Jump to content

Διάφοροι συγγραφείς θρίλερ


Recommended Posts

BladeRunner

1183013754_.jpg.6fd70d11a14ef11202431d6ca921acbd.jpg

Γκάμπριελ Μπέργκμοζερ - Θηράματα (The Hunted, 2020)

Όταν οι εκδόσεις Bell ανακοίνωσαν ότι θα κυκλοφορούσαν τούτο το βιβλίο μέσα στο 2020, αμέσως το έβαλα στη σχετική λίστα με τις νέες κυκλοφορίες που έπρεπε πάση θυσία να αγοράσω. Κάτι τέτοια περιπετειώδη θρίλερ από νέους συγγραφείς -που δεν έχουμε ξαναδεί στα ελληνικά-, πάντα με εξίταραν. Και οι εκδόσεις Bell έχουν βγάλει διάφορα τέτοια διαμαντάκια (βλέπε βιβλία των Τζ. Κεντ Μέσαμ, Ρόμπερτ Πόμπι, Σολ Μπλακ κλπ), οπότε λογικό ήταν να θεωρήσω και αυτό το βιβλίο σαν ένα ακόμα διαμαντάκι και να περιμένω την έκδοσή του πώς και πώς.

Λοιπόν, πρόκειται για ένα σαφώς πολύ δυνατό και βίαιο περιπετειώδες θρίλερ, στα όρια του τρόμου. Από άποψη θεματολογίας και ατμόσφαιρας μου θύμισε λιγάκι το "Δόλωμα" του Τζ. Κεντ Μέσαμ, αν και φυσικά υπάρχουν πολλές διαφορές στην πλοκή, τα σκηνικά και τη γραφή. Σίγουρα ο συγγραφέας έχει δει και έχει λατρέψει ταινίες του στιλ "Όταν ξέσπασε η βία", "Ξύπνημα στον τρόμο", "Wolf Creek" κλπ (στην περίπτωση των δυο πρώτων μπορεί να έχει διαβάσει και τα βιβλία στα οποία βασίζονται), έβαλε και τη δική του, προσωπική τρέλα στο μίξερ, και το αποτέλεσμα είναι αυτό το αιματηρό θρίλερ. Είναι από τα βιβλία που τα ξεκινάς και δεν μπορείς να τα αφήσεις παρά μέχρι να φτάσεις στην τελευταία σελίδα. Δεν υπάρχει χρόνος ή χώρος για να πάρεις μια ανάσα σαν αναγνώστης, μιας και το ένα γεγονός διαδέχεται το άλλο, είναι σαν ένα τρενάκι του τρόμου όλο κατηφόρες και απότομες στροφές.

Σίγουρα, δεν είναι για όλα τα γούστα. Μιλάμε ουσιαστικά για ένα βίαιο και αρκετά ωμό θρίλερ επιβίωσης σε ερημικές τοποθεσίες. Ούτε αστυνομικό είναι, ούτε μυστηρίου. Φυσικά, δεν είναι ακριβώς από αυτά τα άμυαλα και χαζά θρίλερ που προσφέρουν μόνο αίμα και πόνο, υπάρχει πλοκή, υπάρχει μια κάποια ανάπτυξη χαρακτήρων, ενώ και η γραφή είναι αρκετά καλή, άκρως εθιστική και ευκολοδιάβαστη, με γλαφυρές και γραφικές περιγραφές σκηνικών και καταστάσεων. Έχει τα θεματάκια του στην πλοκή, τους χαρακτήρες ή ακόμα και στη γραφή, όμως κατά τη γνώμη μου πρόκειται για ένα άκρως ψυχαγωγικό μυθιστόρημα, ό,τι πρέπει για να ανάψουν λίγο τα αίματα. Στα χέρια ενός καλού σκηνοθέτη (και με αντίστοιχα καλό καστ) θα γινόταν μια πολύ δυνατή ταινία, ελπίζω να έχει μια τέτοια τύχη.

Υ.Γ. Προτείνω οπωσδήποτε για διάβασμα το "Στη νεκρή καρδιά της ηπείρου" του Κένεθ Κουκ (εκδόσεις Εξάρχεια), πάνω στο οποίο βασίζεται η καταπληκτική ταινία "Ξύπνημα στον τρόμο" (aka "Wake in Fright). Γραφή, ατμόσφαιρα, χαρακτήρες, σκηνικά της Αυστραλιανής ενδοχώρας... τι να λέμε τώρα, εξαίσιο βιβλίο.

8/10

  • Like 3
Link to post
Share on other sites
  • 1 month later...
  • Replies 112
  • Created
  • Last Reply

Top Posters In This Topic

  • BladeRunner

    92

  • Δημήτρης

    8

  • Mictantecutli

    5

  • gregor1

    3

Top Posters In This Topic

Popular Posts

Ντον Γουίνσλοου - Η Μονάδα (The Force, 2017) Εντάξει, έχω μείνει με το στόμα ανοικτό. Ήμουν σχετικά προετοιμασμένος με αυτά που με περίμεναν στο βιβλίο αυτό, αλλά ειλικρινά δεν περίμενα ότι θα με

Γκάμπριελ Μπέργκμοζερ - Θηράματα (The Hunted, 2020) Όταν οι εκδόσεις Bell ανακοίνωσαν ότι θα κυκλοφορούσαν τούτο το βιβλίο μέσα στο 2020, αμέσως το έβαλα στη σχετική λίστα με τις νέες κυκλοφορίες

Έιντριαν ΜακΚίντι - Κρύο χώμα (The Cold Cold Ground, 2012) Άλλο ένα δυνατό και ενδιαφέρον αστυνομικό θρίλερ της Βρετανικής Σχολής που συναντούσα συνεχώς μπροστά μου σε διάφορες λίστες με τα καλύτ

Posted Images

BladeRunner

2006922924_.jpg.998bfb89ba36ed7ced910b241127cbe8.jpg

Τζον Γκρίσαμ - Οι άνεμοι του Καμίνο (Camino Winds, 2020)

Πέρυσι τέτοια εποχή (αρχές Αυγούστου για την ακρίβεια), διάβασα για πρώτη φορά βιβλίο του Τζον Γκρίσαμ, το καλό και άκρως ψυχαγωγικό και ευκολοδιάβαστο "Το νησί Καμίνο", ένα κλασικό καλοκαιρινό ανάγνωσμα. Να που η δεύτερη επαφή με το έργο του έμελλε να είναι με τούτο το βιβλίο, που είναι το δεύτερο της σειράς. Και οφείλω να πω ότι αυτό μου άρεσε λιγάκι παραπάνω από το πρώτο, μιας και μου φάνηκε κάπως πιο δυνατό και πιο έντονο, ίσως και πιο... αιμοβόρικο.

Εδώ που τα λέμε, πώς να μην είναι, από τη στιγμή που ένας καταστροφικός τυφώνας χτυπάει ανελέητα το υπέροχο νησί Καμίνο, αφήνοντας πίσω του νεκρούς και συντρίμμια; Αλλά όχι μόνο αυτό, έχουμε και έναν φόνο, αυτόν του αινιγματικού συγγραφέα θρίλερ Νέλσον Κερ, που κάποιοι ήθελαν να καλύψουν, σαν ο θάνατός του να ήταν τυχαίος, εν μέσω θεομηνίας. Ποιος, όμως, ήθελε νεκρό τον Νέλσον Κερ; Άραγε, το βιβλίο που μόλις είχε τελειώσει, να ήταν ένας λόγος που κάποιοι ήθελαν να του κλείσουν το στόμα; Ο βιβλιοπώλης και φίλος του Νέλσον, Μπρους Κέιμπλ, θα αρχίσει να σκαλίζει την υπόθεση (αφού φτιάξει το μαγαζί και το σπίτι του από την καταστροφική επίσκεψη του τυφώνα), μαζί με τη βοήθεια κάποιων φίλων του. Και μετά από έρευνες θα βρεθούν μπροστά σε κάτι μεγάλο, σε κάτι άκρως επικίνδυνο...

Ωραίο θριλεράκι, εθιστικό και οπωσδήποτε ψυχαγωγικό, με τις απαραίτητες δόσεις μυστηρίου, δράσης και αγωνίας, αν και χωρίς κάτι το φοβερό και το τρομερό. Αν μη τι άλλο είναι ένα καλοκαιρινό ανάγνωσμα που θα βοηθήσει τους λάτρεις των θρίλερ να περάσουν ευχάριστα τις ζεστές ώρες της ημέρας, ξεχνώντας για λίγο τα προβλήματά τους. Η γραφή είναι πολύ καλή και ευκολοδιάβαστη, με ρεαλιστικές περιγραφές και φυσικούς διαλόγους, το σκηνικό του νησιού Καμίνο πάρα πολύ ωραίο (αν και κάμποσες σκηνές διαδραματίζονται εκτός νησιού), ενώ η ατμόσφαιρα εξαιρετική και γενικά ευχάριστη. Εντάξει, υπάρχουν πολλά καλύτερα θρίλερ μυστηρίου εκεί έξω, όμως και αυτό θα έλεγα ότι κάνει καλά τη δουλειά του.

8.5/10

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 5 weeks later...
BladeRunner

Τζορτζ Μαρκστάιν - Ο άνθρωπος από το παρελθόν (The Man from Yesterday, 1976)

Οχτώ και πλέον χρόνια μετά την τυχαία αγορά του από παλαιοβιβλιοπωλείο στο Μοναστηράκι, αποφάσισα να διαβάσω τούτο το βιβλίο, μιας και αυτές τις μέρες έχω όρεξη για κατασκοπευτικά θρίλερ. Τότε που αγόρασα το βιβλίο δεν υπήρχε καμία απολύτως αξιολόγηση στο Goodreads, έτσι ουσιαστικά αγόρασα γουρούνι στο σακί (με κόστος μονάχα ένα ευρώ, βέβαια). Πλέον υπάρχουν κάποιες αξιολογήσεις, χωρίς κριτικές όμως. Ξεκινώντας το, λοιπόν, δεν ήξερα τι να περιμένω από άποψη ποιότητας γραφής και πλοκής, τελικά όμως αποδείχτηκε ένα καλογραμμένο, ενδιαφέρον και αρκετά συναρπαστικό κατασκοπευτικό θρίλερ παλαιάς κοπής, από αυτά που κάθε τόσο απολαμβάνω. Η πλοκή με κράτησε από την αρχή μέχρι το τέλος, με το όλο μυστήριο και τη ρεαλιστικά δοσμένη δράση, ενώ ο τρόπος γραφής μου άρεσε πολύ, με τις λιτές πλην όμως ρεαλιστικές περιγραφές και τους ζωντανούς διαλόγους. Γενικά η γραφή είναι καθαρή, χωρίς φτιασίδια και περιττολογίες, ο συγγραφέας θέλει να πει μια κατασκοπευτική ιστορία με προδοσίες και διπλά παιχνίδια, και κατά τη γνώμη μου τη λέει πολύ καλά (αν και ένα-δυο πραγματάκια στο τέλος δεν με έπεισαν απόλυτα). Υποθέτω ότι το βιβλίο αυτό δεν είναι για όλα τα γούστα, όμως προσωπικά το βρήκα απόλυτα ψυχαγωγικό. Στη βιβλιοθήκη μου έχω επίσης το "Τελική Λύση" του ίδιου συγγραφέα, για το οποίο πλέον θα έχω κάπως υψηλότερες προσδοκίες.

8.5/10

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Στίβεν Κέιντ - Η εκδίκηση του Σλέηντ (Slade's Marauder, 1980)

Παντελώς τυχαία αγορά πριν πέντε χρόνια από κάποιο παλαιοβιβλιοπωλείο, αφού τότε που το αγόρασα δεν υπήρχε σχεδόν καμία αξιολόγηση στο Goodreads και, φυσικά, καμία απολύτως κριτική (τώρα κάτι υπάρχει). Μιας και αυτές τις μέρες έχω όρεξη για παλπ περιπέτειες, είπα να διαβάσω το συγκεκριμένο βιβλίο. Λοιπόν, αν μη τι άλλο πέρασα πολύ ωραία. Αναμφίβολα είναι ένα μυθιστόρημα που δεν διαθέτει πολλές λογοτεχνικές αρετές, ενώ θα έλεγα ότι έχει κάποια προβληματάκια στην πλοκή και ιδιαίτερα στους χαρακτήρες (που είναι στα όρια ή και πέρα από τα όρια της καρικατούρας και της γραφικότητας), όμως διαβάστηκε πραγματικά ευχάριστα, σίγουρα απόλαυσα σε μεγάλο βαθμό μια ωραία, θαλασσινή περιπέτεια που διαδραματίζεται το 1939 στην Καραϊβική, και στην οποία ο μεθύστακας και άγριος καπετάνιος ενός σαπιοκάραβου -μαζί με το ατίθασο πλήρωμά του-, τα βάζει με ένα καμουφλαρισμένο γερμανικό καταδρομικό που το έχει βάλει σκοπό να βουλιάξει όλα τα πλοία της περιοχής (και που κάνει το λάθος να βουλιάξει ένα κρουαζιερόπλοιο γεμάτο πολίτες). Η γραφή είναι ευκολοδιάβαστη, με γλαφυρές περιγραφές και κάπως χοντροκομμένο χιούμορ, σίγουρα θα έλεγα ότι κατάφερε να με ταξιδέψει και να με κάνει να ξεχαστώ. Εντάξει, πρόκειται για μια παλπ περιπέτεια της δεκαετίας του '80, οπότε ξέρει τι να περιμένει κανείς. Εγώ μια φορά πέρασα καλά, γι'αυτό και την τελευταία στιγμή τσιμπάει και τέταρτο αστεράκι, έστω και αν αντικειμενικά δεν το αξίζει.

7.5/10

Edited by BladeRunner
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Τεντ Άλμπουρι - Ο Θεριστής (The Reaper/The Stalking Angel, 1980)

Καλούτσικο και ιδιαίτερα ευκολοδιάβαστο θρίλερ, που όμως δεν με ξετρέλανε. Την κεντρική ιδέα δεν τη λες και πρωτότυπη: Η Γερμανίδα Άννα Βόλτμαν είναι πλέον μια ευτυχισμένη κοπέλα, μέχρι που ο αγαπημένος της σκοτώνεται από μια έκρηξη έξω από το σπίτι τους, με την ίδια να τραυματίζεται πολύ σοβαρά και να χάνει και το παιδί που κυοφορούσε. Ο Εβραίος σύζυγός της έψαχνε στοιχεία για πρώην Ναζί που κατάφεραν να διαφύγουν, κάτι που φυσικά αναστάτωσε μερικούς εξ αυτών. Η Άννα, αφού επουλωθούν οι πληγές της, θα αρχίσει έναν αγώνα εναντίον των συγκεκριμένων Ναζί, που πιθανότατα ευθύνονται για τη δολοφονία του άντρα της. Εντάξει, έστω και αν δεν είναι πρωτότυπη, σαν ιδέα έχει σίγουρα το ενδιαφέρον της, όμως δυστυχώς η εκτέλεση δεν ήταν και η καλύτερη δυνατή. Νομίζω ότι χρειαζόταν περισσότερος χώρος και χρόνος για να αναπτυχθεί η όλη ιστορία, για να γίνει πιο πειστική η μεταμόρφωση της πρωταγωνίστριας από μια απλή κοπέλα σε εκτελέστρια. Πολλά πράγματα έγιναν γρήγορα και πολύ βολικά, χωρίς ιδιαίτερες περιπλοκές, με το φινάλε να είναι αρκετά προβλέψιμο. Βέβαια υπάρχουν διάφορες δυνατές σκηνές εδώ κι εκεί, ενώ και η ατμόσφαιρα είναι πολύ ωραία, όμως θα έλεγα ότι το βιβλίο πάσχει λιγάκι σε αληθοφάνεια και χαρακτήρες. Πάντως είναι αρκετά καλογραμμένο, ενώ διαβάζεται πολύ ευχάριστα και γρήγορα.

7/10

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Λόρενς Σάντερς - Περίεργο σενάριο (Caper, 1980)

Πριν κάτι μέρες είδα και πραγματικά απόλαυσα την ταινία "Η μεγάλη ληστεία της Νέας Υόρκης" (aka "The Anderson Tapes") του Σίντνεϊ Λιούμετ -με πρωταγωνιστές τους Σον Κόνερι, Κρίστοφερ Γουόκεν και Μάρτιν Μπάλσαμ-, που βασίζεται σε μυθιστόρημα του Λόρενς Σάντερς, και είπα στο καπάκι να διαβάσω ένα από τα τέσσερα βιβλία του συγγραφέα που έχω στη συλλογή μου (είναι τα μοναδικά δικά του που έχουν μεταφραστεί). Και διάλεξα αυτό, μιας και με τράβηξε πολύ η κεντρική ιδέα του. Λοιπόν, το βιβλίο το βρήκα ιδιαίτερα απολαυστικό. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες κατάλαβα ότι θα διάβαζα ένα απόλυτα ψυχαγωγικό και εθιστικό μυθιστόρημα, και η συνέχεια δεν με διέψευσε.

Πρωταγωνίστρια είναι μια συγγραφέας, η Τζένι Σιν, που με διάφορα ανδρικά ψευδώνυμα έγραψε κάμποσα θρίλερ με αρκετά μεγάλη επιτυχία, μέχρι όμως να χάσει την έμπνευσή της και τα τελευταία της βιβλία να αποτύχουν εμπορικά. Γιατί; Ίσως επειδή έχασε την επαφή με την πραγματικότητα. Γι'αυτό, λοιπόν, αποφασίζει μαζί με έναν φίλο της, να οργανώσει μια πραγματική ληστεία, να έρθει σε επαφή με ανθρώπους του υποκόσμου και να γίνει και αυτή μια από αυτούς, έτσι ώστε να γράψει ένα πραγματικά ρεαλιστικό αστυνομικό μυθιστόρημα. Φυσικά, δεν θέλει να κάνει τη ληστεία, λίγο πριν την εκτέλεσή της αυτή απλώς θα αποχωρήσει. Όμως ο τζογαδόρος και μικροαπατεώνας Τζακ Ντόναχιου, τον οποίο γνώρισε και έπεισε να κάνουν μαζί τη ληστεία, θα έχει άλλη άποψη, μόλις μάθει ποια πραγματικά είναι. Και, θέλοντας και μη, η Τζένι Σιν και ο φίλος της θα μπλέξουν σε μια ιδιαίτερα μπερδεμένη και επικίνδυνη ιστορία...

Αν μη τι άλλο πρόκειται για μια διασκεδαστική περιπέτεια γεμάτη δράση και ένταση, με όλα αυτά τα καλούδια που βρίσκει κανείς στα μυθιστορήματα που έχουν σχέση με ληστείες και εγκληματικά κόλπα. Η ατμόσφαιρα γενικά είναι κάπως ανάλαφρη (με αρκετή ένταση σε πολλά σημεία όμως) και υπάρχουν αρκετά κωμικά στοιχεία εδώ κι εκεί, όμως δεν θα έλεγα ότι είναι ένα κωμικό μυθιστόρημα, μιας και υπάρχει βία, άνθρωποι σκοτώνονται, επικίνδυνοι τύποι κυνηγούν τους κακομοίρηδες πρωταγωνιστές με σκοπό να τους καθαρίσουν, και πάει λέγοντας. Η γραφή είναι πολύ καλή, με γλαφυρές περιγραφές και ζωντανούς διαλόγους, κυλάει σαν γάργαρο νερό και βοηθάει στο να διαβαστεί το βιβλίο με μια ανάσα. Αναμφίβολα, πρόκειται για ένα μυθιστόρημα ακριβώς μέσα στα αναγνωστικά μου γούστα, τόσο από άποψη σεναρίου όσο και από άποψη γραφής, οπότε ήταν αναμενόμενο να περάσω τέλεια την ώρα μου με δαύτο.

8.5/10

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

Διάβασα το ''Οι Ένορκοι'' του Τζον Γκρίσαμ. Τέταρτο ή πέμπτο και μάλλον το καλύτερο μέχρι τώρα.

Γνωστό ότι οι καπνοβιομηχανίες κάνουν τζίρους δισεκατομμυρίων κάθε χρόνο. Όπως επίσης και ότι τα προϊόντα τους μπορούν να αποδειχθούν θανατηφόρα αν προβαίνει κανείς σε αλόγιστη χρήση. Έτσι και θα γίνει με εκλιπών, με την χήρα του να αναλαμβάνει δράση. Πόσες όμως οι πιθανότητες ενάντια στους μεγαλοκαρχαρίες; Αρκετές αν έχει καλό δικηγόρο. Ενδεχόμενο όμως που πρέπει πάση θυσία να αποφευχθεί για να μην ανοίξει ο ασκός του Αιόλου με τις αλυσιδωτές αντιδράσεις που θα φέρει. Σπουδαίο ρόλο φυσικά παίζουν και οι ένορκοι με την ετυμηγορία τους. Πόσο μάλλον όταν ίσως να μην είναι αυτό που δείχνουν. Και κάπου εκεί χοντραίνει το παιχνίδι. Εκτός δικαστηρίου, όπου διεξάγεται η πραγματική δίκη. Με λαδώματα ή εκβιασμούς ενόρκων, συγγενών τους και φίλων. Λεφτά κάτω από το τραπέζι, ή με την απειλή για αποκάλυψη αμαρτωλών μυστικών. Αναλόγως με τι επιβάλλει η περίσταση. 

Καλό ήταν, προσφέροντας αυτό ακριβώς που περιμένει κανείς από κάθε βιβλίο του Γκρίσαμ. Εύπεπτο, καλογραμμένο, αγωνιώδες δικαστικό θρίλερ. Κάπου κούρασε λίγο με τους πολλούς δευτερεύοντες χαρακτήρες αλλά ήταν ωραίο. Έχει γίνει ταινία με Τζιν Χάκμαν σε ρόλο που δείχνει να του ταιριάζει γάντι, θα την δω μία από αυτές τις μέρες.

Edited by Δημήτρης
  • Like 2
Link to post
Share on other sites
  • 1 month later...
Δημήτρης

Διάβασα το ''Η Λίστα των 7'' του Μαρκ Φροστ.

Βρισκόμαστε στο Λονδίνο της Βικτοριανής εποχής. Όπου ο πνευματισμός βρισκόταν στα φόρτε του. Με τους ελάχιστους γνώστες του είδους και τους αναρίθμητους τσαρλατάνους. Ενδιαφέρον τρέφει και ένας φέρελπις γιατρός που ακούει στο όνομα Άρθουρ Κόναν Ντόιλ. Όταν λοιπόν θα λάβει έκκληση για βοήθεια σε επικείμενη πνευματική συγκέντρωση δεν θα διστάσει στιγμή. Σπεύδει με σκοπό να ξεσκεπάσει τους απατεώνες, τα πράγματα όμως θα αποδειχθούν τελείως διαφορετικά. Σε σημείο που να απειλείται η ύπαρξη του και όλα όσα θεωρούσε ως δεδομένα. Μαύρο χιούμορ και αγωνία, με ωραία υπόθεση και διαλόγους. Επίσης παρελαύνουν Ελένα Μπλαβάτσκυ και Μπραμ Στόκερ και αυτό είναι κάτι που μπορώ να πω ότι μου αρέσει. Οι αναφορές σε πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις. Ως highlight θα βάλω το απόσπασμα για τον Βασιλιά Ήλιο και τον δαίμονα βασανιστή του. Κυνικό όσο δεν πάει, ξεπεταγμένο λες και από την πένα του μετρ του είδους Στίβεν Κινγκ. Και ως μείον τα μεταφυσικά. Αν και δεν με αφήνουν εντελώς αδιάφορο, δεν μπορώ ωστόσο να πω ότι τρελαίνομαι κιόλας. Ευτυχώς που δεν καταλάμβαναν εκτενές μέρος γιατί θα με κούραζαν. Και ότι οι πρωταγωνιστές ήταν υπερβολικά εύστροφοι και επιδέξιοι. Έπαιρναν πάντα γρήγορες και σωστές αποφάσεις, μου φάνηκε λίγο σαν ευκολία. Συνολικά όμως ωραίο, καλό. Έφυγε γρήγορα και ευχάριστα. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 2
Link to post
Share on other sites
  • 2 weeks later...
BladeRunner

LOCKDOWN.jpg.7801f66288b9d23b6ac45d229e93665e.jpg

Πίτερ Μέι - Lockdown (Lockdown, 2020)

Από ψυχολογικής απόψεως, ίσως δεν είναι και ό,τι καλύτερο να διαβάζεις ένα τέτοιο θρίλερ εν μέσω πανδημίας και όλης αυτής της παράνοιας που επικρατεί τους τελευταίους μήνες, γιατί αν μη τι άλλο γίνονται κάποιες αναπόφευκτες συγκρίσεις. Όμως εγώ δεν κολλάω σε κάτι τέτοια, ήθελα να διαβάσω ένα εθιστικό και αγωνιώδες θρίλερ, και το "Lockdown" ήταν ακριβώς αυτό. Η πλάκα είναι ότι ο Πίτερ Μέι έγραψε αυτό το βιβλίο πριν από πολλά χρόνια, αλλά μόλις τώρα κατάφερε να το εκδώσει, αφού στο μεταξύ απέκτησε και μια κάποια φήμη σαν συγγραφέας στον χώρο της αστυνομικής λογοτεχνίας. Βλέπετε, οι εκδότες δεν είχαν πειστεί από την εικόνα ενός Λονδίνου που πολιορκείται από έναν θανατηφόρο ιό. Πού να ήξεραν... Λοιπόν, σαν θρίλερ είναι πολύ εθιστικό και ιντριγκαδόρικο, προσωπικά με δυσκολία το άφηνα στην άκρη για να κάνω κάτι άλλο. Από τη μια η πλοκή που κρύβει μυστήριο, ένταση και αγωνία, από την άλλη το σχεδόν μετά-αποκαλυπτικό σκηνικό ενός Λονδίνου χτυπημένου από έναν άκρως φονικό ιό (με όλα τα επακόλουθα στην οικονομική και κοινωνική ζωή των κατοίκων του), είναι στοιχεία που εύκολα μπορούν να συνθέσουν ένα δυνατό θρίλερ. Σίγουρα κάποια πράγματα δεν πείθουν απόλυτα, υπάρχουν ίσως κάποιες υπερβολές και ευκολίες για να προχωρήσει η πλοκή, όμως το συνολικό αποτέλεσμα είναι αρκούντως ικανοποιητικό: Ξεκινάει από την εύρεση κάποιών οστών σε ένα εργοτάξιο και καταλήγει σε κάτι το απόλυτα τρομακτικό. Και η γραφή είναι πολύ καλή, με γλαφυρές περιγραφές που αγχώνουν και που κρατάνε τον αναγνώστη στην τσίτα. Περιττό να πω ότι η ατμόσφαιρα είναι αρκετά σκοτεινή και σε σημεία μάλλον κλειστοφοβική. 

8.5/10

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
  • 1 month later...
BladeRunner

760866624_.thumb.jpg.17645d4c89fbc4fbe6bfaa24652c2566.jpg

Σ. Τζ. Τιούντορ - Οι άλλοι άνθρωποι (The Other People, 2020)

Μάλλον έχει γίνει κάτι σαν παράδοση από το 2018 να διαβάζω κάθε χρόνο βιβλίο της Σ. Τζ. Τιούντορ: Μια το πάρα πολύ καλό "Ο άνθρωπος κιμωλία" που διάβασα τον Μάρτιο του 2018 και μια το ικανοποιητικότατο "Η αρπαγή της Άνι Θορν", που διάβασα τον Μάιο του 2019, και τώρα ένα ακόμα θρίλερ της. Και κάτι μου λέει ότι η... παράδοση θα συνεχιστεί και το 2021, μιας και τον Φεβρουάριο θα κυκλοφορήσει στην Αγγλία το τέταρτο βιβλίο της, και λογικά την ίδια χρονιά θα το δούμε και στα ελληνικά.

Λοιπόν, το "Οι άλλοι άνθρωποι" είναι με τη σειρά του ένα πολύ εθιστικό και αρκετά αγωνιώδες θρίλερ, το οποίο με μεγάλη δυσκολία θα αφήνετε από τα χέρια σας για να κάνετε οτιδήποτε άλλο. Αν αντιμετωπίζετε reader's block, αυτό είναι το τέλειο... φάρμακο για να το ξεπεράσετε. Με το που διαβάσετε τις πρώτες σελίδες, αυτό ήταν, θα το πάτε σερί μέχρι το τέλος. Η πλοκή είναι πολύ ενδιαφέρουσα, με τις κατάλληλες δόσεις μυστηρίου, δράσης και έντασης, οι χαρακτήρες έχουν ένα κάποιο βάθος και αν μη τι άλλο ενδιαφέρεσαι γι' αυτούς, ενώ η ατμόσφαιρα είναι σαφώς αγωνιώδης και σε σημεία αγχωτική. Τέλος, η γραφή είναι πολύ καλή, ευκολοδιάβαστη και εξαιρετικά εθιστική.

Ναι, είναι ένα τιμιότατο θρίλερ που θα σας κρατήσει καλή παρέα. Φυσικά, δεν λείπουν κάποιες υπερβολές και κάποιες βολικές συμπτώσεις για να προχωρήσει η πλοκή, όμως έχω παρατηρήσει ότι αυτό συμβαίνει με τα περισσότερα μυθιστορήματα του είδους, ανεξαρτήτως ποιότητας. Επίσης δεν πείστηκα απόλυτα από ορισμένα πράγματα σε κάποιες ενέργειες των χαρακτήρων, αλλά αυτό είναι κάτι το υποκειμενικό. Αν σας άρεσαν τα δυο προηγούμενα μυθιστορήματα της Σ. Τζ. Τιούντορ, δεν υπάρχει περίπτωση να μην σας αρέσει και αυτό.

8/10

Edited by BladeRunner
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 1 month later...
BladeRunner

1923603381_.jpg.e04e70221c0053917cb211b94a1d498d.jpg

Μπελίντα Μπάουερ - Έξοδος (Exit, 2021)

Τρίτο βιβλίο της Μπελίντα Μπάουερ που διαβάζω, μετά το καλούτσικο αλλά όχι και τόσο του γούστου μου "Μαύρο χώμα" και το ιδιαίτερα ψυχαγωγικό και εθιστικό "Snap", και το μόνο σίγουρο είναι ότι έμεινα πολύ ευχαριστημένος. Οφείλω να πω ότι όσοι θέλουν να διαβάσουν ένα αγωνιώδες αστυνομικό θρίλερ με καταιγιστικούς ρυθμούς, ένταση και φοβερές ανατροπές και αποκαλύψεις στην πλοκή, καλύτερα να ψάξουν αλλού. Δεν είναι τέτοιου είδους θρίλερ μυστηρίου. Θα έλεγα ότι μοιάζει περισσότερο με μια κωμωδία παρεξηγήσεων, με έναν φόνο στη μέση (ή περίπου) και κάποιες εγκληματικές πράξεις σε μια κλασική μικρή πόλη της Αγγλίας, παρά με θρίλερ. Σαφώς και υπάρχει ένα κάποιο μυστήριο, λίγη αγωνία για την κατάληξη, κάποιες παράξενες καταστάσεις, όμως θρίλερ δεν το λες. Σίγουρα, πάντως, η ιστορία είναι πολύ ενδιαφέρουσα και καλοδουλεμένη, με τις κατάλληλες δόσεις παραξενιάς, χιούμορ και αγωνίας, με ωραίους χαρακτήρες και εξαιρετική ατμόσφαιρα. Προσωπικά δέθηκα αρκετά με τον βασικό πρωταγωνιστή, τον ιδιαίτερα συμπαθή ηλικιωμένο Φίλιξ Πινκ, που έμπλεξε σε μια περίεργη ιστορία, βγάζοντάς τον παντελώς έξω από την καθημερινή του ρουτίνα. Και η γραφή είναι πολύ ωραία, ευχάριστη και εξαιρετικά ευκολοδιάβαστη, βοηθάει στη γρήγορη και ξεκούραστη ανάγνωση του βιβλίου. Χωρίς αμφιβολία, είναι ένα μυθιστόρημα που μου έφτιαξε το κέφι, που με κράτησε από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα, που με έκανε να ξεχαστώ. Πέρασα τόσο καλά, που θα μπορούσα να του βάλω ακόμα και πέντε αστεράκια (τεσσεράμισι δηλαδή), αλλά δεν θα το κάνω γιατί έτσι θα αδικούσα άλλα βιβλία. Όπως και να'χει, δηλώνω φαν της Μπελίντα Μπάουερ.

8.5/10

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
  • 2 weeks later...
BladeRunner

264227858_.jpg.0e16bdea7b8027eefc9e42feba8ec711.jpg

Στίβεν Σπότσγουντ - Η τύχη ευνοεί τους νεκρούς (Fortune Favours the Dead, 2020)

Χωρίς αμφιβολία, μιας από τις πιο ευχάριστες και απολαυστικές ιστορίες μυστηρίου που διάβασα τον τελευταίο καιρό. Εντάξει, όποιος έχει διαβάσει με το κιλό κλασικά μυθιστορήματα μυστηρίου αλλά και νουάρ με ιδιωτικούς ντετέκτιβ (όπως η αφεντιά μου), ίσως και να μην εκπλαγεί και τόσο πολύ από το μυστήριο και τις διάφορες αποκαλύψεις, πάντως νομίζω ότι ο συγγραφέας έκανε ικανοποιητικότατη δουλειά με την πλοκή, προσφέροντας και μια ενδιαφέρουσα έκπληξη στο τέλος. Ωστόσο, νομίζω ότι βασικό προτέρημα του βιβλίου είναι η αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο, καθώς επίσης και η εξαιρετική ατμόσφαιρα της δεκαετίας του '40. Η νεαρή αφηγήτρια, ονόματι Γουίλοουτζιν Πάρκερ, είναι αρκούντως συμπαθητική και ενδιαφέρουσα, αλλά και παντελώς ξεχωριστή, με τις παραξενιές της και τα κάμποσα ταλέντα της, προσωπικά τη συμπάθησα όσο δεν πάει, ενώ και οι υπόλοιποι χαρακτήρες λίγο έως πολύ είναι ικανοποιητικά δουλεμένοι. Ο Στίβεν Σπότσγουντ γράφει μια σύγχρονη εκδοχή του κλασικού αστυνομικού νουάρ, χρησιμοποιώντας όλα τα καλούδια που συναντάει κανείς σε μυθιστορήματα του είδους παλαιότερων δεκαετιών (σίγουρα ο συγγραφέας έχει διαβάσει Ερλ Στάνλεϊ Γκάρντνερ, Ρεξ Στάουτ, Ρέιμοντ Τσάντλερ κλπ), όμως με ορισμένες χτυπητές διαφορές σε σχέση με εκείνα τα μυθιστορήματα, όπως είναι το πρωταγωνιστικό δίδυμο (δεν θα το έλεγες και τόσο συνηθισμένο) ή κάποια θέματα που αγγίζει με έμμεσο ή και άμεσο τρόπο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα παρακολουθώ την πορεία του συγγραφέα (και ελπίζω το ίδιο να κάνουν και οι εκδόσεις Bell), μιας και φαίνεται ότι αυτό το βιβλίο αποτελεί την αρχή για μια νέα σειρά, με πρωταγωνίστριες τις Λίλιαν Πέντεκοστ και Γουίλοουτζιν Πάρκερ.

8.5/10

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
  • 2 weeks later...
BladeRunner

1880449443_.jpg.37779387a01690a1f557e1c2a17bfdfc.jpg

Ντον Γουίνσλοου - Η Μονάδα (The Force, 2017)

Εντάξει, έχω μείνει με το στόμα ανοικτό. Ήμουν σχετικά προετοιμασμένος με αυτά που με περίμεναν στο βιβλίο αυτό, αλλά ειλικρινά δεν περίμενα ότι θα με ταρακουνούσε τόσο άγρια και ότι θα με καθήλωνε στο κρεβάτι ή την καρέκλα μου, σαν ο συγγραφέας να μου είχε σπάσει τα πόδια με ρόπαλο του μπέιζμπολ. Γιατί ειλικρινά δεν μπορούσα να αφήσω με τίποτα το βιβλίο κάτω, αν και βέβαια έπρεπε να το κάνω, για διάφορες άλλες δουλειές. Όμως είχα σκοπό να το ολοκληρώσω την πρώτη μέρα του Μαρτίου, για να μπει καλά τόσο ο μήνας όσο και η Άνοιξη (τουλάχιστον αναγνωστικά), έλα όμως που ο Γουίνσλοου με ανάγκασε να το τελειώσω τόσο γρήγορα.

Που λέτε, μετά την ανάγνωση του βιβλίου ένιωσα την ανάγκη να κάνω ένα ντους με ζεματιστό νερό, για να βγάλω από πάνω μου όλη τη βρώμα και τη διαφθορά που συνάντησα στο βιβλίο. Διαφθορά, βία και αλητεία σε όλα τα επίπεδα, σε όλες τις πλευρές, ο συγγραφέας δεν χαρίζεται σε κανέναν, δεν ωραιοποιεί καταστάσεις, δεν χρυσώνει το χάπι, παρουσιάζει με ωμότητα και αφόρητο ρεαλισμό μια πραγματικότητα, άντε, ίσως και με κάποιες "κινηματογραφικές" υπερβολές εδώ και εκεί για να είναι πιο έντονη η όλη αναγνωστική εμπειρία και να ανάψουν λίγο παραπάνω τα αίματα. Ο κακός χαμός γίνεται στο βιβλίο, δεν ξέρεις ποιον χαρακτήρα να αντιπαθήσεις περισσότερο, αν και ίσως στο τέλος συμπαθήσεις λιγάκι τον Μαλόουν, ή τέλος πάντων μπορεί να κατανοήσεις σε κάποιον βαθμό αυτά που έκανε. 

Κανονικά, αυτό το βιβλίο θα έπρεπε να έχει ήδη ξεπουλήσει, γιατί είναι ένα έπος στο είδος του, και συν τοις άλλοις με ιδιαίτερο τρόπο γραφής: Η γραφή είναι σκληρή, μπρουτάλ, γεμάτη κυνισμό και μαύρο χιούμορ, με τις περιγραφές και τους διαλόγους ο συγγραφέας σε κάνει να νιώθεις στο πετσί σου όλη τη σαπίλα, τη διαφθορά και τη βία που επικρατεί σε κάθε επίπεδο, σε κάθε πλευρά. Έχω διαβάσει ένα σωρό βιβλία και έχω δει ένα σωρό ταινίες και σειρές με σκληρούς κακοποιούς, διεφθαρμένους μπάτσους και ακόμα πιο διεφθαρμένους πολιτικούς και υπερασπιστές της δικαιοσύνης, αλλά και πάλι ο συγγραφέας κατάφερε να με κάνει να νιώσω άβολα για την όλη κατάσταση. Ήταν ασυζητητί μια έντονη αναγνωστική εμπειρία, που θα θυμάμαι για καιρό. Και λέω μέσα στη χρονιά να διαβάσω και το "Το Καρτέλ", που υποπτεύομαι ότι θα είναι ακόμα πιο επικό. 

9/10

  • Like 3
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..