Jump to content

Recommended Posts

Nihilio

Ένας από τους πιο γνωστούς συγγραφείς του Σπλαττερπανκ κινήματος.

Γεννήθηκε το 1941 στο Σικάγο των ΗΠΑ και σπούδασε Αγγλική φιλολογία. Έγραψε πάνω από 60 short stories και 30 μυθιστορήματα και, παρά τις πολύ καλές κριτικές από σύγχρονους του συγγραφείς (ανάμεσα στους οποίους και o Stephen King) και τις καλές πωλήσεις του στη Μεγάλη Βρετανία, ποτέ δεν έγινε ιδιαίτερα γνωστός στις ΗΠΑ. Πήρε το βραβείο Βest Horror Novel το 1988 από το Science Fiction Chronicle για το μυθιστόρημά του "Flesh", ενώ τα "Flesh" και "Funland" ήταν υποψήφια για Bram Stoker, ενώ το βιβλίο του "The Traveling Vampire Show" πήρε το βραβείο Στόκερ το 2001, μετά το θάνατό του (πέθανε το 2001 από καρδιακή προσβολή). Άλλο γνωστό έργο του είναι η τετραλογία του Beast House (The Cellar, The Beast House, The Midnight Tour, Friday night at the Beast House)

Χαρακτηριστικά στοιχεία του έργου του είναι η έντονη βία, οι πολλές και περιγραφικές σκηνές σεξ (όχι πάντα συναινετικού), οι ζωντανοί χαρακτήρες και το ότι το υπερφυσικό συχνά αντιδιαστέλεται με "ανθρώπινα τέρατα". Στα Ελληνικά έχουν μεταφραστεί το The Stake (Παλούκι στην Καρδιά, Εκδόσεις Οξύ) και το Triage (Ξεκαθάρισμα, Εκδόσεις Jemma) που έχει γράψει σε συνεργασία με τους Ed Lee και Jack Ketchum.

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
northerain

Παράδοξο το Στοκερ, το Vampire Show είναι απο τα χειρότερά του.

Link to post
Share on other sites
Nihilio

Παράδοξο το Στοκερ, το Vampire Show είναι απο τα χειρότερά του.

Δεν ξέρω, πιθανότατα να παίζει ρόλο και ο θάνατός του.

Το Funland όμως είναι αρκετά δυνατό βιβλίο και με λίγο καλύτερη σπλαττεριά θα το κατέτασα στα κορυφαία του είδους (αν και δεν έχω διαβάσει το Mine του MacCammon που κέρδισε εκείνη τη χρονιά για να μπορώ να κρίνω)

Link to post
Share on other sites
  • 4 years later...
Δημήτρης

Διάβασα το ''Παλούκι στη Καρδιά'' που συνιστά τον δεύτερο μου Ρίτσαρντ Λέιμον μετά το πολύ καλό ''The Woods are Dark''. Και χωρίς να πέρασα και άσχημα, δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε. 

 

Οι Τζιν- Λάρι, Πιτ- Μπάρμπαρα είναι ζευγάρια, γείτονες και φίλοι. Ενήλικοι με νοοτροπίες μικρών παιδιών, σε μία εκδρομή σε πόλη φάντασμα θα κάνουν μία μακάβρια ανακάλυψη. Δεν θα μπορέσουν να αντισταθούν στη νοσηρή της γοητεία και τα ωραία θα αρχίσουν. Παράλληλα η κόρη των πρώτων έχει τα δικά της προβλήματα να την ταλανίζουν. Νιώθοντας να ασφυκτιά στις εφήμερες τις σχέσεις, θα γνωρίσει τον προσωπικό της δαίμονα στο πρόσωπο του λεβέντη καθηγητή της. 

 

Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα με την ιστορία να εξελίσσεται σε διπλό ταμπλό. Αν διαβαστεί υπό την οπτική γωνία των ανθρώπινων σχέσεων θα αρέσει. Εντρυφεί με ωραίο τρόπο στις μικροαστικές ζωές απλών, συνηθισμένων ανθρώπων και τα απρόοπτα που έρχονται να σπάσουν την ρουτίνα της καθημερινότητας. Μιλάει για την δίψα για την επιτυχία και το τίμημα που πρέπει να πληρώσει κανείς για να την αποκτήσει. Υπονοεί πολύ σωστά ότι είναι λανθασμένο το να θεωρούνται οι μικρές πόλεις απρόσβλητες στην εγκληματικότητα απλά και μόνο επειδή είναι τέτοιες. Το να νομίζει κάποιος ότι αυτό είναι αποκλειστικό προνόμιο της ζούγκλας των μεγαλουπόλεων. 

 

Σαν βιβλίο τρόμου όμως δεν λέει πολλά μιας και είναι γεμάτο με ευκολίες που εξυπηρετούν υπερβολικά τις ανάγκες του. Και ως εκ τούτου δεν πείθουν. Δεν γίνεται άνθρωποι που υποτίθεται ότι έχουν μία στοιχειώδη νοημοσύνη, να φέρονται κατά αυτόν τον τρόπο. Απλώς δεν γίνεται και αυτό είναι όλο. Μου δόθηκε η εντύπωση ότι ο συγγραφέας αλλού ήθελε να το πάει όταν ξεκινούσε και αλλού τελικά το πήγε. Καλογραμμένο αλλά άνευ ουσίας. Αν εστίαζε περισσότερο στα ανθρώπινα τέρατα όπως έκανε πετυχημένα, το αποτέλεσμα μάλλον θα ήταν και πιο ικανοποιητικό. Προτείνεται, μόνο όμως αν δεν έχει κανείς υψηλές προσδοκίες.

 

Ωστόσο λόγω και του πολύ καλού ξεκινήματος δεν απογοητεύομαι. Θέλω κάποια στιγμή να διαβάσω περισσότερο Ρίτσαρντ Λέιμον αλλά και σπλάτερ γενικά. Ίσως την σειρά Beast House που με έχει ιντριγκάρει για τα καλά. 

Edited by Δημήτρης
Link to post
Share on other sites
  • 4 years later...
Βακχος

Παλούκι Στην Καρδιά, Οξύ

 

Το βιβλίο θα το έβαζα στην κατηγορία "άντε ακόμα?". Ξεκινάει ωραία, αλλά αργεί να γίνει κάτι στα πλαίσια του τρόμου.

Ο Laymon γράφει καλά, δεν το αμφισβητεί κανείς, αλλά μου φάνηκε πολύ light, άσε που ουσιαστικά εκτός από το κεντρικό concept, τρέχει παράλληλα και 2ο concept, με έφηβους, σχολείο, καθηγητές, έρωτες κλπ. Προσθέστε και λίγο μυστήριο, λίγη αστυνομική έρευνα 3χρονου,ας βάλουμε και λίγο (λίγο όμως) τρόμο, ε και κανά 2-3-4 σκηνές με σεξάκι, και να το το βιβλίο.Τουλάχιστον έτσι το αντιλήφθηκα εγώ.

Οι χαρακτήρες είναι από (το λιγότερο) επιπόλαιοι έως πανηλίθιοι, λες και ζούνε σε άλλο σύμπαν.

ΟΙ σκηνές τρόμου (2) είναι καλές αλλά λίγες ρε αδερφέ.

Αλλιώς το ξεκινάει, αλλού το πάει, κάτι άλλο πάει να πει ενδιάμεσα, τα μπέρδεψε. Θα μπορούσε να κινηθεί στα πλαίσια του ρεαλιστικού τρόμου και θα τα πήγαινε μια χαρά.

 

7 με το ζόρι επειδή μου άρεσε το τρόπος γραφής του

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..