Jump to content
Διγέλαδος

Επέστρεφε...

Recommended Posts

Διγέλαδος

Όνομα Συγγραφέα: Alex

Είδος: ονειροπραγματικό

Βία; Όχι

Σεξ; Όχι

Αριθμός Λέξεων: 930

Αυτοτελής; Ναι

Σχόλια: το είδος τα λέει όλα.

Αρχείο: επέστρεφε.pdf

 

Ψάχνει μέσα στο ντουλαπάκι δίπλα από τον καθρέφτη του μπάνιου. Ανακατεύει με βιασύνη τα φάρμακα, τις οδοντόκρεμες και τις κολόνιες, χωρίς να βρίσκει αυτό που θέλει. Το αφήνει μισάνοιχτο και δεν αποφεύγει να κοιτάξει τον καθρέφτη. Το είδωλό του μοιάζει σαν να του λείπει ένα κομμάτι. Ελπίζει να βρει έστω ένα χάπι. Πηγαίνει στην κρεβατοκάμαρά του. Στην κρεβατοκάμαρά τους. Βλαστημάει καθώς πετάει τα ρούχα από τα συρτάρια. Ούτε εδώ, σκέφτεται εκνευρισμένος Θυμάται το σταχτοδοχείο που έχει σταματήσει πια να χρησιμοποιεί από τότε που ξεκίνησε να παίρνει εκείνα τα χάπια. Μια κακή συνήθεια σταμάτησε για να δώσει τη θέση της σε μια άλλη. Ειρωνικό, δεν είναι; Το βρίσκει μέσα στο κομοδίνο, μια γυάλινη κατασκευή με ένα βαθούλωμα που αγκαλιάζει το τσιγάρο με ασφάλεια μέχρι την επόμενη αναγκαία τζούρα. Το πρόσωπό του έλαμψε μόλις είδε το άσπρο δισκίο. Με μια απότομη κίνηση το βουτάει και το βάζει στο στόμα του, σαν να είναι η σωτήρια κάψουλα οξυγόνου για έναν εγκλωβισμένο μεταλλωρύχο. Βαθιά ανάσα. Πέφτει στο κρεβάτι του. Αρχίζει ήδη να νιώθει την παρενέργεια του φαρμάκου στο σώμα του. Πριν προλάβουν καλά- καλά να μουδιάσουν τα άκρα του, τα βλέφαρά του έκλεισαν. Μόνο που το σκοτάδι δεν είναι σκοτάδι, αλλά φως. Εκτυφλωτικό φως που προέρχεται από το παράθυρο. Ευτυχώς, το κρύβει αμέσως μια σκιά.

 

“Επέστρεψες”, του είπε χαμογελαστά η σύντροφός του. Ο άντρας της την κοιτάζει απορημένος. Ξέρει;

“Από το όνειρό σου, χαζέ”, ένα γελάκι της ξεφεύγει και συνεχίζει:

“Είχες βυθιστεί σε βαρύ ύπνο”. Το χέρι της χαϊδεύει το μάγουλό του. Η ζεστασιά της ξεχύνεται σε όλο το σώμα του. Είναι σπίτι. Παίρνει με τα χέρια του την παλάμη της και την φιλάει αργά.

“Τί έπαθες”;

Πηγαίνει να της πει ότι του έλειψε, αλλά σταματάει την τελευταία στιγμή. Δεν θέλει να την ανησυχήσει. Δεν ξέρει για πόσο θα είναι ακόμα μαζί της.

“Σ’ αγαπώ” της ψιθυρίζει. Πάλι γελάει η γυναίκα του και τον αγκαλιάζει.

“Σ’ αγαπάω κι εγώ γλυκέ μου, έλα, σήκω τώρα, πρέπει να πας δουλειά.” Ποια δουλειά; Θέλει να μείνει μαζί της. Όσο περισσότερο γίνεται.

 

Βλέπει τον εαυτό του ντυμένο. Όρθιο. Η σύντροφός του του δίνει τον χαρτοφύλακα του και τον φιλάει βιαστικά στο στόμα. Αυτός πηγαίνει να την αγκαλιάσει, αλλά η γυναίκα του προλαβαίνει και τον σπρώχνει στην πόρτα.

“Έχεις αργήσει!”

Αυτός, πριν αντιδράσει καλά καλά, είναι αντιμέτωπος με τον σκοτεινό διάδρομο της πολυκατοικίας. Γυρνάει πίσω και βλέπει το επίσης σκοτεινό χολ του διαμερίσματός τους. Του διαμερίσματός του. Έλειπε. Πρέπει να υπνοβάτησα, εξηγεί στον εαυτό του. Σφίγγει τα δάχτυλά του στην άφαντη λαβή του χαρτοφύλακα. Δεν του έχει μείνει άλλο χάπι. Πρέπει να βρει κι άλλα. Παίρνει την πλαστή συνταγή που του είχε δώσει ο γιατρός για τον εθισμό του, χωρίς να ξέρει ότι του έδινε συγχρόνως το κλειδί της χαμένης ευτυχίας του και κατευθύνεται στο επόμενο φαρμακείο που δεν έχει επισκεφτεί μέχρι τώρα. Ο χρόνος που του παίρνει για να το βρει και να τη δείξει στον φαρμακοποιό εξαφανίζεται όπως ο χρόνος σε ένα όνειρο όταν πας από το ένα σημείο στο άλλο. Ξαφνικά βρίσκεσαι στο επόμενο σημείο.

“Βαρενικλίνη, ε”; τον ρωτάει ο φαρμακοποιός. Ο άντρας νεύει καταφατικά με το κεφάλι του.

“Προσπαθείτε να κόψετε το κάπνισμα, καιρό τώρα;” Ο άντρας δεν του απαντάει μη θέλοντας να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες

“Ξέρετε ότι προκαλεί έντονα όνειρα; και κυρίως εφιάλτες;“

“Θα ζήσω”, λέει ο άντρας και αρπάζει τη μικρή σακούλα με το κουτάκι από τα χάπια που του ετοίμασε ο φαρμακοποιός. Καθώς φεύγει βιαστικά, ο λευκοντυμένος άνθρωπος του φωνάζει:

“Όμως έχω διαβάσει, ότι μπορεί να προκαλέσει και παρατεταμένες επιπτώσεις”.

Ο άντρας ακινητοποιείται, στρέφει το κεφάλι του και τον ρωτάει τι εννοεί.

“Μερικές φορές, ο θεραπευόμενος βλέπει παραισθήσεις στο ξύπνιο του. Σαν να ονειρεύεται μέσα στην ημέρα ενώ το σώμα του παίρνει το τιμόνι για τις βασικές λειτουργίες”.

Ο άντρας δεν δίνει πολύ σημασία και φεύγει χωρίς να πει τίποτα άλλο.

 

Αντί για το δρόμο, έχει μπροστά του το σαλόνι. Έχει επιστρέψει χωρίς να το καταλάβει για μια άλλη φορά. Τα κενά μνήμης του αυξάνονται. Δεν τον νοιάζει. Θέλει να τη δει, θέλει να τη νιώσει. Βγάζει το κουτί με τα χάπια από τη σακούλα και το ανοίγει με μένος. Θέλει να ζήσει ξανά αυτό τον όμορφο “εφιάλτη”. Έχει σταματήσει να πίνει νερό μαζί με το χάπι εδώ και πολύ καιρό. Το καταπίνει μονοκοπανιά.

 

“Δεν σε είδα που γύρισες”, τον καλωσορίζει η γυναίκα του. Πώς γίνεται τα όνειρα να είναι πιο ζωντανά από την πραγματικότητα;

“Είπες κάτι”; τον ρωτάει. Αυτός ανοιγοκλείνει το στόμα του για να αρνηθεί χωρίς να βγάλει κάποιο ήχο.

“Διάβαζα Καβάφη, ο αγαπημένος σου”, κοιτάζει την ανθολογία ανοιγμένη στην αγκαλιά της. Τα καστανά μάτια της ήδη διαβάζουν ένα ποίημα. Έχει φτάσει στους τελευταίους στοίχους.

“Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,

όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται...”

Παίρνει μια βαθιά ανάσα.

“Τι όμορφο. Δεν συμφωνείς”;

 

Όμως δεν μπορεί να της απαντήσει. Έχει εξαφανιστεί. Χτυπάει το χέρι του στον τοίχο. Ακουμπάει το μέτωπό του στον τοίχο. Θέλει να κλάψει. Κρατιέται. Δεν θα την αφήσει. Παίρνει το ανοιγμένο κουτί και βγάζει στο κρεβάτι όλα τα χάπια. Βάζει όσα χωράνε στην χούφτα του και θεωρεί ότι μπορεί να καταπιεί. Χωρίς δισταγμό, χωρίς δεύτερη σκέψη. Τα βάζει στο στόμα του και σηκώνει το κεφάλι του ψηλά για να περάσουν οι λευκές ελπίδες πιο εύκολα μέσα από τον οισοφάγο του.

 

“Σε πήρε ο ύπνος πάλι”, τον ξυπνάει.

Ανοίγει τα μάτια του. Τα μαλλιά της χαϊδεύουν το μπράτσο του. Ανακάθεται στο κρεβάτι του νυσταγμένα.

“Νομίζω ότι είδα έναν εφιάλτη”, απαντάει σκεπτικός.

“Τί”; ρωτάει η σύντροφός του ξαπλώνοντας δίπλα του. Αυτός γέρνει το πρόσωπό του, μέχρι να έρθουν τα μάτια τους αντίκρυ.

“Δεν μπορώ να θυμηθώ”, και σκεπάζει τα χείλη της με το χαμόγελό του.

Edited by Διγέλαδος

Share this post


Link to post
Share on other sites
Lady Nina

Πράγματι, μια ιστορία που περιγράφεται επακριβώς από το είδος της! Ωραία ιστορία, μελαγχολική, από αυτές που ή θα σε πείσουν πως πρέπει να τη ζεις τη ζωή όπως σου έρχεται ή θα σε βυθίσουν σε μια μιζέρια χειρότερη απ'τα πριν... Δεν πρόσεξα κάποιο ιδιαίτερο λαθάκι. Το μόνο που μου χτύπησε ήταν οι υπογραμμισμένες λέξεις στο παρακάτω απόσπασμα.

 

Με μια απότομη κίνηση το βούτηξε και το έβαλε στο στόμα του, σαν να ήταν ήταν ή σωτήρια κάψουλα οξυγόνου για έναν εγκλωβισμένο μεταλλωρύχο.

Μπράβο Άλεξ! good.gif

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mindtwisted

Λοιπόν, δεν ξέρω, συνήθως επηρεάζομαι πολύ από τέτοιες ιστορίες. Αυτή μου άρεσε, αλλά νομίζω οτι δεν είναι τόσο συγκλονιστική όσο θα μπορούσε να είναι.

 

Ίσως ο τόνος που χρησιμοποιείς είναι λίγο αποστασιοποιημένος, εμένα έτσι μου φάνηκε. Θα το προτιμούσα σε πρώτο πρόσωπο νομίζω ή γραμμένο κάπως αλλιώς.

 

 

Πάντως είναι αρκετά καλό. :good:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Διγέλαδος

Ευχαριστώ Lady Nina. Το διόρθωσα.

 

ή γραμμένο κάπως αλλιώς.

Ή ενα τελείως διαφορετικό δίηγημα; :tease:

 

Πάντως ευχαριστώ και θα το κοιτάξω αυτό που λες με την αποστασιοποιήση. Γιατί ήθελα να πετύχω το αντίθετο με το 3ο πρόσωπο επίτηδες. Oh well...

Edited by Διγέλαδος

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mindtwisted

Όχι, δεν θέλω διαφορετικό διήγημα.

 

Την ίδια ιδέα εννοούσα, αλλά σε διαφορετικό τόνο που να είναι πιο άμεσος. Κακή διατύπωση έκανα.:dazzled:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Διγέλαδος
Την ίδια ιδέα εννοούσα, αλλά σε διαφορετικό τόνο που να είναι πιο άμεσος. Κακή διατύπωση έκανα.:dazzled:

Μην ανησυχείς, κατάλαβα ;-)

Edited by Διγέλαδος

Share this post


Link to post
Share on other sites
Lady Nina

Ευχαριστώ Lady Nina. Το διόρθωσα.

 

Εχμμ... Νομίζω σου ξέφυγε και ο τόνος στο "η"... <wordsmith mode off> tease.gif

Share this post


Link to post
Share on other sites
Διγέλαδος
Εχμμ... Νομίζω σου ξέφυγε και ο τόνος στο "η"... <wordsmith mode off> tease.gif

 

Χαχαχα. Σωστή!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ayu

Το βρήκα σπαρακτικό σαν ιδέα και η γραφή μου άρεσε, δεν τη βρήκα καθόλου αποστασιοποιημένη ή έμμεση.

 

Παίρνει με τα χέρια του την παλάμη της και την φυλάει αργά.

 

Αυτό το "φυλάει" επίτηδες είναι έτσι ή εννοούσες "φιλάει";

Και το τέλος μου άρεσε πολύ.

Σύντομο κι ωραιότατο, μπράβο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Διγέλαδος
Αυτό το "φυλάει" επίτηδες είναι έτσι ή εννοούσες "φιλάει";
Ωχ, μου ξέφυγε! Δεν το έκανα επίτηδες. Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Για να δούμε τελικά, γιατί άρχισα να αμφιβάλλω για την αμεσότητα του κειμένου. Edited by Διγέλαδος

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ayu

Να 'σαι καλά. Δες τι θα σου πουν και οι υπόλοιποι για την αμεσότητα.

Εγώ είμαι της άποψης ότι το πρώτο πρόσωπο καλό είναι να χρησιμοποιείται μόνο αν πρέπει ν' ακουστεί μια πολύ ιδιαίτερη φωνή ή ένας εσωτερικός μονόλογος. Αλλά μπορείς και να το δοκιμάσεις για να δεις τι θα γίνει.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Eugenia Rose

Λοιπόν η ιστορία σου μου άρεσε πολυ και την βρήκα και πολυ συγκινητική. Δεν ξέρω αν το έκανες επίτηδες για να ενισχύσεις το αίσθημα της σύγχησης αλλά αλλάζεις απότομα και απροειδοποίητα χρόνους από τον αόριστο στον ενεστώτα και σε ένα σημείο από το τρίτο πρόσωπο στο πρώτο. Δεν το θεωρώ κακή ιδέα απλά θα προτιμούσα να ήταν πιο συνεπές πχ. στα σημεία που ξυπνάει στην πραγματικότητα να είναι στο παρόν και τα σημεία που είναι στο όνειρο να είναι στο παρελθόν. Εδώ τα έχεις λίγο συγκεχυμένα. Παρολαυτά πέρασε πιστεύω τα συναίσθηματα της απώλειας και της λύπης καθώς και τις παρενέργειες του χαπιού στον πρωταγωνιστή. :good:

 

 

 

Ψάχνει μέσα στο ντουλαπάκι δίπλα από τον καθρέφτη του μπάνιου. Ανακατεύει με βιασύνη τα φάρμακα, τις οδοντόκρεμες και τις κολόνιες, χωρίς να βρίσκει αυτό που θέλει.

 

 

*

Με μια απότομη κίνηση το βούτηξε και το έβαλε στο στόμα του, σαν να ήταν η σωτήρια κάψουλα οξυγόνου για έναν εγκλωβισμένο μεταλλωρύχο. Βαθιά ανάσα. Πέφτει στο κρεβάτι του. Αρχίζει ήδη να νιώθει την παρενέργεια του φαρμάκου στο σώμα του.

 

 

*

“Από το όνειρό σου, χαζέ”, ένα γελάκι της ξεφεύγει και συνεχίζει:

“Είχες βυθιστεί σε βαρύ ύπνο”. Το χέρι της χαϊδεύει το μάγουλό του. Η ζεστασιά της ξεχύνεται σε όλο το σώμα του. Είναι σπίτι. Παίρνει με τα χέρια του την παλάμη της και την φυλάει αργά.

 

*

 

“Δεν σε είδα που γύρισες”, τον καλωσόρισε η γυναίκα του. Πώς γίνεται τα όνειρα να είναι πιο ζωντανά από την πραγματικότητα;

“Είπες κάτι”; τον ρώτησε. Αυτός ανοιγόκλεισε το στόμα του για να αρνηθεί χωρίς να βγάλει κάποιο ήχο.

 

*

 

“Διάβαζα Καβάφη, ο αγαπημένος σου”, κοιτάζω την ανθολογία ανοιγμένη στην αγκαλιά της. Τα καστανά μάτια της ήδη διαβάζουν ένα ποίημα. Έχει φτάσει στους τελευταίους στοίχους.

*

 

 

Παίρνει το ανοιγμένο κουτί και βγάζει στο κρεβάτι όλα τα χάπια. Βάζει όσα χωράνε στην χούφτα του και θεωρεί ότι μπορεί να καταπιεί. Χωρίς δισταγμό, χωρίς δεύτερη σκέψη. Τα βάζει στο στόμα του και σηκώνει το κεφάλι του ψηλά για να περάσουν οι λευκές ελπίδες πιο εύκολα μέσα από τον οισοφάγο του.

 

Edited by Eugenia Rose

Share this post


Link to post
Share on other sites
Διγέλαδος

Σε ευχαριστώ Ευγενία. Όχι δεν ήθελα να συγχήσω περισσότερο τον αναγνώστη. Άρα όλα αυτά που αναφέρεις είναι λάθη μου. Θα τα διορθώσω.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Big Fat Pig

Μ' αρέσει αυτό που λέει το διήγημα.

 

Σχετικά με την αμεσότητα, ο ενεστώτας λειτουργεί, αλλά αισθάνομαι ότι το πρώτο πρόσωπο θα λειτουργούσε πολύ καλύτερα. Ταιριάζει και με τον εθισμένο και μοναχικό πρωταγωνιστή αλλά βοηθάει και την ονειροπραγματικότητα, όπως την χαρακτηρίζεις. Επίσης, θα βοηθούσε στο να ξεφορτωθείς άχαρες αναφορές στον ανώνυμο ήρωα ("Ο ανδρας ακινητοποιείται...", ''Ο άνδρας δεν δίνει πολλή σημασία και φεύγει...").

 

Ακόμα, αφού διορθώσεις τους χρόνους που πολύ σωστά παρατήρησε η Ευγενία, θα πρότεινα το εξής:

 

Παίρνω ένα παράδειγμα από ένα μικρό κομμάτι της αρχής.

Το είδωλό του μοιάζει σαν να του λείπει ένα κομμάτι. Ελπίζει να βρει έστω ένα χάπι.

 

Όχι "μοιάζει σαν" αλλά:

"Από το είδωλό μου λείπουν κομμάτια." (Έβαλα και 1ο πρόσωπο rolleyes.gif )

Και δεν ελπίζω να βρω ένα χάπι. Αλλά, πρέπει, είναι επιτακτική ανάγκη, να βρω ένα χάπι.

Προσπαθώ να πω ότι όσο πιο έντονα το ζει ο ήρωας, τόσο πιο πολύ το πιστεύει κι ο αναγνώστης.

Κι όσο πιο πολύ θέλει κάτι ο ήρωας, τόσο πιο πολύ ελπίζει ο αναγνώστης.

 

Κι ένα τελευταίο. Η σκηνή στο φαρμακείο δεν πείθει πολύ. Πλαστή συνταγή απ' τον γιατρό; Ακούγεται λίγο παράδοξο. Γιατί όχι κανονική; Κι αν πρέπει να είναι πλαστή, τότε γιατί;

Και τα λόγια του φαρμακοποιού είναι: τα λέω για τ' ακούει ο αναγνώστης. Λογικά, ο ήρωας τα ξέρει όλ' αυτά. Το πρώτο πρόσωπο ίσως έλυνε και αυτά τα προβλήματα καθώς θα μπορούσες να διοχετεύσεις αυτές τις πληροφορίες ακόμα και με σκέψεις που θα ήταν και πιστευτές στα πλαίσια της ονειροπραγματικότητας. Αλλιώς, θα 'λεγα να διορθωθεί η σκηνή στο φαρμακείο ή να βρεθεί ένας άλλος τρόπος για να δώσεις τις πληροφορίες.

 

Αυτά τα ολίγα. :) Μ' άρεσε γενικά.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Διγέλαδος

Πώς γίνεται να σας αρέσει τόσο, αλλά παρόλ' αυτα θέλετε να το γράψω ξανά από την αρχή με διαφορετικό τρόπο δεν καταλαβαίνω :p

 

 

Ακόμα, αφού διορθώσεις τους χρόνους που πολύ σωστά παρατήρησε η Ευγενία, θα πρότεινα το εξής:

τους έχω διορθώσει

 

Παίρνω ένα παράδειγμα από ένα μικρό κομμάτι της αρχής.

Το είδωλό του μοιάζει σαν να του λείπει ένα κομμάτι. Ελπίζει να βρει έστω ένα χάπι.

Όχι "μοιάζει σαν" αλλά:

"Από το είδωλό μου λείπουν κομμάτια." (Έβαλα και 1ο πρόσωπο rolleyes.gif )

Δεν λέω κομμάτια επίτηδες. Το κομμάτι είναι ένα που του λείπει, είναι η γυναίκα του.

 

Και δεν ελπίζω να βρω ένα χάπι. Αλλά, πρέπει, είναι επιτακτική ανάγκη, να βρω ένα χάπι.

Το ελπίζω, το έβαλα, γιατί πάντα έχει στο μυαλό του ότι υπάρχει η πλαστή συνταγή σαν backup plan. Αλλά ίσως τελικά καλό ήταν να το άλλαζα σε πρέπει για τους λόγους που λες.

Κι ένα τελευταίο. Η σκηνή στο φαρμακείο δεν πείθει πολύ. Πλαστή συνταγή απ' τον γιατρό; Ακούγεται λίγο παράδοξο. Γιατί όχι κανονική; Κι αν πρέπει να είναι πλαστή, τότε γιατί;

Αφού είδε τι του έκαναν τα χάπια. Βρήκε τρόπο να φτιάξει μια πλαστή συνταγή για να πάρει και άλλα χάπια. (Αφού ήδη κατάπιε το τελευταίο χάπι) Απ' ότι φαίνεται θα πρέπει να τα δείξω όλα αυτά.

 

Και τα λόγια του φαρμακοποιού είναι: τα λέω για τ' ακούει ο αναγνώστης. Λογικά, ο ήρωας τα ξέρει όλ' αυτά. Το πρώτο πρόσωπο ίσως έλυνε και αυτά τα προβλήματα καθώς θα μπορούσες να διοχετεύσεις αυτές τις πληροφορίες ακόμα και με σκέψεις που θα ήταν και πιστευτές στα πλαίσια της ονειροπραγματικότητας. Αλλιώς, θα 'λεγα να διορθωθεί η σκηνή στο φαρμακείο ή να βρεθεί ένας άλλος τρόπος για να δώσεις τις πληροφορίες.

Σε αυτό κι εγώ είχα κάποιες αμφιβολίες. Ίσως να το άλλαζα κάπως. Ή ακόμα να έκοβα στο μισό σε αυτά που λέει ο φαρμακοποιός. Και τα υπόλοιπα άστα στη φαντασία.

 

 

Τώρα σχετικά μ' αυτό που λες και αυτό που λέει ο Mindtwisted σχετικά με το πρώτο πρόσωπο. Νιώθω ότι είναι σαν να μου λέτε πως θα το γράφατε εσείς επειδή σας άρεσε η ιδέα. Ακόμα κι εγώ μπορεί να το έγραφα με πρώτο πρόσωπο. Αλλά το σκέφτηκα πολύ. Αυτός ο ήρωας δεν είναι "πραγματικός". Από το όνειρο γεννήθηκε και στο όνειρο θα πεθάνει. (ή όχι, γιατί το τέλος μπορεί να ερμηνευτεί και διαφορετικά). Θέλω λοιπόν, να έχετε απλώς στιγμιαίες εικόνες για αυτόν, αλλά και να ζείτε την αμεσότητα. Σαν να βλέπετε τον εαυτό σας σε ένα όνειρο, αλλά σε τρίτο πρόσωπο. Θα μπορούσα να πω και άλλους λόγους, αλλά δεν θέλω να σας κουράσω. Αυτό που παίρνω εγώ είναι ότι δεν πέρασε το πείραμα τελικά σε κάποιους :)

Edited by Διγέλαδος

Share this post


Link to post
Share on other sites
Oceanborn

Τόσο μελαγχολικό, τόσο γλυκόπικρο... Μου άρεσε πάρα πολύ Αλέξανδρε. Οι σκηνές σου ήταν εξαιρετικά αληθινές και οι χαρακτήρες-ιδιαίτερα ο κεντρικός- είχε μια ζεστασιά που τον έκανε προσιτό. Μου αρέσουν οι ιστορίες που ισορροπούν μεταξύ αληθινού και ονείρου. Θεωρώ ότι η γλώσσα ανταποκρίνεται σ αυτό το concept άρα μάλλον δεν θα συμφωνήσω με όσα ειπώθηκαν παραπάνω. Για μένα και το πρόσωπο αφήγησης και το ύφος και οι αλλαγές στους χρόνους-ξαφνικές ή μη- ήταν απαραίτητες. Είναι όμορφο η γλώσσα να συμβαδίζει με την ψυχική κατάσταση του ήρωα, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για διήγημα καθώς λόγω έκτασης δεν κουράζει τον αναγνώστη. Τα μικρολαθάκια τύπου "φυλάει" vs "φιλάει" δεν είναι κάτι... Διορθώνονται με τη δεύτερη ανάγνωση. Κατά τ άλλα νομίζω είναι άσκοπο να προχωρήσεις σε κάποια άλλη αλλαγή. Όπως είπες και συ παραπάνω θα χαθεί όλη η ιστορία και θα μείνει το concept. :) Καλή συνέχεια εύχομαι και να γράφεις συχνότερα. Μας αρέσει. :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Διγέλαδος

Τόσο μελαγχολικό, τόσο γλυκόπικρο... Μου άρεσε πάρα πολύ Αλέξανδρε. Οι σκηνές σου ήταν εξαιρετικά αληθινές και οι χαρακτήρες-ιδιαίτερα ο κεντρικός- είχε μια ζεστασιά που τον έκανε προσιτό. Μου αρέσουν οι ιστορίες που ισορροπούν μεταξύ αληθινού και ονείρου. Θεωρώ ότι η γλώσσα ανταποκρίνεται σ αυτό το concept άρα μάλλον δεν θα συμφωνήσω με όσα ειπώθηκαν παραπάνω. Για μένα και το πρόσωπο αφήγησης και το ύφος και οι αλλαγές στους χρόνους-ξαφνικές ή μη- ήταν απαραίτητες. Είναι όμορφο η γλώσσα να συμβαδίζει με την ψυχική κατάσταση του ήρωα, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για διήγημα καθώς λόγω έκτασης δεν κουράζει τον αναγνώστη. Τα μικρολαθάκια τύπου "φυλάει" vs "φιλάει" δεν είναι κάτι... Διορθώνονται με τη δεύτερη ανάγνωση. Κατά τ άλλα νομίζω είναι άσκοπο να προχωρήσεις σε κάποια άλλη αλλαγή. Όπως είπες και συ παραπάνω θα χαθεί όλη η ιστορία και θα μείνει το concept. :) Καλή συνέχεια εύχομαι και να γράφεις συχνότερα. Μας αρέσει. :)

 

Σε ευχαριστώ Virginia για τα καλά σου λόγια. Χαίρομαι που σε πλησίασε ο χαρακτήρας. Κάποιες φορές η τεχνική χρειάζεται να υποχωρεί στην ιστορία, τελικά; Θα φανεί.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Big Fat Pig

Alex, στον καθρέφτη, δεν εννοούσα ότι πρέπει να αλλάξεις την ποσότητα των κομματιών. Άλλαξα την ποσότητα από απροσεξία. Εννoούσα ότι φράσεις όπως «μοιάζει σαν» και «ελπίζει να» ίσως δεν ευνοούν την ένταση των συναισθημάτων. Θέλω να πω, ο τύπος είναι εθισμένος (και όχι μόνο στα χάπια). Μπορεί κάλλιστα να οπτικοποιεί την έλλειψη/απώλεια.

 

Για τη συνταγή, αντιγράφω απλά το σημείο που σε μένα φαίνεται παράδοξο: «Παίρνει την πλαστή συνταγή που του είχε δώσει ο γιατρός για τον εθισμό του[...]»

 

Τέλος πάντων, προφανώς είναι ο τρόπος που εγώ το βλέπω.

 

 

Για την ιστορία, εγώ κατάλαβα ότι έχω να κάνω με έναν απόλυτα πραγματικό άνθρωπο, που τα χάπια βγάζουν στην επιφάνεια αυτό που δεν έχει (ή αυτό που έχει χάσει).

Share this post


Link to post
Share on other sites
Διγέλαδος

Alex, στον καθρέφτη, δεν εννοούσα ότι πρέπει να αλλάξεις την ποσότητα των κομματιών. Άλλαξα την ποσότητα από απροσεξία. Εννoούσα ότι φράσεις όπως «μοιάζει σαν» και «ελπίζει να» ίσως δεν ευνοούν την ένταση των συναισθημάτων. Θέλω να πω, ο τύπος είναι εθισμένος (και όχι μόνο στα χάπια). Μπορεί κάλλιστα να οπτικοποιεί την έλλειψη/απώλεια.

Οκ, τώρα το κατάλαβα.

 

Για τη συνταγή, αντιγράφω απλά το σημείο που σε μένα φαίνεται παράδοξο: «Παίρνει την πλαστή συνταγή που του είχε δώσει ο γιατρός για τον εθισμό του[...]»

εε.. δεν κατάλαβα. Λες τώρα σε σχέση με τη λέξη εθισμό; Εννοώ το τσιγάρο εδώ.

 

Για την ιστορία, εγώ κατάλαβα ότι έχω να κάνω με έναν απόλυτα πραγματικό άνθρωπο, που τα χάπια βγάζουν στην επιφάνεια αυτό που δεν έχει (ή αυτό που έχει χάσει).

 

Αχ, είναι πράγματα/καταστάσεις που δεν μπορώ να εξηγήσω μέσω πραγματικών λέξεων, αλλά μόνο μέσα ιστοριών. Φυσικά και είναι απόλυτα πραγματικός άνθρωπος. Αλλά και πάλι, πόσο πραγματικός είναι κάποιος όταν ζει "αλλού"; Όταν το παρόν δεν βιώνει σαν παρόν, αλλά σαν όνειρο. Όταν γίνεται ένα φάντασμα; Συγνώμη που δεν μπορώ να εξηγήσω καλύτερα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Stanley

Δεν ξέρω αν θα ήταν καλύτερο το α' πρόσωπο, εγώ πάντως αυτό θα διάλεγα. Κι έτσι όμως μου άρεσε.

 

Δεν με πείθει, όμως, το επιχείρημά σου ότι δεν είναι πραγματικός άνθρωπος. Είναι πραγματικός 100%, μην σου πω και παραπάνω. Θα ήταν και πραγματικός ακόμα κι αν ζούσε μόνο στο όνειρο. Καλή συνέχεια.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Διγέλαδος

Ευχαριστώ!

Δεν με πείθει, όμως, το επιχείρημά σου ότι δεν είναι πραγματικός άνθρωπος.

 

Μα είναι.. Διάβασε την πάνω απάντηση..

Share this post


Link to post
Share on other sites
Διγέλαδος
<br>Θα ήταν και πραγματικός ακόμα κι αν ζούσε μόνο στο όνειρο. <br>
<br>Δεν ζει στο όνειρο. Ζει σαν όνειρο. Άρα από την πραγματικότητα έρχεται.. <br> Edited by Διγέλαδος

Share this post


Link to post
Share on other sites
Big Fat Pig

Χαχα, που θα πάει θα συνεννοηθούμε!

«Παίρνει την πλαστή συνταγή που του είχε δώσει ο γιατρός[...]»

Δηλαδή ο γιατρός είχε δώσει πλαστή συνταγή; Αυτό μου φαίνεται παράδοξο. Συνήθως οι γιατροί δεν χρειάζεται να πλαστογραφούν συνταγές.

 

Κι όσο για τα υπόλοιπα, μην ανησυχείς, τα πιάνω, μια χαρά τα λες.

Εγώ απλά λέω τι κατάλαβα απ' την ιστορία κι εσύ κρίνεις. :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Διγέλαδος

Χαχα, που θα πάει θα συνεννοηθούμε!

«Παίρνει την πλαστή συνταγή που του είχε δώσει ο γιατρός[...]»

Δηλαδή ο γιατρός είχε δώσει πλαστή συνταγή; Αυτό μου φαίνεται παράδοξο. Συνήθως οι γιατροί δεν χρειάζεται να πλαστογραφούν συνταγές.

 

 

Ναι αυτό το κατάλαβα, και έγραψα ότι πρέπει να το αλλάξω για να καταλάβει ο αναγνώστης πρώτα ότι πήρε μια κανονική συνταγή.

 

Κι όσο για τα υπόλοιπα, μην ανησυχείς, τα πιάνω, μια χαρά τα λες.

Εγώ απλά λέω τι κατάλαβα απ' την ιστορία κι εσύ κρίνεις. :)

 

Ναι και λέω ότι σωστά κατάλαβες. Αλλά το θέμα είναι ότι θέλω να σου δείξω με αυτόν τρόπο (το 3ο πρόσωπο) την αποχώρησή του...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Big Fat Pig

Α, εντάξει τότε. Συνεννοηθήκαμε! laugh.gif

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..