Jump to content
DinMacXanthi

Freedom Fighters

Recommended Posts

DinMacXanthi

Όνομα Συγγραφέα: DinMacXanthi
Είδος: Ένα μέρος Dark Fantasy, λίγο political SciFi, λίγο Pseudo-Cthulhu Mythos. Σύγχρονο setting.
Βία; Ναι
Σεξ; όχι
Σχόλια: Η ιστορία ανέβηκε για το διαγωνισμό Ατάκα κι Επιτόπου #3. Η ατάκα που ενέπνευσε την ιστορία προέρχεται από το διήγημα "Αγγελική Απειλή^3" του Γρηγόρη Φεϊζατίδη.

Edited by DinMacXanthi

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

Ελκυστική πρώτη πρόταση.

Μερικές προφανείς γραμματικές απροσεξίες -συνήθως λάθος αριθμός.

Τουλάχιστον ένας αγγλισμός ("χαμογέλασε το χαμόγελο").

Λίγα εκφραστικά.

Προσεγμένες λεπτομέρειες και ενδιαφέρουσα οπτική γωνία του καμικάζι.

Ταιριαστή ενσωμάτωση της ατάκας.

Καθόλου άσχημο συνολικά.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mesmer

Καλή και δυνατή ιστορία.

 

Μου άρεσε ο τρόπος που δίνονται οι σκέψεις και οι ανησυχίες του ήρωα, ενώ ήταν έτοιμος να κάνει αυτό που είχε πάει να κάνει, αλλά και κατά την προετοιμασία του. Πολύ καλή, επίσης, και η αντιπαράθεσή του με το πλάσμα.

 

Αν και δεν σκαμπάζω πολλά από μυθολογία Κθούλου, νομίζω ότι έπιασα το τέλος. Ένα μόνο δεν κατάλαβα...

 

Εφόσον οι εκρήξεις δεν προκάλεσαν κάποιο πλήγμα στον εχθρό και ο μόνος σκοπός τους ήταν να δώσουν ένα μήνυμα, μήπως ήταν too much σαν επιλογή; Δηλαδή, δεν υπήρχε κάποιος πιο ανώδυνος τρόπος να παραδοθεί αυτό το μήνυμα;

 

 

Πολύ καλή και η χρήση της ατάκας.

 

Καλή επιτυχία.

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinMacXanthi

Σημαντική η ερώτηση, Άγγελε, αλλά απαντιέται και από μόνη της και από το ίδιο το κείμενο, με βάση τα δεδομένα της ιστορίας και του συγκεκριμένου κόσμου, χωρίς να πω εγώ τίποτα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Stanley

Καλογραμμένη, φυσικά, αλλά αυτό δεν είναι και το ζητούμενο σε μια ιστορία που διαβάζει κανείς - το θεωρώ λίγο άκυρο σχόλιο, πάντα.

 

Το μπλέξιμο της μυθολογίας Κθούλου με το αστικό τοπίο δεν έδεσε για μένα, οπότε η βάση στην οποία πάτησε όλη η υπόλοιπη ιστορία πήγε αναλόγως και δεν πείστηκα ιδιαίτερα για αυτό που διαβάζω.

 

Μου άρεσε η δομή της αφήγησης και το πώς δίνονταν σταδιακά οι πληροφορίες, κάποιες έντονες εικόνες και η τελευταία πρόταση, και η ατάκα χρησιμοποιήθηκε πολύ καλά.

Edited by Stanley

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mesmer

Απ' ό,τι κατάλαβα

 

το παιδί ήθελε να είναι σίγουρο ότι το μήνυμα θα «ακουγόταν» με κάποιον τρόπο στα υπόλοιπα τρία παιδιά που απέμειναν. Φαντάζομαι ότι δεν γνώριζαν το ένα το άλλο ή δεν υπήρχε κάποιος άλλος τρόπος επικοινωνίας, επειδή ήταν κρυμμένα, ή δεν χρησιμοποιούσαν άλλο τρόπο επικοινωνίας για να μην αποκαλυφθουν;

 

Λεπτομέρειες, θα μου πεις. Κι ίσως να μην χρειάζεται να το ψειρίζω και τόσο. :)

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Πολύ καλογραμμένο, με λεπτομέρειες που το ζωντανεύουν και η ατάκα στην αρχή με τις 72 παρθένες με έκανε να θέλω να διαβάσω παρακάτω. Θα διαφωνήσω με τον mman ως προς τους αγγλισμούς - εγώ βλέπω μια προσπάθεια να τους αποφύγεις. Μπορεί να σου ξέφυγε και κάποιος, αλλά δε βγάζει μάτι.

Κατά τα άλλα δεν κατάλαβα κατά πόσον στο τέλος συμβαίνει κάτι άλλο από αυτό που πάνε να κάνουν στην αρχή. Και από Κθούλου δεν έχω ιδέα και δε μπορώ να αναγνωρίσω οποιαδήποτε αναφορά.

Πολύ ενδιαφέρουσα η ιδέα της ο.γ. του τρομοκράτη.

Γενικά μου άρεσε, αλλά διαβάζοντας τα σχόλια των προηγουμένων νομίζω ότι είναι πολλά αυτά που δεν κατάλαβα... Θα το ξαναδιαβάσω.

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Ξεκινάει τέλεια. Αναπάντεχα. Η πένα του ΝτινΜακΞάνθη θα με μπάσει στην ψυχολογία ενός βομβιστή αυτοκτονίας. Exciting stuff. Που θα πάμε από δω; Oh no, Nihilio-land! Εννοώντας το αναπάντεχο γίνεται γνωστό, περπατημένο.

 

Το διήγημα είναι άψογο. Καλογραμμένο. Δεν με τρόμαξε. Ούτε με ένοιαξε ο αγώνας και το τι παίζεται. Και χωρίς ανατροπή. Και θα το πω... αφορά ιστορία μεγαλύτερη από το διήγημα.

 

Η καλύτερη στιγμή: το κοριτσάκι με το μπαλάκι, και η γυναίκα που πέφτει πάνω του. Αυτά είναι τα δυνατά σημεία, ως προς την δική μου άποψη.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Εξαιρετικό!

Και δεν νομίζω να σου πω τίποτα άλλο χρήσιμο, επειδή έμεινα άφωνη με το σκηνικό που έστησες.

Φοβερά τα διλήμματα, πολύ έξυπνη η ιδέα.

Να πω μόνο ότι με ζόρισες συναισθηματικά πολύ περισσότερο όσο δεν ήξερα ακόμα τη φύση του εχθρού και πίστευα ότι ήταν μια ιστορία με αντίσταση/τρομοκρατία. Μετά, ήμουνα μαζί με τον ήρωα -δεν έβλεπα πια κανέναν ενδοιασμό επαρκή ώστε να έχει δίλημμα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sonya

H ιστορία κολυμπάει στα γνωστά επίπεδα πιπινοξάνθη, δίνεται σε σωστές δόσεις, στα σωστά σημεία και χωρίς υπερβολές.

 

Αλλά δε με ζόρισε συναισθηματικά όσο "έπρεπε" να το κάνει. Περισσότερο με συγκίνησαν οι απογοητευμένες παρθένες παρά το δίλημμα του Γιουσούφ. :Ρ Επίσης με χάλασε το τέλος. Η επεξήγηση για το Ρίο ντε Τζανέιρο. Ήταν τελλ κι ήταν το μοναδικό "κακό" σημείο του κειμένου, ακριβώς εκεί που με είχες να σπαζοκεφαλιάζω για τα ονόματα της καφετέριας και του ξενοδοχείου, μου το έδωσες έτσι εύκολα και ξενέρωσα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mindtwisted

Λοιπόν, λοιπόν.

 

Μου άρεσε πάρα πολύ στην αρχή, η πρώτη φράση είναι πολύ πετυχημένη και σου κινεί το εδιαφέρον αρκετά για να σε κρατήσει.

 

Εμένα με χάλασε λίγο αφότου μάθαμε ποιος ήταν ο εχθρός, γιατί γενικά δε με εμπνέουν τρομερά αυτού το είδους οι αντιστάσεις.

 

 

Ειδικά άμα αρχηγοί της αντίστασης είναι εκλεκτά εφτάχρονα.:tease:

 

 

Επίσης ένιωσα οτι ανακατεύονται πολλά πράγματα ταυτόχρονα, αλλά αυτό δεν ξέρω αν είναι καλό η κακό. Σίγουρα θα μου άρεσε περισσότερο άμα ήταν ταινιάκι.

 

Ήταν ωραίο πάντως, το διάβασα ως το τέλος χωρίς να βαρεθώ. Θα εξαρτηθεί από τα άλλα τι θα αποφασίσω, αν το ψηφίσω θα είναι κυρίως για το πρώτο μέρος που με επηρέασε. Το δεύτερο θα το έβρισκα ενδιαφέρον σε πολύ μεγαλύτερη έκταση. (Μιας και δεν είμαι τρομερά εξοιξειωμένος με τη μυθολογία του Lovecraft):book:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Η ιστορία αυτή ήταν καλή και είχε τα highlights της, αλλά μου άφησε την αίσθηση του μπουκώματος σε σημεία. Η αρχική ατάκα είναι πολύ δυνατή (και θεωρώ ότι η διαφορά ενός ερασιτέχνη από έναν επαγγελματία είναι ότι ξέρει να αρχίζει με μία δυνατή φράση) και υπάρχουν εδώ κι εκεί σκηνές που αναπνέουν (η είσοδος στο μπαρ, το κοριτσάκι, η αναμέτρηση στο μπαρ) αλλά για κάθε μία από τις σκηνές αυτές υπάρχει και μία expository σκηνή που χαλάει τη σούπα. Δεν ξέρω αν η ιστορία θέλει άπλωμα ή τσεκούρι και συμπλήρωμα. Τείνω προς το δεύτερο, ίσως με δύο παράλληλες ΟΓ (Γιουσούφ-αγόρι μάλλον).

 

 

Που θα πάμε από δω; Oh no, Nihilio-land! Εννοώντας το αναπάντεχο γίνεται γνωστό, περπατημένο.

Δημιουργώ σχολή τελικά...

Share this post


Link to post
Share on other sites
dagoncult

Μου άρεσε η ιστορία. Ακόμα περισσότερο μου άρεσε η κεντρική της ιδέα. Φλερτάρει ανοιχτά με τον τρόμο. Ίσως το κλείσιμο θα μπορούσε να βγει και κάπως αλλιώς, με λιγότερο tell για τις εξηγήσεις.

Καλή δουλειά και καλή ιδέα. Και πάλι, νομίζω ότι έχσασε κάποιους πόντους στο τέλος.

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinMacXanthi

Λοιπόν, αφού τέλειωσε ο διαγωνισμός, ευχαριστώ όσα μέλη ασχολήθηκαν με την ιστορία. Είναι αλήθεια πως ο χρόνος ήταν λίγος, αλλά κυρίως για να γραφτεί (ένα απόγευμα), η ιδέα ήρθε σχετικά γρήγορα.

Για να δούμε αν μπορώ να λύσω κάποιες απορίες όπου υπάρχουν.

Καλή και δυνατή ιστορία.

 

 

Αν και δεν σκαμπάζω πολλά από μυθολογία Κθούλου, νομίζω ότι έπιασα το τέλος.

 

 

Το λέω εδώ και για τους υπόλοιπους. Το cthulhu mythos για το οποίο μιλάω είναι (όπως λέει και πάνω) ΨΕΥΔΟκθούλου μύθος. Ένα τερατάκι κοιμάται και κάποιοι προσπαθούν να το ξυπνήσουν. Κάποιοι αντιστέκονται. Το τερατάκι τους μιλάει μέσα από όνειρα, και οι αρχηγοί της αντίστασης βλέπουν (υποκλέπτουν υπό ένα τρόπο) αυτά τα όνειρα. Αυτό είναι όλο. Ο κάθε αναγνώστης το κάνει όσο κθουλιάρικο θέλει στον νου του, όσο διαβάζει.

 

 

Το μπλέξιμο της μυθολογίας Κθούλου με το αστικό τοπίο δεν έδεσε για μένα, οπότε η βάση στην οποία πάτησε όλη η υπόλοιπη ιστορία πήγε αναλόγως και δεν πείστηκα ιδιαίτερα για αυτό που διαβάζω.

 

 

Ό,τι είπα επάνω. Επίσης, ό,τι Cthulhu mythos υπάρχει, ακόμα και στα κείμενα lovecraft, Derleth κλπ, πάνω-κάτω σε αστικό πλαίσιο εξελίσσεται. Αλλά γνωρίζοντας την αγάπη σου για τον HPL, δεκτόν, δεν είναι του στυλ σου.

 

 

Κατά τα άλλα δεν κατάλαβα κατά πόσον στο τέλος συμβαίνει κάτι άλλο από αυτό που πάνε να κάνουν στην αρχή. Και από Κθούλου δεν έχω ιδέα και δε μπορώ να αναγνωρίσω οποιαδήποτε αναφορά.

Πολύ ενδιαφέρουσα η ιδέα της ο.γ. του τρομοκράτη.

 

Το αγόρι έχει πληροφορίες για το πού βρίσκεται και από που θα αναδυθεί ο μεγάλος εχθρός. Δεν μπορεί να επικοινωνήσει μαζί τους γιατί όλες οι πληροφορίες ελέγχονται. Οπότε, στέλνει 2 βομβιστές αυτοκτονίας να ανατινάξουν 2 συγκεκριμένα μέρη: Το Καφέ Νάχαρα και το Ξενοδοχείο Ζανβιέ. Νάχαρα είναι ο ποταμός (Αράβικα). Ζανβιέ είναι ο Ιανουάριος (Γαλλικά). Υπολογίζει πως οι άλλοι που αντιστέκονται ανά τον κόσμο θα αποκωδικοποιήσουν το μήνυμά του.

 

 

1)Δεν με τρόμαξε. 2)Ούτε με ένοιαξε ο αγώνας και το τι παίζεται. 3) Και χωρίς ανατροπή. 4)Και θα το πω... αφορά ιστορία μεγαλύτερη από το διήγημα.

 

5)Η καλύτερη στιγμή: το κοριτσάκι με το μπαλάκι, και η γυναίκα που πέφτει πάνω του. Αυτά είναι τα δυνατά σημεία, ως προς την δική μου άποψη.

 

1)Δεν το έγραψα για να σε τρομάξει, Ντίνο. (Βιβλιοθήκη Φαντασίας) Αν θες, έχω μερικά τέτοια, pm me wink.gif. 2) Αυτό είναι ούτως ή άλλως δύσκολο σε ένα κείμενο 3500 λέξεων, ειδικά αν έχει γραφτεί σε ένα απόγευμα. 3) Πιστεύω πως οι ανατροπές του κειμένου δεν σου έγιναν κατανοητές. Αν δεν βαριέσαι, ξαναδιάβαστο. 4) Εύκολα. Το κατάλαβα αφότου το τέλειωσα και το ανέβασα. Θα μπορούσε να είναι το επεισόδιο ενός πολέμου που ο κόσμος δεν γνωρίζει. Χμμ... 5) Και για μένα, τα αγαπημένα μου σημεία.

 

1

Με χάλασε το τέλος. Η επεξήγηση. Ήταν τελλ κι ήταν το μοναδικό "κακό" σημείο του κειμένου, ακριβώς εκεί που με είχες να σπαζοκεφαλιάζω για τα ονόματα της καφετέριας και του ξενοδοχείου, μου το έδωσες έτσι εύκολα και ξενέρωσα.

 

Στην διόρθωση των 12 παρά, το βράδυ που παραδίδαμε, το έκανα περισσότερο tell απ'ότι ήταν, και πρόσθεσα το τέλος εξηγώντας. Ακόμη κι έτσι όμως, βλέπεις πως αν και το λέω ξεκάθαρα, κάποιοι δεν το κατάλαβαν. Σοκολάτα δεν είναι, αλλά σίγουρα δεν είναι η πιο φιλική προς τον αναγνώστη ιστορία που έχω γράψει. Όπως και να'χει, κάποιοι δεν το κατάλαβαν και αυτό έκοψε από την αναγνωστική ευχαρίστησή τους, και άλλοι δεν ήθελαν να το πω και αυτό έκοψε από τη δική τους ευχαρίστηση. (δες τι γράφει ο Άκης ας πούμε, κάτω)

 

Ίσως το κλείσιμο θα μπορούσε να βγει και κάπως αλλιώς, με λιγότερο tell για τις εξηγήσεις. Έχασε κάποιους πόντους στο τέλος.

 

Βράσε ρύζι, κοινώς.

 

 

Ευχαριστώ για το χρόνο και +1 στα σχόλια σας για τη βοήθεια και το feedback (τα υπόλοιπα +1 αύριο, μου τέλειωσαν huh.gif) drinks.gif

Share this post


Link to post
Share on other sites
Big Fat Pig

(Αφήνω τα σχόλια μου όπως τα έκανα πριν από περίπου δέκα μέρες, αν και, τώρα, έχω διαβάσει τα δικά σου. Για να μάθεις άλλη φορά τι συνοδευτικά σχόλια να βάζεις :) )

 

Είναι πολύ καλογραμμένο, με τρόπο που κρατάει το ενδιαφέρον αμείωτο μέχρι τέλους κι αυτό είναι μεγάλο ζητούμενο πριν αρχίσω να σκέφτομαι ό,τι άλλο. Ο βασικός πρωταγωνιστής μου άρεσε πολύ, καθώς και όλη η συζήτηση περί θυσιών, γενικότερου καλού, παράπλευρων απωλειών. Έχει σημασία, γιατί ενώ είναι πολυσυζητημένο θέμα, εδώ, είναι δοσμένο με φρεσκάδα.

 

Η ατάκα με τις παρθένες στην αρχή, ήταν φοβερή, αλλά δημιούργησε προσδοκίες ανάλογου προβληματισμού και ύφους που τελικά δεν επαληθεύτηκαν. Δεν είναι τίποτα, απλά μια οσμή M.M.Smith που μ' έφτιαξε και ήθελα κι άλλο :)

 

Ακόμα δεν μπορώ να αποφασίσω αν θα εισέπραττα την ιστορία με τον ίδιο τρόπο αν δεν μας είχες προϊδεάσει για τα κθουλοστοιχεία και αν θα το καταλάβαινα.

 

Ομοίως δεν μπορώ να αποφασίσω αν βλέπω θετικά, αρνητικά ή αδιάφορα την εμπλοκή των αρχαίων θεών.

 

Ξεκινάς με τους τρομοκράτες, διηγείσαι πολύ όμορφα (ωραίες σκηνές στο καφέ) και τελικά; Κθούλου; Αυτό ήταν; Κάπως έτσι ένιωσα στο τέλος. Δεν ξέρω, τείνω να πω ότι, για μένα, κάπως ξεφούσκωσε στο τέλος το πράμα και ότι θα προτιμούσα ένα άλλο εύρημα ή έστω ένα διαφορετικό κλείσιμο του ματιού (αν έπρεπε να το κάνεις). (Διευκρινίζω: δεν είμαι κθουλόφιλος ούτε κθουλοεχθρός και δεν θα πω όχι σε μια καλή ιστορία κθουλοτρομομυστηρίου.)

 

Η Σόνυα μπορεί να το θεωρεί δόσιμο αλλά εγώ ομολογώ ότι δεν θα έπιανα το εγκεφαλικό παιχνίδι με το Ρίο Ντε Τζανέιρο. Πολύ επεξηγηματικό πάντως. Υποθέτω ότι έγινε αναγκαστικά λόγω περιορισμού έκτασης.

 

Και ενώ λοιπόν, το πρώτο μέρος -σε γενικές γραμμές- μου άρεσε περισσότερο, είναι το γράψιμο αυτό που έβαλε το χεράκι του ώστε να διαβάσω μονορούφι.

 

Περιττό να πω ότι η ατάκα τιμήθηκε ιδιαιτέρως.

 

Άτιμε! Κι εγώ ήθελα να βγάλω το «και» και να βάλω τελεία.

 

 

Υ.Γ. Κατόπιν του post σου, θα ήθελα να έχω διαβάσει την ιστορία, χωρίς τις νύξεις περί κθούλου.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..