Jump to content
Nihilio

Το μαχαίρι

Recommended Posts

Nihilio

Είδος: φαντασία/τρόμος

Βία; Φυσικά

Σεξ; Όχι

Αριθμός Λέξεων: 2357

Αυτοτελής; Ναι

 

-----

Όπως πολύ ορθώς είχε πει και ο Διομήδης ο Δύσπιστος 'Μπορείς να εμπιστεύεσαι πάντα ότι ένας Άγιος θα κρατήσει τον όρκο του. Ποτέ όμως έναν άνθρωπο να κάνει το ίδιο'. Όμως, οι σπασμένοι όρκοι έχουν πάντα ακριβό τίμημα...

-Αλφρέδος Μιράν – Τα μονοπάτια στην Ομίχλη

ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ

 

“Κύριε Μπρόντλεϋ, σας εκλιπαρώ, μόνο ένα άτομο των ικανοτήτων σας μπορεί να με βγάλει από την τραγική κατάσταση στην οποία έχω περιέλθει!”

“Όχι,” απάντησε ξερά ο Αύγουστος και έκανε να φύγει.

“Θα σας δώσω τα διπλάσια από τα όσα παίρνετε συνήθως!”

“Θα με περνάτε για ηλίθιο, κύριε Χάσετ. Δε θα αναλάμβανα μία τέτοια υπόθεση ούτε για τα δεκαπλάσια.”

“Σας εκλιπαρώ!” αναφώνησε ο κοντόχοντρος άντρας σε μια κωμική στάση ικεσίας. Το σούσουρο της ταβέρνας έπαψε, καθώς όλοι γύρισαν και κοίταξαν τον πλούσιο έμπορο να πέφτει στα γόνατα και να παρακαλάει τον άντρα με τα γκρίζα. Και έπειτα, όσοι ζούσαν για χρόνια στο Λάχαντρος, κατάλαβαν σε ποιον μιλούσε και η προσοχή τους επέστρεψε στα ποτά τους. Το είχαν σαν αρχή να μην ανακατεύονται στις δουλειές των μάγων, πόσο μάλλον όταν είχαν απέναντί τους εκείνον που, όπως έλεγαν όλοι, ξεγέλασε τον ίδιο τον Άγγελο του Θανάτου.

“Καταλαβαίνω ότι είναι οικογενειακό σας κειμήλιο, αλλά θα πρέπει να βρείτε κάποιον άλλο για την υπόθεσή σας,” του είπε ο μάγος όσο πιο ευγενικά μπορούσε.

“Μα δεν πρόκειται να βρω καλύτερο από εσάς,” είπε ο έμπορος, ενώ ήταν ακόμα πεσμένος στο πάτωμα της ταβέρνας.

“Δεν ψάχνετε κάποιον καλύτερο, αλλά κάποιον πιο ηλίθιο. Η Στοά του Χρυσού Τροχού έχει αρκετούς νεοσύλλεκτους ιδανικούς για τη δουλειά σας.”

Και ύστερα φόρεσε εκνευρισμένος την καμπαρτίνα του και βγήκε έξω στην κρύα νύχτα.

***

 

Το επόμενο μεσημέρι ένας καταϊδρωμένος και κατατρομαγμένος φρουρός χτύπησε την πόρτα του.

“Χαίρεται,” του είπε ο Αύγουστος, “τι θα θέλατε.”

“Ε... ναι, ακούστε... σας παρακαλώ, μη με κάνετε βάτραχο!” του είπε ο φρουρός.

Ο Αύγουστος φάνηκε σκεφτικός. “Δε το σκόπευα,” είπε τελικά, “συνήθως μετατρέπω επισκέπτες σε βατράχους τους θερινούς μήνες. Το χειμώνα δεν επιζούν για πολύ.”

“Θα μπορούσατε σας παρακαλώ πάρα πολύ να με συνοδέψετε στο φρουραρχείο. Όχι για εμένα, εγώ δε θα σας έλεγα ποτέ να 'ρθείτε, αλλά, να, ο επιθεωρητής Μάνχετ θέλει να σας κάνει κάτι ερωτήσεις.”

“Θα μπορούσα, αλλά προτιμώ να το αποφύγω, αν γίνεται,” είπε ο μάγος, ανησυχώντας ξαφνικά. Τί μπορεί να με θέλει η φρουρά; σκέφτηκε. “Περί τίνος πρόκειται;”

“Μάρτυρες σας είδαν να μιλάτε με τον κύριο Ροβήρο Χάσετ χθες το βράδυ.”

“Και από πότε είναι αυτό λόγος να με καλεί η φρουρά;”

“Ο κύριος Χάσετ είναι νεκρός.” του είπε ο Φρουρός. “Ο επιθεωρητής μου είπε να σας πω...” ο φρουρός κόμπιασε για μία στιγμή, μην ξέροντας πώς θα έλεγε την επόμενη φράση, “επέμενε να σας πω, ο επιθεωρητής, καταλαβαίνετε, ότι θα είναι ευκολότερο αν έρθετε με τη θέλησή σας.”

“Πράγματι, θα σας διευκολύνει πολύ,” είπε ο Αύγουστος και πήγε μέσα να πάρει το παλτό του.

 

***

 

“Πώς βρέθηκε το πτώμα;” ρώτησε ο μάγος τον επιθεωρητή.

“Εδώ κάνω εγώ τις ερωτήσεις,” μούγκρισε ο Αρθούρος Μάνχετ. “Σε εμένα δεν περνάνε οι δεισιδαιμονίες των μικρόνοων περιπολιτών, είμαι άνθρωπος της επιστήμης.”

“Θα πίστευα ότι η τελευταία φορά που συναντηθήκαμε θα σας είχε αλλάξει τις απόψεις,” σχολίασε ήρεμα ο Αύγουστος, ενώ έκατσε απέναντι από τον επιθεωρητή, χωρίς εκείνος να του έχει επιτρέψει κάτι τέτοιο.

“Οι υστερίες μιας κυράτσας, όσα λεφτά κι αν έχει βγάλει ο σύζυγός της, δεν πρόκειται να με πείσουν ότι κάποιο δαιμονικό ον διέπραξε το φόνο εκείνο, ούτε ότι είναι σύμπτωση το ότι ο τότε ύποπτος ξαναβρίσκεται εδώ για μία ακόμα βάναυση δολοφονία.”

“Λογικό. Από όσα μου είπε ο κύριος Χάσετ χθες, τον φόνο του δεν τον διέπραξε κάποιο δαιμονικό ον.”

“Σοβαρά, κύριε Μπρόντλεϋ, νόμιζα ότι οι Δαίμονες ήταν η ειδικότητά σας.”

Ο Αύγουστος κοίταξε στα μάτια τον μεγαλόσωμο άντρα. Ο επιθεωρητής ήταν ένα κεφάλι ψηλότερός του και έναν ώμο πιο φαρδύς. Η εμφάνισή του, παρά το καλοφροντισμένο μούσι του, το μονόκλ και το καλοραμμένο κουστούμι, πρόδιδε καταγωγή από τις πολεμικές οικογένειες της Ρεμόν. Με τέτοια εμφάνιση δεν είχε συνηθίσει να του δείχνουν έλλειψη σεβασμού.

“Όχι μόνο τα Δαιμόνια. Αναλαμβάνω κάθε λογής υποθέσεις. Αλλά όχι την υπόθεση που ήθελε να μου αναθέσει ο κύριος Χάσετ.”

Ο επιθεωρητής πήρε έναν ουδέτερο τόνο.

“Και για ποια υπόθεση ήθελε να σας μιλήσει;”

“Αφορούσε ένα οικογενειακό του κειμήλιο. Ένα μαχαίρι, για να είμαι ακριβής.”

“Τι είδους μαχαίρι;”

“Όχι το φονικό εργαλείο,” του είπε ο μάγος. “Όχι ακριβώς το φονικό εργαλείο δηλαδή. Φαντάζομαι ότι τον βρήκατε κατασφαγμένο.”

“Μπορείτε να φαντάζεστε ότι θέλετε, κύριε Μπρόντλεϋ. Εδώ, εγώ κάνω τις ερωτήσεις.”

“Δεν έκανα κάποια ερώτηση. Μοναχά μια εικασία.”

Ο επιθεωρητής βάδισε νευρικά εμπρός από το παράθυρό του.

“Τι κάνατε μόλις φύγατε από την ταβέρνα που συναντήσατε τον κύριο Χάσετ;”

“Επέστρεψα σπίτι μου. Όπως κάνει κάθε νομοταγής πολίτης όταν περάσει από δέκα το βράδυ.”

“Υπάρχουν μάρτυρες;”

“Όχι.”

“Ούτε καν τα 'δαιμόνιά' σας;”

“Δεν μπορούν να καταθέσουν στο δικαστήριο,” απάντησε ο μάγος με ένα μειδίαμα.

Ο επιθεωρητής προσπάθησε να πνίξει την οργή του.

“Λέγατε κάτι για ένα μαχαίρι. Τι ακριβώς ήθελε ο κύριος Χάσετ από εσάς;”

“Το μαχαίρι ήταν ένα τελετουργικό ξιφίδιο που ο παππούς του είχε κλέψει από έναν άγριο ιερέα κάπου στη Σουόρ. Ήταν κειμήλιο της οικογενείας του για χρόνια.”

“Και τι το ιδιαίτερο είχε;” ρώτησε ο επιθεωρητής.

“Γνωρίζετε τι είναι ένα 'φετίχ';”

“Πολύ φοβάμαι ότι υπάγεται στο δικό σας εργασιακό χώρο, όχι στον δικό μου...”

Ο μάγος χαμογέλασε. “Ευτυχώς,” του είπε, “θα δυσκολευόσασταν να το συλλάβετε για το φόνο του κυρίου Χάσετ.”

“Εννοείται ότι τον σκότωσε ένα μαχαίρι;” γέλασε ο επιθεωρητής.

“Όχι,” του είπε ο Αύγουστος, “τον σκότωσε η ανοησία του. Το μαχαίρια απλά βρέθηκε στα χέρια του, τα υπόλοιπα ήταν απλά αποτέλεσμα της ηλίθιας συμπεριφοράς του.”

“Τί ακριβώς εννοείτε, κύριε Μπρόντλεϋ;”

“Οι σαμάνοι της Σουόρ συχνά έδεναν αιμοσταγείς Αγίους σε τελετουργικά ξιφίδια και τα χρησιμοποιούσαν σε θυσίες για να τους κατευνάσουν. Ή σε μάχες. Σε αντάλλαγμα οι Άγιοι τους έδιναν εξαιρετική δύναμη. Υπήρχε όμως ένας όρος. Αν ποτέ ένας από τους φορείς του μαχαιριού πλήγωνε μια ανθρώπινη ζωή, τότε ο Άγιος θα ερχόταν για να προκαλέσει στον φορέα την ίδια ακριβώς πληγή, μόλις το μαχαίρι έφευγε από την κατοχή του.”

“Ωραία ιστορία,” τον διέκοψε ο επιθεωρητής, “αλλά πότε ο κύριος Χάσετ αφαίρεσε μια ανθρώπινη ζωή με το μαχαίρι αυτό;”

“Πριν δύο εβδομάδες,” του είπε ο μάγος. “Μου το εμπιστεύθηκε χθες. Κάποιος κακοποιός, ονόματι Τζον ο Μεγαλόστομος, τον εκβίαζε σχετικά με κάτι που είχε κάνει. Ο αξιότιμος κύριος Χάσετ λοιπόν μου είπε ότι είχε ακούσει για το μαγικό ξιφίδιο που είχε ο πρόγονός του και σκέφτηκε ότι θα αναπλήρωνε την ανικανότητά του στη μάχη σώμα με σώμα.”

Ο επιθεωρητής φάνηκε σκεπτικός. “Σας είπε πού είναι το πτώμα;”

“Όχι. Ήταν πολύ λεπτή η θέση μου όταν μου ανέφερε το περιστατικό.”

“Παρόλα αυτά δεν καταγγείλατε το περιστατικό.”

Ο μάγος χαμογέλασε. “Αυτό θα παραβίαζε το βασικότερο νόμο της πόλης μας: Κοίτα τη δουλειά σου. Είχατε μήπως κάποια καταγγελία για την εξαφάνιση ή το φόνο του κακοποιού;”

“Ποτέ δεν έχουμε καταγγελίες για άτομα του υποκόσμου, κύριε Μπρόντλεϋ.”

“Το γνωρίζω. Γιατί να σας αποσπάσω λοιπόν από το έργο σας; Και να το έκανα, ο κύριος Χάσετ θα πλήρωνε απλά ένα γερό πρόστιμο στην πόλη και μετά θα προσπαθούσε να με εκδικηθεί για την έλλειψη εχεμύθειάς μου. Και θα μου κατέστρεφε το καλό μου όνομα στην πιάτσα.”

“Εγώ κάνω τις ερωτήσεις εδώ,” του θύμισε ο επιθεωρητής. “Και αν κατάλαβα καλά ισχυρίζεστε ότι ήθελε να εμποδίσετε τον Άγιο του μαχαιριού να πάρει τη ζωή του;”

“Ακριβώς,” του είπε ο Αύγουστος. “Οι σαμάνοι της Σουόρ έδεναν με πνευματικούς δεσμούς τα μαχαίρια σε αυτούς, κι έτσι μπορούσαν να τα έχουν απλά στην καλύβα τους. Είχαν μέχρι και τελετουργικά εξευμενισμού τους μετά από μάχες για να μην επιφέρουν την οργή του Αγίου στο τέλος της ζωής τους. Ο μακαρίτης όμως όχι, έπρεπε να κουβαλάει πάντα μαζί του το φονικό όπλο. Ήθελε λοιπόν από εμένα να σπάσω την κατάρα του 'φετίχ'.”

“Και δεν το κάνατε; Γιατί; Δε μπορούσατε;” Ο επιθεωρητής έλαμψε καθώς έλεγε την τελευταία του πρόταση.

“Ως άνθρωπος της επιστήμης θα λέγατε ότι έχασα την ευκαιρία να κλέψω έναν αφελή έμπορο. Αλλά όχι, δεν ήθελα να προσπαθήσω να το κάνω.”

“Ας υποθέσουμε ότι δεν είμαι άνθρωπος της επιστήμης,” του είπε ο επιθεωρητής. “Γιατί δε θέλατε;”

“Για αρχή, επειδή οι συμφωνίες με τους Αγίους οφείλουν να πληρώνονται. Αν όχι, τότε τίποτα δε δένει τον Άγιο. Έστω λοιπόν ότι έσωζα τον Χάσετ. Είναι πιθανό ο Άγιος να ερχόταν για εμένα και, πιθανότατα, θα έσωζα και το δικό μου τομάρι. Τα έχω βάλει με πολύ χειρότερους Αγίους.

“Μετά, αν δεν κατάφερνα να τον δέσω πάλι σε κάποιο αντικείμενο, ο αιμοσταγής αυτός Άγιος θα βρισκόταν μέσα στο Λάχαντρος. Δε θα θέλατε να γινόταν κάτι τέτοιο. Θα ήταν πολύ εύκολο να καταλάβει κάποιον μανιακό και να αρχίσει ένα μακελειό δίχως προηγούμενο, μιας και το μαχαίρι πια δε θα τον κρατούσε μέσα του.”

“Και τι άλλο, κύριε Μπρόντλεϋ;”

“Τι εννοείτε;”

“Είπατε: 'για αρχή'...”

“Πράγματι,” είπε ο μάγος, “έπειτα παραμένει το θέμα ότι ο κύριος Χάσετ ήταν ένας δολοφόνος. Έπαθε ακριβώς ότι προκάλεσε.”

“Μάλιστα,” είπε ο επιθεωρητής, “θα διασταυρώσουμε τα γεγονότα και θα σας ξανακαλέσουμε, αν χρειαστεί.”

 

***

 

Κατά κάποιον τρόπο ο Αύγουστος θαύμαζε άτομα όπως ο επιθεωρητής, άτομα με τόσο ανοιχτό μυαλό ώστε να θεωρούν πιθανές λύσεις που δε σχετίζονταν με το μεταφυσικό, που θεωρούσαν ότι η Πλάση διέπεται από Νόμους και όχι από Κανόνες.

Μετά από τόσα χρόνια στη δουλειά του, σίγουρα ο επιθεωρητής θα είχε δει πάμπολλες περιπτώσεις για τις οποίες δε θα υπήρχε απολύτως καμία φυσική εξήγηση, προσπαθούσε όμως απεγνωσμένα να βρει κάποια, μέχρι που, υπό την πίεση ενός κόσμου που δεχόταν την πραγματική φύση του κόσμου, αναγκαζόταν να υποκύψει και να δεχτεί το μεταφυσικό ως αιτία του εγκλήματος.

Έτσι και τώρα, είχε αντισταθεί σθεναρά, αλλά η εξήγηση που του είχε δώσει ο μάγος, η πραγματική εξήγηση, αυτομάτως έλυνε όλα τα ερωτήματά του για την υπόθεση και, κυρίως, η φύση των πληγών στο σώμα του θύματος.

Ήταν τυχερός λοιπόν που ο επιθεωρητής δεν επέμεινε περισσότερο τα γεγονότα. Το είδε στο βλέμμα του προς το τέλος της συζήτησης τους, τη βαθμιαία κατανόηση που ερχόταν με όσες πληροφορίες του παρουσίαζε.

Φυσικά και ο επιθεωρητής γνώριζε ότι ο έμπορος ακολούθησε τον Αύγουστο, μόλις εκείνος έφυγε από την ταβέρνα. Όμως δε συνέχισε τις ερωτήσεις του προς αυτή την κατεύθυνση, καθώς κατάλαβε ό,τι είχε καταλάβει και ο μάγος κατά τη διάρκεια της συνομιλίας του με τον Χάσετ.

 

Ο παχύσαρκος έμπορος ήταν πανικόβλητος μετά την αποχώρηση του μάγου. Έτρεξε έξω και τον πρόλαβε δίπλα στα κανάλια. Τον παρακάλεσε, τον ικέτευσε και τέλος τον απείλησε. “Το έχω χρησιμοποιήσει δεκάδες φορές,” είπε ασθμάνοντας στον μάγο. “Αν δεν κάνεις ότι σου λέω, μα όλους τους Αγγέλους, θα είσαι ο επόμενος! Θέλω να το ξεφορτωθώ!”

Ο Αύγουστος είχε γυρίσει και τον είχε κοιτάξει με σιχασιά. “Δεν είμαι ούτε αγοράκι, ούτε ναρκομανής,” του είπε. “Αν φοβάσαι ότι το πρεζόνι σου είχε πει σε κανά φίλο του για τα όσα παιδιά δολοφόνησες με το μαχαίρι τούτο, άρχισε να καθαρίζεις τους δρόμους από δαύτους. Αλλά μη τολμήσεις να με ξαναπλησιάσεις! Δεν πρόκειται να σε σώσω, ούτε για όλα τα λεφτά της Πλάσης!” του φώναξε.

“Θα με προδόσεις, παλιομάγε,” ούρλιαξε ο Ροβήρος Χάσετ και όρμησε να τον σφάξει, τραβώντας το ξιφίδιο από τη θήκη που έκρυβε μέσα στο παλτό του.

Ο Αύγουστος, εκπαιδευμένος για πολλά χρόνια στη μάχη με γυμνά χέρια, έκανε απλά ένα πλάγιο βήμα και, με μια γρήγορη λαβή, άρπαξε το οπλισμένο χέρι του εμπόρου και το γύρισε, μέχρι που εκείνος, τυφλωμένος από τον πόνο, άφησε το μαχαίρι να πέσει από το χέρι του.

 

Και, όταν ο έμπορος κατάλαβε τι έκανε, δεν πρόλαβε καν να ουρλιάξει. Ο αέρας γύρω από το μαχαίρι άρχισε να παραμορφώνεται, καθώς δεκάδες λεπιδοφόρα χέρια άρχισαν να υλοποιούνται και να τον κόβουν. Οι πρώτες μαχαιριές χάραξαν τα χέρια που ο έμπορος σήκωσε μπροστά από το πρόσωπό του, προσπαθώντας να προφυλαχτεί. Ύστερα ακολούθησαν μια σειρά από φονικές μαχαιριές. Ο έμπορος μούγκριζε πονεμένα, όμως ο Άγγελος του Θανάτου δεν ήρθε για να θερίσει την ψυχή του, όχι πριν ο Άγιος του μαχαιριού ολοκληρώσει την συμφωνία τους.

Και, όταν ήρθε πια η ώρα να ξεπληρώσει ο Χάσετ όλες εκείνες τις πληγές που είχε προκαλέσει ως ο 'Σφαγέας των Αμνών', ο Αύγουστος γύρισε στο πλάι και έκλεισε τα αυτιά του, καθώς ήξερε ότι το θέαμα που θα αντίκριζε και οι ήχοι που θα άκουγε θα ξεπερνούσαν τα όρια της αντοχής του. Το μυαλό του όμως δεν μπορούσε να μη δημιουργήσει τις σκηνές αυτές, καθώς οι υγροί ήχοι και τα πνιχτά βογγητά έφταναν στα αυτιά του, ενώ τα χέρια του Αγίου έκοβαν λοξές τομές κατά μήκος του σώματός του εμπόρου, τον έγδερναν ζωντανό και έκοβαν σε μικρά κομμάτια τα ζωτικά του όργανα.

 

Όταν η σφαγή τελείωσε μια άμορφη μάζα από αίμα και σάρκες ήταν απλωμένη σε ολόκληρο το πεζοδρόμιο. Κάπου στη μέση της βρισκόταν το μαχαίρι, απολύτως καθαρό από αίματα. Ο Αύγουστος επικαλέστηκε τη συμφωνία που είχε με ένα από τα πνεύματα του Αλλού και αμέσως το μαχαίρι βρέθηκε στο χέρι του.

Αυτά παθαίνεις όταν παίρνεις ένα καθαγιασμένο αντικείμενο και το φυλάς στο ράφι σου, σκέφτηκε. Αργά αλλά σταθερά, αρχίζει να παίζει με το μυαλό σου και, σύντομα, εσύ πραγματοποιείς τον σκοπό για το οποίο φτιάχτηκε...

Αυτό έπαθε και ο έμπορος. Αυτό που κουβαλούσε πάνω του ως μαγικό όπλο σύντομα γέμισε το μυαλό του με εικόνες βίας που, μαζί με τις άρρωστες ορέξεις του, τον οδήγησε στα εγκλήματά του. Και, όταν πια κατάλαβε ότι μπορεί να αποκαλυπτόταν το μυστικό του, προσπάθησε να εξαφανίσει το όργανό του εγκλήματος, έμαθε όμως ότι δεν μπορούσε παρά μόνο πληρώνοντας το τίμημα που του αναλογούσε. Και τώρα το μαχαίρι ταξίδευε προς τον Αμπντ'Οτάκ, τον Σαμάνο φίλο του από τη Σουόρ, για να το φυλάξει όπως όριζαν τα ταμπού της θερμής ηπείρου.

 

Έπρεπε να το ξέρει, σκέφτηκε ο μάγος, ενώ σκεφτόταν ξανά τον κατασφαγμένο έμπορο, όλες οι συμφωνίες πληρώνονται. Αυτός είναι και ο μοναδικός Νόμος της Πλάσης.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tattoman

Ωραίο ήταν. Προσωπικά, δεν μου αρέσει αυτό το στηλ με τους μάγους, αλλά αυτή τη φορά με τράβηξε γιατί το συνδίασες με ανθρώπινα πράγματα. Ωραία η ιστορία και ο μύθος με κράτησε μέχρι το τέλος και μου άρεσε αρκετά αν και είχε πολλούς διαλόγους. Ένα ακόμη καλό, οι διάλογοι ήταν πολύ καλοί, δεν ήταν ξεροί αλλά τους έκανες ενδιαφέροντες...μπράβο σου

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ioannis

Μου άρεσε πολύ. Καλογραμμένο, με έξυπνους διαλόγους και ωραίο τέλος.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Innerspaceman

Γενικά μου άρεσε πολύ και απο άποψη γραφής και η θεματολογία με την οποία καταπιάνεσαι και η ατμόσφαιρα. Μου θύμισε λίγο και μια ταινία του Peter Weir το Last Wave. Θα σου πρότεινα να την δείς αν δεν της έχεις δεί, άμεσα. Είναι εξαιρετική ταινία (απο τις αγαπημένες μου) και πιστεύω ότι θα σου αρέσει επίσης.

 

Κάτι όμως μου φαίνεται ότι δεν μου κάθεται καλά:

 

Μου φάνηκε σε κάποια σημεία πως αντιφάσκεις ανάμεσα στην αντιδιαστολή του ενός κόσμου και του άλλου (του Μάγου και του Επιθεωρητή ) ή ότι δεν τα εξηγείς επαρκώς ή ότι τα απλοποιείς. Γενικά με μπέρδεψες ή δεν με έπεισες σε αυτά τα σημεία. Ίσως βέβαια κάτι να μην κατάλαβα καλά αλλά δεν μου έδωσες μια πιο ξεκάθαρη εικόνα σε μερικά σημεία. Την μία εμφανίζεται ο Επιθεωρητής να μην αποδέχεται τον κόσμο του Μάγου, μετά να είναι ξαφνικά πιο ανοιχτός και μετά μας μιλάς πως δέχεται τις μεταφυσικές εξηγήσεις. Μετά μας λες πως του Μάγου του άρεσε κάπως η σκέψη του Επιθεωρητή και πως ήταν ανοιχτός (μα καλά πως ήταν ανοιχτός εφόσον είναι ενας ορθολογιστης κατα κάποιον τρόπο, ο οποίος αν θυμάμαι καλά στην αρχή είναι και αρκετά επιθετικός και ειρωνικός απέναντι στον Μάγο; )

 

Λίγο δηλαδή, για να μην τα πολυλογώ, τα μπερδεύεις και παλαντζάρει το θέμα μία απο εδώ και μία απο εκεί. Θα έπρεπε (κατα την γνώμη μου πάντα) να αντιδιαστείλεις περισσότερο τον κόσμο του Μάγου με αυτή του Επιθεωρητή. Να υπάρχει μια πιο ξεκάθαρη άποψη. Αλλά και την άποψη των δύο με αυτό που πιστεύει γενικότερα ο πολύς κόσμος κάπως τα εξισώνεις. Σαν να τα τσουβάλιασες λίγο βιαστικά όλα μαζί μου φαίνεται , και τουλάχιστον απο δική μου μεριά δεν θεωρώ πως ταιριάζει και τόσο με την ατμόσφαιρα και το όλο σενάριο. Γίνονται βέβαια κάποιες νύξεις προς την "αντίθεση" αλλά τελικά υπερισχύει αυτή η άποψη της "σύμπλευσης" νομίζω αλλά και πάλι ούτε και αυτό μου φάνηκε ξεκάθαρο.

 

Επίσης δεν μπήκαν και κάποιες ιδιαίτερες αμφιβολίες μέσα στον αναγνώστη πριν έρθει η αποκάλυψη της ιστορίας εφόσον αυτοί οι δύο κόσμο είναι τελικά αρμονικοί ή και "συγκεχυμένοι". Είναι δηλαδή λίγο "στρωτή" η υπόθεση χωρίς ιδιαίτερες ανατροπές. Αλλά οκ ίσως να το απαιτούσε και το στυλ. Ίσως να ήθελες να πεις και κάτι πάνω σε όλα αυτά που γράφω που δεν κατάλαβα. Απλά μια διαφορετική, δική μου οπτική. Αν κάτι άλλο ήθελες να πεις πάντως, δεν μου το πολυπέρασες και με μπέρδεψες. Υπερβολικά αντιφατικός μου φάνηκε αυτός ο κόσμος χωρίς τις απαραίτητες εξηγήσεις.

 

Κατα τα άλλα ήταν πολύ καλό.

 

Γενικά πάντως όσα δικά σου έχω διαβάσει μου αρέσουν πολύ, και ο τρόπος γραφής σου και τα θέματα σου . Εύγε Nihilio.

Edited by Innerspaceman

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Ευχαριστώ για τα καλά σχόλια Innerspaceman.

 

Γενικά, ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια του fantasy είναι το να προβάλεις ένα mindframe εντελώς διαφορετικό από αυτό του δικού μας κόσμου. Έτσι, το να είσαι ορθολογιστής σε έναν κόσμο όπου η μαγεία είναι κάτι το κοινώς αποδεκτό και που οι μάγοι προσφέρουν τις υπηρεσίες τους ως μισθοφόροι, είναι ένα παράδοξο που πρέπει να αντιμετωπίσεις. Εκεί ακριβώς κολλάει και το σχόλιο για τον "Ανοιχτό σε νέες ιδέες" επιθεωρητή, να τονίσει τη διαφορετική νοοτροπία του κόσμου εκείνου από τον δικό μας.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Ενδιαφέρον το πάντρεμα της αστυνομικής ιστορίας με τη μαγεία.

 

Γενικά μου αρέσουν πολύ τα μαγικά αντικείμενα και όλη η σχετική ατμόσφαιρα που δημιουργείται όταν υπό κάποιες συνθήκες ενεργοποιείται η μαγεία του αντικειμένου, οπότε κι εδώ μου άρεσαν οι εξηγήσεις γι αυτό που συνέβη.

Πολύ ωραία η ιδέα του Αγίου που έχει δεθεί με το μαχαίρι.

Επίσης γενικά μου αρέσει ο τρόπος που υπάρχει συχνά στις ιστορίες σου ένα είδος συμμετρίας και ανταποδοτικότητας. Αρχίζω να το διακρίνω σαν έναν από τους κεντρικούς άξονες που σε ενδιαφέρουν να αναπτύσσεις.

 

Από τον τρόπο που είναι γραμμένο το κείμενο, μοιάζει να αποτελεί ένα ακόμα περιστατικό από τη ζωή του Αύγουστου Μπρόντλεϋ. Π.χ. βλέπουμε ελάχιστες περιγραφές του μέρους ή του ίδιου αλλά υπάρχει η στιχομυθία

“Θα πίστευα ότι η τελευταία φορά που συναντηθήκαμε θα σας είχε αλλάξει τις απόψεις,” σχολίασε ήρεμα ο Αύγουστος, ενώ έκατσε απέναντι από τον επιθεωρητή, χωρίς εκείνος να του έχει επιτρέψει κάτι τέτοιο.

“Οι υστερίες μιας κυράτσας, όσα λεφτά κι αν έχει βγάλει ο σύζυγός της, δεν πρόκειται να με πείσουν ότι κάποιο δαιμονικό ον διέπραξε το φόνο εκείνο, ούτε ότι είναι σύμπτωση το ότι ο τότε ύποπτος ξαναβρίσκεται εδώ για μία ακόμα βάναυση δολοφονία.”

που την ερμηνεύω ως αναφορά σε προηγούμενη υπόθεση.

ή

O Αύγουστος επικαλέστηκε τη συμφωνία που είχε με ένα από τα πνεύματα του Αλλού...

που δίνει την εντύπωση ότι αυτό είναι κάτι γνωστό και ότι δε χρειάζεται περισσότερες εξηγήσεις.

Έτσι κατά κάποιον τρόπο φαντάζομαι το μάγο σαν ήρωα σε μια σειρά επεισοδίων από τα οποία μάλιστα βγαίνει εύκολα κερδισμένος. Όλη αυτή η άνεση πάνω του με έκανε να αποστασιοποιηθώ κάπως και να μην έχω ιδιαίτερη αγωνία για τη μοίρα του. Ήμουνα σίγουρη πως όλα θα του πήγαιναν καλά.

 

Δεν μου άρεσαν και πολύ (σαν γραφή όχι σαν υπόθεση) οι τελευταίες παράγραφοι. Ενώ εδώ βρίσκεται η ουσία της ιστορίας, τις ξεπετάς πολύ βιαστικά με αποτέλεσμα να μένω λίγο με την απορία: αφού φαίνεται πως το θύμα είχε κάνει πολλούς φόνους με το μαχαίρι. Γιατί ξαφνικά να αισθανθεί τώρα ότι μπορεί να αποκαλυφθεί;

Επίσης, η φράση "άρρωστες ορέξεις" δίνει ξαφνικά μια παράξενη ηθικοπλαστική χροιά στο τέλος του κειμένου και μου χτύπησε λίγο άσχημα.

Αντίθετα, μου άρεσε πολύ η τελευταία φράση "Όλες οι συμφωνίες..." όπου γίνεται και η αναφορά στη λέξη Νόμος σε αντιδιαστολή με τον Κανόνα που έχεις αναφέρει παραπάνω. Πολύ καλό επίσης το σημείο που σκέφτεται ο μάγος για τις απόψεις του επιθεωρητή.

Share this post


Link to post
Share on other sites
KELAINO

Γιούπι!!! Νουαροφανταζοβουντούουνννν!

 

Αρχίζει πολύ ωραία, εκείνη η σκηνή στην ταβέρνα είναι πολύ καλή.

Μετά όμως ακολουθεί ο διάλογος στο τμήμα, ο οποίος καταλαμβάνει δυσανάλογα μεγάλο κομμάτι, για ένα διήγημα τετοιου μεγέθους.

Προσωπικά θα ήθελα περισσότερη δράση, ή τουλάχιστον πιο απλωμένη μέσα στο κείμενο. Ίσως με μικρά εμβόλιμα φλασμπάκ λέω εγώ τώρα.

Επίσης ο μάγος, αν και τρομερά ενδιαφέρον χαρακτήρας, παραείναι άνετος. Και, εκτός από ένα σημείο που χάνει την ψυχραιμία του και φωνάζει στον έμπορο, παραμένει ανέκφραστος, σαν τον Ρίτσαρντ Γκηρ ένα πράμα.

 

Οι πληροφορίες σε αυτήν την ενότητα

Κατά κάποιον τρόπο ο Αύγουστος θαύμαζε άτομα όπως ο επιθεωρητής, άτομα με τόσο ανοιχτό μυαλό ώστε να θεωρούν πιθανές λύσεις που δε σχετίζονταν με το μεταφυσικό, που θεωρούσαν ότι η Πλάση διέπεται από Νόμους και όχι από Κανόνες...

Φυσικά και ο επιθεωρητής γνώριζε ότι ο έμπορος ακολούθησε τον Αύγουστο, μόλις εκείνος έφυγε από την ταβέρνα. Όμως δε συνέχισε τις ερωτήσεις του προς αυτή την κατεύθυνση, καθώς κατάλαβε ό,τι είχε καταλάβει και ο μάγος κατά τη διάρκεια της συνομιλίας του με τον Χάσετ.

 

 

αν υπάρχει τρόπος, θα μπορούσαν να δοθούν πιο έμμεσα;

 

Γενικά ήταν μια ευχάριστη έκπληξη αυτού του σαββατιάτικου απογεύματος. Έχεις κι άλλες ιστορίες με τον Αύγουστο (ενδιαφέροντα ονόματα BTW)?

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Αύγουστος Μπρόντλεϋ:

Το φλεγόμενο στέμμα

Ο λύκος

Και ένα παλιό Write-off

 

 

Υπάρχει και το Ιερό της Γνώσης, που είναι στον ίδιο κόσμο και κάποια στιγμή θα γίνει κομμάτι βιβλίου, καθώς και ένα βιβλίο με αυτόν ήρωα που διορθώνω εδώ και ποοοολύ καιρό.

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

ωραία ιστορία με καλό τέλος :D

γενικά το πάντρευμα φαντασίας/αστυνομικής λογοτεχνειάς μου αρέσε και μένα πάρα πολύ.

Σίγουρα μέχρι αύριο θα διαβάσω και τις υπόλοιπες ιστορίες.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

ωραία ιστορία με καλό τέλος :D

γενικά το πάντρευμα φαντασίας/αστυνομικής λογοτεχνειάς μου αρέσε και μένα πάρα πολύ.

Σίγουρα μέχρι αύριο θα διαβάσω και τις υπόλοιπες ιστορίες.

Ευχαριστώ για τα καλά σχόλια.

Share this post


Link to post
Share on other sites
alearg

Καλησπέρα,

 

Στις πολεμικές τέχνες λένε πως τον αντίπαλο τον καταλαβαίνεις με το πού θ' αγγίξεις απλώς το σώμα του. Έτσι λειτουργεί και το κείμενό σου, απ' τις πρώτες κιόλας λέξεις καταλαβαίνει ο αναγνώστης πως και καλό ταξίδι θα κάνει και ευχαριστημένος θα γυρίσει πίσω. Συμφωνώ με τον innerspaceman πως σε μερικά σημεία ίσως και να ακροβατεί κάπως το νόημα (ειδικά στο τέλος, που παρατηρεί και η tiessa) για να βγει η ιστορία, αλλά μπορεί και να ήταν ιδέα μου.

 

Αν καταλαβαίνω καλά, πρέπει να έχω χάσει επεισόδια. Είναι κάποιος γνωστός ήρωάς σου αυτός; Αν ναι, πολύ ωραία, γιατί έτσι απομονωμένο όπως το διάβασα το κείμενο έμεινα μ' ένα αίσθημα ανικανοποιήτου. Πού βρίσκομαι; Τι είναι εκεί πέρα; Ποιοί είναι όλοι αυτοί; κλπ, κλπ.

 

Με ευχαρίστηση θα διάβαζα κάτι εκτενέστερο.

 

Χαιρετισμούς

Share this post


Link to post
Share on other sites
helena

μου αρεσαν πολυ τα ονοματα που διαλεξες, ακουγονται αριστοκρατικα, επιβλητικα.

η ιστορια μου θυμισε στο στυλ παλια αγαπημενα βιβλια.

 

 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Αν καταλαβαίνω καλά, πρέπει να έχω χάσει επεισόδια. Είναι κάποιος γνωστός ήρωάς σου αυτός; Αν ναι, πολύ ωραία, γιατί έτσι απομονωμένο όπως το διάβασα το κείμενο έμεινα μ' ένα αίσθημα ανικανοποιήτου. Πού βρίσκομαι; Τι είναι εκεί πέρα; Ποιοί είναι όλοι αυτοί; κλπ, κλπ.

 

Με ευχαρίστηση θα διάβαζα κάτι εκτενέστερο.

Χαίρομαι που σου άρεσε το κείμενο.

 

Ναι, είναι reoccuring χαρακτήρας μου, έχω σηκώσει και άλλες ιστορίες με τον ίδιο ήρωα στο φόρουμ και τώρα διορθώνω και ένα βιβλίο με την αφεντομουτσουνάρα του για πρωταγωνιστή. Λίγο πιο πάνω έχω και link προς τις ιστορίες που έχω σηκώσει εδώ.

 

helena, σε κάποιον βαθμό θέλω να θυμίζουν παλιό Sword & Sorcery με ένα γοτθικό twist οι ιστορίες αυτές (εγώ το λέω για πλάκα το ύφος Pistol & Occultism) οπότε χαίρομαι που βρήκες κάτι τέτοιο στο κείμενο

Share this post


Link to post
Share on other sites
helena

Ναι, πιστευω πως το πετυχες αυτο που ηθελες.

Κι αυτο το παντρεμα της αστυνομικης λογοτεχνιας με αυτη του φανταστικου ηταν πολυ καλο.

Αν καταλαβαίνω καλά, πρέπει να έχω χάσει επεισόδια. Είναι κάποιος γνωστός ήρωάς σου αυτός; Αν ναι, πολύ ωραία, γιατί έτσι απομονωμένο όπως το διάβασα το κείμενο έμεινα μ' ένα αίσθημα ανικανοποιήτου. Πού βρίσκομαι; Τι είναι εκεί πέρα; Ποιοί είναι όλοι αυτοί; κλπ, κλπ.

 

Με ευχαρίστηση θα διάβαζα κάτι εκτενέστερο.

Χαίρομαι που σου άρεσε το κείμενο.

 

Ναι, είναι reoccuring χαρακτήρας μου, έχω σηκώσει και άλλες ιστορίες με τον ίδιο ήρωα στο φόρουμ και τώρα διορθώνω και ένα βιβλίο με την αφεντομουτσουνάρα του για πρωταγωνιστή. Λίγο πιο πάνω έχω και link προς τις ιστορίες που έχω σηκώσει εδώ.

 

helena, σε κάποιον βαθμό θέλω να θυμίζουν παλιό Sword & Sorcery με ένα γοτθικό twist οι ιστορίες αυτές (εγώ το λέω για πλάκα το ύφος Pistol & Occultism) οπότε χαίρομαι που βρήκες κάτι τέτοιο στο κείμενο

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..