Jump to content

Ο κύριος του σκοταδιού.


Recommended Posts

Airbourne

Όνομα Συγγραφέα: Χρήστος
Είδος:  ηρωική φαντασία, μαγεία.
Βία; (Ναι)
Σεξ; (Όχι)
Αριθμός Λέξεων: 2991
Αυτοτελής; (Ναι, αν και σκέφτομαι να την εμπλουτίσω, υπήρχε ο περιορισμός των τριών χιλιάδων λέξεων και θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη.)

Σχόλια: Γράφτηκε πολύ πολύ γρήγορα, ελπίζω να σας αρέσει, περιμένω τα σχόλια σας με την εκκίνηση του διαγωνισμού, ευχαριστώ.  :)

 

ΓΙΑ ΤΟΝ 33ο ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΣΥΝΤΟΜΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ :

 

Ο κύριος του σκοταδιού.pdf

Edited by Airbourne
  • Like 2
Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Από πού να αρχίσω δεν ξέρω με αυτό το διήγημα! Πολλή περιπέτεια, γεμάτο, παθιασμένο (φαίνεται ξεκαθαρα ότι το καραγούσταρες όταν το έγραφες, και αυτό με παρέσυρε κι εμένα), φανταστικό...

Λίγο στην αρχή με δυσκόλεψε, έκανε ώρα να με κερδίσει, αλλά από το Χάνι του Αλατιού (τι ωραίο όνομα! ) και μετά, αυτό ήταν: κρεμόμουν από τις σκηνές σου, από τον καταιγιστικό ρυθμό, από τις εναλλασσόμενες ανατροπές πλοκής και δράσης.

 

Τώρα, για να είμαι δίκαιη, (επειδή παίζει σε διαγωνισμό) τα είχε τα προβληματάκια του. Όμως, κοιτάζω εδώ δίπλα στο τεράδιο που χρησιμοποιώ για τον διαγωνισμό, και δεν έχω σημειωμένο τίποτα. Τίποτα απολύτως! Τα έκανα όλα πέρα γιατί πραγματικά το ευχαριστήθηκα πάρα πολύ αυτό που διάβασα (και δεν θέλω με τίποτα να επιστρέψω σε αυτό το κείμενο με διάθεση ψειρίσματος).

 

Σ' ευχαριστώ για ένα πολύ κεφάτο, φανταστικό ξεκίνημα μέρας. :)

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Naroualis

Γενικά: Πολύ φιλόδοξο, αν και όχι και τόσο πρωτότυπο. Δεν καταφέρνει να σταθεί στο ύψος των φιλοδοξιών του. Από την άλλη δείχνει ότι υπάρχει δυναμική και διάθεση για δουλειά και ότι δεν το ξεπετάς αβασάνιστα.

 

Μου άρεσε: Η λιτότητα τις πρώτης και της τελευταίας σκηνής. Η ιδέα.

 

Δε μου άρεσε: Έχω ένα θέμα με τη ροή του κειμένου. Ξεκινάς πολύ δυνατά, σχεδόν λιτά, ξεπετάς την επίκληση του δαίμονα σε μια σελίδα κι ύστερα «τρέχεις» το μάγο σου μέσα στο δάσος με βροχή για άλλη μια σελίδα. Δεν το βρίσκεις κι εσύ λίγο άνισο; Και συνεχίζεις με άλλη μια σελίδα τσαμπουκαλίκια μέσα στην ταβέρνα. Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερα αν το εξισορροπούσες λίγο, είτε να φουσκώσεις λιγάκι την πρώτη σκηνή (προσωπικά δε θα μου άρεσε, αλλά η επιλογή είναι δική σου), είτε να πετσοκόψεις δραστικά τις δύο επόμενες.

 

Και μετά, ένα μάλλον άτεχνο φλας μπακ. Το λέω άτεχνο, γιατί τα φλας μπακ είναι απολύτως αποδεκτά ως τεχνική αφήγησης, όμως θέλουν τη ρέγουλα τους και τον καλλωπισμό τους. Το δικό σου είναι απλά μια ιστορία (και μάλιστα κάπως βιαστικά ειπωμένη) μέσα σε μια άλλη ιστορία.

 

Και συνεχίζεις να κουτρουβαλάς προς το τέλος, στριμώχνοντας σκηνές και εξηγήσεις στον περιορισμένο χώρο των 3000 λέξεων. Αυτό είναι απολύτως κατανοητό, αλλά σκέψου, αν είχες κόψει κάτι από τη φλυαρία του δάσους ή της ταβέρνας θα είχες πολλές περισσευούμενες λέξεις για τις μάχες σου ή την καταστροφή του καραβιού.

 

Στις λεπτομέρειες τώρα, αγαπάς υπερβολικά τα κόμματα σε σημείο που κόβεις φράσεις σχεδόν λέξη τη λέξη. Αυτό, εκτός που είναι γραμματικώς λάθος είναι και πολύ κουραστικό. Κι είναι κρίμα γιατί το ίδιο το κείμενο (οι λέξεις ανάμεσα στα κόμματα) έχει πάρα πολλές δυνατότητες. Κράτα λίγο το χέρι σου με τη στίξη.

 

Θεωρώ επίσης λάθος στίξη τα πλάγια γράμματα που χρησιμοποιείς. Καταλαβαίνω ότι είναι οπτικός καλλωπισμός, αλλά είναι επίσης κουραστικά στο μάτι και χάνουν και το νόημά τους.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Ad Noctum

Θεωρώ τον εαυτό μου ως λάτρη των κλισέ ιστοριών, ειδικά όταν αυτές είναι φαντασίας (άλλοστε φαίνεται και από τις ιστορίες που έχω ανεβάσει εγώ ο ίδιος σε αυτή τη κατηγορία) και η δική σου μπορώ να πω ότι ανήκει σε αυτές που μου αρέσουν, αν και σε κάποια σημεία το παρακάνεις ελαφρά.

 

Στην ιστορία σου υπάρχει μία ασυμετρία (αυτό που λέει και η Naroualis) την οποία αν προσέξεις λίγο, θα γίνει κάτι πολύ καλύτερο.

 

Πάντως την διάβασα ευχάριστα! Καλή επιτυχία :)

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Oberon

Δεν μπορώ να αντισταθώ ποτέ σε μια καινούργια κοσμοπλασία μιας ιστορίας φαντασίας, και αυτό είναι που μου άρεσε και περισσότερο στη δική σου. Είναι ευφάνταστη, ενδιαφέρουσα, κεφάτη, και πραγματικά φαίνεται πως το διασκέδαζες καθώς έγραφες, βλέποντας τις εικόνες στο νου σου και μεταφέροντάς τες στο "χαρτί", κι ας την έγραψες γρήγορα. Το να δημιουργήσεις ένα ολόκηρο κόσμο, με δικούς του νόμους, δικά του πλάσματα που αλληλεπιδρούν δεν είναι εύκολο, ακόμα κι αν πρόκειται μόνο για μάγους, νάνους και τα σχετικά. Έτσι, κράτησες τα ηνία της ιστορίας σου, δημιουργώντας και τον κόσμο αυτό ολόγυρά της, και κατάφερες να έχει συνέπεια, λογική συνοχή, και σημαντική πλοκή, μέχρι το τέλος.

Ωστόσο, η ιστορία έχει τα προβλήματά της, όπως είπαν κι άλλοι σχολιαστές, κυρίως από τεχνική άποψη. Θα ήθελα να σταθώ σε δύο "κανόνες" της συγγραφής που συχνά δεν ακολουθούμε (όλοι μας το κάνουμε αυτό και τη λέξη "κανόνες" μην την πάρεις σαν εντολές γραμμένες σε πέτρινες πλάκες που αν τις παραβείς θα πέσει θεία συγγραφική εκδίκηση εξ ούρανού στο κεφάλι σου. Εξ άλλου πρακτικά όλους αυτούς τους κανόνες μπορούμε, όταν τους έχουμε καταλάβει πολύ καλά, να τους σπάσουμε, δημιουργώντας κάτι εντελώς καινούργιο.)

 

"Show, don't tell" Δηλαδή δείξε τι γίνεται, αλλά μην το λες

"No Ιnfo dumping" Δηλαδή όχι υπερβολική παράθεση μαζεμένων πληροφοριών

 

Σε μια ιστορία τέτοια, ο συγγραφέας της δεν είναι καλό να "φαίνεται" πουθενά. Δηλαδή να μην διακόπτεται η ροή της ιστορίας και η φωνή των χαρακτήρων και να επεμβαίνει ο συγγραφέας της με τη δική του φωνή, σαν ο σκηνοθέτης να σταματά μια ταινία που βλέπουμε και εκείνος να συνεχίζει να μας λέει τι γίνεται μετά, έχοντας όμως διακόψει την προβολή της.

 

Μια απλή τεχνική να το αποφύγεις αυτό, είναι να παραθέτεις κάποιες πληροφορίες που θέλεις να δώσεις σαν σκέψεις του χαρακτήρα που βρίσκεται στο προσκήνιο εκείνη της στιγμή (ή και περισσότερων του ενός), αρκεί να ταιριάζει να κάνει αυτές τις σκέψεις τότε ακριβώς. Έτσι, αποφεύγεις τη δική σου φωνή, και μας δίνεις τα στοιχεία που θέλεις μέσα από το χαρακτήρα σου που είναι και το ζητούμενο. Μια άλλη τεχνική του "show, don't tell" είναι αντί να περιγράφεις τι συμβαίνει, τι νιώθει κάποιος, κ.ο.κ. να δείχνεις τις αντιδράσεις τους μόνο, αφήνοντας τον αναγνώστη να συμπληρώσει τα "κενά".

Για το info dumping τώρα, για να αποφύγεις να σταματάς τη ροή της ιστορίας για να παραθέσεις σωρεία πληροφοριών (όσο ενδιαφέρουσες κι αν είναι αυτές) που μοιάζουν σαν παράθεση των σημειώσεων του συγγραφέα ΓΙΑ την ιστορία, αλλά όχι κομμάτι της διήγησης, καλό είναι να τις δίνεις λίγες-λίγες ή μόνο αφού κάποιο σημείο της πλοκής έχει ολοκληρωθεί. Δηλαδή, δεν είναι, συνήθως, info dumping όταν π.χ. ένα party των χαρακτήρων σου φτάνει σε μια νέα πόλη και συναντά έναν ντόπιο, να τους δώσει ο ντόπιος κάποιες πληροφορίες για την πόλη, πάντα με μέτρο. Δεν είναι επίσης info dumping όταν ξεκινάς ένα καινούργιο κεφάλαιο, με νέους χαρακτήρες ή σε νέο τόπο, να ξεκινήσεις με μια περιγραφή του τόπου ή του χαρακτήρα.

 

Στη δική σου ιστορία ωστόσο υπάρχουν πολλά σημεία που έχεις και info dumping και tell αντί για show. Θα σημειώσω δύο εδώ:

 

 

 

"Τελικά ίσως μου φανείς χρήσιμος", είπε ο μάγος

 

Ο Ρομπ ήταν ένα μικρό αγόρι...

 

Εδώ διακόπτεις την ιστορία, προφανώς για να μας διηγηθείς το παρελθόν του μάγου, αλλά η δική μου εντύπωση ήταν πως εισήγαγες ένα νέο χαρακτήρα, σε ένα νέο κεφάλαιο. Δεν υπάρχει καμμια σύνδεση με τα προηγούμενα. Εδώ είχαμε και "tell" αντί για show και info dumping.

 

Και στο τέλος όπου ο μάγος πεθαίνει, περιγράφεις τη σκηνή σαν παρατηρητής, κάνοντας πάλι "tell" αντί για "show", μια που εγώ θα ήθελα να ξέρω τι συμβαίνει μέσα στον ίδιο το μάγο, στο νου του, στην καρδιά του, παντού, αντί να περιγράφεις, λίγο δημοσιογραφικά, τη σκηνή εσύ σαν συγγραφέας με τη δική σου φωνή του παρατηρητή.

 

Ξέρω πως όλα αυτά είναι καθαρά τεχνικά, και σίγουρα μπορούν να μαθευτούν. Να επαναλάβω πως μπορείς χαλαρά να κρατήσεις την πλοκή μιας ιστορίας από την αρχή ως το τέλος, να κρατήσες το suspense, να γίνει το επιθυμητό resolution στο τέλος χωρίς ατελείωτα σημεία στην πλοκή, και από κοσμοπλασία πας μια χαρά. Είναι λοιπόν καθαρά θέμα εξάσκησης να λύσεις και τα τεχνικά προβλήματα ώστε η ιστορίες σου να είναι τέλειες. Αν αποφασίσεις να την ξαναγράψεις την παρούσα προσπαθώντας να διορθώσεις τα κακώς κείμενα, εγώ θα τη διαβάσω με μεγάλη ευχαρίστηση, όπως και ό,τι άλλο γράψεις. :)

 

---

Edit: Η προσθήκη των λέξεων "no" και "όχι" εκεί που αναφέρομαι στο info dumping, για να είναι πιο ξεκάθαρη η φράση.

Edited by Oberon
  • Like 3
Link to post
Share on other sites
Mesmer

Μια ιστορία που ο ρυθμός της σε παρασύρει σε μεγάλες ταχύτητες. Έχει μπόλικη μαγεία, ανατροπές, δαίμονες, μυστήρια και αποκαλύψεις. Γενικά, όσα χρειάζεται μια καλή ιστορία φάντασυ. Την διάβασα πολύ εύκολα και πήγα γρήγορα ως το τέλος, καθώς η εξέλιξη με τραβούσε να προχωρήσω.

 

Φαίνεται ότι έχεις βάλει πολύ μεράκι και φαντασία στον κόσμο που έφτιαξες, αλλά και το ότι σου άρεσε το να τα πλάθεις όλα αυτά. Βέβαια, θα πρέπει να υπάρχει και μια ισορροπία, επειδή δεν μπορείς να χωρέσεις όλα τα στοιχεία του φάντασυ σε ένα διήγημα και κάποιες φορές φαίνεται ότι παρασύρεσαι κι ο ίδιος.

 

Σίγουρα υπάρχουν κάποια θεματάκια στην εξέλιξη της ιστορίας, που μπορούν να διορθωθούν με λίγη προσοχή. Πχ, θα μπορούσες να έχεις δέσει πιο καλά τα επιμέρους κομμάτια της ιστορίας. Έτσι όπως μας τα δίνεις φαίνονται κάπως μπερδεμένα, σαν να μην τα είχες με τη σειρά μέσα στο μυαλό σου όταν την έγραφες. Καταλαβαίνω ότι οφείλεται κάπως και στην πίεση του χρόνου.

 

Επίσης, υπήρχαν κάποιες αλλαγές στην οπτική γωνία των ηρώων, που καλό θα ήταν να λείπουν. Αλλά κι αυτό είναι κάτι που διορθώνεται εύκολα με ένα ξαναπέρασμα της ιστορίας.

Υπήρχαν και μερικά γραμματικά λαθάκια, όπως κόμματα, τόνοι κλπ. Με λίγο διάβασμα σε ορισμένους κανόνες θα μάθεις να τα αποφεύγεις πολύ γρήγορα.

 

Μερικές ακόμη προσωπικές σημειώσεις, πάντα καλοπροαίρετες, θα βρεις στο αρχείο που σου επισυνάπτω. Ελπίζω να σου φανούν χρήσιμες.

 

Ο κύριος του σκοταδιού.pdf

  • Like 2
Link to post
Share on other sites

Δεν είναι το είδος ιστορίας που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά εκτιμώ το προφανές κέφι στη συγγραφή της. Κατά τ' άλλα δεν έχω να προσθέσω κάτι περισσότερο, καθώς με κάλυψε απόλυτα ο Oberon.

Καλή επιτυχία στο διαγωνισμό και καλή συνέχεια :)

Edited by Ayu
  • Like 2
Link to post
Share on other sites
KELAINO

Έχει τεχνικά προβλήματα; Ω ναι. Αλλά αυτός ο αφοπλιστικός τρόπος που πετούσες μέσα νάνους, κατάρες, τσεκουριές και μαγικές ασπίδες, αυτός ο ανεπιτήδευτος ενθουσιασμός!

Είναι σαν ιστορία από παλπ περιοδικό, με πήγε για λίγο πίσω, όταν ήμουν έφηβη και διάβαζα Ωρόρα.

 

 

Πέραν τούτου δεν έχω να συμπληρώσω κάτι σε αυτά που έγραψαν οι προηγούμενες/οι.

  • Like 3
Link to post
Share on other sites
Loch Moors

Μια φουλ φάνταζυ περιπέτεια με τους κλασσικούς όρους τους είδους:) Ίσως δεν είναι το φόρτε του ενδιαφέροντός μου, αλλά περνάω καλά όταν τυχαίνει να διαβάσω κάποια τέτοια ιστορία. Έχανε λίγο απ' τα τεχνικά θεματάκια που ανέφεραν και οι προηγούμενοι αλλά είχε ωραία βάση με τη τελετή, το δάσος, το κακόφημο καπηλειό.

Αυτά που έχω να προσθέσω εγώ ως παρατηρήσεις είναι ότι με "χάλασαν" οι χολυγουντιανοί διάλογοι στο Χάνι του Αλατιού (θα ήθελα μια μεγαλύτερη ειλικρίνεια στα νταηλίκια..:p) και το ότι οι περιφερειακοί χαρακτήρες (νάνος, καπετάνιος κλπ.) έμειναν αρκετά κομπάρσοι. Φυσικά δε ζητάω να γνωρίσω σε βάθος κάθε πρόσωπο που εμφανίζεται, και εσένα δε σε ενδιαφέρει να γράψεις για όλους, αλλά όταν προσθέτεις λίγες περισσότερες λεπτομέρειες και σε άλλα πρόσωπα πιστεύω γίνεται και η ιστορία πιο ενδιαφέρουσα.

 

Πάντως παρ' όλο που είχε και τις σπλατεριές της, η ιστορία βγάζει μια ωραία δόση κεφιού που πιστεύω οφείλεται στη διάθεση σου και στην απόλαυση που είχες όταν την έγραφες:)

 

Σε μια ιστορία τέτοια, ο συγγραφέας της δεν είναι καλό να "φαίνεται" πουθενά. Δηλαδή να μην διακόπτεται η ροή της ιστορίας και η φωνή των χαρακτήρων και να επεμβαίνει ο συγγραφέας της με τη δική του φωνή, σαν ο σκηνοθέτης να σταματά μια ταινία που βλέπουμε και εκείνος να συνεχίζει να μας λέει τι γίνεται μετά, έχοντας όμως διακόψει την προβολή της.

Εδώ ο Oberon το έθεσε πάρα πολύ ωραία. Κατά τη γνώμη μου είναι το βασικότερο και επιλύει και προβλήματα υπερβολικών δόσεων πληροφοριών, διακοπής του ρυθμού, αλλαγές οπτικής γωνίας κλπ. κλπ. ;)

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
gOLan TrEVIzE

Εμένα για να πω την αλήθεια δεν μου άρεσε η ιστορία. Καταρχήν δεν μου άρεσε που δεν ήταν στοιχισμένο το κείμενο. Κατά δεύτερον μου φάνηκε πολύ παιδική για τους ενήλικες και πολύ "για μεγάλους" για τα παιδιά. Ομολογώ βέβαια ότι είναι φανερό πως όπως είπες και εσύ πιέζεσαι πολύ με το όριο των λέξεων. Πιστεύω ότι με μεγαλύτερο όριο θα έβγαινε πολύ καλύτερη. Πρέπει να είσαι και νέος σε ηλικία από ότι φανταζόμαι! Συμφωνώ επίσης και με το σχολιασμό του KELAINO!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Airbourne

Συγνώμη για την παρένθεση,

Edited by Airbourne
Link to post
Share on other sites
Big Fat Pig

Δεν μπορώ να μιλήσω πολύ για την εκτέλεση και για το τεχνικό κομμάτι του διηγήματος επειδή κατάλαβα ότι είναι πολύ βιαστικά γραμμένο. Δυστυχώς φαίνεται και αυτό δεν είναι καλό. Υπάρχουν πολλά προβλήματα: σύνταξη, έκφραση, σαφήνεια, γραμματική, στίξη, ροή κειμένου.

Η ιστορία (σε επίπεδο πλοκής) είναι καλή. Υπάρχει και η σχετική ανατροπή (αν και μας είχε προϊδεάσει το όνομα Λευκός Ιππότης).

 

Η ονοματοδοσία θέλει προσοχή: καλά τα εξωτικά ονόματα, αλλά να διαβάζονται να μπορεί ο αναγνώστης να τα προφέρει. (Φυσικά μπορεί κατ' εξαίρεση ένα όνομα να είναι μη-αναγνώσιμο, να μην μπορώ να το προφέρω, αλλά θα πρέπει να υπάρχει ένας καλός λόγος.)

 

Αυτό που μου άρεσε (και βρίσκω πάντα ενδιαφέρον) είναι η ενασχόληση με την ιδέα του πώς ένας άνθρωπος μετατρέπεται σε «μη-άνθρωπο» προκειμένου να πάρει εκδίκηση και εκεί πιστεύω ότι έπρεπε να εστιάσει πλήρως το διήγημα. Και, σε δεύτερο επίπεδο, ότι όλα αυτά τα κάνει βασισμένος σε μία λάθος πληροφορία. Πολύ καλό.

Βέβαια η στροφή του ήρωα προς το Καλό και το υπερβολικά αίσιο τέλος, αποδυναμώνει τις ιδέες αυτές και, κατ' επέκταση, το διήγημα.

Τα παραπάνω λοιπόν δείχτηκαν, αλλά όχι ικανοποιητικά.

Παράδειγμα: η σκηνή στο χάνι και η εισαγωγή χαρακτήρων που δεν προωθούν την ιδέα (αλλά ούτε και την πλοκή). Η σκηνή (έστω ότι είχε αφιερωθεί χρόνος και είχε γραφτεί καλά) μπορεί να ήταν διασκεδαστική, αλλά α) ήταν εκτός κλίματος β) δεν προσέφερε ουσιαστικά στην πλοκή και γ) δεν δούλεψε πάνω στην ιδέα.

Για να μην παρεξηγηθώ: δεν λέω να μην βάλεις νάνους και πειρατές κλπ, ούτε λέω να μην περάσει ο ήρωας απ' το χάνι. Λέω ότι η εισαγωγή αυτών των στοιχείων θα έπρεπε να συνεισφέρει ουσιαστικά στην ιστορία· να μην λειτουργούν μόνο σαν κοσμοπλαστικό sidekick.

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
apelpio

Θα είμαι ειλικρινής. Κάποτε είχα πάθος με το είδος της φαντασίας που ενέπνευσε ο Τόλκιν. Όχι τόσο τώρα πια. Αυτό δε σημαίνει ότι βαρέθηκα διαβάζοντας την ιστορία σου. Το αντίθετο. Ήταν μια ευχάριστη εμπειρία. Είναι φανερό πως την έγραψες με πολύ κέφι. Μου άρεσε που επέλεξες έναν κακό ως πρωταγωνιστή, έναν κακό που μάλιστα δεν καταλάβαινε καν ότι τον χρησιμοποιούσαν οι δαίμονες για να σκοτώσουν τον πραγματικό ήρωα. Θα συμφωνήσω με τους υπόλοιπους ότι το κείμενό σου είναι άνισο. Είναι κάτι που φαίνεται ακόμη πιο πολύ στο τέλος, όπου του λείπει η βαρύτητα και δεν προκαλεί τον αναμενόμενο αντίκτυπο. Καλή προσπάθεια πάντως.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Tiessa

Να μια προσέγγιση διαφορετική προσέγγιση στο στοίχειωμα.

Όπως φτάνει η ιστορία στο τέλος αισθάνομαι ότι

 

 

τον ήρωα τον στοιχειώνει αυτή η επιθυμία του για εκδίκηση και διατρέχει όλη του τη ζωή μέχρι να επιτύχει το στόχο του.

 

 

 

Σίγουρα η ιστορία είναι πιο μεγάλη από τη φόρμα των τριών χιλιάδων λέξεων και κάπου πιέζεται πολύ εκεί μέσα και αδικείται.

Είναι ωστόσο μια ιστορία γεμάτη από φανταστικό, φαίνεται να έχει έναν ενδιαφέροντα κόσμο πίσω της κι αυτό είναι πάντα καλό στο φάντασυ. Απλώς ή χρειάζεται άπλωμα ή αν θέλεις να παραμείνεις σ' αυτό το μέγεθος, θα πρέπει να τροποποιηθούν κάπως οι αρχικές σκηνές για να έχουμε περισσότερο περιθώριο να ευχαριστηθούμε την ανατροπή του τέλους.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Evanescent

Η αίσθηση που μένει στο τέλος είναι ότι προσπάθησες να συμπιέσεις ένα βιβλίο σε 9 σελίδες. Δυστυχώς δε γίνεται, οδηγεί σε προβλήματα όπως αυτό που περιγράφει ο Γιάννης με τη σκηνή στο χάνι.

Παύει να είναι λογοτεχνία, γίνεται εξιστόρηση-αναφορά βασικών τίτλων-γεγονώτων, απογυμνώνοντας το από χρώματα, ήχους, οσμές...

 

Αναπόφευκτα υποχρεώνεσαι να ακολουθήσεις έναν φοβερά γρήγορο ρυθμό. Σε στιγμές κορύφωσης δράσης, αρεστό και σωστό. Αλλά εδώ καλπάζει από την πρώτη λέξη ως την τελευταία.

Ο αναγνώστης δεν προλαβαίνει να γευτεί τις εικόνες. Παίρνει μόνο μια πληροφορία για την προώθηση του μύθου και συνεχίζει.

Π.χ. : Ένας μάγος-κεντρικό πρόσωπο του μύθου και το μόνο που μαθαίνουμε για το παρουσιαστικό του είναι ότι έχει μια μαύρη κάπα. Άντε κι ένα σημάδι στο στήθος (μάλλον).

 

Καταλαβαίνουμε ένα σκηνικό κάποιου περίεργου κόσμου με αλλόκοτα/μυθολογικά πλάσματα. Για σένα ίσως ευνόητος που ήδη τον έχεις σχηματίσει μέσα στο κεφάλι σου.

Για τον αναγνώστη όμως, μπέρδεμα. Ένας νάνος... ξαφνικά πέφτουν απ' τον ουρανό και δυο κύκλωπες, την ώρα που ένα λυκόμορφο πλάσμα με 3 κεφάλια πολτοποιείται.

 

Ότι έχεις φαντασία κι ότι μπορείς να "παντρέψεις" επιτυχημένα πλήθος φανταστικών στοιχείων, ουδείς λόγος.

Αλλά τελείως διαφορετική δουλειά η λογοτεχνία. Να τα βάλεις κάτω, να συνδεθούν άρτια, κατανοητά. Και να γραφτούν λειτουργώντας σε 5 αισθήσεις κι όχι σα δελτίο ειδήσεων.

 

Δε νομίζω ότι οποιαδήποτε τροποποίηση (κρατώντας το βασικό καμβά πάντα) μπορεί να φέρει ικανοποιητικό αποτέλεσμα στο διήγημα.

Δοκίμασε να το κάνεις μυθιστόρημα. Ίσως και νουβέλα αν έχεις απόλυτα σφιχτό και απέριττο λόγο.

 

 

Όσον αφορά το μύθο και τα στοιχεία που τον απαρτίζουν/συμπληρώνουν, δεν μπορώ να σχολιάσω - είναι πολλά τα τεχνικά προβλήματα για να μπορέσω να περάσω σε μια αισθητική πια οπτική.

 

---

Ζητώ συγνώμη αν σε στεναχώρησα... Κάποια σχόλια πάνω σ' αυτό που μας παρέθεσες να διαβάσουμε.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
TheTregorian

Μία απ' τις ιστορίες που με δίχασε. Σίγουρα υπάρχει καλό υλικό, αλλά υπήρχαν και μερικά προβληματάκια. Η γραφή σου είναι αρκετά καλή στα περισσότερα σημεία. Σε κάποια άλλα ένιωσα ότι χωλαίνει λίγο. Η ιστορία ενώ ήταν ενδιαφέρουσα αναμφίβολα, είχε αρκετά κλισέ σίγουρα που μου χτύπησαν λίγο άσχημα. Λίγο κάτι λευκοί ιππότες, κάτι νάνοι, λίγο η ροή των μαχών... Αυτά μπορούσαν να δουλευτούν λίγο καλύτερα, γιατί μου έβγαζαν κλισέ ιστορία από ηλεκτρονικό παιχνίδι σε κάτι φάσεις και δε μου αρέσει να μου βγάζει η ιστορία κάτι τέτοιο. Επίσης, αναγνώρισα πολλές σκηνές που δεν είχαν λόγο ύπαρξης κατά μένα, τουλάχιστον στην έκταση που τους έδωσες. Η πρώτη σκηνή για παράδειγμα δε μας δίνει κάτι σημαντικό παρά κάποιες εικόνες σκοτεινής μαγείας. Η σκηνή με το χαμό στο χάνι; Μας δείχνει ίσως ότι ο ήρωας είναι ευερέθιστος και κακούργος, εντάξει, πάσο... άλλα τόσος χώρος και για τι λόγο; Επειδή τον πείραξε η μουσική; Είναι κρίμα λέξεις... Επίσης, πετάς το flashback λίγο απότομα και σε αυτό το σημείο κάποιες επιλογές μου φαίνονται πολύ εύκολες. Δηλαδή ο καλός Ρομπ γίνεται στα δικά μου μάτια πολύ εύκολα κακούργος. Λογικό να θέλει να εκδικηθεί (και ειδικά αφού του τάζουν ανάσταση), αλλά από καλός να εξελιχτεί σε τέτοιο άτομο; Επίσης δεν αντιλήφθηκα το λόγο που σκότωσε το νάνο. Έτσι από κακία; Γενικώς δηλαδή νιώθω ότι έκανες υπέρμετρη προσπάθεια να μας δείξεις πόσο κακός είναι, που έχανε το στυλ του σε κάποιες φάσεις, γινόταν απλά ένα σιχαμένο άτομο και όταν ήρθε το τέλος, δεν τον λυπήθηκα κι ιδιαίτερα. Τέλος εντόπισα και κάτι λάθη στη χρήση του τελικού "ν". 

ΟΚ, ίσως φαίνεται ότι αυτή η ιστορία δε μου κάθισε καλά, ας πάω και στα καλά τώρα. Μου άρεσε ότι έχουμε έναν κακό ήρωα. Επιτέλους δηλαδή, τέλος οι παραμυθένιοι ήρωες που κυνηγάνε τα τέρατα. Αν το κράταγες και μέχρι τέλος θα υποκλινόμουν... Επίσης μου άρεσε το όλο περιβάλλον επικής φαντασίας, με όλα τα κλασσικά (έστω και κλίσε, δεν πειράζει μωρέ στοιχεία). Μ' άρεσε το twist που έκανες στο τέλος (αν έλειπε κι αυτός ο Λευκός Ιππότης που στο λαιμό μου 'χει καθίσει το όνομα...) Η γραφή όπως ήδη είπα ήταν αρκετά καλή και δεν κούραζε. Οι εικόνες ήταν ζωντανές στο μυαλό μου, τις έδινες καλά. 

Γενικά: Η ιστορία είχε καλές βάσεις, αλλά η εκτέλεση είχε κάποια ελαττώματα. Σαν τελικό δηλαδή συμπέρασμα μπορώ να πω ότι μου άρεσε περισσότερο απ' ό,τι δε μου άρεσε. Μπορεί να γίνει πολύ καλύτερη αν αλλάξουν κάποια πολυφορεμένα στοιχεία και σουλουπωθούν μερικά άλλα. Καλή επιτυχία εύχομαι και στο διαγωνισμό και στο μέλλον!! :)

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Nihilio

Η ιστορία αυτή, πέρα από τα όποια της προβλήματα (και είναι μπόλικα) έχει την ΚΑΥΛΑ του συγγραφέα που θέλει να γράψει μία φάνταζυ ιστορία. Υπάρχουν όλα εδώ, κοσμοπλασία, ανατροπές, περιπέτεια, δράση, αρχή και τέλος της ιστορίας και, όσο και αν χάνει στην υλοποίηση (το είχες πει αν θυμάμαι ότι είχες παρατήσει χρόνια το γράψιμο) βγάζει αυτή την υπόσχεση ότι, δουλεμένη με τεχνική αυτή η ιστορία θα μπορούσε να ήταν πραγματικά δυνατή.

  • Like 4
Link to post
Share on other sites
Nienor

Αυτή εδώ είναι μια ιστορία γραμμένη με τον ενθουσιασμό ενός παιδιού. Πραγματικά ένα σπάνιο πράγμα, είναι γεμάτη περίεργες καταστάσεις, χρώματα, χαρακτήρες που δε στέκουν και την πλαισιώνουν απίθανα όμορφα, ιδέες πολύ ιδιαίτερες, μπλεγμένες σε ένα κομφούζιο σαν πολύχρωμα κομφετί.

 

Πραγματικά το απόλαυσα. Διαβάζοντάς το πέρασα πάρα πολύ όμορφα, σχεδόν αισθανόμουνα ότι κουτρουβαλούσα σε μια σκάλα κι έσκασα κάτω γελώντας με την καρδιά μου (καταλαβαίνω ότι είναι κάπως περίεργο σαν εικόνα, αλλά α) το έχω ζήσει β) είναι η καλύτερη περιγραφή που διαθέτω :P)

 

Δεν έχω ιδέα αν μπορεί να σταθεί ως διήγημα είναι η αλήθεια. Δηλαδή, θέλω να πω στην ουσία δεν υπάρχει καμία δομή, είναι ατάκτως εριγμένο, δεν υπάρχει πρόβλεψη για το γιατί συμβαίνουν τα όσα συμβαίνουν εκεί που συμβαίνουν, και πάρα πολλά πράγματα είναι παντελώς περιττά. Όμως, είναι ένα κείμενο τρισχαριτωμένο όπως έχει, ένα πάρα πολύ διασκεδαστικό ανάγνωσμα που πιστεύω πως αν πας να το διορθώσεις μάλλον θα το καταστρέψεις! (Εντάξει, δεν εννοώ για τα τυπογραφικά και τα κόμματα έτσι, αυτά πρέπει να φύγουνε :P)

 

Επειδή όμως βλέπω αλλού να γράφεις ότι θες να μάθεις τις τεχνικές για να μπορείς να τις χρησιμοποιήσεις, θέλω να σου πω για το info dumping και γιατί αυτό –μπορεί να είναι- κακό πράγμα.

*και εδώ, μετά την ανάγνωση των υπόλοιπων σχολίων, αυτολογοκρίνομαι. Ξαναπήγαινε πάνω και διάβασε άλλη μία τα όσα λέει ο Oberon. Καταρχάς δε θα μπορούσα να στα πω καλύτερα, και κατά δεύτερον κάνουνε τις 3 παραγράφους μου να δείχνουνε φτηνές :P*

 

 Άλλο ένα πράγμα που θα μπορούσα να σου πω είναι ότι καλό είναι όταν έχεις σκεφτεί την ιστορία, πριν καθίσεις να τη γράψεις, να σκεφτείς –ή ακόμα και να τα γράψεις με μικρές φρασούλες αν σε βοηθάει- με ποιον τρόπο αυτή η ιστορία θα ειπωθεί. Κάτι σαν μικρό σχεδιάγραμμα στο μυαλό σου, ώστε να ξέρεις τι θα πεις πρώτα και τι μετά. Θα δεις ότι αυτό, κι από μόνο του ουσιαστικά, θα σε βοηθήσει πάρα πολύ να χτίσεις μια δομή που θα σε συμφέρει –ας το πούμε- για να αποκαλύψεις όσα θέλεις και να κρύψεις πίσω τους όσα εσύ τα ξέρεις αλλά εμείς δεν πρέπει απαραίτητα να μάθουμε.

 

Τέλος, τα πώς και πού άμα ρωτάνε τονίζονται (ψείρισμα, αλλά είναι όλα στο ίδιο πνεύμα, επειδή αισθάνομαι ότι το ζήτησες), τα κόμματα χμμ… δεν ξέρω τι να σου πω τώρα ακριβώς για τα κόμματα, αλλά δες τους κανόνες, μάθε τους και μετά (η προσωπική μου άποψη πάντα) βάζε μόνο τα απολύτως απαραίτητα.

 

Το ευχαριστήθηκα πάρα πολύ :)

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
Airbourne

Ουφ! Επιτέλους τελείωσε. Πέρασα πολύ καλά και θα ήθελα να πώ μερικά λόγια εδώ. :)

 

Θα ήθελα να τονίσω ότι την ώρα που έγραφα την παραπάνω ιστορία νόμιζα ότι ήμουν ο Τζέρυ Μπρουκχάιμερ! Οι εικόνες ερχόταν κινηματογραφικά στο μυαλό, προσπάθησα να τις βάλω σε μια σειρά αλλά χάθηκα στις λέξεις, απο εκεί προήλθαν και τα περισσότερα προβλήματα.

Ενώ ήταν να μη γράψω τίποτα, λόγω ότι είχα γράψει ήδη μια ιστορία που ήταν τελικά, εκτός τόπου και τρόμου, σκέφτηκα πως θα ήταν καλή άσκηση να γράψω άλλη μία και με την ευγενική παρότρυνση της Νίενορ το πήρα απόφαση. Μόνο που όταν ξεκίνησα να γράφω παρασύρθηκα τόσο πολύ, που στο τέλος κατάλαβα ότι δεν θα μου έφταναν 3000 λέξεις. Όταν δε, ξεκίνησα το καλόπισμα, καθαρά λόγω βιασύνης και καθόλου εμπειρίας, δημοσίευσα την ιστορία μετά απο περίπου 8 ώρες κάπου στα ξημερώματα, αν θυμάμαι καλά, χωρίς να έχω στην ουσία διορθώσει κάτι απο την ιστορία, με το ανάλογο αποτέλεσμα φυσικά. Όλη η διαδικασία μου άρεσε τόσο πολύ που πάνω στον ενθουσιασμό μου, είπαμε την "είδα" Τζέρυ, ξέχασα να "δέσω το γλυκό". Όλα τα κενά της ιστορίας έκαναν την τρομερή τους εμφάνιση και αυτό που φάνταζε φιλόδοξο, κατέληξε κάτι άκομψο σε σημεία. Ευτυχώς που έχω όλους εσάς και σαν γνήσιοι ευγενείς, λευκοί ιππότες, με φέρατε στον ίσιο δρόμο. Τα σχόλια σας ήταν παραπάνω απο διδακτικά και δεν έχω λόγια να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου σε όλους σας. Ήταν η πρώτη μου συμμετοχή πήρα ήδη το μάθημα που χρειαζόμουν για να εξελίξω την διαδικασία της συγγραφής μου. Κρατάω τα πάντα και συνεχίζω δυνατά.

Σε αυτό το σημείο να προσθέσω ότι το επίπεδο όλων των συμμετοχών και των διοργανωτών ήταν φανταστικό. Θα περιμένω με αγωνία τον επόμενο διαγωνισμό.

Μέχρι τότε.. πάω να τα ψάλω στον Ρόμπ, θα του πω ότι δεν κάνει ούτε για παιδικά πάρτυ… :)
 

  • Like 7
Link to post
Share on other sites
Airbourne

Καλησπέρα φίλοι και φίλες του sff.gr.

Θα ήθελα και εγώ με τη σειρά μου να δώσω δυο λόγια σε κάποια απο τα ερωτήματα που δημιουργήθηκαν με την παρούσα ιστορία καθώς και τις απαραίτητες προσωπικές ευχαριστίες.

Άννα, σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Χαίρομαι που πραγματικά απογειώθηκες με την ιστορία μου.

Ευθυμία, κάθε σχόλιο σου ήταν και ένα νέο πεδίο μάθησης για μένα. Ναι, ήταν πολύ φιλόδοξο. Πιστεύω επίσης ότι στις μέρες μας η πρωτοτυπία είναι είδος προς εξαφάνιση. Στο μυαλό μου είχα την εντύπωση ότι έπρεπε απλά να φτιάξω μια ιστορία με αρχή-μέση-τέλος. Ήταν η πρώτη φορά που το έκανα αυτό. Σίγουρα με τα σχόλια που έλαβα κατάλαβα ότι οι αναγνώστες είναι αναγνώστες και χρειάζονται την απαραίτητη στοργή όταν διαβάζουν οτιδήποτε. Για τα κόμματα που λές, έχεις άλλη μια φορά δίκιο. Δεν δουλεύουν πάντα και πολύ περισσότερο όταν δεν ξέρω να τα δουλέψω. Σε ευχαριστώ για την βοήθεια και για την προθυμία που είχες να απαντήσεις όλες τις ερωτήσεις μου επίσης.

Αντώνη, χαίρομαι που σου άρεσε η ιστορία μου, και εγώ πέρασα καλά με τη δική σου. Εδώ να αναφέρω ότι η μόνη ιστορία επικής φαντασίας που έχω διαβάσει ποτέ είναι ότι έγραψε ο Τόλκιν και μόνο.

Διονύση, εσύ εξτροπιανέ. Τα σχόλια σου είναι πάντα τόσο εύστοχα όσο χρειάζεται για να μου γίνουν έμμονες ιδέες. Σε ευχαριστώ και εσένα για τις συμβουλές που μου έδωσες. Η καλόπιστη κριτική και τα σχόλια είναι πάντα ευπρόσδεκτα ειδικά όταν προέρχονται απο τον δημιουργό της πανούργας όσο και πανίσχυρης Ρουμπαστής.

Άγγελε, σε ευχαριστώ πολύ για το χρόνο που αφιέρωσες στην ιστορία μου και πολύ περισσότερο για τα ευπρόσδεκτα σχόλια που φυσικά μου φάνηκαν πολύ χρήσιμα.

Ναταλία, χάρηκα που διάβασες την ιστορία μου.

Μπάμπη, θα ήθελα να σου πώ ότι είμαι μεγάλος φάν των πάλπ περιοδικών απο το 1987 περίπου. Χάρηκα που διάβασες την ιστορία μου.

Ματίνα, έχεις δίκιο. Η ιστορία θα μπορούσε να γίνει πολύ καλή εάν υπήρχαν όλα αυτά που εσείς συμπληρώσατε. Νομίζω ότι δεν θα μείνει έτσι…χαίρομαι που την διάβασες.

papello, συμφωνώ σε όσα είπες, σε ευχαριστώ που διάβασες την ιστορία μου. Ενημερωτικά η ηλικία μου είναι περίπου όση θα έπρεπε να είναι αν αφαιρέσεις το μισό από την ηλικία του Γκάνταλφ του Γκρίζου και προσθέσεις τα χρόνια του Σμίγκολ.  :p

Γιάννη, έπιασες άμεσα το τρανσφορμέσιον του ήρωα. Πιστεύω γενικά σε θετικές καταλήξεις των ιστοριών, βέβαια δεν είναι και άσχημο να αλλάζει αυτό. Εδώ που τα λέμε, νομίζω ότι λείπει αρκετά το  dead-end. Σε ευχαριστώ για επικοδομητικά σχόλια σου.

Στέλιο, δεν κατάλαβα φίλε τι εννοείς με το τέλος.. "του λείπει βαρύτητα και δεν προκαλεί τον αναμενόμενο αντίκτυπο" ; Βασικά αυτό που κατάλαβα ότι εννοείς είναι ότι δεν σου άρεσε το τέλος όπως ήρθε. Μαντεύω σωστά;

Βάσω, ναι, έτσι είναι, τον στοιχείωσε απο την ηλικία που τον κορόιδεψαν…

Evanescente, δεν με στεναχώρησες καθόλου, το αντίθετο.

Γιώργο σε ευχαριστώ, το δουλεύω ήδη.

Μιχάλη, συμφωνώ, να μη συμφωνήσω; :)

 

Κιάρα, εννοείται ότι ο παιδικός ενθουσιασμός παραμένει ο καλύτερος. Σε ευχαριστώ για τα ουσιώδη σχόλια όπως και όλα τα παιδιά απο πάνω.

Πραγματικά και εγώ εύχομαι στο μέλλον ότι καλύτερο για όλους.


Χρήστος.

  • Like 2
Link to post
Share on other sites

Θα γράψω και εγώ τις σκέψεις μου: Ευχαριστήθηκα την ανάγνωση, τα υπόλοιπα τα είπαν οι παραπάνω. -_-

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 8 years later...
Laced with the dread

Πολυ το διασκεδασα. Λιγο δυσαρεστα αρρυθμο σε σημεια (αν και ισως να υπαρχει και ευχαριστη αρρυθμια στη γραφη). Εκει που λεει  Ήταν ο Λευκός Ιππότης δεν ξεκαθαριζει για καποιον που ειναι στην πρωτη αναγνωση αν εννοει οτι ο λευκος ιππ. ηταν αυτος που σκοτωσε τους γονεις του η αν ο ιδιος ο Ρομπ ηταν ο λευκος ιππ.. Διηγημα πολυ ευρηματικο, ομορφα πληθωρικη φαντασια και εντυπωσιακη πλοκη, βαθμολογια 7.5/10

 

Edited by Laced with the dread
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
  • Upcoming Events

    No upcoming events found
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..