Jump to content
Sign in to follow this  
Tattoman

Μανούλα σ'αγαπώ

Recommended Posts

Tattoman

«Μανούλα σ’αγαπώ»

 

 

 

Το χρυσόξανθο αγοράκι ξεπρόβαλε δειλά δειλά στο σαλόνι. Είχε τα χέρια κριμένα πίσω του ως ένδειξη αμηχανίας και την έκφραση του προσώπου του χαρακτήριζε ένα δήγμα αφέλειας και πονηριάς συνάμα. Ακριβώς το ύφος που αποκτούν τα παιδιά όταν έχουν κάνει κάποια σκανταλιά.

 

Ήταν μετά βίας πέντε χρονών και το πλούσιο τρίχωμα των μαλλιών του έπεφτε ανέμελα στο πρόσωπό του σαν άχυρα. Όμοια με πευκοβελόνες. Έμοιαζε ευτυχισμένο και γεμάτο ψυχική ενέργεια.

 

Η μητέρα του σιδέρωνε μπροστά από την τηλεόραση, καθισμένη στον καναπέ. Έδειχνε κουρασμένη από τις υποχρεώσεις της καθημερινότητας. Φύσαγε και ξεφύσαγε.

 

«Μαμά…» την πλησίασε αργά. Η μητέρα του τον αγνόησε.

 

«Έ, μαμά!»

 

«Τι θες;» φώναξε.

 

Το αγοράκι δάγκωσε το κάτω χείλος του, και το μάτωσε μέσα στην νευρικότητα του.

 

«Εεε…έκανα μια ζημιά» ψιθύρισε σιγανά.

 

Το δολοφονικό βλέμμα της μητέρας καρφώθηκε πάνω του απειλητικά.

 

«Τι ζημιά;» η φωνή της ήταν σχεδόν υστερική. Το αγοράκι δεν απάντησε.

 

«Σε ρώτησα κάτι!» ύψωσε την φωνή της ακόμα περισσότερο.

 

«Ζω…ζωγράφισα κάτι πάνω στο σεντόνι μου.»

 

Η μητέρα πέταξε κάτω το σίδερο και το πλησίασε γέρνοντας το κορμί της απειλητικά προς τα πάνω του. Τον τρόμαξε. Το πρόσωπο της παραμορφώθηκε από την οργή που ανάβλυζε μέσα της.

 

«Με τι;»

 

«Με το κραγιόν σου, μαμά ζωγραφίζει τόσο ωραία, πρέπει να το δεις, έλα γρήγορα…» είπε το παιδάκι γεμάτο προσμονή.

 

«Με το κραγιόν μου; Το κραγιόν ΜΟΥ;» Η μητέρα άρπαξε το παιδάκι από τα μαλλιά του και το σήκωσε επάνω. Μια παιδική τσιρίδα αντήχησε ανατριχιαστικά στο σαλόνι και ένας χείμαρρος από δάκρυα πλημμύρισαν τα μάγουλά του.

 

Άρχισε να τον χτυπά αλύπητα σε όλο του το σώμα. Στο κάθε χτύπημα αντικατοπτρίζονταν ο θυμός της. Τα μάτια της γυάλιζαν θαμπωμένα, γεμάτα μίσος. Το παιδάκι ανήμπορο να αντιδράσει, το μόνο που ήταν σε θέση να κάνει ήταν να προφέρει ένα νωθρό «Μαμά σταμάτα» Μετά βούλιαζε και πάλι σε λυγμούς. Η μητέρα δεν σταμάτησε θολωμένη, μόνο όταν η αδύναμη φωνούλα του παιδιού εξασθένησε και τελικά έσβησε για πάντα.

 

Η μητέρα κοίταξε το παιδί της στα μάτια. Κλειστά και πληγωμένα, πληγωμένα από τα ίδια της τα χέρια.

 

«Μωρό μου… μωρό μου άνοιξε τα ματάκια σου…» η φωνή της σταμάτησε απότομα από έναν πνιχτό λυγμό. Έσκυψε μπροστά και ξάπλωσε πάνω στο παιδί της.

 

Σε λίγο σηκώθηκε και περπάτησε μέχρι το δωμάτιο του γιου της. Άνοιξε την πόρτα έτοιμη να καταρρεύσει και κοίταξε το σεντόνι.

 

Πάνω στο λευκό ύφασμα, με κατακόκκινο χρώμα ήταν γραμμένες μόνο δυο λέξεις…

 

 

 

…Μανούλα σ’αγαπώ…

Edited by Tattoman

Share this post


Link to post
Share on other sites
Kafka

Ωραίο, αν και μακάβριο τελείως, και υπερβολικό (υποθέτω οτι αυτή ήταν η πρόθεσή σου όμως).

Προσωπικά το βρήκα πολύ άγριο, η μητέρα παρουσιάστηκε σαν κάποιο φοβερό τέρας, και αυτό μου θύμισε τη θυμωμένη μητέρα που όλοι μας έχουμε δει στα παιδικά χρόνια, νοιώθοντας μεγάλη απειλή.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Lady Nina

Ωραίο, αν και μακάβριο τελείως, και υπερβολικό (υποθέτω οτι αυτή ήταν η πρόθεσή σου όμως).

Προσωπικά το βρήκα πολύ άγριο, η μητέρα παρουσιάστηκε σαν κάποιο φοβερό τέρας, και αυτό μου θύμισε τη θυμωμένη μητέρα που όλοι μας έχουμε δει στα παιδικά χρόνια, νοιώθοντας μεγάλη απειλή.

Καθόλου υπερβολικό, μπορώ να σε διαβεβαιώσω. Ο Τατού μας διηγείται εδώ μια πέρα ως πέρα αληθινή ιστορία. Κάπου είχα διαβάσει τελευταία γι'αυτό το περιστατικό, αλλά δε θυμάμαι πού. Όταν το βρω, θα παραθέσω link.

 

Τατού, ωραία το έδωσες. :) Εντάξει, υπάρχουν κάποια μικροορθογραφικά, κάποιες προτάσεις είναι (ίσως) πιο κοφτές από ότι θα χρειαζόταν, αλλά βελτιώνεσαι. Μπράβο!!

 

Υ.Γ.: Αγριεύτηκα πάντως! :tongue:

Share this post


Link to post
Share on other sites
KELAINO

Χαχαχ, η "Καρδιά της Μάνας" από την ανάποδη. Τέτοιο χρυσόξανθο παιδί-θαύμα που να γράφει ήδη από τα πέντε του και το σκότωσε η κακούργα;

(Κατά βάθος δεν είμαστε ούτε τέρατα, ούτε αγίες, απλά άνθρωποι...)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Lady Nina

Χμμμ... Τελικά δεν το είχα διαβάσει στα νέα, αλλά στο facebook ή κάποιος θα μου το έστειλε με email. Μπορεί να μην είναι πραγματική δηλαδή, αλλά η original ιστορία πάντως είναι αυτή.

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tattoman

ναι είναι απότομο. Το παράξενο είναι οτι δεν στέκει η ιστορία οπότε ήταν δύσκολο να την φτιάξω καλή. Απλά το έγραψα...ευχαριστώ για τον χρόνο σας!!!

Share this post


Link to post
Share on other sites
lizbeth_covenant

Μου φάνηκε πολύ υπερβολικό το όλο σκηνικό...

 

Καταρχήν δε στέκει καν σαν ιστορια! Το παιδάκι έγραψε μανούλα σ'αγαπώ, και αυτό δείχνει ότι ειχε πολλή καλή σχέση με τη μητέρα του για να έχει τόση λατρεία προς το πρόσωπό της.

Δηλαδή αυτή η μητέρα δεν είχε ξανα κακοποιήσει το παιδί της; Δε νομίζω... Ξαφνικά δλδ έφτασε σε τόσο τραγικό επίπεδο;

 

Απ'ότι κατάλαβα εμπνεύστηκες απο την "πραγματική ιστορία". Αμφιβάλλω αν είναι όντως πραγματική... Αλλά εντάξει αφού σε άγγιξε καλά έκανες. Είναι καλό και σημαντικό να είμαστε ευαίσθητοι με θέματα που αφορούν τα παιδάκια. Αλλά αυτό μου κάνει κομματάκι μελό... Σόρι κιόλας...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Lady Nina

Καταρχήν δε στέκει καν σαν ιστορια! Το παιδάκι έγραψε μανούλα σ'αγαπώ, και αυτό δείχνει ότι ειχε πολλή καλή σχέση με τη μητέρα του για να έχει τόση λατρεία προς το πρόσωπό της.

Δηλαδή αυτή η μητέρα δεν είχε ξανα κακοποιήσει το παιδί της; Δε νομίζω... Ξαφνικά δλδ έφτασε σε τόσο τραγικό επίπεδο;

Χμμμ... Εδώ θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω... (Και συγγνώμη για το σπαμ, Γιώργο!)

 

Μάλλον έχουμε ξεχάσει πώς νιώθαμε ως πεντάχρονα. Λογικό μου φαίνεται. Αν μάλιστα δεν έχουμε εμπειρία ως μητέρες ή από κάποιο μικρό αδερφάκι, ακόμα περισσότερο.

 

Ωστόσο, τα παιδιά πάντα νιώθουν αγάπη για τους γονείς τους, τους βλέπουν σαν θεούς τους όταν είναι μικρά. Γι'αυτό ίσως και επαναστατούν τόσο στην εφηβεία, όταν ανοίγουν τα μάτια και τους απομυθοποιούν. Από ίδια πείρα (διότι ο αδερφός μου είναι πέντε χρόνια μικρότερος από μένα) ξέρω με τί άδολο τρόπο λατρεύουν τα πεντάχρονα. Είναι σαν τα σκυλάκια: ό,τι και να τους κάνεις, όσο και να τα δείρεις (προς Θεού, με καμία δύναμη δεν είμαι υπέρ αυτού!) θα συνεχίσουν να σε λατρεύουν. Έτσι και το παιδάκι της ιστορίας μας!

 

Όσον αφορά τον ξυλοδαρμό του παιδιού μέχρι θανάτου, υποθέτω πως δεν υπάρχει ένσταση σχετικά με αυτό. Όλοι γνωρίζουμε πως τέτοια περιστατικά - πολύ δυστυχώς! - συμβαίνουν...

 

Και μια υποσημείωση για την ιστορία: το αρχικό κείμενο διαδόθηκε ως μέρος της εκστρατείας κατά της βίας που ασκείται ενάντια στα παιδιά.

Share this post


Link to post
Share on other sites
odesseo

Η "original" ιστορία είναι από μόνη της, κατά τη γνώμη μου, ένα φλασάκι τρόμου. Αν μάλιστα έπρεπε να το χαρακτηρίσω ειδικότερα, θα το έλεγα φλασάκι τρόμου για ευαίσθητους (ή ανυποψίαστους) αναγνώστες. Οπωσδήποτε είναι από τα αναγνώσματα που θα έκαναν ένα παιδάκι ή μια έγκυο να χάσουν τον ύπνο τους. Το κακό, κατά τη γνώμη μου πάλι, με τέτοιου είδους αναγνώσματα είναι ότι υποβάλλονται ως πραγματικές ιστορίες, όπως εκείνα τα παλιά chain letters (που σου έριχναν κάτω από την πόρτα κι έπρεπε να τα αντιγράψεις τουλάχιστον τρεις φορές και να τα στείλεις σε αντίστοιχο αριθμό ατόμων, για να έχεις τη χάρη του Αγίου Νεκταρίου, διαφορετικά θα χάσεις τη δουλειά σου, το αμάξι σου ή το παιδί σου), ή τα emails με την "πραγματική" ιστορία για τον τύπο που πήγε στο μπαρ, γνώρισε μια κοπέλα, ήπιαν μαζί, κατέληξαν σπίτι του και το πρωί βρέθηκε γυμνός στην μπανιέρα του με μια ουλή στη μέση και με ένα νεφρό λιγότερο. Βρίσκω κάπως άνοστες και εύκολες τέτοιες ιστορίες, γιατί νιώθω ότι, ενώ δεν προσφέρουν καμιά αναγνωστική (ή άλλη αισθητική) απόλαυση, κλέβουν μια συναισθηματική αντίδραση, όπως οι εύκολες βωμολοχίες της επιθεώρησης.

Είναι ενδιαφέρον πάντως, Γιώργο, ότι εμπνεύστηκες από μια τέτοια ιστορία και προσπάθησες να την αποδώσεις με τη δική σου σκηνοθετική ματιά. Διαβάζω την ιστορία σου σαν σενάριο με ενσωματωμένο ένα σύνολο σκηνοθετικών οδηγιών προς τους ηθοποιούς που θα ενσάρκωναν τη μάνα και το παιδί σε ένα μικρό φιλμάκι. Αν έφτιαχνες ένα φιλμάκι και χρησιμοποιούσες ακριβώς αυτές τις σκηνοθετικές λεπτομέρειες, πιστεύω ότι θα το απολάμβανα οπωσδήποτε περισσότερο.

Edited by odesseo

Share this post


Link to post
Share on other sites
Oceanborn

Βασικά δε ξέρω αν είναι deja vu, αλλά έγω αυτό κάπου το έχω ξαναδιαβάσει... Σε κάθε περίπτωση είναι τόσο φρικτό σαν θέμα που μου προκαλεί ανατριχίλα. Σίγουρα πρόκειται για ωμό τρόμο. Και το χειρότερο απ όλα, είναι ότι έχουμε μια αληθινή ιστορία. Τέτοια γεγονότα συμβαίνουν καθημερινά.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tattoman

Lizbeth.... τομ είπα ακριβώς πάνω από εσένα πως η ιστορία δεν στέκει. Εδώ, βέβαια έτσι όπως το είπε και η Lady Nina , τέτοια περιστατικά συμβαίνουν γύρω μας. Όχι συχνά βέβαια. Το ξέρω πως για δουλεμένη και ολολκηρωμένη ιστορία δεν κάνει. Απλά όταν μου έιπαν αυτήν την ιστορία ανατρίχιασα. Με το που γύρισα από το σχολείο άρχισα να την γράφω. Αυτό πιστεύω και ελπίζω να σας μετέδωσα. Ο σκοπός μου δεν ήταν εξ αρχής να παρουσιάσω κάτι το "ώρημο" σε δουλειά.

(Thanks Nina)-

Edited by Tattoman

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Το ζόρικο σ' αυτή την ιστορία είναι πως ακόμα κι αν δεν είναι αληθινή στις λεπτομέρειες, θα μπορούσε να είναι.

Τα παιδάκια αγαπάνε τη μαμά τους, ακόμα και αν αυτή τους φέρεται άσχημα και επικίνδυνα.

Γι αυτό είναι και τόσο ανατριχιαστική.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Oceanborn

Το ζόρικο σ' αυτή την ιστορία είναι πως ακόμα κι αν δεν είναι αληθινή στις λεπτομέρειες, θα μπορούσε να είναι.

Τα παιδάκια αγαπάνε τη μαμά τους, ακόμα και αν αυτή τους φέρεται άσχημα και επικίνδυνα.

Γι αυτό είναι και τόσο ανατριχιαστική.

 

Συν ότι ορισμένες συμπεριφορές (που μάλλον προέρχονται απο σχιζοφρένεια εν τέλει) μπερδεύουν το παιδί ακόμα περισσότερο. Παραδειγμα έχει παρατηρηθεί ότι ορισμένοι γονείς χτυπάνε τα παιδιά τους και τους λένε ότι το κάνουν "Για το καλό τους" ή "γιατί τ αγαπούν". Φυσικά με το χτυπάνε, εννοώ κακοποιούν.

Share this post


Link to post
Share on other sites
lizbeth_covenant

Οκ τι να πω μπορεί να έχω ξεχάσει πως φέρονται τα πεντάχρονα ακόμα και σε τέτοιες καταστάσεις. Είχα την εντύπωση ότι θα αισθάνονται φόβο, ειδικά όταν πιστεύουν ότι έχουν κάνει κάποια σκανταλιά!

 

Τέλος πάντων, εγώ δεν είπα ότι δεν συμβαίνουν τέτοια περιστατικά! Απλά αυτός ο φόνος της εξαγριωμένης μάνας σε συνδυασμό με το μανούλα σ'αγαπώ, εμένα μου έκανε κάπως υπερβολικό... Σα να γράφτηκε για να συγκινήσει(προφανώς όχι απο εσενα Τατου, μιλάω για την αρχική ιστορία!).

Share this post


Link to post
Share on other sites
Lady Nina

Η "original" ιστορία είναι από μόνη της, κατά τη γνώμη μου, ένα φλασάκι τρόμου. Αν μάλιστα έπρεπε να το χαρακτηρίσω ειδικότερα, θα το έλεγα φλασάκι τρόμου για ευαίσθητους (ή ανυποψίαστους) αναγνώστες. Οπωσδήποτε είναι από τα αναγνώσματα που θα έκαναν ένα παιδάκι ή μια έγκυο να χάσουν τον ύπνο τους. Το κακό, κατά τη γνώμη μου πάλι, με τέτοιου είδους αναγνώσματα είναι ότι υποβάλλονται ως πραγματικές ιστορίες, όπως εκείνα τα παλιά chain letters (που σου έριχναν κάτω από την πόρτα κι έπρεπε να τα αντιγράψεις τουλάχιστον τρεις φορές και να τα στείλεις σε αντίστοιχο αριθμό ατόμων, για να έχεις τη χάρη του Αγίου Νεκταρίου, διαφορετικά θα χάσεις τη δουλειά σου, το αμάξι σου ή το παιδί σου), ή τα emails με την "πραγματική" ιστορία για τον τύπο που πήγε στο μπαρ, γνώρισε μια κοπέλα, ήπιαν μαζί, κατέληξαν σπίτι του και το πρωί βρέθηκε γυμνός στην μπανιέρα του με μια ουλή στη μέση και με ένα νεφρό λιγότερο. Βρίσκω κάπως άνοστες και εύκολες τέτοιες ιστορίες, γιατί νιώθω ότι, ενώ δεν προσφέρουν καμιά αναγνωστική (ή άλλη αισθητική) απόλαυση, κλέβουν μια συναισθηματική αντίδραση, όπως οι εύκολες βωμολοχίες της επιθεώρησης.

Θα συμφωνήσω σε όλα τα παραπάνω που λες, δεν έχεις άδικο. Κάπως έτσι προκύπτουν και οι λεγόμενοι αστικοί μύθοι, υποθέτω.

 

Virginia, δεν είναι απαραίτητα αληθινή αυτή η ιστορία - εύχομαι να μην είναι! Ωστόσο, δυστυχώς, συμβαίνουν τέτοια περιστατικά, πολύ πιο συχνά απ'ότι μαθεύεται σε εμάς.

 

Δεν έχει τύχει να γνωρίσω προσωπικά κάποιο θύμα, αλλά αυτό δε σημαίνει κάτι. Πολλοί κακοποιούνται και το κρύβουν, γιατί ντρέπονται για την κακοποίησή τους. Θεωρούν πως για κάποιο λόγο αυτοί το προκαλούν. (Χμμ... Μου δώσατε μια ιδέα για διήγημα.)

 

Λίνα, πράγματι, αυτό το κειμενάκι γράφτηκε - πιστεύω - για να συγκινήσει, να εντυπωσιάσει. Μην ξεχνάτε τα πλαίσια στα οποία διαδόθηκε. Σκοπός του είναι να αφυπνίσει τον κόσμο σε σχέση με τη βία κατά των παιδιών. Κατά τη γνώμη μου, πέτυχε το σκοπό του. Κρίνοντας από τον Γιώργο (παρακαλώ, κανένα πρόβλημα!) που συγκινήθηκε τόσο ώστε να γράψει από μια άλλη σκοπιά την ιστορία. Κρίνοντας από όλους εμάς που συζητάμε εδώ. Κρίνοντας από όλους αυτούς που διαβάζουν την ιστορία και τα σχόλια από κάτω. Και αυτό είναι τουλάχιστον ελπιδοφόρο! :)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..