόμενο της. Δεν έδειχνε να έχει μια πλοκή που μπορούσες να ακολουθήσεις, κάθε εικόνα σε ζάλιζε με τον καταιγισμό από σουρεαλιστικές λεπτομέρειες που δεν είχαν νόημα και σκηνές δράσεις που περιελάμβαναν την αρχή, τη μέση και το τέλος τους σε ένα μοναδικό καρέ. Ανθρώπινα πόδια ή δάχτυλα που εξείχαν από το έδαφος, καουμπόηδες σε μπανιέρες στον πολυσύχναστο δρόμο μιας πόλης, αγελάδες με δύο πόδια ή άλογα χωρίς πόδια, ψαροκόκαλα, και τα κλασσικά σαλάμια, πολλά σαλάμια όπου θα έμενε η εικόνα με κενά αν δεν υπήρχαν κι αυτά. Δεν θυμάμαι πόσα Κοκομπίλ αγόρασα, αλλά ενώ με απογοήτευσε από το πρώτο τεύχος, του έδωσα την ευκαιρία μερικές φορές ξανά, χωρίς να καταφέρει να με κερδίσει ποτέ. Σήμερα ο δημιουργός του έχει την εκτίμηση μου ως εικαστικός και έχει πιάσει ένα βάθρο στη νοσταλγική μου βιτρίνα, εκεί που εμείς της κάποιας ηλικίας λέμε πότε-πότε «πω-πω, ρε συ, θυμάσαι τον Κοκομπίλ;»

 

Ήταν δημιούργημα του μεγάλου Ιταλού γελοιογράφου και κομίστα Benito Jacovitti γεννημένου το 1923 στο Termoli της Ιταλίας. Στα 11 του χρόνια μπήκε στη σχολή τεχνών της Macerata, ενώ αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο τεχνών της Φλωρεντίας. Με ένα εξαιρετικά πλούσιο βιογραφικό από μικρή ηλικία, μετρά πολλές συμμετοχές και συνεργασίες σε εφημερίδες και περιοδικά της χώρας του, έχοντας εκδώσει πάνω από 150. Η πρώτη δημιουργία της σειράς έγινε το 1957 (28 Μαρτίου) στο νεανικό ένθετο (Giorno dei Ragazzi) της εβδομαδιαίας ιταλικής εφημερίδας Il Giorno. To 1968 άλλαξε χέρια και πέρασε στην Corrierino dei Piccoli. Ο Jacovitti έφυγε από τη ζωή στις 3 Δεκεμβρίου του 1997. Η έκδοση του Στέλιου Ανεμοδουρά για την Ελλάδα ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1974 και κράτησε μόνο για δέκα μήνες (Ιούλιος '74-Απρίλος '75). Αρκετοί είπαν ότι ο Ανεμοδουράς έκανε πολύ μεγάλο τόλμημα με το επιχείρημά του να φέρει ένα τόσο «προχωρημένο» κόμικ στην Ελλάδα. Αλλά στην πραγματικότητα, εκείνη την εποχή, στην πιάτσα των κόμικ οι εταιρείες μετρούνταν στα δάχτυλα. Υπήρχαν η Τερζόπουλος (Μίκυ Μάους), οι Αφοί Στρατίκη (Λούκυ Λούκ, Μικρός Σερίφης), η Γενικαί Εκδοτικαί Επιχειρήσεις του Ανεμοδουρά (Μπλέκ, Ζαγκόρ, Ομπραξ κλπ) και η Καμπανάς-Ελλάς όπου είχε αρχίσει να εκδίδει τα κόμιξ της Μarvel Comics Group. Αυτές ήταν στο ριγκ της επικράτησης. Ο Ανεμοδουράς λοιπόν, για να "πολεμήσει" την τεράστια επιτυχία του Λούκυ Λούκ, έφερε στην Ελλάδα τον Κοκομπίλ, χωρίς όμως να γνωρίζει τί ακριβώς φέρνει! Επειδή συνεργαζόνταν αποκλειστικά με Ιταλικές φίρμες, φέρνει και αυτό το κόμικ, με το ακριβό κόστος, σαν αντίποδα στον ήρωα των Goscinny και Μοrris. Δεν τα κατάφερε όμως γιατί είχε σαν αντίπαλο κυρίως τη μαζική κουλτούρα της δεκαετίας 60 και 70 στα κόμικς όπου οι ήρωες ήταν πιο προσιτοί, πιο ανθρώπινοι. Στις σελίδες του Κοκομπίλ έχουμε μια απίστευτη παρωδία των ηρώων της άγρια δύσης η οποία "ξεφεύγει" σε σουρεαλιστικά επίπεδα. Σπάνια και πρωτοποριακή ήταν και η σχεδιαστική του γραμμή, το ανατρεπτικό του χιούμορ και η ξέφρενοι ρυθμοί του ήρωα. Αυτοί ήταν και οι λόγοι που έκαναν το περιοδικό  διάσημο σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Κεντρικός ήρωας της σειράς ο Κοκομπίλ, γρήγορος στο πιστόλι και μανιώδης χαμομηλάκιας. Μαζί του το πιστό του άλογο ο Αργοπόδης. H πρώτη του ιστορία στην Ελλάδα ήταν «Οι Τρομεροί Επτά» του 1968.

 

Τα δέκα τεύχη που κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα θεωρούνται σήμερα φετίχ για τους συλλέκτες. Εξαιρετικά δύσκολο στο να βρεθούν στις μέρες μας και ιδιαίτερα ακριβό στην αγορά του. Όσον αφορά τις τιμές; Διαδικτυακά τιμώνται από 25-30 ευρώ το τεύχος έως και το πέντε, τα έξι και εφτά γύρω στα 40 έως 65 ευρώ ανά τεύχος. Τα 8 και 9 πλησιάζουν τα 80 με 100 ευρώ εάν και εφόσον υπάρξουν και το δέκα εκτός του ότι όπως λέγεται δεν υπάρχει πουθενά.

 

Σοφοί έχουν συμπεράνει, όχι εγώ, ότι ο Κοκομπίλ απέτυχε στην Ελλάδα λόγω της αξίας του σαν κόμικ. Λανσαρίστηκε σαν κόμικ πλατιάς, μαζικής κουλτούρας κι αυτός ήταν ο λόγος από μόνος του, που τον υπονόμευσε. Η αξία του ήταν περισσότερο εικαστική παρά αφηγηματική και σαν τέτοια, δεν θα μπορούσε, σ' εκείνη την εποχή που εκδόθηκε, να επιβιώσει.

 

post-1004-0-81683600-1483040469_thumb.jpg

post-1004-0-05491800-1483040452_thumb.jpg

post-1004-0-43056500-1483040431_thumb.jpg

Share this post


Link to post
Share on other sites
nikosal

Και δυστυχώς δεν τα έχω βρει ούτε πχ. αγγλικά, σε κάποιο τόμο. Έχω ευτυχώς τέσσερα τεύχη. Προκαλουσαν αλήθεια κάποια απορία αρχικά, ασυνήθιστα όπως λες, αλλά μου άρεσαν από τότε. Το "τρένο φάντασμα" αξεπέραστο και είναι από αυτά που έχω χάσει γαμώτο... Το δάνεισα γύρω στο 1995 στο φίλο μου τον Τάκη τον ρολογά στα Ιωάννινα και κάποιος του το πήρε. Έκτοτε μένουν σπίτι.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

  • Upcoming Events

    No upcoming events found
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..