Jump to content

Σύντροφοι του Σκοταδιού


Recommended Posts

alkinem

Συγγραφέας: John82

Είδος: Fantasy(με λίγα στοιχεία αφήγησης)

Στίχοι: 21

Σχόλια: Για το παιχνίδι της "Επταλογίας του Ποιητή"

 

 

 

 

Σύντροφοι του Σκοταδιού

 

Και ο αέρας φυσούσε με ορμή.

Αλυχτούσε σαν θεριό, άλλοτε ουρλιαχτά και πότε οι θρήνοι...

Θρήνοι για συντρόφους που το σκοτάδι είχε καταπιεί.

 

Η ομίχλη σηκωνότανε.

Του φεγγαριού τα ασημένια βέλη μάχη έδιναν για να διαβούν...

Λίγα τα καταφέρνανε, ίσκιους θολούς σκορπίζανε στο πέρασμά τους.

 

Θαμπό ασήμι τα νερά τής λίμνης.

Του φεγγαριού, των άστρων η μαρμαρυγή, με κόπο σ' αυτά καθρεφτιζόταν...

Το πένθιμο φέγγος, ένα πέπλο... κρυμμένα τα φυλούσε μέσ' την σκοτεινή του αγκάλη.

 

Ήταν σκιές, ω ναι, απόηχοι των περασμένων.

Ήταν οι σύντροφοι που εκεί τον θάνατο είχαν συναντήσει...

Τον είχαν βρει, στα κρυστάλλινα νερά νιώσανε το άγγιγμά του.

 

Μα ετούτοι δεν χαθήκανε.

Η λήθη, των ίσκιων η λησμονιά, ποτέ δεν γίνηκε η δικιά τους μοίρα...

Λίγο πριν και ο στερνός τους ξεψυχήσει, σιμά στην λίμνη την είχε δει.

 

Ήτανε άνθρωπος, μήπως κάποιο πνεύμα;

Μέσα από μια γέρικη ιτιά την είχε δει να ξεπροβάλλει...

Αέρινα βάδισε στα νερά, μετάξι το άγγιγμα της, μα το φιλί της ήτανε αληθινή φωτιά.

 

“Είστε δικοί μου”, είχε 'κείνη ψιθυρίσει.

“Πεθάνατε εδώ, σιμά στην πηγή της δύναμής μου, κι εδώ θα μείνετε για πάντα”...

Και οι σύντροφοι, ίσκιοι πια θαμποί, για πάντα έμειναν εκεί, κάτω από τα νερά θαμμένοι.

 

Για πάντα, σύντροφοι του σκοταδιού...

 

  • Like 6
Link to post
Share on other sites
MadnJim

Πάρα πολύ ωραίο Γιάννη, μου γέμισες το μυαλό εικόνες! :good:

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
elgalla

Πολύ ωραίες εικόνες, μου θύμισε σε πολλά σημεία την ιστορία σου για το FFL. Σαν γενικό σχόλιο, θα πω ακριβώς το ίδιο που είπα και στο Νικόλα: αυτό το ποίημα διαβάζεται ακριβώς σαν πεζό και, βασικά, μόνο μορφολογικά θυμίζει ποίημα. Αν το διάβαζα σαν ένα φλασάκι τρόμου, θα με ενθουσίαζε. Δεν χρειάζεται καν να είναι ποίημα, δηλαδή, αυτό που έχεις γράψει. Θα πρότεινα να το επεκτείνεις λίγο και να το κάνεις ένα όμορφο διήγημα κλασσικού, γοτθικού τρόμου το συγκεκριμένο. Η ποίηση, κατ' εμέ, χρειάζεται μουσικότητα ακόμη κι όταν ο στίχος είναι ελεύθερος. Αν δεν μπορώ να καταλάβω αν διαβάζω ποίημα ή πεζό, κάπου αποτυγχάνει το εγχείρημα κατά, την άποψή μου. Επί μέρους, δύο σημεία με χάλασαν. 

 

Του φεγγαριού, των άστρων η μαρμαρυγή, με κόπο σ' αυτά καθρεφτιζόταν...

 

 

Το "του φεγγαριού", εδώ, είναι redundant. Έχεις ξεκινήσει ένα στίχο ακριβώς έτσι στην αμέσως από πάνω στροφή και, βασικά, είναι πολύ πιο αρμονική η στροφή σου αν απλά πετάξεις τελείως αυτές τις δυο λεξούλες. 

 

Η λήθη, των ίσκιων η λησμονιά, ποτέ δεν γίνηκε η δικιά τους μοίρα...

 

 

Δεν έχεις λόγο να γράψεις εδώ και για λήθη και για λησμονιά μέσα στον ίδιο στίχο. Φαίνεται σαν απλά να πιέστηκες να χώσεις κάπως μέσα στο ποίημα τη λέξη "ίσκιος". "Η λήθη ποτέ δεν γίνηκε δικιά τους μοίρα" θα ήταν πολύ καλύτερο. Συν τοις άλλοις, τώρα, νοηματικά δεν μου φαίνεται να ταιριάζει και πολύ. Η συντροφιά σου πέθανε στη λίμνη και τη στοιχειώνει, αν έχω καταλάβει καλά το concept, αλλά δεν δίνεις κάποιο στοιχείο που να δικαιολογεί ότι "η λήθη ποτέ δεν γίνηκε δική τους μοίρα". Αντιθέτως, θα φανταζόμουν πως η συντροφιά έχει ξεχαστεί από όλους και πως η λήθη ήταν ακριβώς η μοίρα που της επιφυλασσόταν. 

 

Μια γενική συμβουλή που θα σου έδινα θα ήταν η εξής: να έχεις πάντα στο μυαλό σου πως ένα ποίημα πρέπει νοηματικά να είναι τόσο πλήρες όσο ένα πεζό, αλλά σε λιγότερες λέξεις. Αυτό δεν είναι απόλυτο, υπάρχουν και τεράστια ποιήματα, φυσικά, αλλά είναι ένας καλός μπούσουλας για οτιδήποτε είναι μικρότερο από το In Memoriam, π.χ. Παίζε με τη σειρά των λέξεων, απέφευγε να "εξηγείς" τις εικόνες που δημιουργείς ή να χρησιμοποιείς παρένθετες προτάσεις. Διαθέτεις μια σπάνια δύναμη εικόνων και στήνεις πολύ ωραία την ατμόσφαιρά σου, αυτό που χρειάζεσαι είναι να μάθεις αυτό να το εκφράζεις πιο ποιητικά, εν προκειμένω. 

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
alkinem

Ευχαριστώ για τα σχόλια.

 

Αταλάντη, οι παρατηρήσεις σου είναι ολόσωστες. Κοίτα, με την ποίηση η σχέση μου είναι... εμ, ας πούμε ότι απλώς ξέρω ότι υπάρχει αυτό το είδος. Το συγκεκριμένο ποίημα ήταν το δεύτερο ολοκληρωμένο που έγραψα ποτέ μου(υπάρχουν κι άλλες δύο ημιτελείς προσπάθειες, οι οποίες κατέληξαν στον κάλαθο των αχρήστων), κι επειδή με ξέρω, η επόμενη απόπειρα θα αργήσει πολύ - αν ποτέ της γίνει δηλαδή. Πάντως θα σκεφτώ σοβαρά να γράψω μια ιστορία βασισμένη σε αυτό το υλικό.

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
Morfeas

Μου άρεσε. Κυρίως οι εικόνες του, κάποιες ήταν υπέροχες. Ενδεικτικά, το παρακάτω λειτούργησε πολύ καλά για μένα:

 

Θαμπό ασήμι τα νερά τής λίμνης.

Δεν ξέρω αν μπορώ να κάνω κάποιο σοβαρό σχόλιο, θα πω απλώς ότι σε ορισμένα σημεία θα προτιμούσα να ήταν λιγότερο γήινη η σύνδεση των λέξεων με τις εικόνες. Δεν ξέρω αν βγάζει νόημα, αλλά στην ποίηση (κυρίως στον ελεύθερο στίχο) θέλω να υπάρχει μια ελευθερία όχι μόνο στη μορφή αλλά και στο νόημα. Συνήθως το εντοπίζω στο διφορούμενο των εικόνων-φράσεων-συμβόλων. Ότι οι ποιητές δεν είναι δέσμιοι των λέξεων ή της λογικής, άρα δεν χρειάζεται να εξηγούν ό,τι συμβαίνει, ενδιαφερόμενοι για τρύπες κλπ, μπορούνε να πηδάνε εικόνες, να παραλείπουν λέξεις, συνειρμικά να οδηγούνται από το ένα στο άλλο.

Βέβαια, το δικό σου είναι αφηγηματικό ποίημα, αλλά και πάλι, σου αναφέρω κάτι που μου έλειψε (και που φοβάμαι ότι όχι μόνο δεν βγάζει νόημα, αλλά δεν ξέρω και πώς θα το κάνω να βγάζει, γιατί μου είναι τελείως διαισθητικό) να έχεις κατά νου.

 

Πάντως, μπράβο!

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

μπρρρ, ωραία λίμνη!

Ναι, εγώ ΔΕΝ πάω να βουτήξω.

Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Λοιπόν, καλό. Όχι εντελώς άμουσο. Με χάλασε κάπως η αναστροφή της σύνταξης που την κάνεις συνέχεια. Του φεγγαριού τα βέλη....ίσκιους θολούς....η λήθη, των ίσκιων η λησμονιά...

 

 

Διάβασε φίλε μου το μονόλογο του Φεγγαριού από το Ματωμένο Γάμο του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα.

http://www.all4fun.gr/columns/poem-of-the-week/7147-2013-08-22-08-36-48.html

 

και άκουσέ τον από τον Νίκο Τζόγια

 

Θα καταλάβεις γιατί.

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Χρειάζεται σίγουρα δουλειά, αλλά το γεγονός ότι πρόλαβες να με ανατριχιάσεις είναι πολύ καλό σημάδι.

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
  • 2 months later...
Nienor

Είναι σε σημεία στοιχειωμένο κι έχει ωραία ατμόσφαιρα. Μου αρέσει πολύ η ατάκα στο τέλος κι ανατρίχιασα κι εγώ.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 1 month later...
alkinem

Κάθισα και προσπάθησα να το σουλουπώσω λιγάκι. Ίσως έχει χάσει κάπως σε ατμόσφαιρα, αλλά πιστεύω ότι σε αυτήν τη μορφή διαβάζεται πιο άνετα.

 

 

 

Καθώς ο αέρας φυσούσε με ορμή.

Θεριό αλυχτούσε, τους έφερνε μαζί του.

Θρήνους και ουρλιαχτά, από κακή στιγμή.

Τότε που από των συντρόφων τη ζωή,

η άκρη κόπηκε του χρυσαφένιου μίτου.

 

Κι όταν η ομίχλη ράθυμα σηκωνόταν.

Του φεγγαριού τα βέλη πάσχιζαν να τη διαβούν.

Κάποιο άνοιγμα εδώ κι εκεί βρισκόταν.

Πόρτες φευγαλέες χόρευαν με ουράνια φώτα,

που ύστερα περνούσαν, σκιές για να σκορπούν.

 

Θαμπό ασήμι μοιάζαν τα νερά της λίμνης.

Των άστρων η μαρμαρυγή, έτρεμε, καθρεφτιζόταν.

Μέρος θανάτου, το ξέχασαν και οι θεοί της μνήμης.

Πένθιμο φέγγος, με πέπλο το 'χε τυλιγμένο.

Σε θνητούς και αθάνατους να το δείξει αρνιόταν.

 

Σκιές κρυφές, των περασμένων απόηχοι.

Σύντροφοι που εκεί το θάνατο είχαν συναντήσει.

Τον είχαν δει, στο κεφάλι του ερέβους βόστρυχοι.

Κρυμμένο τίποτε από αυτόν, τους είχε βρει.

Μέσ' στα κρυστάλλινα νερά τους είχε αγγίξει.

 

Αλλά οι συντρόφοι δε χαθήκανε.

Η λησμονιά ποτέ δεν έγινε δικιά τους μοίρα.

Λίγες στιγμές αφού το τέλος σκεφτήκανε.

Είχαν φύγει, μα έμεινε ένας τελευταίος.

Θαμπά την είδε, μέσ' σε λαμπρή σπείρα.

 

Ήτανε άνθρωπος, μήπως κάποιο πνεύμα;

Αντίκρυ από γέρικη ιτιά είχε ξεπροβάλει.

Όμορφη, αλλά χλωμή... σα να μην είχε αίμα.

Αέρινα βάδισε στα νερά, μετάξι το άγγιγμά της.

Μα όταν τον εφίλησε, φωτιά λες και είχε βάλει.

 

“Είστε δικοί μου”, είχε 'κείνη ψιθυρίσει.

“Πεθάνατε εδώ, στην πηγή τής δύναμής μου”

Εκείνος κατάλαβε, μα δε μπορούσε να μιλήσει.

Ήτανε μάγια ή του θανάτου η πικρή σιωπή;

Μόνο θυμόταν τη φωνή της:”...είστε δικοί μου”.

 

Για πάντα, σύντροφοι τού σκοταδιού...

 

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 2 weeks later...
Oceanborn

Πολύ όμορφο το ποίημα σου και στις δύο εκδοχές του. Θαρρώ η αρχική με κέρδισε ένα κλικ περισσότερο. Θες η ατμόσφαιρα, ότι είμαι της πιο "άναρχης" νεοτερικής δομής... Δεν ξέρω.

 

 

Εν τω μεταξύ, πριν ξεκινήσω την ανάγνωση είχα προετοιμαστεί ψυχολογικά για ένα πολιτικά προσανατολισμένο θέμα...

 

 

Καλή συνέχεια. 

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Χάρηκα που σου άρεσε κι ευχαριστώ για τα σχόλιά σου.

 

Όσο για πολιτικά προσανατολισμένο θέμα, δεν είναι του στυλ μου μια τέτοια θεματολογία.

Edited by John82
  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..