Jump to content

Μόνο για μένα


Recommended Posts

Όνομα Συγγραφέα: Σόνια

Είδος: Τρόμου (έτσι είπαν οι ειδήμονες :Ρ)

Σεξ: ναι

Βία: ναι (νομίζω)

Αυτοτελής: ναι

Λέξεις: 2.852

Σχόλια: μιας κι η πρώτη απόπειρα στον τρόμο είχε μια κάποια επιτυχία, ξαναδοκιμάζουμε. Τιέσσα, με κάθε επιφύλαξη...

 

 

 

Μόνο για μένα.doc

Link to post
Share on other sites
Mesmer

Άλλη μια ιστορία σε αυτό το Ατάκα κι επι τόπου που

ξεκινάει αισθησιακά και μετά παίρνει μια πολύ μεγάλη στροφή.

 

Πολύ καλό το πρώτο μέρος. Ο τρόπος που ο τύπος «πέφτει» και βρίσκεται στα χαμένα είναι πολύ ωραία δοσμένος. Μου άρεσε το χιουμοριστικό/αυτοσαρκαστικό ύφος του ήρωα, μέσω του οποίου μπαίνουμε στο μυαλό και στις σκέψεις. Κάτι που έκανε και την ιστορία να διαβάζεται πιο εύκολα.

 

Όπως και στην ιστορία του Nirgal, η ανατροπή μ' έκανε να θέλω κάτι παραπάνω. Εντάξει, ίσως να φταίει η ατάκα της Κέλλυς που το αποζητούσε κάτι τέτοιο (blame her! :p ). Αλλά ήταν πολύ καλό στο τέλος το πώς ο ήρωας αφήνεται να βυθιστεί στο κόσμο της δαιμόνισσας. Πολύ ωραία η περιγραφή της, παρεμπιπτόντως.

 

 

Γενικά, μ' άρεσε και την ευχαριστήθηκα, αν και δεν ήταν πολύ τρομακτική.

Edited by Mesmer
Link to post
Share on other sites

Είναι πολύ το αστείο το γεγονός ότι εσύ διάλεξες έναν άνδρα ήρωα και ο Σταμάτης μια γυναίκα, καταφέρνοντας και οι δύο να το περιγράψετε τόσο καλά. Ωραίοι διάλογοι και γράψιμο ζωντανό και περιγραφικό. Οικείες εικόνες που με βοήθησαν να μπω μέσα στην ατμόσφαιρα της ιστορίας.

 

Πολύ πετυχημένες οι σκηνές του σεξ και οι νότες χιούμορ. Με πέταξες πολύ πετυχημένα όπως και τον ήρωά σου στο δεύτερο μέρος της ιστορίας, αν και μου φάνηκε εξαιρετικά δεκτικός στη μοίρα του. Θα μου πεις ότι αυτό που τον ένοιαζε πραγματικά ήταν αυτός ο νέος πόνος....Η απώλεια της αφέντρας του. Ομολογώ πως θα χρειαζόμουν ελάχιστες πληροφορίες παραπάνω για αυτήν εμμέσα ώστε να καταλάβω τι έκανε μαζί του τόσα χρόνια. Στο τέλος μπορεί κάποιος να φανταστεί ότι η όλη παράδοση στη Δαιμόνισσα είναι μέσα στο μυαλό του ήρωα ο οποίος χτίζει μια άλλη πραγματικότητα λόγω της τραγικής απώλειας; Η ατάκα δε μου φάνηκε πως χρησιμοποιήθηκε εντελώς πετυχημένα αλλά η γραφή σου ήταν εξαίσια και για αυτό ψηφίζω εσένα.

 

 

 

Edited by Asgaroth
Link to post
Share on other sites
Drake Ramore

Είναι πολύ το αστείο το γεγονός ότι εσύ διάλεξες έναν άνδρα ήρωα και ο Σταμάτης μια γυναίκα, καταφέρνοντας και οι δύο να το περιγράψετε τόσο καλά.

 

 

Γκουχ...γκουχ...τι διάλεξε ο Σταμάτης;

 

 

Link to post
Share on other sites

Είναι πολύ το αστείο το γεγονός ότι εσύ διάλεξες έναν άνδρα ήρωα και ο Σταμάτης μια γυναίκα, καταφέρνοντας και οι δύο να το περιγράψετε τόσο καλά.

 

 

Γκουχ...γκουχ...τι διάλεξε ο Σταμάτης;

 

 

 

Ε εντάξει στο simulation κομμάτι....

 

Link to post
Share on other sites

Βρε όλοι τρομογράφοι είστε κατά βάθος :p

 

 

 

Σοβαρά τώρα. Μου άρεσε πολύ η ιστορία σου! Περισσότερα το βραδάκι από το σπίτι (αν ποτέ σχολάσω...)

 

 

 

 

Link to post
Share on other sites
wordsmith

Κάπως πιο καλογραμμένη και πιο φυσική από του Σταμάτη, αλλά το πρώτο μέρος είναι πολύ κλισέ (τύπος συναντάει μυστήρια άγνωστη στο μπαρ) και δε φτάνει η ζωντάνια των σκέψεών του για να το κάνει ενδιαφέρον. Ο αναγνώστης το ξέρει τι θα γίνει, θα της την πέσει κι αυτή θα δεχτεί, οπότε μέχρι εκεί είναι νεκρό βάρος, μπορούσες να έχεις πηδήξει καρέ και να πας κατευθείαν στο αυτοκίνητο κλπ. Το ενδιαφέρον (για μένα) αρχίζει όταν αυτός ξυπνάει και μαθαίνουμε σιγά σιγά τι έχει συμβεί.

Γιατί αυτό με το έντερο; Έχει σχέση με το σεξ η αφαίρεση του παχέος εντέρουdazzled.gif; Επίσης μου φάνηκε υπερβολικό να έχουν περάσει έξι χρόνια. Δε θα είχε πεθάνει αν όλα αυτά του συνέβαιναν επί τόσο μεγάλο διάστημα;

 

Παρ' όλα αυτά το δεύτερο μισό μου άρεσε και το

να καταλήγει τελικά να την επιθυμεί ξανά και να αποζητά τα χάπια που θα τον κάνουν να την ξαναφέρει στο μυαλό του είναι καλή ιδέα για κλείσιμο.

 

Link to post
Share on other sites

Ρε Κέλλυ, είσαι απελπισία μερικές φορές! :lol: Από χθες παλεύω να απαντήσω στο σχόλιό σου, αλλά γονατίζω απ' τα γέλια και μένω στην προσπάθεια. Τι να σου εξηγώ τώρα... :p

Link to post
Share on other sites
Drake Ramore

Φαντάζομαι λες για το σχόλιο στο πρώτο σπόιλερ ε;

Κι εγώ σκεφτόμουν πως μπορείς να το εξηγήσεις χωρίς...χωρίς να γίνει πολύ γραφικό και , χμμ, άσεμνο.

Νομίζω όμως πως βρήκα τον τρόπο.

if i may...

 

 

 

 

 

Κέλλυ, φαντάσου ένα ελαστικό γάντι απο αυτά που φορούν οι χειρούργοι. Είναι πολύ στενό και ελαστικό σωστά; Οκ.

Αυτά περα απο την ελαστικότητα έχουν και μεγέθη όμως, γιατί η ελαστικότητα φτάνει μέχρι ενός σημείου.

Αν κάποιος με χέρι extra large φορέσει ένα ελαστικό γαντάκι small για πολύ ώρα (αφου καταφερει να χωρέσει το χέρι του εκει μέσα με κάποιον τρόπο), όταν το βγάλει, η εσωτερική πλευρά του γαντιού θα γυρίσει απο μέσα έξω, πιθανόν θα σκιστεί, και σίγουρα θα εχει χάσει όλη του την ελαστικότητα.Θα έρθουν τα μέσα έξω δηλαδή.

Θεώρησε οτι αυτό το γάντι είναι αυτό που κρέμεται εκει πίσω.

 

Επιπροσθέτως υπάρχει και ένα μικρό ειρωνικό hint στην αρχή της ιστορίας. Η ονομασία του φαλλού του (Τζακ ο αντεροβγάλτης).

 

 

 

Ελπίζω το παράδειγμα να είναι αρκετό για να καταλάβεις τι εννοούσε η Χριστίνα.

Link to post
Share on other sites

You can always trust a doctor... :)

Link to post
Share on other sites
wordsmith

Χμμμ... Και πάλι δε στέκει από ορισμένες απόψεις, αλλά οκ, δεν επιμένω, είναι διήγημα του υπερφυσικού. Εγώ απλώς νόμιζα ότι όλο το s.o.d. ήταν η δαιμόνισσα και τα υπόλοιπα θα ήταν αληθοφανή - το πώς αντέδρασε το σώμα το δικό του σε όλα αυτά, δηλαδή.

Link to post
Share on other sites
Guest old#2065

Χριστίνα μου

Αφού γα..ας καλύτερα και από έναν άντρα επαγγελματία του αθλήματος, μήπως θάταν καλύτερα να αφήσεις κατά μέρος τα έντερα και τα υπόλοιπα αηδιαστικά και να μας δώσεις ένα αριστούργημα λαγνείας ?

Link to post
Share on other sites

Ι have done it in my notorious past, but some ignorant fools called it p*rn :p

 

εδίτιον το απαντητικόν στην Κέλλυ: το αρρωστημένο σκηνικό με την "ουρά", έχει συμβεί στην πραγματικότητα. Google it.

Edited by RObiN-HoOD
Link to post
Share on other sites
Guest old#2065

Ι have done it in my notorious past, but some ignorant fools called it p*rn :p

 

Και που μπορεί κάποιος να ανατρέξει σε έργα from your notorious past ? :book:

Link to post
Share on other sites

Ε, όλο και κάτι θα βρίσκεται κι εδώ μέσα (κοινώς, αν νομίζεις ότι θυμάμαι τι έχω ανεβάσει και πού, θα σου συστήσω τον κ. Αλτσχάιμερ που είναι στενός μου φίλος και συνεργάτης) :Ρ

Link to post
Share on other sites

Καθόλου πρωτότυπη ιστορία, αλλά πάρα πολύ καλογραμμένη! Φυσικοί διάλογοι, διαστροφή, γρήγορος ρυθμός, χιούμορ, πολύ καλή ροή, γενικότερα καθόλου έκπληξη το ότι σκέφτεσαι τόσο εύκολα σαν άντραςtease.gif Πολύ εύκολη κι η ψήφος μου.

Link to post
Share on other sites
wordsmith

Ι have done it in my notorious past, but some ignorant fools called it porn :p

 

εδίτιον το απαντητικόν στην Κέλλυ: το αρρωστημένο σκηνικό με την "ουρά", έχει συμβεί στην πραγματικότητα. Google it.

 

Πάσο. Αλλά δε μπορείς να το θεωρείς και τόσο αυτονόητο - δε βλέπουμε και κάθε μέρα στις ειδήσεις κάτι τέτοιο.

 

Όσο για το porn from your notorious past, να σημειωθεί ότι στο διαγωνισμό με θέμα το σεξ έχασες την ευκαιρία να οργιάσεις.

Link to post
Share on other sites

True that, αλλά θα πρέπει συνοδευτικά να αναφερθεί ότι ήμουν στο μήνα του μέλητος και χαράμισα την φαντασία μου στο λάιβ, δεν την κράτησα για το γραπτό. :p

Link to post
Share on other sites

Λοιπόν...

Αφού διάβασα, έχω να πω ότι η ιστορία της Χριστίνας μου άρεσε περισσότερο απ' τη δική μου.

Ο βασικότερος λόγος είναι ότι η δική μου αργεί υπερβολικά να μπει το ζουμί της ιστορίας και αναλώνει (όπως ανέφερε και κατά τον σχολιασμό της ο Stanley) περίπου τα 2/3 του μεγέθους σε άρλεκιν παρουσίαση μιας ερωτικής σκηνής.

Από την άλλη, οι σεξουαλικού περιεχομένου περιγραφές της Χριστίνας είναι πολύ πιο "ζουμερές" και ουσιαστικές, ενώ και η δομή, αλλά και η πλοκή κρατάνε πιο εύκολα τον αναγνώστη εντός της ιστορίας.

Συμφωνώ, βέβαια, ότι σαν έμπνευση δεν είναι μοναδική, αλλά σίγουρα ούτε κι η δική μου είναι.

Όσο για την ατάκα, τοποθετείται στο σωστό σημείο, παίζει τον ρόλο της στο να "τσιγκλίσει" τον αναγνώστη για το τι θα αποκαλυφθεί στη συνέχεια, οπότε έχει και "βάρος".

 

Αυτά...

 

Ας νικήσει η καλύτερη (όχι ιστορία) :p

 

Ξέχασα!

Για τον "Τζακ τον αντεροβγάλτη" είχα ακριβώς την ίδια σκέψη με τον Drake Ramore.

 

Στο τέλος γέλαγα όταν του είχε πεταχτεί το έντερο έξω. Κι όπως λέει κι ο Πανούσης "δεν είναι τίποτα, σα να χέζεις προς τα μέσα είναι"

 

Link to post
Share on other sites

Με κίτρινα μερικές (λίγες από τις αρκετές που χρειάζεται) διορθώσεις και κάποια σημεία που δεν μου άρεσαν (μπορείς να φανταστείς τι περίπου δεν μου άρεσε σε κάθε περίπτωση). Με μπλε τα σημεία που απόλαυσα. Και ήταν πολλά, ειδικά στο πρώτο μέρος, όσο τετριμμένο και να είναι (αγόρι - κορίτσι - μπαρ). Ίσως ακριβώς το ότι είναι τετριμμένο, σε συνδυασμό με τη ζωντάνια της αφήγησης, δείχνει ακριβώς το πόσο καλό είναι (κατά τη γνώμη μου) το γράψιμο εκεί. Μήπως να αφήσεις το Φανταστικό και να στραφείς στον ρεαλισμό; (ΟΚ, αστειεύομαι, δεν θέλω να βρεθώ κι εγώ με καμιά... ουρά.)

Το δεύτερο μέρος είναι κάπως προσγειωτικό, αλλά το βρήκα αρκετά συνεπές με το πρώτο.

Με διασκέδασε αρκετά το τέλος γιατί πριν από... χμμ... δεκαεφτά χρόνια, είχα αρχίσει να γράφω μια παρόμοια πλοκή όπου στο τέλος ο βασανιζόμενος θα κατέληγε να απολαμβάνει τα βασανιστήρια ώστε να γλιτώσει από αυτά. Ευτυχώς σταμάτησα σχετικά νωρίς, μετά από περίπου 10.000 λέξεις, αλλά ήταν μια καλή άσκηση φαντασίας στη διαστροφή.

 

Λοιπόν, μιλώντας κυρίως για το πρώτο μέρος, αν το "γράψε γι' αυτό που ξέρεις" είναι μια χρήσιμη συμβουλή, εδώ μπορούμε να πουμέ με σιγουριά ότι βρήκε μια καλή εφαρμογή. Αμφιβάλλω αν θα το έγραφες τόσο καλά αν είχες επιλέξει το λάθος φύλο για τους χαρακτήρες σου.;-)

Μου άρεσε αυτή η ιστορία.

 

Μόνο για μένα.doc

Link to post
Share on other sites

Είναι γεγονός ότι αυτή την ιστορία την έγραψα με την ανάσα Μανωλιού στον σβέρκο μου. Κάθε ατάκα που μου άρεσε κι υπέθετα ότι θ' άρεσε και σε σένα (και οι αρκετές μπλε υποδείξεις το επιβεβαιώνουν) μ' έκανε "περήφανη", με τον ίδιο τρόπο που έσβηνα κάθε ατάκα που μου φαινόταν μέτρια. Σαφώς ξεφύγανε μαργαριτάρια, γιατί συνεχίζω να είμαι εγώ. :p

 

Κυρίως γιατί είχαμε κάνει μια κουβέντα κάποτε για το αν αναγνωρίζεται το φύλο ενός συγγραφέα, ήθελα πραγματικά να γράψω μια ιστορία με κοχόνες. Πες μου, λοιπόν, ω μεγάλε δάσκαλε, είμαι αρκετά άντρας για να μπω στη μυστική λέσχη των Τζακ; :p

 

(Δεν ήθελα να το γράψω στα σχόλια, για να μην δημιουργηθούν εντυπώσεις, αλλά αυτή η ιστορία ήταν αφιερωμένη στον κύριο Μανωλιό απ' την στιγμή της σύλληψής της. It is an honour that you liked it :) )

Edited by Sonya
Link to post
Share on other sites
Mindtwisted

Λοιπόν, η ιστορία αυτή μου άρεσε.

 

Έχει πολυ άμεσο, προφορικό λόγο που σε βάζει στο κλίμα και συνεχίζεται μονορούφι.

 

Νομίζω οτι έχει χρησιμοποιήσει πολύ καλύτερα την ατάκα από την αντίστοιχη του Nirgal και έχει και πολύ καλύτερο ρυθμό.

 

Επίσης θα διαφωνήσω με τη wordsmith: εμένα μου άρεσε η σκηνή στο μπαρ, παρόλο που δεν είναι πρωτότυπη, γιατί είναι καλογραμμένη, σημαντική για το ρυθμό και ενισχύει την αντίθεση με το δεύτερο μέρος. Επιπλέον αυξάνει την αίσθηση μυστηρίου γύρω απ' τη γυναίκα όταν συνδυάζεται με τις μαρτυρίες των υπόλοιπων.

 

Αν είχα προλάβει το διαγωνισμό, (νομίζω τον έχασα για κάτι ψιλοβδομάδες), αυτή θα ψήφιζα.

Link to post
Share on other sites
wordsmith

Είναι γεγονός ότι αυτή την ιστορία την έγραψα με την ανάσα Μανωλιού στον σβέρκο μου. Κάθε ατάκα που μου άρεσε κι υπέθετα ότι θ' άρεσε και σε σένα (και οι αρκετές μπλε υποδείξεις το επιβεβαιώνουν) μ' έκανε "περήφανη", με τον ίδιο τρόπο που έσβηνα κάθε ατάκα που μου φαινόταν μέτρια. Σαφώς ξεφύγανε μαργαριτάρια, γιατί συνεχίζω να είμαι εγώ. :p

 

Κυρίως γιατί είχαμε κάνει μια κουβέντα κάποτε για το αν αναγνωρίζεται το φύλο ενός συγγραφέα, ήθελα πραγματικά να γράψω μια ιστορία με κοχόνες. Πες μου, λοιπόν, ω μεγάλε δάσκαλε, είμαι αρκετά άντρας για να μπω στη μυστική λέσχη των Τζακ; :p

 

(Δεν ήθελα να το γράψω στα σχόλια, για να μην δημιουργηθούν εντυπώσεις, αλλά αυτή η ιστορία ήταν αφιερωμένη στον κύριο Μανωλιό απ' την στιγμή της σύλληψής της. It is an honour that you liked it :) )

 

Εεεε...

1) Τέτοια του λέτε και την ψωνίζει και όχι μόνο αυτό, αλλά δημιουργούνται και άλλοι συγγραφείς "σοκολατοειδώς" ακαταλαβίστικοι σαν κι αυτόν. Οκ, στο παρόν διήγημα δεν μιμήθηκες αυτό του το χαρακτηριστικό, αλλά να μου επιτρέψεις να ανησυχήσω.

 

2)Δεδομένου ότι και αυτό εδώ το διήγημα το λες "κοχονάτο", μου δημιουργείται μια σύγχυση σχετικά με το τι ακριβώς εννοείς με αυτή την ισπανόφερτη ορολογία.

 

edit: Όχι, Mindtwisted, δεν τον έχασες, η ψηφοφορία είναι μέχρι αύριο τα μεσάνυχτα, εδώ.

Edited by wordsmith
Link to post
Share on other sites

:cardY: Δε μου λες, ρε Χρηστάρα, δεν είδες αρκετές διορθώσεις στο διήγημα και τις θες ντε και καλά, έστω και σε ποστ; Πάρε:

 

1) Είναι γεγονός ότι αυτή την ιστορία την έγραψα με την ανάσα Μανωλιού στον σβέρκο μου. Κάθε ατάκα που μου άρεσε κι υπέθετα ότι θ' άρεσε και σε σένα [...]

 

Κυρίως γιατί είχαμε κάνει μια κουβέντα κάποτε για το αν αναγνωρίζεται το φύλο ενός συγγραφέα, ήθελα πραγματικά να γράψω μια ιστορία με κοχόνες. Πες μου, λοιπόν, ω μεγάλε δάσκαλε, είμαι αρκετά άντρας για να μπω στη μυστική λέσχη των Τζακ; :p

 

3) (Δεν ήθελα να το γράψω στα σχόλια, για να μην δημιουργηθούν εντυπώσεις, αλλά αυτή η ιστορία ήταν αφιερωμένη στον [-----] Μανωλιό απ' την στιγμή της σύλληψής της. It is an honour that you liked it :) )

 

1) Να το κοιτάξεις αυτό γιατί δεν είμαι σίγουρος ότι πιστεύω στον "ιδανικό αναγνώστη" που αναφέρει ο Κινγκ και έτσι κι αλλιώς δυσκολεύομαι να φανταστώ τον εαυτό μου ως τέτοιο για κάποιον άλλο. Αντίθετα, νομίζω ότι το γράψιμο είναι σαν τον φλερτ, μόνο κομμάτι πιο δύσκολο (ή εύκολο), γιατί αντί να ρίξεις έναν ή μία, πρέπει να ρίξεις πολλούς και πολλές μαζί. Μην κολλάς λοιπόν στα γούστα κάποιου συγκεκριμένου (πόσο μάλλον στα δικά μου) γιατί έτσι κινδυνεύεις να χάσεις πολύ λαό.

 

2) Το ξέρεις ότι αυτή η ιστορία κρύβει καλά το (βιολογικό) φύλο της συγγραφέως της. Άσε τα σάπια λοιπόν...

 

3) Όσον κολακευτικά και να είναι όλ' αυτά, ισχύει ό,τι και στο (1) πιο πάνω. Χώρια που σε όσους δεν μας ξέρουν, φοβάμαι ότι με κάνουν να φαίνομαι σαν κανένας κάλπης που νομίζει ότι είναι κάποιος. Αυτό που σε τιμά είναι ότι άρεσε και σε άλλους εκτός από μένα. Δηλαδή το ότι η ιστορία έχει πετύχει, μέχρι ενός σημείου τουλάχιστον, αυτό το ομαδικό φλερτ που λέγαμε.

 

Υ.Γ. 1: "κάλπης": από το "κάλπικος", επινόηση της Τζένης Μαστοράκη στον "Φύλακα στη Σίκαλη" του Σάλιντζερ.

Υ.Γ. 2: Και μην τολμήσεις ν' απαντήσεις σ' αυτό το ποστ για να τελειώνουμε κάποτες!:hitler:

Edited by mman
Link to post
Share on other sites

ωραία ιστορία αν και σαν θέμα δεν είναι και πολύ προτότυπο

η γραφή πολύ ωραία και η αφήγηση αρκετά ενδιαφέρουσα και (οκ στην αρχή) κάπως αστεία

το δεύτερο μέρος ήταν λίγο πιο αηδίλε

αλλά για μένα το καλύτερο μέρος ήταν το τρίτο

με αποκορύφωμα τις τελευταίες φράσεις του Μήτσου

 

Καλή Επιτυχία!

Edited by joidv
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..