Jump to content
Drake Ramore

"Αργά, με τα Κακά Παιδιά"

Recommended Posts

Mesmer

Μου άρεσε πολύ αυτή ιστορία. Αν και αρχικά τσίνησα λιγάκι με το μέγεθος, ούτε που κατάλαβα πώς έφυγαν οι δώδεκα σελίδες.

 

Πολύ ωραία η ανάλαφρη και χαβαλεδιάρικη ατμόσφαιρα στην αρχή, που μας βάζει στο κλίμα του σταθμού, η οποία γίνεται μυστηριώδης και τρομακτική μετά το τηλεφώνημα του Μπράιαν. Γενικά, αυτός ο «τρόμος από απόσταση» δούλεψε πολύ καλά εδώ, αν και πιστεύω ότι είναι ένα δύσκολο κομμάτι.

 

 

Εξαιρετικός ο μύθος της μαϊμούς που στοιχειώνει τον κόσμο, μετά τα δικά της δεινά.

 

 

Και τα δυο κομμάτια που δόθηκαν χρησιμοποιήθηκαν πολύ καλά και ταίριαξαν απόλυτα μέσα στην ιστορία.

 

Αν κάτι έχω να παρατηρήσω είναι: Γιατί δεν γράφεις πιο συχνά, ρε Απόστολε;

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mindtwisted

Λοιπόν αυτή η ιστορία ήταν ωραία, δηλαδή διαβαζόταν ευχάριστα, αν και δεν είναι από τις ιστοριές που με ξετρελαίνουν.

 

Το βασικότερο πρόβλημά της για εμένα είναι ο τρόπος που μιλάει ο Μπράιαν, ίσως είναι λίγο παραπάνω περιγραφικός απ' ότι πρέπει, ή απ' ότι μου αρέσει εμένα, για ομιλία. Επίσης στο σημείο που αναφωνεί "δώστε στο παίδι ένα πούρο" με ξένισε, και μου φάνηκε λίγο περίεργη η αποκάλυψη του μύθου με τη μαϊμού, οτι το βρήκε τόσο απλά και με τόσες λεπτομέρειες.

 

Κατά τα άλλα, αρκετά ενδιαφέρουσα η ιστορία και μου άρεσε το κλίμα της ραδιοφωνικής προβολής. Το τι θα γίνει στο τέλος το μάντεψα μόνο όταν διάβασα το μύθο της μαϊμους, πράγμα καλό και νομίζω οτι ενσωμάτωσες αρκετά καλά τις δύο παραγράφους.

 

Αυτά, πάω να διαβάσω και την άλλη.:book:

Share this post


Link to post
Share on other sites
TheTregorian

Πολύ έξυπνος ο τρόπος που χρησιμοποιήθηκαν τ' αποσπάσματα για να βγει αυτή η ιστορία. Μου άρεσε που ενώ προδιέθεταν για κάτι πολύ διαφορετικό, έφτιαξες κάτι άλλο. Μ' άρεσαν πολύ οι διάλογοι, αν και θεωρώ ότι απ' τη στιγμή που ξεκίνησε η "εξομολόγηση", ήταν λίγο κλασσικοί στο στυλ "τώρα θα σου πω τι έγινε", δεν ένιωθα δηλαδή αυτό τον απόλυτο ρεαλισμό που αντιλαμβανόμουν στις πρώτες τρεις σελίδες. Ένιωθα ότι είχες βάλει τον εξομολογούμενο σ' ένα μοτίβο και τους εξομολογητές επίσης σ' ένα μοτίβο του "πως πρέπει να 'ναι". Η ιδέα με τη μαϊμού - ερινύα ήταν πολύ καλή και κόλλησε ωραία απ' το απόσπασμα, σ' αντίθεση με τον φαρμακοτρίφτη που - προσωπική άποψη - ήθελα να του δώσεις λίγο χώρο παραπάνω. Άλλο ένα που θα 'θελα να δω καλύτερα θα ήταν η σκιαγράφηση των χαρακτήρων των δύο παραγωγών. Εκεί που ένιωθα ότι τους ξεχώριζες, μετά στην εξομολόγηση χάθηκαν λίγο πάλι. Τη μαϊμού κατάλαβα υπονόησες ότι την άκουγαν όλοι στο τέλος. Θα προτιμούσα να κλείσεις το διήγημα απ' τη σκοπιά του δολοφόνου, με τις δικές του σκέψεις, όπου θα μπορούσε ν' απογειωθεί ο "τρόμος".

 

Πολύ καλή προσπάθεια, έξυπνη κι ωραία εκτελεσμένη! Καλή επιτυχία, Απόστολε! ;-)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Stanley

Αν κάτι έχω να παρατηρήσω είναι: Γιατί δεν γράφεις πιο συχνά, ρε Απόστολε;

 

Ναι, τώρα ειδικά ο Απόστολος...laugh.gif

 

Ρε, μου άρεσε! Την διάβασα νερό και με μεγάλη αγωνία. Στην αρχή μπαίνει με χιούμορ, πραγματικά γέλαγα, αλλά ξέρεις ότι κάτι θα στραβώσει. Πολύ φυσικά κυλούσε η όλη ιστορία και μου άρεσε το στήσιμο, αλλά και τα θέματα που έθιξες. Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι με απορρόφησε τελείως, αυτό δεν το περίμενα.

 

Για το τέλος τώρα...

Νομίζω πως η Ρόουζ ήταν συνεργός στο έγκλημα, μιας και τραβιόντουσαν με τον Ματ, αλλά αφού δεν ομολογεί (ή δεν θα ομολογήσει) θα στοιχειωθεί από τη μαϊμού.

 

Edited by Stanley

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Πολύ ευκολοδιάβαστη και ζωντανή, αν και ίσως παραέχει πολλούς διαλόγους και ελάχιστες περιγραφές. Αρκετά πετυχημένη η ατμόσφαιρα του σταθμού όπου ο καθένας παίρνει και λέει ό,τι του κατέβει. Έτσι ακριβώς αρχίζει και το βιβλίο "Ιός", αλλά μπαίνει στο ζουμί πολύ πιο γρήγορα, από την πρώτη σελίδα.

Αυτό που με ενόχλησε κάπως ήταν τα πάρα πολλά κόμματα που λείπουν και κάνουν την ιστορία να φαίνεται πως προχωράει υπερβολικά γρήγορα, μαζί με τους πολλούς διαλόγους. Οι κλητικές πρέπει να μπαίνουν ανάμεσα σε κόμματα, πχ "Δεν ξέρω, Κέβιν, τι εννοείς". Και μόνο αυτά στις κλητικές να έβαζες θα βελτιωνόταν αρκετά.

Παρά τις 12 σελίδες δε μου φαίνεται μεγάλη αυτή η ιστορία-αντίθετα. Νομίζω ότι έλεγε πολλά και θα μπορούσε να απλωθεί περισσότερο, ειδικά σε κάποια σημεία που σηκώνουν ατμοσφαιρική περιγραφή, όπως ο φαρμακοτρίφτης και ο μύθος της μαϊμούς. Επίσης θα μπορούσες να περιγράψεις και τον τόνο της φωνής του Μπράιαν και αν ακουγόταν και τίποτα άλλο στο τηλέφωνο εκτός από τα λόγια του, για να γίνει πιο ατμοσφαιρικό. Έχεις μια πλοκή/σκελετό ενδιαφέρουσα και πλούσια, βαλε λίγο κρέας και λίπος παραπάνω.

Γενικά πολύ καλή προσπάθεια και μπράβο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
dagoncult

-Ωραίο το σκηνικό που επέλεξες, αρκετά πρωτότυπο για να με κρατήσει από την αρχή.

 

-Ίσως θα ήταν καλή φάση να έκοβες κανέναν ακροατή στο ξεκίνημα, ώστε να πάει λίγο πιο γρήγορα.

 

-Το φινάλε μού άρεσε, αρκετά ανατριχιαστικό. Αλλά

γιατί η Ρόουζ ακούει τη μαϊμού; Αν είναι στο κόλπο θα πάει κι αυτή φυλακή, οπότε καθαρίζει με τη μαϊμου. Αν δεν είναι στο κόλπο είναι αθώα.

 

 

-Αναρωτιέμαι αν θα υπήρχε κάποιος τρόπος η ιστορία να γίνει λίγο ακόμα πιο υπερφυσικά τρομακτική. Θα ήταν πολύ κουλ.

 

-Θέμα μορφοποίησης, αλλά κάποιες παράγραφοι ξεκινάνε από πιο μέσα κι άλλες όχι.

 

υγ: επίσης, θα συμφωνήσω (ξέρεις για ποιο πράγμα) με τον Άγγελο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Ουπς, είχα ψηφίσει τελευταία στιγμή και ξέχασα να σχολιάσω.

 

Πολύ καλή ιστορία. Έδεσε καλά τις παραγράφους, αλλά στέκεται και αν διαβαστεί χωρίς να ξέρει κάποιος την αναφορά σ' αυτές.

Θέλεις τέχνη να μπορείς να δημιουργήσεις τόσο τρόμο σε ένα περιβάλλον γεμάτο τεχνολογία, φώτα, ακροατές, θεατές και όλα τα σχετικά κι εδώ δε μου έλειψε τίποτα.

 

 

Ήταν πολύ καλό το αρχικό ξεκίνημα, με τους χαλαρούς ρυθμούς και τις σαχλαμαρίτσες, που ξαφνικά γίνονται κάτι πολύ μα πολύ σοβαρό.

Πολύ ενδιαφέρουσα η περιπετεια της μαϊμούς και ο τρόπος που στοιχειώνει τους ενόχους.

 

 

Καλός και ο τίτλος, όπου τελικά τα "κακά παιδιά" δεν είναι κακά μόνο επειδή κάθονται έξω τα βράδια αργά και κάνουν τολμηρές εκπομπές. ;-)

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

εγώ Απόστολε δεν προλαβα να ψηφίσω αλλά την διάβασα την ιστορία σου χθες το βράδυ το βραδάκι και την βρήκα ενδιαφέρουσα.

μου άρεσε το όλο σκηνικό με τον ραδιοφωνικό σταθμό και πως όλο αυτό το χαβαλετζίδικο ύφακι που υπήρχε στην αρχή εξαφανίστηκε εντελώς στο τέλος.

Βρήκα ωραία την ιδέα και τον μύθο που κρυβόταν πίσω από την εμφάνιση της μαϊμους και φυσικά το τέλος που αν και δεν ήταν κάτι ασυνήθιστο/ έξω από τα δεδομένα του είδους , δώθηκε με εξαιρετικό τρόπο και ανέβασε το διήγημα. Το μόνο που δεν μου άρεσε ήταν οπως είπε και ο Κωνσταντίνος κάποιες φράσεις του Μπράιαν.

 

Συγχαρητήρια για τη νίκη σου στο Ρακορ, σήμερα/αύριο θα διαβάσω και το αντίπαλο δέος για να έχω πλήρη εικόνα

 

αααα επίσης μου θύμισε και ένα επεισόδιο του μονκ οπότε αυτομάτως ανέβηκε στην εκτίμηση μου αρκετά :p

 

λογικά θα τα πούμε και στου χόρρορ

Edited by joidv

Share this post


Link to post
Share on other sites
Drake Ramore

Ευχαριστώ για τα σχόλια παιδιά, χαίρομαι που σας άρεσε η ιστορία.biggrin.gif

 

Τώρα για την ερώτηση του Dagon,

 

 

 

 

 

-Το φινάλε μού άρεσε, αρκετά ανατριχιαστικό. Αλλά

γιατί η Ρόουζ ακούει τη μαϊμού; Αν είναι στο κόλπο θα πάει κι αυτή φυλακή, οπότε καθαρίζει με τη μαϊμου. Αν δεν είναι στο κόλπο είναι αθώα.

 

 

 

 

 

 

Η Ρόουζ ακούει την μαϊμού επειδή ακριβώς είναι στο κόλπο. Ο Μπράιαν δεν την κατονομάζει όμως. Μπορείς να πεις οτι παίζει μαζί με το παράνομο ζευγάρι που ειναι ένοχοι για φόνο. Τους δίνει όλα τα στοιχεία. Τους δινει τι έπαθε ο ίδιος, αλλά επίσης και τι συνέβη (υπονοώντας το) στην Τζιλ. Αναφέρει οτι δεν μπορεί να βοηθήσει την ερωμένη/συνεργό χωρίς όμως να την κατονομάσει, περιμένοντας να την ονομάσει ο Ματ ή να το πει η ίδια. Παρόλα αυτά, έως το τέλος, ούτε ο Ματ ούτε η Ρόουζ πιστεύουν την ιστορία του Μπράιαν. Ο Ματ θεωρεί οτι με κάποιον τρόπο θα καταφέρει να ξεφύγει απο την όλη φάση (αυτό δείχνει άλλωστε και η γενικότερη σταση του), ενω η Ρόουζ απο την πλευρά της, μιας και δεν ανακατεύτηκε καθόλου το ονομα της, κρατάει το στόμα της κλειστό. Δεν μπορεί να πιστέψει οτι θα έρθει μια μαϊμού να την τιμωρήσει.

 

 

Τώρα για περισσότερο υπερφυσικό τρόμο, δύσκολο το βρίσκω. Υπάρχει μια ιδέα, αλλά χάνει πολύ σε ταχύτητα αφήγησης και σε αντίκτυπο στον αναγνώστη. Μετά θα θέλει πολύ άπλωμα και γέμισμα σε μια μεγαλύτερη εκδοχή, μιας κάπως διαφορετικής ιστορίας.

 

Για την πρόταση της wordsmith για περισσότερο κρέας ισχύουν αυτά που είπα και παραπάνω. Αφορά μια ελαφρως διαφορετική ιστορία με τελειως διαφορετικό ρυθμό. Πάντως η ιδέα του να ακούγεται και κάτι άλλο μέσα απο το τηλέφωνο εκτός απο τον Μπράιαν, ειναι δελεαστικό. Ισως σε κάποια διόρθωση αργότερα.

 

Για την παραγραφοποίηση και κάποια συντακτικά (όπως οι κλητικές που αναφέρθηκαν) έχετε δίκιο. Είναι πάντως ένα κομμάτι που αφορά την επιμέλεια ενός έργου κυρίως. Θέλει γνώσεις δηλαδή. Πχ αυτό για τις κλητικές θυμάμαι να μου το έχει ξαναπεί η wordsmith σε άλλη ιστορία, αλλά δεν το συγκράτησα.

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Eugenia Rose

Πολύ καλό πραγματικά. Δεν δυσκολεύτηκα καθόλου να το ακολουθήσω και έιχα αγωνία μέχρι το τέλος.

Στο σημείο που:

 

Το πλάσμα τον ακολουθεί ακόμα και όταν αυτός αλλάζει σπίτι μου θύμισε τον Μπαμπούλα του Κίνγκ. Επίσης φυσικά και η Ρόουζ ακούει την μαιμού αφού ειναι συνεργός του Μάτ όπως ήταν συνεργός η Τζιλ με τον Μπραίν. Πρώτα χάθηκε η Τζίλ, υποθέτουμε ότι αυτοκτόνησε από την μαιμού και μετά ήρθε η σειρά του Μπραίαν. Έτσι και τώρα η μαιμού πρώτα εμφανίζεται στην γυναίκα συνεργό την Ρόου στο τέλος της ιστορίας και ύστερα στον Ματ, αν και αυτός φαίνεται να την γλίτωσε αν πάει φυλακή.

 

Πιστεύω αξιοποίησες πολύ καλά τις δύο παραγράφους που σου δώθηκαν. Πολύ καλό το αμερικάνικο setting, πολύ πιστευτό. Αλλά και πέρα από αυτό ήταν πολύ καλή και τρομακτική ιστορία με τα όλα της.

Δώσε και άλλες αμερικανιές (με την καλή έννοια) στο λαό! :good:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Drake Ramore

 

Στο σημείο που:

 

Το πλάσμα τον ακολουθεί ακόμα και όταν αυτός αλλάζει σπίτι μου θύμισε τον Μπαμπούλα του Κίνγκ. Επίσης φυσικά και η Ρόουζ ακούει την μαιμού αφού ειναι συνεργός του Μάτ όπως ήταν συνεργός η Τζιλ με τον Μπραίν. Πρώτα χάθηκε η Τζίλ, υποθέτουμε ότι αυτοκτόνησε από την μαιμού και μετά ήρθε η σειρά του Μπραίαν. Έτσι και τώρα η μαιμού πρώτα εμφανίζεται στην γυναίκα συνεργό την Ρόου στο τέλος της ιστορίας και ύστερα στον Ματ, αν και αυτός φαίνεται να την γλίτωσε αν πάει φυλακή.

 

 

Ακριβώς!good.gif

 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Craft

Ενδιαφέρον.

 

Με παύλες (ALT+0150 –) στην αρχή κάθε σειράς θα ήταν πολύ πιο ευανάγνωστο και δεν έχει άνοιξε κλείσε και ταίριασμα εισαγωγικών. Λύνεις και το πρόβλημα με τα σημεία στίξης που παλεύουν οπτικά με τα εισαγωγικά. Φαίνεται πολύ πιο ζωντανό με παύλες.

 

Για τη χρήση εισαγωγικών, παυλών κλπ: http://www.teicrete.gr/users/kutrulis/Glosika/Stixi.htm

 

Δεν είναι αλλαγή σκηνής αν δεν παραλείπεται σαφώς κάτι ανάμεσα. Μη βάζεις αυτά τα διπλα κενά/enter (δηλαδή μια κενή παράγραφος ανάμεσα). Αν δεν είναι σαφές πότε κλείνει το τηλεφώνημα πχ βρες έναν άλλο τρόπο να το γεφυρώσεις και να το διαχωρήσεις με βάση τον ίδιο τον διάλογο ή περιγραφή. Όταν βλέπω διπλό κενό σκέφτομαι ότι κάτι έγινε ανάμεσα και το παρέλλειψες, αλλά δε με προετοίμασες για κάτι τέτοιο οπότε μάλλον δεν έγινε. Η άσκοπη χρήση διπλού κενού δημιουργεί σύγχυση γιατί είναι γνωστή σύμβαση που σημαίνει κάτι πολύ συγκεκριμένο. Λες πχ ο Τάδε συνέχισε και μετα αλλαγή σκηνής και μετά συνεχίζει. Τα ακούσαμε όλα όσα είπε ή οχι;

 

Όταν αλλάζεις παράγραφο γενικά σε κέιμενα, ή αφήνεις κενό ή βάζεις εσοχή, ανάλογα με το στυλ του εγγράφου, όχι και τα δύο σε διαφορετικά σημεία του ίδιου κειμένου. Στους υπολογιστές παλιά δεν είχαμε πολύ καλά ενσωματωμένα tabs και αφήναμε κενές σειρές να ξεχωρίσουμε τις παραγράφους. Το πιο αποδεκτό για τη λογοτεχνία είναι εσοχή για αλλαγή παραγράφου και διπλό κενό για αλλαγή σκηνής.

 

Μη διακόπτεις το διάλογο κάποιου από άλλο πρόσωπο με αποσιωπητικά. Τα αποσιωπητικά δηλώνουν αδράνεια, υπονοούμενο κλπ. Έχουμε και τον κανόνα της Λένας Μαντά βέβαια: όταν γράφουμε σάχλο υποννοούμενο η εξυπνακισμό να βάζουμε αποσιωπητικά να υπογραμίσουμε την... εξυπνάδα και να... συνεχίζουμε στην ίδια περίοδο χωρίς να παραλείπεται τίποτε εκεί που είναι τα εισαγωγικά. Τεχνική stand up comedy. Η παύλα είναι το σωστό (ALT+0150 –). Όταν αλλάζει πρόσωπο είναι διακοπή. Όταν δεν αλλάζει και έχει παυλα είναι διακοπή από το ίδιο το πρόσωπο στον εαυτό του, δηλαδή σημαντική αλλαγή κατεύθυνσης στη μέση.

 

Όταν ξεκινάς μέσα στα εισαγωγικά με αποσιωπητικά, τί θες να δηλώσεις; Αν είναι αμηχανία κλπ περίγραψέ το και ξεκίνα κανονικά χωρίς αποσιωπητικά.

 

Γενικά δουλεύει το κείμενο. Δε θεωρώ ότι υπάρχουν περιορισμοί στο ποσοστό του διαλόγου. Ο λευκός χώρος από τις μικρές παραγράφους του διαλόγου αφήνει τον αναγνώστη να προχωρήσει χωρίς τεμπελιές γιατί καταναλώνει το πιάτο με μικρές μπουκίες. Στο συγκεκριμένο κείμενο δε το εκμεταλεύεσαι πολύ, έχεις αρκετές μεγάλες παραγράφους και αυτό κουράζει κατά κανόνα. Μπορούν με μειωθούν με λίγο σχεδιασμό παραπάνω, χρησιμοποιώντας ερωτήσεις, κινήσεις κλπ. Με μικρότερες και σωστότερες παραγράφους θα ήταν ακόμα πιο αποτελεσματικό.

 

Οι περισσότεροι συγγραφείς βελτιώνονται όταν αυξήσουν τους διαλόγους. Περιγράφουν λιγότερο και σκέφτονται περισσότερο και με μεγαλύτερη σαφήνεια.

 

 

 

 

 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
northerain

Το διάβασα και εγώ.

 

Καταρχήν έχει κάποιες φράσεις που δεν υπάρχουν στα Ελληνικά εδώ κι εκεί. Προσωπικά δεν με ενοχλεί τόσο, απλά μου θυμίζει την παιδική μου ηλικία που διάβαζα μεταφρασμένα του Κινγκ.

Η ιδέα είναι ενδιαφέρουσα και το στήσιμο την κάνει ακόμα καλύτερη. Δεν νομίζω να μου άρεσε αν είχε μια απλή, γραμμική πλοκή. Έξυπνο το τέλος με την Ρόουζ. Ίσως θα έπρεπε κάτι να δένει την μαϊμού με τον τόπο, ώστε να έχει μια λογική. Γιατί αυτόν συγκεκριμένα να τον κυνηγάει η μαϊμού, ενώ τόσοι σκοτώνουν τις γυναίκες τους? Αν ο ‘’μύθος’’ ήταν τοπικός ίσως να βοηθούσε.

 

 

Τελικά με την Τζιλ τι έγινε? Η υπόνοια είναι ότι αυτοκτόνησε ή ότι η μαϊμού την τυραννάει κι αυτή? Γιατί αυτό δεν θα την σταματούσε από το να απαντήσει στο τηλέφωνο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

Εμένα η ιδέα μού φάνηκε μάλλον χρησιμοποιημένη και έχω κι εγώ την εντύπωση ότι υπάρχουν κάποιοι αγγλισμοί (π.χ. ένα "μαϊμού στον σβέρκο" αν θυμάμαι καλά, γιατί δεν δουλεύει σωστά το seach στο .pdf).

Αυτό όμως που κυριαρχεί, νομίζω, στο διήγημα, και φυσικά ειπώθηκε από όλους σχεδόν, είναι η πολύ μεγάλη ευκολία με την οποία ρέει το κείμενο. Παρά το μέγεθος της, η ιστορία φεύγει νερό, κι αυτό οφείλεται από τη μία στην πολύ φυσική γλώσσα των διαλόγων και από την άλλη στην επιτυχημένη ατμόσφαιρα του studio και της νύχτας. Αν μπορείς να υποστηρίξεις τόσο φυσικό γράψιμο με κάπως πιο ενδιαφέρουσες ιδέες, νομίζω ότι θα γράψεις πολύ "άσχημα" πράγματα.

Edited by mman

Share this post


Link to post
Share on other sites
Drake Ramore

Ευχαριστώ για τα σχόλια παιδιά, και για το γεγονός οτι ξεθάψατε μια τόσο παλιά ιστορία για να τα κάνετε. Τα σχόλια είναι πάντα χρήσιμα, όσος χρόνος και αν περάσει.

 

Γιώργο έχεις δίκιο για το τον μύθο. Πρέπει να γίνει τοπικός ή να βρω κάτι να τον δένει με το συγκεκριμένο ζευγάρι. Κάποια στιγμή, αν πιάσω να το διορθώσω, θα επιμεληθώ το σημείο αυτό.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..