Jump to content
Nihilio

Ιστορίες... Εκδόσεις Ωρόρα - Λίστα και σχολιασμός ανθολογιών

Recommended Posts

Δημήτρης
Posted (edited)

''Ιστορίες Φαντασίας με Γέλιο'' ν. 11: 

- Τσαρλς Μπώμοντ: ''Η Ημέρα της μητέρας'': Πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ χειρότερο δίλημμα από αυτό που αντιμετωπίζει ο φουκαράς πρωταγωνιστής. Τα κάτεργα ή... γιακ  :cold:  Καλύτερα να έπρεπε να πιει κάνα τόνο μουρουνέλαιο ή να καθαρίσει την Καλλιόπη. 

- Άλφρεντ Μπέστερ: ''Περιμένετε, παρακαλώ'': Αλίμονο σε κάποιον που για να τελειώσει έστω και μία στοιχειώδη δουλειά, πρέπει να μπλέξει σε αλληλουχία τηλεφωνημάτων. Όταν μάλιστα συνεπικουρείται από χαρτούρα και γραφειοκρατεία, άστα να πάνε...

- Φρέντρικ Μπράουν: ''Μ' αγαπά, δεν μ' αγαπά'': Άλλο ένα ποιοτικό φλασάκι από τον μαιτρ του είδους. Κυνικό και ευχάριστο όπως διάφορα άλλα του που έχω διαβάσει κατά καιρούς. 

- Τζέημς Θέρμπερ: ''Συνέντευξη μ' ένα λέμμινγκ'': Γλυκόπικρη, με φόντο ένα από τα μεγάλα μυστήρια της επιστήμης. Τις μαζικές αυτοκτονίες των μικρών αυτών τρωκτικών. 

- Τζ. Κ. Έντμοντσον: ''Τεχνολογική οπισθοδρόμηση'': Θα ήταν απογοητευτικό και εκνευριστικό συνάμα. Από καπρίτσιο της τύχης να είχε κανείς χρυσάφι στα χέρια του και να μην μπορεί να το χαρεί. Καλή και δαύτη. 

- Ισαάκ Ασίμωφ: ''Η Μηχανή που κέρδισε τον πόλεμο'': Είναι αλήθεια ότι στον πόλεμο οι μηχανές παίζουν ρόλο ζωτικής σημασίας. Πιο ζωτικής όμως από αυτούς που τις χειρίζονται; Ποιος πρέπει άραγε να κουμαντάρει ποιον; Μία κεφάτη χροιά από ένα συγγραφέα που δυστυχώς δεν έχω διαβάσει όσο θα ήθελα. 

- Ρόμπερτ Σέκλυ: ''Ο Πολίτης του διαστήματος'': Τι είναι άραγε προτιμότερο; Να σε υπολογίζουν αλλά με όχι ενδεδειγμένο τρόπο; Ή να σε αγνοούν αφήνοντας όμως στην ησυχία σου; 

- Ρίτσαρντ Γκέμαν: ''Η Μηχανή'': Ισχύει ότι αρκετοί άνθρωποι αρέσκονται να βλέπουν κάτι εκεί που δεν υπάρχει. Και προσθέτοντας τις απαραίτητες φανφάρες, να δημιουργούν καταστάσεις από το τίποτα. Τι γίνεται όμως όταν αυτές ξεφύγουν πέρα από κάθε όριο; Δυνατή, να παρακαλάει να μην είναι κανείς στη θέση του πρωταγωνιστή. 

- Έρικ Φρανκ Ράσσελ: ''Άκρως απόρρητο'': Η ασυνεννοησία, της ασυνεννοησίας ω ασυνεννοησία. Στο γνωστό κεφάτο, ξέφρενο του ύφος. Όχι το καλύτερο του αλλά διαβάζεται μία χαρά. 

- Θήοντορ Στάρτζον: ''Είναι ένα τίποτα- Αλήθεια σας λέω'': Άλλη μία γνωστή και πετυχημένη φόρμουλα. Της ευεργετικής εφεύρεσης της οποίας ο δημιουργός θέλει να διαθέσει για το κοινό καλό. Και αν όμως οι μεγαλοκαρχαρίες έχουν αντίθετη άποψη; Ε δεν θα κάτσει και αυτός με σταυρωμένα τα χέρια. 

- Φίλιπ Χοσέ Φάρμερ: ''Το Επάγγελμα του θεού'': Δεν έχω διαβάσει πολύ Φάρμερ. Μία σειρά μόνο και κάποιες σκόρπιες ιστορίες από εδώ και από εκεί. Για να είμαι σε θέση να γνωρίζω αν ειδικεύεται σε αυτό το παλαβιάρικο στυλ. Τέτοιο θα έλεγα ότι μάλλον είναι ειδικότητα του Ράσσελ. Από τον οποίο έχω διαβάσει έναν εύλογο αριθμό για να μπορώ να πω ότι είναι λες και ξεπετάχτηκε από την πένα του. Αν δεν περιλαμβάνονταν τα ονόματα των συγγραφέων, θα έλεγα με κλειστά τα μάτια ότι το είχε γράψει αυτός. Whatever όμως. Όλα αυτά δεν έχουν τόση σημασία όσο ότι πρόκειται για τις πιο ξέφρενες πιο έχω διαβάσει :dazzled: Τόσο, όσο την θυμόμουν. Ωραία θα ήταν αν είχε κάποιος την δυνατότητα να γίνει... θεός. 

Καλή συνολικά, ωραία. Αξιόλογη για όποιον ψάχνει μία πιο ανάλαφρη νότα από τα πρότερες, βαρύτερες ανθολογίες. Θα βρει δύο- τρεις που θα τον κάνουν να χασκογελάσει. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης
Posted (edited)

''Ιστορίες Ηρωικής Φαντασίας'' ν. 12: 

- Κάθριν Λ. Μουρ: ''Χέλσγκαρντ'': Wow! Παρ' όλο που το έχω διαβάσει μισή ντουζίνα φορές, κάθε καινούργια δεν γίνεται να μην μένω έτσι :o Και πως να γίνει διαφορετικά αφού είναι ο ορισμός αυτού που μου αρέσει; Σκληρό και βίαιο, με το ένα σοκ να διαδέχεται το άλλο. Από τις πλέον δυνατές ατμόσφαιρες που έχω συναντήσει, δύσκολο να πεις ποιος είναι ο κυνηγός και ποιο το θήραμα. Τόσο καλογραμμένο, που μου 'κανε τα νεύρα κουρέλια. Το αντισυμβατικό τέλος προσδίδει ρεαλισμό όσο και η ίδια η πρωταγωνίστρια. Λες και γυναικείοι χαρακτήρες δεν μπορούν να ''σταθούν'' επάξια σε φάντασυ setting. Μία χαρά μπορούν! Να διαβαστεί όμως έτσι, μονάχη της. Όχι σε συλλογή με την ίδια ηρωίδα, πιστεύω ότι θα χάνει. Τουλάχιστον έχανε ο Νόρθγουεστ Σμιθ. 

- Χένρυ Κάτνερ: ''Το Κάστρο του σκότους'': Η πιο αδύναμη, εξαιτίας της pulp δομής της. Παλαιομοδίτικη, με μικρά υποκεφάλαια που φεύγουν γρηγοράδα. Καλή όμως σε κάθε περίπτωση όπως και ο ίδιος ο Κάτνερ άλλωστε. Είναι από εκείνους που μου αρέσει η συντριπτική πλειοψηφία των όσων έχω διαβάσει. Έστω αυτά τα λίγα. Το έχω ξαναπεί, μάλλον πρόκειται για περίπτωση υποτιμημένου συγγραφέα. 

- Αντρέ Νόρτον: ''Οι Φρύνοι του Γκρίμμερντέηλ'': Η πιο άρτια από άποψη πλοκής. Και αν και από άποψη ύφους δεν ήταν του γούστου μου μού άρεσε ωστόσο πολύ. Αυτό όμως δεν είναι σημαντικό; Να σε κερδίζει κάτι στο οποίο δεν έχεις συνηθίσει; Δυστυχώς δεν έχει μεταφραστεί περαιτέρω, μόνο κάτι σκόρπια από εδώ κι από εκεί. Κρίμα γιατί θα ήθελα να γνωρίσω καλύτερα αυτό το αξιόλογο όνομα του φανταστικού.

- Ρόμπερτ Ε. Χάουαρντ: ''Ο Λαός του σκοταδιού'': Δεν γίνεται φάντασυ ανθολογία χωρίς έναν από τους αξιότερους εκπροσώπους της. Για πολλούς, ο αξιότερος. Πίνακας χωρίς κιμωλίες ένα πράμα. Κέλτικο φόντο, ανήλιαγες στοές με κατοίκους που δοκιμάζουν τα ανθρώπινα όρια και την διανοητική ισορροπία. Και η πεποίθηση του Χάουαρντ ότι είχε ζήσει πολλές ζωές, όλες ως πολεμιστής. Όταν συνεπικουρούνται με μεστό γράψιμο που σε μεταφέρει στον ίλιγγο της μάχης, ο αναγνώστης δεν μπορεί παρά να αισθάνεται ότι είναι και αυτός εκεί. 

- Γκάλαντ Ελφλάντσον: ''Πράξη πίστης'': Αυτή είναι που θέλω να τονίσω περισσότερο. Και λόγω του άγνωστου ονόματος οπότε και μπορεί κανείς να μην δώσει την δέουσα σημασία. Αλλά και λόγω του φόντου που εν μέρει τουλάχιστον είναι αληθινό. Αυτό της επικράτησης του Χριστιανισμού στους ''ειδωλολάτρες'' βόρειους λαούς. Με το έτσι γουστάρω, τον νόμο του ισχυρού. Τι γίνεται όταν κανείς δεν θέλει να αλλαξοπιστεί; Να απαρνηθεί την ζωή του, όλα όσα θεωρούσε δεδομένα; Ίσως να πληρώσει το βαρύτατο τίμημα. Ναι, αλλά κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις. Όπως αναφέρεται εύστοχα, πρόκειται για μία πραγματικά αξέχαστη ιστορία εκδίκησης. Τρομαχτική μέσα στην απλότητα της. 

Οι τρομολάγνοι και της ε.φ. να προσπεράσουν. Οι φαντασάδες όμως όχι. Απαραίτητα αναγνώσματα, θα βρουν ένα- δύο δυναμίτες. Και τα υπόλοιπα άνω του μετρίου. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης
Posted (edited)

''Ιστορίες με Τέρατα'' ν. 14: 

- Μάικλ Ση: ''Η Αυτοψία'': Γιατρός που ειδικεύεται σε νεκροψίες (πως λέγεται με μία λέξη αυτό;) θα κληθεί να αντιμετωπίσει ένα ασυνήθιστο περιστατικό. Ομαδικών θανάτων με ανησυχητικά ευρήματα. Καλό όσο και σκληρό. Μου άρεσε όμως περισσότερο το πρότερο κομμάτι με τις εύλογες του ανησυχίες. Το ύστερο με τα ιατροανατομικά με κούρασε. 

- Τζόζεφ Πέην Μπρένναν: ''Η Ζωντανή Μύξα'': Καλό και αυτό, ωραίο. Και θα ήταν καλύτερο αν δεν είχε τίτλο- spoiler του κερατά. Υποθέτω ότι θα αποτέλεσε έμπνευση για πολλές b-movies. 

- Μπομπ Λέμαν: ''Το Παράθυρο'': Η μόνη μαζί με την άνωθεν που θυμόμουν τι παίζει. Ίσως επειδή πρέπει να είχα πετύχει μεταμεσονύχτιο επεισόδιο σε σειρά στυλ ''Η Ζώνη του Λυκόφωτος''. Πάει όμως πολύς καιρός και η θύμηση είναι θολή. Γενικά πρέπει να προσέχει κανείς όταν πειραματίζεται σε άγνωστα μονοπάτια. Ίσως να ανακαλύψει περισσότερα απ' όσα ήλπιζε. Ωραία μέσα στην απλότητα της. 

- Ντόρις Πισέρτσια: ''Καταφύγιο στο όνειρο'': Ακολουθεί την γνωστή στην ε.φ. φόρμουλα του να βλέπει κανείς να αμφισβητείται η υπόσταση του. Η ταυτότητα, η ύπαρξη του. Οπότε και να καλείται να βρει την άκρη του νήματος πριν δει να καταρρέει ότι μέχρι τότε θεωρούσε δεδομένο. Την έχω συναντήσει και σε άλλες εκτελέσεις με την συγκεκριμένη να είναι μία από τις καλύτερες. Ένα μικρό διαμάντι. 

- Ρόμπερτ Σέκλυ: ''Η Βδέλλα'': Περιεχομένου πάνω- κάτω με το δεύτερο, αλλά διαφορετικού ύφους. Προς το πιο κυνικό. Καυστικό, από συγγραφέα που απ' όσο μπόρεσα να καταλάβω ειδικεύεται στις μικρές ιστορίες. 

- Θορπ ΜακΚλάσκυ: ''Η Έρπουσα Φρίκη'': Άλλη μία που πρέπει να αποτέλεσε έμπνευση και για άλλες του είδους. Γνώριμο φόντο, αυτό του μικρού απόμερου σπιτιού. Όπου συμβαίνουν πολλά περίεργα. Και...γλοιώδη. Καλή και δαύτη.

Ωραία σε γενικές γραμμές. Προσφέρει ένα- δύο καλά διηγήματα. Και τα υπόλοιπα σε ικανοποιητικό επίπεδο. 

Και με την παρούσα, ολοκληρώθηκαν οι κριτικές μου για όλους τους τόμους. Μάλιστα παίρνοντας το τόπικ από την αρχή είδα ότι μερικούς τους κριτίκαρα δις! Δεν πειράζει όμως, ήταν καλή ευκαιρία να τους ξαναθυμηθώ. Θα ακολουθήσει σύντομα και συνοπτική για όλη την σειρά :)

Edited by Δημήτρης
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης
Posted (edited)

Γενικά, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου διάβαζα. Πάνινα βιβλία με ζωάκια που μου έκανε δώρο η νουνά μου. Στη συνέχεια κάτι σκόρπια σε παιδικές εκδόσεις. Λίγο Οι Τρεις Σωματοφύλακες από εδώ, λίγο Ιβανόης από εκεί, λίγο Όλιβερ Τουίστ από παρά πέρα. Το μεγάλο ξεπέταγμα όμως έγινε με Ένιντ Μπλάιτον και Ιούλιο Βερν. Αν δεν ήταν αυτοί οι δύο, μπορεί σήμερα να μην αγαπούσα το διάβασμα. Να μην διάβαζα βιβλία. Για την στροφή όμως προς το φανταστικό, ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο η σειρά της Ωρόρα. Δημοτικό ακόμη, όταν κατέβαινα σε Μπαρμπουνάκη για Βερν και Σία, τα έβλεπα στα γυάλινα πλαίσια στις κολόνες της Αριστοτέλους. Ως κάτι το απρόσιτο. Το μαγικό, με εκείνα τα πολύχρωμα εξώφυλλα. Λίγα χρόνια μετά, down town πάλι για δώρο για τον μπαμπά. Οπότε και εντελώς τυχαία έπεσα σ' ένα τόμο με τίτλο ''Ιστορίες Διαστημικού Τρόμου''. Δοκίμασα και ο ίδιος με το πρώτο διήγημα το οποίο btw είναι και το λιγότερο καλό. Εις μάτην όμως. Δεν το κατάλαβα, όχι δεν μου είχε αρέσει. Νέα απόπειρα λίγα χρόνια μετά. Στο καλοκαίρι μεταξύ πρώτης και της δευτέρας Λυκείου. Οπότε και με όλη αυτή την ''light προϋπηρεσία'' μου, έπεσα πάνω σ' ένα με τίτλο ''Το Κάλεσμα του Κθούλου''. Και παρ' όλη την εικοσαετία που πέρασε, δεν έχω ξεχάσει ακόμη το πόσο είχα παγώσει. Ότι τα είχα παίξει. Πολύ και αγρίως. Τότε ήταν πλέον που το πήρα απόφαση και συνειδητά. Που σκέφτηκα ''τελείωσε αυτό ήταν, στη ζωή μου αυτό που θα κάνω θα είναι να διαβάζω βιβλία'' :book:

Ένα χρόνο μετά σε κοπάνα από το μάθημα, πάλι σε Μπαρμπουνάκη για βιβλία τρόμου. Ο πωλητής μου πρότεινε βασιλιά (και πολύ καλά έκανε, αλλά γιατί όχι και Λάβκραφτ;) και κάποια άλλα που δεν θυμάμαι. Μέσα στα λάφυρα της ημέρας περιλαμβανόταν και ένα με τίτλο ''Ιστορίες με Λυκάνθρωπους 2''. Σοκαρίστηκα ξεφυλλίζοντας το για να διαπιστώσω ότι ήταν μέρος σειράς! Στην οποία προηγείτο κατά πολύ το προαναφερθέν! Και κάπως έτσι μπήκε το νερό στο αυλάκι. Με μανιώδη αναζήτηση των τόμων και ψάξιμο των συγγραφέων που περιλαμβάνονταν. Σε δικά τους βιβλία ή σε άλλες ανθολογίες και συλλογές. 

Αυτά ως προσωπική εισαγωγή. Σημάδεψε την ζωή μου γενικά, όχι απλώς τα αναγνωστικά μου γούστα. Για την σειρά τώρα, ξεκίνημα με τα αρνητικά. Δεν θα σταθώ τόσο στα εν πολλοίς αδιάφορα εξώφυλλα, που ισχύει. Όχι, γιατί ουδέποτε εξώφυλλο με απέτρεψε να αγοράσω βιβλίο. Καταλαβαίνω όμως ότι είναι κάτι που μπορεί να ξενίσει. Όσο στη φτωχή επιμέλεια. Και στα κείμενα αυτά καθαυτά, κυρίως όμως στη δομή των βιβλίων. Άλλες ιστορίες στο οπισθόφυλλο και άλλες μέσα. Κενές σελίδες ή παράγραφοι που έλειπαν. Η ''Αψιμαχία'' του Κλίφορντ Σάιμακ υπάρχει στα ν. 5, 59. Πρωτίστως όμως η πτώση ποιότητας από το ν. 18 και μετά. Θα βρει κανείς καλούδια και από εκεί και πέρα, ναι. Αλλά πάλι ναι, η διαφορά είναι εμφανής. Πρέπει να τονιστεί γιατί δεν μου αρέσει να ωραιοποιώ καταστάσεις.

Ακολουθεί το top 10 μου. Με βαριά καρδιά αναγκάστηκα να αφήσω απ' έξω αριστουργήματα όπως: Άρθουρ Κλαρκ: ''Η Μέδουσα'', Τσαντ Όλιβερ: ''Ο Περιθωριακός Άνθρωπος'', Φρέντρικ Μπράουν: ''Η Αρένα'', Κλίφορντ Σάιμακ: ''Το Μεγάλο Προαύλιο'', Λόρδος Ντάνσανυ: ''Το Σπαθί του Βέλεραν'', Ρίτσαρντ Μάθεσον: ''Ένα Σπίτι Κελεπούρι'', Χ.Φ. Λάβκραφτ: ''Τα Όνειρα του Σπιτιού της Μάγισσας'', Ρέυ Μπράντμπερι: ''Νυχτερινή Συνάντηση'', Θωμάς Μαστακούρης: ''Η Γκρίζα Χώρα'', Ρ. Ε. Χάουαρντ: ''Η Βασίλισσα της Μαύρης Ακτής''. Και αρκετά άλλα. Αναγκαίο κακό όμως. Και γιατί ήθελα να βάλω μόνο ένα από κάθε συγγραφέα αλλά και γιατί δεν ήθελα να το ξεχειλώσω. Σύμφωνα λοιπόν με την σειρά εμφάνισης τους, για μένα τα πράγματα έχουν κάπως έτσι:

- Κλίφορντ Σάιμακ: ''Λιποταξία'': Δεν χρειάζεται κανείς να είναι ζωόφιλος για να λατρέψει αυτό το διαμάντι. Τόσο υπέροχο μέσα στην απλότητα του, στη ζεστασιά του. Γλυκό σαν παγωτό φράουλα και μελαγχολικό σαν βροχερό απόγευμα. 

- Ρέυ Μπράντμπερι: ''Η Ευωδία της Σαρσαπαρίλα'': Τα ίδια και εδώ αλλά σε άλλο φόντο. Αυτό του πόθου για μικρά, ωραία, απλοϊκά πράγματα. Μακρινά και χαμένα για πάντα. Ελάχιστοι συγγραφείς είναι σε θέση να κάνουν τον αναγνώστη να νιώσει νοσταλγία για καταστάσεις που ουδέποτε έχει βιώσει, και ο Μπράντμπερι είναι ένας από αυτούς. 

- Κλαρκ Άστον Σμιθ: ''Ο Κάτοικος της Αβύσσου'': Ακολουθεί την γνωστή και πετυχημένη συνταγή στον τρόμο, του να σε κυνηγά ένα άμορφο κάτι. Τρεις τυχοδιώκτες προς αναζήτηση χρυσού στα έγκατα του Κόκκινου πλανήτη, θα το βιώσουν από πρώτο χέρι. Η πρώτη μου ιστορία του φοβερού και τρομερού Κλαρκ Ας-Τον, έμελλε μέχρι σήμερα να είναι και η καλύτερη.

- Χάουαρντ Φίλλιπς Λάβκραφτ: ''Το Κάλεσμα του Κθούλου'': Δεν νομίζω να χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση για μία από τις σημαντικότερες ιστορίες τρόμου. Ξέρετε πολλές που να έχουν εμπνεύσει κόμικς, παιχνίδια ρόλων, ταινίες, αφίσες και μινιατούρες; Που να έχουν γράψει συγγραφείς τόσοι πολλοί στα πρότυπα της, που εκείνες του δημιουργού να αποτελούν πλέον μικρό μόνο μέρος; Εγώ πάντως όχι. Το να διαβαστεί και να μην αρέσει ok. Κανένα πρόβλημα, γούστα είναι αυτά. Απλά διαφέρουν τρελά από άνθρωπο σε άνθρωπο και αυτό είναι όλο. Αλλά να μην έχει διαβαστεί όχι, το θεωρώ Παράλειψη με π κεφαλαίο. Για φίλο του φανταστικού γενικά, όχι απλά για τρομολάγνο. 

- Λη Μπράκετ: ''Τα Κτήνη του Άρη'': Ω ρε π..τη μου, τι ήταν αυτό που με χτύπησε; Έτσι αισθάνομαι όποτε την διαβάζω. Κάθε φορά και καλύτερη, σαν το παλιό καλό κρασί. Και πιο brutal. Σαν δάχτυλο που χώνεται στον οισοφάγο ένα πράμα. Ποιος είπε ότι γυναίκες δεν μπορούν να συνδυάσουν βαρβαρισμό με ποιότητα;

- Άρθουρ Μάχεν: ''Η Νουβέλα της Μαύρης Σφραγίδας'': Περίεργο πράμα σε ανθολογία που παίζει η αγία τριάδα του Weird Tales, το αποκορύφωμα να ακούει σε όνομα άλλου συγγραφέα. Να όμως που συνέβη! Ακόμη δεν έχω ξεχάσει παρά τα χρόνια που πέρασαν,την αίσθηση που μου είχε αφήσει. Αυτή ενός βουβού, παραλυτικού τρόμου. Θα αρέσει περισσότερο σε όποιον αρέσκεται στην Κέλτικη παράδοση και στα άγρια ερημικά τοπία. 

- Ρόμπερτ Έργουιν Χάουαρντ: ''Η Κοιλάδα του Σκώληκα'': Θα περίμενε κανείς ενδεχομένως να παίξει Κονανικό εδώ. Υπερίσχυσε όμως πάνω στο νήμα γιατί είχε εντονότερο το βαρβαρικό στοιχείο. Πρόκειται πραγματικά για το απόλυτο βαρβαρικό έπος. Θα την χαρακτήριζα όπως και της Μπράκετ, brutal.  

- Ζαν Ρέυ: ''Το Ψαλτήρι του Μαίνζ'': Υπάρχει η αίσθηση ότι μόνο γνωστοί και καταξιωμένοι συγγραφείς μπορούν να μας ανατριχιάσουν. Όχι, αυτό είναι στερεότυπο που δεν χρειάζεται καθόλου να ισχύει. Καλό και ωραίο το εκάστοτε όνομα, το περιεχόμενο όμως είναι που μετράει. Ιδανικό φόντο η θάλασσα για ιστορία τρόμου με τις εχθρικές της εσχατιές. Να σου παγώνει πραγματικά το αίμα. Εκεί, στη μέση του πουθενά. Που κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει. Δεν υπολείπεται από άλλες γνωστότερες, παρά μόνο σε φήμη. Νομίζω ότι αυτό έχει έστω και μικρή σημασία όταν λέγεται από κάποιον που έχει διαβάσει κοντά μισή χιλιάδα. Καλώ όποιον δεν την ξέρει, να την ανακαλύψει. 

- Θωμάς Μαστακούρης: ''Απρόσκλητοι Επισκέπτες'': Φυσικά. Γιατί πέρα από την δεδομένη της ποιότητα, αν δεν παινέψουμε το σπίτι μας θα πέσει να μας πλακώσει :) 

- Ρέι Ράσελ: ''Sanguinarius'': Έγινε η αιτία να μην έχω σταθερό τηλέφωνο στο δωμάτιο. Χτύπησε πριν την τελειώσω και λίγο έλειψε να με στείλει. Κατάλληλη και η τρυφερή αναγνωστική μου ηλικία, εκεί γύρω στα 17. Η ιστορία της αιματοβαμμένης κόμισσας δεν έχει πάψει να σοκάρει αιώνες μετά. Με τα όσα απίστευτα έχει να πει, υποτιμώντας μάλιστα την πραγματικότητα. 

Αυτά αναφορικά με τις ιστορίες. Για τους τόμους τώρα, οι φίλοι της επιστημονικής φαντασίας να διαβάσουν οπωσδήποτε τους 1-5. Οι φαντασάδες δεν νοείται να αγνοούν τους 12,18,20,28,43 και 49. Ενώ τρομολάγνοι που δεν σέβονται τους εαυτούς τους, όσοι δεν έχουν ξημερωθεί με τους 6,7,10,16,17 και 27. Οι υπόλοιποι αξιόλογοι σε γενικές γραμμές. Θα βρει κανείς διηγήματα που θα τον κάνουν να βαρεθεί, αλλά και θα τον ταξιδέψουν. Εκτός από τους 30,38,40,44,51 και 58. Αποφύγετε τους, με κούρασαν. Πολύ.

Όχι ότι δεν υπάρχουν και άλλες αξιόλογες προσπάθειες, κάθε άλλο. Με πρώτη και καλύτερη τις πολύ καλές θεματικές και χρονολογικές σειρές του Εξάντα. Θεωρώ όμως ότι ήταν η Ωρόρα που έστρεψε πολλούς αναγνώστες προς το φανταστικό. Που τους έκανε να σταματήσουν να το βλέπουν απαξιωτικά, χωρίς καν να το γνωρίζουν. Μεταφράζοντας άριστα μετρ του είδους, άγνωστους μέχρι τότε στη χώρα μας. Από τις καλύτερες συλλογές της βιβλιοθήκης μου. Σε λογοτεχνικό όσο και συναισθηματικό επίπεδο :) 

Edited by Δημήτρης
  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..