Jump to content
Mr. R.Carter

Το Φως Μέσα μου - Κωνσταντίνος Κέλλης

Recommended Posts

Μάρβιν ΑΑΠ

καλέ, κρατήστε καμιά καριόκα και για όσους αργοπορήσουν! : ))

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Να φέρουμε και ντομάτες για τους ομιλητές; :tomatoes: :devil2:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Count Baltar

Καριό... πώς είπατε; Καριό... τι;

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mr. R.Carter

d304806.jpg   

 

Καριο - ΚΑ ...

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Naroualis

Κώστα, λυπάμαι που δεν τα κατάφερα. Το μεν πνεύμα πρόθυμο, η δε σαρξ κουρέλι και απαιτητική. Εύχομαι να πήγαν όλα καλά. :)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Μάρβιν ΑΑΠ

ναι! ήταν πολύ ωραία χτες! καλοτάξιδο αυτό και ούριος άνεμος για τα επόμενα! : ))

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienor

Ντίνο, το φως μέσα σου, εχτές το βράδυ, κατάφερε να ζεστάνει καμιά 50αριά άτομα στην παγωνιά :)

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

Ναι, ήταν πολύ ωραία και ειδικά η ατμόσφαιρα που ήταν πολύ ζεστή και "δική μας". Άψογη η φιλοξενία του οίκου Μπατσιούλα, ενώ πρέπει να πω ότι οι προσεκτικοί παρατήρησαν πως τα αμυγδαλωτά μάτια και το τούτο του συγγραφέα προσέλκυσαν μια ενδιαφέρουσα και εμφανίσιμη ανομοιογενή ομάδα κοινού που δεν εμφανίζεται σε άλλες ανάλογες εκδηλώσεις. Ξεκινήσαμε κάπως αργά (ας όψεται η τρελή κίνηση) αλλά είχαμε ζεσταθεί για τα καλά.

Ο Σταμάτης Λαδικός είχε υποστεί τις παρενέργειες (της νέας τεχνολογίας) της τηλεμεταφοράς του από τη Γαλλία. Είχε φτάσει ως Βάσω Χρήστου, και το ωραίο ήταν ότι τα έλεγε ως Βάσω Χρήστου.

Άρχισα με λίγα spoiler που (όπως έμαθα αργότερα) μάλλον θορύβησαν μερικούς, μέχρι να σιγουρευτούν ότι δεν ήταν πραγματικά. Θέλοντας να ξέρει ο κόσμος με τι έχει να κάνει, φρόντισα να ξεμπροστιάσω τον συγγραφέα σχετικά με το σπλάττερ, τον τρόμο και τη βία. Μετά συνέχισα θάβοντας τον όσο πιο μεθοδικά μπορούσα, χωρίς να καταλαβαίνω όμως, ότι με όσο ζήλο κι αν προσπαθούσα, αρκετοί τα εκλάμβαναν ως κομπλιμέντα. Άκουσα μέχρι και ισχυρισμούς ότι είπα καλά λόγια για το βιβλίο, ενώ διατύπωσα ξεκάθαρα τη γνώμη ότι είναι "για το τζάκι" και ξεκαθάρισα εμπεριστατωμένα ότι δεν το συστήνω ούτε στους "φυσιολογικούς" αναγνώστες, ούτε στους φανατικούς τρομολάγνους. Το κοινό όμως δεν έλεγε να καταλάβει. Μάλιστα καλοντυμένη κορασίς της πρώτης σειράς συγκινήθηκε και κόντεψε, κατά δική της δήλωση, να ανοίξει τις βρύσες. Άβυσσος.

Μετά ο συγγραφέας διάβασε ένα μικρό απόσπασμα από το "Τάλιθα Κούμι", απλώς και μόνο για να με δικαιώσει σε όλα όσα είχα πει -όπως κι αν τα δει κανείς. Ήταν πολύ άνετος για το ξύλο που είχε φάει -του το αναγνωρίζω αυτό- και παρέμεινε έτσι και στις ερωτήσεις που του έγιναν από τη Βάσω Tiessa, η οποία ήταν η ευγενική χειρουργός με το γνωστό "μ'-αρέσει-τόσο-που-περνάω-καλά" χαμόγελο. Τον έκοβε κομμάτι-κομμάτι, χωρίς να παραλείπει κάθε λίγο να ζητάει τη βοήθεια του μοβόρου κοινού που ανταποκρίθηκε με την προθυμία όχλου σε λιθοβολισμό.

Αλλά αυτός ο τύπος... Αυτός ο τύπος που έχει γράψει "Το Φως μέσα μου" έχει τον αψόφηγγο. Παρέμεινε άνετος κι ωραίος, υποκύπτοντας μόνο στον πειρασμό μιας ντρίμπλας στην τελευταία και πιο δύσκολη ερώτηση.

 

Κάπου τριάντα(!) άτομα πήραν μέρος στο μυτίγκιο που ακολούθησε, με ελάχιστες -απολύτως δικαιολογημένες- απώλειες λόγω του τσουχτερού κρύου. Καθίσαμε έξω ("οι μουρλοί!") σε μαγαζί της Πανόρμου με μόνο μία σόμπα αλλά πολλά κέφια. Στις μία που την κάναμε, ο σκληρός πυρήνας έμεινε να φυλάττει αλκοολικές Θερμοπύλες.

 

Πολύ ωραία βραδιά, ναι. Να είχα γίνει κατανοητός κιόλας... :-)

 

 

  • Like 7

Share this post


Link to post
Share on other sites
Oceanborn

Περάσαμε Υ-ΠΕ-ΡΟ-ΧΑ! 

 

Ντίνο μου συγχαρητήρια και από εδώ. Το βιβλίο ήδη το ξεκίνησα :) Κάθε επιτυχία εύχομαι! 

 

Μιχάλη εγώ σε κατάλαβα! (Δε νομίζω να σε παρηγορεί πολύ αυτό) και Βάσω μου έχω να πω ότι οι ερωτήσεις ήταν πολύ εύστοχες αλλά δεν τον φέρατε σε αρκετά δύσκολη θέση... Τέλος πάντων, γιορτές έρχονται... Επίσης να πω χάρηκα πολύ που ξαναείδα πολλά γνωστά πρόσωπα, δεν περίμενα να με θυμάστε (!) μετά από τόσον καιρό απουσίας. 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
RObiN-HoOD
No facebook uploads please!!!
 

 

ΥΓ. Το humor μου είναι σαν τον καιρό, κρύο! Deal with it! :lol:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Adicto

Έγω τώρα τι να πω γ@μτ τη δουλειά μου;! Ντίνο μου, κάθε επιτυχία εύχομαι (και είμαι σίγουρος γι' αυτή, το βιβλίο σπέρνει)! Και απ'ότι μαθαίνω η παρουσίαση του Μμαν άφησε εποχή, οπότε 2 φορές γ@μτ τη δουλειά μου... 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Πολύ-πολύ αργοπορημένα, αλλά δεν φταίω εγώ -ήταν εκείνη η τηλεμεταφορά που με έκανε Σταμάτη-adicto και τούμπαλιν :)- να πω κι εγώ πόσο όμορφη και ζεστή ήταν η εκδήλωση και πόσο ωραία εξελίχθηκε η βραδιά. 

Αλλά πάλι, τι να λέμε; Με τόσο ωραίο βιβλίο, θα ήταν περίεργο να γίνει διαφορετικά.

 

Χαρά μου και τιμή μου που βρέθηκα στο πάνελ και έκανα τη δημοσιογράφο για λίγα λεπτά στον Ντίνο που απαντούσε άνετα και αβίαστα σε όσα ερωτήθηκε.

Χαρά μου που έβλεπα τόσο κόσμο απέναντι να κρατάει το βιβλίο ενός καλού φίλου στα χέρια του.

Ακόμα μεγαλύτερη χαρά που κρατάω το αντίτυπο με την αφιέρωσή του στα δικά μου χέρια.

Καλοτάξιδο, Ντίνο!

 

Θα επανέλθω όταν θα ξαναδιαβάσω όσα κείμενα ήξερα και να γνωριστώ με όσα δεν ήξερα.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Raven

Άργησα λίγο, αλλά θέλω κι εγώ να πω ότι η παρούσιαση ήταν καταπληκτική, όπως είναι άλλωστε και το βιβλίο!
Πραγματικά, δεν μπορούσα να το αφήσω κάτω! Όλες οι ιστορίες ήταν πολύ καλές!

 

Αγαπημένες μου:
Το φως μέσα μου (φυσικά): Ήταν όντως σαν να έβγαινε ένα φως από αυτή την ιστορία. Οι εικόνες της ήταν τόσο όμορφες!
Lights Out: Η πιο τρομαχτική κατά τη γνώμη μου. Για λίγη ώρα καθόμουν και κοίταζα έξω απ' το παράθυρο να δω αν θα γίνει κάτι :p
Ο Γέρος των Κοράκων: Που τη θυμόμουν τώρα, ακόμα και πέντε χρόνια μετά από τότε που την πρωτοδιάβασα.
Για την Ελίζα: Επειδή απλά ΜΙΣΩ τις κούκλες!
Φτυάρι: Το διάβασα βράδυ και μετά έβλεπα όλο σκυλιά στον ύπνο μου.
Η Ψυχή του Φιλ Ο 'Ντόνοβαν: Είχε τόση πλάκα! :)
Περπατάει ανάμεσα στα δέντρα: Απίστευτες εικόνες! Και τώρα δεν υπάρχει περίπτωση να πάω ποτέ σε ψυχολόγο! ΠΟΤΕ! :p
Τάλιθα Κούμι: Γιατί δεν θα μπορούσα με τίποτα να προβλέψω το τέλος.
 

... Μήπως είπα λίγο πολλές τελικά; Μήπως μου άρεσε όλο το βιβλίο; :mf_bookread:

  • Like 8

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

Μια χαρακτηριστική σειρά φωτογραφιών (της Raven από πάνω) που δίνει μια καλή ιδέα του πώς πήγε η παρουσίαση:

 

post-1396-0-08505700-1387262131.jpg

Στάδιο 1: Ο συγγραφέας συνειδητοποιεί την κατάσταση και γέρνει απελπισμένος προς τον ώμο της Tiessa.

 

post-1396-0-05839100-1387262235.jpg

Στάδιο 2: OMG! Κάθε αξιοπρεπής παρουσίαση πρέπει να περιλαμβάνει τουλάχιστον ένα γεμάτο palmface.

 

post-1396-0-97348300-1387262343.jpg

Στάδιο 3: Ο συγγραφέας διασκεδάζει τα άκρα του πάνελ (και το κοινό) στην προσπάθειά του να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα.

 

post-1396-0-84380100-1387262424.jpg

Στάδιο 4: Η Βάσω Tiessa αφήνει τα προσχήματα και ξεσπάει. Προσέξτε την πρόοδο του "μα-τι-χάλια-που-περνάω" προσώπου της στη σειρά των φωτογραφιών. 

 

Αααυτά.

  • Like 6

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Σε όλες τις φωτογραφίες χαιρέκακο ύφος ομιλητή :devil2: +απελπισμένο Ντίνου :wtf: +ευτυχισμένο Βάσως ^_^ .

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
aScannerDarkly

Χτες τελείωσα κι εγώ το "Φως μέσα μου".

 

Ο συνολικός απολογισμός είναι -προφανώς- θετικότατος. Ένα βιβλίο που ανήκει κατά μεγάλο ποσοστό στον τρόμο, με πινελιές από άλλα είδη,από έναν άνθρωπο που ξέρει τόσο το είδος, όσο και το πώς να γράφει γενικότερα. Τα 13 διηγήματα κυμαίνονται από πολύ μικρά («Ο κόλπος των ναυαγίων») έως νοβελέτες («Lights out», «Με τα μάτια ανοιχτά»). Ο Ντίνος δείχνει ότι γνωρίζει πολύ καλά τη σύντομη φόρμα, και οι ιστορίες έχουν γενικά σωστό ρυθμό και εξέλιξη της πλοκής, με το στοιχείο του τρόμου να εντάσσεται ομαλότατα στις ιστορίες. Το γράψιμο είναι καλό (είπαμε, είναι ένας άνθρωπος που ξέρει πώς να γράφει, γι' αυτό δεν υπάρχει καμία αμφιβολία) και δημιουργεί πολύ ωραία ατμόσφαιρα, δεν κουράζει, ενώ όπου οι χαρακτήρες χρειάζονται μια παραπάνω εμβάθυνση («Η ψυχή του Φιλ Ο' Ντόνοβαν, Τάλιθα κούμι»), ο συγγραφέας παίρνει εξαιρετικό βαθμό (επειδή μιλάμε για τρόμο, υπάρχουν πάντα και ιστορίες όπου ο χαρακτήρας δεν παίζει και πολύ μεγάλο ρόλο, οπότε οι λιγότερο ανεπτυγμένοι χαρακτήρες δεν αποτελούν σε καμία περίπτωση πρόβλημα).

 

Τα κύρια παράπονά μου είναι δύο:

 

Υπάρχουν αρκετούτσικα λάθη στο βιβλίο, τόσο λάθη που απλώς ξέφυγαν από τις διορθώσεις (πχ, υπάρχει κάπου ένα «έχει πέρασε» ή κάτι ανάλογο), όσο και κάποια γραμματικά, στίξης και λανθασμένης χρήσης λέξεων. Κι επειδή ακριβώς πρόκειται για βιβλίο αξιώσεων, τα λάθη αυτά ενοχλούν. Να σημειώσω επίσης ότι εμφανίζονται σποραδικά κάποιες λέξεις που είναι αρκετά λόγιες σε σχέση με το υπόλοιπο ύφος, που προσωπικά με έκαναν αρκετές φορές να σκαλώσω.

 

Επίσης, κατά τη γνώμη μου τουλάχιστον, το βιβλίο πέφτει πολύ μετά την έβδομη ιστορία. Φαντάζομαι ότι ο Ντίνος δεν ήθελε να αφήσει έξω κάποια διηγήματα, και καλά έκανε εφόσον τα πιστεύει, αλλά ίσως η σειρά εμφάνισης θα μπορούσε να τα μοιράσει καλύτερα.

 

Τα διηγήματα που ξεχώρισα είναι:

 

«Το φτυάρι», που ενώ έχει μια πολύ απλή ιδέα και υπόθεση, η σκονισμένη του ατμόσφαιρα και η αίσθηση εγκλωβισμού που δημιουργεί το κάνουν το ένα από τα δύο αγαπημένα μου μέσα στο βιβλίο. Για την ακρίβεια, πρόκειται για ένα από τα καλύτερα ελληνικά sffh διηγήματα που έχω διαβάσει.

 

«Τάλθα κούμι», το δεύτερο αγαπημένο μου. Μια εξαιρετική ιστορία teenage angst (κάποιος πιο κυνικός θα το ονόμαζε «τι κάνει ο άνθρωπος για να πηδήξει», αλλά δεν είναι έτσι), με δύο εξαιρετικούς βασικούς χαρακτήρες, με διαφορά τους πιο πλήρεις και πιο ενδιαφέροντες του βιβλίου και την, κατά τη γνώμη μου, πιο φρικιαστική κατάληξη απ' όλα - έστω κι αν το συγκεκριμένο διήγημα δε φιλοδοξεί να είναι το πιο τρομακτικό. Εξαιρετικό το κομμάτι όπου η Σιβόν θυμάται την αυτοκτονία της αδελφής της, μοναδική μου ένσταση είναι ότι βρίσκω τα κομμάτια της αφήγησης μέσω του Γουίλιαμ μάλλον περιττά.

 

«Θέλω να δω». Απλό, γλυκό και με τραγικό φινάλε. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;

 

«Η ψυχή του Φιλ Ο' Ντόνοβαν». Εντάξει, όχι ακριβώς του γούστου μου, αλλά αυτό που κάνει το κάνει απολύτως πετυχημένα, και ο Φιλ είναι πολύ πειστικός χαραμοφάης.

 

«Lights out». ΟΚ, ομολογώ ότι βρίσκω τον αγγλικό τίτλο αδικαιολόγητο. Θα μπορούσε εύκολα να λέγεται, πχ, «Φώτα σβηστά». Κατά τα άλλα, όντως η πιο τρόμου από τις ιστορίες τρόμου, με τρομερή την ιδέα του δωματίου.

 

Πρώτο εκδοτικό βήμα λοιπόν επιτυχημένο. Ένα βιβλίο που στέκεται με αξιώσεις στα ράφια και διαβάζεται με ευχαρίστηση. Δεν είναι «καλό για ελληνικό», είναι ένα καλό βιβλίο. Περιμένω ακόμα περισσότερα στο επόμενο βήμα.

  • Like 8

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

«Τάλθα κούμι», το δεύτερο αγαπημένο μου. Μια εξαιρετική ιστορία teenage angst (κάποιος πιο κυνικός θα το ονόμαζε «τι κάνει ο άνθρωπος για να πηδήξει»,

Μήπως παρακολουθείς το skype μου;

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Count Baltar

 

«Τάλθα κούμι», το δεύτερο αγαπημένο μου. Μια εξαιρετική ιστορία teenage angst (κάποιος πιο κυνικός θα το ονόμαζε «τι κάνει ο άνθρωπος για να πηδήξει»,

Μήπως παρακολουθείς το skype μου;

 

Πάω στοίχημα ότι καμιά 20αριά άτομα που διαβάζουν το βιβλίο και θέλουν να γράψουν κριτική βλαστημήσανε ξανά και ξανά που πρόλαβε και έκλεψε την ατάκα ο Σκάνερ.

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

 

 

«Τάλθα κούμι», το δεύτερο αγαπημένο μου. Μια εξαιρετική ιστορία teenage angst (κάποιος πιο κυνικός θα το ονόμαζε «τι κάνει ο άνθρωπος για να πηδήξει»,

Μήπως παρακολουθείς το skype μου;

 

Πάω στοίχημα ότι καμιά 20αριά άτομα που διαβάζουν το βιβλίο και θέλουν να γράψουν κριτική βλαστημήσανε ξανά και ξανά που πρόλαβε και έκλεψε την ατάκα ο Σκάνερ.

 

2010 κόμη μου... 2010...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Καλά ήταν στις παρουσιάσεις -φάνηκε, ε; :).

Αλλά... φωτογραφίες, αστειάκια, γελάκια τέλος! Κάποια στιγμή έπρεπε να διαβαστεί και το βιβλίο. :mf_bookread:

Ολόκληρο το βιβλίο, από την αρχή μέχρι το τέλος, κανονικό, τυπωμένο, όπως του έπρεπε.

Και διαβάστηκε. Πολύ εύκολα. Όπως και πολύ εύκολα θα μπει μέσα στα αγαπημένα μου βιβλία για το 2013.

 

Δεν θα μιλήσω για τις υποθέσεις των ιστοριών, επειδή δεν θέλω να κάνω (πολλά) spoilers.

Θα πω ωστόσο μερικά πράγματα για τις πιο αγαπημένες μου ιστορίες:

-- Ο Γέρος των Κοράκων. Με τρόμαξε δυο φορές τέτοιες μέρες, πέντε χρόνια πριν, όταν έτρεχε ο διαγωνισμός με θέμα "Η Τελευταία Νύχτα". Παρόλο που δεν πίστευα ότι θα μπορούσε να με τρομάξει και τρίτη, ποίησα άριστα που το άφησα για να το διαβάσω μέρα. (Εξακολουθεί να είναι τρομακτικό).

-- Το Φτυάρι. Όποιος δεν το έχει διαβάσει, δεν ξέρει τι πάει να πει Κόλαση.

-- Lights Out. Εφιαλτικό, ασφυκτικό, σκοτεινό - και φωτεινό ταυτόχρονα. Οι δυο όψεις στο φως και στο σκοτάδι.

-- Για την Ελίζα. Επειδή όταν το καλοσκεφτεί κανείς, είναι απίστευτα τρομακτικό. Ο Ντίνος εκμεταλλεύεται στο έπακρον την ιδέα του μέσα στο παγερό, κλειστοφοβικό περιβάλλον του απομονωμένου σπιτιού.

-- Τάλιθα Κούμι. Επειδή το φανταστικό και το πραγματικό σμίγουν τόσο τρομακτικά στο τέλος της διαδρομής.

-- Θέλω να δω. (Because)

 

Και, φυσικά, η μικρή νουβελίτσα που δίνει το όνομά της στη συλλογή: -- Το Φως μέσα μου. Για όλη την ατμόσφαιρα. Γι' αυτό που πλέκεται σιγά-σιγά στις σελίδες και δεν καταλαβαίνεις τι είναι, δεν ξέρεις τι να περιμένεις, αλλά ξέρεις ότι πρέπει να περιμένεις κάτι συγκλονιστικό. Στο μαρτυράει κάθε λέξη, κάθε φωτοσκίαση, κάθε τρίξιμο του παλιού μηχανισμού του φάρου. Κι όταν τελικά το φως βγαίνει από μέσα του, αυτό που φωτίζει φέρνει γνήσιες ανατριχίλες. Και μόνο για την αξέχαστη τελική σκηνή του, αυτή η ιστορία αξίζει να βρίσκεται σε ένα βιβλίο. (Και τι χαρά! Βρίσκεται!)

 

Ποια ιστορία με φρίκαρε περισσότερο; Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, ειδικά επειδή κάπου αναφέρεται ότι είχε πλάκα, Η Ψυχή του Φιλ Ο'Ντόνοβαν ήταν ένα διήγημα που με τάραξε. Ίσως επειδή ό,τι και να κάνω, δυσκολεύομαι ακόμα να απαλλαγώ από τους παιδικούς φόβους ότι κάποιος θεός παραμονεύει και καταμετράει τις αμαρτίες μου και ασχολείται με την ψυχή μου.

 

Κάθε ιστορία είχε το στυλ της, καθεμιά είχε και την πρωτοτυπία της. Θα μείνω σε ένα ακόμα σημείο που μου έκανε εντύπωση.

 

 

Προς το τέλος της ιστορίας Με τα μάτια ανοιχτά, ονειρεύτηκα φωτιά υπάρχει η εντυπωσιακή στον χειρισμό των εικόνων περιγραφή του βομβαρδισμού της Δρέσδης. Ένα γεγονός που ξέρουμε από την ιστορία πόσο φρικτό ήταν, το βλέπουμε (έστω και περιορισμένα) να ξετυλίγεται με μια γλώσσα ποιητική, να ξεκινάει μ' ένα πελώριο χρυσάνθεμο φωτιάς. Φρίκη σε ένα πανέμορφο πακέτο.

 

 

Θεωρώ ότι κάτι τέτοιο χρειάζεται πραγματική μαεστρία για να το καταφέρει κανείς. Ε, και ο συγγραφέας το κατάφερε. :hi:

 

 

 

  • Like 7

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

  • Upcoming Events

    No upcoming events found
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..