Jump to content

Διάφοροι συγγραφείς θρίλερ


Recommended Posts

BladeRunner

1183013754_.jpg.6fd70d11a14ef11202431d6ca921acbd.jpg

Γκάμπριελ Μπέργκμοζερ - Θηράματα (The Hunted, 2020)

Όταν οι εκδόσεις Bell ανακοίνωσαν ότι θα κυκλοφορούσαν τούτο το βιβλίο μέσα στο 2020, αμέσως το έβαλα στη σχετική λίστα με τις νέες κυκλοφορίες που έπρεπε πάση θυσία να αγοράσω. Κάτι τέτοια περιπετειώδη θρίλερ από νέους συγγραφείς -που δεν έχουμε ξαναδεί στα ελληνικά-, πάντα με εξίταραν. Και οι εκδόσεις Bell έχουν βγάλει διάφορα τέτοια διαμαντάκια (βλέπε βιβλία των Τζ. Κεντ Μέσαμ, Ρόμπερτ Πόμπι, Σολ Μπλακ κλπ), οπότε λογικό ήταν να θεωρήσω και αυτό το βιβλίο σαν ένα ακόμα διαμαντάκι και να περιμένω την έκδοσή του πώς και πώς.

Λοιπόν, πρόκειται για ένα σαφώς πολύ δυνατό και βίαιο περιπετειώδες θρίλερ, στα όρια του τρόμου. Από άποψη θεματολογίας και ατμόσφαιρας μου θύμισε λιγάκι το "Δόλωμα" του Τζ. Κεντ Μέσαμ, αν και φυσικά υπάρχουν πολλές διαφορές στην πλοκή, τα σκηνικά και τη γραφή. Σίγουρα ο συγγραφέας έχει δει και έχει λατρέψει ταινίες του στιλ "Όταν ξέσπασε η βία", "Ξύπνημα στον τρόμο", "Wolf Creek" κλπ (στην περίπτωση των δυο πρώτων μπορεί να έχει διαβάσει και τα βιβλία στα οποία βασίζονται), έβαλε και τη δική του, προσωπική τρέλα στο μίξερ, και το αποτέλεσμα είναι αυτό το αιματηρό θρίλερ. Είναι από τα βιβλία που τα ξεκινάς και δεν μπορείς να τα αφήσεις παρά μέχρι να φτάσεις στην τελευταία σελίδα. Δεν υπάρχει χρόνος ή χώρος για να πάρεις μια ανάσα σαν αναγνώστης, μιας και το ένα γεγονός διαδέχεται το άλλο, είναι σαν ένα τρενάκι του τρόμου όλο κατηφόρες και απότομες στροφές.

Σίγουρα, δεν είναι για όλα τα γούστα. Μιλάμε ουσιαστικά για ένα βίαιο και αρκετά ωμό θρίλερ επιβίωσης σε ερημικές τοποθεσίες. Ούτε αστυνομικό είναι, ούτε μυστηρίου. Φυσικά, δεν είναι ακριβώς από αυτά τα άμυαλα και χαζά θρίλερ που προσφέρουν μόνο αίμα και πόνο, υπάρχει πλοκή, υπάρχει μια κάποια ανάπτυξη χαρακτήρων, ενώ και η γραφή είναι αρκετά καλή, άκρως εθιστική και ευκολοδιάβαστη, με γλαφυρές και γραφικές περιγραφές σκηνικών και καταστάσεων. Έχει τα θεματάκια του στην πλοκή, τους χαρακτήρες ή ακόμα και στη γραφή, όμως κατά τη γνώμη μου πρόκειται για ένα άκρως ψυχαγωγικό μυθιστόρημα, ό,τι πρέπει για να ανάψουν λίγο τα αίματα. Στα χέρια ενός καλού σκηνοθέτη (και με αντίστοιχα καλό καστ) θα γινόταν μια πολύ δυνατή ταινία, ελπίζω να έχει μια τέτοια τύχη.

Υ.Γ. Προτείνω οπωσδήποτε για διάβασμα το "Στη νεκρή καρδιά της ηπείρου" του Κένεθ Κουκ (εκδόσεις Εξάρχεια), πάνω στο οποίο βασίζεται η καταπληκτική ταινία "Ξύπνημα στον τρόμο" (aka "Wake in Fright). Γραφή, ατμόσφαιρα, χαρακτήρες, σκηνικά της Αυστραλιανής ενδοχώρας... τι να λέμε τώρα, εξαίσιο βιβλίο.

8/10

  • Like 3
Link to post
Share on other sites
  • 1 month later...
  • Replies 125
  • Created
  • Last Reply

Top Posters In This Topic

  • BladeRunner

    104

  • Δημήτρης

    9

  • Mictantecutli

    5

  • gregor1

    3

Top Posters In This Topic

Popular Posts

Έντουαρντ Κόνλον - Αίμα στο αίμα (Red on Red, 2011) Το τούβλο αυτό κυκλοφόρησε στα ελληνικά το 2013, αλλά δεν το αγόρασα άμεσα επειδή τότε δεν με είχαν πείσει οι κριτικές, όμως το πέτυχα σε σχετι

Ουν-σου Κιμ - Οι μηχανορράφοι (The Plotters, 2010) Μάλλον μια από τις ευχάριστες εκδοτικές εκπλήξεις της χρονιάς, όσον αφορά το είδος των θρίλερ. Και αυτό το γράφω γιατί η (πικρή) αλήθεια είναι ό

Ντον Γουίνσλοου - Η Μονάδα (The Force, 2017) Εντάξει, έχω μείνει με το στόμα ανοικτό. Ήμουν σχετικά προετοιμασμένος με αυτά που με περίμεναν στο βιβλίο αυτό, αλλά ειλικρινά δεν περίμενα ότι θα με

Posted Images

BladeRunner

2006922924_.jpg.998bfb89ba36ed7ced910b241127cbe8.jpg

Τζον Γκρίσαμ - Οι άνεμοι του Καμίνο (Camino Winds, 2020)

Πέρυσι τέτοια εποχή (αρχές Αυγούστου για την ακρίβεια), διάβασα για πρώτη φορά βιβλίο του Τζον Γκρίσαμ, το καλό και άκρως ψυχαγωγικό και ευκολοδιάβαστο "Το νησί Καμίνο", ένα κλασικό καλοκαιρινό ανάγνωσμα. Να που η δεύτερη επαφή με το έργο του έμελλε να είναι με τούτο το βιβλίο, που είναι το δεύτερο της σειράς. Και οφείλω να πω ότι αυτό μου άρεσε λιγάκι παραπάνω από το πρώτο, μιας και μου φάνηκε κάπως πιο δυνατό και πιο έντονο, ίσως και πιο... αιμοβόρικο.

Εδώ που τα λέμε, πώς να μην είναι, από τη στιγμή που ένας καταστροφικός τυφώνας χτυπάει ανελέητα το υπέροχο νησί Καμίνο, αφήνοντας πίσω του νεκρούς και συντρίμμια; Αλλά όχι μόνο αυτό, έχουμε και έναν φόνο, αυτόν του αινιγματικού συγγραφέα θρίλερ Νέλσον Κερ, που κάποιοι ήθελαν να καλύψουν, σαν ο θάνατός του να ήταν τυχαίος, εν μέσω θεομηνίας. Ποιος, όμως, ήθελε νεκρό τον Νέλσον Κερ; Άραγε, το βιβλίο που μόλις είχε τελειώσει, να ήταν ένας λόγος που κάποιοι ήθελαν να του κλείσουν το στόμα; Ο βιβλιοπώλης και φίλος του Νέλσον, Μπρους Κέιμπλ, θα αρχίσει να σκαλίζει την υπόθεση (αφού φτιάξει το μαγαζί και το σπίτι του από την καταστροφική επίσκεψη του τυφώνα), μαζί με τη βοήθεια κάποιων φίλων του. Και μετά από έρευνες θα βρεθούν μπροστά σε κάτι μεγάλο, σε κάτι άκρως επικίνδυνο...

Ωραίο θριλεράκι, εθιστικό και οπωσδήποτε ψυχαγωγικό, με τις απαραίτητες δόσεις μυστηρίου, δράσης και αγωνίας, αν και χωρίς κάτι το φοβερό και το τρομερό. Αν μη τι άλλο είναι ένα καλοκαιρινό ανάγνωσμα που θα βοηθήσει τους λάτρεις των θρίλερ να περάσουν ευχάριστα τις ζεστές ώρες της ημέρας, ξεχνώντας για λίγο τα προβλήματά τους. Η γραφή είναι πολύ καλή και ευκολοδιάβαστη, με ρεαλιστικές περιγραφές και φυσικούς διαλόγους, το σκηνικό του νησιού Καμίνο πάρα πολύ ωραίο (αν και κάμποσες σκηνές διαδραματίζονται εκτός νησιού), ενώ η ατμόσφαιρα εξαιρετική και γενικά ευχάριστη. Εντάξει, υπάρχουν πολλά καλύτερα θρίλερ μυστηρίου εκεί έξω, όμως και αυτό θα έλεγα ότι κάνει καλά τη δουλειά του.

8.5/10

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 5 weeks later...
BladeRunner

Τζορτζ Μαρκστάιν - Ο άνθρωπος από το παρελθόν (The Man from Yesterday, 1976)

Οχτώ και πλέον χρόνια μετά την τυχαία αγορά του από παλαιοβιβλιοπωλείο στο Μοναστηράκι, αποφάσισα να διαβάσω τούτο το βιβλίο, μιας και αυτές τις μέρες έχω όρεξη για κατασκοπευτικά θρίλερ. Τότε που αγόρασα το βιβλίο δεν υπήρχε καμία απολύτως αξιολόγηση στο Goodreads, έτσι ουσιαστικά αγόρασα γουρούνι στο σακί (με κόστος μονάχα ένα ευρώ, βέβαια). Πλέον υπάρχουν κάποιες αξιολογήσεις, χωρίς κριτικές όμως. Ξεκινώντας το, λοιπόν, δεν ήξερα τι να περιμένω από άποψη ποιότητας γραφής και πλοκής, τελικά όμως αποδείχτηκε ένα καλογραμμένο, ενδιαφέρον και αρκετά συναρπαστικό κατασκοπευτικό θρίλερ παλαιάς κοπής, από αυτά που κάθε τόσο απολαμβάνω. Η πλοκή με κράτησε από την αρχή μέχρι το τέλος, με το όλο μυστήριο και τη ρεαλιστικά δοσμένη δράση, ενώ ο τρόπος γραφής μου άρεσε πολύ, με τις λιτές πλην όμως ρεαλιστικές περιγραφές και τους ζωντανούς διαλόγους. Γενικά η γραφή είναι καθαρή, χωρίς φτιασίδια και περιττολογίες, ο συγγραφέας θέλει να πει μια κατασκοπευτική ιστορία με προδοσίες και διπλά παιχνίδια, και κατά τη γνώμη μου τη λέει πολύ καλά (αν και ένα-δυο πραγματάκια στο τέλος δεν με έπεισαν απόλυτα). Υποθέτω ότι το βιβλίο αυτό δεν είναι για όλα τα γούστα, όμως προσωπικά το βρήκα απόλυτα ψυχαγωγικό. Στη βιβλιοθήκη μου έχω επίσης το "Τελική Λύση" του ίδιου συγγραφέα, για το οποίο πλέον θα έχω κάπως υψηλότερες προσδοκίες.

8.5/10

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Στίβεν Κέιντ - Η εκδίκηση του Σλέηντ (Slade's Marauder, 1980)

Παντελώς τυχαία αγορά πριν πέντε χρόνια από κάποιο παλαιοβιβλιοπωλείο, αφού τότε που το αγόρασα δεν υπήρχε σχεδόν καμία αξιολόγηση στο Goodreads και, φυσικά, καμία απολύτως κριτική (τώρα κάτι υπάρχει). Μιας και αυτές τις μέρες έχω όρεξη για παλπ περιπέτειες, είπα να διαβάσω το συγκεκριμένο βιβλίο. Λοιπόν, αν μη τι άλλο πέρασα πολύ ωραία. Αναμφίβολα είναι ένα μυθιστόρημα που δεν διαθέτει πολλές λογοτεχνικές αρετές, ενώ θα έλεγα ότι έχει κάποια προβληματάκια στην πλοκή και ιδιαίτερα στους χαρακτήρες (που είναι στα όρια ή και πέρα από τα όρια της καρικατούρας και της γραφικότητας), όμως διαβάστηκε πραγματικά ευχάριστα, σίγουρα απόλαυσα σε μεγάλο βαθμό μια ωραία, θαλασσινή περιπέτεια που διαδραματίζεται το 1939 στην Καραϊβική, και στην οποία ο μεθύστακας και άγριος καπετάνιος ενός σαπιοκάραβου -μαζί με το ατίθασο πλήρωμά του-, τα βάζει με ένα καμουφλαρισμένο γερμανικό καταδρομικό που το έχει βάλει σκοπό να βουλιάξει όλα τα πλοία της περιοχής (και που κάνει το λάθος να βουλιάξει ένα κρουαζιερόπλοιο γεμάτο πολίτες). Η γραφή είναι ευκολοδιάβαστη, με γλαφυρές περιγραφές και κάπως χοντροκομμένο χιούμορ, σίγουρα θα έλεγα ότι κατάφερε να με ταξιδέψει και να με κάνει να ξεχαστώ. Εντάξει, πρόκειται για μια παλπ περιπέτεια της δεκαετίας του '80, οπότε ξέρει τι να περιμένει κανείς. Εγώ μια φορά πέρασα καλά, γι'αυτό και την τελευταία στιγμή τσιμπάει και τέταρτο αστεράκι, έστω και αν αντικειμενικά δεν το αξίζει.

7.5/10

Edited by BladeRunner
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Τεντ Άλμπουρι - Ο Θεριστής (The Reaper/The Stalking Angel, 1980)

Καλούτσικο και ιδιαίτερα ευκολοδιάβαστο θρίλερ, που όμως δεν με ξετρέλανε. Την κεντρική ιδέα δεν τη λες και πρωτότυπη: Η Γερμανίδα Άννα Βόλτμαν είναι πλέον μια ευτυχισμένη κοπέλα, μέχρι που ο αγαπημένος της σκοτώνεται από μια έκρηξη έξω από το σπίτι τους, με την ίδια να τραυματίζεται πολύ σοβαρά και να χάνει και το παιδί που κυοφορούσε. Ο Εβραίος σύζυγός της έψαχνε στοιχεία για πρώην Ναζί που κατάφεραν να διαφύγουν, κάτι που φυσικά αναστάτωσε μερικούς εξ αυτών. Η Άννα, αφού επουλωθούν οι πληγές της, θα αρχίσει έναν αγώνα εναντίον των συγκεκριμένων Ναζί, που πιθανότατα ευθύνονται για τη δολοφονία του άντρα της. Εντάξει, έστω και αν δεν είναι πρωτότυπη, σαν ιδέα έχει σίγουρα το ενδιαφέρον της, όμως δυστυχώς η εκτέλεση δεν ήταν και η καλύτερη δυνατή. Νομίζω ότι χρειαζόταν περισσότερος χώρος και χρόνος για να αναπτυχθεί η όλη ιστορία, για να γίνει πιο πειστική η μεταμόρφωση της πρωταγωνίστριας από μια απλή κοπέλα σε εκτελέστρια. Πολλά πράγματα έγιναν γρήγορα και πολύ βολικά, χωρίς ιδιαίτερες περιπλοκές, με το φινάλε να είναι αρκετά προβλέψιμο. Βέβαια υπάρχουν διάφορες δυνατές σκηνές εδώ κι εκεί, ενώ και η ατμόσφαιρα είναι πολύ ωραία, όμως θα έλεγα ότι το βιβλίο πάσχει λιγάκι σε αληθοφάνεια και χαρακτήρες. Πάντως είναι αρκετά καλογραμμένο, ενώ διαβάζεται πολύ ευχάριστα και γρήγορα.

7/10

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Λόρενς Σάντερς - Περίεργο σενάριο (Caper, 1980)

Πριν κάτι μέρες είδα και πραγματικά απόλαυσα την ταινία "Η μεγάλη ληστεία της Νέας Υόρκης" (aka "The Anderson Tapes") του Σίντνεϊ Λιούμετ -με πρωταγωνιστές τους Σον Κόνερι, Κρίστοφερ Γουόκεν και Μάρτιν Μπάλσαμ-, που βασίζεται σε μυθιστόρημα του Λόρενς Σάντερς, και είπα στο καπάκι να διαβάσω ένα από τα τέσσερα βιβλία του συγγραφέα που έχω στη συλλογή μου (είναι τα μοναδικά δικά του που έχουν μεταφραστεί). Και διάλεξα αυτό, μιας και με τράβηξε πολύ η κεντρική ιδέα του. Λοιπόν, το βιβλίο το βρήκα ιδιαίτερα απολαυστικό. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες κατάλαβα ότι θα διάβαζα ένα απόλυτα ψυχαγωγικό και εθιστικό μυθιστόρημα, και η συνέχεια δεν με διέψευσε.

Πρωταγωνίστρια είναι μια συγγραφέας, η Τζένι Σιν, που με διάφορα ανδρικά ψευδώνυμα έγραψε κάμποσα θρίλερ με αρκετά μεγάλη επιτυχία, μέχρι όμως να χάσει την έμπνευσή της και τα τελευταία της βιβλία να αποτύχουν εμπορικά. Γιατί; Ίσως επειδή έχασε την επαφή με την πραγματικότητα. Γι'αυτό, λοιπόν, αποφασίζει μαζί με έναν φίλο της, να οργανώσει μια πραγματική ληστεία, να έρθει σε επαφή με ανθρώπους του υποκόσμου και να γίνει και αυτή μια από αυτούς, έτσι ώστε να γράψει ένα πραγματικά ρεαλιστικό αστυνομικό μυθιστόρημα. Φυσικά, δεν θέλει να κάνει τη ληστεία, λίγο πριν την εκτέλεσή της αυτή απλώς θα αποχωρήσει. Όμως ο τζογαδόρος και μικροαπατεώνας Τζακ Ντόναχιου, τον οποίο γνώρισε και έπεισε να κάνουν μαζί τη ληστεία, θα έχει άλλη άποψη, μόλις μάθει ποια πραγματικά είναι. Και, θέλοντας και μη, η Τζένι Σιν και ο φίλος της θα μπλέξουν σε μια ιδιαίτερα μπερδεμένη και επικίνδυνη ιστορία...

Αν μη τι άλλο πρόκειται για μια διασκεδαστική περιπέτεια γεμάτη δράση και ένταση, με όλα αυτά τα καλούδια που βρίσκει κανείς στα μυθιστορήματα που έχουν σχέση με ληστείες και εγκληματικά κόλπα. Η ατμόσφαιρα γενικά είναι κάπως ανάλαφρη (με αρκετή ένταση σε πολλά σημεία όμως) και υπάρχουν αρκετά κωμικά στοιχεία εδώ κι εκεί, όμως δεν θα έλεγα ότι είναι ένα κωμικό μυθιστόρημα, μιας και υπάρχει βία, άνθρωποι σκοτώνονται, επικίνδυνοι τύποι κυνηγούν τους κακομοίρηδες πρωταγωνιστές με σκοπό να τους καθαρίσουν, και πάει λέγοντας. Η γραφή είναι πολύ καλή, με γλαφυρές περιγραφές και ζωντανούς διαλόγους, κυλάει σαν γάργαρο νερό και βοηθάει στο να διαβαστεί το βιβλίο με μια ανάσα. Αναμφίβολα, πρόκειται για ένα μυθιστόρημα ακριβώς μέσα στα αναγνωστικά μου γούστα, τόσο από άποψη σεναρίου όσο και από άποψη γραφής, οπότε ήταν αναμενόμενο να περάσω τέλεια την ώρα μου με δαύτο.

8.5/10

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

Διάβασα το ''Οι Ένορκοι'' του Τζον Γκρίσαμ. Τέταρτο ή πέμπτο και μάλλον το καλύτερο μέχρι τώρα.

Γνωστό ότι οι καπνοβιομηχανίες κάνουν τζίρους δισεκατομμυρίων κάθε χρόνο. Όπως επίσης και ότι τα προϊόντα τους μπορούν να αποδειχθούν θανατηφόρα αν προβαίνει κανείς σε αλόγιστη χρήση. Έτσι και θα γίνει με εκλιπών, με την χήρα του να αναλαμβάνει δράση. Πόσες όμως οι πιθανότητες ενάντια στους μεγαλοκαρχαρίες; Αρκετές αν έχει καλό δικηγόρο. Ενδεχόμενο όμως που πρέπει πάση θυσία να αποφευχθεί για να μην ανοίξει ο ασκός του Αιόλου με τις αλυσιδωτές αντιδράσεις που θα φέρει. Σπουδαίο ρόλο φυσικά παίζουν και οι ένορκοι με την ετυμηγορία τους. Πόσο μάλλον όταν ίσως να μην είναι αυτό που δείχνουν. Και κάπου εκεί χοντραίνει το παιχνίδι. Εκτός δικαστηρίου, όπου διεξάγεται η πραγματική δίκη. Με λαδώματα ή εκβιασμούς ενόρκων, συγγενών τους και φίλων. Λεφτά κάτω από το τραπέζι, ή με την απειλή για αποκάλυψη αμαρτωλών μυστικών. Αναλόγως με τι επιβάλλει η περίσταση. 

Καλό ήταν, προσφέροντας αυτό ακριβώς που περιμένει κανείς από κάθε βιβλίο του Γκρίσαμ. Εύπεπτο, καλογραμμένο, αγωνιώδες δικαστικό θρίλερ. Κάπου κούρασε λίγο με τους πολλούς δευτερεύοντες χαρακτήρες αλλά ήταν ωραίο. Έχει γίνει ταινία με Τζιν Χάκμαν σε ρόλο που δείχνει να του ταιριάζει γάντι, θα την δω μία από αυτές τις μέρες.

Edited by Δημήτρης
  • Like 2
Link to post
Share on other sites
  • 1 month later...
Δημήτρης

Διάβασα το ''Η Λίστα των 7'' του Μαρκ Φροστ.

Βρισκόμαστε στο Λονδίνο της Βικτοριανής εποχής. Όπου ο πνευματισμός βρισκόταν στα φόρτε του. Με τους ελάχιστους γνώστες του είδους και τους αναρίθμητους τσαρλατάνους. Ενδιαφέρον τρέφει και ένας φέρελπις γιατρός που ακούει στο όνομα Άρθουρ Κόναν Ντόιλ. Όταν λοιπόν θα λάβει έκκληση για βοήθεια σε επικείμενη πνευματική συγκέντρωση δεν θα διστάσει στιγμή. Σπεύδει με σκοπό να ξεσκεπάσει τους απατεώνες, τα πράγματα όμως θα αποδειχθούν τελείως διαφορετικά. Σε σημείο που να απειλείται η ύπαρξη του και όλα όσα θεωρούσε ως δεδομένα. Μαύρο χιούμορ και αγωνία, με ωραία υπόθεση και διαλόγους. Επίσης παρελαύνουν Ελένα Μπλαβάτσκυ και Μπραμ Στόκερ και αυτό είναι κάτι που μπορώ να πω ότι μου αρέσει. Οι αναφορές σε πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις. Ως highlight θα βάλω το απόσπασμα για τον Βασιλιά Ήλιο και τον δαίμονα βασανιστή του. Κυνικό όσο δεν πάει, ξεπεταγμένο λες και από την πένα του μετρ του είδους Στίβεν Κινγκ. Και ως μείον τα μεταφυσικά. Αν και δεν με αφήνουν εντελώς αδιάφορο, δεν μπορώ ωστόσο να πω ότι τρελαίνομαι κιόλας. Ευτυχώς που δεν καταλάμβαναν εκτενές μέρος γιατί θα με κούραζαν. Και ότι οι πρωταγωνιστές ήταν υπερβολικά εύστροφοι και επιδέξιοι. Έπαιρναν πάντα γρήγορες και σωστές αποφάσεις, μου φάνηκε λίγο σαν ευκολία. Συνολικά όμως ωραίο, καλό. Έφυγε γρήγορα και ευχάριστα. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 2
Link to post
Share on other sites
  • 2 weeks later...
BladeRunner

LOCKDOWN.jpg.7801f66288b9d23b6ac45d229e93665e.jpg

Πίτερ Μέι - Lockdown (Lockdown, 2020)

Από ψυχολογικής απόψεως, ίσως δεν είναι και ό,τι καλύτερο να διαβάζεις ένα τέτοιο θρίλερ εν μέσω πανδημίας και όλης αυτής της παράνοιας που επικρατεί τους τελευταίους μήνες, γιατί αν μη τι άλλο γίνονται κάποιες αναπόφευκτες συγκρίσεις. Όμως εγώ δεν κολλάω σε κάτι τέτοια, ήθελα να διαβάσω ένα εθιστικό και αγωνιώδες θρίλερ, και το "Lockdown" ήταν ακριβώς αυτό. Η πλάκα είναι ότι ο Πίτερ Μέι έγραψε αυτό το βιβλίο πριν από πολλά χρόνια, αλλά μόλις τώρα κατάφερε να το εκδώσει, αφού στο μεταξύ απέκτησε και μια κάποια φήμη σαν συγγραφέας στον χώρο της αστυνομικής λογοτεχνίας. Βλέπετε, οι εκδότες δεν είχαν πειστεί από την εικόνα ενός Λονδίνου που πολιορκείται από έναν θανατηφόρο ιό. Πού να ήξεραν... Λοιπόν, σαν θρίλερ είναι πολύ εθιστικό και ιντριγκαδόρικο, προσωπικά με δυσκολία το άφηνα στην άκρη για να κάνω κάτι άλλο. Από τη μια η πλοκή που κρύβει μυστήριο, ένταση και αγωνία, από την άλλη το σχεδόν μετά-αποκαλυπτικό σκηνικό ενός Λονδίνου χτυπημένου από έναν άκρως φονικό ιό (με όλα τα επακόλουθα στην οικονομική και κοινωνική ζωή των κατοίκων του), είναι στοιχεία που εύκολα μπορούν να συνθέσουν ένα δυνατό θρίλερ. Σίγουρα κάποια πράγματα δεν πείθουν απόλυτα, υπάρχουν ίσως κάποιες υπερβολές και ευκολίες για να προχωρήσει η πλοκή, όμως το συνολικό αποτέλεσμα είναι αρκούντως ικανοποιητικό: Ξεκινάει από την εύρεση κάποιών οστών σε ένα εργοτάξιο και καταλήγει σε κάτι το απόλυτα τρομακτικό. Και η γραφή είναι πολύ καλή, με γλαφυρές περιγραφές που αγχώνουν και που κρατάνε τον αναγνώστη στην τσίτα. Περιττό να πω ότι η ατμόσφαιρα είναι αρκετά σκοτεινή και σε σημεία μάλλον κλειστοφοβική. 

8.5/10

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
  • 1 month later...
BladeRunner

760866624_.thumb.jpg.17645d4c89fbc4fbe6bfaa24652c2566.jpg

Σ. Τζ. Τιούντορ - Οι άλλοι άνθρωποι (The Other People, 2020)

Μάλλον έχει γίνει κάτι σαν παράδοση από το 2018 να διαβάζω κάθε χρόνο βιβλίο της Σ. Τζ. Τιούντορ: Μια το πάρα πολύ καλό "Ο άνθρωπος κιμωλία" που διάβασα τον Μάρτιο του 2018 και μια το ικανοποιητικότατο "Η αρπαγή της Άνι Θορν", που διάβασα τον Μάιο του 2019, και τώρα ένα ακόμα θρίλερ της. Και κάτι μου λέει ότι η... παράδοση θα συνεχιστεί και το 2021, μιας και τον Φεβρουάριο θα κυκλοφορήσει στην Αγγλία το τέταρτο βιβλίο της, και λογικά την ίδια χρονιά θα το δούμε και στα ελληνικά.

Λοιπόν, το "Οι άλλοι άνθρωποι" είναι με τη σειρά του ένα πολύ εθιστικό και αρκετά αγωνιώδες θρίλερ, το οποίο με μεγάλη δυσκολία θα αφήνετε από τα χέρια σας για να κάνετε οτιδήποτε άλλο. Αν αντιμετωπίζετε reader's block, αυτό είναι το τέλειο... φάρμακο για να το ξεπεράσετε. Με το που διαβάσετε τις πρώτες σελίδες, αυτό ήταν, θα το πάτε σερί μέχρι το τέλος. Η πλοκή είναι πολύ ενδιαφέρουσα, με τις κατάλληλες δόσεις μυστηρίου, δράσης και έντασης, οι χαρακτήρες έχουν ένα κάποιο βάθος και αν μη τι άλλο ενδιαφέρεσαι γι' αυτούς, ενώ η ατμόσφαιρα είναι σαφώς αγωνιώδης και σε σημεία αγχωτική. Τέλος, η γραφή είναι πολύ καλή, ευκολοδιάβαστη και εξαιρετικά εθιστική.

Ναι, είναι ένα τιμιότατο θρίλερ που θα σας κρατήσει καλή παρέα. Φυσικά, δεν λείπουν κάποιες υπερβολές και κάποιες βολικές συμπτώσεις για να προχωρήσει η πλοκή, όμως έχω παρατηρήσει ότι αυτό συμβαίνει με τα περισσότερα μυθιστορήματα του είδους, ανεξαρτήτως ποιότητας. Επίσης δεν πείστηκα απόλυτα από ορισμένα πράγματα σε κάποιες ενέργειες των χαρακτήρων, αλλά αυτό είναι κάτι το υποκειμενικό. Αν σας άρεσαν τα δυο προηγούμενα μυθιστορήματα της Σ. Τζ. Τιούντορ, δεν υπάρχει περίπτωση να μην σας αρέσει και αυτό.

8/10

Edited by BladeRunner
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 1 month later...
BladeRunner

1923603381_.jpg.e04e70221c0053917cb211b94a1d498d.jpg

Μπελίντα Μπάουερ - Έξοδος (Exit, 2021)

Τρίτο βιβλίο της Μπελίντα Μπάουερ που διαβάζω, μετά το καλούτσικο αλλά όχι και τόσο του γούστου μου "Μαύρο χώμα" και το ιδιαίτερα ψυχαγωγικό και εθιστικό "Snap", και το μόνο σίγουρο είναι ότι έμεινα πολύ ευχαριστημένος. Οφείλω να πω ότι όσοι θέλουν να διαβάσουν ένα αγωνιώδες αστυνομικό θρίλερ με καταιγιστικούς ρυθμούς, ένταση και φοβερές ανατροπές και αποκαλύψεις στην πλοκή, καλύτερα να ψάξουν αλλού. Δεν είναι τέτοιου είδους θρίλερ μυστηρίου. Θα έλεγα ότι μοιάζει περισσότερο με μια κωμωδία παρεξηγήσεων, με έναν φόνο στη μέση (ή περίπου) και κάποιες εγκληματικές πράξεις σε μια κλασική μικρή πόλη της Αγγλίας, παρά με θρίλερ. Σαφώς και υπάρχει ένα κάποιο μυστήριο, λίγη αγωνία για την κατάληξη, κάποιες παράξενες καταστάσεις, όμως θρίλερ δεν το λες. Σίγουρα, πάντως, η ιστορία είναι πολύ ενδιαφέρουσα και καλοδουλεμένη, με τις κατάλληλες δόσεις παραξενιάς, χιούμορ και αγωνίας, με ωραίους χαρακτήρες και εξαιρετική ατμόσφαιρα. Προσωπικά δέθηκα αρκετά με τον βασικό πρωταγωνιστή, τον ιδιαίτερα συμπαθή ηλικιωμένο Φίλιξ Πινκ, που έμπλεξε σε μια περίεργη ιστορία, βγάζοντάς τον παντελώς έξω από την καθημερινή του ρουτίνα. Και η γραφή είναι πολύ ωραία, ευχάριστη και εξαιρετικά ευκολοδιάβαστη, βοηθάει στη γρήγορη και ξεκούραστη ανάγνωση του βιβλίου. Χωρίς αμφιβολία, είναι ένα μυθιστόρημα που μου έφτιαξε το κέφι, που με κράτησε από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα, που με έκανε να ξεχαστώ. Πέρασα τόσο καλά, που θα μπορούσα να του βάλω ακόμα και πέντε αστεράκια (τεσσεράμισι δηλαδή), αλλά δεν θα το κάνω γιατί έτσι θα αδικούσα άλλα βιβλία. Όπως και να'χει, δηλώνω φαν της Μπελίντα Μπάουερ.

8.5/10

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
  • 2 weeks later...
BladeRunner

264227858_.jpg.0e16bdea7b8027eefc9e42feba8ec711.jpg

Στίβεν Σπότσγουντ - Η τύχη ευνοεί τους νεκρούς (Fortune Favours the Dead, 2020)

Χωρίς αμφιβολία, μιας από τις πιο ευχάριστες και απολαυστικές ιστορίες μυστηρίου που διάβασα τον τελευταίο καιρό. Εντάξει, όποιος έχει διαβάσει με το κιλό κλασικά μυθιστορήματα μυστηρίου αλλά και νουάρ με ιδιωτικούς ντετέκτιβ (όπως η αφεντιά μου), ίσως και να μην εκπλαγεί και τόσο πολύ από το μυστήριο και τις διάφορες αποκαλύψεις, πάντως νομίζω ότι ο συγγραφέας έκανε ικανοποιητικότατη δουλειά με την πλοκή, προσφέροντας και μια ενδιαφέρουσα έκπληξη στο τέλος. Ωστόσο, νομίζω ότι βασικό προτέρημα του βιβλίου είναι η αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο, καθώς επίσης και η εξαιρετική ατμόσφαιρα της δεκαετίας του '40. Η νεαρή αφηγήτρια, ονόματι Γουίλοουτζιν Πάρκερ, είναι αρκούντως συμπαθητική και ενδιαφέρουσα, αλλά και παντελώς ξεχωριστή, με τις παραξενιές της και τα κάμποσα ταλέντα της, προσωπικά τη συμπάθησα όσο δεν πάει, ενώ και οι υπόλοιποι χαρακτήρες λίγο έως πολύ είναι ικανοποιητικά δουλεμένοι. Ο Στίβεν Σπότσγουντ γράφει μια σύγχρονη εκδοχή του κλασικού αστυνομικού νουάρ, χρησιμοποιώντας όλα τα καλούδια που συναντάει κανείς σε μυθιστορήματα του είδους παλαιότερων δεκαετιών (σίγουρα ο συγγραφέας έχει διαβάσει Ερλ Στάνλεϊ Γκάρντνερ, Ρεξ Στάουτ, Ρέιμοντ Τσάντλερ κλπ), όμως με ορισμένες χτυπητές διαφορές σε σχέση με εκείνα τα μυθιστορήματα, όπως είναι το πρωταγωνιστικό δίδυμο (δεν θα το έλεγες και τόσο συνηθισμένο) ή κάποια θέματα που αγγίζει με έμμεσο ή και άμεσο τρόπο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα παρακολουθώ την πορεία του συγγραφέα (και ελπίζω το ίδιο να κάνουν και οι εκδόσεις Bell), μιας και φαίνεται ότι αυτό το βιβλίο αποτελεί την αρχή για μια νέα σειρά, με πρωταγωνίστριες τις Λίλιαν Πέντεκοστ και Γουίλοουτζιν Πάρκερ.

8.5/10

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
  • 2 weeks later...
BladeRunner

1880449443_.jpg.37779387a01690a1f557e1c2a17bfdfc.jpg

Ντον Γουίνσλοου - Η Μονάδα (The Force, 2017)

Εντάξει, έχω μείνει με το στόμα ανοικτό. Ήμουν σχετικά προετοιμασμένος με αυτά που με περίμεναν στο βιβλίο αυτό, αλλά ειλικρινά δεν περίμενα ότι θα με ταρακουνούσε τόσο άγρια και ότι θα με καθήλωνε στο κρεβάτι ή την καρέκλα μου, σαν ο συγγραφέας να μου είχε σπάσει τα πόδια με ρόπαλο του μπέιζμπολ. Γιατί ειλικρινά δεν μπορούσα να αφήσω με τίποτα το βιβλίο κάτω, αν και βέβαια έπρεπε να το κάνω, για διάφορες άλλες δουλειές. Όμως είχα σκοπό να το ολοκληρώσω την πρώτη μέρα του Μαρτίου, για να μπει καλά τόσο ο μήνας όσο και η Άνοιξη (τουλάχιστον αναγνωστικά), έλα όμως που ο Γουίνσλοου με ανάγκασε να το τελειώσω τόσο γρήγορα.

Που λέτε, μετά την ανάγνωση του βιβλίου ένιωσα την ανάγκη να κάνω ένα ντους με ζεματιστό νερό, για να βγάλω από πάνω μου όλη τη βρώμα και τη διαφθορά που συνάντησα στο βιβλίο. Διαφθορά, βία και αλητεία σε όλα τα επίπεδα, σε όλες τις πλευρές, ο συγγραφέας δεν χαρίζεται σε κανέναν, δεν ωραιοποιεί καταστάσεις, δεν χρυσώνει το χάπι, παρουσιάζει με ωμότητα και αφόρητο ρεαλισμό μια πραγματικότητα, άντε, ίσως και με κάποιες "κινηματογραφικές" υπερβολές εδώ και εκεί για να είναι πιο έντονη η όλη αναγνωστική εμπειρία και να ανάψουν λίγο παραπάνω τα αίματα. Ο κακός χαμός γίνεται στο βιβλίο, δεν ξέρεις ποιον χαρακτήρα να αντιπαθήσεις περισσότερο, αν και ίσως στο τέλος συμπαθήσεις λιγάκι τον Μαλόουν, ή τέλος πάντων μπορεί να κατανοήσεις σε κάποιον βαθμό αυτά που έκανε. 

Κανονικά, αυτό το βιβλίο θα έπρεπε να έχει ήδη ξεπουλήσει, γιατί είναι ένα έπος στο είδος του, και συν τοις άλλοις με ιδιαίτερο τρόπο γραφής: Η γραφή είναι σκληρή, μπρουτάλ, γεμάτη κυνισμό και μαύρο χιούμορ, με τις περιγραφές και τους διαλόγους ο συγγραφέας σε κάνει να νιώθεις στο πετσί σου όλη τη σαπίλα, τη διαφθορά και τη βία που επικρατεί σε κάθε επίπεδο, σε κάθε πλευρά. Έχω διαβάσει ένα σωρό βιβλία και έχω δει ένα σωρό ταινίες και σειρές με σκληρούς κακοποιούς, διεφθαρμένους μπάτσους και ακόμα πιο διεφθαρμένους πολιτικούς και υπερασπιστές της δικαιοσύνης, αλλά και πάλι ο συγγραφέας κατάφερε να με κάνει να νιώσω άβολα για την όλη κατάσταση. Ήταν ασυζητητί μια έντονη αναγνωστική εμπειρία, που θα θυμάμαι για καιρό. Και λέω μέσα στη χρονιά να διαβάσω και το "Το Καρτέλ", που υποπτεύομαι ότι θα είναι ακόμα πιο επικό. 

9/10

  • Like 4
Link to post
Share on other sites
  • 3 weeks later...
Δημήτρης

Διάβασα το ''Ο Πελάτης'' του Τζον Γκρίσαμ. Τα διαβασμένα του πλέον πρέπει να φτάνουν τη μισή ντουζίνα. 

Πρωταγωνιστής της ιστορίας εντεκάχρονο αγόρι που γίνεται μάρτυρας επικείμενης αυτοκτονίας μεγαλοδικηγόρου. Μαφιόζος πελάτης του που απέσυρε γερουσιαστή, του εκμυστηρεύτηκε που πέταξε το πτώμα. Βάρος ασήκωτο, το πασάρει στον λιλιπούτειο του φίλο προτού αποδημήσει. Καθιστώντας του έτσι την ζωή κόλαση. Αν μιλήσει, ο ίδιος και η οικογένεια του μπαίνουν στο στόχαστρο επαγγελματιών εκτελεστών. Αν όχι, θα εκληφθεί ως προσβολή προς το δικαστήριο οπότε και το αναμορφωτήριο τον περιμένει. Μόνη του σύμμαχος και ανέλπιστη του φίλη, η δικηγόρος του. Η οποία έχει τους δικούς της δαίμονες να την ταλανίζουν. Καλό και αυτό, στο ίδιο ικανοποιητικό επίπεδο με τα προηγούμενα. Έχει βέβαια προς το τέλος κάποιες ευκολίες, όχι όμως τραβηγμένες από τα μαλλιά. Και χωρίς να το απορρίπτω, δεν θα έλεγα ότι με πολυτραβάει το δικαστικό θρίλερ. Αν δεν είχαν γίνει ταινίες όσα διάβασα, δεν νομίζω να δοκίμαζα. Αυτό ακριβώς όμως δείχνει και την ποιότητα του. Το να σε κερδίζει κάτι που δεν βρίσκεται ψηλά στις προτιμήσεις σου. 

Διάβασα και ''Το Καρτέλ'' του Ντον Γουίνσλοου. Ούτως ή άλλως θα το έπιανα κάποια στιγμή, με ιντρίγκαρε όμως για μία ώρα αρχύτερα η άνωθεν κριτική του BladeRunner. Δίπτυχο με το ''Η δύναμη του σκύλου'', το εκθείασε ο πολύς Στίβεν Κινγκ. Και πολύ καλά έκανε γιατί ήταν δυνατό. Πολύ δυνατό.

Μεξικό. Από τις κατεξοχήν χώρες για παρασκευή- διακίνηση ναρκωτικών. Σε λογοτεχνικό όσο και αληθινό επίπεδο. Ναι γιατί φθηνά τα εργατικά χέρια, και σε απόσταση αναπνοής η πλούσια χώρα στα βόρεια για σβέλτη αγορά και κατανάλωση. Ξεκίνημα στο πρόσωπο μιγάδα πρώην μπάτσου της δίωξης που έχει βεντέτα με μέγα ναρκέμπορα. Του οποίου κατέστρεψε την ''καριέρα''. Οι λογαριασμοί δεν πρέπει να μένουν ανοιχτοί. Θέλοντας και μη λοιπόν, επιστρέφει να τους κλείσει. Οπότε και καταδυόμαστε στο όλο παρανοϊκό κλίμα. Όχι χαλάρωση και εφησυχασμός. Είναι κακοί σύμβουλοι, σε στέλνουν σε χρόνο dt να βλέπεις τα κυπαρίσσια ανάποδα. Πίστευε μόνο τα μάτια σου, όχι τα αυτιά σου. Και ούτε καν αυτά. Δεν υπάρχουν ''φίλοι''. Μόνο συμμαχίες πρόσκαιρες, ανάλογα με το τι επιβάλλουν οι εκάστοτε τάσεις. Πισώπλατες μάχαιρες τίποτα το πρωτότυπο. Κάθε άλλο, μάλλον σε ημερησία διάταξη. Οι πάντες αναλώσιμοι. Από βαποράκια μέχρι και τα αφεντικά. Οι κεφαλές της επιχείρησης. Οι Νονοί ντε! Άλλοι δεν έχουν αναστολές στο να σφαγιάζουν αμάχους και γυναικόπαιδα. Ενώ ορισμένοι διακατέχονται από κώδικες τιμής που δεν τους επιτρέπουν να υπερβούν τα όρια. Χωρίς φυσικά αυτό να δικαιολογεί άλλα πεπραγμένα τους, απλά προσέδωσε αληθοφάνεια. Ενώ παράλληλα προβληματίζονται για το όλο νταβαντούρι, αν αξίζει τον κόπο. Το να έχουν τόσα δις και να μην μπορούν να τα χαρούν. Ή όντας κάτοχοι επαύλεων, να αναγκάζονται να ζουν κρυφά. Νομάδες, σαν κυνηγημένοι. Φονικές ατάκες, κοφτοί, μάγκικοι διάλογοι. Μαύρο χιούμορ και ''ζουμερές'' καταστάσεις που προσφέρουν μία ένοχη απόλαυση. Πολλές μικρές ιστορίες, μέσα στην κύρια. Και ακόμη περισσότεροι χαρακτήρες, πρωτεύοντες και μη. Αγαπημένος μου φυσικά ο Αρτ Κέλερ. Αναγκάζεται να πουλήσει την ψυχή του στο διάολο για να μπορέσει να τον αντιμετωπίσει. Ενώ σύναδε περισσότερο με την όλη παράνοια ο Οτσόα. Σαδιστικό κτήνος, ήξερε -και γούσταρε- να πονάει τα θύματα του. Στη σκηνή με τις μπλούζες και την βενζίνη σφίχτηκα. 

Κάργα κινηματογραφικό, απορώ πως δεν έχει γίνει ακόμη σειρά. Ενώ πρέπει να γίνει αναφορά στο ονομαστικό παράρτημα στην αρχή. Δημοσιογράφων που δολοφονήθηκαν ή εξαφανίστηκαν στο Μεξικό όσο ακόμη γραφόταν η ιστορία. Με την τραγική καταμέτρηση να συνεχίζεται. Πολύ καλή μετάφραση. Απειροελάχιστα λάθη επιμέλειας και αρκετές επεξηγηματικές σημειώσεις. Προτείνεται με κλειστά μάτια για όποιον θέλει μία επικών διαστάσεων ιστορία με ναρκωτικά. Διαβάζεται απνευστί παρά το μέγεθος της. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 1 month later...
BladeRunner
Posted (edited)

201003634_.thumb.jpg.a59be10f78b4e43273c0fff6cca9cfac.jpg

Ουν-σου Κιμ - Οι μηχανορράφοι (The Plotters, 2010)

Μάλλον μια από τις ευχάριστες εκδοτικές εκπλήξεις της χρονιάς, όσον αφορά το είδος των θρίλερ. Και αυτό το γράφω γιατί η (πικρή) αλήθεια είναι ότι στην Ελλάδα δεν κυκλοφορούν και πολλά θρίλερ και αστυνομικά μυθιστορήματα Ιαπώνων ή Κορεατών συγγραφέων, και είναι πραγματικά κρίμα, γιατί μπορούν να προσφέρουν πολλές ωραίες ιστορίες, όπως καλή ώρα ο Ουν-σου Κιμ με το άκρως ψυχαγωγικό και απολαυστικό "Οι μηχανορράφοι", που αναδεικνύει μια άλλη Νότια Κορέα, μια άλλη Σεούλ, αυτή των εγκληματικών συνδικάτων, των γκάνγκστερ, των πληρωμένων δολοφόνων και των σκοτεινών τύπων που διατάζουν και οργανώνουν δολοφονίες για να εξυπηρετήσουν κάθε είδους συμφέροντα. Ουφ, επιτέλους έβαλα τελεία. Η αλήθεια είναι ότι το βιβλίο αυτό το διάβασα σαν να μην υπήρχαν τελείες, σχεδόν με μια ανάσα, μιας και εκτός από πολύ ενδιαφέρον και ψυχαγωγικό, ήταν επίσης ιδιαίτερα καλογραμμένο, ευκολοδιάβαστο και εθιστικό, με ρεαλιστικές περιγραφές, ολοζώντανους διαλόγους, μπόλικο κυνισμό και μια ωραιότατη και κατάμαυρη αίσθηση του χιούμορ. Σε διάφορες κριτικές αναφέρεται το όνομα του Κουέντιν Ταραντίνο, και ναι, μπορώ να πω ότι αν ο (πολυαγαπημένος) Ταραντίνο διάβαζε το βιβλίο, σίγουρα θα περνούσε καλά, αν μη τι άλλο θα απολάμβανε το σαρκαστικό χιούμορ, την όλη τρέλα της πλοκής και των χαρακτήρων, καθώς και την ανελέητη σάτιρα. Εντάξει, τέλειο μυθιστόρημα δεν είναι, ίσως έχει κάποιες αδυναμίες στη πλοκή και ορισμένους χαρακτήρες, όμως εγώ μια φορά πέρασα πολύ όμορφα την ώρα μου, είναι ένα βιβλίο που με κράτησε στην τσίτα από την αρχή μέχρι το τέλος, ενώ σίγουρα θα μου λείψει ο περιθωριακός κόσμος στον οποίο έζησε και κινήθηκε ο Ρέσενγκ, ένας βιβλιόφιλος και γατόφιλος πληρωμένος δολοφόνος, που είναι και ο πρωταγωνιστής της ιστορίας.

8/10

Edited by BladeRunner
  • Like 4
Link to post
Share on other sites
  • 1 month later...
BladeRunner

106385212_.thumb.jpg.9592a26463133701be062a35f0c84aea.jpg

Λιζ Μουρ - Μακρύ, φωτεινό ποτάμι (Long Bright River, 2020)

Η αλήθεια είναι ότι είχα αρκετούς μήνες να διαβάσω ένα σκοτεινό θρίλερ (ψυχολογικό ή μη) που να το έγραψε γυναίκα συγγραφέας, έτσι αποφάσισα να διαβάσω αυτό που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες στα ελληνικά, το οποίο περίμενα για πολύ καιρό. Πρόκειται για έναν συνδυασμό κοινωνικού/οικογενειακού δράματος και ψυχολογικού θρίλερ, με στοιχεία μυστηρίου και εγκλήματος. Δεν ξέρω κατά πόσο αυτοί που αναζητούν ένα έντονο και συνταρακτικό θρίλερ θα περάσουν καλά διαβάζοντας το συγκεκριμένο βιβλίο, μιας και δεν θα έλεγα ότι είναι ένα τέτοιο θρίλερ. Προσωπικά το βρήκα πολύ καλό γι' αυτό που είναι, με κράτησε από την αρχή μέχρι το τέλος, έως έναν βαθμό δέθηκα με την πρωταγωνίστρια και αφηγήτρια της ιστορίας, αλλά η αλήθεια είναι ότι σαν θρίλερ δεν με εντυπωσίασε κιόλας. Σε ελάχιστα σημεία ένιωσα μια κάποια αγωνία, αν και το ενδιαφέρον μου ήταν σίγουρα αμείωτο. Όσον αφορά τη γραφή, τη βρήκα αρκετά καλή, οπωσδήποτε ευκολοδιάβαστη και εθιστική σαν ναρκωτικό (μεγάλη μάστιγα τα ναρκωτικά στο βιβλίο αυτό), με την ατμόσφαιρα να είναι λίγο μίζερη και καταθλιπτική με όλα αυτά που συμβαίνουν, με όλα αυτά που περιγράφει η αφηγήτρια για το αρκετά τοξικό περιβάλλον στο οποίο ζει. Γενικά, είναι ένα βιβλίο που προτείνω σ' αυτούς που επιζητούν ένα κοινωνικό δράμα με σασπένς και στοιχεία θρίλερ, αλλά να μην περιμένουν μια ευχάριστη ιστορία, έτσι; Στο μεταξύ, η ελληνική έκδοση αριθμεί πάνω από εξακόσιες σελίδες, τις οποίες ρούφηξα σε δυο και κάτι μέρες. Μιλάμε για εθισμό!

8/10

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 2 weeks later...
BladeRunner

366881389_.thumb.jpg.123f5514c1c348f63a08e16f0cc61b3e.jpg

Όλεν Στάινχαουερ - Ο Τουρίστας (The Tourist, 2009)

Το βιβλίο αυτό ήταν σε μια μεγάλη λίστα μαζί με πολλά άλλα κατασκοπευτικά και μη θρίλερ που δεν είχαν μεταφραστεί στα ελληνικά και που κάποια στιγμή θα ήθελα να διαβάσω, και να που οι εκδόσεις Πόλις μου/μας έκαναν τη χάρη και το έφεραν στην Ελλάδα, έστω και δώδεκα χρόνια μετά την έκδοσή του στο εξωτερικό. Ομολογουμένως πρόκειται για μια ευχάριστη έκπληξη, γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν μεταφράζονται και πολλά κατασκοπευτικά θρίλερ τα τελευταία χρόνια, κάτι πραγματικά κρίμα και άδικο.

Τέλος πάντων, το συγκεκριμένο είναι ένα από τα πιο καλογραμμένα, δυνατά και ενδιαφέροντα κατασκοπευτικά θρίλερ που έχω διαβάσει, το οποίο κατάφερε να με κρατήσει δέσμιό του από την αρχή μέχρι το (κυνικό) τέλος, προσφέροντας απλόχερα ένταση και αγωνία, καθώς φυσικά όλα αυτά τα καλούδια του είδους του, που τόσο πολύ απολαμβάνω σε βιβλία και ταινίες. Ο κόσμος του Τουρίστα δεν έχει καμία σχέση με τον λαμπερό κόσμο του Τζέιμς Μποντ, με τα γρήγορα αυτοκίνητα, τα τρελά γκάτζετ, τις μοιραίες γυναίκες και τους παρανοϊκούς εγκληματίες. Ο κόσμος του Τουρίστα είναι μάλλον γκρίζος και εξαιρετικά περίπλοκος, με ηθικές αμφισημίες και περίεργα παιχνίδια εξουσίας, δεν υπάρχει τίποτα λαμπερό σε αυτόν. Εξάλλου, ο Τζέιμς Μποντ δεν θα σκεφτόταν ποτέ να αυτοκτονήσει, κάτι που έκανε ο συμπαθής Μάιλο Γουίβερ σε μια περίοδο της καριέρας του. Η ιστορία είναι αρκετά περίπλοκη, διαθέτει μπόλικο μυστήριο και κρύβει αρκετές εκπλήξεις, σίγουρα απαιτείται μια κάποια προσοχή στην πλοκή για να μη χαθεί η μπάλα, ενώ και η δράση αυτή καθαυτή είναι περιορισμένη και σε ρεαλιστικά επίπεδα.

Όσον αφορά τη γραφή, είναι πραγματικά πολύ καλή, ευκολοδιάβαστη και οξυδερκής, με εξαιρετικές περιγραφές και φυσικούς διαλόγους, ενώ θεωρώ ότι καταφέρνει να προσδώσει ένα υπαρξιακό/φιλοσοφικό βάθος τόσο στην πλοκή και τον κόσμο της διεθνούς κατασκοπείας, όσο και στον χαρακτήρα του Γουίβερ. Η αλήθεια είναι ότι η γραφή του Στάινχαουερ σε τούτο το βιβλίο είναι ανωτέρας ποιότητας, γι' αυτό και η σύγκριση του με τον Τζον Λε Καρέ, ένα ιερό τέρας των κατασκοπευτικών θρίλερ. Μακάρι να δούμε στα ελληνικά και επόμενα βιβλία της σειράς, ή έστω οποιοδήποτε άλλο βιβλίο του συγγραφέα.

9/10

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
  • 1 month later...
BladeRunner

169767640_.jpg.6fcec23a7e19872f326fa1a960ea32db.jpg

Ντέρεκ Λάμπερτ - Το λυκόφως των κατασκόπων (The Man Who Was Saturday, 1985)

Ένα ωραιότατο ψυχροπολεμικό θρίλερ της δεκαετίας του '80, δια χειρός Εγγλέζου συγγραφέα, ίσως όχι τόσο ποιοτικό ή σύνθετο όσα αυτά του Τζον Λε Καρέ, αλλά οπωσδήποτε ψυχαγωγικό, ευκολοδιάβαστο και ενδιαφέρον. Η αλήθεια είναι ότι είχα καιρό να διαβάσω μια κατασκοπευτική ιστορία παλαιότερων δεκαετιών που να έχει να κάνει με τα διάφορα βρόμικα παιχνίδια ανάμεσα στους Δυτικούς (βλέπε Αμερικάνους και Άγγλους) και τους Σοβιετικούς, και τούτο δω μου φάνηκε αρκούντως καλογραμμένο και ενδιαφέρον, αν μη τι άλλο με κράτησε σε μια κάποια αγωνία από την αρχή μέχρι το αρκετά δυνατό τέλος. Εντάξει, δεν υπάρχει κάτι το τρομερά πρωτότυπο στην πλοκή ή τους χαρακτήρες ή τα όλα σκηνικά, πάντως υπάρχουν πολλές ωραίες και δυνατές σκηνές, λίγο μυστήριο, καθώς και αρκετή ένταση και αγωνία, με την ατμόσφαιρα να είναι η ενδεδειγμένη για ψυχροπολεμικό/κατασκοπευτικό θρίλερ. 

8/10

Link to post
Share on other sites
BladeRunner

1684686462_.jpg.9f757597474f0e75a79d661b8e1583cd.jpg

Λεν Ντέιτον - Η πόλη του χρυσού (City of Gold, 1992)

Τρίτο βιβλίο του Λεν Ντέιτον που διαβάζω, μετά το "Επιχείρηση: Βερολίνο" και το "Ο εγκέφαλος", αλλά είναι σαν να τον διαβάζω για πρώτη φορά, τόσα που χρόνια που πέρασαν από τότε που διάβασα τα δυο προηγούμενα βιβλία (Οκτώβριος του 2011 και Σεπτέμβριος του 2012, αντίστοιχα). Λοιπόν, ήταν για μένα ένα άκρως ψυχαγωγικό και απολαυστικό ανάγνωσμα, κράμα κατασκοπευτικού θρίλερ και πολεμικής περιπέτειας, με το μεγάλο του προσόν να είναι η όλη αποτύπωση της πόλης του Καΐρου κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, και πιο συγκεκριμένα το 1942, τότε που η στρατιά του Ρόμελ δεν ήταν και τόσο μακριά από το να κατακτήσει την καταπληκτική αυτή πόλη. Ο συγγραφέας με τις περιγραφές του και την όλη πλοκή του κατάφερε να με μεταφέρει με περισσή άνεση στην υπέροχη αυτή πόλη -τη γεμάτη κατασκόπους, λιποτάκτες και μαυραγορίτες-, από το αρχηγείο της Βρετανικής Αντικατασκοπείας μέχρι τους σκοτεινούς και επικίνδυνους δρόμους της πόλης, αλλά και από τα διάφορα ξενοδοχεία και κέντρα διασκέδασης στα απομακρυσμένα χωριά και τα απομονωμένα φυλάκια στις ερημιές της Σαχάρας. Η πλοκή διαθέτει λίγη δράση και λίγο μυστήριο, αλλά δεν είναι δα και τόσο στιβαρή ή αγωνιώδης, πάντως προσωπικά τη βρήκα του γούστου μου, γιατί πάνω απ' όλα ο συγγραφέας με ταξίδεψε σε μια άλλη, συναρπαστική εποχή, και μου παρουσίασε κάποιους αρκετά ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Η γραφή είναι πολύ καλή, οξυδερκής και ευκολοδιάβαστη, μπορώ να πω επιπέδου Έρικ Άμπλερ ή Τζον Λε Καρέ, σίγουρα την απόλαυσα. Στα αδιάβαστα έχω τέσσερα ακόμα βιβλία του (τρία στα ελληνικά και ένα στα αγγλικά), οπότε έχω μέλλον μαζί του.

8.5/10

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
  • 2 weeks later...
BladeRunner

2142272046_.jpg.253e28a9b468be17631a25db4c74609a.jpg

Νόελ Μπεν - Εφτά σιωπηλοί άνθρωποι (Seven Silent Men, 1984)

Εδώ και σχεδόν μια δεκαετία έχω στη συλλογή μου τα δυο βιβλία του Νόελ Μπεν που έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά (το άλλο είναι το πλέον γνωστό του "Γράμμα από το Κρεμλίνο", που έχει γίνει και ταινία σε σκηνοθεσία Τζον Χιούστον), έτσι αποφάσισα να πάρω το συγκεκριμένο μαζί μου στις διακοπές, γιατί ήθελα να διαβάσω ένα κάπως παλαιάς κοπής και παλπ μυθιστόρημα με ληστείες και συνωμοσίες. Και το συγκεκριμένο πέτυχε απόλυτα τον σκοπό του, μιας και με ψυχαγώγησε και με ικανοποίησε σε πολύ μεγάλο βαθμό, αν και οφείλω να πω ότι δεν είναι για όλα τα γούστα, ενώ και μένα στην αρχή δεν μπορώ να πω ότι με καθήλωσε κιόλας. Η αλήθεια είναι ότι χρειάστηκε να περάσει λίγος χρόνος μέχρι να μπω στο κλίμα της ιστορίας, αλλά μόλις μπήκα, ναι, πραγματικά πέρασα πολύ καλά και σίγουρα δεν ήθελα να τελειώσει. Δεν μπορώ να πω ότι είναι ένα συνηθισμένο heist μυθιστόρημα, ο τρόπος αφήγησης είναι αρκετά ιδιαίτερος και σε πολλά σημεία υπεραναλυτικός, με πολλές πληροφορίες και λεπτομέρειες για το ένα ή το άλλο γεγονός, για τον έναν ή τον άλλο χαρακτήρα, κάτι που ίσως μπερδέψει ή και κουράσει ορισμένους αναγνώστες, ενώ μέχρι να φτάσεις στο τέλος υπάρχουν πολλά ερωτήματα για τα "γιατί" και "πώς". Επίσης, υπάρχουν κάποιες κουλές και ίσως χοντροκομμένες σκηνές εδώ κι εκεί, ενώ θα έλεγα ότι είναι φανερή η απουσία πολιτικής ορθότητας -για μένα είναι πάντα ευπρόσδεκτο-, κάτι που βέβαια είναι κύριο γνώρισμα των μυθιστορημάτων του είδους που γράφτηκαν τη δεκαετία του '80. Όσον αφορά τη γραφή, προσωπικά τη βρήκα άκρως του γούστου μου, οι περιγραφές σκηνικών και καταστάσεων είναι γλαφυρές και λεπτομερείς, ενώ και οι διάλογοι είναι πολύ ζωντανοί και σε μερικά σημεία απολαυστικοί. Τέλος, η ατμόσφαιρα είναι φανταστική. Γενικά, είναι ένα συναρπαστικό, ενδιαφέρον και σε σημείο ιδιόρρυθμο μυθιστόρημα, που πραγματικά το απόλαυσα.

8.5/10

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
BladeRunner

381217552_.jpg.7e05f5339168daf2e308d7f526c6eeda.jpg

Νόρμαν Λιούις - Ο εκτελεστής από τη Σικελία (The Sicilian Specialist, 1974)

Ο Νόρμαν Λιούις, που έζησε μια γεμάτη και συναρπαστική ζωή, ήταν κυρίως γνωστός για τα ταξιδιωτικά του βιβλία, αλλά και για τα ημερολόγια από τις εμπειρίες που έζησε στην Ιταλία κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και στην Ασία -όπως στη Βιρμανία, τη Γαλλική Ινδοκίνα κλπ-, μέσα στα επόμενα χρόνια. Μάλιστα, ο πολυαγαπημένος μου Γκράχαμ Γκριν τον θεωρούσε ως έναν από τους καλύτερους συγγραφείς του 20ου αιώνα. Το "Ο εκτελεστής από τη Σικελία" είναι από τα λίγα μυθιστορήματα που έγραψε και, δυστυχώς, το μοναδικό του βιβλίο που έχει μεταφραστεί στα ελληνικά. Λοιπόν, το βιβλίο πραγματικά το απόλαυσα, ήταν ακριβώς όπως το περίμενα. Ο Λιούις μας δείχνει εκ των έσω τον τρόπο λειτουργίας της Σικελικής Μαφίας, με την ιστορία να ξεκινάει ουσιαστικά λίγο μετά το τέλος του Β' Π.Π. στην Ιταλία και να ολοκληρώνεται μια φθινοπωρινή μέρα του 1963... Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας είναι ο Μάρκο Ρικιόνε, ή αλλιώς Μαρκ Ρίτσαρντς (όταν έφυγε από τη Σικελία για την Αμερική), ένα σκληρό καρύδι και πιστός εργάτης της Μαφίας, που αναλαμβάνει με επιτυχία πολλές δύσκολες δουλειές. Είναι προφανές ότι ο Νόρμαν Λιούις έγραψε για πράγματα τα οποία γνώριζε, για τα οποία έψαξε, ενώ το σενάριό του για μια συγκεκριμένη δολοφονία που συντάραξε τον κόσμο (το οποίο αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι της πλοκής του βιβλίου) είναι αρκετά πειστικό και κάτι που έχει ακουστεί πολύ. Η πλοκή διαθέτει δράση, ένταση, αγωνία, πολλές δυνατές σκηνές και εικόνες, γενικά όλα αυτά τα καλούδια που (πρέπει να) έχουν οι παλπ περιπέτειες, με το τέλος να είναι εξαιρετικά κυνικό. Η γραφή είναι πολύ καλή και άκρως ευκολοδιάβαστη, με γλαφυρές περιγραφές σκηνικών και καταστάσεων και με φυσικούς διαλόγους. Τέλος, η ατμόσφαιρα είναι φανταστική. Πιστεύω ότι οι λάτρεις των παλπ περιπετειών/θρίλερ παλαιότερων δεκαετιών θα περάσουν τέλεια την ώρα τους, αν τύχει και το βρουν σε κάποιο παλαιοβιβλιοπωλείο...

8.5/10

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 4 weeks later...
BladeRunner

1438122777_.jpg.3ee207fc4353f1a4edf15f1c7a11fddd.jpg

Βαλεντέν Μισό - Μια αληθινή οικογένεια (Une vraie famille, 2015)

Είχα κάμποσο καιρό να διαβάσω ένα θρίλερ διά χειρός Γάλλου συγγραφέα, και τούτο δω μπορώ να πω ότι το ευχαριστήθηκα πάρα πολύ. Πρόκειται για ένα βραδυφλεγές δράμα με στοιχεία θρίλερ και σασπένς (ειδικά από τη μέση και μετά), με μια δυο εκπλήξεις στην πλοκή που έχουν το ενδιαφέρον τους, έστω και αν δεν εντυπωσιάζουν ιδιαίτερα τους λάτρεις του είδους. Αυτό που μου άρεσε πολύ στο βιβλίο είναι η όλη ατμόσφαιρα -που είναι κάπως μουντή-, το σκηνικό της αγροικίας κάπου στη Γαλλική επαρχία, καθώς επίσης και η γραφή, η οποία είναι καλοδουλεμένη και για μένα εξαιρετικά εθιστική, με ρεαλιστικές περιγραφές και φυσικούς διαλόγους. Εντάξει, δεν είναι ένα εντυπωσιακό θρίλερ με γρήγορους ρυθμούς και αγωνία που βαράει κόκκινο, όμως προσωπικά πέρασα ιδιαίτερα ψυχαγωγικά την ώρα μου, αν μη τι άλλο απορροφήθηκα εντελώς από την ιστορία και τους χαρακτήρες και ξεχάστηκα για λίγο.

8.5/10

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 1 month later...
BladeRunner

704283911_.thumb.jpg.c3c0b28741261fad75fb7dde55dff6c9.jpg

Μαρκ Γκρέινι - Ο Γκρίζος Άνθρωπος (The Gray Man, 2009)

Το συγκεκριμένο βιβλίο (όπως και τα υπόλοιπα της σειράς) το είχα σε μια λίστα κατασκοπευτικών θρίλερ/περιπετειών που θα ήθελα κάποια στιγμή να διαβάσω στα ελληνικά, και να που οι εκδόσεις Anubis το έφεραν στη χώρα μας, έστω απλά με αφορμή την επικείμενη ομότιτλη ταινία του Netflix, σε σκηνοθεσία των αδερφών Ρούσο. Λοιπόν, ήταν ένα περιπετειώδες θρίλερ που το απόλαυσα από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα, μιας και κατάφερε να με καθηλώσει από την αρχή μέχρι το τέλος με την τρελή δράση, τα φοβερά σκηνικά και την αγωνιώδη ατμόσφαιρα. Η αλήθεια είναι ότι σε μερικά σημεία τείνει λίγο προς την υπερβολή με όλο τον χαμό που γίνεται, ενώ δεν μπορώ να πω ότι ο συγγραφέας έδωσε ιδιαίτερο βάθος στον πρωταγωνιστή του (αν και ίσως αυτό συμβεί σε κάποιο από τα επόμενα βιβλία), όπως και να 'χει όμως, το κατευχαριστήθηκα, ήταν ακριβώς όπως το περίμενα με βάση την περίληψη της ιστορίας και τις διάφορες κριτικές αναγνωστών που διάβασα πριν το πιάσω στα χέρια μου. Αν μη τι άλλο, οι λάτρεις του είδους θα περάσουν ιδιαίτερα ευχάριστα την ώρα τους, ενώ όσοι αντιμετωπίζουν reader's block, με αυτό το βιβλίο πιθανότατα θα το ξεπεράσουν σε λίγα λεπτά. Μακάρι να μεταφραστούν και κάποια από τα επόμενα βιβλία της σειράς.

8.5/10

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
  • 4 weeks later...
BladeRunner

1554598421_.jpg.826245adbd917acefd3454c200effceb.jpg

Έντουαρντ Κόνλον - Αίμα στο αίμα (Red on Red, 2011)

Το τούβλο αυτό κυκλοφόρησε στα ελληνικά το 2013, αλλά δεν το αγόρασα άμεσα επειδή τότε δεν με είχαν πείσει οι κριτικές, όμως το πέτυχα σε σχετικά γελοία τιμή το 2016 οπότε και το αγόρασα τελικά, και από τότε απλώς έπιανε σκόνη σε μια ντάνα με αστυνομικά. Όμως ήθελα να διαβάσω ένα μεγάλο σε έκταση αστυνομικό μυθιστόρημα, και είπα "γιατί όχι;", και έτσι αποφάσισα ότι ήρθε επιτέλους η ώρα του. Ε, λοιπόν, το απόλαυσα. Από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα. Και ειλικρινά δεν θα με πείραζε να ήταν και χίλιες σελίδες ακόμα, έστω και απλώς με την ίδια μεγαλούτσικη γραμματοσειρά. Ο συγγραφέας είναι (ή ήταν, δεν ξέρω τι κάνει τώρα) ντετέκτιβ της Αστυνομίας της Νέας Υόρκης, και αυτό φαίνεται από τον έντονο ρεαλισμό της ιστορίας (αν και σε σημεία ίσως υπάρχουν κάποιες υπερβολές, ίσως και κάποιες χρήσιμες συμπτώσεις), αλλά και τη ζωντάνια των βασικών πρωταγωνιστών. Πολύ απλά, ο Κόνλον ξέρει για τι πράγμα μιλάει. Εγώ το βιβλίο το είδα σαν ένα τρόπον τινά ντοκουμέντο από τη ζωή και την καθημερινότητα των ντετέκτιβ στη Νέα Υόρκη. Το βιβλίο είναι άλλοτε σκληρό και άλλοτε τρυφερό, είναι κυνικό και ωμό αλλά μερικές φορές ευχάριστο και χιουμοριστικό, νομίζω ότι αναδεικνύει με τον πιο έντονο τρόπο τον κόσμο του εγκλήματος, τον κόσμο των ντετέκτιβ και των αστυνομικών και των εγκληματιών. Διαθέτει νεύρο σε πολλά σημεία, αλλά ο συγγραφέας μπορεί και να πολυλογεί εδώ κι εκεί. Προσωπικά, όμως, μου άρεσε τόσο πολύ η γραφή του, με τις γλαφυρές περιγραφές και τους ζωντανούς διαλόγους, που δεν με ένοιαζε η όποια πολυλογία. Ναι, δεν είναι το σκληρό θρίλερ που θα σε καθηλώσει με την αγωνία της πλοκής και την ένταση στην ατμόσφαιρα, πιο πολύ θυμίζει ποιοτική τηλεοπτική σειρά παρά μπλοκμπάστερ ταινία, σίγουρα θέλει το χρόνο του, πάντως κατά τη γνώμη μου έχει να προσφέρει αρκετά καλούδια στους λάτρεις του είδους. Εγώ, πάντως, πέρασα καταπληκτικά την ώρα μου.

9/10

  • Like 4
Link to post
Share on other sites
BladeRunner

504490545_.jpg.69ddf8ff061d5f9efbd41e9937037ab7.jpg

Νίκολας Μπλέικ - Το κτήνος πρέπει να πεθάνει (The Beast Must Die, 1938)

Τούτο το βιβλίο το συναντούσα συνέχεια μπροστά μου σε διάφορες λίστες με τα καλύτερα μυθιστορήματα μυστηρίου της λεγόμενης Χρυσής Εποχής, και αναρωτιόμουν αν θα το βλέπαμε ποτέ στα ελληνικά. Τελικά, οι εκδόσεις Αλεξάνδρεια έκαναν φέτος την ευχάριστη έκπληξη. Λοιπόν, πρόκειται για ένα σαφώς πολύ καλογραμμένο, ενδιαφέρον και εντέλει ψυχαγωγικό μυθιστόρημα μυστηρίου, με όλα τα απαραίτητα καλούδια του είδους και της εποχής του (σκηνικά, ατμόσφαιρα, χαρακτήρες), το οποίο κατάφερε να με κρατήσει μέχρι το τέλος, έστω κι αν η λύση του μυστηρίου δεν με εντυπωσίασε στον απόλυτο βαθμό. Γενικά μου άρεσε έτσι όπως τελείωσε, μου άρεσε πολύ ο τρόπος παρουσίασης της ιστορίας, μου άρεσαν όλες αυτές οι μικρές λεπτομέρειες και ίσως όλα αυτά τα παραπλανητικά στοιχεία που παρουσίαζε ο συγγραφέας εδώ κι εκεί στην πλοκή, απλά δεν εντυπωσιάστηκα κιόλας. Πάντως το ευχαριστήθηκα το βιβλίο, πέρασα τέλεια την ώρα μου με δαύτο, και άλλωστε είχα αρκετό καιρό να διαβάσω μια κλασική ιστορία μυστηρίου. Υ.Γ. Το "Νίκολας Μπλέικ" είναι ψευδώνυμο του Σέσιλ Ντέι-Λιούις, του δαφνοστεφή ποιητή του Ηνωμένου Βασιλείου από το 1968 έως τον θάνατό του το 1972, ο οποίος ήταν και πατέρας του καταπληκτικού ηθοποιού Ντάνιελ Ντέι-Λιούις.

8/10

  • Like 2
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

  • Upcoming Events

    No upcoming events found
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..