Jump to content
Sign in to follow this  
MadnJim

Η Πύλη Νο 2 - Πως σώθηκε τελικά ο Σπύρος

Recommended Posts

MadnJim

Όνομα Συγγραφέα: MadnJim

Είδος: Horror comedy

Βία; Όχι

Σεξ; Όχι

Αριθμός Λέξεων: Περίπου 1500

Αυτοτελής; Ναι

Σχόλια: Καταρχήν οπωσδήποτε πρέπει να διαβάσετε πρώτα την "Πύλη" του Δημήτρη εδώ, γιατί αυτή εδώ η ιστορία είναι η συνέχεια-ανταπόδοση σ' εκείνη. :)

Κάνουμε πραγματικά πολύ κέφι να ταλαιπωρούμε ο ένας τον άλλον μέσα από τις ιστορίες μας. Και έχουμε γράψει αρκετές και οι δύο γι' αυτό το -αγαπημένο- παιχνίδι μας, και οπωσδήποτε θα γράψουμε κι άλλες στο μέλλον. Ελπίζω να τις απολαύσετε και τις δύο ιστορίες όσο τις απολαύσαμε κι εμείς όταν τις γράφαμε. :)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


 

Η ΠΥΛΗ Νο 2: Πώς σώθηκε τελικά ο Σπύρος

 

          Ένας μήνας πέρασε, ένας φρικτός μήνας για τον κακομοίρη τον Σπύρο. Είχε βρει τον μπελά του με τους νεκρούς. Πλέον είχε ανακαλύψει πως εμφανίζονταν μπροστά του μόνο όταν φτερνιζόταν, έτσι είχε μονίμως δυο βαμβακάκια χωμένα στα ρουθούνια του προσπαθώντας να αποφύγει οτιδήποτε θα μπορούσε να του γαργαλήσει τη μύτη.

          Έσπαγε το κεφάλι του για να καταλάβει τι στο καλό του συνέβαινε. Δεν έβγαζε άκρη, μέχρι τις προάλλες που ήταν στο σπίτι ενός φίλου του και παίζανε ένα ματσάκι FIFA στο PS3, όταν ξαφνικά ο πιτσιρίκος γιος του φίλου του άπλωσε το χεράκι του και του τράβηξε ένα από τα βαμβακάκια. Το φτέρνισμα ήρθε αμέσως, όπως και το γκολ από τον φίλο του που εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Ένα μισοσάπιο πτώμα, με το μισό του πρόσωπο λιωμένο και σκουλήκια να βγαίνουν από τις άδειες κόγχες των ματιών του, εμφανίστηκε αμέσως μπροστά του και όρμησε κουτσαίνοντας σημαδεύοντας τον λαιμό του.

          Τι κόλλημα κι αυτό με τους νεκρούς να αρπάζουν αμέσως τον λαιμό! Δηλαδή αν κάποιος πιάσει τον γιακά κι αρχίσει το ταρακούνημα θα έτρωγε κάποιο ξέρω γω πρόστιμο από το υπερπέραν;

          Τον άρπαξε από το λαιμό και τον ταρακούνησε δυνατά σκούζοντας και φτύνοντας χώματα στο πρόσωπό του Σπύρου λέγοντας ξανά και ξανά «Γιατί άνοιξες την Πύλη; Γιατί την άνοιξεεεες..» ! Η Πύλη! Ξαφνικά όλα ξεκαθάρισαν μεμιάς! Το μυστήριο λύθηκε! Η “Πύλη” του Δημήτρη, αυτό ήταν, αυτό πρέπει να είναι η αιτία όλων αυτών! Ταίριαζε, τα φτερνίσματα, οι νεκροί, όλα ήταν όπως σ' εκείνη την ιστορία του! Του την είχε φέρει, ααα ναι, του την έκανε μια χαρά την πλάκα! Ευτυχώς που κι αυτός ο νεκρός εξατμίστηκε πριν γίνει πραγματικά απειλητικός για τη ζωή του Σπύρου. Ο φίλος του όμως με το χειριστήριο του PS3 στα χέρια που δεν έβλεπε τον νεκρό τον  κοίταζε αποσβωλομένος να κοπανιέται μόνος του πέρα δώθε στον καναπέ, ενώ το πιτσιρίκι έμπηξε τα κλάματα κι εξαφανίστηκε τρομαγμένο να κρυφτεί στην κουζίνα κοντά στη μαμά του. «Τι πίνεις ρε μαλάκα;..» τον ρώτησε ενώ τον έσπρωχνε ευγενικά έξω από το σπίτι του.

          Την πάτησε άλλη μια φορά από τότε, κι αυτό ήταν κι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Είχε πάει λίγες μέρες αργότερα να ζητήσει δουλειά σε μια εταιρία, και φυσικά δεν μπορούσε να εμφανιστεί με τα βαμβάκια στη μύτη! Το κτίριο όμως που στέγαζε τα γραφεία ήταν φρεσκοανακαινισμένο, και η μυρωδιά της μπογιάς από τους τοίχους ήταν διάχυτη παντού. Κρατήθηκε όσο μπορούσε, αλλά στη μέση της συνέντευξης δεν άντεξε άλλο. Το φτέρνισμα ήταν αιφνίδιο και επικό! Δεν πρόλαβε καν να βάλει το χαρτομάντιλο μπροστά του, και το μπουγέλωμα αυτού που επρόκειτο να γίνει εργοδότης του ήταν αναπόφευκτο! Αυτό όμως ήταν το λιγότερο! Αμέσως δύο αυτή τη φορά νεκροί όρμησαν πάνω στον Σπύρο και τον ρίξανε στο πάτωμα μαζί με την Sato καρέκλα. Ο διευθυντής πετάχτηκε όρθιος και κοίταζε με γουρλωμένα τα μάτια τον τρελό που έβλεπε να παλεύει μόνος του στο καινούριο του χαλί! Οι νεκροί άρχισαν με τα αποστεωμένα τους χέρια να σκίζουν το πουκάμισο του Σπύρου και να του χαράζουν το στήθος αφήνοντας πραγματικές γρατζουνιές να βγάζουν αίμα. Αυτό ήταν, ο διευθυντής φώναξε αμέσως από το ιντερκόμ τους σεκιούριτι, που βούτηξαν τον Σπύρο χέρια πόδια ακριβώς τη στιγμή που οι νεκροί χάνονταν ξανά, και τον πέταξαν στο πεζοδρόμιο έξω από το κτίριο, δίπλα σ' έναν κινέζο παράνομο μικροπωλητή που είχε απλωμένες τις μαϊμού τσάντες και τα πορτοφολάκια πάνω σ' ένα καρώ ύφασμα.

          Ο κινέζος παράνομος μικροπωλητής και οι τσάντες του δεν είχαν καμία σημασία στο πάθημα του Σπύρου, αλλά το καρώ ύφασμα είχε ένα ωραίο κόκκινο χρώμα που  άξιζε να αναφερθεί.

          Αυτό ήταν! Έπρεπε να περάσει στην αντεπίθεση, δεν γινόταν να το αντέξει περισσότερο. Όχι τίποτ' άλλο, αλλά αν έφτανε η Άνοιξη κι άρχιζαν οι αλλεργίες του την είχε βαμμένη από χέρι! Αυτόν θα τον έκαναν μπιφτέκια φουλφάτ οι πεθαμένοι, κι ο Δημήτρης θα ήταν ήσυχος στο σπίτι του χωρίς να χάσει ούτε δευτερόλεπτο ύπνου αφού δεν είχε πτώματα να τον κυνηγάνε! Αν μπορούσε μόνο να του στείλει κάνα δυο να δει τη γλύκα.

          Τι ιδέα ήταν αυτή; Φτύστηκε, μην αυτοματιαστεί! Τι σκέφτηκε πάλι το απέραντο συμπαντικών διαστάσεων υπερπανέξυπνο μυαλό του; Θα τον έκανε να δει την γλύκα! Πήρε αμέσως τηλέφωνο στο αεροδρόμιο και συγκρατώντας με το ζόρι τον εαυτό του να μην κλάψει από τη χαρά του έκλεισε εισιτήριο με την επόμενη πτήση για την Καλαμάτα. Δεν είχε απ' ευθείας πτήση, έτσι έπρεπε να πάει πρώτα Θεσσαλονίκη, εκεί να αλλάξει αεροπλάνο για Πάτρα, κι από κει με λεωφορείο τελικά θα έφτανε στον προορισμό του. Ακριβά όλα αυτά και δεν είχε φράγκο, αλλά είχε μια πιστωτική που ακόμα δεν του είχε ακυρώσει η τράπεζα και δεν σκόπευε έτσι κι αλλιώς να αποπληρώσει ποτέ, οπότε δεν είχε ιδιαίτερο πρόβλημα.    

          Βέβαια θα μπορούσε εξ αρχής να πάρει το λεωφορείο από τα Γιάννενα κατευθείαν για την Καλαμάτα, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν το σκέφτηκε καθόλου.

          Πρόβλημα είχε όμως όταν έφτασε. Δεν ήξερε την διεύθυνσή του, κι όταν κοίταξε στον κατάλογο σ' έναν τηλεφωνικό θάλαμο δεν πίστευε στα μάτια του βλέποντας πόσες καταχωρήσεις υπήρχαν με το επίθετο του Δημήτρη. Λες κι όλη η πόλη ήταν συγγενείς ένα πράμα! Η ποικιλία άγνωστη λέξη εδώ! Έσκισε αποφασισμένος τις τρεις σελίδες με τα εκατόν πενήντα δύο διαφορετικά ίδια επίθετα, και άρχισε το τρελό περπάτημα από διεύθυνση σε διεύθυνση ελπίζοντας να μην έχει το σπίτι προίκα από τη γυναίκα του και να είναι ακόμα στο όνομα της πεθεράς του. Βέβαια οι πιθανότητες ήταν να έχει κι αυτή το ίδιο επίθετο, αλλά ούτε αυτό πέρασε από το μυαλό του δύσμοιρου Σπύρου. Το μόνο που σκεφτόταν ήταν η έκφραση του φίλου του όταν θα τον έβλεπε ξαφνικά μπροστά του! Κι αυτή η σκέψη τον αγαλλίαζε και τον έκανε να χαμογελά, κάτι που έκανε τους περαστικούς στο διάβα του να αλλάζουν πεζοδρόμιο γιατί ήταν ένα χαιρέκακο και ελαφρώς ψυχωτικό χαμόγελο.

          Του πήρε μια βδομάδα να βρει το σπίτι. Μια βδομάδα χωρίς ύπνο, χωρίς φαγητό, μόνο περπάτημα από πόρτα σε πόρτα! Είχε αδυνατίσει πολύ, είχε σκεβρώσει από τις κακουχίες και τις στερήσεις, τα μάγουλά του είχαν βαθουλώσει, μαύροι κύκλοι είχαν εμφανιστεί κάτω από τα κατακόκκινα άυπνα μάτια του. Τα ρούχα του ήταν τσαλακωμένα, και βρωμούσε τόσες μέρες άπλυτος σαν κάλτσα φαντάρου μετά από τριήμερη άσκηση μέσα στο κατακαλόκαιρο. Στήθηκε απέναντι σ' ένα παρκάκι και περίμενε με το λαπτόπ του έτοιμο ανοιχτό στον OpenOffice, στην ιστορία του Δημήτρη “Η Πύλη”. 

          Μόλις τον είδε να βγαίνει ανυποψίαστος με τις πουά πiτζάμες του, τις παντόφλες, και μια σακούλα σκουπιδιών στο χέρι πηγαίνοντας για τον κάδο λίγα μέτρα πιο πέρα, έκανε αμέσως μια μικρή αλλαγή στην ιστορία. Εκεί που έλεγε ότι τους νεκρούς τους βλέπει μόνο αυτός συμπλήρωσε βιαστικά “..τους βλέπει μόνο αυτός, κι ο φίλος του ο Δημήτρης, αλλά χωρίς να χρειαστεί να φτερνιστεί...”. Αμέσως μετά έβγαλε τα βαμβάκια από τα ρουθούνια του και από την τσέπη του τράβηξε ένα φακελάκι μαυροπίπερο που φύλαγε εκεί γι' αυτήν ακριβώς τη στιγμή. Το έσκισε με τα δόντια του ανυπόμονα, έριξε λίγο στη χούφτα του και τράβηξε μια δυνατή ρουφηξιά. Είδε αστράκια, ένιωσε τα σωθικά του να στριφογυρίζουν, η μύτη του θαρρείς και σκίστηκε στα δύο, ένας δυνατός πονοκέφαλος τον χτύπησε αμέσως σαν την παντοφλιά από τη σύζυγό του όποτε άνοιγε εκείνο το site με τις ωραίες γυναίκες και τον έπαιρνε χαμπάρι.   

          Και φυσικά φτερνίστηκε δυνατά αρκετές απανωτές φορές τραβώντας και την προσοχή του Δημήτρη.

          Ένα μπουλούκι καμιά ντουζίνα νεκροί εμφανίστηκαν αμέσως κι έκαναν να ορμήσουν καταπάνω στον Σπύρο. Αυτός με δάκρυα στα μάτια από το πιπέρι, και αγκομαχώντας ακόμα από τη δυνατή σνιφιά, τους σταμάτησε ψύχραιμα με ένα νεύμα και μια κραυγή. «Στοπ, στοπ είπα ρε γαμώτο!» Ο Δημήτρης τον αναγνώρισε, με αρκετή δυσκολία μέσα στα χάλια που ήταν, αλλά τον αναγνώρισε, και χλωμιάζοντας άρχισε να πισωπατάει. Η σκουπιδοσακούλα που κρατούσε του έπεσε στο πεζοδρόμιο και άνοιξε σκορπίζοντας τριγύρω περιτυλίγματα από πιτόγυρα, γόπες, και άδεια κουτάκια μπύρας, αλλά ούτε που το κατάλαβε. Κοίταξε γύρω του με τον πανικό να ζωγραφίζεται στο έκπληκτο πρόσωπό του για κάποια ίσως βοήθεια. Έβλεπε! Έβλεπε τα γκριζωπά πτώματα που έστεκαν μπροστά στον Σπύρο απορημένα. Συνειδητοποίησε πως κάτι μάλλον όχι και τόσο ευχάριστο τον περίμενε, κι ένιωσε τα γόνατά του να τρέμουν.

          Ο Σπύρος σήκωσε το χέρι του και τον χαιρέτησε χαμογελώντας σαν λυσσασμένο σκυλί που δείχνει τα δόντια του. Αμέσως μετά τον έδειξε με το δάχτυλό του και γυρνώντας  στους νεκρούς είπε αυτό που θα έκανε τον Δημήτρη να αρχίσει να τρέχει με όλες του τις δυνάμεις για να γλυτώσει.

          «Αυτός εκεί παιδιά, αυτός άνοιξε την Πύλη, αυτός ξέρει και το γιατί, ρωτήστε τον...»

          Ένα τρελό γέλιο τον έκανε να καθίσει κάτω στο κρύο πεζοδρόμιο κρατώντας την κοιλιά του ενώ οι νεκροί έκαναν μεταβολή και διέσχιζαν ήδη τον δρόμο. Γέλαγε τόσο που είχε κλείσει τα μάτια του. Αυτό ήταν! Και το πρόβλημά του είχε λυθεί, δεν έβλεπε πια τους πεθαμένους, και τους είχε φορτώσει στον φίλο του, που τον είδε να στρίβει στη γωνία ουρλιάζοντας με το πουκάμισο της πιτζάμας του μισάνοιχτο να ανεμίζει σαν μανδύας πίσω του, κυνηγημένος από κάτι που μόνο εκείνος έβλεπε πια..-

                                                                                             By MadnJim

Edited by MadnJim
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Άλλη μια ιστορία που εκτός από το ταλέντο σου,  αναδεικνύει πρωτίστως την...μετριοφροσύνη σου

"Τι σκέφτηκε πάλι το απέραντο συμπαντικών διαστάσεων υπερπανέξυπνο μυαλό του;"

φίλε μου Σπύρο! :rofl2: :rofl2:  Την απόλαυσα για ακόμη μια φορά και σκηνές όπως

oι νεκροί με το πρόστιμο από το υπερπέραν και το χαλάκι του κινέζου μικροπωλητή

με έκαναν και λύσσαξα στα γέλια ξανά! :lol: Να δούμε (αν και υπάρχουν αρκετές ακόμα ιστορίες του παιχνιδιού μας) πότε θα υπάρξει συνέχεια στο παιχνίδι μας,νομίζω πως μετά την "...Νύχτα", είναι τώρα η σειρά σου εε; ;-)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
MadnJim

Χμ, κοίτα να δεις, εμένα πάλι με κάνει και γελάω πολύ η τελευταία φράση... :p :lol:

Ναι, είναι η σειρά μου, και στην αμέσως επόμενη που θα γράψω καλέ μου φίλε ετοιμάσου για... πολύ ξύλο! :lol:

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Χμ, κοίτα να δεις, εμένα πάλι με κάνει και γελάω πολύ η τελευταία φράση... :p :lol:

Ναι, είναι η σειρά μου, και στην αμέσως επόμενη που θα γράψω καλέ μου φίλε ετοιμάσου για... πολύ ξύλο! :lol:

Ωχχχ!!! :mf_surrender: :dazzled: :shock: :yahoo:

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
WILLIAM

Ε όπως πάντα όταν το γυρίζεις στο κωμικό με κάνεις να κλαίω από τα γέλια, το ξέρεις αυτό από την εποχή που πρωτοδιάβασα για τον Έντι και αυτή η ιστορία δεν ήταν εξαίρεση.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
MadnJim

Χαχαχα, σ' ευχαριστώ φίλε μου William, χαίρομαι πολύ που τη βρήκες αστεία και ευχαριστήθηκες γέλιο.:)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Disco_Volante

Φίλε Σπύρο, το δεύτερο μέρος της ιστορίας είναι και αυτό εξίσου καλό και ενδιαφέρον. Γενικά όταν κάποιος μπορεί να συνδυάσει μαεστρικά το χιούμορ με τον τρόμο το αποτέλεσμα είναι πάντα πολύ καλό! Η αλήθεια είναι ότι το δεύτερο μέρος τελείωσε λίγο γρήγορα και θα ήθελα να είχε κρατήσει λίγο παραπάνω. Ίσως αποφασίσετε από κοινού να ενώσετε τα δύο μέρη και να φτιάξετε μια ωραία ιστορία γύρω στις 5000 λέξεις, ή και παραπάνω.

 

Καθώς διάβαζα την ιστορία φτερνίστηκα μια φορά, ευτυχώς χωρίς παρατράγουδα! Άρα μπορείς να πεις ότι κατάφερες να περάσεις αντιδράσεις στους αναγνώστες!

 

Περιμένω κι άλλες ιστορίες!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
MadnJim

Χαχαχα, με τις υγείες σου Βαγγέλη! :lol:

Χαίρομαι που διασκέδασες φίλε μου, γι' αυτό γράφτηκε εξάλλου, για λίγη πλάκα. Να 'σαι καλά. :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Blacksword

Πολύ καλή και η συνέχεια της Πύλης και ελπίζω αυτό με το "μπουγέλωμα" να μην είναι αλήθεια. :p

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..