Jump to content
Sign in to follow this  
Larry Cool

ΑΓΓΕΛΟΙ ΚΑΡΦΩΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΤΟ

Recommended Posts

Larry Cool

Όνομα Συγγραφέα: Larry Cool

Είδος: Λογοτεχνία που δαγκώνει

Βία; Πολύ

Σεξ; Ακόμα περισσότερο

Αριθμός Λέξεων: 69.208

Αυτοτελής; Οχι. 1ο μέρος

Σχόλια: Άγριο μυθιστόρημα που δεν χωρά σε στενόμυαλα κεφάλια

 

Μέρος 43: Η σκληρά ανάκρισις

Μέρος 44: Ἡ διεστραμμένη εἰσαγγελεὺς

Μέρος 45: Εἰσαγγελεὺς ἐν ὀργασμῷ

Μέρος 46: Τὰ ἀνομολόγητα βίτσια τῆς ἀριστοκρατίας

Μέρος 47: Οἱ Ἑλληνορθόδοξοι Αὐνανισταὶ

Μέρος 48: Πρωτοχρονιὰ μετὰ τῶν ὑπερρεαλιστῶν

Μέρος 50: Ἡ σταύρωσις τοῦ ἁγίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ

Μέρος 51: Ἡ ἐκτέλεσις τοῦ Κυρίου ἡμῶν

Μέρος 52: Τὸ κοσμικὸν παίγνιον τὴς μικρὰς Marfa

Μέρος 53: Τὸ ἀκατανόητον

Μέρος 54: Ἡ εὐρύκολπος νύμφη

Μέρος 55: Δὲν εὑρισκόμεθα ἐντὸς τοῦ κόσμου

Μέρος 56: Τὰ ὕδατα τοῦ ἀσυνειδήτου

Μέρος 57: Το μανιφέστο του Andre Breton

 

ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

 

ΣΕ ΧΡΟΝΟ ΜΕΛΛΟΝΤΑ

 

"Glioma...”

 

«Ορίστε;»

 

«Εδώ μέσα, στον μπροστινό λοβό, έχεις έναν όγκο σαν μπάλα του γκολφ. Glioma λέγεται» θα πει η διευθύντρια της ογκολογικής κλινικής κοιτάζοντας τις μαγνητικές τομογραφίες που θα είναι αναρτημένες στο φωτεινό πίνακα.

 

«Δηλαδή;»

 

«Καρκίνος στον εγκέφαλο» θα πει άχρωμα.

 

Θα νιώσω να χάνω τον κόσμο κάτω απ’ τα πόδια μου· θα κλονιστώ και θ’ ακουμπήσω στο γραφείο· τα γόνατά μου θα λυθούν· το στόμα μου θα στεγνώσει.

 

Οι γιατροί και νοσηλευτές που θα βρίσκονται στο γραφείο θα με παρατηρούνμε περιέργεια καπνίζοντας· κανείς δε θα σηκωθεί για να μου προσφέρει θέση· το γραφείο θα ’ναι ασφυκτικά μικρό· θα πνίγομαι...

 

«Λίγο νερό...» θα ψελλίσω.

 

«Φερ’της λίγο νερό, Θωμά!» θα πει σ’ ένα νοσοκόμο η διευθύντρια με τα χοντρά μυωπικά γυαλιά. Ο νοσοκόμος θα μου φέρει απ’ τον ψύκτη σ’ ένα μικρόπλαστικό ποτηράκι.

 

«Είστε σίγουρη;» θα ρωτήσω.Θαμε κοιτάξει με απορία.

 

«Για τη διάγνωση.., είστε σίγουρη;»

 

«Όλοι αυτό ρωτάτε. Ορίστε...» θα πει και θα σπρώξει προς το μέρος μου το αποτέλεσμα των ιστολογικών εξετάσεων. «Δεν υπάρχει περίπτωση σφάλματος ούτε μια στο δισεκατομμύριο. Σε διαβεβαιώνω»

 

«Θα.., θα πεθάνω;!» θα ψιθυρίσω με απόγνωση και δάκρυα θ’ ανέβουν στα μάτια μου.

 

«Ο τύπος καρκίνου που έχεις κορίτσι μου, έχει προσδόκιμο επιβίωσης έξι μήνες. Η χειρουργική επέμβαση έχει μόλις τρία τοις εκατό επιτυχία».

 

Το βλέμμα της θα είναι άδειο· δε θα φανερώνει τίποτε· κανένα συναίσθημα.

 

Ένας νεαρός, ανόητος γιατρός θα πεταχτεί και θα πει:

 

«Μελέτες έδειξαν ότι τα κινητά ενοχοποιούνται για τη ραγδαία άνοδο των περιπτώσεων καρκίνου του εγκεφάλου. Εσείς δεσποινίς θα πρέπει να είχατε κάνει εκτεταμένη χρήση κινητού· έτσι δεν είναι;»

 

Θα τον κοιτάξω μέσα από τα δάκρυα σαν να ’βλεπα εξωγήινο και με μιαξαφνική μπουνιά θα του βουλώσω το μάτι. Θα πέσει στο πάτωμα, ενώ ο Θωμάς κι ένας ακόμα σωματώδης νοσοκόμος θα με αρπάξουν από πίσω.

 

«Πετάξτε την έξω!» θα διατάξει η διευθύντρια. «Και μην ξαναπατήσεις το πόδι σου εδώ!»

 

«Αφήστε με, αφήστε με!» θα τους εκλιπαρώ παλεύοντας.

 

Θα καταφέρω να βγάλω από την τσέπη μου μια χούφτα vouchers και θα τους τα πετάξω στα μούτρα. Βλέποντας τις μαγικές κάρτες θα κοκκαλώσουν.

 

«Θωμά, φερ’ τα εδώ»

 

Ο Θωμάς θα υπακούσει και ’κείνη θα τα χώσει στην τσέπη της βρώμικης ιατρικής ποδιάς της.

 

«Έχω πολλά· δουλεύω σε πρατήριο υδρογόνου,» θα της φωνάξω.

 

Στο μάτι της θα λάμψει η σκληρότητα και η απληστία. Αλλάζοντας ύφος θα πει:

 

«Κάθισε... Περιστατικά σαν το δικό σου αντιμετωπίζονται με χημειοθεραπεία ή ακτινοθεραπεία ή.., ανάλογα. Πόσα vouchers μπορείς να μας εξασφαλίσεις;»

 

«Όσα χρειαστούν»

 

«Ωραία· μπορούμε ν’ ακολουθήσουμε συνδυασμό δύο θεραπειών. Ξεκινάς με temodal των 250mg από σήμερα και σε μια βδομάδα έρχεσαι για ακτινοθεραπεία. Αυτό θα επαναληφθεί για δυο μήνες, εναλλάξ· τη μια βδομάδα χημειοθεραπεία, την άλλη ακτίνες· κατάλαβες; Ενδιάμεσα θα βγάζουμε μαγνητικές για να παρακολουθούμε την εξέλιξη του όγκου. Κάθε φορά θα πληρώνεις προκαταβολικά τρία vouchers. Αν δεν τα έχεις, να μην έρχεσαι· συνεννοηθήκαμε;»

 

«Ναι...»

 

«Θωμά πιάσε τα temodal»

 

Ο Θωμάς θα μου φέρει ένα μεγάλο οβάλ, άσπρο χάπι κι ένα κυπελλάκι νερό. Θα κρατώ το χάπι στα δάχτυλά μου και θα το κοιτάζω αναποφάσιστη...

 

«Πιες το, ντε! Τι το κοιτάζεις;» θα πει η χοντρή και άσχημη διευθύντρια.

 

«Τι παρενέργειες έχει;»

 

Θα δυσανασχετήσει.

 

«Εδώ πεθαίνεις, τις παρενέργειες κοιτάς;»

 

«Θέλω να ξέρω πώς θα πεθάνω»

 

«Εξαρτάται, από τον ασθενή... Συνήθως απώλεια μαλλιών, διάρροια, ναυτία, εμετοί, ίλιγγοι, αιμορραγίες, αναιμία, εξάντληση, τέτοια... Θωμά πες να περάσει ο επόμενος».

 

Θα καταπιώ το χάπι, θα σηκωθώ, θα βάλω τον ιατρικό μου φάκελο κάτω απ’τη μασχάλη σα ν’ αποδέχομαι την καταδίκη μου, αλλά θα εξακολουθήσω να παραμένω καρφωμένη στην ίδια θέση.

 

«Τι άλλο θες; Δεν ήμουν σαφής;!» θα πει εκνευρισμένη.

 

«Αν..,αν δεν έχει αποτέλεσμα η θεραπεία;»

 

«Εε, τότε θα προχωρήσουμε στην επέμβαση. Θωμά, ο επόμενος!»

 

Θα βγω αργά, αθόρυβα σα να μην πατούν ταπέλματά μου στο δάπεδο, σαν φάντασμα που αιωρείται στον αέρα. Καθώς η πόρτα θα κλείνει πίσω μου, ένας φαλακρός, πρόστυχος γιατρός θα χουφτώσει τα χοντρά πισινά της διευθύντριας λέγοντας με προσποιητό πάθος:

 

«Γλυφοτσίμπουκα ρουφοκαυλάτα, μανάρα μου!»

 

Όλοι θα χαχανίσουν χυδαία...

Edited by Mesmer

Share this post


Link to post
Share on other sites
Larry Cool

καὶ ἡ σκλη­ρὰ ἀ­νά­κρι­σις ἐ­συ­νε­χί­ζε­το ἐ­πὶ ἡ­μέ­ρας πολ­λάς, ἐ­ρω­τοῦ­σα πά­λιν καὶ πά­λιν τὰς ἰ­δί­ας καὶ ἄλ­λας λε­πτο­με­ρεί­ας, ἐ­πι­δι­ώ­κου­σα νὰ ἐν­το­πί­σῃ ἀ­σα­φεί­ας, χά­σμα­τα καὶ ἀν­τι­θέ­σεις εἰς τὰς κα­τα­θέ­σεις μου. Ἦ­το εἰς μί­αν τοι­αύ­την πο­λύ­ω­ρον ἐ­ξου­θε­νω­τι­κὴν ἀ­νά­κρι­σιν κα­θ’ ἥν μὲ εἶ­χεν κα­θη­λώ­σει ὑ­πτί­ως χα­μαί, πα­τοῦ­σα μὲ τὸ αἰχ­μη­ρὸν τα­κού­νι τοῡ μπο­τι­νι­οῦ της τὸ στῆ­θός μου, ἐ­πι­μέ­νου­σα:

 

«Ὁ­μο­λο­γή­σα­τε ἐ­πι­τέ­λους νὰ τε­λει­ώ­νω­μεν· ὁ­μο­μο­λο­γή­σα­τε ὅ­τι εἰς τὸ μέλ­λον θὰ δι­α­πρά­ξη­τε τρεῖς φό­νους εἰς τὸ μπὰρ ‘Ντό’ τὸ ὁ­ποῖ­ον θὰ δι­α­τη­ρῇ ὁ Τον­τὸλ Μπαρ­ντό.»

 

Ὅ­μως δεν τὴν ἤ­κου­ον, δι­ό­τι –ὦ θε­οί!– ὑ­πο­κά­τω­θεν τοῦ βρα­χέ­ως τα­γι­ὲρ ἔ­βλε­πον τὴν με­γά­λην εἰ­σαγ­γε­λι­κὴν κλει­το­ρί­δα ἑ­λισ­σο­μέ­νην ὡς μέ­γας σκώ­ληξ, τὴν βα­θεῖ­αν ἠ­βι­κήν της αὔ­λα­κα κα­θὼς ἐ­πί­σης καὶ τὰ ἐν­τυ­πω­σι­α­κὰ σαρ­κώ­δη χεί­λη, κα­θό­σον ἡ δι­κα­στι­κὸς λει­τουρ­γὸς οὐ­δό­λως ἐ­φό­ρει ἐ­σώ­ρου­χα!

 

Ἀν­τε­λή­φθη τὸ προ­ση­λω­μέ­νον εἰς τὸ αἰδοῖ­ον της βλέμ­μα μου καὶ ἐ­φώ­να­ξεν:

 

«Ἀ­νώ­μα­λε ἡ­δο­νο­βλε­ψί­α! Κοι­τά­ζε­τε τ’ ἀ­πό­κρυ­φά μου μέ­ρη, ἔ; –χλάτς!- Σᾶς δι­ε­γεί­ρει τὸ γεν­νη­τι­κόν μου μό­ρι­ον; Ὤ­ω.., μὴν τὸ ἀρ­νεῖ­σθε· τὸ ἐ­ξόγ­κω­μα εἰς τὴν πε­ρι­σκε­λί­δα σας δὲν ἀ­φή­νει πε­ρι­θώ­ρι­α πα­ρερ­μη­νεί­ας. Ὁ ἠ­ρε­θι­σμέ­νος φαλ­λός σας σᾶς προ­έ­δω­κεν!»

 

Ἠ­σθάν­θην με­γά­λην ἐν­τρο­πὴν κι ἔ­γι­να κα­τέ­ρυ­θρος ἐκ τῆς αἰ­σχύ­νης.

 

«Ζη­τῶ συγ­γνώ­μην, δὲν τὸ ἐ­πε­δί­ω­ξα.., ὅ­λως τυ­χαί­ως τὸ βλέμ­μα μου ἔ­πε­σεν... Ἐξ ἄλ­λου δὲν δι­έ­κρι­να καὶ πολ­λὰπράγ­μα­τα...» ἐ­πά­σχι­ζον νὰ δι­και­ο­λο­γη­θῶ ψελ­λί­ζων.

 

«Εἶ­σθε φι­λο­γύ­νης. Μὲ πο­θεῖ­τε, μὲ πο­θεῖ­τε σφο­δρῶς! Πα­ρα­δε­χθεῖ­τε το, ἄ­θλι­ε!» ἐ­κραύ­γα­σεν ὑ­στε­ρι­κῶς, καὶ ἀ­πο­τό­μως ἐ­δρά­ξα­το τὸ πέ­ος μου. «Mon Dieu! Τί μέ­γε­θος, τί μέ­γε­θος!» ἔ­κα­μεν μὲ ἔ­ξα­ψιν πε­ρι­σφίγ­γου­σα τὸν φαλ­λὸν πα­ρα­φό­ρως. «Ὁ­μο­λο­γή­σα­τε τὴν αἰ­σχρὰν ἐ­πι­θυ­μί­αν σας! Θέ­λε­τε νὰ μὲ βι­ά­ση­τε κα­τ’ ἐ­πα­νά­λη­ψιν· να μὲ σο­δο­μή­ση­τε ἀ­νη­λε­ῶς κι ἀ­γρί­ως.»

 

«Πρὸς θε­οῦ! Οὔ­τε κα­τὰ δι­ά­νοι­αν! Ἐ­γὼ τι­μῶ τὴν δι­και­ο­σύ­νην καὶ σᾶς ἔ­χω πε­ρὶ πολ­λοῦ»

 

«Ὄ­χι, ὄ­χι! Θέ­λε­τε νὰ μ’ ἐκ­πορ­νεύ­ση­τε, νὰ μὲ πα­ρα­σύ­ρη­τε εἰς φρι­κτὰς ἀ­κο­λα­σί­ας, νὰ δι­α­πρά­ξη­τε ἀ­κα­τα­νό­μα­στα ὄρ­γι­α ἐ­πὶ τοῦ σώ­μα­τός μου, να μὲ βακ­χεύ­ση­τε κα­τὰ συρ­ρο­ὴν καὶ κα­θ’ ὑ­πο­τρο­πήν.Ἔ; Δὲν τὸ θέ­λε­τε;»

 

«Τί νὰ εἴ­πω...»

 

«Μὴν εἰ­πῆ­τε ὄ­χι.»

 

«Ἄν ἐ­πι­μέ­νε­τε...»

 

«Χά! Ὁ­μο­λο­γεῖ­τε, λοι­πόν!» Καὶ σφίγ­γου­σα νευ­ρι­κῶς τὴν λα­βήν: «Τί καυ­λός! Τί κραταιὸς καυ­λός!»

 

Ὡς νὰ συ­νῆλ­θεν αἴφ­νης ἐκ τοῦ πα­ρο­ξυ­σμοῦ, ἠ­γέρ­θη καὶ ἀ­πε­χώ­ρη­σεν τρο­χά­δην...

 

Εἶ­χα μεί­νει ἄ­φω­νος!

 

Τζζτ-τζζτ!

 

 

 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
nikosal

Εμπειρίκο διάβαζες χτες το βράδυ; Καλό.

Share this post


Link to post
Share on other sites
KELAINO

Ααααα, Εμπειρίκο θα έλεγα κι εγώ, αλλά με προέλαβε ο προλαλήσας.

 

Το δε κείμενο, θεσπεσιότατο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
KELAINO

Γεια σου Λάρρυ!

 

Φαντάζομαι ότι ο μέλλων έχει κάποιο ουσιαστικό σκοπό και δεν μπήκε απλά για την πρωτοτυπία του. Είναι μια ενδιαφέρουσα πρόταση, πάντως.

Ομοίως, το γλιφοτσίμπουκα κλπ, εξυπηρετεί κάποιον άλλο σκοπό πέρα από το σοκάρισμα του αθώου αναγνώστου;

 

"Χοντρά μυωπικά γυαλιά" αβάσταχτα κλισέ ρε παιδί μου.

 

 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Larry Cool

Ο μέλλων γραμματικός χρόνος των ρημάτων είναι συνεπέστερος για την περιγραφή γεγονότων που θα συμβούν στο μέλλον διότι μορφή και περιεχόμενο ταυτίζονται. Αλλά το σημαντικώτερο είναι ότι με τα αλλεπάλληλα, "θα πάει εκεί..." "θα κάνει εκείνο..."θα πει το άλλο..." φανερώνεται διαρκώς στον αναγνώστη ότι όλα διαβάζει δεν είναι πραγματικά αλλά συγγραφική φαντασία.

Το σοκ από μόνο του είναι ικανός λόγος για να υπάρχουν τέτοιες εκφράσεις. Το σοκ είναι σαν ένας κουβάς κρύο νερό στο πρόσωπο του αναγνώστη για τον ξυπνήσει από την υπνηλία της συνήθειας. Η συγκεκριμένη πάντως έκφραση προϊδεάζει για την σεξουαλική ωμότητα αρκετών σκηνών που έπονται.

Τα "χοντρά μυωπικά γυαλιά" ομολογώ ότι δεν το πρόσεξα.

Ευχαριστώ για τις παρατηρήσεις.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Larry Cool

Τον Εμπειρίκο τον θαυμάζω, και γι' αυτό είναι μεγάλη πρόκληση να παραβγώ μαζί του. Θα μού ήταν αφόρητα πληκτικό να βάλω ως όριο μέτριους συγγραφείς, μόνο και μόνο για να 'χω την μικρή ικανοποίηση ότι τους ξεπέρασα.

 

ΥΓ. Μήπως ξέρει κανείς να πει μού ποιο είναι το σωστό: "ἑ­λισ­σο­μέ­νην ὡς μέ­γας σκώ­ληξ" ή "ἑλισσομένην ὡς μέγαν σκώληκα";

Edited by Larry Cool

Share this post


Link to post
Share on other sites
KELAINO

Είναι ενδιαφέρον το ότι θέλεις να βάλεις το συγγραφέα ανάμεσα στον αναγνώστη και τι κείμενο. Αυτό θα τον κρατήσει αποστασιοποιημένο από την ιστορία και θα τον αναγκάσει να κοιτά εσένα, αντί για τη δουλειά σου.

 

Επίσης, το να σοκάρεις με γλιφοτσίμπουκα παραείναι εύκολο. Όταν μάλιστα το σοκ μέσω γλιφοτσίμπουκων είναι αυτοσκοπός, τότε έχουμε απλά μια τσόντα. Δεν έχω τίποτα με τις τσόντες, αλλά θα προτιμούσα να παρουσιάζονται ως τέτοιες.

Share this post


Link to post
Share on other sites
odesseo

ἑ­λισ­σο­μέ­νην ὡς μέ­γας σκώ­ληξ

(απορώ, με τέτοια άνεση στη γλώσσα, πώς σε μπέρδεψε κάτι τέτοιο.)

Edited by odesseo

Share this post


Link to post
Share on other sites
Larry Cool

ἑ­λισ­σο­μέ­νην ὡς μέ­γας σκώ­ληξ

(απορώ, με τέτοια άνεση στη γλώσσα, πώς σε μπέρδεψε κάτι τέτοιο.)

 

 

Ευχαριστώ. Αν βλέπεις λάθη παρακαλώ να τα επισημαίνεις.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest old#2065

Με ενθουσιασμό χαιρετώ το ποίημά σου. Μετά από χρόνια, ο 'Μεγάλος Ανατολικός' ξανασαλπάρει, και ο καπτάν Ανδρέας μας κλείνει το μάτι απο τη γέφυρα.

Έξοχος χειρισμός μιας ξεχασμένης πιά γλώσσας. Αν μου κάνεις τη χάρη και μετατρέψεις εκείνο το 'μποτινιού' σε 'μποτινίου' θα είσαι απόλυτα συνεπής.

Πόσο χρονών να είσαι ρε γαμώτο; :hmm:

Share this post


Link to post
Share on other sites
odesseo
Αν μου κάνεις τη χάρη και μετατρέψεις εκείνο το 'μποτινιού' σε 'μποτινίου' θα είσαι απόλυτα συνεπής.

 

Να το αφήσει έτσι. Μποτίνι το λέγανε και τότε, όχι μποτίνιον. Στο κάτω-κάτω της γραφής, η συνέπεια εδώ είναι το τελευταίο που μας απασχολεί. Δεν δίνει εξετάσεις γλώσσας ο Λάρρυ.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest old#2065
Αν μου κάνεις τη χάρη και μετατρέψεις εκείνο το 'μποτινιού' σε 'μποτινίου' θα είσαι απόλυτα συνεπής.

 

Να το αφήσει έτσι. Μποτίνι το λέγανε και τότε, όχι μποτίνιον. Στο κάτω-κάτω της γραφής, η συνέπεια εδώ είναι το τελευταίο που μας απασχολεί. Δεν δίνει εξετάσεις γλώσσας ο Λάρρυ.

Ασφαλώς και δεν δίνει εξετάσεις κανενός είδους ο άνθρωπος. Απλώς ηχητικά και μόνο, εμένα θα μου πήγαινε το μποτινίου.

(Παναγιώτη, σίγουρα το 'μποτίνι' κατεβάζει στη γενική δυό θέσεις τον τόνο και όχι μία;)

Share this post


Link to post
Share on other sites
odesseo
Αν μου κάνεις τη χάρη και μετατρέψεις εκείνο το 'μποτινιού' σε 'μποτινίου' θα είσαι απόλυτα συνεπής.

 

Να το αφήσει έτσι. Μποτίνι το λέγανε και τότε, όχι μποτίνιον. Στο κάτω-κάτω της γραφής, η συνέπεια εδώ είναι το τελευταίο που μας απασχολεί. Δεν δίνει εξετάσεις γλώσσας ο Λάρρυ.

Ασφαλώς και δεν δίνει εξετάσεις κανενός είδους ο άνθρωπος. Απλώς ηχητικά και μόνο, εμένα θα μου πήγαινε το μποτινίου.

(Παναγιώτη, σίγουρα το 'μποτίνι' κατεβάζει στη γενική δυό θέσεις τον τόνο και όχι μία;)

Το μποτίνι, του μποτινιού

Το μποτίνιον, του μποτινίου

 

κατά το

 

Το Κερατσίνι/Μαρούσι, του Κερατσινιού/Μαρουσιού

Το Κερατσίνιον/Αμαρούσιον, του Κερατσινίου/Αμαρουσίου

 

Η γενική πάει ανάλογα με την ονομαστική.

 

Δεν υπάρχει ένας μόνο ορθός γραπτός τύπος, όταν δεν υπάρχει ένας μόνο ορθός προφορικός τύπος.

Κατανοητό;

 

Edit: Συγνώμη, Λάρρυ, που καταχρώμαστε το topic σου.

Edited by odesseo

Share this post


Link to post
Share on other sites
Larry Cool

Παναγιώτη, Νίκο,

Βρίσκω αφάνταστα διασκεδαστικές και ενδιαφέρουσες αυτές τις ασήμαντες κατ' άλλους συζητήσεις περί γλώσσας.

Εντρυφώ με τον ίδιο τρόπο που αρέσκομαι να γλύφω τα ψαροκέφαλα κι ας μην έχουν καθόλου ψαχνό.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Larry Cool

Είναι ενδιαφέρον το ότι θέλεις να βάλεις το συγγραφέα ανάμεσα στον αναγνώστη και τι κείμενο. Αυτό θα τον κρατήσει αποστασιοποιημένο από την ιστορία και θα τον αναγκάσει να κοιτά εσένα, αντί για τη δουλειά σου.

 

Επίσης, το να σοκάρεις με γλιφοτσίμπουκα παραείναι εύκολο. Όταν μάλιστα το σοκ μέσω γλιφοτσίμπουκων είναι αυτοσκοπός, τότε έχουμε απλά μια τσόντα. Δεν έχω τίποτα με τις τσόντες, αλλά θα προτιμούσα να παρουσιάζονται ως τέτοιες.

 

 

Δεν θα ήθελα ο αναγνώστης να "κοιτά" ούτε μένα, ούτε τη δουλειά μου. Θα προτιμούσα να του δημιουργηθεί η υποψία πως ό,τι βλέπει κι ακούει (ο κόσμος) σχηματίζεται στη φαντασία του.

Με το πορνό εύκολα ερεθίζει κανείς σεξουαλικά τον αναγνώστη. Δύσκολα όμως τον ερεθίζει διανοητικά. Εγώ προτιμώ τη δεύτερη χρήση της πορνογραφίας.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
KELAINO

Αν μη τι άλλο , έχεις φιλοδοξίες. Σ' εύχομαι ολόψυχα να τα καταφέρεις.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Larry Cool

«Αἱ­μο­δι­ψής; Ἐ­γώ;!»

 

«Ναὶ ἐ­σεῖς. Μό­λις σᾶς εἶ­δον, ἡ ὑ­πο­βό­σκου­σα δι­α­στρο­φὴ ἡ κα­τα­τρώ­γου­σα τὰ σπλάγ­χνα μου, ἐ­ξε­τι­νά­χθη ὡς ἠ­φαι­στει­α­κὴ λά­βα καὶ κα­τέ­κα­ψεν τὰς φρέ­νας μου. Σᾶς ἠράσθην κε­ραυ­νο­βό­λως. Εἶ­σθε αὐ­τὸς τὸν ὁ­πο­ῑ­ον ὠ­νει­ρευ­ό­μην ἀ­νέ­κα­θεν ὡς ἰ­δα­νι­κὸν ἐ­ρα­στήν: ῥι­ψο­κίν­δυ­νος, σκλη­ρός, βά­ναυ­σος,στυ­γνός, ἀ­δί­στα­κτος.»

 

«Μᾶλ­λον ἀ­να­φέ­ρε­σθε εἰς τὸν φά­κε­λον ἄλ­λου κα­τα­δί­κου.»

 

«Ὅ­λην τὴν νύ­κτα ἐ­πά­λαι­ον με­τα­ξὺ τοῦ πά­θους μου δι­ὰ ἐ­σᾶς, καὶ τῆς συ­νει­δή­σε­ως τοῦ κα­θή­κον­τος. Καὶ τε­λι­κῶς ὑ­πε­ρί­σχυ­σεν τὸ πά­θος καὶ ἔ­λα­βον τὴν ἐ­πώ­δυ­νον ἀλ­λὰ μοι­ραί­αν ἀ­πό­φα­σιν. Δι­ὰ χά­ριν σας θὰ γί­νω ἐ­πί­ορ­κος καὶ θὰ ἐγ­κα­τα­λεί­ψω μί­αν ἐ­πι­τυ­χῆ ἐ­παγ­γελ­μα­τι­κὴν στα­δι­ο­δρο­μί­αν, δύ­ο προ­σφι­λῆ τέ­κνα καὶ ἕ­να ἄ­μεμ­πτον σύ­ζυ­γον.»

 

«Μή­πως ἐ­ὰν ἐ­πα­νε­ξη­τά­ζε­τε τὸ ζή­τη­μα...»

 

«Ὄ­χι, ὄ­χι... Ἡ ἀ­πό­φα­σίς μου εἶ­ναι ὁ­ρι­στι­κὴ καὶ ἀ­με­τά­κλη­τος. Ἀ­κού­σα­τε...Θὰ σᾶς φυ­γα­δεύ­σω ἐκ τῆς φυ­λα­κῆς καὶ θὰ ἀ­πο­τε­λέ­σω­μεν ζεῦ­γος πα­ρά­νο­μον, κα­τα­ζη­τού­με­νον καὶ κα­τα­δι­ω­κό­με­νον ὑ­πὸ τῶν ἀρ­χῶν. Ναί; Ναί!

 

»Θὰ ζή­σω­μεν εἰς τὴν πα­ρα­νο­μί­αν ὡς φυ­γά­δες... Θὰ εἴ­με­θα βι­αι­ο­πα­θεῖς, αἰχ­μά­λω­τοι τοῦ πά­θους... Ὤ, ναί! Τὰς ἡ­μέ­ρας θὰ δι­α­πράτ­τω­μεν λῃ­στεί­ας τρα­πε­ζῶν καὶ ἄλ­λα συ­να­φῆ κα­κουρ­γή­μα­τα τρί­του βαθ­μοῦ, ἐ­νῷ τὰς νύ­κτας θὰ πα­ρα­δι­δό­με­θα ἀ­συγ­κρά­τη­τοι εἰς ἀ­κραί­ας ἡ­δο­νὰς ἐ­πὶ ῥυ­πα­ρῶν σιν­δονίων ἀ­θλί­ων ἐ­παρ­χι­α­κῶν ξε­νο­δο­χεί­ων... Καὶ βε­βαί­ως θὰ βά­ψω­μεν τὰς χεῖ­ρας μας εἰς τὸ αἷ­μα. Θὰ δι­α­πρά­ξω­μεν πολ­λοὺς φό­νους, πά­ρα πολ­λούς... Θὰ σκορ­πί­ζω­μεν τὰ χρή­μα­τα τὰ ὁ­ποῖ­α θὰ ἀ­πο­κο­μί­ζω­μεν ἐκ τῶν λῃ­στει­ῶν δι­ά­γον­τες πο­λυ­τε­λῆ καὶ προ­κλη­τι­κὸν βί­ον... Θὰ πα­ρε­κτρα­πῶ­μεν εἰς ὄρ­γι­α. Ναί, ναί· μὲ ἔμ­φα­σιν εἰς τὰ κτη­νώ­δη ὄρ­γι­α...

 

»Ἐντέ­λει θά μὲ ἐ­ξω­θή­ση­τε εἰς τὴν πορ­νεί­αν· ἄχ, ναί, θὰ ἐκ­πλη­ρω­θῇ ἐ­πι­τέ­λους τὸ ὄ­νει­ρόν μου νὰ γί­νω κα­θη­μα­ξευ­μέ­νον γύ­ναι­ον κα­τω­τά­της ὑ­πο­στάθ­μης– κό­φα κοι­νῶς, ἴ­σως μά­λι­στα καὶ πα­λι­ο­σκρό­φα! Καὶ σᾶς πα­ρα­κα­λῶ, μὴ μοῦ τὸ ἀρ­νη­θῆ­τε· θὰ εἶ­σθε ὁ πορ­νο­βο­σκός μου – ὁ μπε­ζε­βέγ­κης μου, θὰ μὲ ὑ­βρί­ζη­τε σκαι­ῶς: ‘πόρ­νη δι­και­ο­σύ­νη, χα­μαι­τύ­πη!’ καὶ ἄλ­λα τοι­αῦ­τα πα­ρεμ­φε­ρῆ εἰς τὰ ὁ­ποῖ­α ἀ­ρέ­σκο­μαι. Θὰ μὲ ἐ­ξευ­τε­λί­ζη­τε, θὰ μοῦ ἀ­πο­σπᾶ­τε τὰ χρή­μα­τα τῆς ἁ­μαρ­τί­ας, θὰ μὲ δέ­ρε­τε ἀ­συγ­κί­νη­τος, θὰ σᾶς φο­βοῦ­μαι καὶ θὰ εἶ­μαι δού­λη σας. Ἄχ, θὰ πε­ρά­σω­μεν ὡ­ραί­α, τί ὡ­ραί­α! Ἐ­πλά­σθην δι­ὰ τὴν πα­ρα­νο­μί­αν καὶ τὴν τα­πεί­νω­σιν! Θὰ ἐ­κτρο­χι­α­σθῶ­μεν, ἀ­γά­πη μου· θὰ ἐ­ξο­κεί­λω­μεν, θὰ ἀ­πο­χα­λι­νω­θῶ­μεν... Μμμ, δαι­μο­νι­σμέ­νε μου ἐ­ρα­στά· δι­α­τί σι­ω­πᾶ­τε, δὲν εὑ­ρί­σκε­τε ὑ­πέ­ρο­χον τὸ μέλ­λον μας;!»

 

Ἡ γυ­νὴ πα­ρε­λή­ρη ἕ­ως πα­ρο­ξυ­σμού· ἐ­μαί­νε­το ὑ­πὸ βι­αί­ων, σκο­τει­νῶν πα­θῶν· δὲν εἶ­χεν συ­νεί­δη­σιν τοῦ τί ἔ­λε­γεν.

 

«Μὲ τρο­μά­ζε­τε, madame...»

 

«Κο­λα­σμέ­νη μου ἀ­γά­πη, κα­τα­χθό­νι­έ μου τύ­πε! Θὰ πε­ρι­πέ­σω­μεν εἰς πᾶ­σαν ἁ­μαρ­τί­αν καὶ ἀ­νη­θι­κό­τη­τα, θὰ γί­νω­μεν οἱ αἰ­σχρό­τε­ροι τῶν αἰ­σχρο­τέ­ρων, οἱ ἀ­χρει­ό­τε­ροι τῶν ἀ­χρει­ο­τέ­ρων, ἕ­ως ὅ­του...»

 

«Ἕ­ως ὅ­του;»

 

«Ἕ­ως ὅ­του μί­αν ἑ­σπέ­ραν κα­τὰ τὴν δύ­σιν τοῦ ἡ­λί­ου, τὰ ὁ­πλο­πο­λυ­βό­λα τῆς ἀ­στυ­νο­μί­ας θὰ θε­ρί­σουν τὰ πτω­χά μας σώ­μα­τα, τὰ ὁ­ποῖ­α ὅ­μως προ­η­γου­μέ­νως θὰ ἔ­χουν προ­λά­βει νὰ δρέ­ψουν ὅ­λας τὰς ἡ­δο­νάς! Λοι­πόν; Δὲν εἶ­ναι συ­ναρ­πα­στι­κόν;»

 

Ἡ γυ­νὴ ἦ­το τε­λεί­ως πα­ρά­φρων. Εἶ­χον ἀ­πω­λέ­σει πᾶ­σαν ἐλ­πί­δα ὅ­τι θὰ ἐ­τύγ­χα­νον ἀ­με­ρο­λή­πτου δί­κης καὶ ὅ­τι θὰ ἠ­θω­ού­μην... Δὲν ἤλ­πι­ζον πλέ­ον εἰς τὴν δι­και­ο­σύ­νην.

 

«Λυ­ποῦ­μαι, ἀλ­λὰ προ­τι­μῶ τὴν ἀ­σφά­λει­αν τῶν φυ­λα­κῶν,» εἶ­πα.

Edited by Larry Cool

Share this post


Link to post
Share on other sites
Stanley

Πολύ δυνατό. Έχω περιέργεια αν οι λέξεις θα ηχούσαν τόσο τσεκουράτες στη δημοτική, αλλά το παρόν αποτέλεσμα αφήνει μια αίσθηση παροξυσμού και πάθους, πολύ καλά.

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Καὶ βε­βαί­ως θὰ βά­ψω­μεν τὰς χεῖ­ρας μας εἰς τὸ αἷ­μα.

Μήπως θα ταίριαζε καλύτερα "θα εμβαπτίσωμεν" εδώ, αντί για "θα βάψωμεν";

Share this post


Link to post
Share on other sites
odesseo

Νομίζω ότι η αρχική σημασία του βάφω είναι εμβαπτίζω (= βυθίζω σε υγρό).

Edited by odesseo

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest old#2065

Φίλε Larry, από την πρώτη σου εμφάνιση δήλωσα εντυπωσιασμένος θαυμαστής σου. Και βάλθηκες να δικαιώνεις συνεχώς αυτη την επιλογή μου. Η γλώσσα είναι γοητευτική την κατέχεις απόλυτα και πετυχαίνεις "ανέξοδα" μιά υπέροχη ανατροπή. Τι εννοώ. Στην κοινή συνείδηση η γλώσσα αυτή παραπέμπει σε εξουσία, συντηρητισμό και καθωσπρεπισμό, και έρχεσαι εσύ με όπλο αυτή τη γλώσσα να γκρεμίσεις αυτά που αντιππροσωπεύει (ας είμαι λίγο πιο επιεικής, μιας και την αγαπάω και να πω "αυτά που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύει")

Δεν παραγνωρίζω βέβαια και αυτά που βγαίνουν σαν θέσεις και κριτική στάση, σε δεύτερη ανάγνωση του εξαιρετικού κειμένου.

Μπράβο.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..