Jump to content

"Αργεί να βραδυάσει στον Σμίγκαλ"


Recommended Posts

Όνομα Συγγραφέα: Babis42

Είδος: Επιστημονική Φαντασία

Βία; Όχι

Σεξ; Όχι

Αριθμός Λέξεων:3130 περιπου

Αυτοτελής; Ναι, μέρος 1ο

Σχόλια: Είναι η πρώτη φορά που προσπαθώ να γράψω κάτι.Είναι ανολοκλήρωτο και χωρις διορθωσεις. Ελπίζω στα ειλικρινή σχόλια σας!

 

 

Μέρος – 1ο -

 

 

 

 

Ένας Πολίτης στις υπηρεσίες του Κράτους

 

 

 

 

Ένας οξύς και επίπονα διαπεραστικός ήχος άρχισε να τρυπάει το μυαλό μου. Εκνευριστικός αλλά και τόσο γνώριμος. Έπρεπε να ξυπνήσω όσο το δυνατόν γρηγορότερα και να πάω μπροστά στην οθόνη του τερματικού μου, αλλιώς αυτός ο καταραμένος ήχος μπορούσε να με τρελλάνει.

 

 

 

 

Σαν να με είχαν δαγκώσει 1000 μεταλλαγμένες σφήκες του Δία, πετάχτηκα απο το κρεβάτι προσπαθώντας να κρατήσω το στόμα μου κλειστό ώστε να μην βρίσω και τα μάτια μου ανοιχτά έτοιμα για τον ημερήσιό μου έλεγχο.

 

 

 

 

Ευτυχώς ο υπολογιστής αυτή τη φορά βρέθηκε κοντά στο κρεβάτι μου. Συνήθως τα βράδυα προσπαθώ να τον καταστρέψω και τον εκσφενδονίζω σε διάφορα σημεία του μικρού μου δωματίου.Δεν ξεχνάω φυσικά το γεγονός ότι τα τερματικά του Κράτους δεν καταστρέφονται, απλά έτσι εκδηλώνω την επαναστατική μου φύση.

 

 

 

 

Στάθηκα μπροστά στην οθόνη. Ο ήχος που τριβέλιζε τα μηνίγκια μου επιτέλους σταμάτησε. Αν μη τι άλλο ήταν μια στιγμιαία ηδονή. Η σιωπή. Απο τις λίγες απολαύσεις που μας έχουν πλέον απομείνει και δεν είναι απαγορευμένη απο το Κράτος. Αλλά είναι τόσο λίγες αυτές οι στιγμές...

 

 

 

 

“Πολίτη ΧΤ10071969 Κλάση Γ' Επίπεδο Ε'. Το Κράτος σου εύχεται καλή ημέρα. Σήμερα είναι η 39200η ημέρα απο τη γέννηση του Πεφωτισμένου Προέδρου μας. Ό τεχνητός μας ήλιος θα ανατείλει σήμερα και θα λειτουργήσει μέχρι και την 39300 ημέρα. Παρακαλώ στάσου μπροστά στην οθόνη του τερματικού σου, κοίτα ευθεία στην επιλογή Οπτικής Αναγνώρισης Πολίτη και αναφέρσου. Το Σύμπαν να ευλογεί το Κράτος μας και τον Πεφωτισμένο Προέδρό μας.”

 

 

 

 

Μπλα, μπλα, μπλα σκέφθηκα απο μέσα μου. Τα ίδια και τα ιδια. Έπρεπε όμως να αναφερθώ. Δεν είχα καμμία διάθεση να βρεθώ αντιμέτωπος με την Υπηρεσία Δίωξης Αντιρρησιών του Κράτους και των σιχαμερών Γλόνκτον που επέβαλαν την τάξη σε όσους παρανομούσαν.

 

 

 

 

Παλιά, είχα διαβάσει σε μια παράνομη επαναστατική ταμπλέτα που είχε έρθει τυχαία στα χέρια μου, ότι αυτοί που πέφτουν στα νύχια των Γκλόνκτον “εξαφανίζονται” και σαπίζουν μέχρι τον τερματισμό τους σε υπόγειες σύραγγες κάποιων μεταλλαγμένων περιοχών του Πλανήτη Γή. Κατάλοιπα του πολέμου μεταξύ Ανθρώπων και Σμιγκάλνιτς. Άτυχοι φουκαράδες.......

 

 

 

 

“Πολίτης ΧΤ10071969 Κλάση Γ' Επίπεδο Ε'. Αναφέρω ότι όλα είναι καλά. Είμαι στην υπηρεσία του Κράτους και του Πεφωτισμένου Προέδρου μας. Δεν έχει πέσει στην αντίληψή μου παράνομη δραστηριότητα άλλου Πολίτη και δεσμεύομαι οτι αν υποπέσει κάτι θα το αναφέρω στις αρμόδιες Αρχές του Κράτους. Τέλος αναφοράς. “

 

 

 

 

Η οθόνη του τερματικού έσβησε. Επιτέλους τελείωσε το μικρό καθημερινό ιεροτελεστικό μου βασανιστήριο. Για τώρα. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε το Κράτος θα θελήσει να σε ξανα ελέγξει. Αν θα θελήσουν οι Κρατικοί Λειτουργοί να εισβάλουν στον μικροκοσμό σου όχι μέσω των τερματικών, αλλά κατ' ιδίαν και αυτοπροσώπως.

 

 

Είναι λίγο ειρωνικό αυτό το “αυτοπροσώπως” μιας και κανείς δεν έχει δεί ποτέ το πρόσωπό τους. Καλυμμένοι πάντα πίσω απο πυκνό ενεργειακό πέπλο και μέσα απο τις μαύρες στολές και τα περίεργα κράνη που φορούν, βλέπουν τα πάντα, δεν μιλούν ποτέ και δεν βλέπει ποτέ κανείς πως είναι.

 

 

Κάποιοι πιστεύουν οτι δεν είναι Σμιγκάλνιτς. Αυτοί άλλωστε συγκροτούν κυρίως τα Στρατιωτικά Σώματα του Κράτους, άσε που είναι και πολύ ψηλότεροι. Άνθωποι δεν είναι σίγουρα. Μετά τον Μέγα Πόλεμο και την ήττα μας στη Γη έχουμε μείνει λιγοι και είμαστε όλοι απλοί Πολίτες Κλάσης Γ. Δεν υπάρχει χώρος για θέση Κρατικού Λειτουργού για έναν Άνθρωπο.

 

 

'Ο,τι και αν είναι πάντως, είναι μαζί με τους Κλόνκτον οι πιο σιχαμερές και επικίνδυνες φατρίες που μας επέβαλαν οι φριχτοί Σμιγκάλνιτς και ο Πεφωτισμένος Πρόεδρός τους μετά την ήττα μας στον Μεγάλο Πόλεμο. Η καταστροφή της Γης μας, η απομάκρυνση όσων απο εμάς δεν τερματίστηκαν και η εγκατάστασή μας στον βρωμέρό πλανήτη τους, τον Σμίγκαλ, ήταν μόνο η απαρχή των βασάνων και των καθημερινών εξευτελισμών για εμάς τους Ανθρώπους.

 

 

Κάποιοι Πολίτες λένε οτι πρέπει να είμαστε ευγνώμονες που δεν μας τερμάτισαν και υπάρχουμε ακόμη. Άλλοι Άνθρωποι έμειναν πίσω στη Γη,μεταλλαγμένοι απο τα φονικά αέρια των ΄Οπλων Μαζικής Εκκαθάρισης που χρησιμοποίησαν οι Σμιγκάλνιτς φεύγοντας απο τον κάποτε πράσινο και καθαρό πλανήτη μας. Καταδικασμένοι να ζούν σε πόλεις-ερείπια, τρεφόμενοι με οτι είδους τροφή μπρορεί να βρεθεί σε εναν νεκρο πλανητη – ακομη και μεταξυ τους......

 

 

 

 

Ναι, απο αυτή την άποψη είμαι ευγνόμων που δεν τερματίστηκα και με επελεξαν να βρεθώ στον Πλανήτη τους και μάλιστα έστω ως Πολίτης Κλάσης Γ'. Ίσως να με διάλεξαν και για τις ικανότητες που έχω στο να εντοπίζω ένοχες και παράνομες Δραστηριότητες Συναισθημάτων και Συμπεριφορών. Έννοιες άγνωστες φυσικά στους ΕξωΓηινους πολιτισμούς . Τι κρίμα που δεν μας βοήθησαν τότε στον Μεγάλο Πόλεμο..... 'Ηταν περισσότεροι απο εμάς και τεχνολογικα πιο εξελιγμένοι...

 

 

 

 

Αυτό απο την άλλη όμως σημαίνει οτι τρόπο τινά είμαι “συνεργάτης” των Σμιγκάλνιτς εναντίων της φυλής μου. Η δουλειά που μου έχει ανατεθεί απο το Κράτος είναι να εποπτεύω τους Ανθρώπους για τα συναισθήματά τους και τις συμπεριφορές που αναπτύσσουν κρυφά απο τα άγρυπνα μάτια των Οργάνων του Πεφωτισμένου Προέδρου. Μόνο που καθώτι είναι βάρβαρα Εντομο-ειδή, παρόλη τη τεχνολογία που κατέχουν απο όλους όσους κατέκτησαν, δεν μπορούν να αντιληφθούν την ιδιαιτερότητα της Ανθρώπινης φυλής : τα Συναισθήματα.

 

 

 

 

Κάπου εκεί “μεσολαβώ” εγώ και μερικοί ακόμη σαν εμένα. Άνθρωποι, Πολίτες Κλάσης Γ' που έχουμε πείσει όλο το σύστημα του Κράτους, ότι δουλεύουμαι για αυτούς. Έχουμε μια τυπική κοινωνική ζωή, το Κράτος μας παρέχει κάποιες ανέσεις όπως κατάλυμα τροφη και εμπλοκη στα Όργανά του μέχρι το Επίπεδο Ε' που σημαίνει προσωπική επαφή μέχρι τον Αρχιδούκα Μάγιστρο τον ίδιο, Μέγα Καγκελάριο του Πεφωτισμένου Προέδρου.

 

 

 

 

Αρκετά καλά αν υπολογίσει κανείς οτι θα μπορούσα να είμαι σε κάποιο απομακρυσμένο νεφέλωμα αυτού του Γαλαξία και να σκάβω για εξόρυξη Μπλαμπενίου ή Καρβουρανίου μέχρι να τερματίσω την ύπαρξή μου. Και όλα αυτά με μια μικρή ηθική παραχώρηση.....

 

 

Όλο και κάποιο Ανθρωποειδές θα “υποπέσει” τάχα μου σε παραβατική συμπεριφορά ή συναισθηματική ανομία και θα καταλήξει στα χέρια των Κλόνκτον. Τα Ανθρωποειδή φυσικά δεν έχουν συναισθήματα ούτε γνωριζουν τι σημαίνει παρανομία. Απλά οι Σμιγκάλνιτς δεν το ξέρουν αυτό και δεν μπορούν και να ξεχωρίσουν έναν Άνθρωπο απο ένα Ανθρωποειδές......

 

 

 

 

Κάπως όμως πρέπει και εμείς να επιβιώσουμε σε αυτή τη κατάσταση όπως πρέπει και το Κράτος με τον Πεφωτισμένο Πρόεδρό του να επιβεβαιώσει την παντοκρατορία του και τα στεγανά του. Δεν είναι και ότι το καλύτερο για εμένα να στέλνω Ανθρωποειδή προς εξόντωση, αλλά στον Μεγάλο Πόλεμο έμειναν αδρανή μέχρι παρεξηγήσεως. Προτιμώ αυτά απο εμένα.....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μέρος – 2ο -

 

 

Η Μαρίνα ?

 

 

 

 

Ένας θόρυβος ξαφνικά διέκοψε τις σκέψεις μου. Πρέπει να είχα μείνει αρκετή ώρα αποσβολωμένος μπροστά απο την οθόνη του τερματικού μου. Βυθίστικα στις σκέψεις του παρελθόντως και έχασα την αίσθηση του χρόνου. Όχι οτι ο χρόνος παίζει κάποιο ιδιαίτερο ρόλο εδώ που είμαι. Είναι διαφορετική η ερμηνεία του χρόνου εδώ απο αυτή που θυμάμαι όταν ζούσα στη Γη.

 

 

 

 

Κοίταξα τριγύρω μου για να αφουγκραστώ και να εντοπίσω τη πηγή του ήχου. Το τερματικό μου ήταν κλειστό. Άλλη συσκευή δεν υπήρχε στο κατάλυμά μου. Δεν θα μπορούσα άλλωστε να είχα και άλλη. Οι Σμιγκάλνιτς δεν επέτρεπαν στις κατακτημένες φυλές παρά το Κρατικό Τερματικό. Εκείνοι είχαν φυσικά και άλλες που ναι μεν τις είχα δεί κάποτε, αλλά δεν κατάλαβα τη λειτουργία τους.

 

 

 

 

Έμοιαζαν κάπως με συστήματα ποζιτρονικού προσδιορισμου θέσης σαν αυτές που είχαμε στη Γη για τις τηλεμεταφορές μας, αλλά ήταν πιο σύνθετες. Ήταν άυλες χωρίς πίνακα ελεγχου και τηλεχειρισμό. Υπήρχαν επίσης πολλές μικρές τετράγωνες κατασκευές διάσπαρτες στα καταλύματά τους που τους επέτρεπαν να προβάλουν εικόνες και ήχους απο μακρινούς πλανήτες,ένδοξες μάχες και κατακτήσεις και φυσικά τα μυνήματα του Πεφωτισμένου Προέδρου τους.

 

 

Ο ήχος έμοιαζε να έρχετε απο τη μεριά της πόρτας του καταλυματος μου. Σηκώθηκα απο το τερματικό μου και διστακτικά έκανα ενα δυο βήματα προς τα εκεί. 'Ο ήχος ξανακούστηκε. Πιο δυνατός τώρα. 'Ημουν πλέον σίγουρος οτι κάποιος ήταν εκεί έξω.

 

 

 

 

Κοντοστάθηκα. Δεν μπορώ να πω οτι τρομοκρατήθηκα, αλλά σίγουρα δεν ένοιωσα και πολυ άνετα. Αν ήταν Κλόνκτον θα είχαν μπεί ήδη μέσα και δεν θα μου χτυπούσαν τη πόρτα. Αλλά δεν περίμενα και κανέναν....

 

 

Αργά και διστακτικά αποφάσισα να πλησιάσω ακόμη περισσότερο. 'Εστησα το αυτί μου και προσπάθησα να ακούσω οτι μπορούσα. Το μόνο που ακουγόταν ήταν ενα ξερό μονότονο και επαναλαμβανόμενο χτύπημα, ανάμεσα στις οδηγίες για τυφλή υπακοή στο Κράτος και τον Πρόεδρό του, που δίνονταν απο τις γιγαντοθόνες της Κρατικής Διοίκησης προς όλους εμάς.

 

 

 

 

Γύρισα και κοίταξα προς το εσωτερικό του κατάλυματός μου. Δεν υπήρχε παράθυρο,δεύτερη πόρτα, έξοδος κινδύνου, ούτε κάποιο μέρος που θα μπορούσα να κρυφτώ. Ή θα άνοιγα τη πόρτα και θα αντιμετώπιζα αυτό που ήταν απ' εξω, ή θα προσποιούμουν οτι λείπω με το ρίσκο να δεχόμουν αργότερα επίσκεψη απο τους Κρατικούς Λειτουργούς........

 

 

 

 

'Επρεπε να πάρω γρήγορα μια απόφαση.

 

Ποιός είναι εκεί?” ρώτησα με όσο το δυνατόν πιο σταθερή φωνή.

 

Το μόνο που πήρα σαν απάντηση ήταν ένας ακόμη χτύπος στη πόρτα.

 

Ποιός είναι” ξαναρώτησα πιο δυνατά αυτή τη φορά.

 

Πολίτη ΧΤ10071969 Κλάση Γ' Επίπεδο Ε' ? Εσύ είσαι ?“

 

Η φωνή δεν μου φάνηκε γνωστή. Ακούστηκε σαν απο μακριά και έξω είχε αρκετό θόρυβο. Απο την άλλη, μιλούσε Γήινα? Έτσι μου ακούστηκε. Εκτός και αν χρησιμοποιούσε κάποιον Αυτόματο Γλωσσικό Μεταφραστή. Αλλά γιατί με ρωτάει αν είμαι ο τάδε Πολίτης? Δεν βλέπει οτι το γράφει πάνω στην πόρτα σε 3 διαφορετικές γλώσσες ? Περίεργο......

 

Ποιός είσαι? Τι θέλεις απο μένα? Αν έχεις κακό σκοπό φύγε τώρα πριν καλέσω τους Κρατικούς Λειτουργούςφώναξα με έντονη ανησυχία.

 

“'Ανοιξε Μπάμπη γρήγορα ......”

 

 

Πως? Πως είναι δυνατόν ! Με είπε με το Γήινο όνομά μου. Αδύνατον. Δεν μπορεί. Δεν γίνεται.....

 

 

'Εκανα μερικά βήματα προς τα πίσω, σχεδόν τρεκλίζοντας, έτοιμος να σωριαστώ. Ζαλίστηκα, κρύος ιδρώτας με έλουσε, ενα σφίξιμο στο στήθος. Είχα να νοιώσω έτσι απο τότε που σιδηροδέσμιος επιβιβαζόμουν σε σκάφος των Σμιγκάλνιτς και αποχαιρετούσα για τελευταία φορά την ηττημένη Πατρίδα μου, για τον επόμενο σταθμό που μου επεφύλασε η μοίρα.....

 

 

 

 

Για λίγο έχασα τη γη κάτω απο τα πόδια μου. Κάποιος εκεί έξω ήξερε το πραγματικό μου όνομα και μου χτυπούσε τη πόρτα. 'Επρεπε να βρώ το κουράγιο να ξαναγίνω ο εαυτός μου και να ανοίξω. Η προοπτική να συναντήσω έναν Άνθρωπο γνωστό μου απο τη Πατρίδα μετά απο τόσα χρόνια έκανε τη καρδιά μου να χτυπά υπερβολικά γρήγορα σε σημείο να πιστεύω οτι κάτι κακό θα μου συνέβαινε. 'Επρεπε να σταθώ δυνατός και να το αντιμετωπίσω.

 

 

 

 

Διστακτικά πλησίασα τη πόρτα. Κοντοστάθηκα για μερικές στιγμές και ύστερα με μια αποφασιστική κίνηση την άνοιξα. Λίγο. 'Ισα ίσα να μπορέσω με την άκρη του ματιού να δω αυτόν που με καλούσε με το παλιό, σχεδόν ξεχασμένο και απο μένα τον ίδιο, όνομα. Αυτό που είδα κόντεψε να με σωριάσει στο έδαφος. Μα τους Χίλιους Γαλαξίες. 'Ηταν αυτή....

 

 

 

 

'Ανοιξα τη πόρτα διάπλατα. 'Επρεπε να την δω καλύτερα. Αλλά δεν είχα πια καμμιά αμφιβολία. Τα μάτια μπορεί να έχασαν την καθαρότητά τους αλλα η καρδιά και η διαίσθηση δεν κάνουν λάθη όσο και αν τα χρόνια επιβαρύνουν τη σάρκα. 'Ημουν σίγουρος οτι ήταν αυτή.

 

 

Το ίδιο ψηλή όσο τη θυμάμαι απο τις ημέρες μας στη Πατρίδα, πριν το Μεγάλο Πόλεμο, το ίδιο όμορφη, παρότι ήταν προφανές ότι πέρασε πολλές κακουχίες. Το πρόσωπό της σκαμμένο απο τη θλίψη, το σώμα της ταλαιπωρημένο απο τη πείνα. Φορούσε το κλασσικό ντύσιμο ενός Πολίτη Κλάσης Δ'. Ήταν εργάτρια σε Εργοστάσια Περισυλλογής και Ανακύκλωσης Βιοχημικών. Τα μαλλιά της είχαν σχεδόν πέσει όλα εξαιτίας της συνεχής της έκθεσης στο τοξικό Μπλαμπένιο. Τα χέρια της είχαν μαύρα στίγματα και έτρεμαν. Καταραμένοι Σμιγκάλντις...

 

 

Μπάμπη? Εσύ είσαι? 'Ετσι δεν είναι?”

 

 

Δεν ήξερα τι να κάνω. Τι να πω. Πως να φερθώ. Τα χρόνια απομόνωσης και ταφής των Ανθρώπινων συναισθημάτων μου προς χάρην της επιβίωσής μου σε έναν σκληρό και αφιλόξενο εξωγήινο πλανήτη με έκαναν να χάσω το μέτρο της στοιχειώδους συμπεριφοράς?

 

 

Αποσβολωμένος στεκόμουν μπροστά σε έναν νθρωπο που σήμαινε τόσα πολλά έστω και πριν απο τόσα και τόσα χρόνια για μένα και παρ' ολα αυτά δεν μπορούσα ούτε να γρυλίσω. Απλά στεκόμουν και την κοιτούσα. Πόσο πολύ ήθελα να την σφίξω στην αγκαλιά μου. Να την κρατήσω για πάντα εκεί και να μην άφηνα κανέναν να μας ξαναχωρήσει οπως τότε.

 

 

Η Μαρίνα. Η Μαρίνα μου. 'Ηταν εκεί μπροστά μου. Τη κοιτούσα και με κοιτούσε. 'Οπως τότε. Που ανέμελοι, και ερωτευμένοι τρέχαμε και το μόνο που μας ένοιαζε ήταν η αγάπη μας. 'Ωσπου ήρθαν απο το πουθενά και απροειδοποίητα τα σκάφη των Σμιγκάλνιτς και όλα χάθηκαν. Οι ζωές μας, ο κόσμος μας, οι δικοί μας άνθρωποι, η αγάπη μας.

 

 

Μαρίνα?” τόλμησα να ψελίσω. “Εσύ είσαι Μαρίνα?”

 

'Απλωσε το χέρι της να πιάσει το δικό μου. 'Ενα πικρό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της.

 

 

“Αυτη τη φωνη θα την αναγνωριζα αναμεσα σε ολους τους Γαλαξιες ακομη και αν ησουν πισω απο εκατομυρια αλλους!” ειπε και το χερι της βρηκε το δρομο για το προσωπο μου.

 

Θεε μου. Ηταν τυφλη. Ζωντανη,ταλαιπωρημενη απο τις κακουχιες αλλα και τυφλη. Το καταλαβα αμεσως απο το απλανες βλεμμα που ειχε στα γεματα ριτιδες ματια της. Κοιτουσε ευθεια,αλλα ηταν φανερο οτι δεν εβλεπε εμενα. Ενα δακρυ κυλησε απο τα ματια μου. Χαρας και λυπης ταυτοχρονα.

 

 

 

 

“Ελα γρηγορα μεσα.Δεν ειμαστε ασφαλεις οσο στεκομαστε εδω στη πορτα. Κυκλοφορουν συνεχεια τα Σπαιμποτς των Κλονκτον.Ελα μεσα”

 

Την αρπαξα γερα και με τα δυο χερια και την τραβηξα στο εσωτερικο του καταλυματος μου.Εκει τουλαχιστον δεν θα ειμασταν εκτεθειμενοι στους μηχανικους ρουφιανους του Κρατους που ελεγχουν τους διαδρομους των μπλοκ μας. Ετσι ηθελα να πιστευω τουλαχιστον. Με τους Κρατικους Λειτουργους ποτε δεν ξερεις.

 

Την εσφιξα στην αγκαλια μου και η καρδια μου ετρεχε πιο γρηγορα και απο ενα Σπιντροαντ στις Φριγουει λωριδες του Πλουτωνα. Ημουν ευτυχισμενος για πρωτη φορα μετα απο πολλα χρονια και αυτη η ευτυχια με εκανε να αγνοησω εστω και προσωρινα για τους κινδυνους που επεφυλασε αυτη η συναντηση και για τους δυο μας.

 

“Μαρινα.Μαρινα.Μαρινα.Θεε μου δεν χορταινω να σε βλεπω,να σε νοιωθω,να λεω το ονομα σου. Να μυριζω το αρωμα σου.Μαρινα,Μαρινα,Μαρινα μου” Ημουν τελειως τρελλος.

 

Τα χερια της αγγιξαν το προσωπο μου. “Κλαις?”

 

“Ναι. Και μου αρεσει. Ειχα ξεχασει πως ειναι να κλαις. Ειχα πεισει τον εαυτο μου να σταματησει να κλαιει απο τα πρωτα χρονια που εφτασα εδω. Μεχρι σημερα. Αχ ποσο ομορφο ειναι να κλαις. Ποσο καθαρτικο. Ποσο λυτρωτικο”

 

“Δεν εχουμε χρονο δυστυχως Μπαμπη. Περασα πολλα για να καταφερω να σε βρω. Οι ζωες πολλών Ανθρωπων βρισκονται σε κινδυνο μονο και μονο που βρισκομαι εδω. “

 

Μα τι μου λεει τωρα. Ειναι εδω, ειναι η Μαρινα μου, την εχω στην αγκαλια μου υστερα απο τοσα χρονια και εκεινη μου γκρεμιζει την ευτυχια μου?

 

“Τι λες Μαρινα? Τι εννοεις? Ποιοι κινδυνευουν και γιατι? Ειμαστε παλι μαζι? Το καταλαβαινεις αυτο? “ αποκριθηκα με δυσαρεσκεια στον τονο της φωνης μου.

 

“Μπαμπη καταλαβαινω απολυτα. Τυφλη ειμαι οχι Ανθρωποειδες !.Αλλα πρεπει να με ακουσεις και κυριως να προσπαθησεις εσυ να με καταλαβεις”

 

“Να καταλαβω εγω. Μαλιστα. Εγω. Που εζησα ολα αυτα τα χρονια με τη σκεψη σου. Με την εικονα σου στο μυαλο μου. Με την ιδεα οτι τερματιστηκες εκει πισω στα χρονια του Πολεμου.

 

Να καταλαβω λες. Ναι Μαρινα . Βοηθησε με να καταλαβω τι...”

 

Η προταση μου διακοπηκε πριν ολοκληρωθει, καθως ο οξυς διαπεραστικος ηχος απο το Κρατικο Τερματικο Ελεχγου ήχησε για ακομη μια φορα στο καταλυμα μου. Κοκκαλοσα. Τα εχασα.

 

“Γρηγορα Μαρινα πεσε κατω εκει στη γωνια και μη βγαλεις αχνα” τη προσταξα.

 

Με μια γρηγορη και αποτομη κινηση την αρπαξα και την εβαλα να ξαπλωσει στο πατωμα διπλα απο το κρεβατι μου. Πηρα μια κουβερτα που βρηκα πλαι μου και την σκεπασα με αυτη.

 

“Μη κουνηθεις και μη μιλησεις οτι και αν ακουσεις. Σε παρακαλω! “

 

Ετρεξα γρηγορα μπροστα απο την οθονη του τερματικου. Παλι ελεγχος σκεφτηκα. Οχι τωρα.Οχι παλι. Τι θελουν αυτη τη φορα ?

 

Ο ηχος σταματησε και η οθονη ανοιξε. Η γνωστη διαδικασια.

 

“Πολιτη ΧΤ10071969 Κλαση Γ' Επιπεδο Ε'. Το Κρατος και ο Πεφωτισμενος Προεδρός μας επιθυμουν την αναφορα σου.”

 

Σκεφτηκα για μια στιγμη να εκφρασω ανοιχτα την γνωμη μου για το Κρατος και ιδιως για τον Προεδρο του, αλλα μετα θυμηθηκα τους Κλονκτον, τη Μαρινα και συγκρατηθηκα.

 

“Πολιτης ΧΤ10071969 Κλαση Γ' Επιπεδο Ε'. Ολα ειναι καλα. Δεν εχω κατι νεοτερο να αναφερω.”

 

“Διαπιστωθηκε απο Κρατικα Οργανα οτι στον τομεα σου ενεργοποιηθηκε παρανομη εισοδος Παραβατικων Ανθρωπων με μη συμβατη Συμπεριφορα συμφωνα με τους νομους του Κρατους. Υπεπεσε στην Διαισθητικη σου Αντιληψη τετοιου ειδους εισαγωγη και δραστηριοποιηση Πολιτη ΧΤ10071969? Ναι ή Οχι ? “

 

Το εντομοειδες ηταν σχεδον κατηγορηματικο και σιγουρα εκνευρισμενο. Δεν ειναι και το καλυτερο τους να ανοιγουν μεγαλους διαλογους με κατωτερα ειδη οπως οι Ανθρωποι. Το θεωρουν υποτιμητικο. Για αυτο συνηθως μας διαταζουν μονολεκτικα ή απλα βαζουν τα τσιρακια τους να μας τερματιζουν χωρις 2η κουβεντα. Το θεμα ειναι τωρα πως πρεπει εγω να αποκριθω στις ερωτησεις του χαζο-Σμιγκαλνιτς ωστε να μην βρεθω εκτεθημενος και εγω και αλλοι Ανθρωποι.....

 

 

 

 

“Λοιπον Πολιτη Χτ10071969? Τι απαντας στην ερωτηση του Κρατους?”

 

Με την ακρη του ματιου μου κοιταξα προς τη μερια της Μαρινας. Ειχε ανασηκωσει την ακρη της κουβερτας και ακουγε τη συνομιλια μου με τον Κρατικο Λειτουργο. Το βλεμμα της χαμενο καπου στο κενο ειχε μια θλιψη που με τσακιζε.

 

“Το Κρατος μπορει να ειναι ησυχο.Καμμια τετοια Δραστηριοτητα δεν υπεπεσε στην Αντιληψη μου.Το Κρατος γνωριζει οτι οτιδηποτε και αν συνεβαινε θα αναφεροταν εκ μερους μου αμεσως για την παραδειγματικη τιμωρια των Παραβατων. Οπως εχει ηδη συμβει αλλωστε πολλες φορες στο παρελθον. Το Συμπαν να ευλογει το Κρατος και τον Πεφωτισμενο Προεδρο μας!”

 

Τι αλλο θα μπορουσα να του πω. Επρεπε να καλυψω τον εαυτο μου και την Μαρινα. Επρεπε ο εκπροσωπος του Κρατους να νομισει οτι εξακολουθω να κανω τη δουλεια μου. Και ας σχηματιζε για μενα η Μαρινα τη χειροτερη αποψη. Για φαντασου. Μετα απο τοσα χρονια που ειχε να με συναντησει, τωρα μαθαινει απο πρωτο χερι οτι δουλευω για το Κρατος καταδιδοντας Ανθρωπους.

 

“Πολιτη ΧΤ10071969 Κλαση Γ' Επιπεδο Ε΄ το Κρατος θα πραγματοποιησει ελεγχο του καταλυματος σου σε λιγο. Παρεμεινε στη θεση σου και μη φερεις αντισταση στα Οργανα του Κρατους.”

 

Η οθονη του τερματικου εκλεισε. Οπως εκλεισε και η ελπιδα για επιβιωση μεσα μου. Το Κρατος θα με ελεγξει. Εδω. Τωρα. Που ειναι και η Μαρινα. Ειμαστε ξεγραμμενοι. Θα μας τερματισουν επι τοπου. Θεε μου γιατι σε μενα? Γιατι τωρα?

 

Γυρισα προς τη μερια της. Ειχε βγει ολοκληρη πλεον απο τη κουβερτα που την καλυπτε.Καθοταν και κοιτουσε δεξια και αριστερα και κουνουσε το κεφαλι της. Αργα στην αρχη, πιο γρηγορα οσο περνουσε ο χρονος. Καποια στιγμη σταματησε.

 

 

Link to post
Share on other sites

Σαφώς ανολοκλήρωτο. Η ιστορία μέχρι εδώ αφήνει πολλά κενά που χρειάζεται να καλυφθούν. Οπότε δεν θα αναφερθώ στα της ιστορίας, αφού έπεται συνέχεια. Το μόνο που λιγάκι με ξένισε είναι το γιατί μια ανώτερη φυλή όντων που χρησιμοποιεί τους ελάχιστους εναπομείναντες ανθρώπους ως σκλάβους, νοιάζεται τόσο πολύ για τα συναισθήματα, εφόσον, όπως φαίνεται και στο κείμενο, δεν «ξέρουν» τι είναι. Έτσι κι αλλιώς, τους τερματίζουν κατά το δοκούν, οπότε δεν χρειάζονται και ιδιαίτερη «συναισθηματική» αφορμή για να το κάνουν. Βέβαια, είναι κι αυτό κάτι που μπορεί να εξηγηθεί αργότερα.

 

Από εκεί και πέρα, η ιστορία είναι απλά γραμμένη, διαβάζεται εύκολα, αλλά μας τα λες και λίγο ξερά. Πρέπει να ομορφύνεις λίγο το λόγο σου, να βάλεις μερικές παραπάνω περιγραφές, να δώσεις μερικές εικόνες, σ' έναν άγνωστο κόσμο βρισκόμαστε, κάτι παραπάνω θα υπάρχει να πεις γι' αυτόν. Υπάρχουν, επίσης, και τα διάφορα γκατζετάκια, με τα περίεργα ονόματα, στην ιστορία, που και γι' αυτά μπορείς να γίνει λίγο πιο αναλυτικός για να μην μας φαίνονται τόσο ξένα.

 

Αυτά τα λίγα. Καλωσόρισες στο φόρουμ και καλή συνέχεια!

 

 

Link to post
Share on other sites

Mesmer,

 

Καλώς σας βρήκα! Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την επικοδομητική κριτική και τα σχόλια σου επί του πονήματός μου. Οφείλω να τονίσω οτι πραγματικά δεν έχω ιδέα περί συγγραφής. Δεν έχω διαβάσει ούτε ένα βιβλίο στη ζωή μου, απλά απο μικρό παιδί ήμουν φανατικός θεατής έργων επιστημονικής φαντασίας. Τώρα στα "γεράματα" μου βγήκε έντονη η επιθυμία να γράψω. Βρήκα στο φόρουμ σας ψάχνοντας στο ιντερνετ και ευελπιστώ με τη πείρα σας να με βοηθήσετε να κάνω πράξη αυτό που ανέκαθεν αγαπούσα. Ευχαριστώ !

Link to post
Share on other sites

Ποτέ δεν είναι αργά για να ξεκινήσεις κάτι που σου αρέσει κι η συγγραφή είναι κάτι που μπορεί να σε γεμίσει. Ούτε κι εγώ έχω μεγάλη εμπειρία στη συγγραφή, αλλά προσπαθώ κι εγώ εδώ, μαζί με τους όλους τους υπόλοιπους. :lol:

 

Μια πρότασή μου είναι να δοκιμάσεις να γράψεις «φλασάκια», μικρές ιστοριούλες γύρω στις 1.000 λέξεις (αν ψάξεις λίγο στο φόρουμ θα καταλάβεις τι εννοώ, αν δεν το έχεις κάνει ήδη), οι οποίες διαβάζονται από περισσότερους και θα πάρεις περισσότερα σχόλια ώστε να βελτιώσεις τη γραφή σου, αλλά και για να εξοικειωθείς στο πώς να πλάθεις μια ολοκληρωμένη ιστορία.

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..