Jump to content
Nihilio

Peter Straub

Recommended Posts

elgalla

Μόνο το Ghost Story έχω διαβάσει, το βρήκα όμως εξαιρετικό και πραγματική σπουδή πάνω στην τέχνη της αφήγησης. Αν και η βασική του ιδέα (τέσσερις άνθρωποι που κρύβουν ένα μυστικό) μπορεί να φανεί κάπως τετριμμένη σήμερα μιας και την έχουν μιμηθεί πολλά νεανικά και μη θριλεράκια, ο Straub τη γυρνάει προς το τέλος με πολύ ωραίο τρόπο και δίνει τελείως άλλη υπόσταση. Χρησιμοποιεί μέσα στο ίδιο βιβλίο άπειρες διαφορετικές οπτικές γωνίες και αφηγηματικές τεχνικές και το κάνει πάρα πολύ καλά. Οι χαρακτήρες είναι καλοφτιαγμένοι και η γραφή είναι επίσης πολύ καλή. Δεν είναι το είδος βιβλίου που με τρόμαξε, αλλά είναι ένα πολύ αξιόλογο βιβλίο. Γνωρίζω πως έχει γυριστεί και ταινία, αλλά δεν την έχω δει και δεν έχω ιδέα αν λέει. Σε γενικές γραμμές, πάντως, αυτό που μου έμεινε ήταν η εξήγηση του τι εστί Alma Mobley στο τέλος και οι αφηγηματικές ασκήσεις του Straub. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Adicto

 

Έχοντας διαβάσει μόνο τα βιβλία που έγραψε με King, πήρα το "Η νύχτα του κακού" πέρσι το καλοκαίρι...Στο τοπ-5 χειρότερων βιβλίων που έχω διαβάσει.Βαρετό εντελώς και ενώ κλιμακώνεται η ιστορία, λες κάτι θα γίνει στο τέλος, δεν μπορεί...Και δεν γίνεται τίποτα.Ύπνος...

Μάλλον μόνο εγώ το λάτρεψα το βιβλίο αυτό...

 

Και εμένα μου άρεσε.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

 

 

Έχοντας διαβάσει μόνο τα βιβλία που έγραψε με King, πήρα το "Η νύχτα του κακού" πέρσι το καλοκαίρι...Στο τοπ-5 χειρότερων βιβλίων που έχω διαβάσει.Βαρετό εντελώς και ενώ κλιμακώνεται η ιστορία, λες κάτι θα γίνει στο τέλος, δεν μπορεί...Και δεν γίνεται τίποτα.Ύπνος...

Μάλλον μόνο εγώ το λάτρεψα το βιβλίο αυτό...

 

Και εμένα μου άρεσε.

 

Πες το να μη νιώθω ο περίεργος της υπόθεσης...

 

ΥΓ: Το Ghost Story προσωπικά με είχε κουράσει, κι ας είναι πραγματικά σπουδαίο βιβλίο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Χαμένο αγόρι χαμένο κορίτσι

 

Τον Πίτερ Στράουμπ τον πρωτογνώρισα το 2010 διαβάζοντας το Κόκο, που ακόμα παραμένει ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία ανεξαρτήτου είδους, έτσι το Χαμένο Αγόρι Χαμένο Κορίτσι είναι η δεύτερη μου επαφή με το έργο του. Σε καμία περίπτωση δεν φτάνει το επίπεδο του Κόκο, όμως το μόνο σίγουρο είναι ότι πέρασα όμορφα διαβάζοντάς το και θα το πρότεινα για κάτι διαφορετικό στο είδος του φανταστικού. Το μυθιστόρημα συνδυάζει το φανταστικό με το αστυνομικό και το κοινωνικό δράμα, οπότε το να του βάλεις μια ταμπέλα δεν είναι εύκολη δουλειά. Γενικά θεωρείται τρόμου, έχει πάρει και το βραβείο Bram Stoker, αλλά δεν πρέπει να διαβαστεί ως κάτι που θα σας τρομάξει. Όχι βέβαια ότι δεν έχει τις στιγμές του ή την ανάλογη ατμόσφαιρα, αλλά είναι κάτι παραπάνω από αυτό. Μια μητέρα, η Νάνσι Άντερχιλ, κάποια μέρα αυτοκτονεί στο μπάνιο του σπιτιού της και μια εβδομάδα αργότερα ο 15χρονος γιος της, Μαρκ, εξαφανίζεται μυστηριωδώς. Για ποιο λόγο αυτοκτόνησε η Νάνσι και εξαφανίστηκε ο Μαρκ, ποια η σχέση μεταξύ των δυο γεγονότων και ποια η σχέση με το μυστηριώδες άδειο σπίτι πίσω από το δικό τους, το οποίο είχε γίνει έμμονη ιδέα για τον Μαρκ; Χώρια το σκοτεινό παρελθόν ενός συγγενούς της Νάνσι Άντερχιλ, η εμφάνιση ενός παιδεραστή σίριαλ κίλερ στην πόλη και κάποια ανεξήγητα φαινόμενα... Ο Τιμ Άντερχιλ, συγγραφέας και θείος του Μαρκ, θα γυρίσει στην πόλη του Μιλχέιβεν για να συμπαρασταθεί στον αδερφό του και ν'ανακαλύψει την αλήθεια, όποια και αν είναι αυτή. Αυτό που ξεχωρίζει στην ιστορία είναι η γραφή του Στράουμπ και το στιλ αφήγησης. Η γραφή είναι εξαιρετική και ευκολοδιάβαστη και η αφήγηση πηγαίνει συνεχώς μπρος-πίσω στον χρόνο, αλλάζει οπτικές γωνίες και πρόσωπα, σίγουρα είναι κάτι το διαφορετικό. Βέβαια αυτό μπορεί να μην αρέσει σε κάποιους, εμένα όμως με ικανοποίησε πολύ. Από κει και πέρα η ιστορία ήταν οπωσδήποτε ενδιαφέρουσα, με κράτησε σε αγωνία μέχρι το (διφορούμενο) τέλος, είχε μυστήριο και σασπένς, η ατμόσφαιρα ήταν αρκετά μελαγχολική και μουντή, δεν μπορώ να πω όμως ότι είχε πολλές "ξεσηκωτικές" σκηνές. Σε γενικές γραμμές πρόκειται για ένα καλογραμμένο και ξεχωριστό μεταφυσικό μυθιστόρημα, που αφήνει όμως κάποια αναπάντητα ερωτήματα. 

 

8/10

Edited by BladeRunner
  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Στο σκοτεινό δωμάτιο

 

Τρίτο βιβλίο του Πίτερ Στράουμπ που διαβάζω και για ακόμη μια φορά έμεινα ευχαριστημένος. Βέβαια είναι σαφώς πιο αδύναμο από το αριστουργηματικό Κόκο και ελάχιστα πιο αδύναμο από το Χαμένο Αγόρι Χαμένο Κορίτσι, του οποίου κατά κάποιο τρόπο αποτελεί σίκουελ, όσο να'ναι όμως αξίζει μια ανάγνωση. Περισσότερο με μυστήριο φαντασίας μου έκανε, παρά τρόμου, οπότε μην το διαβάσετε αποκλειστικά σαν κάτι που θα σας τρομάξει. Η ιστορία είναι κάπως περίεργη και μπερδεμένη και δεν μπορώ να πω πολλά γι'αυτήν χωρίς να μαρτυρήσω κάποια βασικά πράγματα, απλώς θα πω ότι ο συγγραφέας Τίμοθι Άντερχιλ συναντιέται μια μέρα με μια παράξενη γυναίκα που η ιστορία της μοιάζει πάρα πολύ με την ιστορία του τελευταίου του βιβλίου! Τι μπορεί να σημαίνει αυτό και πως οι δυο τους θα βρουν μια λύση στο μυστήριο; Εκτός των άλλων ο Άντερχιλ φαίνεται να λαμβάνει μηνύματα από νεκρούς πρώην συμμαθητές του και βλέπει σχεδόν παντού το φάντασμα της νεκρής αδερφής του. Και όλα αυτά λίγο-πολύ σχετίζονται με την ιστορία στο βιβλίο Χαμένο Αγόρι Χαμένο Κορίτσι... Αρκετά είπα, πήρατε νομίζω μια ιδέα για την πλοκή. Καλό θα ήταν να διαβάσετε πρώτα το Χαμένο Αγόρι Χαμένο Κορίτσι και μετά το Σκοτεινό Δωμάτιο, γιατί αρκετά πράγματα θα σας φαίνονται περίεργα και, συν τοις άλλοις, θα χάσετε και ένα πολύ όμορφο μυθιστόρημα. Από κει και πέρα, η γραφή παραμένει πολύ ωραία, με το ίδιο περίπου στιλ αφήγησης που συνάντησα στο προηγούμενο βιβλίο. Η ιστορία έχει αρκετό μυστήριο, σκηνές υπερφυσικού και κάποια κουφά, σίγουρα σε κρατάει. Χρειάζεται βέβαια μια κάποια προσοχή και εννοείται φαντασία... Επόμενο δικό του που θα διαβάσω θα είναι είτε το Μυστήριο είτε το Νύχτα του Κακού. Μάλλον το δεύτερο που είναι πιο μικρό.

 

7.5/10

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Η νύχτα του κακού

 

Το βιβλίο παίρνει από τις πιο μέτριες βαθμολογίες που έχω δει σε Goodreads και Amazon, αφού και στα δυο παίρνει λιγότερο από τρία με άριστα το πέντε, κάτι που σημαίνει ότι οι περισσότεροι του έχουν βάλει ένα έως δυο αστεράκια! Γι'αυτό και όταν πρωτοβγήκε το 2011 δεν έτρεξα να το αγοράσω, αλλά αφού λίγους μήνες αργότερα το πέτυχα σε παλαιοβιβλιοπωλείο στο Μοναστηράκι μισοτιμής είπα να το διακινδυνέψω. Και δεν μπορώ να πω ότι πέρασα άσχημα. Σίγουρα η πλοκή κινείται αρκετά αργά, οι δυνατές στιγμές είναι λίγες, σε κανένα σημείο δεν νιώθεις ακριβώς τρόμο, από κει και πέρα όμως δεν είναι και τόσο κακό βιβλίο. Η ιστορία λίγο-πολύ έχει να κάνει με μια μυστική ιεροτελεστία που έλαβε χώρα σ'ένα λιβάδι την δεκαετία του '60, με τραγικές συνέπειες για όσους συμμετείχαν σ'αυτήν. Ο συγγραφέας Λη Χάργουελ θέλοντας να γράψει ένα βιβλίο σχετικό με τα γεγονότα, επιχειρεί να μάθει και να καταλάβει τι έγινε τότε. Αυτός για δικούς του λόγους δεν είχε ακολουθήσει τον "γκουρού" των πανεπιστημιακών κάμπους Σπένσερ Μάλον σ'εκείνο το λιβάδι, υπεύθυνο της ιεροτελεστίας, σε αντίθεση με την γυναίκα του και κάποιους φίλους του... Αν ψάχνετε ένα βιβλίο τρόμου με γρήγορη πλοκή, έντονους ρυθμούς και τρομακτικές σκηνές, ψάξτε άλλου γιατί θα το σιχαθείτε. Αν θέλετε όμως μια εξαιρετικά καλογραμμένη ιστορία μαύρης φαντασίας, με ενδιαφέροντες χαρακτήρες, μελαγχολική, κάπως σκοτεινή ατμόσφαιρα και λίγες στιγμές έντασης, τότε ρίξτε του μια ματιά. Οπωσδήποτε δεν φτάνει το επίπεδο των άλλων του βιβλίων που έχω διαβάσει, σε σημεία με κούρασε λιγάκι και η ιστορία γενικά θα μπορούσε να ήταν πολύ καλύτερη μιας και είχε αρκετό ζουμί κατά την γνώμη μου, παρ'όλα αυτά και η γραφή του μου άρεσε πολύ και αρκετά σημεία της ιστορίας με ικανοποίησαν και, φυσικά, σε καμία περίπτωση δεν είναι τόσο κακό βιβλίο όσο δείχνει η βαθμολογία του. Είναι πάντως ένα βιβλίο που είτε θα σου αρέσει έστω και λίγο είτε θα το πετάξεις από το παράθυρο. Και κάτι τελευταίο τώρα που έχουμε καλοκαιράκι: Δεν προτείνεται για μια ξεκούραστη ανάγνωση στην παραλία.

 

7/10

Edited by BladeRunner
  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Μυστήριο

 

Πέμπτο βιβλίο του Πίτερ Στράουμπ που διαβάζω και αν δεν υπήρχε το ανυπέρβλητο Κόκο σίγουρα θα μπορούσα να πω ότι είναι και το καλύτερό του που έχει πέσει στα χέρια μου. Μάλιστα ανήκει στην άτυπη τριλογία Blue Rose και είναι το δεύτερο τη σειράς, με το Κόκο να είναι πρώτο και το αμετάφραστο (δυστυχώς) The Throat τρίτο και τελευταίο. Ας αρχίσω από τα εύκολα: Το βιβλίο δεν είναι ούτε τρόμου, ούτε φαντασίας, δεν έχει κανένα μα κανένα στοιχείο του φανταστικού. Είναι κυρίως ένα μυθιστόρημα μυστηρίου (το λέει και ο τίτλος άλλωστε) και δευτερευόντως ένα μυθιστόρημα ενηλικίωσης. Η ιστορία εκτυλίσσεται κατά την δεκαετία του '60 στην νησιωτική χώρα Μιλ Γουόκ της Καραϊβικής και πρωταγωνιστής είναι ο νεαρός Τομ Πάσμορ, ο οποίος έχει μια έμφυτη κλίση στην εξιχνίαση εγκλημάτων και γενικά σκοτεινών καταστάσεων. Την βρίσκει με κάτι τέτοια. Κάποια στιγμή θα εμπλακεί σε μια περίεργη υπόθεση δολοφονίας και όταν θα στείλει ένα γράμμα με την εξιχνίαση της στον αστυνόμο του Μιλ Γουόκ, ένας κύκλος δολοφονιών θα συνταράξει την κοινωνία. Τι στα κομμάτια τρέχει τελικά στο Μιλ Γουόκ, μέχρι ποιο σημείο φτάνει η διαφθορά και πως συνδέεται ένας φόνος που έγινε σχεδόν σαράντα χρόνια πριν με τα πρόσφατα γεγονότα; Ο εξοστρακισμένος από την άρχουσα τάξη του Μιλ Γουόκ ερασιτέχνης και πρώην διάσημος ντετέκτιβ Λαμόντ Φον Χάιλιτς, γνωστός και ως "Σκιά", θα βοηθήσει τον νεαρό Πάσμορ στην επίλυση της υπόθεσης... Αυτά μέσες-άκρες. Η πλοκή είναι σίγουρα αρκετά μπερδεμένη και ενδιαφέρουσα, με μυστήριο, ανατροπές και αποκαλύψεις και η ατμόσφαιρα αρκούντως μυστηριώδης και ωραία, αλλά αυτό που κάνει πραγματικά ξεχωριστό το μυθιστόρημα είναι η σκιαγράφηση των χαρακτήρων και της φανταστικής αυτής χώρας. Οι περιγραφές της κοινωνίας, της ίδιας της χώρας και των χαρακτήρων μου φάνηκαν ιδιαίτερα καλογραμμένες και δέθηκα τόσο με τον κόσμο που έπλασε ο Στράουμπ σ'αυτό το βιβλίο που σίγουρα θα μου λείψει. Η γραφή επίσης, άριστη και ευκολοδιάβαστη, βοήθησε με την σειρά της στην γρήγορη ανάγνωση. Γενικά μόνο καλά λόγια έχω να πω για το βιβλίο και οι φαν τόσο της αστυνομικής λογοτεχνίας όσο και του συγγραφέα σίγουρα θα μείνουν ευχαριστημένοι.

 

9.5/10

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mictantecutli

Το Κοκο δεν ειναι αμεταφραστο. Ειχε βγει απο Οξυ. Αλλα τωρα δε νομιζω να βρισκεται...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Το Κοκο δεν ειναι αμεταφραστο. Ειχε βγει απο Οξυ. Αλλα τωρα δε νομιζω να βρισκεται...

Νομιζω το ςιχα δει φετος στο παζαρι βιβλιου

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mictantecutli

Το Κοκο δεν ειναι αμεταφραστο. Ειχε βγει απο Οξυ. Αλλα τωρα δε νομιζω να βρισκεται...

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Για το "The Throat" έγραψα ότι είναι αμετάφραστο :) Το Κόκο στα ελληνικά το διάβασα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
hyperiongr

Διάβασα και εγώ το Κόκο, το οποίο είχα αγοράσει από παζάρι πριν από 2-3 χρόνια και απλά καθόταν στην βιβλιοθήκη μου. 

 

Ήταν το πρώτο μου βιβλίο που διάβασα από τον Straub. Μπορώ να πω ότι μου έκανε εξαιρετική εντύπωση. Πολύ καλή αφήγηση με καλές ανατροπές και παρόλο που είναι 600+ σελίδες δεν σε κουράζει. Πιστεύω όμως ότι κάποιους θα τους "παιδέψει" η ιδιαίτερη γραφή του. Αλλάζει αρκετές φορές αφηγητή ενώ πολύ συχνά πάει μπρος πίσω στο χρόνο στις αναμνήσεις του αφηγητή. Εμένα όμως μου αρέσει αυτό το στύλ.

 

Στο goodreads του έβαλα ένα 4/5 αν και με άριστα το 10 θα ήταν σίγουρα 8,5. Βλέπω ότι έχω και το φυλακτό που έγραψε μαζί με το King οπότε λέω να το διαβάσω σύντομα. 

Edited by hyperiongr
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

Βλέπω ότι έχω και το φυλακτό που έγραψε μαζί με το King οπότε λέω να το διαβάσω σύντομα. 

 

Υπάρχει και συνέχεια σε αυτό με τίτλο ''Το Μαύρο Σπίτι''. Ίδιοι συγγραφείς και εκδόσεις.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
hyperiongr

 

Βλέπω ότι έχω και το φυλακτό που έγραψε μαζί με το King οπότε λέω να το διαβάσω σύντομα. 

 

Υπάρχει και συνέχεια σε αυτό με τίτλο ''Το Μαύρο Σπίτι''. Ίδιοι συγγραφείς και εκδόσεις.

 

 

 

δεν το είχα το βιβλίο και είχα ξενερώσει που έχει εξαντληθεί. Σήμερα έκανα μια βόλτα στο Μοναστηράκι και το βρήκα σε αρκετά καλή κατάσταση και το τσίμπησα  :yahoo:

 

ευτυχώς που μου το είπες και το είχα στην άκρη του μυαλού μου και κοίταγα και για αυτό το βιβλίο.  :thumbsup:

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Spyrex

Διάβασα κι εγώ το "A Dark Matter", μιας και μου είχε προκαλέσει εντύπωση η περίληψη της ιστορίας που αναφέρει πιο πάνω ο Bladerunner. Κι εμένα δεν με ενθουσίασε, ειδικά στο τέλος περίμενα κάτι το τρομερό -την πιο τρομακτική ιστορία από αυτές που διηγούνται οι ήρωες- αλλά συνέβη το αντίθετο. Ήταν από τις πιο βαρετές για μένα. Παρ' όλ' αυτά είχε και τις ευχάριστες στιγμές του, και σε αντίθεση με τους περισσότερους μπορώ να πω πως σε κάνα δυο σκηνές τρόμαξα λίγο. Διαβάζοντας τις πρώτες πενήντα σελίδες του βιβλίου πίστευα ότι θα ήταν ό,τι πιο ωραίο θα είχα διαβάσει μέχρι πρότινος αλλά διαψεύστηκα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

Νέος Πίτερ Στράουμπ που περνάει στα διαβασμένα μετά τα ωραία ''Κόκο'', ''Το Φυλαχτό'' και ''Το Μαύρο Σπίτι''. Και σε αντίθεση με τα προηγούμενα, αυτό δεν μου (πολυ)άρεσε. 

 

Οι Ρίκι Χόθορν, Σίαρς Τζέιμς, Τζον Τζέφρι και Λιούις Μπένεντικτ είναι μία παρέα φίλων προχωρημένης ηλικίας. Μαζί έχουν σχηματίσει ένα σωματείο με την ονομασία Τσάουντερ όπου και συναντιούνται σε τακτά χρονικά διαστήματα για να αφηγηθούν εναλλάξ ιστορίες. Ή τουλάχιστον αυτό προσποιούνται γιατί ο πραγματικός λόγος είναι άλλος και έχει να κάνει με τους προσωπικούς τους δαίμονες. Στο πρόσωπο μίας γοητευτικής γυναίκας από το παρελθόν που θα έρθει να διεκδικήσει αυτά που του αναλογούν και να σπείρει τον όλεθρο. Με την επακόλουθη σύγκρουση να φαντάζει αναπόφευκτη. 

 

Το μοτίβο φέρει ομοιότητες με αυτό που συναντά κανείς συχνά- πυκνά στις ιστορίες του Στίβεν Κινγκ. Εκείνο μίας μικρής πόλης που την χτυπά ένα απροσδιόριστο κακό οπότε και παρακολουθούμε τις αντιδράσεις των κατοίκων της. Διόλου παράξενο μιας και υπάρχει αλληλοεκτίμηση, ενώ έχουν συνεργαστεί και στα δύο τελευταία που προανέφερα. Έμαθα να το αγαπώ από τον βασιλιά, δεν μου άρεσε όμως και στη προκειμένη. Η ιδέα καλή αλλά με ξένισε η εκτέλεση. Αν και υπάρχει καλό υπόβαθρο, αργεί ωστόσο να πάρει μπρος και σέρνεται. Δεν είχε τον κυνισμό που θα ήθελα ενώ μου φάνηκε να τελειώνει και λίγο απότομα. Στα συν μπαίνουν η ωραία ανάπτυξη χαρακτήρων, μία- δύο δυνατές σκηνές και η αφήγηση με τις παράλληλες ιστορίες. 

 

Καλό βιβλίο συγχρόνως όμως και παράξενο, γεγονός που το καθιστά όχι για όλους. Δεν ξετρελάθηκα αλλά αν μπορούσα να επιλέξω θα το ξαναδιάβαζα. Δεν θα επιδιώξω να πιάσω άλλον Στράουμπ μελλοντικά, παρά μόνο αν πέσει κάτι τυχαίο στα χέρια μου.

Edited by Δημήτρης
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
elessar

To Ghost Story και εμένα δεν μου άρεσε - πολύ κουραστικό, ασαφές και εν τέλει χωρίς πολύ νόημα.

Για την εποχή του όμως μπορεί να ήταν όντως πρωτοποριακό. 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
alucardos

Μηπως εχει κανεις το ιστορια φαντασμάτων; Το θελω να το διαβασω και ειναι εξαντλημενο. Η εστω που μπορω να το βρω γιατι δεν..

Share this post


Link to post
Share on other sites
volyros

Τελειωσα το Ghost story που ηταν και η πρωτη επαφη μου με το εργο του συγγραφεα.Λοιπον το συγκεκριμενο βιβλιο η θα το λατρεψεις η θα το μισησεις.Εγω το λατρεψα!Η αφηγηση που κανει ο Στραουμπ ειναι κατ εμε εξαιρετικη,λεγοντας την ιστορια απο πολλες διαφορετικες οπτικες γωνιες,απο πολλα διαφορετικα "στοματα" και με πολλους διαφορετικους τροπους(διαλογους,αφηγησεις,ημερολογια).

Οι χαρακτηρες δε ειναι επισης εξαιρετικα δοσμενοι ολοι τοσο διαφορετικοι και μοναδικοι.

Η ιστορια αυτη καθ' αυτη δεν ειναι κατι που διαβαζουμε για πρωτη φορα και ομως καταφερνει να σε κραταει σε αγωνια καθ ολη την διαρκεια του βιβλιου χαρις την εξαιρετικη μεθοδο αφηγησης που χρησιμοποιει ο Στραουμπ λεγοντας την κομματι κομματι μεχρι που ολα ενωνονται στο τελος.

Το τελος μιας και αναφερθηκα σε αυτο θα μπορουσε να ηταν καλυτερα δοσμενο καθως ο Στραουμπ γραφει εξαιρετικα σε ολο το βιβλιο αλλα στο τελος του σαν να επαθε Μαστερτον ενα πραγμα. :)

 

Εν κατακλειδι το βιβλιο το απολαυσα και σε πολλα σημεια μπορω να πω οτι με τρομαξε κιολας.Σιγουρα σε καποια σημεια ηταν πιο περιγραφικος απο οσο επρεπε και μακροσκελουσε λιγο παραπανω αλλα και παλι η γραφη του ηταν τοσο καλη που τα απολαυσα και αυτα τα κομματια.Σιγουρα θα διαβασω κι αλλο του συγγραφεα στο μελλον.

 

Υ.Γ.Ενα συν ακομα του βιβλιου ειναι και το λιγο και καλο και πετυχημενο χιουμορ που χρησιμοποιει ο Στραουμπ μεσα στο βιβλιο.Δεν ειναι Κινγκ που ανα 2 αραδες λεει και κατι αστειο αλλα τις 2-3 φορες που αποφασισε να το κανει μες το βιβλιο ηταν πραγματικα καλες..

 

 

9/10

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Τελειωσα το Ghost story που ηταν και η πρωτη επαφη μου με το εργο του συγγραφεα.Λοιπον το συγκεκριμενο βιβλιο η θα το λατρεψεις η θα το μισησεις.

Τολμώ να πω ότι αυτό μπορείς να το πεις για ΚΑΘΕ βιβλίο του Straub - όντας το άτομο που δε ζεστάθηκα και πολύ από το Ghost Story αλλά λάτρεψα το A Dark Matter

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Spyrex

Διάβασα το A Dark Matter που συνιστά την πρώτη μου επαφή με τον Straub. Λοιπόν, το βιβλίο το αγάπησα. Μου άρεσαν όλες οι διαφορετικές εκδοχές των εμπειριών των ηρώων στο λιβάδι. Αν και σε μερικά σημεία ο ρυθμός πέφτει, η γραφή του Straub είναι τόσο ωραία που δεν βαρέθηκα ούτε στιγμή διαβάζοντας το βιβλίο. Οι διάλογοι είναι όλοι υπέροχα γραμμένοι, δεν έχω δει τόσο ρεαλιστικούς και ζωντανούς διαλόγους σε άλλον συγγραφέα. Έκανα ένα μαγικό ταξίδι μέσα από τα μάτια και τις διαφορετικές οπτικές των χαρακτήρων που έζησαν το σκοτεινό συμβάν στο λιβάδι. 

ΥΓ. Μόλις είδα ότι έχω ξανασχολιάσει το συγκεκριμένο βιβλίο με όχι και τόσο καλά λόγια. Ο λόγος είναι ότι τότε τα αγγλικά μου δεν ήταν και τόσο καλά και επίσης το είχα διαβάσει σε μία περίοδο άγχους με αποτέλεσμα να μην πολυκαταλαβαίνω πάντα τι διαβάζω και να περνάω τις σελίδες ολίγον τι ψυχαναγκαστικά. Αυτός είναι και ο λόγος που το ξαναδιάβασα, επειδή δεν θυμόμουν σχεδόν τίποτα. 

Edited by Spyrex

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..