Jump to content
Airbourne

Αναμνήσεις ενός ήλιου που δύει.

Recommended Posts

Airbourne

Όνομα Συγγραφέα: Χρήστος
Είδος: (ονειρικό ημερολόγιο)
Βία; (Όχι)
Σεξ; (Όχι)
Αριθμός Λέξεων: 680
Αυτοτελής; (Ναι) 
Σχόλια: (Από τις αναμνήσεις μιας έποχης, του κυρίου Λό.) Σχολιάστε ελεύθερα...είναι επιθυμητό. 
Αρχείο: (Απο την συλλογή Αναμνήσεις..docx)

 

Η ώρα είχε έρθει και ο πορτοκαλί ήλιος βυθιζόταν στο άπειρο του κενού διαστήματος, καθώς πήγαινε να συναντήσει τους ανθρώπους που υπάρχουν στην άλλη μεριά του κόσμου· προσφέροντας την τελευταία του χλωμή λάμψη επάνω στα χρυσοκόκκινα παρτέρια του μικρού, γεμάτου με λουλούδια κήπου.  Δεν είχαν όμως  περάσει και πολλές ημέρες από τότε που έχασα την αγαπημένη μου. Ναι, πέρασα δύσκολες στιγμές.

 

Σαν  χθες μου φαίνεται που την έβλεπα να μου χαμογελά, την ώρα που έκοβε ένα δροσερό, κόκκινο τριαντάφυλλο στην άκρη του κήπου μας, εκείνη μύριζε εκστασιασμένη το τρυφερό άνθος και το βλέμμα της ήταν συνώνυμο ατέλειωτης ευτυχίας. Μόνο το μεγάλο σύμπαν μπορεί να γνωρίζει πως ένοιωθα εκείνες τις στιγμές. Μέσα μου παλλόταν μια αβάσταχτη αίσθηση χαράς, όπως πάλλονται παράξενοι αστερισμοί στον ζεστό Μαγιάτικο έναστρο ουρανό. Τα μάτια της σπινθήριζαν καθώς με κοιτούσε, την ώρα που οι τελευταίες σκιές, εξαϋλώνονταν καθώς ο ζωοδότης ήλιος έπαιρνε το άρμα του σε άλλες μακρινές και ονειρεμένες πολιτείες. Τα πάντα μέσα μου δονούταν, σε συνδυασμό με την ευτυχία που ζει κανείς όταν όλα είναι ακριβώς όπως θα έπρεπε να είναι. 

 

 Ήταν σούρουπο, ήταν η σκοτεινιά της ημέρας, το έβλεπα καθαρά το φασματικό είδωλο της γυναίκας των ονείρων μου, στεκόταν εκεί απέναντι και μου έγνεψε να πλησιάσω κοντά της, μου έδειχνε την κοιλιά της και ο κήπος γύρω της ζωντάνεψε σαν μαγεμένος. Κάποιος μου είχε πει κάποτε, ότι το σούρουπο είναι το πέρασμα ανάμεσα σε δύο κόσμους. Ποτέ μου δεν είχα καταλάβει τι εννοούσε, μέχρι τώρα.

 

Τα συναισθήματα μέσα μου δημιούργησαν χαράδρες απύθμενης στεναχώριας.  Ήταν τότε που θα ερχόταν ο ήλιος στην οικογένεια μας.  Τότε που από τη χαρά μας κάναμε σχέδια, για το μέλλον  της κόρης μας. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει γιατί στραβώνουν έτσι τα ωραία πράγματα όταν μας συμβαίνουν. Ο ήλιος δεν ήρθε ποτέ στην οικογένειας μας, παρά μόνον, η ανείπωτη θλίψη και ένα απερίγραπτο γιατί;

***

Πάει καιρός πια. Όσο και αν προσπαθούσα δεν μπορούσα να μη το σκέφτομαι. Ένοιωθα μόνος, όχι όμως περισσότερο από όσο πριν. Ναι, είχα πληγωθεί αλλά και είχα ευτυχίσει μαζί της. Είχα απογοητευθεί αλλά και είχα αγαπήσει. Ω! Τι σύγχυση.

Οι μέρες περνούσαν και οι εποχές άλλαζαν, όπως άλλαζαν και τα πρόσωπα που γνώριζα, φίλοι και συγγενείς. Εγώ παραδόξως έμενα στάσιμος. Προσκολλημένος σε μια ιδέα που στα μάτια μου φάνταζε ιδανική. Το πρόβλημα μου ήταν πως ένοιωθα μια μικρή ευχαρίστηση που ήμουν μόνος. Ένοιωθα ένα είδος τιμωρίας μέσα μου γιατί αποκτούσα κάτι απαγορευμένο έτσι, όπως το μικρό παιδί θέλει να βάλει κρυφά το δάχτυλό του, μέσα στο γλυκό της μητέρας του. Πίστευα ότι προστάτευα αυτά που αγαπούσα περισσότερο στη ζωή μου. Ναι , ήταν σύνθετη η σκέψη μου. Η ζωή μου στηριζόταν σε συναισθηματισμούς, ψεύτικους, απατηλούς, σκηνοθετημένους.

Είχα μείνει μόνος, έστω και εξαιτίας του απρόσμενου θανάτου της γυναίκας και της κόρης μου. Τι ένοιωθα πραγματικά μέσα μου;  Ένοιωθα μια πικρία, σίγουρα, γιατί είχα χάσει αυτήν που με έκανε να αισθάνομαι σημαντικός όσο και υπεύθυνος. Ένοιωθα μια θλίψη και απογοήτευση, γιατί τα αληθινά μου συναισθήματα δεν βρήκαν καμία απολύτως ανταπόκριση μέσα στο μυαλό μου και αυτό με είχε τσακίσει ψυχολογικά. Ένοιωθα, όσο χειρότερα μπορούσα και είχα νοιώσει σε όλη μου τη ζωή. Αυτό που ορίζει την μοίρα των ανθρώπων με είχε απορρίψει. Προτίμησε να πάρει κοντά του τα μόνα πρόσωπα που θα αγαπούσα στη ζωή μου και τώρα στέκομαι εδώ μόνος, να αφουγκράζομαι την εσωτερική φωνή μου. Μια φωνή που με παρασέρνει σε δίνες σκοτεινές, σαν ποτάμι χωρίς αρχή και τέλος, χωρίς ψάρια μέσα του, χωρίς ελπίδα, χωρίς ζωή.

 

Το γνώριζα καλά, με όλες αυτές τις απαίσιες σκέψεις  μου, ένοιωθα και κάτι αμυδρό που όσο περνούσε ο καιρός, δυνάμωνε σε ένταση και διάρκεια. Ήταν ευγνωμοσύνη που τα είχα περάσει όλα. Αυτά που με έκαναν να νιώσω άνθρωπος με όλη την σημασία της λέξης. Ναι, ήμουν άνθρωπος πλέον, ολοκληρωμένος. Ήξερα τι σήμαινε να αγαπάς και να μη σε αγαπούν, όχι μονοδιάστατα, όχι περιστασιακά, να αγαπάς με μια ένταση τα πάντα. Να αγκαλιάζεις τον κόσμο γύρω σου και να χαίρεσαι που είσαι ζωντανός και που έστω και για μια στιγμή, μπόρεσες, έζησες και το κατάλαβες. 

Edited by Airbourne

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Είναι μια εξομολόγηση που της λείπει ένα στήριγμα, δηλαδή ένα μεγάλο κείμενο να την φιλοξενήσει. Πιστεύω ότι έτσι, μόνη της, δεν παρουσιάζει ενδιαφέρον, για τον απλό λόγο ότι δεν γνωρίζουμε ποιος είναι ο αφηγητής, δεν μας αφορά το τι νιώθει και τι σκέφτεται, ούτε τι τρομερά πράγματα του έχουν συμβεί. Για να ακουστεί, για να φτάσει η φωνή του, το παράπονό του σ' εμάς, χρειάζεται μια γερή βάση: πλοκή.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Airbourne

Ο κύριος Λο υπάρχει στο Sff. Η ιστορία λέγεται Ονειρόριο. Η αλήθεια είναι ότι δεν το αναφέρω κάπου, Α! Μάλλον το αναφέρω, μέσα στο αρχείο..ναι. Ήταν η πρώτη μου απόπειρα εδώ. Ίσως θα έπρεπε και το κείμενο αυτό να μετακομίσει εκεί..αν μπορεί ένας μόντ, ας το κάνει στο νήμα του Ονειρόριου...

 

Ευχαριστώ για το σχόλιο πάντως :)

 

*Ερώτηση: Πρέπει πάντα να γνωρίζουμε ποιός είναι ο αφηγητής; Νομίζω ότι υπάρχουν και κείμενα που δεν έχουμε ιδέα ποιός μιλάει αλλά αυτός όλο και κάτι λέει...Όσο αφορά το ασύνδετο του συγκεκριμένου στόρι, ο λόγος είναι το ονειρικό του θέματος, το πέρασμα ανάμεσα στους δύο κόσμους, η σκοτεινιά της ημέρας. Φυσικά, όλα αυτά δεν έχουν μπεί στη σωστή σειρά ή απλά δεν έχω καταφέρει να περάσω αυτό που ήθελα στις λέξεις. Μάλλον το δεύτερο. 

Edited by Airbourne

Share this post


Link to post
Share on other sites
Μπόρχες

Ο τίτλος είναι πάρα πολύ καλός και η γλώσσα σου πολύ ωραία. Κατάφερες να με κάνεις να δω αυτό που περιέγραφες. Μού μετέδωσες και το συναίσθημα.

 

Η πλοκή όντως απουσιάζει, αλλά δεν νομίζω ότι σ' ένα κείμενο εσωτερικού μονολόγου είναι απαραίτητη.

 

Γενικά μού αρέσουν αυτού του είδους τα κείμενα με ψυχαναλυτικό και εξομολογητικό περιεχόμενο κι εσύ με το συγκεκριμένο τα κατάφερες αρκετά καλά!

 

Σ' ευχαριστώ πολύ! 

Edited by Μπόρχες
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Loch Moors

Θα συμφωνήσω εν μέρει με την Κασσάνδρα. Το κείμενο θυμίζει σίγουρα το Ονειρόριο που το είχα διαβάσει και μου είχε αρέσει πολύ. Νομίζω ότι εκεί λειτουργούσε πολύ καλύτερα αυτό που υπάρχει και σ' αυτό το κείμενο (πάει καιρός βέβαια και δε το θυμάμαι απόλυτα). Μου είχε αφήσει την αίσθηση ότι αυτή η εξιδανικευμένη αγάπη που εξομολογούνταν ο κ.Λο, με μια πολύ πετυχημένη ονειρική-σουρεάλ γλώσσα, παρέμενε ένα όραμα που τρεμόσβηνε στα όρια φανταστικού και πραγματικού. Απέφευγε η αφήγηση να μας το ανάγει σε τόσο συγκεκριμένο πρόσωπο, κάτι που συμβαίνει στο κείμενο αυτό. Εκεί νομίζω ότι βρισκόταν και η ομορφιά του. Όχι ότι όλα όσα γράφει κανείς πρέπει να ακολουθούν την ίδια πεπατημένη, απλά νομίζω ότι για μένα έτσι δικαιολογείται αυτό που λέει η Κασσάνδρα και που την ίδια "γεύση" είχα κι εγώ μόλις το διάβασα (και μιας και το συνέδεσες κι εσύ με το Ονειρόριο). 

 

Ο τίτλος είναι εξαιρετικά ωραίος και ο τρόπος που διάλεξες (λέξεις, φράσεις κλπ.) επίσης πολύ καλός... Νομίζω ότι θα μπορούσες να τα κάνεις ακόμα πιο δυνατά αυτά τα δύο: να μη ξεφύγεις καθόλου απ' τη στιγμή της δύσης. Να μη βάλεις αστεράκια στη μέση του κειμένου (που αναπόφευκτα σηματοδοτούν κάποιο κενό) και, μιλώντας για αναμνήσεις, να τις κάνεις όλες να στρέφονται γύρω απ' αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή. Εξάλλου  ο τίτλος αυτό μας υπόσχεται και το κείμενο είναι σχετικά σύντομο, μπορεί να γίνει συμπύκνωση του χρόνου.

 

Κοιτώντας το πιο γενικά πάντως είναι μια πολύ όμορφη και συγκινητική εξωτερίκευση συναισθημάτων με την ιδιαίτερη προσωπική σου σφραγίδα μέσα, κι αυτό μόνο καλό μπορεί να είναι. Είσαι πολύ παραγωγικός σε κείμενα και μπράβο! Μακάρι να συνεχιστεί έτσι:)

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

 

*Ερώτηση: Πρέπει πάντα να γνωρίζουμε ποιός είναι ο αφηγητής; Νομίζω ότι υπάρχουν και κείμενα που δεν έχουμε ιδέα ποιός μιλάει αλλά αυτός όλο και κάτι λέει...

 

Σε ένα κείμενο που βασίζεται στα συναισθήματα (που θέλεις να προκαλέσεις στον αναγνώστη), δεν βοηθάει καθόλου αυτός ο τρόπος που το έκανες εδώ. Το να ακούω μία άγνωστη φωνή να μου λέει πόσο άσχημα νιώθει χωρίς να ξέρω γιατί, ε κάπου με χάνει, κατάλαβες; Θα τον ένιωθα πολύ καλύτερα αν με άφηνες να καταλάβω μόνη μου πόσο δυστυχισμένος είναι, ενώ παρακολουθούσα τα γεγονότα από πρώτο χέρι. Ίσως τότε, σε ένα διάλειμμα, να μπορούσες να τον βάλεις να τα λέει αυτά σε κάποιον (ή να γράφει ένα γράμμα), και τότε θα είχε νόημα.

Συνήθως (τώρα, έτσι θυμάμαι, δεν παίρνω και όρκο) τα κείμενα εσωτερικού μονολόγου είναι πιο ψυχρά, δεν βασίζονται στα συναισθήματα, και γι' αυτό λειτουργούν.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Airbourne

Θα μου επιτρέψεις να έχω μια διαφορετική άποψη πάνω σε αυτό που λές. Η άγνωστη φωνή λέει ξεκάθαρα γιατί νιώθει άσχημα, στις πρώτες γραμμές της ιστορίας. 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Και βέβαια "θα σου επιτρέψω",  :p  κουβέντα κάνουμε*, και μάλιστα για δικό σου κείμενο.

 

* αλλά δεν τη συνεχίζω γιατί είναι μεγάλη.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Airbourne

Άννα, μερικές φορές ο γραπτός λόγος δεν είναι δυνατό να αποδώσει σωστά αυτά που λέμε. Όπως πχ. Χρειά, ένταση, ρυθμός ακόμη και ο τρόπος που κάποιος μιλάει. Αν και υπάρχει τρόπος να το κάνει κάποιος που γνωρίζει να χειρίζεται άψογα τον γραπτό λόγο. Εγώ δεν έχω φτάσει σίγουρα σε αυτό το σημείο. Εκτιμώ αφάνταστα τα σχόλια σου, όπως τα σχόλια όλων των παιδιών εδώ, γι' αυτό και γράφω και δημοσιεύω ότι γράφω, εδώ, για τα σχόλια, που είναι τιμή για εμένα να αφιερώνει κάποιος τον προσωπικό του χρόνο για κάτι τέτοιο. Για παράδειγμα, όταν έγραψα το τελευταίο σχόλιο μου, το έγραψα βιαστικά και το άφησα μισό. Θα ήθελα να σου γράψω περισσότερα αλλά δεν μπορούσα. Μπορώ όμως τώρα.

 

Ξέρεις, το σκέφτηκα αρκετά αυτό που έγραψες. Ότι δηλαδή τα κείμενα εσωτερικού μονολόγου είναι πιο ψυχρά. Η δική μου πρόθεση όσον αφορά τη συγκεκριμένη ιστορία, ήταν να προκαλέσει, σίγουρα, βάζοντας τον ήρωα σε μια κατάσταση που δύσκολα θα μπορούσε να βρεθεί κάποιος. Το λάθος μου είναι ότι η ιστορία μοιάζει ασύνδετη, γιατί υπάρχει ένα υπόβαθρο στις προηγούμενες ιστορίες όπως το Ονειρόριο. Ως προς αυτό, ναί έχεις απόλυτο δίκαιο. Κάποια στιγμή θα ολοκληρώσω τον κύκλο των ιστοριών με τον Κύριο Λο, τότε θα είναι ίσως πιο εύκολο για κάποιον να βγάλει ένα συμπέρασμα για το τί συμβαίνει.

 

Σε γενικές γραμμές, οι ιστορίες που αφορούν το ημερολόγιο του Κυρίου Λο είναι κατά κανόνα ψυχικές διαθέσεις. Ο κύριος Λο, θρηνούσε, κάτι μέσα του αρχικά ράγισε και έπειτα έσπασε και αναδημιουργήθηκε. Το αποτέλεσμα της αναδημιουργίας βρίσκονται στην ιστορία Ονειρόριο. Το ράγισμα βρίσκεται στην ιστορία "Προσευχή Στον Θεό της αγάπης" και το σπάσιμο στις "Αναμνήσεις ενός Ήλιου που δύει". Το ημερολόγιο του Κυρίου Λο είναι μια προσπάθεια κατάδυσης στα ενδόψυχα ενός ανθρώπου, μέσω των απόλυτων εννοιών του θανάτου, της αγάπης και της ζωής. «Ένας χορός αιωνιότητας», όπως αναφέρω στο Ονειρόριο. 

 

Ελπίζω να μη σε κούρασα πολύ. Εννοείται ότι είμαι ευγνώμων σε όσους αφιερώνουν και το ελάχιστο σε κάτι που απλά υπάρχει σε ένα μέρος του διαδικτύου. Νομίζω ότι ο σχολιασμός μιας ιστορίας είναι ίσως σημαντικότερος από την ίδια την ιστορία, εννοώ ότι της δίνει νόημα και λειτουργικότητα και σαφώς φανερώνει τα αδύνατα αλλά και γιατί όχι και τα καλά στοιχεία. Εδώ είμαστε λοιπόν... 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..