Jump to content

Ο Ξένος Μου


Recommended Posts

Cassandra Gotha

τίτλος: Ο Ξένος Μου

είδος: dark fantasy

βία: λίγο αίμα, γλυκό, λαχταριστό αίμα, μιΑμμμ

σεξ: όχι (ακόμα)

αριθμός στίχων: 64

σχόλια: μια ιστορία κεραυνοβόλου έρωτα, ( :diablo: :give_rose:) εμπνευσμένη από λέξεις που μας έδωσε η Ευγενία στο παιχνίδι: http://community.sff.gr/topic/14697-%CE%B7-%CE%B5%CF%80%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B7%CF%84%CE%AE-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CF%87%CE%BD%CE%AF%CE%B4%CE%B9/

 

 

 

 

Χθές άνοιξα την πόρτα μου – νύχτα, αργά – και βγήκα

μόνη, απερίσκεπτα γενναία.

Δεν έκανα δυο βήματα – ξιπόλιτη, κοιμόμουν – και στάθηκα

μια ανάσα κρύου φύσηξε.

 

 

Δεν συνηθίζω να τυλίγομαι σε πέπλα, σε μοτίβα,

να κάνω το καλό παιδί,

ούτε να συνετίζομαι εύκολα, κουνώντας το κεφάλι

σταυρώνοντας τα δάχτυλα κρυφά.

 

Άρα ό,τι σου πω τ' ορκίζομαι είν' αλήθεια, να ξέρεις θέλω,

μήπως φυλαχτείς.

Αυτή η σκιά που έφτασε, με είδε, με άρπαξε με νύχια

απ' τα μαλλιά μου τα λυτά.

 

Δεν πρόλαβα να αισθανθώ πολλά, ούτε και λίγα

μόν' ένα άρωμα

Και ίσως μια ιδέα, πως ό,τι και νά 'κανα, φοβόμουν

ποτέ δεν θα νικούσα.

 

Αφέθηκα λοιπόν στην αγκαλιά του ξένου, και με πήρε

μακριά απ' το σπίτι.

Δεν τό 'θελα, τον έπιασα κι εγώ από το ρούχο,

μην πέσω καθώς μ' έσερνε.

 

Με βούτηξε αθόρυβα μέσα σε μαύρη πέτρα βρωμερή,

κι εγώ ήθελα αέρα.

Μετά από ώρα βγήκαμε, κρύωνα πολύ κι αγκομαχούσα

αλλά ήμουν ζωντανή.

 

Εκείνος μύριζε πάντα ωραία, και πριν το ταξίδι και μετά,

σαν κερί που έσβησε.

Δεν τον φοβόμουν άλλο, γιατί εκεί που πήγαμε είχε φως

τον έβλεπα καλά.

 

Ήτανε όμορφος, με κόκκαλα μεγάλα και μακριά

τού 'διναν ύψος

Και μ' ένα δέρμα καθαρό, ούτε πληγές ούτε χαρές

δεν χάραζαν πάνω του ρυτίδες.

 

Όλα κι όλα, σκέφτηκα, ο ξένος δεν μοιάζει με εχθρό,

ωραίος σαν Άδωνης.

Αλλά με άντρα που περίμενα ώρες και ώρες να γνωρίσω

σαν να 'ταν χρόνια.

 

Ξάπλωσα πάνω του, γουργούρισα σαν γάτα

δεν ήταν ζεστός, περίεργο.

Κράτησα μάτια ανοιχτά, δεν ήθελ' άλλο σκοτάδι,

μόνο το στόμα του.

 

Με δάγκωσε, πόνεσα είναι αλήθεια, αλλά μου άρεσε

κι είπα “ξανά”.

Καθώς το αίμα μού έπινε αργά – ακόμα έχω τρύπες -

τους είδα απέναντι.

 

Άνθρωποι άδειοι, σαν τρόπαια κυνηγού ντροπιαστικά

κουφάρια, σου λέω αλήθεια,

στέκονταν όρθιοι, καρφωμένοι στον τοίχο με καρφιά

- που νά 'μαστε;

 

Κοίταξα με θάρρος τα κρεάτινα στρατιωτάκια απέναντι,

αηδιασμένη λίγο

Το δημιούργημα ενός άντρα μόνου και θλιμμένου,

κι ένιωσα αγάπη.

 

Τον φίλησα τότε μια φορά, κι ήταν φιλί γεμάτο αίμα

ζεστό, δικό μου.

Δεν ήθελε, μα σκότωνε ο γλυκός μου, και μάζευε

φίλους ψεύτικους, νεκρούς.

 

Δεν θα γυρίσω πίσω πια, ήμουνα μόνη από πάντα,

άλλο δεν βαστώ.

Θέλω να μείνω εδώ με το βαμπίρ, να μάθω πώς τον λένε

ακόμα αυτό δεν ξέρω.

 

Να μένουμε ξύπνιοι ως το πρωί, παίζοντας με τον ήλιο,

πάντα θα τον νικάω.

Και αν βαριόμαστε οι δυο μας, να βρίσκουμε παρέα στον κόσμο,

εκεί που κρύβεσαι κι εσύ.

  • Like 5
Link to post
Share on other sites

Πιστευω πως μαλλον ειναι υπερβολικα μεγαλο, δηλαδη σε λιγοτερους στιχους θα μπορουσες να ειχες πει τα ιδια πραγματα και ταυτοχρονα να αφησεις μια ατμοσφαιρα τρομου να πλαναται... εχω την εντυπωση πως αυτο θα χαριζε πολυ να μην ξερουμε ακριβως ποιος την εχει αρπαξει και γιατι, παρα μονο στο τελος και να μενει η υπονοια πως θελει να μεινει μαζι του... τωρα νιωθω πως μου "παραεδειξες" πολλα. Αγαπημενο σημειο μου, που μου αρεσε παρα πολυ :

 

"Δεν συνηθίζω να τυλίγομαι σε πέπλα, σε μοτίβα,

να κάνω το καλό παιδί,

ούτε να συνετίζομαι εύκολα, κουνώντας το κεφάλι

σταυρώνοντας τα δάχτυλα κρυφα.

 

Αυτο το τετραστιχο το βρηκα εξαιρετικο!

 

(α στο ξυπολητη εχεις ορθογραφικο λαθακι σου εχει ξεφυγει σιγουρα απλα για τους τυπους το αναφερω)

Edited by laas7
  • Like 2
Link to post
Share on other sites

Λοιπόν, διαβάζοντάς το, Κασσάνδρα, είχα από την αρχή την αίσθηση τραγουδιού με στίχους μελοποιημένους από τη Loreena McKennitt. Δεν είναι μόνο το μυθικό στοιχείο του βρικόλακα, αλλά όλη η ιστορία του μοιάζει με λαικό παραμύθι ή μελοποιημένο θρύλο. Από την άλλη διακρίνω ένα ακόμα επίπεδο, πιο αλληγορικό και όχι τόσο μυθικό αλλά και πιο καθημερινό, βατό. Χωρίς να μπορώ να πω κάτι τεχνικό (δεν βρήκα και κανένα ψεγάδι προσωπικά), το ποίημα το "ένιωσα"!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Eugenia Rose

Ναι όντως υπάρχει μια.... συγγένεια! :crazy: Μόνο που ο δικός μου serial killer δεν είναι τόσο υπερφυσικός, και επίσης της δικιάς σου της καλαρέσει ο Βουρδούλακας. :mf_popeanim: Το ποίημα και σαν ύφος (αλίμονο) και σαν ροή μου άρεσε αν και όντως αν ήσουν πιο λακωνική και άφηνες κάποια σημεία να υπονοούνται περισσότερο νομίζω θα το ανέβαζε πολύ. :)

 

Κοίταξα με θάρρος τα κρεάτινα στρατιωτάκια απέναντι,

αηδιασμένη λίγο

Το δημιούργημα ενός άντρα μόνου και θλιμμένου,

κι ένιωσα αγάπη.

 

Τον φίλησα τότε μια φορά, κι ήταν φιλί γεμάτο αίμα

ζεστό, δικό μου.

Δεν ήθελε, μα σκότωνε ο γλυκός μου, και μάζευε

φίλους ψεύτικους, νεκρούς.

 

Γαμάτο! Και λίγο μπαρτονικό ίσως,

Link to post
Share on other sites

Σαφώς γεμάτο με δυνατές εικόνες και συναισθήματα, μου άρεσε πάρα πολύ. Το μόνο μειονέκτημα είναι πως το μεγάλο μέγεθος σε οδήγησε σε κάποια σημεία να γίνεις υπεραναλυτική. Πιστεύω πως με μικρότερο μέγεθος και περισσότερο μυστήριο, το αποτέλεσμα θα ήταν ακόμη καλύτερο.

Link to post
Share on other sites
  • 2 weeks later...
Lady Nina

Άννα μου, χαίρομαι που έχεις πάρει τόσο ζεστά την ποίηση, γιατί σου πάει! Δε λείπει τίποτα από την ιστορία σου, και το ρυθμό της έχει, και τη σκοτεινιά της, και την ανατριχίλα της, και το creepy end -το οποίο εξέλαβα σαν υποβόσκουσα απειλή, ας πούμε, ότι θα ξαμολυθείτε κι οι δύο για αίμα. Σίγουρα θα μπορούσαν να συμπτυχθούν κάποιοι στίχοι, αλλά πάντα ο ποιητής ξέρει καλύτερα πώς πρέπει να είναι το ποίημά του. Οι βελτιώσεις, εξ'άλλου, δεν παύουν ποτέ. Μια άλλη αίσθηση που μου έδωσε το ποίημα είναι πως ήταν 'βιογραφικό' σε ορισμένα σημεία, όπως για παράδειγμα οι δύο πρώτες στροφές, καθώς και η προτελευταία.

Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Ευχαριστώ, μιλαίδη. Η γνώμη σου μου είναι χρήσιμη.

 

Αλλά... :glare: αυτό το κουσούρι να βλέπεις βιογραφικά παντού... :selfcentered: τό 'χεις κι εσύ, ε; :p

Link to post
Share on other sites
Lady Nina

Το'χω γενικά; Δεν το'χα προσέξει! :p Ποιος άλλος το'χει αλήθεια;

 

Παρεπιπτόντως, αν θέλεις διορθώσεις πάνω στο ποίημα -συγκεκριμένες, όχι σαν τις γενικές παρατηρήσεις που έγραψα για αρχή- πες μου. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τους υπόλοιπους. :)

Link to post
Share on other sites
  • 2 years later...
Ιρμάντα

Να μένουμε ξύπνιοι ως το πρωί, παίζοντας με τον ήλιο,
πάντα θα τον νικάω.
Και αν βαριόμαστε οι δυο μας, να βρίσκουμε παρέα στον κόσμο,
εκεί που κρύβεσαι κι εσύ.

 

 

Εννοείς εμείς που διαβάζουμε, να υποθέσω;

 

Καλό. Μου άρεσε το παιχνίδι ομοιοκαταληξίας και ελεύθερου. Θα το ήθελα ίσως πιο συμμαζεμένο. Μικρότερο.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 4 months later...
Oceanborn

Προσωπικά το βρήκα πάρα πολύ καλό. Έχεις δώσει έναν σκοτεινό γοτθικό τόνο και παράλληλα όλο αυτό εκπέμπει έναν ερωτισμό απίστευτο! Η έκταση του ποιήματος δεν με ενόχλησε-κάθε άλλο θα έλεγα. Μπράβο σου. 

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..