Jump to content
Mesmer
Message added by Mesmer

Νικήτρια ιστορία στον 38ο Διαγωνισμό Σύντομης Ιστορίας.

Recommended Posts

Όνομα Συγγραφέα: Σταμάτης Σταματόπουλος
Είδος: επιστημονική φαντασία
Βία; Όχι
Σεξ; Όχι
Αριθμός Λέξεων: 3200
Αυτοτελής; Ναι
Σχόλια: Για τον 38ο διαγωνισμό σύντομη ιστορίας
 

Ad Astra Per Aspera.docx

Ad Astra Per Aspera.doc

Edited by Mesmer
  • Like 3
Link to post
Share on other sites
elgalla

 

Πολύ καλογραμμένη ιστορία και μου άρεσε το πώς χειρίστηκες το θέμα του διαγωνισμού, παρουσιάζοντας διαρκώς ένα νέο μέρος και ένα κομμάτι της εξέλιξης του είδους. Επίσης, λάτρεψα την επιλογή του τίτλου και το πώς δένει με το θέμα αλλά και με το ίδιο το διήγημα. Αυτό που μου έλειψε, για να νιώσω στο πετσί μου το βάρος και το νόημα της υπόθεσης ήταν ένας κεντρικός χαρακτήρας ο οποίος θα με έκανε να ενδιαφερθώ για όλα αυτά. Ο τρόπος με τον οποίο έχεις προσεγγίσει την ιστορία σου επιτρέπει πολύ άνετα να το αναπτύξεις και να γράψεις ακόμη και μυθιστόρημα σε μορφή συνδεόμενων διηγημάτων, όπως τα Χρονικά του Άρη. Αλλά ως έχει, είναι κάπως σαν περίληψη γιατί και χαρακτήρας κεντρικός του λείπει και πολλές ξεχωριστές βινιέτες παρουσιάζει, οι οποίες είναι όμως πολύ μικρές για να προλάβει ο αναγνώστης να κάνει emerge στη μία πριν βρεθεί να διαβάζει την επόμενη. 

 

 

Καλή επιτυχία!

Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Παιδιά με συγχωρείτε αυτό δεν μπορώ να το ανοίξω. Έχω παλιό word και βγάζει αλαμπουρνέζικα. Μπορεί κάποιος να με βοηθήσει;;; Ευχαριστώ!!!

Link to post
Share on other sites
WILLIAM

Ωραία ιστορία, καθαρή επιστημονική φαντασία, η πορεία του ανθρώπου από τη γη στα άστρα.

Καλογραμμένη και στρωτή. Και μια πολλαπλή απάντηση στο που είμαι.

Link to post
Share on other sites

Παιδιά με συγχωρείτε αυτό δεν μπορώ να το ανοίξω. Έχω παλιό word και βγάζει αλαμπουρνέζικα. Μπορεί κάποιος να με βοηθήσει;;; Ευχαριστώ!!!

 

Μέχρι αύριο θα έχω ανεβάσει το διήγημα και σε μορφή .doc

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Mesmer

Προστέθηκε και αρχείο .doc γι' αυτούς που δεν μπορούν να ανοίξουν τα .docx.

Link to post
Share on other sites
Disco_Volante

Μια καλογραμμένη ιστορία με φυσική ροή και πολλούς ενδιάμεσους σταθμούς. Μου άρεσε πολύ το ότι σε κάθε σταθμό το ερώτημα Που είμαι; παραμένει κυρίαρχο. Είμαι σίγουρος ότι στο μέλλον μπορείς άνετα να μετατρέψεις αυτό το διήγημα σε νουβέλα ακόμα και μυθιστόρημα παρουσιάζοντας πιο αναλυτικά τους κάθε σταθμούς της εξελικτικής πορείας του ανθρώπου.

 

Καλή επιτυχία και από εμένα!

Link to post
Share on other sites
Morfeas

Καλησπέρα, Σταμάτη!

Τι μου άρεσε:

 

 

+Πολύ καλογραμμένη ιστορία.

+Μου άρεσε η μορφή του διηγήματος, το πέρασμα των γενεών. Νομίζω αξιοποιείς με φοβερά ενδιαφέροντα τρόπο το θέμα του διαγωνισμού.

+Ωραία η εκτέλεση, δηλαδή τόσο η επιλογή των ιστοριών για τον στόχο σου, όσο και η σύνδεσή τους.

+Μου άρεσε και το μήνυμα σε γενικές γραμμές. Έχει μια ενδιαφέρουσα πορεία, που για μένα δεν ήταν τελείως αναμενόμενη (παραδόξως), από την άγνοια στη γνώση, από κει στην κατάκτηση και τέλος στην αιώνια δόξα. Ρομαντική από τη μία, από την άλλη (στα δικά μου μάτια) λίγο κυνική (της λογικής «Το σύμπαν μας ανήκει και η υπογραφή μας θα είναι με πλανήτες»). Αν μη τι άλλο τροφή για σκέψη, οπότε στα θετικά κι αυτό!

 

 

Τι θα ήθελα ίσως διαφορετικά:

 

–(λεπτομέρεια) Νομίζω ότι το σημείο με τα τεχνικά θέματα της 4ης ιστορίας με έβγαλε κάπως από τον ρυθμό (σαν να έγινε κάπως πιο αργοκίνητο λίγο πριν την κλιμάκωση, κάτι που όμως δεν γνωρίζω πώς θα μπορούσε να αποφευχθεί)

–Το ότι δεν έχει σταθερούς χαρακτήρες κι είναι σαν στιγμές στην εξέλιξη του ανθρώπου είχε ενδιαφέρον, αν και για τόσο μικρό χώρο είχε και προβλήματα, όπως αναφέρει κι η Ελγκάλλα. Δεν είναι ουσιαστικά αρνητικό αυτό, βέβαια, γιατί πρωταγωνιστής σου εσένα δεν είναι ο Καν ή η Αριάδνη, αλλά ο άνθρωπος στην εξέλιξή του. Αλλά θα ήθελα ίσως να έμπαινα πιο μέσα στο κάθε κομμάτι. Σκέψου τη διαφορά ενός αποστασιοποιημένου ντοκιμαντέρ από ένα που εστιάζει στις ανθρώπινες αντιδράσεις (χωρίς να επιβάλλει με το ζόρι τη συγκίνηση, βέβαια)

Γενικά θα μου άρεσε αυτή η ιδέα ελάχιστα πιο εκτεταμένη, καλύτερα εστιασμένη στον κάθε ήρωα. Εγώ δηλαδή τους έβλεπα ως κομμάτια της παγκόσμιας ιστορίας, αλλά ήθελα να τους δω και λίγο (μ' εξαίρεση την πρώτη ιστορία που το είδα) και ξεκομμένους, ως χαρακτήρες κανονικούς, όχι μόνο ως κομμάτια ενός ψηφιδωτού.

Καταλαβαίνω ότι αυτό ίσως να ήταν εκτός των σκοπών σου, αλλά , με λίγα περισσότερα λόγια στον καθένα, ίσως να κέρδιζε παρά να έχανε την εστίασή του.

 

 

 

Συνολικά, σίγουρα καλή εικόνα!

Καλή επιτυχία στον διαγωνισμό! :)

Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

Μου άρεσε πολύ αυτή η σπονδυλωτή αφήγηση, με άξονα το αστρικό πεπρωμένο του ανθρώπινου είδους, που μου θύμισε κάπως το “2001 η Οδύσσεια του διαστήματος” του Άρθουρ Κλαρκ.  

Νομίζω ότι η ιστορία ενισχύεται σε επίπεδο αληθοφάνειας (αν και δεν το έχει ανάγκη, καθώς στο σύνολό της είναι τόσο γλαφυρή και ζωντανή) από το κομμάτι “Φεύγοντας”, που περιγράφει ένα πραγματικό γεγονός. 

 

Πολύ ταιριαστή με την Επιστημονική Φαντασία θεωρώ την ισορροπία στο στυλ γραφής (με εναλλαγές απλού, κοφτού - αλλά ταυτόχρονα δωρικά πληθωρικού λόγου - και μιας πιο λεπτής, ευαίσθητης και συναισθηματικής διάθεσης, εκφρασμένης με κάπως εκτενέστερα και πιο “λογοτεχνικά” σχήματα).  

 

Οι εικόνες εναλλάσσονται ρυθμικά, δημιουργώντας μια ροή που εστιάζει μεν σε στιγμές, αλλά εκτείνεται πέρα από ορίζοντες κοσμικών εποχών, σε μια κλίμακα που μεταφέρει κάτι από τη γοητεία του απείρου.

 

Όμορφες, οραματικές περιγραφές, στο τελευταίο κυρίως κομμάτι.

 

Πολύ καλό κείμενο, σ’ ευχαριστώ Nirgal

Link to post
Share on other sites
Man_from_Earth

Καλησπέρα Σταμάτη,

 

Ένα λάθος που συναντάται ακόμη και από 'μεγάλα κεφάλια' στη λογοτεχνία είναι αυτό του συγγραφέα που αδυνατεί να ξεκολλήσει από ένα πρότυπο ήρωα που έχει χτιστεί στο 'μυθοπλαστικό του θυμικό' και αποτυγχάνει στο να αποδώσει το γεγονός οτι μέσα σε δις ανθρώπων οι πιθανότητες κάποιοι να είναι τόσο ίδιοι πρέπει να είναι μικρές. Σε παραπέμπω στο Atlas Shrugged όπου η συγγραφέας Ayn Rand είναι για μένα ένα εξαιρετικό παράδειγμα προς αποφυγή σε αυτό το λάθος - νιώθεις έντονα οτι αλλάζει ονόματα στον ίδιο ήρωα.

 

Έχοντας κάνει τη διαπίστωση αυτή, στο κείμενό σου βλέπω τις απαρχές μιας τέτοιας εξέλιξης - ομοιότητες στη διάθεση και τη σκέψη των ηρώων της κάθε περιόδου. Tο γεγονός μάλιστα οτι καλύπτεις εκατομμύρια χρόνια με αυτό το διήγημα, είναι άλλος ένας λόγος για τον οποίο θα έπρεπε κατ'εμέ να είχες διαφοροποιήσει αισθητά τους χαρακτήρες.

 

Περαν αυτού είδα καλές περιγραφές και σκηνικά στα οποία 'μπήκα' σε ένα κείμενο που έχει κάτι να πει οπότε kudos γι'αυτά.

 

Καλή επιτυχία...

Link to post
Share on other sites
giorgos lagonas

Ρε, αυτό ήταν εξαιρετικό! Πολλά μπράβο από εμένα!

 

Όμορφη, στρωτή γραφή, όσο χρειάζεται από συγκίνηση και περιγραφές. 

 

Οι "τεχνικούρες" του τελευταίου μέρους με ξένισαν λίγο, δεν τις θεωρώ απαραίτητες. 

 

Κατά τα άλλα, μια πολύ ωραία ιστορία με πολλή καρδιά. Καλή επιτυχία στο διαγωνισμό.

Link to post
Share on other sites
Howard Crease

Γεια σου, Σταμάτη.

 

Συγκρίνοντας το με το άλλο δικό σου που έχω διαβάσει - το "Χρώμα γλυκό και πολύτιμο" - βρήκα το συγκεκριμένο διήγημα σημαντικά πιο αδύναμο.

 

Πιστεύω πως πράγματι, το βασικό κομμάτι που δεν δούλεψε καλά ώστε να απολαύσω την ιστορία ήταν αυτό που τόνισε και ο Neschreimax παραπάνω: αλλάζεις τέσσερα διαφορετικά POV, όμως καθ' όλη τη διάρκεια φαίνεται να μιλά μία "φωνή". Αντικειμενικά αυτό είναι μία πάρα πολύ αυστηρή και εκ του ασφαλούς κρίση, καθώς καταλαβαίνω πόσο δύσκολο θα ήταν να δώσεις ψυχή σε τέσσερις χαρακτήρες σε τόσο μικρή έκταση. Αλλά όπως είπα και παραπάνω, έχω διαβάσει το Χρώμα, και εκεί έδωσες ρέστα σε αυτό ακριβώς το ζήτημα.

 

Επίσης, να πω πως αφού η ενότητα με τον Καν φαίνεται να εκτυλίσσεται σε μια σχεδόν πρωτόγονη εποχή, φράσεις και λέξεις όπως "Σελήνη" αντί για "φεγγάρι", "λεπίδα" αντί για "μαχαίρι" και "πλάνητες αστέρες" - ειδικά εδώ υπάρχουν αρκετές εναλλακτικές για να μείνουμε στο κλίμα ενός τέτοιου καταυλισμού - με ξένισαν αρκετά.

 

Σαν επί μέρους σχόλιο, κάνω αυτό για την περιγραφή της απογείωσης του Challenger στο "Φεύγοντας". Ήταν κάπως παραφορτωμένη με ενθουσιασμό - τα θαυμαστικά, το "όλλλα καλλλά" με παρέπεμψαν σε κόμικ. Βέβαια, λαμβάνοντας υπ' όψιν το υπόλοιπο μέρος αυτής της ενότητας, το οποίο και ξεχώρισε για εμένα ως προς την ατμοσφαιρικότητα και τη δύναμή του, ο υπερβάλλοντας αυτός ενθουσιασμός ίσως και να ήταν μια αναγκαία αντίστιξη στην τραγική κατάληξη της πτήσης.

 

Γενικά έμεινα με την εντύπωση του "σφιγμένου" γραψίματος. Οι γροθιές που μπορεί να δεχτεί ο αναγνώστης είναι εκεί, απλώς δεν αξιοποιούνται. Υπάρχει πολύ συναισθηματικό ζουμί στην υπόθεση, και σίγουρα μπορείς να το αντλήσεις, πόσο μάλλον τώρα που δεν θα σε περιορίζει κάποιο όριο λέξεων.

 

Αυτά από εμένα. Καλή επιτυχία στον διαγωνισμό. :)

Link to post
Share on other sites

Πολύ γοητευτικό κείμενο, τόσο στις εικόνες του όσο και στη γραφή.

 

Εγώ διαφωνώ με τα παιδιά, θεωρώ πως καλά κάνει ο χαρακτήρας και βασικά είναι ένας (με παρόμοιες σκέψεις για κάθε εποχή) γιατί βασικά ένας είναι ο χαρακτηρας του διηγήματος κι αυτός είναι ο Άνθρωπος. Μη σου πω δηλαδή ότι θα έβγαζα και τα ονόματα εντελώς, να μην υπάρχει καμία σαφής διαφοροποιήση. Άφυλο δεν είναι ανάγκη να είναι γιατί είναι καλώς μοιρασμένο.

 

Για την τεχνικούρα στο τελευταίο μέρος συμφωνώ όμως, μάλλον είναι λίγο περισσότερη από ό,τι χρειάζεται το συγκεκριμένο κείμενο (για την ακρίβεια σε έβλεπα να χασκογελάς βγάζοντας το άχτι σου :p ). Όμως, επειδή ακριβώς η κατάληξη της τεχνικούρας είναι τόσο (μα τόσο) πανέμορφη και σαν εικόνα και σαν σκέψη (τα φράκταλ-υπογραφή) κοίτα άμα τη μαζέψεις μη χαλάσεις μαζί κι αυτό, που τώρα έρχεται έτσι γλυκά και όμορφα.

 

Τώρα, η αλήθεια είναι πως εγώ κι έτσι ακριβώς να το διάβαζα (ακόμα και μαζί με δυο-τρία τυπογραφικά που έχει μέσα, ρε παιδί μου) σε συλλογή τυπωμένη, σίγουρα θα αναζητούσα κι άλλο κείμενο του συγγραφέα. Επομένως, δεν πολυκαίγομαι και για να το πειράξεις. Ναι, δεν έχει τη δύναμη που έχουνε άλλα σου διηγήματα, αλλά έχει μια τέτοια γλύκα (που όμως δε σε λιγώνει) κι έναν ρομαντισμό που δε σε έχω δει πουθενά αλλού να βγάζεις.

Link to post
Share on other sites

Ωραία ιστορία αυτή. Και αισιόδοξη. Με ευχαριστεί που βλέπω την ανοδική πορεία της ανθρωπότητας προς τα άστρα, έστω και με τις οπισθοδρομήσεις της

 

 

ατύχημα Challenger

 

 

που θέλουν να πουν ακριβώς αυτό: δεν μπορούμε να περιμένουμε πάντα επιτυχία, αλλά αργά και με προσπάθεια και με θυσίες θα βρεθούμε εκεί πάνω και θα τα καταφέρουμε. Όχι μόνο να επιβιώσουμε αλλά να αφήσουμε και το αποτύπωμά μας.

 

Αν θέλω να γκρινιάξω, θα επαναλάβω όσα ειπώθηκαν παραπάνω: ο χώρος δε φτάνει για να ταυτιστούμε με κάποιον από τους ήρωες κι έτσι έχουμε απλώς στιγμιότυπα και όχι αληθινές ιστορίες με σάρκα και οστά που να μας βαρύνουν. Επιπλέον, συμφωνώ με τον Howard. Με χτύπησε πολύ απότομα στις πρώτες γραμμές αυτό το "πλάντητες αστέρες" του πρωτόγονου. Αφού να φανταστείς στην αρχή σκέφτηκα μήπως ήταν τίποτα ταξιδιώτες που χάθηκαν και έχουν οπισθοδρομήσει τεχνολογικά, διατηρώντας ψήγματα των γνώσεών τους.

 

Θεωρώ όμως όλα αυτά πταίσματα που θα διορθωθούν πολύ εύκολα αν ασχοληθείς λιγάκι και δώσεις μερικές λέξεις ακόμα, και τα παραβλέπω μπροστά στην γλυκιά αίσθησης της επιτυχίας και της ικανοποίησης που μου αφήνεις με το τέλος του διηγήματος.

 

 

Link to post
Share on other sites
wordsmith

Πολύ καλογραμμένο, αλλά όχι και πολύ ενδιαφέρον. Αυτό δεν είναι διήγημα, είναι ντοκυμαντέρ για την πρόοδο της κατάκτησης του διαστήματος, από τα όνειρα μέχρι την άφιξη σε άλλους πλανήτες. Είναι ακριβώς η αντίρρηση που είχα και για το διήγημά σου "Δικαιοσύνη": πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα, αλλά η ανάπτυξη δεν είναι λογοτεχνική. Ίσως φταίει και το ότι εμένα δε με συγκινούν ιδιαιτέρως τα διαστημικά ταξίδια, τα θεωρώ κάπως άχρηστα αν δεν προσφέρουν κάτι που να βελτιώνει πρακτικά τη ζωή της ανθρωπότητας. Τη φράση του τίτλου την είχα δει ανάποδα (per aspera ad astra) και κάθε φορά που τη βλέπω σκέφτομαι, σαν λογοπαίγνιο, να γράψεις το "astra" με ελληνικούς χαρακτήρες, μια που σημαίνει το ίδιο και στα ελληνικά (ad άστρα per aspera). 

Link to post
Share on other sites

Προφανώς πήρες το ρίσκο μιας τέτοιας αφήγησης με πλήρη συνείδηση, αλλά οφείλω να σου πω τα προβλήματα που, κατά τη γνώμη μου, έχουν προκύψει. 

Δεν έχει την παραμικρή πλοκή.

Δεν αναπτύσσει χαρακτήρες, παρά ελάχιστα.

Παράγει πολύ μικρή ταύτιση του αναγνώστη.

 

Από κει και πέρα, το πρώτο μέρος είναι γραμμένο με υπερβολικά "μορφωμένη" γλώσσα και βαρύ λεξιλόγιο. Επίσης, πώς ξέρουμε ότι οι άνθρωποι των σπηλαίων γνώριζαν ότι οι πλανήτες και τα άστρα είναι κάτι που μπορεί κανείς να επισκεφθεί;

Στο δεύτερο μέρος, μόλις έφτασα στη λέξη "δασκάλα" σφίχτηκε η καρδιά μου. Πολύ αληθοφανής η σκηνή.

Το τρίτο μέρος έχει μερικά πολύ καλά σημεία που έχουν να κάνουν με τις απαιτούμενες θυσίες. Κορυφαίο σημείο όλου του διηγήματος για μένα το

 

«Είμαστε εδώ γιατί χωρίς εμάς όλ’ αυτά θα έμεναν κρυμμένα. Γιατί κάθε στιγμή που περνάει στο Σύμπαν, χωρίς να τη βιώσουμε ολοκληρωτικά, είναι χαμένη για πάντα».
Είμαστε το απλωμένο χέρι της νεαρής ανθρωπότητας προς το άγνωστο.
 
Και, ναι, πρέπει να συμπτύξεις το τέταρτο μέρος αφαιρώντας technobabble.
 
Νομίζω ότι καταφέρνεις να περάσεις το μήνυμά σου, αλλά λόγω του πειραματισμού, αυτό γίνεται με κάπως απότομο και ωμό τρόπο. Θα το προτιμούσα πιο υποδηλωτικό, πιο υπόγειο, να το συμπεραίνω μόνος μου διαβάζοντάς το, όχι να το λένε ξεκάθαρα οι χαρακτήρες στους διαλόγους. 
Αξιοπρεπής προσπάθεια πάντως.
Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Με προβλημάτισε αυτό. Επειδή γράφω-σβήνω, το καλύτερο που μπορώ να κάνω είναι να πω ότι με κάλυψαν η wordsmith και ο mman. Δεν κατάφερα να το παρακολουθήσω όπως έπρεπε, να με ενδιαφέρει, λόγω έλλειψης πλοκής και χαρακτήρων.

Καλύτερη ενότητα ήταν και για 'μένα η δεύτερη, κι εκείνο το "απλωμένο χέρι της νεαρής ανθρωπότητας" μου άρεσε πολύ. 

  • Like 2
Link to post
Share on other sites

[...] κι εκείνο το "απλωμένο χέρι της νεαρής ανθρωπότητας" μου άρεσε πολύ. 

 

Αχ, ναι. Κι εμένα! Και ξέχασα να το γράψω. (Like που μου το θύμισες) :)

Edited by Tiessa
Link to post
Share on other sites

Πολύ ενδιαφέρον το πώς προσέγγισες το θέμα. Πού ήμασταν, πού είμαστε, πού θα είμαστε. Κάθε εποχή έχει τα δικά της ερωτήματα και τις δικές της ανησυχίες.

 

Όπως έχουν αναφέρει κι άλλοι, οι διαφορετικοί χαρακτήρες και το μικρό μέγεθος των επιμέρους κομματιών, στερούν από τον αναγνώστη το δέσιμό του με την ιστορία. Αλλά εγώ πιστεύω πως η δύναμη της ιστορίας βρίσκεται σ’ αυτό που μας δείχνει, κι όχι τόσο σ’ αυτά που γίνονται. Στο ότι δηλαδή οι άνθρωποι κοιτάνε συνέχεια μακριά, όσο μακριά κι αν έχουν φτάσει.

 

Καλή επιτυχία!

Link to post
Share on other sites

Για άλλη μια φορά να σας ευχαριστήσω όλους (ακόμα και αυτούς που δεν αναφέρω παρακάτω) για τα σχόλιά σας και τη βοήθειά σας για τη βελτίωση αυτού του κολάζ από ιστορίες. Όλα τα σχόλια με βάζουν σε σκέψεις, κυρίως αυτά με τα οποία δεν συμφωνώ απόλυτα. Ακολούθως δεν θα βρείτε δικαιολογίες, αλλά απορίες οι οποίες σχετίζονται με τις δικές σας παρατηρήσεις. Τις έχω χωρίσει σε τρεις κατηγορίες: "Μορφωμένη' γλώσσα και βαρύ λεξιλόγιο, ομοιότητα χαρακτήρων, και συνομιλίες Challenger. Στο τέλος αφήνω ένα μικρό σχόλιο στη Wordsmith σχετικά με τα ντονυμαντέρ για άχρηστα διαστημικά ταξίδια και ένα υστερόγραφο για τον mman.

 

 

'Μορφωμένη' γλώσσα και βαρύ λεξιλόγιο

 


Επίσης, να πω πως αφού η ενότητα με τον Καν φαίνεται να εκτυλίσσεται σε μια σχεδόν πρωτόγονη εποχή, φράσεις και λέξεις όπως "Σελήνη" αντί για "φεγγάρι", "λεπίδα" αντί για "μαχαίρι" και "πλάνητες αστέρες" - ειδικά εδώ υπάρχουν αρκετές εναλλακτικές για να μείνουμε στο κλίμα ενός τέτοιου καταυλισμού - με ξένισαν αρκετά.

 

 


Με χτύπησε πολύ απότομα στις πρώτες γραμμές αυτό το "πλάντητες αστέρες" του πρωτόγονου. Αφού να φανταστείς στην αρχή σκέφτηκα μήπως ήταν τίποτα ταξιδιώτες που χάθηκαν και έχουν οπισθοδρομήσει τεχνολογικά, διατηρώντας ψήγματα των γνώσεών τους.

 

 


Από κει και πέρα, το πρώτο μέρος είναι γραμμένο με υπερβολικά "μορφωμένη" γλώσσα και βαρύ λεξιλόγιο. Επίσης, πώς ξέρουμε ότι οι άνθρωποι των σπηλαίων γνώριζαν ότι οι πλανήτες και τα άστρα είναι κάτι που μπορεί κανείς να επισκεφθεί;

 

Για τη 'βαριά' γλώσσα που χρησιμοποιώ στο πρώτο μέρος παραθέτω αρχικά τα ακόλουθα:

 

Μαχαίρι: σύμφωνα με τον Μπαμπινιώτη η προέλευση και ετυμολογία της λέξης είναι απροσδιόριστη. Δεν έχει σχέση με το μάχομαι.

Λεπίδα: προέρχεται από το αρχαίο ‘λεπίς –ίδος’ και το ‘λέπω’ που σημαίνει αποφλοιώνω.

Πλανήτης: από την αρχαία λέξη ‘ο πλάνης’, η οποία με τη σειρά της προέρχεται από το αρχαίο ρήμα ‘πλανώμαι’. Πιθανή προέλευση από το αρχαίο ισλανδικό flana (περιπλανιέμαι εδώ κι εκεί). 'Πλάνητες αστέρες' ήταν η αρχαία ονομασία των άστρων που άλλαζαν θέση, δηλαδή των πλανητών. Άρα και ‘πλανήτης’ και planet.

Αστέρι: από το αρχαίο αστήρ-έρος. Έχει σανσκριτική προέλευση.

Φεγγάρι: καθαρά νεοελληνικής προέλευσης από το ‘φέγγω’.

Σελήνη: η λέξη χρησιμοποιείται ήδη στην αρχαιότητα (και ως ‘σελάνα’). Προέρχεται από το αρχαίο ‘σέλας’ που σημαίνει έντονη λάμψη. Το ‘σέλας’ έχει με τη σειρά του σανσκριτική προέλευση (svarnara) και σημαίνει λάμψη του φωτός.

 

Όπως βλέπεται οι λέξεις που χρησιμοποίησα είναι πολύ πιο κοντά σε όποιο γλωσσικό σχήμα μπορεί να χρησιμοποιούσαν αρχαίοι άνθρωποι (ίσως και προϊστορικοί άνθρωποι - να ξεκαθαρίσουμε ότι 'προϊστορία' σημαίνει η εποχή κατά την οποία, αν και υπήρχε προφορική ομιλία, δεν υπήρχε γραπτή). Σ' εμάς ίσως λέξεις όπως 'λεπίδα' και 'Σελήνη' να φαίνονται πιο 'βαριές' από τις καθημερινές λέξεις τις δημοτικής 'μαχαίρι' και 'φεγγάρι', αλλά τελικά έχουν μακρόχρονη ιστορία (και αντοχή).

 

Το ερώτημά μου είναι: αφού οι λέξεις που χρησιμοποιώ είναι πιο κοντά (χρονικά) στους χαρακτήρες που περιγράφω, θα έπρεπε να χρησιμοποιήσω λέξεις της καθομιλουμένης, σύγχρονης, δημοτικής γλώσσας, για να μην 'ξενίσει' τον αναγνώστη;

 

 

Ομοιότητα χαρακτήρων

 


Ένα λάθος που συναντάται ακόμη και από 'μεγάλα κεφάλια' στη λογοτεχνία είναι αυτό του συγγραφέα που αδυνατεί να ξεκολλήσει από ένα πρότυπο ήρωα που έχει χτιστεί στο 'μυθοπλαστικό του θυμικό' και αποτυγχάνει στο να αποδώσει το γεγονός οτι μέσα σε δις ανθρώπων οι πιθανότητες κάποιοι να είναι τόσο ίδιοι πρέπει να είναι μικρές.

 

Έχοντας κάνει τη διαπίστωση αυτή, στο κείμενό σου βλέπω τις απαρχές μιας τέτοιας εξέλιξης - ομοιότητες στη διάθεση και τη σκέψη των ηρώων της κάθε περιόδου. Tο γεγονός μάλιστα οτι καλύπτεις εκατομμύρια χρόνια με αυτό το διήγημα, είναι άλλος ένας λόγος για τον οποίο θα έπρεπε κατ'εμέ να είχες διαφοροποιήσει αισθητά τους χαρακτήρες.

.

 

 


Πιστεύω πως πράγματι, το βασικό κομμάτι που δεν δούλεψε καλά ώστε να απολαύσω την ιστορία ήταν αυτό που τόνισε και ο Neschreimax παραπάνω: αλλάζεις τέσσερα διαφορετικά POV, όμως καθ' όλη τη διάρκεια φαίνεται να μιλά μία "φωνή". Αντικειμενικά αυτό είναι μία πάρα πολύ αυστηρή και εκ του ασφαλούς κρίση, καθώς καταλαβαίνω πόσο δύσκολο θα ήταν να δώσεις ψυχή σε τέσσερις χαρακτήρες σε τόσο μικρή έκταση.

 

 

Κανένας άνθρωπος δεν είναι ίδιος. Το μυθιστόρημα του mman "Αγέννητοι Αδελφοί" μας το κάνει ξεκάθαρο αυτό (ναι, άρχισα να το διαβάζω - Μιχάλη ετοιμάσου για αφιέρωση τον Απρίλιο).

 

Όμως στη ιστορία μου ξεκινώ με ένα απόσπασμα του Καρλ Σάγκαν, στο οποίο περιγράφει τους πρωτοπόρους-εξερευνητές του ανθρώπινου είδους, αυτούς που δεν μπορούν να 'κάτσουν στ' αυγά τους'.

 

Το ερώτημά μου είναι: Η επιλογή μου να επεκτείνω μια μικρού μήκους ιστορία σε βάθος αιώνων, μου αφαίρεσε την επιλογή να αναπτύξω μονάχα ένα χαρακτήρα, και να αποφύγω τον σκόπελο της μη ταύτισης του αναγνώστη με τον ήρωα. Αλλά φρόντισα να προσφέρω παρόμοιους χαρακτήρες, με κοινά στοιχεία, ώστε να προκύψει μια κάποια ταύτιση μεταξύ τους, ώστε ο αναγνώστης να μην αποκόπτεται εντελώς με κάθε χρονικό άλμα. Θα μπορούσε να γραφτεί μια μικρού μήκους ιστορία με πολλαπλούς χαρακτήρες, κερδίζοντας παράλληλα την ταύτιση και την αναγνωστική συνοχή του αναγνώστη;

 

 

Συνομιλίες Challenger

 


Σαν επί μέρους σχόλιο, κάνω αυτό για την περιγραφή της απογείωσης του Challenger στο "Φεύγοντας". Ήταν κάπως παραφορτωμένη με ενθουσιασμό - τα θαυμαστικά, το "όλλλα καλλλά" με παρέπεμψαν σε κόμικ. Βέβαια, λαμβάνοντας υπ' όψιν το υπόλοιπο μέρος αυτής της ενότητας, το οποίο και ξεχώρισε για εμένα ως προς την ατμοσφαιρικότητα και τη δύναμή του, ο υπερβάλλοντας αυτός ενθουσιασμός ίσως και να ήταν μια αναγκαία αντίστιξη στην τραγική κατάληξη της πτήσης.

 

Η ιστορία γράφτηκε μέσα στις τέσσερις τελευταίες ημέρες της διορίας. Παραλίγο να μην τα κατάφερνα, αλλά με 'έσωσε' το γεγονός ότι έμεινα από δουλειά τις πρώτες ημέρες του Γενάρη και έτσι είχα χρόνο τα πρωινά (προς πληροφόρηση: ξαναβρήκα δουλειά στο τέλος Γενάρη).

 

Παρά την πίεση χρόνου, την έρευνά μου την έκανα. Για το τελευταίο μέρος στον Κρόνο μου έφυγε ο πάτος, αλλά όλα τα technobubble είναι επαληθευμένα. Συμφωνώ βέβαια ότι το συγκεκριμένο κεφάλαιο πετάει τον αναγνώστη έξω από την όποια ατμόσφαιρα έχει (ίσως) χτίσει το διήγημα μέχρι εκεί.

 

Για τις συνομιλίες μεταξύ των χαρακτήρων στο μέρος 'Φεύγοντας', χρησιμοποίησα την απομαγνητοφωνημένη ενδοεπικοινωνία που βρήκα εδώ. Για το 'όλλλα καλλλά' παρατηρήστε πως έχουν καταγράψει το 'Ooohh-kaaay' κατά τη χρονική στιγμή +16 δεύτερα της πτήσης. Φαντάζομαι ότι λόγω των κραδασμών, της πίεσης, και της έξαψης της στιγμής, ο κυβερνήτης Σκόμπι μίλησε κατ' αυτόν τον τρόπο.

 

Το ερώτημά μου είναι: Θα μπορούσα να το είχα γράψει διαφορετικά χωρίς να χρησιμοποιήσω κάποια περιγραφή;

 

 

 

Ντοκυμαντέρ για άχρηστα διαστημικά ταξίδια

 

Πολύ καλογραμμένο, αλλά όχι και πολύ ενδιαφέρον. Αυτό δεν είναι διήγημα, είναι ντοκυμαντέρ για την πρόοδο της κατάκτησης του διαστήματος, από τα όνειρα μέχρι την άφιξη σε άλλους πλανήτες. Είναι ακριβώς η αντίρρηση που είχα και για το διήγημά σου "Δικαιοσύνη": πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα, αλλά η ανάπτυξη δεν είναι λογοτεχνική. Ίσως φταίει και το ότι εμένα δε με συγκινούν ιδιαιτέρως τα διαστημικά ταξίδια, τα θεωρώ κάπως άχρηστα αν δεν προσφέρουν κάτι που να βελτιώνει πρακτικά τη ζωή της ανθρωπότητας.

 

Κέλλυ, για άχρηστα διαστημικά ταξίδια, κοίταξε γύρω σου. Πολλά από τα αγαθά και τις ανέσεις που απολαμβάνουμε καθημερινά έχουν υλοποιηθεί εξαιτίας των διαστημικών αποστολών και της έρευνας που γίνεται γύρω από αυτά.

 

Ναι, υπάρχουν και άλλες ανάγκες, όπως η παγκόσμια πείνα και φτώχεια, αλλά τίποτα δεν είναι αποκομμένο σε αυτόν τον κόσμο. Αν κάποια πρόοδος που έχουμε πετύχει χαθεί, θα παρασύρει και πολλά άλλα επιτεύγματα. Σε καμία περίπτωση η λύση προς την παγκόσμια ευδαιμονία δεν είναι η οπισθοδρόμηση, και η ελάττωση της έρευνας.

 

Όσο για το 'ντοκυμαντέρ' που έγραψα, θα συμφωνήσω μαζί σου, ειλικρινά. Η έμπνευσή μου εξάλλου, προήλθε από αυτό, το οποία είναι ένας ολιγόλεπτος φόρος τιμής στην περιέργεια και τη διάθεση κάποιων να αψηφούν κινδύνους και συμβατικότητες, και όχι η ιστορία ενός αστροναύτη.

 

 

ΥΓ.

 


Αξιοπρεπής προσπάθεια πάντως.

 

Τείνω να πιστέψω ότι αυτό το 'αξιοπρεπείς προσπάθεια' του mman είναι το αντίστοιχο 'μπράβο' των άλλων ανθρώπων... :p

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
Το ερώτημά μου είναι: αφού οι λέξεις που χρησιμοποιώ είναι πιο κοντά (χρονικά) στους χαρακτήρες που περιγράφω, θα έπρεπε να χρησιμοποιήσω λέξεις της καθομιλουμένης, σύγχρονης, δημοτικής γλώσσας, για να μην 'ξενίσει' τον αναγνώστη;

 

Κατά τη γνώμη μου, ναι. Γιατί ο αναγνώστης δεν πρόκειται να σταματήσει την ανάγνωση για να εξετάσει την ετυμολογία και την ιστορική χρήση των λέξεων που επέλεξες. Θα εισπράξει μόνο την αίσθηση "βαριά γλώσσα"/"φυσική γλώσσα" και θα πάει παρακάτω.

 

Εμένα μου άρεσε πολύ το κομμάτι του Challenger, και δεν βρήκα τον ενθουσιασμό της ΜcAuliffe υπερβολικό. Είναι μια δασκάλα που ζει κάτι που δεν περίμενε ποτέ. Είναι πολίτις, δεν είναι αστροναύτης. Είναι φυσιολογικό να είναι ενθουσιασμένη.

Link to post
Share on other sites
  • 4 months later...
Guest /george/

Πραγματικά μου άρεσε πολύ η ιστορία σου! Τα διαφοερετικά κομμάτια αφηγούνται πολύ σωστά την εξέλιξη της ανθρωπότητας. Δεν έχω κάποια άλλη παραήρηση. Πέρασα καλά και αν υπάρχει κάτι που θα ήθελα αυτό θα ήταν λίγες ακόμα ωραίες περιγραφές.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • Mesmer featured this topic

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..