Jump to content
Nihilio

Κατ εικόνα και καθ ομοίωση

Recommended Posts

Nihilio

Είδος: τρόμος

Βία; Όχι

Σεξ; Απλές αναφορές

Αριθμός Λέξεων: 3699

Αυτοτελής; Ναι

Σχόλια: Η ιδέα και μόνο ότι ο δήμος Αθηναίων έχει υπηρεσία ψυχολογικής στήριξης για ναρκομανείς μάλλον την κάνει ΕΦ και όχι τρόμου, αλλά εντάξει... Επίσης, προκαταβολικά συγνώμη για όσους προσβληθούν από τις θρησκευτικές αναφορές.

Πλήρης έκδοση του κειμένου έχει ανέβει εδώ

Αρχείο: Nihilio - Κατ εικόνα και καθ ομοίωση - 28ος διαγ.doc

-----------------------

Δεκαοχτώ χρόνια στο Χαλάνδρι και πέντε χρόνια σπουδών στο Εδιμβούργο δεν την είχαν προετοιμάσει για το θέαμα εξαθλίωσης στην “Αυγή”. Νόμιζε ότι η πρακτική της, οι ανύπαντρες μητέρες που γεννούσαν επιδόματα της πρόνοιας, της είχε δείξει τι είναι η ζωή, αλλά οι ζωντανοί-νεκροί των Εξαρχείων ξεπερνούσαν κάθε φαντασία.

 

Το κατάλαβε από την πρώτη της μέρα εκεί, και είχε κιόλας περάσει ένας μήνας γεμάτος με διαλυμένα κορμιά που στέκονταν στον προθάλαμο. Κορμιά με άδεια, νεκρά μάτια, άπλυτο, νεκρωμένο δέρμα και πληγές από βελόνες που είχαν καταφάει τις φλέβες τους... Ήταν τόσο σοκαρισμένη αρχικά από το θέαμα, που ο Μάρκος είχε σκύψει προς το μέρος της, πίσω από τον πάγκο με το πλεξιγκλάς ασφαλείας και της είπε: “Μη φοβάσαι, δε θα σε βιάσουν.” Και έπειτα πρόσθεσε: “Δεν τους σηκώνεται από την πρέζα.”

 

 

 

 

Ο κοινωνιολόγος που της είχαν φορτώσει για εκπαιδευτή την εκνεύριζε αφόρητα. Την πρώτη κιόλας μέρα μόνο που δεν την έβρισε επειδή προσπάθησε να μιλήσει σε έναν από τους επισκέπτες τους, ένα νεαρό ναρκομανή που τον έλεγαν Άλκη και του οποίου τα ρούχα ήταν μέσα στα αίματα. Όταν ο Άλκης έφυγε, με το πιστοποιητικό επίσκεψης στην τσέπη του και χωρίς να έχει πει τίποτα ουσιαστικό, ο Μάρκος μόνο που δεν την έστειλε τιμωρία στη γωνία.

 

“Υπάρχουν τρεις κατηγορίες ατόμων που έρχονται εδώ,” της εξηγούσε ο Μάρκος μία εβδομάδα αργότερα στο στενό κουζινάκι. “Κάποιους μας τους στέλνουν οι μπάτσοι, και καλά για υποστήριξη όσο είναι έξω.” Σταύρωσε τα δάκτυλά του εμπρός του. “Αρχίδια υποστήριξη δηλαδή. Μετά,” συνέχισε και τα δάκτυλά του κατέβηκαν και αγκάλιασαν απαλά την κούπα με τον καφέ φίλτρου, “είναι κάποιοι που έρχονται για τα συσσίτια του δήμου. Θέλει να δώσεις χαρτί από εμάς για να φας. Τρίτον,” τα δάκτυλά του χόρεψαν για λίγο στο τραπέζι, πριν επιστρέψουν στο λευκό κεραμικό, “είναι κάτι κακομοίρηδες που έρχονται περιμένοντας την αποτοξίνωση. Με αυτούς κάτι ίσως καταφέρεις μικρή, αν και τους έχεις φοβίσει, έτσι που ορμάς σαν πιτμπουλ.”

 

Το βλέμμα της Σόφι σταμάτησε να ακολουθεί τα χέρια του. “Πρόσεχε, δαγκώνω,” του είπε. Τι κάνουν τόσο όμορφα χέρια σε έναν τέτοιο μαλάκα; αναρωτήθηκε.

 

Ναι, καλά,” της είπε εκείνος. “Θες καφέ; Τα στάρμπακς μας πέφτουν λίγο μακριά.”

 

 

 

 

Το πιο εκνευριστικό με το Μάρκο ήταν το ότι είχε δίκιο. Όσο κι αν είχε προσπαθήσει να κάνει τους επισκέπτες τους να μιλήσουν, δεν τα είχε καταφέρει. Το μόνο που της έμενε κάθε απόγευμα που σχόλαγε, ήταν μία αίσθηση απογοήτευσης και η μυρωδιά τους, η μυρωδιά απλυσιάς και θανάτου που τους τύλιγε σα σάβανο.

 

Δεν είναι τυχαίο που τα ζόμπι της Καραϊβικής ήταν ναρκομανείς, σκέφτηκε, καθώς θυμήθηκε την πτυχιακή της, που είχε για θέμα τις ψυχολογικές προεκτάσεις της λογοτεχνίας τρόμου. Γαμώτο, θα μπορούσε κανείς να βγάλει ταινία με τίτλο: “Τα Εξάρχεια των Νεκρών”!

 

Μπορεί να μην πίστευε στο Θεό, όμως, όσο οι μέρες περνούσαν, είχε πια σιγουρευτεί ότι, όχι μόνο ο Διάβολος υπήρχε, αλλά ότι είχε φτιάξει τον άνθρωπο κατ εικόνα και καθ ομοίωσή του. Για αυτό και τα ζόμπι των Εξαρχείων δεν ήθελαν να σωθούν. Έτσι κατέληξε να υπογράφει τυπικά τα χαρτιά επίσκεψης από τη δεύτερη εβδομάδα, όπως έκανε και ο Μάρκος.

 

Ψυχολογία – Κοινωνιολογία: 0 -1

 

 

 

 

 

 

 

Η μέρα εκείνη ήταν η πιο βαρετή όλον αυτό το μήνα που δούλευε.

 

Ο προθάλαμος ήταν τόσο απελπιστικά άδειος που ο Μάρκος έπινε με ηρεμία τον καφέ του στο κουζινάκι και η Σόφι καθόταν και σέρφαρε στο φέησμπουκ από το άι-φόουν της. Κακή ιδέα, αποφάσισε, όταν είδε πρώτη μούρη τη φωτογραφία του Νίκου και της Μαρίας. Έχει αδυνατίσει πολύ, σκέφτηκε κοιτάζοντας τη φωτογραφία, μάλλον θα τον έχει κάνει να κόψει το ποτό.

 

Ψυχολόγος – Σκρόφα: 0 – 5.

 

Έκλεισε το κινητό της τσατισμένη και τότε μόνο τον πρόσεξε. Δεν είχε ιδέα πώς βρέθηκε με ένα λιγδιασμένο άντρα να κάθεται απέναντί της. Όταν διάβαζε, για την πτυχιακή της, τα βιβλία εκείνα του Νίκου με τις πολύπλοκες, αρχαϊκές προτάσεις που μίλαγαν για τις αταβιστικές μορφές όσων υπηρετούσαν τρόμους από την άβυσσο της αιωνιότητας ήθελε να γελάσει, αλλά μόνο κάπως έτσι θα μπορούσε να περιγράψει τον ποντικομούρη άντρα, που την έκαιγε με το έντονο βλέμμα του.

 

“Καλημέρα,” έκανε δειλά, “τι θα θέλατε;”. Το χέρι της είχε πάει αυτόματα στο κόκκινο κουμπί που καλούσε τον φύλακα του κτηρίου.

 

“Ξέρω τι σκέφτεσαι,” της είπε ο άντρας. Η ανάσα του βρομούσε σαν κάτι να είχε σαπίσει στο στόμα του, ανάσα που σφύριζε καθώς περνούσε ανάμεσα στα σπασμένα δόντια του.

 

“Τι σκέφτομαι;” έκανε η κοπέλα, προσπαθώντας να κρύψει τον τρόμο της. Ήταν σίγουρη ότι δεν τα κατάφερνε.

 

“Σκέφτεσαι: τι μπορεί να κάνει έναν άνθρωπο έτσι... Είναι η πρέζα;”

 

“Δεν είναι;” έκανε αμήχανα η Σόφι. Είχε προσέξει τις πληγές στα χέρια του.

 

“Ανοησίες!” αναφώνησε ο άντρας. “Είναι ο Αφέντης που μας αλλάζει.”

 

“Ο Αφέντης;” Έχω πέσει σε βαρεμένο, αποφάσισε, και ξαφνικά μία ελπίδα έλαμψε στο κεφάλι της: Ίσως μπορώ να κάνω κάτι για αυτόν! “Πες μου περισσότερα για τον αφέντη αυτό...”

 

“Ζει μαζί μας,” είπε ο άντρας, “έλα βράδυ πίσω από το Πολυτεχνείο και θα τον δεις με τα μάτια σου.”

 

“Και πώς σας αλλάζει;”

 

“Το Αίμα του είναι η Λύτρωση, Σόφι.” Η κοπέλα ανατρίχιασε στο άκουσμα του ονόματός της. Δεν ήταν που ο άγνωστος ήξερε το όνομά της, ήταν ότι το πρόφερε ακριβώς όπως ο Νίκος.

 

 

 

 

“Μην είσαι ηλίθια, είναι απλά ένας τρελός.” Αυτό έλεγε στον εαυτό της όλο το απόγευμα, καθώς γυρόφερνε το δωμάτιό της σα ζώο στο κλουβί. “Είναι απλά ένας τρελός. Όλα είναι μία ιδέα σου.” Όμως η τελευταία λέξη του άντρα επαναλαμβανόταν ξανά και ξανά στο μυαλό της, το όνομά της με έναν τόνο τρυφερό και σκληρό ταυτόχρονα, το όνομά της όπως ακριβώς το έλεγε ο Νίκος όταν ήταν μαζί και τα πράγματα μεταξύ τους ήταν σχεδόν καλά.

 

“Ξεκόλλα!” γρύλισε, “ένας τρελός ήταν! Θα τρελαθείς και εσύ η ίδια.” Κοίταξε το ρολόι της. Η ώρα ήταν έντεκα. Προλάβαινε ακόμα το τελευταίο δρομολόγιο του 19 – είχε το τέρμα του ακριβώς δίπλα από το πολυτεχνείο και - “Κόφτο!” είπε στον εαυτό της και έκατσε μπροστά στο λάπτοπ της, προσπαθώντας να γράψει λίγο ακόμα από το άρθρο εκείνο που ετοίμαζε για τους ναρκομανείς του Κέντρου.

 

Είκοσι λεπτά έγραφε μία λέξη και έσβηνε δύο, ώσπου αποφάσισε πως δεν είχε ιδέα για το τι έγραφε. Ευτυχώς το τελευταίο τρόλεϊ είχε πια περάσει...

 

 

 

 

Στο είχα πει ότι ο τύπος ήταν μαλάκας, το ήξερα τότε που τον είδα για πρώτη φορά,” είπε για εικοστή φορά η Μπέσι και έπειτα συνέχισε να της αφηγείται πόσο υπεροχομοναδικός ήταν ο γκόμενος που είχε αυτό το φεγγάρι, σα να έτριβε αλάτι στις πληγές της. “Tca xronia sta 3ena 8 xeis na m peis tsa pla,” της είχε γράψει η Μπέσι στο τσατ, αλλά δεν είχε περάσει ούτε καν μισή ώρα πριν η Σόφι θυμηθεί γιατί είχε τρία χρόνια να μιλήσει με την κολλητή της από το σχολείο. Κι ας είχαν βρεθεί κέντρο, μόλις ένα δεκάλεπτο από τη δουλειά της.

 

“...και, μιλάμε, ήταν το πιο τέλειο πράγμα που μου έχουν πει! Ήμουν, οου μάι γκαντ, δε συμβαίνει αυτό λέμε! ”

 

“Πρέπει να φύγω,” τη διέκοψε η Σόφι και έβγαλε βιαστικά το πορτοφόλι της να πληρώσει. Κατεβαίνοντας την Πανεπιστημίου για την αφετηρία του 19 πρόσεξε ότι είχε νυχτώσει. Και ήξερε ότι θα περνούσε ακριβώς δίπλα από το δρόμο που ο περιβόητος αφέντης του ποντικομούρη εμφανιζόταν.

 

Μην είσαι τρελή, σκέφτηκε, και όμως έστριψε στο δρόμο πίσω από το Πολυτεχνείο.

 

 

 

 

“Το αρχέτυπο της λάθος στροφής που οδηγεί στο τέρας μας τρομάζει γιατί συμβολίζει το φόβο μας για τις συνέπειες των λάθος επιλογών μας.” Ήταν πολύ περήφανη που είχε γράψει κάτι τέτοιο στην πτυχιακή της. Τρία βήματα στην Τοσίτσα και ήξερε ότι έγραφε μαλακίες. Γιατί η λάθος στροφή οδηγεί σε ένα μέρος όπου αυτή ήταν η ξένη, η τερατωδία.

 

Στο φως της ημέρας οι ζωντανοί-νεκροί των Εξαρχείων ήταν τρομαχτικό θέαμα. Εδώ, στο μισοσκόταδο, τους πρόδιδε μόνο η απαίσια μυρωδιά τους, η μυρωδιά ιδρώτα, κάτουρου και ανθρώπινης διάβρωσης και οι διαλυμένες φιγούρες που αχνοφαίνονταν στο φως μιας λάμπας που τρεμόσβηνε. Αλλά δεν την τρόμαζε ούτε η μυρωδιά, ούτε οι σκιές που σάλευαν στο σκοτεινό δρόμο ούτε το θέαμα του άντρα (αν ήταν άντρας αυτό το πλάσμα) που κάρφωνε μία ένεση στο μπράτσο του.

 

Την τρόμαζε η συνειδητοποίηση ότι στους τυφλός ο μονόφθαλμος δε όχι μόνο δε βασιλεύει, αλλά τυφλώνεται και αυτός ως τιμωρία. Τι κάνω εγώ εδώ; σκέφτηκε και γύρισε απότομα για να φύγει, το δρόμο όμως της τον έκοβε ένας μεγαλόσωμος άντρας.

 

Δεν είχε καμία αμφιβολία ότι ήταν κι αυτός ένας από τους ναρκομανείς, ήταν όμως ψηλός και γυμνασμένος με τράιμπαλ τατού να καλύπτουν τα μπράτσα του. Φαινόταν απόλυτα υγιής και , όπως τον είδε η Σόφι, ευχήθηκε ο Μάρκος να είχε δίκιο για τις επιδώσεις του. Έκανε ένα βήμα προς τα πίσω και ανακάλυψε ότι δύο άλλοι άντρες, ξερακιανοί και βρώμικοι σα λεπροί, της έφραζαν το δρόμο.

 

Η κοπέλα δεν μπορούσε να αντιδράσει, καθώς ο μυώδης άντρας άπλωσε το χέρι του για να αρπάξει την τσάντα της, όμως ένα βρώμικο χέρι τον άρπαξε και τον σταμάτησε.

 

“Την θέλει ο Αφέντης...” του είπε ο ποντικομούρης και η έκφραση του μεγαλόσωμου άντρα έγινε μία μάσκα τρόμου.

 

“Έλα,” είπε στη Σόφι ο ποντικομούρης και την τράβηξε από το χέρι. Εκείνη, σαστισμένη από τα όσα είχαν γίνει, τον ακολούθησε βαθύτερα στο σκοτάδι, εκεί που η αποφορά του λευκού θανάτου έμοιαζε να βασιλεύει.

 

 

 

 

Το σκοτάδι έσπαζε ένας κάδος σκουπιδιών που καιγόταν, ενώ οι ζωντανοί-νεκροί σχημάτιζαν ένα ημικύκλιο γύρω του. Και αυτή στεκόταν ανάμεσά τους.

 

“Πού είμαι;” έκανε, όμως απάντηση δεν πήρε. Μονάχα ένιωσε τον αέρα να πάλλεται από πίσω της και γύρισε προς τις φλόγες. Και τότε αντίκρισε τον αφέντη να βγαίνει από μέσα τους.

 

“Θεέ και Κύριε,” αναφώνησε η Σόφι, όμως τίποτα το θεϊκό δεν υπήρχε στη μορφή που στεκόταν απέναντί της, στο πλάσμα με το εβένινο δέρμα και τα κέρατα τράγου, που στεκόταν ανάμεσα στις φλόγες αγέρωχο, χωρίς να καίγεται.

 

“Γεια σου, Σόφι,” της είπε και αυτή τη φορά η κοπέλα ήξερε ότι είχε πει το όνομά της ακριβώς όπως το έλεγε και ο Νίκος, με το ίδιο απαλό συριγμό στο όμικρον. “Ή μήπως προτιμάς να σε λέω Σόφι;” Αυτή τη φορά η φωνή του της θύμισε τη μητέρα της και τις φορές εκείνες που της διάβαζε παραμύθια. Τις καλές μέρες, που πλέον είχαν στερέψει.

 

“Είσαι ο Αφέντης;” τον ρώτησε.

 

“Αν με αναγνωρίζεις ως τέτοιον,” είπε η κτηνώδης μορφή.

 

“Τι είσαι;”

 

“Ξέρεις καλά τι είμαι.”

 

Η Σόφι ένιωσε το λαιμό της να στεγνώνει. “Δεν υπάρχεις!” είπε, αλλά ήξερε ότι έκανε λάθος.

 

“Τα παιδιά μου έχουν αντίθετη άποψη,” έκανε εκείνος και έδειξε το ημικύκλιο με τους ζωντανούς-νεκρούς.

 

“Εσύ τους κάνεις έτσι;” ρώτησε η ψυχολόγος.

 

“Όχι. Εγώ τους προσφέρω Λύτρωση. Αλλά το Αίμα μου φέρει μαζί του και ένα τίμημα.”

 

“Το αίμα σου;”

 

“Ναι,” έκανε ο Αφέντης και στο χέρι του εμφανίστηκε μία σύριγγα. “Το Αίμα μου είναι το φάρμακο που διώχνει τον πόνο μακριά. Το φάρμακο που χρειάζονται όλοι όσοι έρχονται σε εμένα για να σβήσουν οι φόβοι τους.” Η μύτη της βελόνας χώθηκε βαθιά στη φλέβα που πετάριζε πάνω στο στήθος του και αίμα γέμισε τη σύριγγα. “Το φάρμακο που χρειάζεται η μαμά σου.”

 

Ο πλαστικός σωλήνας γέμισε μέχρι τη μέση και έπειτα το πλάσμα τον τράβηξε από το κορμί του και τον έδωσε στα χέρια της κοπέλας. Αμήχανη πήρε το δώρο του. Ύστερα ο Αφέντης των Ζωντανών-Νεκρών άπλωσε το αριστερό του χέρι και με το νύχι του έκοψε βαθιά τη φλέβα του. Αίμα πετάχτηκε από την πληγή, ενώ μία απαίσια δυσωδία γέμισε τον αέρα.

 

“Πίετε εξ αυτού πάντες, τούτο έστι το Αίμα μου, το υπέρ υμών και ολίγων εκχυνόμενον εις άφεση εφιαλτών.” Και σαν απάντηση στο κάλεσμα αυτό, η ορδή των ζωντανών-νεκρών όρμισε προς το μέρος του.

 

 

 

 

Η Σόφι ξύπνησε γυμνή στο κρεβάτι της. Τι όνειρο κι αυτό, σκέφτηκε και έκανε να σηκωθεί. Πάγωσε όμως όταν αντιλήφθηκε την απαίσια μυρωδιά που γέμιζε το δωμάτιο, μυρωδιά ιδρώτα και κλούβιου αυγού.

 

Τι είναι αυτό, αναρωτήθηκε και ακολούθησε τη μυρωδιά μέχρι τα ρούχα της, που ήταν σωρός στο πάτωμα. Άναψε το φως για να βρει τις πυτζάμες της και να πάει να τα πετάξει στα άπλυτα, αλλά είδε με τρόμο μία σύριγγα γεμάτη με κόκκινο υγρό να βρίσκεται πάνω στο γραφείο της.

 

 

 

 

Κι αν πράγματι θεραπεύει τους φόβους;

 

Το Σαββατοκύριακο που είχε περάσει αυτή η ερώτηση γέμιζε το κεφάλι της. Όσο ήταν σπίτι το μάτι της έπεφτε συνεχώς στο συρτάρι, στο οποίο είχε κρύψει το μακάβριο αντικείμενο και αναγκαζόταν να τρέχει έξω και να μένει όσο το δυνατόν περισσότερες ώρες μακριά του. Τα βράδια στριφογυρνούσε στο κρεβάτι της και δεν μπορούσε να κοιμηθεί από την ένταση του ερωτήματος αυτού. Ήταν τόση η κούραση της που, το πρωί της Δευτέρας, μόνο οι δύο νες που είχε πιει την κρατούσαν όρθια.

 

“Είσαι καλά, μικρή;” τη ρώτησε ο Μάρκος και η Σόφι δεν μπορούσε να πει αν στη φωνή του κυριαρχούσε το ενδιαφέρον ή η ειρωνεία.

 

“Είμαι λίγο... κουρασμένη,” είπε.

 

“Καταλαβαίνω,” έκανε εκείνος. “Θες μήπως μετά τη δουλειά να πάμε για κανένα ποτό;”

 

“Εντάξει,” είπε εκείνη μηχανικά. Δεν ένιωθε καθόλου βέβαιη ότι το ήθελε.

 

 

 

 

“Ωραίο αυτό το μπαράκι.” Τα απέφευγε τα Εξάρχεια, είχε ακούσει μόνο τα χειρότερα, και τα όσα είχε δει στη δουλειά την απέτρεπαν. Όμως ο Μάρκος της έδειχνε μία άλλη όψη του κέντρου, την πλατεία με τις καφετέριες και τα μικρά μπαράκια με τη ροκ μουσική και τη ζεστή ατμόσφαιρα.

 

“Είναι το στέκι μου,” απάντησε εκείνος και ήπιε μία γουλιά από τη μπύρα του.

 

Η Σόφι δε μιλούσε πολύ. Έπαιζε μηχανικά με τη βότκα-λεμόνι της και προσπαθούσε να αποφασίσει αν θα έπρεπε να μιλήσει στον άντρα για τα όσα έγιναν την Παρασκευή. Μην είσαι ανόητη, θα σε περάσει για τρελή.

 

“Ξέρω τι σε βασανίζει,” της είπε ο Μάρκος.

 

“Ξέρεις;” Έχει δει άραγε και αυτός τον Αφέντη;

 

“Όλοι μας έχουμε περάσει αυτό το στάδιο, ξέρεις. Η δουλειά μας φθείρει.”

 

Η Σόφι μόνο που δεν ξεφύσηξε με ανακούφιση. “Δε λες τίποτα,” του είπε.

 

“Ξέρεις, αρχικά τη θέση του ψυχολόγου την ανοίξαμε για εμάς, όχι για τους επισκέπτες. Αλλά μετά άλλαξε ο διευθυντής, κόπηκαν κάτι θέσεις και κατέληξες κι εσύ να κάνεις συμβουλευτική. Και τώρα τα έχεις παίξει χειρότερα από τους υπόλοιπους.”

 

“Υπερβάλλεις.”

 

“Καθόλου. Μας ήρθες σα μοντέλο και σήμερα μοιάζεις με πτώμα.”

 

Η κοπέλα δεν απάντησε. Ήπιε αμήχανα λίγο από το ποτό της, ζυγιάζοντας προσεχτικά το τελευταίο σχόλιο του άντρα.

 

“Καλά θα κάνεις να ξεδώσεις λίγο. Βγες με την παρέα σου, πήγαινε μία εκδρομή με τον... φίλο σου, δεν αξίζει να σε φάει η δουλειά.”

 

Γιατί η αμήχανη παύση; Με ψαρεύεις, Μάρκο;

 

“Με το φίλο μου χώρισα πριν εννιά μήνες,” του είπε. “Και οι πιο πολλές παρέες μου σκόρπισαν μετά το πανεπιστήμιο. Ελλάδα δεν ξέρω και πολλούς, λείπω τόσα χρόνια.”

 

“Εννιά μήνες, ε; Ήσασταν μαζί καιρό;”

 

“Τέσσερα χρόνια κοντά.”

 

“Φαντάζομαι οι φίλες σου θα υπέφεραν όσο σου έδιναν κουράγιο.”

 

Η Σόφι σκέφτηκε αμέσως τη Μαίρη. “Ήταν απασχολημένες εκείνο το διάστημα,” είπε. “Αλλά...” είπε και έπαιξε νευρικά με μία τούφα από τα μαλλιά της, “ξέρεις... ίσως πρέπει να κάνω μία... νέα αρχή εδώ...”

 

“Αρκεί η νέα αυτή αρχή να μην περιλαμβάνει το να σώσεις μερικά πρεζόνια από τον εαυτό τους. Θα είναι μία μάταιη προσπάθεια.”

 

“Γιατί το λες αυτό;”

 

“Ξέρεις πόσα άτομα έχω σώσει τρία χρόνια τώρα; Μοναχά ένα.”

 

“Αλήθεια;”

 

“Ναι. Πρόπερσι μου είχε έρθει μία κοπέλα. Δεν έμοιαζε με ζάκι, ίσως επειδή ήταν στις αρχές ακόμα.”

 

“Τι είχε;”

 

“Δαιμονισμό. Ναι, μη γουρλώνεις έτσι τα μάτια, μικρή, αυτό μου είπε. Ο Δαίμονας την είχε ρίξει στα ναρκωτικά.”

 

Η Σόφι κρεμόταν από τα χείλη του άντρα. Τελικά υπάρχει, σκέφτηκε. “Για λέγε,” είπε.

 

“Τι να πω. Η καημένη είχε μεγαλώσει με ένα μάτσο χριστιανοταλιμπάν. Της είχαν κάνει πλύση εγκεφάλου ότι αν κάνει σεξ πριν το γάμο στην κόλαση θα τη γαμάνε με πυρωμένα ματζαφλάρια. Και ύστερα κάποιος ήρωας αρραβωνιάρης την έριξε στο κρεβάτι και μετά έγινε Λούης.”

 

“Και ο Δαίμονας;”

 

“Ο δαίμονας μπήκε μέσα της εκείνο το βράδυ. Έτσι μου είπε. Και μετά ερχόταν σε αυτή, κάθε φορά με τη μορφή διαφορετικού άντρα, και την διαπερνούσε με το τεράστιο πέος του. Μόνο με την πρέζα δεν άκουγε τη φωνή του, αλλά και αυτή ήθελε να την κόψει γιατί ο προμηθευτής της ζητούσε αμαρτωλά ανταλλάγματα.”

 

“Και τι έγινε με αυτή;” ρώτησε ανήσυχα η Σόφι.

 

“Τη στείλαμε σε έναν καλό ψυχίατρο. Έχει κάπως συνέλθει.”

 

“Δαίμονες είναι οι καταπιεσμένες μας επιθυμίες.” Το είχε γράψει και στην πτυχιακή της.

 

“Καταπιεσμένες δε λες τίποτα. Η δικιά μας έφαγε σε ένα πεντάμηνο όσο πούτσο δεν είχε φάει όλη την προηγούμενη ζωή της...”

 

Η Σόφι ούτε που είχε ιδέα γιατί αντέδρασε όπως αντέδρασε. “Γιατί είσαι τόσο μαλάκας ώρες ώρες;” ρώτησε.

 

Ο Μάρκος κόντεψε να γελάσει με το σχόλιό της. “Το ίδιο με ρωτάει συνέχεια και η δικιά μου. Αλλά για να είναι τρία χρόνια μαζί μου, ε, μάλλον της αρέσει.”

 

 

 

 

Πάλι καλά που δεν είπα τίποτα σε αυτόν τον ηλίθιο.

 

Αυτά σκεφτόταν η Σόφι καθώς κοίταζε μία τη σύριγγα και μία το άδειο μπουκαλάκι. Ήξερε ότι ήταν χαζό αυτό που είχε κάνει, αλλά έπρεπε να δοκιμάσει αν θα δούλευε. Ο αγιασμός όμως δεν είχε κάνει το αίμα να αφρίσει. Ή να μαυρίσει. Ή να εξαφανιστεί.

 

Ανοησίες, αποφάσισε και πέταξε τη σύριγγα στα σκουπίδια.

 

Και αν ήταν πράγματι το αίμα του Δαίμονα και το κατέστρεψα; σκέφτηκε αμέσως και μόλις που συγκρατήθηκε πριν τρέξει στον κάδο και μπήξει τη σύριγγα σε κάποια φλέβα της. Αντίθετα, όσο πιο συγκρατημένα μπορούσε, πήρε και έκλεισε τη σακούλα με τα σκουπίδια, κατέβηκε στο δρόμο και την έριξε σε έναν κάδο τρία τετράγωνα πιο πέρα. Ύστερα πήγε στο μπάνιο του σπιτιού τους, άνοιξε ένα από τα μπουκαλάκια με τα ηρεμιστικά της μητέρας της, αυτά που ήταν πλέον πολύ αδύναμα για να την πιάνουν, και πήρε ένα χάπι.

 

 

 

 

Ήταν βέβαιη ότι κοιμόταν, αλλά ήταν και σίγουρη ότι βρισκόταν στα σκοτεινά δρομάκια των Εξαρχείων. Στο σκοτάδι, ανάμεσα στις νησίδες φωτός από τις λάμπες, παραμόνευαν οι παρωδίες ανθρώπων που αργοπέθαιναν στα λευκά όνειρά τους. Και βαθιά μέσα στο σκοτάδι, εκεί που ούτε τα φώτα της Αθήνας δεν έφταναν, στεκόταν στο θρόνο του ο Άρχοντάς τους.

 

“Πλησίασε,” ψιθύρισε στην κοπέλα και το σώμα της υπάκουσε, σα να είχε από μόνο του βούληση. Στάθηκε μπροστά στο θρόνο και η βελούδινη κουρτίνα του σκοταδιού τραβήχτηκε από τα μάτια της για να της αποκαλύψει το Ον σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια. Τον είδε να σηκώνεται στα δύο τραγίσια πόδια του και να την πλησιάζει. Προσπάθησε να αντισταθεί στην παρόρμησή της να υποκλιθεί εμπρός του, αλλά δεν τα κατάφερε.

 

“Ου μη πιστεύσεις εάν μη ίδης εις τας φλέβας εσού τον τύπον των ήλων;” Η σύριγγα που βρέθηκε από το πουθενά στο χέρι του Όντος κατέβηκε χαμηλά, μέχρι που η βελόνα άγγιξε τη μεγάλη φλέβα που παλλόταν στο κέντρο του πριαπικού φαλλού του. Η Σόφι ανατρίχιασε μόλις είδε τη βελόνα να σκίζει το δέρμα και το δαιμονικό υγρό να ξεχύνεται μέσα στον πλαστικό σωλήνα. Τα χέρια της όμως τινάχτηκαν για να δεχτούν το Αίμα Του, τη γιατρειά από κάθε πόνο.

 

 

 

 

Ξύπνησε τρομαγμένη. Το ρολόι δίπλα της την πληροφορούσε ότι δεν είχαν περάσει ούτε είκοσι λεπτά από την ώρα που έπεσε στο κρεβάτι.

 

Θα έπρεπε να κοιμάμαι μέχρι αύριο, σκέφτηκε, ένιωθε όμως ανακουφισμένη που όλα όσα είχε δει ήταν ένας εφιάλτης.

 

Και ύστερα πρόσεξε την άδεια σύριγγα που ήταν καρφωμένη στο μπράτσο της.

 

 

 

 

Ούτε που κατάλαβε για πότε ντύθηκε και ξεχύθηκε στο δρόμο. Θυμόταν το στραβό βλέμμα του ταρίφα, όταν του είπε ότι ήθελε να την πάει Εξάρχεια.

 

Σίγουρα θα με πέρασε για πρεζόνι στα χάλια που είμαι, σκέφτηκε, όταν πια έφτασε στο κτήριο του Πολυτεχνείου. Μέχρι εδώ λειτουργούσε στον αυτόματο, οδηγημένη θαρρείς από το αίμα που κυλούσε πλέον μέσα της, τώρα όμως είχε τον έλεγχο του εαυτού της. Μια φωνούλα μέσα της – ή λογική; - την καλούσε να φύγει μακριά από εκεί, να πάει τρέχοντας στον Μάρκο, μήπως τη σώσει και αυτή από το Δαίμονα.

 

Ο Μάρκος διάλεξε τη Μαρία του. Όπως και ο Νίκος. Όπως η μαμά, που διάλεξε το λήθαργό της. Κι εγώ διάλεξα...

 

Δεν ήξερε τι διάλεξε. Ήξερε όμως ότι έπρεπε να αντιμετωπίσει το Δαίμονά της. Περπάτησε αγέρωχα ανάμεσα στους ζωντανούς-νεκρούς και αυτή τη φορά κανένας δεν τόλμησε να την ενοχλήσει.

 

Στο όνειρό της υπήρχε ένας σκοτεινός θρόνος. Όχι όμως στην πραγματικότητα. Εδώ ο Δαίμονας ήταν κουλουριασμένος με μία κουβέρτα που έζεχνε θειάφι και αργό θάνατο.

 

“Ήρθες,” της είπε όταν αυτή στάθηκε εμπρός στην γονατιστή μορφή του.

 

“Έπρεπε,” απάντησε.

 

“Πιστεύεις;”

 

“Έχει σημασία; Το Αίμα σου είναι μέσα μου, αλλά πονάω ακόμα.”

 

“Αν πίστευες, δε θα πονούσες.” Η φωνή ήταν αυτή τη φορά μαλακή, σα νανούρισμα. Ερχόταν από πίσω της, από τον αριστερό της ώμο. Πρόσεξε ότι η μορφή που είχε εμπρός της δεν ήταν ο Άρχοντας, αλλά ένας από τους ζωντανούς-νεκρούς του. Ο Δαίμονας στεκόταν πίσω της, την άγγιζε, έκανε το στομάχι της να πονάει γλυκά;

 

“Αυτοί με πιστεύουν,” συνέχισε η μελιστάλαχτη φωνή και η Σόφι πρόσεξε για πρώτη φορά πόσο γαλήνιοι ήταν οι θεατές αυτής της παράστασης, οι μύστες του αργού θάνατου που είχαν σχηματίσει ένα ημικύκλιο σα θεατές στην μικρή της τραγωδία. “Και εσύ μπορείς να τους σώσεις.”

 

“Μπορώ να τους σώσω,” επανέλαβε η Σόφι. Εγώ. Όχι το μικρό αγοράκι που κάνει τον άντρα επειδή φοβάται να θυσιάσει τον εαυτό του για το λειτούργημά του. Ούτε ο ψευτοδιανοούμενος του κώλου που διαβάζει για τέρατα επειδή φοβάται να τα δει στον καθρέφτη. Ούτε τα φίδια που είχα στον κόρφο μου, που ζήλευαν την ευτυχία μου. Μονάχα εγώ μπορώ να τους σώσω. Μονάχα εγώ μπορώ να την ξυπνήσω, όχι κάποιος πρίγκιπας με λευκή ρόμπα και έναν τοίχο γεμάτο ντοκτορά.

 

Γονάτισε και άδραξε ένα άδειο μπουκάλι Άμστελ που κειτόταν στα πόδια της. Με αποφασιστικότητα, το έσπασε στο βρώμικο τσιμέντο και σηκώθηκε όρθια. Κοίταξε τους θεατές και, δίχως να περιμένει απάντηση από το χορό, έφερε το σπασμένο γυαλί στον πήχη της, σκίζοντας βαθιά την αρτηρία της. Το αίμα της ξεχύθηκε κόκκινο, κόκκινο σαν την κόλαση από την οποία έβραζε μέσα της, το αίμα της που είχε μετουσιωθεί στο Αίμα Του.

 

Και οι ζωντανοί-νεκροί σάλεψαν σαν ένας και, πεσμένοι στα τέσσερα, όρμησαν για να λάβουν την σκοτεινή τους Μετάληψη από την καινούρια τους Ιέρεια.

Edited by Nihilio
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest old#2065

Αγαπητέ Μιχάλη, γαμώ το κέρατό μου, δεν έγραφες καλύτερα για την τρύπα; Με μεγάλη μου λύπη και αρκετή τσαντίλα, οφείλω να παραδεχθώ (σιχτίρ) ότι τούτο εδώ μποοοοορεί και να είναι καλύτερο από το δικό μου.

 

Πέρα από την πλάκα τώρα, το διήγημα σου τα σπάει. Έχει κοινωνικό προβληματισμό, αναφορές σε θέματα ταμπού, ψυχολογικές προεκτάσεις, πλοκή και σπουδαία κορύφωση τέλους. Και όλα αυτά με σύγχρονη και ρέουσα γλώσσα, χιούμορ, κριτική στάση, ειρωνεία, και χωρίς να χάνει πουθενά το ρυθμό. Το μόνο σημείο που ίσως πάσχει λίγο από αληθοφάνεια είναι στην πρώτη συνάντηση με τον Άρχοντα, που τη βρίσκω να παραείναι ψύχραιμη και να πιάνει κουβέντα, θέλει ίσως λίγη παραπάνω τρομοφρίκη εκεί.

 

Όπως είπα και πιο πάνω, γαμώ το κέρατο μου είναι πάρα πολύ καλό.:devil2: :good: Καλή επιτυχία.

 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ayu

Ωραία γραφή, ωραίο ύφος, ωραίοι προβληματισμοί.

Γενικά, μια ιστορία που μου άρεσε.

(Η κατάταξη των ιστοριών αποδεικνύεται για μένα κάτι πάρα μα πάρα πολύ δύσκολο, κι ακόμα έχω διαβάσει μόλις λίγες παραπάνω από τις μισές...)

 

 

Ενστάσεις:

 

 

 

Τώρα δηλαδή συγγνώμη. Εμφανίζεται μπροστά σου ο διάολος ντήλερ με κέρατα και κατσικοπόδαρα, σου δίνει μια σύριγγα με το αίμα του κι αυτό που σκέφτεσαι είναι αν θα τη σουτάρεις ή όχι;

 

Και το πιο βασικό: Δεν κατάλαβα με ποιο τρόπο η Σόφι μπορούσε να τους σώσει. Τι την έπεισε;

 

 

 

 

Καλή επιτυχία chinese.gif

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
alkinem

Εξαιρετικό.

Αγωνιώδες, φρικιαστικό, πλημμυρισμένο από ένα ρεαλιστικό τρόμο που παραμονεύει στις σκοτεινές γωνίες της πόλης.

Συγχαρητήρια.

 

 

Καλή επιτυχία

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Πολύ ζωντανά γραμμένο, αν και παρα τρίχα αμερικανιά. Αυτό που με πέταγε έξω κάθε τόσο είναι το ότι τη λένε "Σόφι" ενώ είναι Ελληνίδα και στα Εξάρχεια, έστω και σπουδαγμένη εκτός Ελλάδος. Γιατί όχι "Σόφη" αφού είναι Ελληνίδα; Μήπως δε μπορούσες να αποφασίσεις αν θα το έκανες ελληνικό ή λονδρέζικο παρακμιακό σκηνικό;

Το διάβασα πολύ εύκολα και γρήγορα, αλλά στο τέλος με άφησε ξεκρέμαστη, "τι έγινε, ρε παιδιά; κιόλας τελείωσε;". Πότε πρόλαβε να

μπει τόσο στο πετσί του σωτήρα σε διαβολικό στυλ, ώστε να αντικαταστήσει τον κερασφόρο;

Και γιατί ειδικά αυτή, η πιο άσχετη και καινούρια στην περιοχή; Επίσης δε νομίζω ότι χρησιμεύει σε τίποτα η αναφορά στον πρώην της. Θα ταίριαζε περισσότερο να είναι αρχή μυθιστορήματος, στο οποίο να δένεις όλα αυτά τα loose ends.

Α, και εκτός θέματος ή σχεδόν.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Drake Ramore

Ωραίο διήγημα και στο σωστό ύφος για αυτό που περιέγραφε.

Υπάρχει μονο το ζήτημα της αληθοφάνειας σε ορισμένα σημεία. Γιατί αυτήν; Δεν φαίνεται κάπου οτι συμβαίνει κάτι ξεχωριστό με την Σόφι.

 

Στην συνέχεια πάλι η αντίδραση της είναι πολύ άνευρη. Σε έναν σουρεαλιστικό/ παραμορφωμένο κόσμο (όπως πχ στο blackbird lullaby) μπορώ να δεχτώ οτι οι χαρακτήρες παίρνουν την ζωή όπως έρθει, γιατί ολο το σκηνικό συνηγορεί σε κάτι τέτοιο. Την χαλαρή αντίδραση μιας μορφωμένης ψυχολόγου στα Εξάρχεια την στιγμή που βλέπει έναν τραγόμορφο δαίμονα που της λέει διάφορα δυσκολεύομαι κάπως να τη δεχτώ.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio
Γιατί όχι "Σόφη" αφού είναι Ελληνίδα; Μήπως δε μπορούσες να αποφασίσεις αν θα το έκανες ελληνικό ή λονδρέζικο παρακμιακό σκηνικό;

Το διάβασα πολύ εύκολα και γρήγορα, αλλά στο τέλος με άφησε ξεκρέμαστη, "τι έγινε, ρε παιδιά; κιόλας τελείωσε;". Πότε πρόλαβε να

μπει τόσο στο πετσί του σωτήρα σε διαβολικό στυλ, ώστε να αντικαταστήσει τον κερασφόρο;

Και γιατί ειδικά αυτή, η πιο άσχετη και καινούρια στην περιοχή; Επίσης δε νομίζω ότι χρησιμεύει σε τίποτα η αναφορά στον πρώην της. Θα ταίριαζε περισσότερο να είναι αρχή μυθιστορήματος, στο οποίο να δένεις όλα αυτά τα loose ends.

Α, και εκτός θέματος ή σχεδόν.

Δε μου αρέσει να σχολιάζω σε κριτικές πριν το τέλος του διαγωνισμού, απλά, μήπως πριν αρχίζουμε να ρωτάμε "μα γιατί αυτό κι εκείνο" σε ένα κείμενο να σκεφτόμασταν λίγο το τι διαβάσαμε;

Γενικότερα μιλάω, όχι μόνο για το συγκεκριμένο κείμενο.

Edited by Nihilio

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith
Γιατί όχι "Σόφη" αφού είναι Ελληνίδα; Μήπως δε μπορούσες να αποφασίσεις αν θα το έκανες ελληνικό ή λονδρέζικο παρακμιακό σκηνικό;

Το διάβασα πολύ εύκολα και γρήγορα, αλλά στο τέλος με άφησε ξεκρέμαστη, "τι έγινε, ρε παιδιά; κιόλας τελείωσε;". Πότε πρόλαβε να

μπει τόσο στο πετσί του σωτήρα σε διαβολικό στυλ, ώστε να αντικαταστήσει τον κερασφόρο;

Και γιατί ειδικά αυτή, η πιο άσχετη και καινούρια στην περιοχή; Επίσης δε νομίζω ότι χρησιμεύει σε τίποτα η αναφορά στον πρώην της. Θα ταίριαζε περισσότερο να είναι αρχή μυθιστορήματος, στο οποίο να δένεις όλα αυτά τα loose ends.

Α, και εκτός θέματος ή σχεδόν.

Δε μου αρέσει να σχολιάζω σε κριτικές πριν το τέλος του διαγωνισμού, απλά, μήπως πριν αρχίζουμε να ρωτάμε "μα γιατί αυτό κι εκείνο" σε ένα κείμενο να σκεφτόμασταν λίγο το τι διαβάσαμε;

Γενικότερα μιλάω, όχι μόνο για το συγκεκριμένο κείμενο.

 

Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς ως προς το συγκεκριμένο σχόλιο. Ξαναδιάβασα το διήγημα(γιατί είπαμε ότι το βρίσκω πολύ ζωντανό και ωραίο), αλλά δε νομίζω ότι μου έχει ξεφύγει κάτι σημαντικό. Το "γιατί αυτή;" είναι και άλλων απορία, όπως βλέπεις από πάνω. Έστω ότι αυτό που την πονούσε ήταν είτε ο πρώην της είτε το πρόβλημα της μητέρας της, αν και γίνονται ελάχιστες αναφορές σ' αυτά τα δύο οπότε δεν κολλάει να είναι τόσο σημαντικά γι' αυτήν. Η γνώμη μου παραμένει η ίδια: είναι τουλάχιστον οριακά εκτός θέματος, εκτός και αν κάθε είδους αλλαγή (γνώμης, χαρακτήρα, απόφασης) τη θεωρούμε μεταμόρφωση.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Eugenia Rose

Η ιστορία σου μου θύμισε πολλά δυσάρεστα πράγματα ίσως επειδή μένω Εξάρχεια.

Δεν θα έλεγα ότι με τρόμαξε, όχι περισσότερο από την αντίστοιχη πραγματικότητα τουλάχιστον. Περισσότερο δέσποζε μια νταρκ ατμόσφαιρά παρακμής. Θα το ονόμαζα, «η μεταφυσική εκδοχή του τι συμβαίνει στα κέντρα απεξάρτησης των Εξαρχείων».

Καλή η γραφή και ζωντανοί διάλογοι. Όμως η ηρωίδα μου φάνηκε πως ήταν πολύ «ψαρωμένη». Υπέκυπτε σε όλα πολύ εύκολα. Θα μου πεις δαίμονας ήταν αυτός. Καλή επιτυχία.:book:

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mesmer

Μου άρεσε αρκετά η ιστορία σου. Είχε όλα τα απαραίτητα συστατικά μιας καλής ιστορίας τρόμου. Πολύ καλή ατμόσφαιρα και μυστήριο που με έσπρωχνε συνέχεια να προχωρήσω.

 

Αυτός ο «τρόμος στα κακόφημα σοκάκια της Αθήνας» δούλεψε πολύ καλά για μένα, ακόμη κι αν δεν ξέρω καλά εκείνες τις περιοχές, παρά μόνο έχω ακούσει διάφορα.

 

Πολύ ωραίες και ιδιαίτερες οι «ανάποδες» θρησκευτικές αναφορές.

 

Δυο σημεία που θα ήθελα να με πείσεις λίγο παραπάνω είναι:

1. η συνάντηση με τον ποντικομούρη και η πρώτη συνάντηση με τον Δαίμονα. Που δίνονται λίγο βιαστικά, από την άποψη ότι έγιναν λίγο γρήγορα και εύκολα. 2. Το γιατί έπρεπε να είναι η Σόφι η εκλεκτή. Δεν φάνηκε να έχει κάτι το ξεχωριστό.

 

 

Κατά τα άλλα, ήταν μία από τις ιστορίες που ξεχώρισα.

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Adinol Doy

Ἐντάξει, πρόκειται γιὰ μιὰ γνήσια ἱστορία τρόμου, ποὺ τά'χει ὅλα. Στὰ ὑπὲρ ἡ σκηνογραφία (κέντρο Ἀθήνας), οἱ πειστικοὶ διάλογοι καὶ ἡ ἐντὸς θέματος πλοκή. Ἄ! καὶ ὁ ρυθμὸς ἐπίσης.

 

 

Στὰ κατά: μιὰ σχετικὴ ἀσυνέπεια, ποὺ ἤδη εἰπώθηκε - ἡ Σόφι νὰ συναντιέται μὲ τὸν Δαίμονα μὲ μεγάλη εὐκολία, ὁ διάλογος ἐκεῖ εἶναι ἀφύσικος καί, ἐπιπλέον, δὲν αἰσθάνεται τρόμο, ὥστε νὰ τὸν αἰσθανθοῦμε κι ἐμεῖς. Σὲ σημεῖα νοιώθω πὼς ἔχασες τὸν ἄξονα ἀφήγησής σου, περιγράφοντάς μας πράγματα ποὺ τελικῶς εἶναι ἄχρηστα στὴν πλοκὴ ἢ δὲν χρησιμοποιοῦνται ἐπαρκῶς. Π.χ., ἡ συνάντηση μὲ τὴν φίλη της (παρεμπιπτόντως, πολὺ ἀπολαυστικὴ καρικατούρα) προφανῶς ἐξυπηρετεῖ γιὰ νὰ μᾶς δείξεις στὸ τέλος ὅτι γιὰ χρόνια εἶχε φίλους ποὺ μόνον φίλοι δὲν ἦσαν ("Ούτε τα φίδια που είχα στον κόρφο μου, που ζήλευαν την ευτυχία μου" ). Ὅμως αὐτὸ τὸ στοιχεῖο δὲν φαίνεται νὰ τὴν ἔχει ἐπηρεάσει, ὥστε νὰ δικαιολογεῖ τὴν φράση στὸ τέλος. Ἄλλο παράδειγμα: οἱ κατηγορίες τῶν ναρκομανῶν ποῦ ἐξυπηρετοῦν; Ἤθελες νὰ μᾶς δείξεις πόσο δονκιχοτικὴ ἦταν ἡ ψυχοσύνθεση τῆς ἡρωίδας σου καὶ πιθανῶς πόσο τῆς στοίχιζε ποὺ ἡ πραγματικότητα τῆς θύμιζε ὅτι δὲν μποροῦσε νὰ τοὺς σώσει ὅλους, ὁπότε ἔφερε μιὰ τρόπον τινὰ ἐνοχὴ μέσα της. Οὐσιαστικὰ ὅμως τὸ στοιχεῖο αὐτό, ποὺ θὰ ἔδινε βάθος στὸν χαρακτῆρα τῆς Σόφι καὶ θὰ ἔδινε ὤθηση στὴν ἀφήγηση, μένει ἀνεκμετάλλευτο ἔτσι ὅπως ἔχει δοθεῖ. Τὸ ἴδιο ἀνεκμετάλλευτο εἶναι καὶ τὸ στοιχεῖο τοῦ παρελθόντος της, ὅτι δηλαδὴ σπούδασε στὸ Ἐδιμβοῦργο (ἔτσι ἐξηγεῖται καὶ ἡ ξενόφερτη προφορὰ τοῦ ὀνόματός της). Ἤ, σὲ ἄλλο σημεῖο, ποιοί ἦσαν οἱ φόβοι της ὥστε νὰ θελήσει νὰ γιατρευτεῖ ἀπ' τὸν Δαίμονα; Γιὰ νὰ γίνω πιὸ σαφής: ἔβαλες πολλὰ στοιχεῖα, ποὺ εἶναι βέβαιο πὼς ἔγιναν ἀπὸ πρόθεση, ἀλλὰ ταυτόχρονα δυστυχῶς δὲν ἀπογείωσαν τὸ κείμενο. Θὰ μποροῦσε νὰ ἀπογειωθεῖ, ἂν ἦταν ἐκτενέστερο. Στὴν μορφὴ ποὺ εἶναι ὅμως τώρα, οἱ γραμμὲς ἀφήγησής σου θεωρῶ ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι οἱ ἑξῆς: λ.χ., 1. ἡ φριχτὴ πραγματικότητα τῆς Σόφι 2. ἡ ξαφνικὴ συνάντηση μὲ τὸν πρεζάκια, καίριας σημασίας ὥστε νὰ τῆς προκαλέσει τὴν ἔντονη περιέργεια ἢ τὴν ὑποσυνείδητη ἀνάγκη νὰ συναντήσει τὸν Δαίμονα 3. ἡ συνάντηση μὲ τὸν Δαίμονα, ποὺ τῆς ξυπνᾶ φόβους καὶ ἐνοχὲς τοῦ παρελθόντος της καὶ τῆς ὑπόσχεται γιατρειά 4. ἡ πάλη μὲ τὸν ἑαυτό της (ἐδῶ ἔγκειται ἡ ἔννοια τοῦ τρόμου) 5. ἡ τελικὴ ὑποταγή της (καὶ τὰ συμπαρομαρτοῦντα, γιὰ νὰ μὴν ἀποκαλύψω ὁλοκληρωτικὰ τὸ τέλος).

 

 

Αὐτὲς εἶναι πρόχειρα οἱ βασικὲς παρατηρήσεις-προτάσεις μου. Γιὰ λεπτομέρειες, τὰ λέμε διὰ ζώσης. Ὅπως καὶ νά'χει, τὸ διήγημά σου διαβάζεται μονορρούφι καὶ τὸ φινάλε του μᾶς ἀποζημιώνει. Κι αὐτὸ εἶναι τὸ μεγάλο στοίχημα ποὺ τὸ ἔχεις κερδίσει, ἀγαπητὲ Νιχίλιο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
dagoncult

Τρόμος στο κέντρο... καλή φάση, γνώριμη περιοχή.

 

Νομίζω θα μου άρεσε αν η ιστορία ήταν λίγο περισσότερο περιγραφική σε κάποια σημεία.

 

Οι διάλογοι ήταν ένα από τα δυνατά σημεία.

 

Πολύ ψιλό, αλλά ίσως να ήθελα κάτι άλλο στις ατάκες της Μπέσι, παραήταν απλές ή τέλος πάντων, μου φάνηκε σαν να προσπαθούσαν να δείχνουν χαζοατάκες.

 

Δεν έχω καταλήξει αν με βοήθησε η

εμφάνιση του Αφέντη στην ιστορία (εννοώ ως υλική μορφή). Αλλά για να κάνω τη σύνδεση με το προηγούμενο που έλεγα για την περιγραφικότητα, αφού τον έδωσες θα ήθελα να μου τον περιγράψεις περισσότερο.

 

 

Πάντως, μου άρεσαν και οι φλόγες και το κουρέλι

στις δυο εμφανίσεις του Αφέντη.

 

 

Χορταστική ιστορία.

 

Το τέλος δεν είμαι σίγουρος ότι το έπιασα 100%.

Πού κολλάει αυτό το 'Μονάχα εγώ μπορώ να την ξυπνήσω'; Εννοεί τη μητέρα της; Κι αν ναι, πώς μπορεί η Σόφι να την σώσει/ξυπνήσει; Το καταλαβαίνω αν μέσω του υπερφυσικού Αφέντη σώσει τους ζωντανούς-νεκρούς, αλλά τη μητέρα της πώς μπορεί να την βοηθήσει (λες ότι η μητέρα της 'διάλεξε το λήθαργο', παίρνει ηρεμιστικά, τι παίζει μ' αυτό; Κι η Σόφι παίρνει ηρεμιστικά. Γιατί;) ;

 

 

Καλή φάση το ότι η Σόφι

σταδιακά αλλάζει, μοιάζει σαν να κάνει μια γρήγορη πορεία προς την πρέζα. Μπράβο για τη προσοχή στις αλλαγές αυτές, από τις καλύτερες που διάβασα ως τώρα. Πραγματικά, χωρίς να το καταλάβω η τύπισσα είχε 'μεταμορφωθεί' μέχρι το τέλος της ιστορίας. Ωραίος.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Oceanborn

Άνετα από τις αγαπημένες μου συμμετοχές σε αυτόν τον διαγωνισμό. Η άμεση γραφή δεν μου έκανε για αμερικανιά όπως ειπώθηκε παραπάνω ούτε και με ενόχλησε το "Σόφι" vs "Σόφη". Ο μεγαλύτερος τρόμος μπορεί να κρυφτεί στις αληθινές καταστάσεις. Αυτό που παρατήρησα σε πολλά διηγήματα είναι το θρησκευτικό στοιχείο. Τι σας έπιασε ομαδικώς; Τέλος πάντων, μου άρεσε πολύ, ψηλά στην βαθμολογία.

Share this post


Link to post
Share on other sites
anysias

Η μεταμόρφωση υπάρχει μέσα στην ιστορία, ο αφέντης επέλεξε την Σόφι επειδή νοιάζεται, επειδή το ψάχνει, θέλει να βρίσκει την αλήθεια και δεν είναι αδιάφορη για όλα όσα γίνονται γύρω της και μέσα της. Αυτό είναι ο πειρασμός της και η αδυναμία της. Ότι όλα τα βάζει μέσα της και όλα έχουν αντίκτυπο και την επηρεάζουν. Αυτό είναι κάτι που θα τράβαγε το ενδιαφέρον του αφέντη, αυτός ο πειρασμός-αδυναμία της είναι που του δίνει λαβή για να την πλησιάσει. Γιατί όταν ζητάς λύσεις για πράγματα που δεν είναι στο χέρι σου ή δεν είσαι ικανός να διαχειριστείς με πυγμή, κρατιέσαι από οτιδήποτε θα σου έδινε κουράγιο, μέχρι που βλέπεις ότι έχουν μαζευτεί πολλά από αυτά που δεν μπορείς να αντέξεις και ότι είναι αδύνατο να σηκώσεις όλο αυτό το βάρος και χρειάζεσαι κάτι που να σε κάνει να ξεχαστείς και να σταματήσεις να τα βάζεις όλα μέσα σου.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ροη

Η φιγούρα του δαίμονα, μια κλασσική δαιμονική απεικόνιση που μου θύμισε και το Cabal του Μπάρκερ. Πέραν της φιγούρας του, όμως, αυτό που κάνει την ιστορία τρομακτική, είναι περισσότερο η τοποθέτηση του παράδοξου στα Εξάρχεια, που φέρνει με κάποιο τρόπο το τρόμο πιο κοντά μας.

Δεν νομίζω πως υπάρχει αμφιβολία πως η ηρωίδα όντως μεταμορφώθηκε και γενικά η προσέγγιση του χαρακτήρα της με έπεισε για την κατάληξη της. Πολύς πούτσος σε κάποια φάση της διήγησης. Δεν με ενόχλησε, απλά το αναφέρω γιατί... δεν μπορώ να μην το αναφέρω. Ήταν εκεί.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ayu

 

Πολύς πούτσος σε κάποια φάση της διήγησης. Δεν με ενόχλησε, απλά το αναφέρω γιατί... δεν μπορώ να μην το αναφέρω. Ήταν εκεί.

 

 

rofl.gif Πέθανα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

 

Πολύς πούτσος σε κάποια φάση της διήγησης. Δεν με ενόχλησε, απλά το αναφέρω γιατί... δεν μπορώ να μην το αναφέρω. Ήταν εκεί.

 

 

rofl.gif Πέθανα.

Κι εγώ, αν και μάλλον έχει πέσει το επίπεδο για να κάνει τόση αίσθηση αυτή η ιστορία για το σεξουαλικό της.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Stanley

 

Πολύς πούτσος σε κάποια φάση της διήγησης. Δεν με ενόχλησε, απλά το αναφέρω γιατί... δεν μπορώ να μην το αναφέρω. Ήταν εκεί.

 

 

rofl.gif Πέθανα.

 

Όταν οι άλλοι τρώγαν βαλανίδια...Κι είναι προφανής εδώ η αναφορά στην προέλευση της ονομασίας του καρπού αυτούdirol.gif

Share this post


Link to post
Share on other sites
laas7

Αν ειναι δυνατον... εχετε κανει ακομα και εμενα να διαβαζω ιστοριες τρομου ... απαπα να τι κανουν οι κακες παρεες!:bleh:

Συνηθως αντιπαθω τις αναφορες σε πουτσιους και μουνιους... το βρισκω τετριμενο και πολυ αναγνωρισιμο κολπακι... ολοι μπορουν να γραψουν κατι τετοιο για να δειξουν πως γραφουν και καλα cool... δεν μιλαω για το συγκεκριμενο κειμενο κανω γενικη αναφορα.

Δεν εχω διαβασει ακομα ολες τι αλλες ιστοριες του διαγωνισμου και ειναι η πρωτη που σχολιαζω οποτε λιγο πολυ εδω θα τα πω ολα... Δεν εχω τρομαξει σε καμμια ιστορια ως τωρα... εχω σιχαθει εννιοτε, εχω νιωσει ενα σκοτεινο περιβαλλον, αλλα πουθενα δεν εχω φοβηθει...δεν ξερω αν εγω δεν πιανω τον τρομο στις ιστοριες...και αυτο ειναι γενικη αναφορα και οχι μονο για το συγκεκριμενο κομματι.

Και μιας και ηρθε η ωρα να σχολιασω την συγκεκριμενη ιστορια... ειναι καλη κλασικη νιχιλιακη ... εχω χρονια να διαβασω κειμενα των παιδιων που θυμομουν απο παλια και ο μιχαλης παντα μου αρεσε... ακομα θυμαμαι ενα κομματι για το εργαστηρι με τα νηματα των σχεσεων... μου ειχε κανει τοση εντυπωση τοτε... ασε που νομιζω πως απο τις σχεσεις στο φορουμ ειχε την ιδεα.. τοτε ντραπηκα να ρωτησω οποτε ρωταω τωρα αν θυμαμαι να μου πει...

Το ονομα Σοφι δεν το βρισκω αμερικανια... εχω μια θεια που μενει στο χαλανδρι και την λενε Σοφι ολως τυχαιως! Πολλες ελληνιδες εχουν ξενικα ονοματα... γιολαντα, τζενη κτλ οποτε το βρισκω λογικο... ειδικα δε για μια μαλλον καλοαναθρεμενη κοπελα με σπουδες στην Αγγλια που μενει στο χαλανδρι και νομιζει πως θα σωσει τον κοσμο οταν αναλαμβανει στο ασυλο. Ειναι ταιριαστο. Γιατι πρεπει ολες τιςελληνιδες να τις λενε Μαριες? Και εμενα Μαριαντζελλα με λενε... ειναι ιταλικο αλλα ειμαι ελληνιδα. Φανταζομαι μια ιστορια με ηρωιδα μια Μαριαντζελλα και απο κατω σχολια " Μαριαντζελλα? Πολυ ξενο ονομα για τα ελληνικα δεδομενα!"

Ουτε εχω απορια γιατι ο αφεντης διαλεξε εκεινη ... επισης μου κανει λογικο... διαλεγει μια ψυχη που δεν θα φανταζομασταν ποτε να μπορει να την εχει... η νικη του μοιαζει διπλη ... και η αναφορα στον πρωην της επισης ειναι καλη. Σαν να την σπρωχνει σε κατι εξω απο τον εαυτο της... εγω ηξερα πολλους κολημενους με τους πρωην τους...

Αλλα δεν φοβηθηκα...και εγω θα ηθελα να φοβηθω σε μια ιστορια τρομου για να την ονομασω τρομου.

Ξεχασα να πω πως ο τιτλος ειναι εξαιρετικος!

Καλη επιτυχια!

Edited by laas7

Share this post


Link to post
Share on other sites
anysias

εεεε ναι, βασικά είχα ανεβάσει βιαστικά τα σχόλιά μου και μόλις πρόσεξα ότι ανέβηκε μισό... Για κάποιο λόγο το μισό σχόλιο μου δεν μπήκε μέσα στο σπόιλερ. Να το παρόλα αυτά:

Μου έμεινε αυτή η φράση:

όχι μόνο ο Διάβολος υπήρχε, αλλά ότι είχε φτιάξει τον άνθρωπο κατ εικόνα και καθ ομοίωσή του. Για αυτό και τα ζόμπι των Εξαρχείων δεν ήθελαν να σωθούν.

 

Η ιστορία είναι πολύ δυνατή, μιλάει για πράγματα που υπάρχουν μπροστά μας, είναι καλογραμμένη, έχει τρομερές εικόνες, είναι αρκετά ρεαλιστική, η Σόφι είναι ένας χαρακτήρας που αλλάζει μέχρι το τέλος απότομα και απογειώνει την ιστορία. Δεν ξέρω πως θα την κατατάξω αλλά σίγουρα θα είναι ψηλά. Καλή επιτυχία.

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

Σχόλια: [...] Επίσης, προκαταβολικά συγνώμη για όσους προσβληθούν από τις θρησκευτικές αναφορές.

Δεν έχω διαβάσει την ιστορία -και δεν θα προλάβω. Αλλά εδώ είσαι λίγο φάουλ -προς την καλή μεριά, αλλά φάουλ. Καλά κάνεις και προειδοποιείς για τις θρησκευτικές αναφορές, αλλά δεν πρέπει να ζητάς συγνώμη γι' αυτές, όπως δεν θα ζήταγες ποτέ συγνώμη για τη βία ή την ανηθικότητα των χαρακτήρων μιας ιστορίας.

Είναι λογοτεχνικό έργο. Δεν χρωστάει εξηγήσεις για την ηθική του.

Αυτά. Δεν θέλω να εκτροχιάσω το τόπικ, απλώς νομίζω ότι είναι μια κρίσιμη διευκρίνιση.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Σχόλια: [...] Επίσης, προκαταβολικά συγνώμη για όσους προσβληθούν από τις θρησκευτικές αναφορές.

Δεν έχω διαβάσει την ιστορία -και δεν θα προλάβω. Αλλά εδώ είσαι λίγο φάουλ -προς την καλή μεριά, αλλά φάουλ. Καλά κάνεις και προειδοποιείς για τις θρησκευτικές αναφορές, αλλά δεν πρέπει να ζητάς συγνώμη γι' αυτές, όπως δεν θα ζήταγες ποτέ συγνώμη για τη βία ή την ανηθικότητα των χαρακτήρων μιας ιστορίας.

Είναι λογοτεχνικό έργο. Δεν χρωστάει εξηγήσεις για την ηθική του.

Είμαστε Ελλάδα και το έργο περιέχει παραφράσεις χωρίων από την Καινή Διαθήκη. Υπάρχουν, δυστυχώς, άτομα που θα έκαιγαν Kindle με αυτή την ιστορία στη μνήμη ως διαματυρία...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest old#2065

Σχόλια: [...] Επίσης, προκαταβολικά συγνώμη για όσους προσβληθούν από τις θρησκευτικές αναφορές.

Δεν έχω διαβάσει την ιστορία -και δεν θα προλάβω. Αλλά εδώ είσαι λίγο φάουλ -προς την καλή μεριά, αλλά φάουλ. Καλά κάνεις και προειδοποιείς για τις θρησκευτικές αναφορές, αλλά δεν πρέπει να ζητάς συγνώμη γι' αυτές, όπως δεν θα ζήταγες ποτέ συγνώμη για τη βία ή την ανηθικότητα των χαρακτήρων μιας ιστορίας.

Είναι λογοτεχνικό έργο. Δεν χρωστάει εξηγήσεις για την ηθική του.

Είμαστε Ελλάδα και το έργο περιέχει παραφράσεις χωρίων από την Καινή Διαθήκη. Υπάρχουν, δυστυχώς, άτομα που θα έκαιγαν Kindle με αυτή την ιστορία στη μνήμη ως διαματυρία...

Η γνώμη μου.

Αν ήταν βιβλίο, έχει δίκιο ο Μιχάλης(μαν)

Επειδή είναι στο φόρουμ, έχει δίκιο ο Μιχάλης (νιχ)

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

Είμαστε Ελλάδα και το έργο περιέχει παραφράσεις χωρίων από την Καινή Διαθήκη. Υπάρχουν, δυστυχώς, άτομα που θα έκαιγαν Kindle με αυτή την ιστορία στη μνήμη ως διαματυρία...

Ναι, δυστυχώς, υπάρχουν.

Δεκτή και σεβαστή η επιλογή σου. Απλά ήθελα να ακουστεί και το ότι όταν γράφουμε μυθοπλασία δεν οφείλουμε να είμαστε "σωστοί", ούτε "ηθικοί" -με ή χωρίς εισαγωγικά.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mindtwisted

Πολλή καλή ιστορία!

 

Δεν ξέρω άν ήταν σκοπός σου, μάλλον ήταν, αλλά μερικές ατάκες με πέθαναν.

 

Κατα τα άλλα, μπήκα αμέσως στην ατμόσφαιρα και έμεινα εκεί, παρόλο που δεν έχω δει ποτέ από κοντά τη συγκεκριμένη περιοχή.

 

Θα μπορούσες νομίζω να αναλύσεις λίγο παραπάνω τα προβλήματα της ηρωίδας, που ξυπνάει ο δαίμονας, γιατί είχα περιέργεια να μάθω. Επίσης, μερικές σκηνές μου φάνηκαν οτι γίνονται λίγο απότομα, (Το τέλος πχ), αλλά όχι τόσο ώστε να με ενοχλήσουν πολύ.

 

Μου άρεσε!

 

Καλή επιτυχία!!!!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..