Jump to content
Ayu

Το σώμα χορεύει

Recommended Posts

jjohn

Αγαπητή Ναταλία,η εν λόγω ιστορία μου έκανε το λεγόμενο "κλικ" στο τέλος που το έχεις αποδώσει πάρα πολύ δυνατά. Κατά τα άλλα, μου άρεσε η πρωτοτυπία της ιστορίας που είναι τοποθετημένη στο Μπαλί, η όλη ιστορία-φαινόμενο της πεταλούδας και ο πολύ ξεκούραστος τρόπος αφήγησης που χρησιμοποιείς(αν και κάτι λεπτομέρειές για γκόμενους και τέτοια θα τις έκοβα εγώ :p).Εάν θελήσεις να την ξαναπιάσεις, μάλλον θα σου πρότεινα να βελτιώσεις λίγο την αρχή της.

Καλή επιτυχία !

 

κάτι άσχετο μου άρεσε και η ατάκα στην αρχή για την πεταλούδα. Με έκανε να γελάσω

Edited by joidv

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ayu

<Αφαιρεί τα ράμματα από τα χείλη της>

 

<κι απλώνει τη μπουγάδα μέσα στο σπόιλερ--προειδοποιώ ότι είναι όλο το σετ, πανωσέντονο-κατωσέντονο και πάπλωμα μαζί, ό,τι μαζεύτηκε δηλαδή κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού>

 

Το συμπέρασμα της Eugenia για τη σχέση με το φαινόμενο της πεταλούδας είναι νομίζω σωστό. Αυτό απαντά και στο σχόλιο της wordsmith για το δε γίνεται τίποτα παρά μόνο πολύ μικρά πράγματα: το θέμα είναι ότι είναι τα ελάχιστα στοιχεία που μπορούν να επιφέρουν μια μεταμόρφωση και τελικά το τέλος του ήλιου ή το τέλος του κόσμου, ανάλογα με το πώς το βλέπει κανείς (τώρα αν κι αυτό είναι “δεν έγινε και τίποτα” μάλλον έχουμε διαφορετική θεώρηση του κόσμου, lol).

 

Η ιστορία του Ραχού συναντάται στον Ινδοϊσμό και το Βουδισμό. Δεν είναι ινδονησιακός μύθος, αλλά επειδή στο Μπαλί είναι Ινδοϊστές, είναι κι εδώ γνωστή η ιστορία (η υπόλοιπη Ινδονησία είναι μουσουλμανική με κάποια ανιμιστικά στοιχεία, οπότε η κοσμολογία εκεί είναι εντελώς διαφορετική). Η αλήθεια είναι όμως ότι δεν έχω δει εδώ παράσταση που ν’ ασχολείται με το θέμα του Ραχού. Γενικά προσπάθησα να μην πω πολλές ανακρίβειες (πχ. Αυτά για το σούρουπο, τη θάλασσα, την άποψη για το σώμα, τους μπούλε, και την περίοδο--ότι δεν πρέπει να μπεις σε ναό, όχι ότι αν μπεις θα σε φάει η μαύρη μαρμάγκα--ισχύουν).

 

Εντός/εκτός θέματος: άλλος το βρήκε ακριβώς μέσα στο ύφος και το θέμα του διαγωνισμού, άλλος σχεδόν εκτός. Το ίδιο και με το τέλος: σε άλλους φάνηκε διαφαινόμενο από την αρχή, σε άλλους φάνηκε απροετοίμαστο. Δεν ξέρω πώς ν’ απαντήσω σ’ αυτό, αλλά δεν πειράζει, είναι καλή εμπειρία του τεράστιου εύρους που μπορεί να καλύψουν οι απόψεις των αναγνωστών. Το SFF δίνει μια σπάνια ευκαιρία για κάτι τέτοιο. Ίσως βέβαια θα μπορούσα να κάνω πιο έντονες τις υπόνοιες που αφήνω για τη διαδικασία της μεταμόρφωσης (οι πόνοι που θεωρεί ότι είναι από την προπόνηση πχ. όπως προτείνει ο Nihilio υπάρχουν ήδη, αλλά μάλλον είναι εύκολο να περάσουν απαρατήρητοι και πρέπει το κάνω σαφέστερο).

 

Τρόμος/όχι τρόμος: Εδώ παίζουν πολλά θέματα για συζήτηση—τι είναι τρόμος (πχ. ένας-δυο συμφορουμίτες μου είπαν ότι μια ιστορία που εγώ κατέταξα στις διάφορες τη θεώρησαν τρόμου), είναι μόνο ένα πράγμα, ένα στυλ, μία τεχνική, ένα εύρος θεμάτων; Εγώ, λόγω ιδιότητας μάλλον, είμαι πιο ελαστική στους ορισμούς των ειδών (είμαι της άποψης genre is what genre does, του ότι το είδος ορίζεται εκ των υστέρων μέσω ανάλυσης και όχι a priori ως μπούσουλας, και τέλος, μια που είναι και στο πνεύμα της ιστορίας, ότι το τι βρίσκει κανείς τρομακτικό δεν είναι πανανθρώπινο αλλά culturally specific, if that—ο Καββαδίας πχ. για τους μπαλινέζους θα ήταν τρόμου με τόση θάλασσα!). Προφανώς, μιλάμε για ένα συγκεκριμένο πλαίσιο κι ένα συγκεκριμένο αναγνωστικό κοινό εδώ, και δέχομαι ευχάριστα την κριτική, ειδικά όταν συνοδεύεται από ιδέες για τρομοβελτίωση, και μάλιστα συμφωνώ ότι το “με τρόμαξε/δε με τρόμαξε” δίκαια είναι κριτήριο σ’ ένα διαγωνισμό τρόμου. Κι εγώ στην κατάταξή μου έβαλα ψηλά τις ιστορίες που βρήκα πιο τρομακτικές (άλλες τρομακτικές μέσα από το όραμα του κόσμου ή του ανθρώπου που έδιναν, κι άλλες τρομακτικές επειδή χειρίζονταν πολύ καλά τις δοκιμασμένες τεχνικές μπεστ-σελερικού τρόμου). Το βασικό όμως για μένα κατά τη συγγραφή της ιστορίας ήταν το εξής ερώτημα: αλλάζω την ιστορία, το στυλ μου, αυτό που θέλω να πω, για να είναι η ιστορία πιο τρομακτική; Είχα επιχειρήματα και για τις δυο απαντήσεις (ναι! Είναι μια άσκηση στο είδος—όχι! Stay true to the story you want to tell) και γι’ αυτό έμεινα τελικά κάπου στη μέση, και νομίζω αυτός είναι κι ο λόγος που δεν με ικανοποίησε τόσο η διαδικασία της συγγραφής (σε αντίθεση με τη διαδικασία του διαγωνισμού, την οποία απόλαυσα immensely σε όλες της τις πτυχές) αλλά και που το τελικό αποτέλεσμα ήταν χλιαρό και κάπως αναποφάσιστο.

 

Εξηγήσεις (Dagoncult, Nihilio, Tiessa): Εχμ… το ότι η Άνια μπήκε στο ναό με περίοδο είναι η “ύβρις” που οδηγεί στην ενσάρκωση του Ραχού στο σώμα της (το πετάρισμα της πεταλούδας που τελικά καταλήγει στο φάγωμα του ήλιου…). Αλλά όχι ως τιμωρία, Tiessa, (που είναι πολύ χριστιανικό concept)—απλά διατάραξε τη φυσική ροή των πραγμάτων (την ιστορία την έγραψα και λίγο ως απάντηση σ’ όσους μου έχουν πει “Ε σιγά μωρέ και τι έγινε που έχεις περίοδο, θα χάσεις την τελετή/παράσταση γι’ αυτό;”). Η περίοδος έκανε τη διαδικασία πιο βίαιη από το κανονικό (και σ’ ένα άλλο επίπεδο θα μπορούσε κανείς να πει και πιο πραγματική, κυριολεκτική, σε αντίθεση με τη συνήθη εκδήλωση της άφιξης που προσωπικά αντιμετωπίζω σαν κοινωνική περφόρμανς. Αλλά προφανώς δε σκόπευα ούτε να το πω ούτε να το καταλάβει κανείς αυτό μέσα στο διήγημα). Η προπόνηση δεν είναι για να δεχτεί κανείς την άφιξη, η άφιξη συμβαίνει έτσι κι αλλιώς, είναι μέρος της ζωής τους, όπως εξηγεί η δασκάλα (κι επίσης μπορεί να συμβεί σε οποιονδήποτε, όχι μόνο στις χορεύτριες. Πολύ συχνά πχ. συμβαίνει στους θεατές). Η εκπαίδευση ήταν αυτή που έλυσε το σώμα της Άνιας όμως και διευκόλυνε το τέλος (της), στο οποίο ουσιαστικά το σώμα της έρχεται στην κατά τους Μπαλινέζους φυσική κατάστασή του (που είναι το χάος).

 

Νιχίλιο: Ευχαριστώ πολύ για τις δομικές προτάσεις. Μέρος της απάντησής μου σ’ αυτές είναι αυτό που έθεσα ως ερώτημα παραπάνω (θέλω ν’ ακολουθήσω ένα συγκεκριμένο πρότυπο ιστορίας τρόμου ή να γράψω τη συγκεκριμένη ιστορία με τον τρόπο που θεωρώ ότι της ταιριάζει ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα είναι λιγότερο τρομακτική;). Αν αποφασίσω να το προσπαθήσω για φουλ τρόμο θα επιχειρήσω να χρησιμοποιήσω τις προτάσεις σου σίγουρα.

 

Θαλασσίτσα: Γιατί λες πως οι παρενθέσεις δεν ταιριάζουν σ’ ένα διήγημα; (Μου έκανε και η Sonya παρατήρηση για τις παρενθέσεις και τα επιχειρήματά της μ’ έπεισαν.) Ωστόσο, είναι κι αυτές ένα εκφραστικό μέσο που έχει κανείς στη διάθεσή του, όπως οι παύλες (που δε λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο με τις παρενθέσεις, θεωρώ) και οι τελείες. Το “δεν ταιριάζει αυτή η παρένθεση εδώ ή εκεί” να το καταλάβω και να το σκεφτώ, αλλά αλλιώς είναι το ίδιο με το να λες “δεν ταιριάζουν τα ερωτηματικά σ’ ένα διήγημα.” :)

 

Starcrossed: Ποιες περιγραφές της δασκάλας θεώρησες ότι ανήκουν στον αφηγητή κι όχι στην Άνια; Ομολογώ ότι τη δεύτερη παράγραφο στο spoiler σου δεν την κατάλαβα. Τι εννοείς όταν λες για “τους γύρω πολιτισμούς και τις ντόπιες παραδόσεις”, και πώς είναι η σαύρα ένα παράδειγμα γι’ αυτό; Σόρρυ, μ’ έχασες τελείως :)

 

Sonya: Εκτιμώ πολύ τις λεπτομερείς σου παρατηρήσεις πάνω στο κείμενο. Όντως έπρεπε να μεταφράσω το πρώτο quote. That sodding butterfly = τη γαμιόλα την πεταλούδα. Συμφωνείς; :Ρ Και ναι, το κείμενο κάτω από τα σανσκριτικά είναι (ψιλοελεύθερη) μετάφραση. Στο “Χαλό, μπούλε!” με προβλημάτισες. Το μπούλε το έχω εξηγήσει παραπάνω, το χαλό (γεια) δεν είναι προφανές; Ντέβι θα πει θεά, αλλά είναι πολύ συνηθισμένο όνομα εδώ (όπως και το Ayu). Το καλό και το κακό δεν είναι τόσο αυστηρά οριοθετημένα στον Ινδοϊσμό, κι επίσης από χωριό σε χωριό θα βρεις άλλες αντιλήψεις, άλλους θεούς κι άλλες πρακτικές, οπότε δεν αποκλείεται αυτό με το ποτάμι να ισχύει σε κάποιες περιοχές, αν και δεν το έχω συναντήσει. Για το “χειραγωγώ τα μέλη”: το χρησιμοποίησα γιατί έτσι είναι καθιερωμένο στα αγγλικά (manipulate) κι επειδή είναι η μόνη λέξη που μπορεί ν’ αποδώσει κυριολεκτικά το πώς διδάσκουν χορό εδώ (κι έχει και μια βία ο όρος που το “τοποθετώ” ή το “καθοδηγώ” δεν εκφράζουν). Αλλά μάλλον έχεις δίκιο για τα ελληνικά. I’m in a pickle, aren’t I? Α, και δώσε αν μπορείς κανέναν τίτλο για τρόμο με ινδοϊστικό πάνθεο γιατί δεν έχω διαβάσει τίποτα. Αυτά. Πάρα πολύ χρήσιμες οι παρατηρήσεις σου, στο είπα; Τι δώρο θέλεις από Μπαλί; friends.gif

 

Asgaroth: Ευχαριστώ για τα σχόλια, αλλά τι εννοείς “τους τύπους εκεί προς τα κάτω με τους ψυχαναγκασμούς τους”; Ποιους εννοείς και τι εννοείς με ψυχαναγκασμούς; Γιατί μου φέρνεις στο μυαλό Ιάπωνες και Κινέζους, ενώ οι Malay λαοί (Ινδονήσιοι, Μαλαισιανοί κλπ) είναι, απ’ όσο μπορώ τέλος πάντων να κρίνω, πολύ πιο χαλαροί κι ευχάριστοι (κι ανοργάνωτοι και ό,τι να ‘ναι, λίγο σαν Έλληνες δηλαδή).

 

 

 

 

Χαίρομαι που η ιστορία ταξίδεψε όσους από εσάς ταξίδεψε και που μπόρεσα να περιγράψω μερικά κομμάτια αυτού του πολιτισμού χωρίς να μοιάζει (ελπίζω) το διήγημα μ’ ερευνητική εργασία, που ήταν ο μεγάλος μου φόβος (ακόμα και το “τουριστικός οδηγός” είναι καλύτερο απ’ αυτό :p).

 

Τέλος να ευχαριστήσω από καρδιάς όλους όσοι σχολίασαν και να επαναλάβω το πόσο ευχαριστήθηκα το διαγωνισμό, τις ιστορίες σας, τα σχόλιά σας και το σχολιασμό στις δικές σας. Cheers, mates! drinks.gif

 

Α, και για το εγκυκλοπαιδικό του θέματος, ιδού δυο δείγματα μπαλινέζικου χορού και μουσικής (μου φάνηκε ακατόρθωτο να περιγράψω τη μουσική gamelan… νομίζω αν δεν την έχει κανείς ακούσει ήδη αποκλείεται να μαντέψει ποτέ με τι μοιάζει, όπως και να την περιέγραφα):

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

To "τουριστικός οδηγός" σου φάνηκε πολύ αυστηρό, ε; Έχω διαβάσει σε έντυπο της Σύρου να αποκαλούν τη "Φραγκοσυριανή" "ποιητικό τουριστικό οδηγό της Σύρου" και θεώρησα ότι το εννοούσαν ως θετικό. Έτσι το εννοούσα κι εγώ για το δικό σου (και κατά άλλη έννοια "ποιητικό", προφανώς, όχι και Βαμβακάρης).

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sonya

Ναταλάκι, αυτή τη στιγμή μου έρχεται πρόχειρο το Death Trance του Masterton, αλλά θα μου 'ρθουν κι άλλα.

 

Ρησπέκτ στην πεταλούδα. :Ρ

 

Απ' το Μπαλί θα ήθελα κάποιο βιβλιαράκι με ινδουϊστικούς ύμνους (ΠΡΕΠΕΙ να είναι μέσα το Jai mata Kali, το αγαπώ). Οκ, είχαν πάει φίλοι στο Μπαλί για χάνιμουν, αλλά όταν ανέφερα ναούς κι αγαλματάκια και θρύλους και το αμφίσημο ολόκληρης της φιλοσοφίας, με κοίταξαν λίγο περίεργα, οπότε είπα να μην ζητήσω κάτι τόσο εξειδικευμένο. :Ρ

Edited by Sonya

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ayu

To "τουριστικός οδηγός" σου φάνηκε πολύ αυστηρό, ε;

 

Α, όχι, δε μου φάνηκε αυστηρό. Ευστόχως αιχμηρό, απλώς :)

 

Ναταλάκι, αυτή τη στιγμή μου έρχεται πρόχειρο το Death Trance του Masterton, αλλά θα μου 'ρθουν κι άλλα.

 

Απ' το Μπαλί θα ήθελα κάποιο βιβλιαράκι με ινδουϊστικούς ύμνους (ΠΡΕΠΕΙ να είναι μέσα το Jai mata Kali, το αγαπώ).

 

ΟΚ, το Death Trance προσετέθη στο goodreads---αν σου 'ρθει τίποτ' άλλο κάνε recommend εκεί wink.gif.

Τους ύμνους θα τους ψάξω. Scout's honour. chinese.gif

Edited by Ayu

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio
Νιχίλιο: Ευχαριστώ πολύ για τις δομικές προτάσεις. Μέρος της απάντησής μου σ’ αυτές είναι αυτό που έθεσα ως ερώτημα παραπάνω (θέλω ν’ ακολουθήσω ένα συγκεκριμένο πρότυπο ιστορίας τρόμου ή να γράψω τη συγκεκριμένη ιστορία με τον τρόπο που θεωρώ ότι της ταιριάζει ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα είναι λιγότερο τρομακτική;). Αν αποφασίσω να το προσπαθήσω για φουλ τρόμο θα επιχειρήσω να χρησιμοποιήσω τις προτάσεις σου σίγουρα.

Δεν υπάρχει μία συγκεκριμένη δομή στο genre, είναι περισσότερο θέμα σχολών (μερικές από τις οποίες έχουν ως φιλοσοφία να πετάνε τις δομές από το παράθυρο).

Ένα πολύ συνηθισμένο μοτίβο είναι η εναλλαγή Suspense-terror-horror. Στην αρχή δηλαδή έχεις μαι φαινομενική ηρεμία, με την ένταση να χτίζεται σιγά-σιγα (suspense) μέχρι που να περάσεις στη φάση του terror, όπου είναι εμφανές ότι κάτι πάει στραβά και να περιμένεις την αποκάλυψη. Όταν η αποκάλυψη έρθει, περνάς στο horror. Πχ, στο συστραμμένο χέρι suspense είναι όσο ο πατέρας τριγυρνά στο σπίτι. Το terror ξεκινάει

όταν πάει στο δωμάτιο του γιού του

και το horror

όταν αρχίζουν οι κραυγές

.

Αυτή είναι μία κλασική δομή, αλλά δεν ακολουθείται πάντα. Πχ το blackbird lullabies ήταν κλασικότατη ιστορία τρόμου (από τα 90's-00's) αλλά αγνοεί παντελώς το μοτίβο αυτό.

Η πρότασή μου ήταν να πας στην αρχή την τελετή ως εναρκτήριο hook για τον αναγνώστη, με το χωρό και τους πόνους να χτίζουν την ένταση για το τέλος, για να μην σκάει η κατάληξη από το πουθενά. Αλλά δεν είμαι ειδικός και μπορείς να με αγνοήσεις.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ayu

Gotcha. Thanks για τις διευκρινίσεις chinese.gif

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest old#2065

edit:Στην προσπάθεια μου να απαντήσω στον Νιχιλιο, ήμουν και οφ τόπικ και αγενής προς κάποιο διήγημα που χρησιμοποίησα για παράδειγμα. Και αφού την άποψή μου την είπα απο κοντα στο Νιχ,θεωρώ ότι δεν υπάρχει λόγος να παραμείνει το κείμενο. Συγνωμη Ναταλία για το σπαμάρισμα, αν μπορει ο μοντ ας αφαιρέσει το παρόν.

Edited by npaps

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..