Jump to content

Η λάμψη της ελπίδας


Recommended Posts

Όνομα Συγγραφέα: Rat

Είδος ποιήματος:...η αληθεια ειναι οτι δεν ξερω...

Αριθμός Στίχων: 25

Σχόλια: Είναι το πρώτο μου ποιήμα,θα ήθελα να προσθέσω ότι δεν ξέρω τίποτα σχετικά με τη ποίηση (μέτρο,στροφές κτλ.) και αυτο δεν το λέω ώστε να αποφύγω τη κριτική ,αλλά για να σας προετοιμάσω γι'αυτό που ακολουθεί...(Για το παιχνίδι της επταλογίας του ποιητή)

___________________________________________________________________________________________________

 

Η λάμψη της ελπίδας

 

 

Η μαρμαρυγή με έλουζε,

καθώς κοιτούσα το μαύρο ουρανό,

το φως τρεμόσβηνε αλαζονικά

σαν να με καλούσε σε αιώνιο χορό

βρέθηκα μυστήρια μέσα στο σκοτάδι,

έχασα τον ίσκιο μου αλλά βρήκα ένα πετράδι,

πηγή ζωής ήταν γι'αυτά

τα αστέρια, τα θρυλικά στη λήθη χαμένα

αιμορραγούσαν ελπίδα για μια τελευταία μέρα,

άφησα το κρύσταλλο στο χώμα

να δω που θα τον πήγαινε η μοίρα,

προσταγμένος από έναν ανώτατο γαλαξία.

Έλιωσε, έγινε νερό,

χρώματα γέμισε το σύμπαν

και στο σημείο μια ιτιά τα αστέρια είδαν,

σύντροφός μου για την υπόλοιπη ζωή ,

θα τη φρόντιζα με όλη μου τη ψυχή,

μα, σαν θάνατος ήρθε ,λοιμός,

από την άβυσσο του σκότους.

Προσευχόμουν κάθε μέρα,

μα, ο ήλιος έσβησε

ήρθε η νύκτα,

σιγή κυριάρχησε στα πέρατα του ήχου

και σαν πέπλο έσβησε τη ζωή μου,

η μαρμαρυγή έλουζε το άψυχο κορμί μου.

Edited by Rat
  • Like 5
Link to post
Share on other sites
elgalla

Αν σου πω ότι οι παρατηρήσεις μου (προσωπικά) δεν έχουν καμία σχέση μ' αυτά για τα οποία ανησυχούσες, δηλαδή το μέτρο και τις στροφές;  :)

Αντίθετα, σε πολλά σημεία έχεις πολύ καλή ρυθμική η οποία, αφού είναι αυτό το πρώτο σου ποίημα, σου βγήκε προφανώς ενστικτωδώς και μπράβο σου. Να στα δείξω κιόλας, για να μη μιλάμε με γενικότητες: 

 

καθώς κοιτούσα τον μαύρο ουρανό,

το φως τρεμόσβηνε αλαζονικά

σαν να με καλούσε σε αιώνιο χορό

 

 

Αυτό που έχεις κάνει εδώ είναι μια ατελής ομοιοκαταληξία (imperfect rhyme). Δηλαδή οι λέξεις ουρανός και χορός δεν ομοιοκαταληκτούν απόλυτα, οι ήχοι τους όμως μοιάζουν αρκετά ώστε να δημιουργούν μια ευχάριστη μουσικότητα. 

 

βρέθηκα μυστήρια μέσα στο σκοτάδι,

έχασα τον ίσκιο μου αλλά βρήκα ένα πετράδι,

 

 

Εδώ έχεις χρησιμοποιήσει μία τέλεια ομοιοκαταληξία (perfect rhyme), η οποία βαλμένη μέσα σε ένα ποίημα με ελεύθερο στίχο βοηθάει πολύ στη ροή. 

 

πηγή ζωής ήταν γι'αυτά

τα αστέρια, τα θρυλικά στη λήθη χαμένα

 

 

Από άποψη ρυθμού, αυτό είναι ένα από τα καλύτερά σου σημεία. Εδώ έχεις δύο εσωτερικές (όχι δηλαδή στο τέλος του στίχου), ατελείς ομοιοκαταληξίες: γι' αυτά - θρυλικά και αστέρια-χαμένα. 

 

χρώματα γέμισε το σύμπαν

και στο σημείο μια ιτιά τα αστέρια είδαν,

 

 

Πάλι εδώ μια ατελής ομοιοκαταληξία: σύμπαν-είδαν. Και, πολύ σωστά, τελειώνεις με μια τέλεια ομοιοκαταληξία:

 

και σαν πέπλο έσβησε τη ζωή μου,

η μαρμαρυγή έλουζε το άψυχο κορμί μου

 

.

Όσον αφορά, λοιπόν, τη σύνθεση του ποιήματος, θα έλεγα πως τα πήγες εντυπωσιακά καλά, δεδομένου ότι δεν έχεις ξαναγράψει κάτι τέτοιο. Το μεγαλύτερο και πιο ουσιαστικό πρόβλημα, εδώ, είναι ότι δεν φαίνεται να έχεις ξεκάθαρο στο μυαλό σου το τι θες να πεις μ' αυτό το ποίημα. Το κεντρικό σου νόημα είναι αρκετά θολό, όπως θολό είναι και το αν πρόκειται για αφήγηση μιας ιστορίας ή συμβολισμό. Σε γενικές γραμμές, θα έλεγα ότι μου μοιάζει σαν ένα συνονθύλευμα από λέξεις που σου άρεσαν και τις ταίριαξες μεταξύ τους. Το δεύτερο πρόβλημα -και λιγότερο σημαντικό- είναι ότι διακρίνω μια τάση πλεονασμού, με την έννοια ότι βάζεις λέξεις σε σημεία όπου πραγματικά δεν χρειάζονται. Π.χ. "βρέθηκα μυστήρια μέσα στο σκοτάδι" ή "από την άβυσσο του σκότους" ή "σαν πέπλο έσβησε τη ζωή μου". Μπράβο σου, πάντως, για την πρώτη σου προσπάθεια και ελπίζω να υπάρξει και δεύτερη! 

Edited by elgalla
  • Like 4
Link to post
Share on other sites
Morfeas

Ενδιαφέρον ποίημα, ιδίως αν σκεφτείς ότι είναι το πρώτο σου. Καλογραμμένο κείμενο.

Έχω δυο σχόλια (που θα σε μπερδέψουν, γιατί το ένα συμφωνεί με την προλαλήσασα, ενώ το άλλο έρχεται σε μερική αντίθεση):

1. Βασικότερο: Δεν κατάλαβα τι ακριβώς συνέβη στο ποίημά σου, ειδικά στο σημείο με την ιτιά το έχασα τελείως. Ένα ποίημα δεν χρειάζεται να είναι ξεκάθαρο, απεναντίας, αλλά πρέπει (νομίζω) να δώσει κάτι στον αναγνώστη.

Το ποίημα είναι μια μορφη τέχνης και η τέχνη είναι μια μορφή επικοινωνίας, από τον δημιουργό-δότη στο κοινό-δέκτη της τέχνης. Εμένα το ποίημα δεν μου είπε κάτι, κι όταν λέω "δεν μου είπε" εννοώ "δεν με προβλημάτισε, δεν με έκανε να αισθανθώ, να σκεφτώ,... δεν με ταξίδεψε καν κάπου (αφού δεν κατάλαβα τι συνέβαινε)". Ήταν σαν μια συλλογή από ωραίες φράσεις, χωρίς συνοχή. Οπότε υπάρχουν 2 τινά: είτε όταν το έγραφες δεν είχες κάτι ξεκάθαρο στο μυαλό σου είτε είχες και το "πρόβλημα" είναι αλλού. Στη δεύτερη περίπτωση (αν είχες σχέση με προγραμματισμό θα στα έκανα με if...then...else λακωνικότατα :p) μπορεί να φταίω εγώ, που ενδεχομένως ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι ορισμένα πράγματα ή οι συνειρμοί μου να λειτουργούν διαφορετικά απ' ό,τι εσένα, είτε εσύ δεν κατάφερες να περάσεις στο χαρτί αυτό που είχες σκοπό - γι' αυτό περίμενε κι άλλα σχόλια.

2. Αυτό είναι ψείρισμα, αλλά εμένα δεν μου πολυκάθισε καλά ο ρυθμός του ποιήματος (στο λέω για να σε μπερδεψω :p, γιατί η elgalla, που γνωρίζει περισσότερα για τη μορφή, το βρήκε καλό το συγκεκριμένο στοιχείο):

π.χ.

χρώματα γέμισε το σύμπαν

και στο σημείο μια ιτιά τα αστέρια είδαν,

σύντροφός μου για την υπόλοιπη ζωή ,

θα τη φρόντιζα με όλη μου τη ψυχή,

μα, σαν θάνατος ήρθε ,λοιμός,

από την άβυσσο του σκότους.

Οι πρώτοι τέσσερις παραπάνω στίχοι έχουν ομοιοκαταληξία, οπότε με βάζουν σε έναν ρυθμό κι έπειτα, όταν διαβάζω για λοιμό περιμένω να καταλήξει ο επόμενος στίχος με ρίμα (ενστικτωδώς, χωρίς σκέψη προφανώς) και στο "σκότους" ξαφνιάζομαι και μου δίνεται η αίσθηση ότι κάτι δεν έδεσε καλά. Σαν λόξυγγας, ένα πράγμα. Γενικά, ίσως να είναι και θέμα γούστου, δηλαδή να θέλω είτε ομοιοκατάληκτο στίχο είτε ελεύθερο, και στο ντεμί κάτι να μου ξενίζει. Δεν ξέρω, ειλικρινά.

 

Πάντως, μπράβο σου! Και, μιας κι είσαι σχετικά νέο μέλος, καλωσήρθες και καλή συνέχεια! :)

  • Like 4
Link to post
Share on other sites
MadnJim

Μπράβο συνονόματε, και καλή αρχή! Ήταν πολύ όμορφο, και ειδικά για πρώτη προσπάθεια λέει πολλά...:good:

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
elgalla

Τα διάβασα όλα σου τα ποιήματα, Σπύρο, αλλά επειδή οι παρατηρήσεις μου είναι λίγο έως πολύ κοινές, θα σου γράψω όλα τα σχόλιά μου εδώ. Στο θέμα του ρυθμού, νομίζω πως μάλλον αυτό εδώ είναι η καλύτερή σου προσπάθεια καθώς, όπως έγραψα και στο αρχικό μου σχόλιο, έχεις κάνει διαισθητικά κάποια σωστά πράγματα και σε αρκετά σημεία το έχεις κάνει και με εντυπωσιακή επιτυχία δεδομένου πως ήταν η πρώτη σου προσπάθεια. Αυτό δεν σημαίνει ότι διαφωνώ με το Μορφέα, όμως - πράγματι, συνολικά, είναι κάπως άρρυθμο- απλά ήθελα να σου δείξω αυτά τα οποία έκανες καλά, για να συνεχίσεις να τα κάνεις. Στα επόμενα δύο, ενώ έχεις χρησιμοποιήσει τα ίδια μοτίβα, δεν το έχεις κάνει εξίσου επιτυχημένα. Θα σου δώσω μια συμβουλή που δίνω αρκετά συχνά: διάβαζε δυνατά αυτά που γράφεις και άκου προσεκτικά πώς κυλάνε κατά την ανάγνωση. 

 

Σαν δεύτερη συμβουλή, θα σου έλεγα ότι η θεματολογία σου δεν αναδεικνύεται από ούτε αναδεικνύει τον ελεύθερο στίχο και θα σου πρότεινα να πειραματιστείς με κάτι έμμετρο. Ίσως μπαλάντα, που είναι και από τις πιο εύκολες έμμετρες φόρμες. 

 

Και σαν τρίτη συμβουλή, θα σου πω να διαβάζεις πολλή ποίηση από κάθε εποχή και σχολή και να συνεχίσεις να γράφεις. :)

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Ορίστε, μου σβηστήκανε και ξαναγράφω.

Φίλε Σπύρο συγχαρητήρια για την πρώτη σου προσπάθεια.

Πέρα του ότι μου άρεσαν οι εικόνες, να πω ότι κάπως με μπέρδεψε η ακροβασία σου μεταξύ ελεύθερου στίχου και ομοιοκαταληξίας που μάλλον σου βγήκε αυθόρμητα. Για παράδειγμα το τελευταίο δίστιχο, αν και ομοιοκαταληκτεί έχει ανόμοιο αριθμό συλλαβών και αυτό απέτυχε να μου αφήσει μία αίσθηση μουσικότητας αφού είχα τελειώσει την ανάγνωση.

Ενώ το πρώτο κομμάτι,

 

Η μαρμαρυγή με έλουζε,

καθώς κοιτούσα το μαύρο ουρανό,

το φως τρεμόσβηνε αλαζονικά

σαν να με καλούσε σε αιώνιο χορό

βρέθηκα μυστήρια μέσα στο σκοτάδι,

έχασα τον ίσκιο μου αλλά βρήκα ένα πετράδι,

 

μου φάνηκε μουσικότατο, εκτός από τον τελευταίο στίχο, όπου θεωρτητικά πάλι υπήρχε ομοιοκαταληξία. Θα μπορούσες να αλλάξεις το στίχο σε Βρέθηκα μυστήρια μέσα στο σκοτάδι

Χάθηκε ο ίσκιος μου μα βρήκα ένα πετράδι (αυτό είναι και συλλαβικά μετρημένο) ή να το κάνεις τελείως ελεύθερο.

Αλλά φυσικά με λίγο διάβασμα και λίγη προσπάθεια όλα αυτά θα τα καταλαβαίνεις από ένστικτο.

Πάω να διαβάσω και τα άλλα σου τώρα!

  • Like 2
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..