Jump to content

2. Ο Έντι Τζόουνς σώζει τον Φριτ Φρίτφροου από σίγουρο ύπνο..


Recommended Posts

MadnJim

Όνομα Συγγραφέα: MADnJIM
Είδος: Eπιστημονική φαντασία (funny)
Βία; Όχι
Σεξ; Όχι
Αριθμός Λέξεων: Περίπου 6960
Αυτοτελής; Ναι, αν και ανήκει κι αυτή στη σειρά ιστοριών μου με τις περιπέτειες του Έντι Τζόουνς διαβάζεται άνετα και μόνη της.
Σχόλια: Ελπίζω να διασκεδάσετε και να γελάσετε.. :)

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ο ΕΝΤΙ ΤΖΟΟΥΝΣ ΣΩΖΕΙ ΤΟΝ ΦΡΙΤ ΦΡΙΤΦΡΟΟΥ ΑΠΟ ΣΙΓΟΥΡΟ ΥΠΝΟ..
    

          Επικρατούσε ησυχία σ' αυτή τη σχετικά έρημη περιοχή κοντά στο Νεφέλωμα του Νολαϊφχίερ. Βαθύ σκοτάδι και απομόνωση. Οι λίγοι πλανήτες του Νεφελώματος ήταν πιο ξεροί κι από την μεγάλη έρημο του πλανήτη Ολσάντ στο σύμπλεγμα των Ονλιρόκς. Στη Συνομοσπονδία των Πέντε Γαλαξιών όλοι ήξεραν πως δεν υπήρχε κανείς λόγος να ταξιδέψουν τόσο μακρυά από το Γαλαξία, τίποτα απολύτως δεν άξιζε τον κόπο και τα καύσιμα να φτάσουν μέχρι εκεί, στην άκρη σχεδόν του Γνωστού Σύμπαντος.
          Ξαφνικά ένας δυνατός ήχος θα ακουγόταν αν υπήρχε κάποιο είδος ατμόσφαιρας, και στο σκοτάδι του κενού εμφανίστηκε μια μικρή φωτεινή τρύπα που άνοιξε και έκλεισε σχεδόν αμέσως. Υπήρξε όσο χρειαζόταν για να περάσει το Λάκυ, το μονοθέσιο διαστρικό σκάφος του Έντι Τζόουνς. Βγήκε από την τρύπα με ταχύτητα διπλάσια του φωτός και πήγαινε κατευθείαν πάνω σ' έναν παγωμένο αστεροειδή. Τελευταία στιγμή έκανε έναν ελιγμό προς τ' αριστερά και τον απέφυγε, και δευτερόλεπτα μετά ακινητοποιήθηκε λίγο πριν εγκλωβιστεί στην ισχυρή βαρύτητα ενός Κόκκινου Γίγαντα που πολλά εκατομμύρια χρόνια πριν ήταν ένας φωτεινός ήλιος γεμάτος ενέργεια και ζωή.
          Ο Έντι κοίταξε από το φινιστρίνι στα πλάγια του σκάφους του ψάχνοντας με αγωνία κάποιο σημάδι από τους διώκτες του, αλλά δεν είδε τίποτα περισσότερο από βαθύ σκοτάδι και μερικούς νεκρούς πλανήτες. Έλυσε τη ζώνη του και αναστέναξε βαθιά σκουπίζοντας τον ιδρώτα από το μέτωπό του. Οι Κιλφορφάν τον είχαν εντοπίσει στα υπερσόναρ τους μόλις είχε ξεμυτίσει από τους Δορυφόρους του Ολύμπου 2, και κλείδωσαν αμέσως πάνω του πιστεύοντας ότι είχε καταφέρει να βρει τον μυθικό πλανήτη Χουερισίτ, που οι θρύλοι λένε ότι είναι ολόκληρος από κάρβουνο, κάτι εξαιρετικά σπάνιο και πολύτιμο από τότε που η Γη έχασε την ατμόσφαιρά της κατά τον Μεγάλο Πόλεμο και εξαφανίστηκαν και τα τελευταία δέντρα και στους Πέντε Γαλαξίες. Ευτυχώς που μπόρεσε να κερδίσει λίγη απόσταση μπερδεύοντάς τους μέσα στον Δακτύλιο του πλανήτη Ντέιντζερ Β', και πρόλαβε τελικά να ενεργοποιήσει την Έξοδο ώστε να τους ξεφύγει οριστικά.
          Το πρόβλημα με την Έξοδο ήταν ότι κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει που θα σε βγάλει. Οι κατασκευαστές της μικρής αυτής μηχανής δεν πρόλαβαν να τελειοποιήσουν αυτό το κομμάτι της, γιατί όταν την δοκίμασαν για πρώτη φορά βγήκαν στις απέραντες αφιλόξενες στέπες του Νιου Γκόμπι, δίπλα ακριβώς από το μοναδικό πλάσμα που τον κατοικούσε. Δεν ήταν πάντα το μοναδικό, παλιότερα υπήρχε μια ολόκληρη φυλή από αυτά τα πλάσματα εκεί που ήταν οι μοναδικοί κάτοικοι, αλλά ήταν σαρκοβόρα, και μη έχοντας άλλο είδος για να τραφούν στράφηκαν το ένα στο άλλο, μέχρι που έμεινε μόνο ένα. Ακριβώς επειδή έγινε πλέον το μοναδικό πλάσμα του πλανήτη, η πείνα του σιγά σιγά έγινε τεράστια, τόσο που τελικά άρχισε να τρέφεται με το ατροφικό γρασίδι που κάλυπτε τις απέραντες εκτάσεις. Όταν ξαφνικά υλοποιήθηκαν δίπλα του οι τρεις επιστήμονες θεώρησε ότι ήταν δώρο από τον Μεγάλο Τζέρυ, και χάρηκε πολύ. Τους έφαγε πριν καταφέρουν να του εξηγήσουν πως είναι περαστικοί και δεν είχαν καμία απολύτως πρόθεση να το ενοχλήσουν ενώ έπαιρνε τον υπνάκο του. Έτσι η Έξοδος έμεινε μισοτελειωμένη, και μόνο ένας πραγματικός τυχοδιώκτης σαν τον Έντι θα την αγόραζε τελικά. Και μερικοί ακόμα από τον Κένταυρο Άλφα, αλλά αυτοί την ήθελαν μόνο για συλλεκτικούς λόγους. Ο Έντι την πήρε επειδή του φάνηκε καταπληκτική σαν ιδέα, και φαντάστηκε ότι μπορεί κάποτε να του φανεί χρήσιμη. Εξάλλου κόστιζε μόνο 3 σκραπς, και η πωλήτρια ήταν από τον Θριτίτς, αυτό του ήταν υπεραρκετό για να την αγοράσει.
          Και να που τώρα τον έσωσε από βέβαιο χαμό, αν τον έπιαναν οι Κιλφορφάν θα είχε πραγματικά μεγάλο πρόβλημα να λύσει. Κυριολεκτικά, γιατί οι Κιλφορφάν, που το κανονικό τους όνομα στη γλώσσα τους δεν μπορεί να το προφέρει κανείς σ' ολόκληρο το Γνωστό Σύμπαν συμπεριλαμβανομένου και των ίδιων, έτσι υιοθέτησαν το παρατσούκλι που τους έδωσαν οι πρώτοι εξερευνητές, ένα ταιριαστό ομολογουμένως παρατσούκλι μιας και η αγαπημένη τους διασκέδαση ήταν να σκοτώνουν οτιδήποτε ήταν ζωντανό και δεν ανήκε στο είδος τους, εκτός από πασίγνωστοι και διαβόητοι πειρατές είναι και μαθηματικές διάνοιες, και αυτός ακριβώς είναι κι ο τρόπος τους να βασανίζουν και να εξοντώνουν τους αιχμαλώτους τους. Τους βάζουν απανωτά μαθηματικά προβλήματα, και μέχρι σήμερα κανείς δεν είναι γνωστός να τους έχει γλυτώσει. Αργά ή γρήγορα όλοι παραδίδονται εξαντλημένοι ψυχικά και σωματικά στη γλυκιά λύτρωση της λήθης, πολλοί μάλιστα παρακαλάνε κλαίγοντας να τους λυπηθούν και να τους σκοτώσουν μια ώρα αρχύτερα, ιδιαίτερα όταν περνάνε στους λογαριθμικούς άξονες. Οι περισσότεροι τα παρατάνε πολύ νωρίτερα, στα ανυσματικά υψιπίπεδα, αν και υπάρχουν φήμες για κάποιον που έφτασε μέχρι και τους υποκλασματικούς δεκάριθμους πριν σκάσει το κεφάλι του μ' ένα εντυπωσιακό παφ, προς μεγάλη ευχαρίστηση των πειρατών.
          Ο Έντι σηκώθηκε από την πολυθρόνα του και τεντώθηκε. Έκανε αριστερά και δεξιά το κεφάλι του απολαμβάνοντας τα ανακουφιστικά κρακ από το σβέρκο του, και έξυσε αφηρημένα τον πισινό του. Μετά αναρωτήθηκε που να είναι. Κοίταξε τη μικρή οθόνη στο ταμπλό του σκάφους, αλλά δεν αναγνώριζε τίποτα από τις αναρίθμητες κουκίδες που έδειχνε. Ξανακάθισε και άνοιξε ένα φορητό ψυγείο που έκρυβε πίσω από τους χάρτες, έβγαλε μια συνθε-μπύρα και την ήπιε προσπαθώντας ακόμα να βρει κάποιο στοιχείο που θα του έδινε μια ιδέα για το που βρίσκεται. Τελικά μετά από λίγη ώρα περισυλλογής και αφού άδειασε το μικρό αλουμινένιο κουτάκι, αποφάσισε να συμβουλευτεί τον υπολογιστή του σκάφους του.
“Αϊόου..” είπε σιγανά.
          Τίποτα. Το περίμενε αυτό. Του κράταγε μούτρα από τότε που τον παράκουσε και μπλέξανε σ' εκείνη τη βροχή μετεωριτών λίγο έξω από το Γαλαξία που τους έσπασε την κεραία και έχανε τη συνέχεια του Αρχαίοι Υπολογιστές, μια σειρά ντοκιμαντέρ που παρακολουθούσε φανατικά.
“Αϊόου ξέρω ότι μ' ακούς..” επέμεινε ο Έντι καρτερικά.
“Δεν σου μιλάω Έντι..” του απάντησε ο υπολογιστής με την ρομποτική φωνή του.
          Ο Έντι έκλεισε τα μάτια του και μέτρησε αργά μέχρι το δέκα, ένα κόλπο για να διατηρεί τη ψυχραιμία του που του είχε μάθει ένας ψυχίατρος στον Σοχότ όταν τον είχανε κλείσει σ' ένα ίδρυμα εκεί μετά που είχε επιστρέψει από εκείνο το τρελό Σαββατοκύριακο, όπου μεθυσμένος είχε ορμήσει στον Κυβερνήτη επειδή νόμισε πως ήπιε όλη τη συνθε-μπύρα. Στην πραγματικότητα δεν είχαν καθόλου μπύρα στον Σοχότ, αλλά αυτό δεν το είπε κανείς στον Έντι τότε, παρά το έμαθε πολύ αργότερα όταν δεμένος πισθάγκωνα τον κλείδωναν στο λευκό κελί του στο ψυχιατρικό ίδρυμα.
“Αϊόου έχουμε πρόβλημα, άσε τους εγωισμούς..” ξαναείπε όσο πιο υπομονετικά μπορούσε.
“Το ξέρω Έντι, μας έμπλεξες πάλι..” απάντησε ο υπολογιστής.
“Δεν είχα άλλη επιλογή Αϊόου, αν δεν μπαίναμε στην Έξοδο την είχαμε βαμένη..”
“Εσύ Έντι, όχι εγώ! Εγώ δεν έχω πρόβλημα με τα μαθηματικά των Κιλφορφάν..”
          Ο Έντι σηκώθηκε όρθιος και κόλλησε το πρόσωπό του στο ηχείο στο τοίχωμα του σκάφους εκνευρισμένος. Δεν τον άντεχε αυτόν τον υπολογιστή, φρόντιζε πάντα να του σπάει τα νεύρα για το παραμικρό, αλλά αυτός έφταιγε που τον αναβάθμισε στο τελευταίο σέρβις και του ανέβασε την συναισθηματική του νοημοσύνη δέκα παραπάνω επίπεδα από τις εργοστασιακές ρυθμίσεις.
“Αϊόου πού βρισκόμαστε;..” ρώτησε αργά, σχεδόν συλλαβιστά, με μια ανεπαίσθητη απειλή να αιωρείται στη φωνή του.
“Δεν σου λέω Έντι..”
          Κοπάνησε δυνατά τη γροθιά του δίπλα από το ηχείο στο μεταλλικό τοίχωμα, και το μετάνιωσε αμέσως νιώθοντας τον πόνο να ξεχύνεται στο μπράτσο του και να καρφώνεται στο κέντρο του μυαλού του.
“Γαμώ το Αϊόου, κόψε τις βλακείες και πες μου που στο διάολο είμαστε πριν σε αποσυνδέσω από το Λάκυ..” ξέσπασε φωνάζοντας δυνατά.
“Θα σου δώσω ένα κλου Έντι, είμαστε κάπου που δεν θες να είμαστε..”
          Ο Έντι ξανακάθησε αποκαμωμένος. Έβαλε το κεφάλι του στα χέρια του και ξανάρχισε να μετράει μέσα του αργά για να ηρεμήσει.
“Αϊόου πες μου σε παρακαλώ..” μουρμούρισε χωρίς να σηκώσει το κεφάλι του.
“Αν μου ζητήσεις συγνώμη Έντι..” απάντησε απαθέστατα ο υπολογιστής.
“Σου ζητάω συγνώμη Αϊόου, στο εξής θα ακολουθώ τις οδηγίες σου κατά γράμμα..”
“Αλήθεια Έντι;..”
“Στο υπόσχομαι Αϊόου, αλήθεια..”
          Στη μικρή οθόνη οι διάσπαρτες κουκίδες εξαφανίστηκαν και αριθμοί άρχισαν να αναβοσβήνουν καθώς ο Αϊόου υπολόγιζε τη θέση τους. Λίγα δευτερόλεπτα μετά καταστάλαξε και από το ηχείο ακούστηκε ένας σιγανός ξερόβηχας.
“Εμ, το βρήκα Έντι..” είπε σιγανά.
“Ωραία, που είμαστε;..”
“Δεν θα σου αρέσει Έντι..”
“Δεν πειράζει Αϊόου, πες μου σε παρακαλώ..”
“Οκέυ Έντι, μην πεις όμως ότι δεν σε προειδοποίησα..”
“Αργείς επικίνδυνα Αϊόου..”
“Είμαστε στο Νεφέλωμα του Νολαϊφχίερ, στα όρια του Γνωστού Σύμπαντος..”
          Ο Έντι το σκέφτηκε για λίγο μέχρι που αποφάσισε ότι δεν του έλεγε τίποτα η πληροφορία που του έδωσε ο Αϊόου.
“Ωραία, βάλε πορεία για το Γαλαξία και πάμε να φύγουμε από δω..” είπε τελικά.
“Δεν γίνεται Έντι..”
“Γιατί;..”
“Δεν θα μας φτάσουν τα καύσιμα..”
“Πήγαινέ μας τότε στον κοντινότερο σταθμό..”
“Ο κοντινότερος σταθμός Έντι είναι τετρακόσιες χιλιάδες εκατομμυριόμετρα από δω..”
          Ο Έντι έμεινε αμίλητος προσπαθώντας να επεξεργαστεί τις νέες πληροφορίες. Ήταν σίγουρος πως είχε φουλάρει τις δεξαμενές του Λάκυ με βαρίλιο πριν φύγει από τον Σοχότ, τον διαστημικό σταθμό στον Ήλιο. Χωρίς ιδιαίτερο ενθουσιασμό ξαναρώτησε τον υπολογιστή του.
“Αϊόου, γιατί δεν έχουμε καύσιμα;..”
“Γιατί Έντι χρησιμοποίησες την Έξοδο..” απάντησε αμέσως αυτός.
“Μα η Έξοδος δεν χρησιμοποιεί καύσιμα..”
“Σε γελάσανε Έντι..”
“Τι λες;..”
“Λέω πως η τρίστηθη πωλήτρια από τον Θριτίτς σε δούλεψε Έντι για να αγοράσεις τη μηχανή..”
          Ένα ρομποτικό μονότονο γέλιο ακούστηκε από το ηχείο. Ο Έντι ξανάπιασε το κεφάλι του, που τώρα είχε αρχίσει να τον πονάει μετά από την προσπάθεια να συζητήσει με τον Αϊόου.
“Τι επιλογές έχουμε Αϊόου;..” τον ρώτησε τελικά.
“Θες την αλήθεια Έντι; Οι βιομετρήσεις σου δείχνουν ότι ίσως δεν είσαι σε θέση να..”
“Τέλειωνε Αϊόου..” τον διέκοψε ανυπόμονα.
“Οκέυ Έντι, οκέυ. Καμία..”
“Τι καμία;..”
“Καμία, ούτε μία, καθόλου, νάδα, κα-μί-α..”
“Καμία επιλογή;..”
“Εμ, ναι, για τις επιλογές δε με ρώτησες;..”
“Και τι θα κάνουμε τώρα;..”
“...”
“Λέγε Αϊόου, τι θα κάνουμε τώρα;..”
          Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ακούστηκε ένα σιγανό μπλιπ από τη μικρή οθόνη του ταμπλό. Ο Αϊόου τη γύρισε αμέσως στο ραντάρ, και ένα μικρό κόκκινο φωτάκι αναβόσβηνε αχνά στην άκρη του.
“Τι είναι αυτό;..” ρώτησε ο Έντι απορημένος.
“Αυτό Έντι είναι μάλλον κάποιος φάρος ανάγκης..”
“Από τι;..”
“Που θες να ξέρω Έντι, υπολογιστής είμαι όχι μάγος!!..”
          Κάθισε ίσια στην πολυθρόνα του αγνοώντας το σχόλιο του υπολογιστή του και έδεσε τη ζώνη του. Πάτησε το διακόπτη που του έδινε το χειρισμό του Λάκυ και έβαλε μπρος τις τετραπλές τουρμπίνες του σκάφους.
“Τι κάνεις Έντι;..” ακούστηκε ο Αϊόου να ρωτάει επιφυλακτικά.
“Πάω να δω τι είναι..” μούγκρισε ο Έντι και τράβηξε με δύναμη το μοχλό του γκαζιού.
          Το σκάφος τινάχτηκε αμέσως προς τα μπρος και ανέπτυξε ταχύτητα ικανή να ξεπεράσει το φως σε απευθείας κόντρα. Ο Έντι έκανε μερικές διορθώσεις στην πορεία τους μέχρι που το αχνό φωτάκι στο ραντάρ ήταν ίσια μπροστά τους. Τότε έπιασε με τα δυο χέρια το τιμόνι του Λάκυ και με σφιγμένα τα δόντια κοίταξε έξω από το διάφανο παρμπρίζ του σκάφους τα άστρα να μετατρέπονται λόγω της ταχύτητας από κουκίδες στο σκοτάδι σε γραμμές στο σκοτάδι.
“Έντι δεν νομίζω ότι είναι καλή ιδέα αυτό που κάνεις..” είπε ο Αϊόου δυνατά για να ακουστεί πάνω από τις μηχανές του Λάκυ.
“Δε σε ρώτησα..” μούγκρισε ο Έντι.
“Υποσχέθηκες όμως να με ακούς Έντι..”
“Έχεις καμιά καλύτερη ιδέα;..'
“...”
“Ακριβώς! Βγάλε το σκασμό τώρα κι άσε με να δω πως θα μας γλυτώσω πάλι..”
          Το κατακόκκινο φωτάκι έγινε πιο φωτεινό όσο πλησίαζαν, και τα μπλιπ ακουγόταν όλο και συχνότερα, σημάδι ότι έφταναν όλο και πιο κοντά. Ξαφνικά ο Έντι πάτησε τα φρένα του Λάκυ μέχρι που ακινητοποιήθηκαν εντελώς. Από το παρμπρίζ του έβλεπε ευθεία μπροστά του την πηγή των μπλιπ. Κι αυτό που έβλεπε έφερε ένα χαμόγελο στο πρόσωπό του από εκείνα που αν τα έβλεπε ο ψυχίατρος πίσω στον Σοχότ δεν θα του έδινε ποτέ εξιτήριο, όσα σκραπς κι αν του έδινε για να τον πείσει.
          Ένα αρχαίο μεταγωγικό των πρώτων αιώνων της Συνομοσπονδίας αιωρούνταν ακίνητο στο κενό. Κι ο φάρος ανάγκης εξέπεμπε ακριβώς από αυτό το σημείο.

 

 

          Δεν είχε μείνει σχεδόν κανένας ζωντανός στο μεταγωγικό της Συνομοσπονδίας για να κλείσει τις σειρήνες του συναγερμού. Οι διάδρομοι του μεγάλου σκάφους αντηχούσαν απ' άκρη σ' άκρη το στριγκό σφύριγμα, μέχρι που έπεσαν οι μπαταρίες και σταμάτησαν από μόνες τους.
Ο μόνος επιζών ήταν ο Φριτ Φρίτφροου, ο σχεδόν άνθρωπος αν εξαιρέσει κανείς τα τέσσερα δάχτυλα στα χέρια του, σιτιστής από την Αφροδίτη. Όταν ο αστεροειδής χτύπησε το εξωτερικό περίβλημα του μεταγωγικού και δημιούργησε το ρήγμα που άφησε χωρίς οξυγόνο τους εφτακόσιους επιβάτες, ο κυβερνήτης ενεργοποίησε αμέσως τους κρυοθαλάμους. Δεν πρόλαβε κανείς όμως να τους χρησιμοποιήσει γιατί όλο το πλήρωμα προσπαθούσε ευσυνείδητα να βοηθήσει τους επιβάτες. Όλοι εκτός από τον Φριτ, που μόλις άκουσε την ειδοποίηση στο ιντερκόμ παράτησε τον Τροφοπαρασκευαστή να βράζει μια Ποσειδώνια χορτόσουπα με μυρωδικά από τον Άρη και το Σύμπλεγμα του Άγκρο565, και έτρεξε να πάρει τη θέση του στις καμπίνες ύπνου. Όταν όλοι πέθαιναν από ασφυξία στο σκάφος, ο Φριτ κοιμόταν παγωμένος του καλού καιρού. Ο κυβερνήτης με τις τελευταίες του δυνάμεις έθεσε σε λειτουργία τον φάρο ανάγκης, και έβαλε τον αυτόματο πιλότο σε πορεία για τη Γη. Και θα φτάνανε, τουλάχιστον δυο τρεις αιώνες πριν, αλλά μια μαύρη τρύπα γεννήθηκε τυχαία στην τροχιά του μεταγωγικού, που το τράβηξε με την απέραντη βαρύτητά της και το ξέβρασε στο αχανές και εντελώς έρημο Νεφέλωμα του Νολαϊφχίερ.
          Το λάθος του Φριτ, που του έσωσε όμως τη ζωή τελικά, ήταν ότι δεν έβαλε ξυπνητήρι. Δεν σκέφτηκε πάνω στον πανικό του να ρυθμίσει τον χρόνο που θα παρέμενε παγωμένος, και ενώ οι αιώνες περνούσαν αυτός συνέχιζε να κοιμάται ήσυχος. Έτσι δεν έμαθε ποτέ για τον Μεγάλο Πόλεμο που διέλυσε την ατμόσφαιρα της Γης και την έκανε έναν ακόμα ξερό και ακατοίκητο πλανήτη του Γαλαξία, ούτε ότι οι ελάχιστοι εναπομείναντες άνθρωποι βρήκαν καταφύγιο στον Διαστημικό Σταθμό Σοχότ του Ήλιου. Όπως δεν έμαθε ότι η γενέτειρά του η Αφροδίτη εξαϋλώθηκε από τους υπερπυραύλους της Αυτοκρατορίας των Φις που έμαθαν ότι εκεί ήταν το κεντρικό στρατηγείο της Συνομοσπονδίας και άρχισαν να ρίχνουν ότι είχαν και δεν είχαν μέχρι που μόνο ένα θολό κοκκινωπό νέφος πλανητικής σκόνης έμεινε να θυμίζει τον Κόκκινο πλανήτη. Αυτός και ο Αμφρομβίνους, ο μπαρτέντερ στο καταγώγι των υποδιαδρόμων του Σοχότ που το όνομά του ήταν Μαρτ Βέρτικ αλλά του κόλλησαν το Αμφρομβίνους ακριβώς επειδή ήταν από την Αφροδίτη, ήταν οι μόνοι Αφροδίτιοι που είχανε μείνει ζωντανοί, αν και ο Αμφρομβίνους που δεν ήξερε ότι υπήρχε κάπου ξεχασμένος ο Φριτ περηφανευόταν συχνά στις Θριτιτσιανές του σερβιτόρες ότι είναι ο τελευταίος του είδους του για να κερδίσει λίγη παραπάνω εύνοια στο κρεβάτι τους ως είδος προς εξαφάνιση.
          Όλα αυτά όμως θα άλλαζαν τώρα που ο Έντι Τζόουνς ανακάλυψε το μεταγωγικό χάρη στο φάρο του που αναβόσβηνε το σήμα του ακούραστα μέσα στους αιώνες.

 

 

          Το Λάκυ ακινητοποιήθηκε λίγα χιλιόμετρα από το αρχαίο ερείπιο. Ο Αϊόου μελέτησε τις ενδείξεις του, κοίταξε τις μετρήσεις του, έκανε τους υπολογισμούς του, και έμεινε ήσυχος περιμένοντας να δει τι θα κάνει ο Έντι.
          Ο Έντι απλά το κοίταξε για λίγο αφηρημένος και άφησε τον Αϊόου να σκεφτεί και να προτείνει την επόμενη κίνησή τους.
          Αφού πέρασε αρκετή ώρα χωρίς κανείς από τους δυο να μιλήσει ο Αϊόου ξερόβηξε σιγανά από το ηχείο του.
“Έντι..” είπε.
“Ναι..” απάντησε ο Έντι.
“Τι σκέφτεσαι;..”
          Ο Έντι γύρισε στην οθόνη του ταμπλό και την κοίταξε απορημένα.
“Τι εννοείς τι σκέφτομαι Αϊόου;..”
“Εννοώ τι σκέφτεσαι Έντι..”
“Εσύ τι σκέφτεσαι;..”
“Σκέφτομαι πως δε μπορεί, κάτι θα σκέφτεσαι..”
“Χμ, ενδιαφέρον..”
“Τι είναι το ενδιαφέρον;..”
“Το ίδιο σκεφτόμουν κι εγώ..”
          Ο Αϊόου παραιτήθηκε αποκαμωμένος. Αντίθετα ο Έντι έλυσε τη ζώνη του και σηκώθηκε όρθιος. Κόλλησε το πρόσωπό του στο παρμπρίζ του Λάκυ και κοίταξε προσεκτικά το μεταγωγικό απέναντί τους για αρκετή ώρα.
“Αϊόου..” είπε κάποια στιγμή σκεφτικός.
“Ναι Έντι..” άναψε πάλι ο υπολογιστής.
“Αυτό είναι ένα μεταγωγικό κλάσης Βήτα της Συνομοσπονδίας, σωστά;..”
“Όχι Έντι, είναι ένα μεταγωγικό κλάσης Άλφα της Συνομοσπονδίας για ταξίδια εντός των ορίων των Πέντε Γαλαξιών. Τα κλάσης Βήτα ήταν το επόμενο μοντέλο, σχεδιασμένο για ταξίδια έξω από τους Πέντε Γαλαξίες...”
“Καλά, καλά, έστω..”
          Κάθισε ξανά και έξυσε το σαγόνι του συνοφρυωμένος.
“Αν σκέφτεσαι να του πάρουμε τα καύσιμα Έντι, να σου θυμίσω ότι τα μεταγωγικά κλάσης Άλφα χρησιμοποιούσαν Ραδιοακτίλιο και όχι Βαρίλιο που χρειαζόμαστε εμείς..” είπε ο Αϊόου μαντεύοντας τη σκέψη του.
          Και μάντεψε σωστά, γιατί ο Έντι βλαστήμησε δυνατά και χτύπησε την παλάμη του στο μπράτσο της πολυθρόνας.
“Γαμώ το Αϊόου, πάντα καταλαβαίνεις τι σκέφτομαι..” βρυχήθηκε.
“Σε ξέρω καλά Έντι, γι' αυτό..”
“Το πρόβλημά μας πάντως παραμένει, τι θα κάνουμε για καύσιμα..”
          Από το ηχείο ακούστηκε ένας ήχος που θύμιζε αναστεναγμό.
“Έντι, στο σχολείο δεν πρόσεχες τίποτα, ε;..” είπε μισοειρωνικά.
“...”
“Το Βαρίλιο Έντι..” συνέχισε ο Αϊόου, “.. είναι παράγωγο του Ραδιοακτίλιου..”
          Ο Έντι κούνησε το κεφάλι του σαν να τον άκουγε, ενώ στην πραγματικότητα σκεφτόταν την Άννι, τη γήινη συμμαθήτριά του με το μεγάλο για την ηλικία της στήθος, που όλοι στην τάξη του τον ζηλεύανε γιατί μόνο αυτόν άφηνε να της το αγγίζει όταν παίζανε κρυφτό στις αλάνες του Σοχότ.
“Το μόνο που χρειαζόμαστε Έντι είναι ένας λειτουργικός Τροφοπαρασκευαστής και μερικές ταμπλέτες για την δυσκοίλια, εκείνες με τη μέντα κατά προτίμηση..”
“Μέντα; Γιατί μέντα Αϊόου, κάνει κάποια συγκεκριμένη αντίδραση;..” επέστρεψε απότομα ο Έντι από την ονειροπόλησή του.
“Έντι με παρακολουθείς;..”
“Φυσικά Αϊόου, γιατί;..”
          Άλλος ένας αναστεναγμός ακούστηκε από το ηχείο του υπολογιστή.
“Τις ταμπλέτες για τη δυσκοίλια Έντι θα τις χρειαστείς εσύ, γιατί είμαι σίγουρος πως θα θες να δοκιμάσεις τον Τροφοπαρασκευαστή, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι θα ξέρεις πως να τον χειριστείς. Τις μέντες απλώς για να έχεις δροσερή αναπνοή..”
“Χμ..”
“Έντι συγκεντρώσου. Έχουμε μια πιθανότητα να καταφέρουμε να ξεφύγουμε από τη δύσκολη θέση που μας έβαλες..”
“...”
“Γιατί δεν μου κάνει εντύπωση! Τελοσπάντων, αν υπάρχουν ακόμα Ράβδοι Ραδιοακτιλίων στο μεταγωγικό μπροστά μας Έντι, θα είναι σχετικά εύκολο να το τήξεις και να αποστάξεις αρκετό Βαρίλιο ώστε να επιστρέψουμε στο Γνωστό Σύμπαν..”
“Αυτό σκεφτόμουν κι εγώ..” είπε ο Έντι χωρίς να έχει καταλάβει το παραμικρό.
“Ωραία, αφού λοιπόν συμφωνούμε τι θα κάνουμε τώρα Έντι;..”
“Ε;..”
“Ααααααα, μα τον Μεγάλο Τζέρυ, Έντι!!!! Θα πάμε κοντά και θα μπεις στο μεταγωγικό..” ξέσπασε ο Αϊόου αγανακτισμένος.
“Το' ξερα αυτό! Λες να έχει καθόλου Βαρίλιο στις δεξαμενές του;..”
          Ο Αϊόου έσβησε για λίγο επειδή ένιωθε τα κυκλώματά του να υπερφορτώνονται επικίνδυνα.
“Αϊόου;..” είπε ο Έντι μόλις είδε τη μικρή οθόνη να σκοτεινιάζει. “Αϊόου μ'ακούς; ΑΪΟΟΥ;..”
          Πάτησε  στην τύχη μερικούς διακόπτες που ευτυχώς υπήρχαν στο συγκεκριμένο σημείο για να φαίνεται πιο γεμάτο το ταμπλό, ενώ στην πραγματικότητα δεν χρησίμευαν πουθενά. Ο Αϊόου όμως όπως πάντα ανησύχησε μήπως πατήσει και κανέναν λειτουργικό κατά λάθος και ξανάναψε ξεφυσώντας ακριβώς πριν ο Έντι πατήσει τον διακόπτη ανάγκης που εκτινάσσει το κάθισμα, αν και από το ηχείο αυτό που ακούστηκε έμοιαζε περισσότερο με σφύριγμα τσαγιέρας.
“Εδώ είμαι Έντι, ηρέμησε..” είπε συγκαταβατικά όπως μιλάει κάποιος σε ένα μικρό παιδί.
“Αϊόου δεν είναι ώρα για χαλάρωση, καλό είναι να αρχίσεις να σκέφτεσαι κι εσύ κάποιον τρόπο να σωθούμε, εντάξει;..”
“Ναι Έντι, με συγχωρείς Έντι, θα το έχω υπ' όψην μου Έντι..”
“Ωραία. Άκου τώρα τι σκέφτηκα. Θα πάμε το Λάκυ κοντά στο ερείπιο, και θα μπω μέσα. Θα κοιτάξω μήπως και βρω Βαρίλιο στις δεξαμενές του, αν είμαστε τυχεροί θα έχει αρκετό για να γυρίσουμε στο Γνωστό Σύμπαν..”
          Αν είχε κεφάλι ο Αϊόου σίγουρα τώρα θα είχε έναν ξεγυρισμένο πονοκέφαλο! Αποφάσισε να πάει με τα νερά του, κι όταν θα ήταν η κατάλληλη στιγμή θα τον καθοδηγούσε ώστε να ψάξει για Ραδιοακτίλιο και ότι άλλο χρειαζόταν για την απόσταξη.
“Εντάξυ Έντι, συμφωνώ, καλή η ιδέα σου, ξεκινάμε;..” είπε όσο πιο ήρεμα μπορούσε με τη ρομποτική φωνή του.
“Φύγαμε..”
          Έδεσε τη ζώνη του και έβαλε πάλι μπρος τις τουρμπίνες του Λάκυ, αλλά αυτή τη φορά δεν γκάζωσε όπως πριν. Σιγά σιγά οδήγησε το μονοθέσιο σκάφος του μέχρι να έρθει παράλληλα με μια από τις πλαϊνές μπουκαπόρτες του μεταγωγικού. Εκεί το έσβησε και το ακινητοποίησε.
Σηκώθηκε και φόρεσε τη στολή του για έξοδο στο διάστημα. Όταν ήταν έτοιμος πάτησε τον διακόπτη που ανοίγει το κόκπιτ του Λάκυ και βγήκε στο κενό. Οι μικροί ενσωματωμένοι προωθητήρες του άναψαν αυτόματα, και ο Αϊόου τον οδήγησε με ασφάλεια μέχρι το εξωτερικό πάνελ ελέγχου της μπουκαπόρτας του μεγάλου αρχαίου σκάφους.
          Δευτερόλεπτα αργότερα η σκουριασμένη μεταλλική πόρτα άνοιγε, και ο Έντι γλίστραγε στο εσωτερικό του μεταγωγικού, μην ξέροντας ακόμη ότι σε λίγο θα γνώριζε τον δεύτερο τελευταίο Αφροδίτιο επιζώντα σε όλο το Σύμπαν, τον Φριτ Φρίτφροου τον Τετραδάκτυλο.

 

 

          Ο υπολογιστής του μεταγωγικού άναψε μετά από πολλούς αιώνες αδράνειας επειδή οι αισθητήρες του έπιασαν κίνηση στην μπουκαπόρτα Νο 3. Του πήρε λίγα δευτερόλεπτα, αλλά κατάφερε να ενεργοποιήσει τη γεννήτρια εκτάκτου ανάγκης και να δώσει ενέργεια στη γέφυρα του σκάφους. Αμέσως διάφορες οθόνες φωτίστηκαν και μια σειρά από μπλιπ έδειξαν ότι τα περισσότερα συστήματα ήταν σε λειτουργία ξανά.
          Σκάναρε ολόκληρο το σκάφος για ενδείξεις ζωής. Βρήκε δύο, μία στην αίθουσα κρυοΰπνου και μία να περιφέρεται στους εξωτερικούς διαδρόμους κοντά στην κουζίνα. Δοκίμασε να συνδεθεί με τυχόν επικοινωνίες και ανακάλυψε πως κάποιος άλλος υπολογιστής έδινε οδηγίες στην μορφή ζωής που κινούνταν. Έβαλε κατευθείαν το ραντάρ να ψάξει τριγύρω, και πολύ γρήγορα αντιλήφθηκε πως υπάρχει ένα μικρό διαστρικό σκάφος αγκυροβολημένο έξω ακριβώς από τη μπουκαπόρτα που πρωτοενεργοποιήθηκαν οι αισθητήρες κίνησης. Συμπέρανε πως ήταν το σκάφος της μορφής ζωής που περιφερόταν στους διαδρόμους του.
          Ακολουθώντας το πρωτόκολλο ασφαλείας έκλεισε προληπτικά τα περισσότερα συστήματα μέχρι να μελετήσει καλύτερα την κατάσταση για να αποφασίσει τις κινήσεις που έπρεπε να κάνει. Ένας μικρός και σχετικά ασήμαντος πυκνωτής που είχε αποσυντεθεί στο πέρασμα των αιώνων προκάλεσε ένα μικρό βραχυκύκλωμα, που με τη σειρά του έκανε  μια υπερφόρτωση σ' ένα από τα κυκλώματα της κεντρικής μονάδας που έλιωσε το καλώδιο τροφοδοσίας, κόβοντας απότομα την παροχή ενέργειας και δημιούργησε μια δυσλειτουργία του κεντρικού επεξεργαστή που έκλεισε, με αποτέλεσμα να σβήσει ξανά κι ο υπολογιστής. Έτσι το αρχαίο μεταγωγικό αφού λειτούργησε μετά από τόσους αιώνες για πέντε ολόκληρα λεπτά, βυθίστηκε για ακόμη μια φορά στη λήθη. Μόνο που τώρα ήταν πιο γενική η αδρανοποίηση του σκάφους, και συμπεριέλαβε και τους κρυοθαλάμους. Οι κάψουλες ύπνου απενεργοποιήθηκαν και άνοιξαν σφυρίζοντας, και γέμισαν ατμούς όλη την αίθουσα κρυοΰπνου. Κανονικά, αν το σκάφος λειτουργούσε σωστά, έπρεπε να μπουν σε λειτουργία οι επαναφορείς, αλλά επειδή τα πάντα ήταν πλέον σβηστά δεν δούλεψαν, και ο Φριτ, ο μόνος που είχε χρησιμοποιήσει την κάψουλά του, έμεινε να ξεπαγώσει και να ξυπνήσει ολομόναχος.

 

 

          Ο Έντι εντυπωσιάστηκε μόλις πάτησε το πόδι του μέσα στο αρχαίο μεταγωγικό. Κοίταζε γύρω του σαν παιδάκι στο μουσείο Διαστημικής Ιστορίας στο Ζήτα του Κενταύρου, στον Τρίτο Γαλαξία. Όχι ότι είχε πάει ποτέ του ο ίδιος εκεί, ή σε οποιοδήποτε άλλο μουσείο αν εξαιρέσει κανείς εκείνο το παράπηγμα στον Γκάρμπατζ 3 που διαφήμιζε ότι ήταν μουσείο διαστρικών σκαφών από πριν τον Μεγάλο Πόλεμο, αλλά στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια μάντρα με παλιοσίδερα και απομεινάρια μαχητικών που ο ιδιοκτήτης της, ένας πολυκέφαλος Γκαρμπατζιανός, είχε σκεφτεί να την παρουσιάσει ως μουσείο μήπως και βγάλει κανένα σκραπ παραπάνω. Έστριψε στον πρώτο διάδρομο που βρήκε και τον ακολούθησε μέχρι που έφτασε σε μια διαστάυρωση. Εκεί στάθηκε και το σκέφτηκε για λίγο πριν καλέσει τον Αϊόου για βοήθεια.
“Αϊόου μ' ακούς;..” ρώτησε στο μικρόφωνό του.
“Σ' ακούω Έντι..” ακούστηκε η ρομποτική φωνή του υπολογιστή του μέσα στην κάσκα του.
“Σκάναρε το σκάφος και δώσ' μου κατεύθυνση..”
“Ότι πεις Έντι, περίμενε..”
“...”
“Έντι οι δεξαμενές καυσίμων είναι στην άλλη πλευρά του σκάφους, κοντά στην ουρά. Θα σε καθοδηγώ, αλλά θα πρέπει να με ακούς προσεκτικά γιατί τα σχέδια του μεταγωγικού το δείχνουν σαν πραγματικό λαβύρινθο..”
“Οκέυ, ελήφθη, θα ακούω προσεκτικά. Προς τα που να πάω τώρα;..”
“Στρίψε αριστερά στον δεύτερο διάδρομο και μετά ευθεία μέχρι την επόμενη διασταύρωση...”
“Έγινε, έφυγα..”
          Έστριψε αριστερά όπως του είπε ο Αϊόου και στον δεύτερο διάδρομο πήγε ευθεία μέχρι που βρήκε μια ανοιχτή πόρτα κι αμέσως μετά την διασταύρωση.
“Έφτασα Αϊόου, τώρα;..” είπε ξανά στο μικρόφωνό του.
“Πήγαινε ευθεία, στα πενήντα μέτρα θα βρεις την κουζίνα στα δεξιά σου, θα την περάσεις, και σε άλλα είκοσι μέτρα θα συναντήσεις τις σκάλες για τα κάτω επίπεδα. Θέλω να κατεβείς δύο επίπεδα Έντι, κατάλαβες;..”
“Ευθεία, κουζίνα, σκάλες, δυο πατώματα κάτω. Ευκολάκι. Έφυγα..”
          Στην κουζίνα μπερδεύτηκε και αντί να την περάσει μπήκε μέσα, την διέσχισε, και βγήκε από την άλλη πλευρά. Βρήκε τις σκάλες, μόνο που δεν ήταν αυτές που οδηγούσαν στον τομέα των δεξαμενών καυσίμων και στο μηχανοστάσιο, αλλά αυτές που οδηγούσαν στους κοιτώνες και στους κρυοθαλάμους. Κατέβηκε δύο επίπεδα και αφού ζορίστηκε λίγο να ανοίξει την κολλημενη από την απραξία πόρτα μπήκε στον διάδρομο έξω από τους κοιτώνες.
“Ωραία, είμαι εδώ Αϊόου, τώρα;..”
“Μπροστά σου είναι η αίθουσα ελέγχου του μηχανοστασίου Έντι. Θέλω να μπεις και να πατήσεις ένα μεγάλο πορτοκαλί κουμπί που θα βρεις εκεί. Αυτό θα κλείσει τις ασφάλειες στις δεξαμενές καυσίμων και θα μπορείς να έχεις άνετη πρόσβαση στο Ραδιοακτίλιο..” του απάντησε χωρίς να ξέρει ότι ο Έντι είχε κάνει λάθος νωρίτερα.
          Άνοιξε την πόρτα που βρήκε και μπήκε στην αίθουσα κρυοΰπνου ακριβώς τη στιγμή που ο Φριτ ξυπνούσε από τον πολλών αιώνων ύπνο του. Δεν τον είδε αμέσως γιατί έψαχνε για το πορτοκαλί κουμπί. Πέρασε μπροστά του και πήγε να ψαχουλέψει σ' ένα πάνελ λίγο πιο πέρα. Ο Φριτ τον είδε αλλά ήταν ακόμα μισοκοιμισμένος και δεν έδωσε σημασία, απλά τεντώθηκε και χασμουρήθηκε δυο φορές απανωτά. Ο Έντι δεν βρήκε κανένα πορτοκαλί κουμπί και γύρισε να κοιτάξει και στον υπόλοιπο χώρο. Αυτή τη φορά είδε τον Φριτ, και χωρίς να διστάσει στιγμή χαμογέλασε και πήγε προς το μέρος του.
“Συγνώμη κύριε,..” του είπε εγκάρδια, “.. μήπως γνωρίζετε που βρίσκετε το πορτοκαλί κουμπί που απενεργοποιεί τις ασφάλειες των δεξαμενών;..”
          Ο Φριτ τον κοίταξε καλά απορημένος. Κάτι έπρεπε να θυμάται, ήταν σίγουρος γι' αυτό, αλλά για την ώρα του διέφευγε. Ίσως αργότερα που θα είχε πιει συνθε-καφέ να το θυμόταν, εξάλλου δεν θα ήταν κάτι σημαντικό για να το ξέχασε. Έτριψε τα μάτια του και δοκίμασε να σκεφτεί και να απαντήσει σ' αυτόν τον ευγενικό άγνωστο.
“Ποιό;..” ήταν το μόνο που κατάφερε να πει τελικά.
“Το πορτοκαλί κουμπί που απενεργοποιεί τις ασφάλειες για τις δεξαμενές καυσίμων, μήπως γνωρίζετε που βρίσκετε; Ο υπολογιστής μου μού είπε πως θα τον βρω εδώ, αλλά δεν βρίσκω τίποτα πορτοκαλί εδώ μέσα..” είπε πάλι ο Έντι υπομονετικά.
          Ξαφνικά όμως συνειδητοποιεί ότι μιλάει με κάποιον από το αρχαίο σκάφος, και με ένα επιφώνημα έκπληξης κάνει αμέσως μερικά βήματα πίσω τραβώντας ένα μικρό ακτινοπίστολο σέπσις από τη ζώνη της στολής του. Σκόνταψε όμως και έπεσε με την πλάτη στο μεταλλικό πάτωμα, και καταλάθος πάτησε τη σκανδάλη ρίχνοντας μια ακτίνα στο ταβάνι της αίθουσας. Ο Φριτ πετάχτηκε όρθιος ξαφνιασμένος.
“Είσαι τρελός ρε φίλε;..” φώναξε, “.. Τι στο καλό σ' έπιασε ξαφνικά και άρχισες να πυροβολείς;..”
          Ο Έντι σηκώθηκε και πήγε γρήγορα πίσω από έναν μακρόστενο πάγκο όπου και ταμπουρώθηκε. Ξεμύτισε επιφυλακτικά και κοίταξε τον Φριτ που προσπαθούσε να πείσει τα πόδια του ότι η δουλειά τους είναι να τον κρατούν όρθιο.
“Ποιός είσαι και τι κάνεις εδώ;..” τον ρώτησε με ψαρωτικό ύφος.
“...”
“Λέγε γιατί θα σου ρίξω..”
“Περίμενε ρε! Να θυμηθώ! Είμαι ο.. Ναι!! Είμαι ο σιτιστής του σκάφους. Φριτ Φρίτφροου, στις υπηρεσίες σας..”
          Έκανε μια θεατρινίστικη υπόκλιση και έπεσε με τα μούτρα στο πάτωμα, γιατί μετά από όλο αυτό το διάστημα που ήταν παγωμένος δεν είχε ακόμα ανακτήσει την αίσθηση της ισορροπίας. Ο Έντι αποφάσισε πως δεν είχε να φοβάται κάτι απ' αυτόν και βγήκε από την κάλυψή του. Κράτησε όμως το ακτινοπίστολο στο χέρι του για καλό και για κακό. Πήγε κοντά στον Φριτ και τον βοήθησε να σηκωθεί πάλι όρθιος.
“Έντι Τζόουνς..” συστήθηκε και του έδωσε το χέρι.
“Χάρηκα φίλε..”
“Τι κάνεις εδώ.. Φριτ είπαμε;..”
“Ναι, Φριτ. Απ' ότι θυμάμαι χτύπησε ο συναγερμός και έτρεξα να μπω στην κάψουλά μου..”
“Συναγερμός; Γιατί χτύπησε ο συναγερμός;..”
“Δεν έχω ιδέα φίλε. Κι αν ξέρω δεν το θυμάμαι τώρα..”
          Αν θα θυμόταν θα ανησυχούσε, γιατί θα θυμόταν το ρήγμα στο σκάφος και το οξυγόνο που έφευγε κάνοντας όλους τους επιβαίνοντες να πεθάνουν από ασφυξία. Ήταν τυχερός όμως, γιατί στα πέντε λεπτά που άναψε ο υπολογιστής όταν μπήκε μέσα ο Έντι, άνοιξε τη γεννήτρια έκτακτης ανάγκης που με τη σειρά της έβαλε μπροστά τον αεροσυμπιεστή απομονόνωντας ταυτόχρονα το σημείο εκείνο του σκάφους που είχε την τρύπα. Έτσι το μεταγωγικό είχε γεμίσει οξυγόνο και μπορούσε τώρα να αναπνεύσει άνετα.
          Ο Έντι ήθελε να του πει ότι είχαν περάσει αιώνες από τότε που κοιμήθηκε, αλλά δίσταζε. Απ' όσο ήταν σε θέση να καταλάβει, ο Φριτ δεν είχε ιδέα τι είχε συμβεί, και τον ανησυχούσε μήπως και το σοκ όταν μάθαινε ότι όσα γνώριζε δεν υπήρχαν πια του έπεφτε βαρύ. Τον συμπάθησε τον Τετραδάκτυλο. Ίσως γιατί είχε πολύ καιρό ολομόναχος με τον Αϊόου στο Σύμπαν και του άρεσε που μίλαγε μ' ένα άλλο άτομο σχεδόν άνθρωπο.
“Εσύ τι κάνεις εδώ; Πού είναι οι υπόλοιποι; Τι έγινε εδώ μέσα;..” τον ρώτησε ο Φριτ τραβώντας τον από τις σκέψεις του.
“Μεγάλη ιστορία..” του απάντησε και άρχισε πάλι να ψάχνει τριγύρω, μόνο που τώρα δεν έψαχνε κάτι συγκεκριμένο, όπως ας πούμε ένα πορτοκαλί κουμπί, αλλά απλώς κέρδιζε χρόνο μέχρι να βρει έναν τρόπο να εξηγήσει στον νέο του φίλο όσα έγιναν.
          Βρήκε έναν μοχλό και τον τράβηξε χωρίς κανέναν λόγο. Δεν έγινε τίποτα, γιατί το σκάφος δεν είχε καθόλου ενέργεια. Αν είχε θα είχαν πρόβλημα, αυτός ο μοχλός άνοιγε τις θυρίδες ανάγκης και εκσφενδόνιζε τις κάψουλες στο διάστημα. ΄Εβγαλε την κάσκα του και μύρισε τον μπαγιάτικο αέρα του μεταγωγικού. Ο Φριτ κάθισε κάτω και άρχισε να τρίβει τους μηρούς του που μούδιαζαν και τον τρέλαιναν στο μυρμήγκιασμα. Ο Έντι τον κοίταξε και γέλασε.
“Δεν θα καταφέρεις τίποτα έτσι..” του είπε κι έδειξε τα πόδια του.
“Δεν με κρατάνε γαμώ το..”
“Το ξέρω, είναι από τον κρυοΰπνο. Ύπάρχει ξέρεις μια διαδικασία για να ξυπνήσει κάποιος που κοιμάται παγωμένος για τόσους αιώνες όπως εσύ φίλε μου..”
          Τη στιγμή που το είπε κατάλαβε και τη γκάφα του. Ο Φριτ σταμάτησε να τρίβει τα πόδια του και τον κοίταξε σμίγοντας τα φρύδια του.
“Τι ακριβώς εννοείς όταν λες τόσους αιώνες;..” τον ρώτησε επιφυλακτικά.
          Ο Έντι κάθισε δίπλα του αναστενάζοντας.
“Κοίτα φίλε.. Φριτ είπαμε, έτσι;..”
“Φριτ Φρίτφροου..”
“Ναι, οκέυ. Λοιπόν Φριτ, θα το μάθεις κάποια στιγμή έτσι κι αλλιώς, οπότε δεν έχει καμία σημασία..”
“Να το μάθω.. Τι να μάθω.. Έντι είπαμε, ε;..”
“Ναι, Έντι Τζόουνς..”
“Τι να μάθω Έντι;..”
“Εμ, να.. Πόσο χρονών είπαμε ότι είσαι;..”
“Τι σχέση έχει αυτό τώρα;..”
“Έχει, έχει, πες μου..”
“Τριανταοχτώ..”
“Χα!!! Νομίζεις!..”
“Ε;..”
“Βάλε και δώδεκα αιώνες που κοιμάσαι μέσα στην κάψουλα ενώ το σκάφος αιωρείται ακίνητο στο Νεφέλωμα του Νολαϊφχίερ..”
“Ε;..”
“Κι αν σκεφτείς ότι είσαι πιθανότατα ο μόνος επιζών, τότε μιλάμε ίσως για τον γηραιότερο όλου του Γνωστού Σύμπαντος! Θα μπορούσες να βγάλεις μια περιουσία στα σώου πίσω στον Σοχότ!..”
“Ε;..”
“Δεν έχασες και πολλά. Εντάξει, έγινε ο Μεγάλος Πόλεμος που έκανε τη Γη ξερόβραχο και την Αφροδίτη διαστημόσκονη, δεν είδες τον Ήλιο να γίνεται Διαστημικός Σταθμός, δεν θα έχεις ιδέα για τις τρίστηθες από τον Θριτίτς και τα κόλπα που κάνουν στο κρεβάτι άσχετα από τη φυλή και το είδος του πελάτη..”
“Ε;..”
“Τελοσπάντων, άστα τώρα αυτά, θα σου τα πω πίσω στο Λάκυ. Είναι το δικό μου σκάφος ξέρεις, το λέω Λάκυ για γούρι. Μόνο που έχουμε ένα μικρό πρόβλημα, χωρίς καύσιμα είναι το ίδιο χρήσιμο με το δικό σου φίλε μου..”
“Ε;.. Τι είναι όλα αυτά που μου λες; Τι.. Ω Μεγάλε Τζέρυ!!..”
          Ο Φριτ έσκυψε και έβαλε το κεφάλι του ανάμεσα στα χέρια του. Ο Έντι τον χτύπησε φιλικά στην πλάτη, και μετά πρόσεξε ότι έχει από τέσσερα δάχτυλα μόνο στο κάθε χέρι του.
“Φριτ, έχεις τέσσερα δάχτυλα στο κάθε χέρι σου φίλε..” είπε αργά.
“Το ξέρω Έντι, είμαι από την Αφροδίτη..”
“Νόμιζα ότι οι Αφροδίτιοι είχαν τέσσερα πλοκάμια..”
“Ο πατέρας μου είναι γήινος. Οι υπόλοιποι Αφροδίτιοι έχουν τέσσερα πλοκάμια..”
“Εμ, Φριτ, είχαν τέσσερα πλοκάμια..”
“Ε;..”
“Η διαστημόσκονη που λέγαμε..”
“Ω Μεγάλε Τζέρυ..”
          Ο Έντι σηκώθηκε όρθιος, φόρεσε πάλι την κάσκα του, και άπλωσε το χέρι του στον Φριτ.
“Έλα φίλε, πάμε να σου βρούμε μια στολή, και μόλις βρούμε τα καύσιμα γυρνάμε στο Λάκυ και την κάνουμε από δω. Θα σε πάω στον Σοχότ, εκεί είναι ένας φίλος μου που έχει ένα μπαράκι, θα σου αρέσει, ήταν ο τελευταίος Αφροδίτιος μέχρι που σε βρήκα..."

         

 

          Ο Αϊόου κόντευε να κάψει τα κυκλώματά του από τα νεύρα του. Καλούσε τον Έντι για πόση ώρα κι αυτός τον αγνοούσε επιδεικτικά. Δεν ήξερε ότι ο Έντι είχε βρει τον Φριτ να ξεπαγώνει στους κρυοθαλάμους του μεταγωγικού, ούτε πως είχε βγάλει την κάσκα του, και το χειρότερο, δεν είχε καμία ιδέα πως είχε στρίψει λάθος στην κουζίνα και βρισκόταν σε εντελώς άλλο σημείο απ' αυτό που υπολόγιζε.
          Για τον Αϊόου ήταν άλλη μια κλασική περίπτωση αδιαφορίας του Έντι που σίγουρα θα τους έβαζε σε μπελάδες.
          Όταν άκουσε τη φωνή του Έντι στο ιντερκόμ στην αρχή την παράβλεψε. Ήταν πολύ απασχολημένος με το να τον βρίζει σε όλες τις γλώσσες που είχε καταχωρημένες στη βάση δεδομένων του. Όταν τελικά αντιλήφθηκε ότι τον καλούσε σκέφτηκε να μην του απαντήσει επειδή τόση ώρα κι αυτός δεν απαντούσε τις δικές του κλήσεις. Μετά διέκρινε μια χαρούμενη χροιά στη φωνή του και υπέθεσε ότι βρήκε τις δεξαμενές. Απέρριψε γρήγορα αυτή τη σκέψη. Ο Έντι και να βρήκε κάτι μόνος του;
“Αϊόου μ' ακούς;..” επέμεινε η φωνή στο ιντερκόμ.
          Βέβαια χωρίς τον Έντι δεν θα μπορούσε να φύγει από κει ούτε κι αυτός, κι όσο κι αν ήθελε εκείνη τη στιγμή να μην τον ξαναδεί ποτέ στην οθόνη του, έπρεπε να απαντήσει.
“Αϊόουουου..” ακούστηκε πάλι η φωνή από το ιντερκόμ, τραγουδιστά αυτή τη φορά.
“Σ' ακούω Έντι. Βρήκες τις δεξαμενές;..”
“Ποιες δεξαμενές;..”
“Τις δεξαμενές Έντι, τα καύσιμα που χρειαζόμαστε..”
“Α, αυτές τις δεξαμενές εννοείς! Όχι!..”
“Και τι στο καλό κάνεις εκεί Έντι, που ήσουν τόση ώρα;..”
“Που να σου τα λέω Αϊόου. Είμαι στην κουζίνα του σκάφους του Φριτ, και έχει έναν αρχαίο Τροφοπαρασκευαστή εδώ, και ακριβώς επειδή είναι αρχαίος μπορεί και φτιάχνει συνθε-καφέ!..”
          Ο Αϊόου ετοιμάστηκε για το επερχόμενο λιώσιμο των κυκλωμάτων του. Μάζεψε όλη την υπομονή που του έδιναν οι αναβαθμισμένες αισθητήριες μονάδες του και αποφάσισε να προσπαθήσει ξανά να συννενοηθεί μαζί του.
“Έντι..” είπε αργά, “.. ποιος είναι ο Φριτ, τι κάνεις στην κουζίνα, και γιατί δεν ψάχνεις τις δεξαμενές;..”
“Α, που να σου τα λέω! Ο Φριτ είναι, δηλαδή ήταν παλιά, ο σιτιστής του σκάφους. Ο μάγειρας σα να λέμε. Στην κουζίνα είμαι γιατί εδώ είναι ο Τροφοπαρασκευαστής του, πως θα μου έφτιαχνε αλλιώς αυτόν τον καταπληκτικό συνθε-εσπρέσσο; Τις δεξαμενές, εμ, ναι, όχι, δεν τις βρήκα ακόμα, έχεις δίκιο, το ξέχασα. Θα πάω τώρα Αϊόου, μην ανησυχείς καθόλου..”
          Ο Αϊόου δεν άντεξε άλλο. Έκλεισε εντελώς το ιντερκόμ και κατέβασε τις ασφάλειές του. Ήθελε λίγη ώρα με τον εαυτό του.

          Ο Έντι αφού προσπάθησε για λίγο χωρίς αποτέλεσμα να μιλήσει με τον Αϊόου, σηκώθηκε και ήπιε τις τελευταίες γουλιές συνθε-καφέ από την κούπα του.
“Πάμε Φριτ,..” είπε, “.., ο Αϊόου τσαντίστηκε και δεν μου μιλάει πάλι..”
“Ποιος είναι ο.. Αϊόου είπες;..” ρώτησε ο Φριτ ενώ ετοίμαζε ένα σνακ με γεύση συνθε-πατάτας στα γρήγορα.
“Ο υπολογιστής μου πίσω στο Λάκυ..”
“Ε;..”
“Ο υπολογιστής.. Άστο, θα τον γνωρίσεις όταν γυρίσουμε. Τώρα πρέπει να πάμε στις δεξαμενές καυσίμων..”
“Γιατί;..”
“Ωωωωχ Φριτ, για να πάρουμε καύσιμα φυσικά! Πάμε..”
          Έκανε να γυρίσει και στάθηκε σκεφτικός. Μόλις θυμήθηκε ότι χωρίς τις οδηγίες του Αϊόου δεν ήξερε πως να βρει τις δεξαμενές. Κοίταξε τον Φριτ και του ήρθε η ιδέα.
“Φριτ ξέρεις που είναι οι δεξαμενές καυσίμων του σκάφους;..” τον ρώτησε γεμάτος ελπίδα.
“Νομίζω ναι, γιατί ρωτάς;..”
“Θα σου πω, πάμε..”
          Τον τράβηξε μαζί του στον διάδρομο έξω από την κουζίνα. Εκεί στάθηκε και γύρισε στον Φριτ που μασούλαγε δείχνοντας μεγάλη ευχαρίστηση από το σακουλάκι με το σνακ που μόλις είχε φτιάξει.
“Προς τα πού;..” τον ρώτησε σχετικά ανυπόμονα.
          Τώρα που είχε ξεκινήσει ανυπομονούσε να βρει επιτέλους τις δεξαμενές και να μπει στο μάτι, στην οθόνη τελοσπάντων, του Αϊόου.
“Προς τα κει, νομίζω..” του απάντησε δείχνοντας μια πόρτα στο βάθος.
          Πήγανε και την άνοιξαν. Πίσω της υπήρχε μια σκάλα, που ανέβαινε από τη μία πλευρά και κατέβαινε από την άλλη. Ο Έντι θυμήθηκε που του είχε πει ο Αϊόου να κατέβει δύο επίπεδα και όρμησε αμέσως προς τα κάτω με τον Φριτ να τον ακολουθεί κατά πόδας. Στο δεύτερο επίπεδο βγήκαν στο μηχανοστάσιο. Στον απέναντι τοίχο υπήρχε ένα μεγάλο πάνελ, και στο κέντρο του εξείχε ένα στρογγυλό πορτοκαλί κουμπί. Ο Έντι έτρεξε και το πάτησε αμέσως. Τίποτα. Το ξαναπάτησε. Πάλι τίποτα. Το πάτησε πολλές φορές απανωτά, αλλά το τίποτα επέμεινε εκνευριστικά. Ήταν έτοιμος να το κλωτσήσει όταν ένιωσε τον Φριτ πίσω του να τον σκουντάει.
“Τι θες Φριτ, δε βλέπεις ότι κάνω κάτι σημαντικό;..” γύρισε και του είπε αρκετά απότομα.
“Συγνώμη Έντι, απλά σκέφτηκα να σου πω ότι για να δουλέψει το πάνελ χρειάζεται ενέργεια, και το σκάφος απ' ότι είδα μέχρι τώρα είναι εντελώς σβηστό..”
          Ο Έντι το σκέφτηκε για λίγο και αποφάσισε πως ο φίλος του έχει δίκιο. Βλαστήμησε μέσα από τα δόντια του σιγανά.
“Οκέυ Φριτ, ακούω ιδέες..” μουρμούρισε παραδομένος.
“Είναι απλό βασικά, πάτα εκείνον τον διακόπτη που λέει Χειροκίνητη Εκκίνηση Γεννήτριας Μηχανοστασίου..”
          Ο Έντι κοίταξε στο πάνελ και είδε τον διακόπτη.
“Ξέρεις, με εκνευρίζει που μασουλάς όλη την ώρα..” είπε στον Φριτ και μετά τον πάτησε.
          Αμέσως διάφοροι ήχοι άρχισαν να ακούγονται από το μηχανοστάσιο που έκανε επανεκκίνηση στα συστήματά του. Από ένα ηχείο ψηλά στον τοίχο ακούστηκε μια σειρήνα που τους ξεκούφανε.
“Ο συναγερμός! Γαμώ το, κλείσ'τον Έντι..” φώναξε ο Φριτ και πέταξε το σακουλάκι που άδειασε έτσι κι αλλιώς για να κλείσει τ' αυτιά του.
“Πώς κλείνει;..” ρώτησε ο Έντι φωνάζοντας κι αυτός για να ακουστεί πάνω από τη σειρήνα.
“Ε;..” αντιρώτησε ο Φριτ που με κλειστά τα αυτιά του δεν άκουσε τι τον ρώτησε ο Έντι.
“Πώώώς κλείνειειει..” φώναξε πιο δυνατά ο Έντι.
“Δεν σ' ακούω Έντι, κλείσε αυτή τη ρημάδα τη σειρήνα!..”
          Ο Έντι όρμησε πάνω του και τράβηξε τα χέρια του από τ' αυτιά του.
“Πώς στον Τζέρυ κλείνει αυτή η αναθεματισμένη σειρήνα;..” φώναξε όσο πιο δυνατά μπορούσε ακριβώς μπροστά στο πρόσωπο του Φριτ.
“Πάτα το κουμπί που λέει Συναγερμός Ον Οφ..”
          Το πάτησε και μια απολαυστική ησυχία απλώθηκε σ' ολόκληρο το μεταγωγικό. Κάτι πήγε να πει ο Φριτ αλλά ο Έντι τον έκοψε μ' ένα απότομο νεύμα. Το κεφάλι του κουδούνιζε ακόμα, και το μόνο που ήθελε τώρα ήταν να απασφαλίσει τις δεξαμενές, να πάρει τις μπάρες Ραδιοακτιλίου που χρειαζόταν, και να φύγει από κει μέσα μια και για πάντα. Πίεσε το πορτοκαλί κουμπί και μια ρομποτική φωνή ανακοίνωσε από το ηχείο του τοίχου πως οι ασφάλειες είχαν κλείσει. Ένα ορθογώνιο κιβώτιο ίσα με ένα τραπέζι ανυψώθηκε από το πάτωμα στο κέντρο του μηχανοστασίου, με την επιφάνειά του γεμάτη από στενές παράλληλες θυρίδες. Από κει πετάχτηκαν όπως το ψωμί του τοστ από την τοστιέρα οι μπάρες του Ραδιοακτιλίου. Ο Έντι πήρε όσες μπορούσε να κρατήσει στην αγκαλιά του και γύρισε στον Φριτ.
“Πάμε πίσω στην κουζίνα..” του είπε και ξεκίνησε για την σκάλα.
“Γιατί;..” τον ρώτησε πίσω του ο Φριτ.
“Γιατί το Λάκυ δεν καίει Ραδιοακτίλιο, καίει Βαρίλιο, και χρειαζόμαστε τον Τροφοπαρασκευαστή σου για να αποστάξουμε αρκετό από αυτές εδώ τις μπάρες...”
“Α!..”
“Ακριβώς! Πάμε..”
          Ανέβηκαν γρήγορα τη σκάλα και επέστρεψαν στην κουζίνα. Με ένα μεγάλο κουζινομάχαιρο τεμάχισαν τις μπάρες και τις έβαλαν στον κάδο του Τροφοπαρασκευαστή. Λίγα λεπτά αργότερα είχαν ένα πλαστικό δοχείο που μέχρι τότε περιείχε μαγειρικό λάδι από φώκιες του πλανήτη Σάρουν στον Τέταρτο Γαλαξία, γεμάτο με το άχρωμο υπερπολύτιμο Βαρίλιο που τους χρειαζόταν για να φύγουν από το έρημο Νεφέλωμα που είχαν ναυαγήσει.

 

 

          Όχι πολύ ώρα μετά το Λάκυ πετούσε στο κενό με προορισμό τον Σοχότ. Ο Έντι άραξε πίσω στην πολυθρόνα του και χαμογέλασε παρακολουθώντας τα άστρα να περνούν σαν φωτεινές γραμμές από μπροστά τους. Ο Φριτ που καθόταν σταυροπόδι δίπλα του τον είδε και απόρησε.
“Γιατί γελάς Έντι;..” τον ρώτησε.
“Γιατί σκέφτομαι τη μούρη του Αμφρομβίνους Φριτ..” απάντησε ο Έντι.
“Ε;..”
“Τόσα χρόνια τώρα περνάει ζάχαρη πουλώντας το παραμύθι του πως είναι ο τελευταίος του είδους του. Χαρά που θα κάνει όταν σε γνωρίσει!..”
          Ξαναγέλασε δυνατά αυτή τη φορά και άνοιξε μια καινούρια συνθε-μπύρα. Ο Φριτ χαμογέλασε κι αυτός, χωρίς να είναι απόλυτα σίγουρος γιατί.
“Έντι..” είπε σε λίγο σιγανά.
“Τι είναι Φριτ;..”
“Κατά κάποιον τρόπο με έσωσες σήμερα Έντι..”
“...”
“Δεν σου είπα ούτε ένα ευχαριστώ..”
“Μην το σκέφτεσαι Φριτ, κανένα πρόβλημα..”
“Όχι, όχι, αν δεν ήσουν εσύ ποιος ξέρει πόσους αιώνες ακόμα θα κοιμόμουν στην κρυοκάψουλα..”
“...”
“Ευχαριστώ Έντι, θα σου το χρωστάω..”
          Ένας ρομποτικός αναστεναγμός ακούστηκε από το μικρό ηχείο του Αϊόου. Αποφάσισε πως είναι καλύτερα να μην τους πει για την ώρα πως χωρίς την αντένα του ήταν εξαιρετικά απίθανο να βρει τον δρόμο του για τον Σοχότ. Εκτός κι αν συνέβαινε κάτι πάλι, και με την τύχη που έχει ο Έντι στο να γλυτώνει από δύσκολες καταστάσεις δεν θα του έκανε εντύπωση αν πέφτανε κατά λάθος πάνω στον Διαστημικό Σταθμό του Ήλιου.Ήταν από τις περιπτώσεις που ο Αϊόου ζήλευε που δεν μπορούσε να πιει κι αυτός μια συνθε-μπύρα.
          Πίσω τους άνοιγε μια περιπλανώμενη σκουληκότρυπα, αλλά δεν την κατάλαβαν μέχρι που τίναξε τη βαρύτητά της πάνω στο Λάκυ και το έκανε να φρενάρει τόσο απότομα που και ο Έντι και ο Φριτ κουτούλισαν με δύναμη στο παρμπρίζ του σκάφους. Τους ρούφηξε αργά και τους εκσφενδόνισε προς την άλλη άκρη της, όπου μόλις σταθεροποιήθηκαν είδαν από μακρυά...

          Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία..-
     By MADnJIM..

Edited by Mesmer
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
WILLIAM

Εντάξει το διασκέδασα δεόντως και αυτό το κεφάλαιο.

Μόνο ένα μικρό λαθάκι, κόκκινο πλανήτη λέμε τον Άρη όχι την Αφροδίτη αλλά βέβαια, αυτά είναι ψιλοπράγματα για τον φίλο μας τον Εντι!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
MadnJim

Ουπς!! Αν σου πω ότι μέχρι και τώρα είχα αυτή την εντύπωση!! :oops:  :blush:  Δεν ξέρω πως μου κόλλησε. Και άντε να το διορθώσω τώρα, μπαα, έτσι θα το αφήσω να γλυτώνω και το μάτιασμα. Εξάλλου σε ένα σύμπαν σαν αυτό του Έντι αυτό είναι το λιγότερο τραγικά και απίθανα λάθος, οπότε δε βαρυέσαι.. :whistling:

 

Σου άρεσαν βλέπω φίλε μου, και δε φαντάζεσαι πόσο χαίρομαι γι' αυτό. Θα ανεβάσω κι άλλη τότε, μία όπου ο Έντι βρίσκει τον Χουερισίτ, αλλά..:)

Link to post
Share on other sites
  • 1 year later...

Ωραία ιστοριούλα και αυτή, πιο ευφάνταστη από την προηγούμενη, αν και λίγο-πολύ ό,τι έγραψα για εκείνην ισχύει και εδώ πέρα. Ωραία, χαλαρή ιστοριούλα, ό,τι πρέπει δηλαδή, ενώ είμαι ξαπλωμένος στο κρεβατάκι μου και  ακούω μουσική.

Το παράπονο είναι πως δεν έχει τέλος.  Αυτό χαλάει κάπως την αυτοτέλεια του διηγήματος. Φαντάζομαι στην επόμενη ιστορία θα επιλύεται το τι συνέβει εδώ.

 

Προς το παρών, καλή συνέχεια!

 

Υ.Γ Ωραία έμπνευση οι μαθηματικοπειρατές :) Εγκρίνω που λέμε, ελπίζω να τους δω και εν δράσει κάποια στιγμή!

Edited by jjohn
  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Και πάλι χαίρομαι Γιάννη που πέρασες όμορφα διαβάζοντας. Δεν συνεχίζει στην επόμενη, τελειώνει εδώ μιας και πρόκειται απλώς για την διάσωση του Φριτ Φριτφρόου και τίποτα περισσότερο. Μένει φλου στο τέλος γιατί συνεχίζονται οι περιπέτειες του Έντι και του υπολογιστή του, όχι η ιστορία του Τετραδάκτυλου. Η τρίτη ιστορία είναι μια νέα περιπέτεια του διδύμου, η αγαπημένη μου μάλιστα. Και ναι, τους "μαθηματικοπειρατές" (aka Killforfun) θα τους δεις και εν δράσει (χμ, περίπου), έχουν την... τιμητική τους κι αυτοί στην τελευταία ιστορία. :)

Link to post
Share on other sites
  • 1 month later...
Blacksword

Το έχουνε πει πολλές φορές και θα το ξαναπούν άλλες τόσες, το χιούμορ το κατέχεις και σε αυτή την ιστορία φαίνεται.

Πάρα πολύ ωραία ιστορία και αυτή και πραγματικά δεν μπορούσα να σταματήσω να γέλαω μέχρι το τέλος.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
MadnJim

Το έχουνε πει πολλές φορές και θα το ξαναπούν άλλες τόσες, το χιούμορ το κατέχεις και σε αυτή την ιστορία φαίνεται.

Πάρα πολύ ωραία ιστορία και αυτή και πραγματικά δεν μπορούσα να σταματήσω να γέλαω μέχρι το τέλος.

 

Χεχεχε, αυτός ήταν κι ο στόχος, και χαίρομαι που επετεύχθη! :D

Σ' ευχαριστώ πολύ, να 'σαι καλά. :)

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..