Jump to content

Recommended Posts

Eugenia Rose

Αχ! Μου θύμισες τα νιάτα μου μόνο αυτό σου λέω. Well done! :good::book:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Για την ιδέα:

Καλή. Προσωπική και κοινωνική εξέλιξη σε έναν συμβιωτικό πυρήνα με τις μηχανές.

 

Γενικά:

Ωραία γραμμένη ιστορία, με εντελώς ανθρώπινες και καθημερινές σκηνές, ταυτόχρονα με ένα σκηνικό τεχνολογικής προόδου και βάσης στο φεγγάρι, που δείχνει αρκετά προχωρημένη την εποχή κι έτσι κάνει πιστευτή και αυτή την αναγκαία δεξιότητα για να συμβιώσουμε με τους υπολογιστές γύρω μας.

Εντυπωσιακό και αδυσώπητο το «κλάδεμα» όσων δεν ταιριάζουν με το περιβάλλον και δεν εξελίσσονται, όπως το βλέπουμε με τη Δάφνη που δεν θα της επιτρεπόταν να κάνει παιδιά. Τι πιο κοντά στην έννοια της εξέλιξης από αυτό; Ένα άτομο που δεν μπορεί να περάσει τα γονίδιά του στην επόμενη γενιά επειδή δεν είναι πλέον «κατάλληλο» για το περιβάλλον του. Μόνο που τώρα το περιβάλλον είναι ανθρωπογενές και η επιβίωση του ισχυρότερου ρυθμίζεται από άλλους κανόνες.

 

Πολύ καλό το κομβικό σημείο με το δίλλημα της μητέρας, αν και ομολογώ ότι δεν κατάλαβα πολύ καλά γιατί η επέμβαση θα έκανε την κόρη της ζόμπι και όχι όπως τους υπόλοιπους.

 

Κι αυτό εδώ μετά τα σχόλια των άλλων:

Το είπαν και οι άλλοι, να το πω κι εγώ. Κάπου πήγε να πεταχτεί ένα δάκρυ μ’ εκείνα τα πατίνια στο τέλος.

 

Στις κορυφαίες επιλογές μου. :good:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Big Fat Pig

Ευχαριστώ (με καθυστέρηση) για τις αναγνώσεις και τα σχόλια.

 

Γενικά

 

Απαντήσεις σε απορίες που λίγο-πολύ όλοι είχατε και που το διήγημα δεν εξήγησε ή δεν έδειξε ικανοποιητικά.

 

Η ιδέα περί εξέλιξης αφορά τη Δάφνη, η οποία πάσχει από μια υποθετική μορφή ψηφιακής δυσλεξίας (ο όρος δεν με ικανοποιεί απόλυτα - και κατ' επέκταση ούτε ο τίτλος) σε σχέση με την "γλώσσα" των μηχανών. Έχει μείνει πίσω εξελικτικά, και στην κοινωνία αυτή, που βασίζεται ολοκληρωτικά στις ψηφιακές τεχνολογίες, θα μείνει χωρίς δεξιότητες. Δεν θα μπορέσει να κάνει παιδιά, γιατί δεν θα της επιτραπεί να κληροδοτήσει τα ελαττωματικά γονίδια.

Η επέμβαση, διορθώνει το πρόβλημα της "δυσλεξίας" με κόστος την αλλαγή στην προσωπικότητα του υποκειμένου αφού καταστρέφει ή επηρεάζει κέντρα του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνα για τα συναισθήματα.

 

Όλα τα παραπάνω χρειάζονται ακόμα δουλειά, όπως δουλειά χρειάζεται και το ίδιο το κείμενο. Την αγάπησα κι εγώ την Δάφνη τελικά και λέω ν' ασχοληθώ μαζί της λίγο ακόμα.

 

 

 

Ειδικά

 

η κατανόηση και η χρήση των ψηφιακών προγραμμάτων δεν έχει να κάνει περισσότερο με τα μαθηματικά;

Μπορεί να βοηθάει αν και δεν το νομίζω. Εγώ στα μαθηματικά σκράπας ήμουνα αλλά και κώδικα γράφω και προγράμματα χειρίζομαι μια χαρά πολύ ωραία. (Κινητό μη μου δώσεις μόνο - εκεί είμαι φουλ δυσλεξικός)

 

 

Σκέφτομαι και κάτι άλλο: στον κόσμο που μας περιγράφεις υπάρχει η ευχαρίστηση του λόγου; Τραγούδια, λογοτεχνία; Ή οι άνθρωποι έχουν στραφεί αποκλειστικά στις θετικές επιστήμες και στην τεχνολογία;

Σίγουρα υπάρχουν. Προσαρμοσμένα στην κοινωνία την οποία ανήκουν φυσικά. Ο αποδέκτης της τεχνολογίας δεν στρέφεται τόσο στις θετικές επιστήμες, όσο προσαρμόζεται πάνω στις διάφορες τεχνολογίες για να επιβιώσει.

 

 

Δεν δείχνεις την ντροπή της Μαρίας για την κρίση που έπαθε μπροστά στη διευθύντρια.

Ντροπή; Πουρκουά; Δεν ένιωσε ντροπή.

 

 

Πώς μπορεί η άγνοια του δυαδικού κώδικα να καταστήσει κάποιον ανίκανο προς χειρισμό μιας ψηφιακής συσκευής;

Η φράση "δυαδικός κώδικας" δεν υπάρχει πουθενά. Για "κατανόηση βασικού κώδικα" λέει και "δυαδική αντίληψη". Απλώς ξεκαθαρίζω την λογική: άλλο η άγνοια κώδικα και άλλο η (υποθετική από πλευράς μου) δυαδική αντίληψη (χα - τώρα που το γράφω αυτό σα να θυμάμαι ένα επεισόδιο Star Trek TNG, με μια εξωγήινη φυλή που σκεφτόταν δυαδικά ή κάτι τέτοιο. Σίγουρα θυμάμαι ότι πήγαιναν δυο-δυο σαν τους Χιώτες ). Αν θες ντε και καλά να κάνεις αναγωγή στο σήμερα, σκέψου τα πεντάχρονα που παίζουν στα δάχτυλα τo psp. Μπορούμε όμως να συμφωνήσουμε ότι η φύση του προβλήματος, όπως σωστά παρατηρείς, δεν είναι ξεκάθαρη. Ότι εξηγώ με τόσα πολλά λόγια (που είναι και φτώχια) είναι η απόδειξη.

 

 

Η μητέρα υπερβάλλει κάπως για το πρόβλημα της κόρης. Αν κάνουμε αναγωγή στο σήμερα, το να είναι κανείς δυσλεκτικός δεν είναι και τόσο καταστροφικό - ξέρω πολλά παιδιά.

Είσαι νέος ακόμα και το αίμα σου βράζει. Επιπλέον, είσαι και αδιόρθωτος μεηνστρημάς. Γιατί βρε, να κάνουμε αναγωγή στο σήμερα; Άντε να σου κάνω τη χάρη. Αν κάνουμε αναγωγή στο σήμερα, το να είσαι δυσλεκτικός δεν είναι τραγικό. Όμως είναι για τις μανάδες τους - ξέρω πολλές μητέρες. Και στο κάτω-κάτω, το διήγημα, δεν είναι για το παιδί, για τη φουκαριάρα τη μάνα του είναι.

Share this post


Link to post
Share on other sites
aScannerDarkly

Εντάξει, με τεράστια καθυστέρηση να πω κι εγώ την καλή μου κουβέντα για την ιστορία του κυρίου Γουρούνη - γιατί μόνο καλή κουβέντα μπορώ να πω. Εξαιρετικός, λιτός κι αιχμηρός, όπως μας έχει συνηθίσει. Όχι τόσο δολοφονικά αιχμηρός όπως στα 45 Λεπτά, αλλά υπόγεια κι ίσως ακόμα πιο αδυσώπητα, γι' αυτόν ακριβώς το λόγο. Το πρόβλημα που εντοπίζω είναι ένα και μοναδικό - πες κάτι παραπάνω, άσε κάτι να εννοηθεί για την εγχείρηση. Έτσι ώστε να αναδειχθεί το δίλημμα σε όλες του τις διαστάσεις, και να μην αναρωτιόμαστε γιατί ακριβώς - αφού η μάνα έχει τρομοκρατηθεί στην πιθανότητα το παιδί της να είναι "ελαττωματικό - δε θέλει να εγχειριστεί. Η δική μου αίσθηση ήταν ότι πιθανότατα δεν υπάρχουν πραγματικές παρενέργειες, ίσως ήταν μόνο ότι δεν ήθελε το παιδί της να αναγκαστεί να γίνει κάτι διαφορετικό από αυτό που γεννήθηκε. Έχουμε ανάγκη άλλωστε από τις ατέλειές μας. Δεν ξέρω αν ήταν αυτή η πρόθεσή σου, αλλά ένας τέτοιος προβληματισμό θα μου φαινόταν εξαιρετικά ενδιαφέρων. Πιο πολύ τον φαντάστηκα όμως, παρά τον διάβασα. Κατά τα άλλα, εξαιρετικό και πάλι.

Share this post


Link to post
Share on other sites
RObiN-HoOD

Την ιστορία αυτή την υπερψήφισα!

 

Δε συνηθίζω να γράφω σχόλια και μάλλον και αυτά δεν θα είναι τόσο χρήσιμα αλλά μου άρεσε διότι πέρα της συγκίνησης που δημιουργεί παρουσιάζει διαχρονικά τι θα πει να είσαι άνθρωπος και πως τελικά πάντα παραμένουμε ίδιοι, δηλαδή τόσο διαφορετικοί και πάντα συνεχίζουμε να εξελισσόμαστε.

Share this post


Link to post
Share on other sites
aScannerDarkly

Καταλαβαίνεις, κύριε Pig, ότι για να παίρνεις σχόλιο από τον Robin Hood, κάτι πρέπει να έχεις κάνει σωστά εδώ. Μιλάμε για ύψιστη σουφουφίτικη διάκριση.

Share this post


Link to post
Share on other sites
DimitrisX

Αρχικώς μια εικόνα ενός νοικοκυριού του μέλλοντος (όχι και τόσο μέλλοντος) με τις καθημερινές αγωνίες και καταστάσεις πολύ σωστά δοσμένες.

Έμπειρη γραφή από έναν έμπειρο συγγραφέα.

Από τη μέση και μετά εισέρχεται το ΕΦ στοιχείο με το τέλος να σε "αφήνει κόκκαλο", όχι σοκαριστικά, αλλά να διερωτάσαι «τί μέλει γεννέσθαι».

Εξαιρετικό!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..