Jump to content

Πορφυρό Καρναβάλι


Recommended Posts

elgalla

Όνομα Συγγραφέα: Αταλάντη Ευριπίδου
Είδος ποιήματος: για μια φορά έχω περιγραφή, dark fantasy
Αριθμός Στίχων: 39
Σχόλια: Αυτό εδώ είναι μια σεστίνα (από καιρό ήθελα να γράψω). Πρακτικά, διαλέγεις έξι λέξεις που επαναλαμβάνονται βάσει αλγορίθμου, με διαφορετική σειρά, σε κάθε στροφή. Not shitting you, υπάρχει αλγόριθμος γι' αυτό το πράγμα. Το έγραψα με βάση τις λέξεις που έδωσα για το τελευταίο παιχνίδι Επταλογίας του Ποιητή.

 

 

Όταν νυχτώνει ντύνεσαι την ασημένια μάσκα

που ‘χει στο μέτωπο φεγγάρι πορφυρό.

Γυρνάς σαν σκιά στα καλντερίμια και χορεύεις

κι όπου σταθείς ραγίζουν οι καθρέφτες.

Φτάνεις στον πύργο μα είν’ η πόρτα του κλειστή

κι όσο κι αν θες δεν ξεκλειδώνει με λυγμούς.

 

Μωρό παιδί, βύζαξες αίμα και λυγμούς

στης λύκαινας τον κόρφο – και τη μάσκα

στη χάρισαν νεράιδες σε κλειστό

κουτί ντυμένο με μετάξια πορφυρά.

Γυάλιζε κι ανακλούσε σαν καθρέφτης

για να μπορείς με τους ανθρώπους να χορεύεις.

 

Το μόνο που ‘θελες ήτανε να χορεύεις

γι’ αυτό τα βράδια κλαις έξω απ’ την πόρτα με λυγμούς.

Κοιτάζεις τη μορφή σου στους καθρέφτες

τους διαλυμένους, μα υπάρχει μόνο η μάσκα

κι οι χαρακιές στα χέρια σου που φέγγουν πορφυρές.

Ζητάς να μπεις, αλλά για σένα είναι κλειστά.

 

Χτυπάς – στο κάστρο η πύλη μένει αιώνια κλειστή.

Ξυπόλυτα τα πόδια σου στη μουσική χορεύουν

κι απ’ τις πληγές τους ρέει το αίμα πορφυρό.

Παλεύεις, μα δεν το μπορείς να πνίξεις τον λυγμό

που αθέλητα στα χείλη σου ανεβαίνει. Κι η μάσκα

κενή χάσκει, της ανθρωπιάς καθρέφτης.

 

Κρύβει μονάχα, ποτέ δεν φανερώνει. Όλοι οι καθρέφτες

αυτό δεν κάνουν άλλωστε; Η ψυχή σου κλειστή,

αμπαρωμένη πίσω από τη μάσκα.

Ξέρεις, μέσα στον πύργο άνθρωποι χορεύουν.

Και θες να γίνεις σαν κι αυτούς μα όλοι του κόσμου οι λυγμοί

δεν φτάνουν. Τι κι αν βάφουν το χώμα πορφυρό;

 

Το εκκρεμές σημαίνει την πείνα σου για σάρκα πορφυρή.

Βγάζεις το προσωπείο, το γυρνάς, και σ’ αντικρίζεις στον καθρέφτη –

το τέρας μέσα σου αδιαφορεί για τους λυγμούς.

Δεν θες να δεις, κρατάς τα μάτια σου κλειστά.

Ο λύκος πηδά εκεί που οι άνθρωποι χορεύουν

κι όλοι τον επαινούν για την ωραία του μάσκα.

 

Έχει τα μάτια πορφυρά και τα σαγόνια όχι κλειστά,

καθρέφτες μακελεύονται μπροστά τους σαν χορεύει.

Σου φεύγει ένας λυγμός – και, νόμιζες, χρειαζόσουνα τη μάσκα!

  • Like 7
Link to post
Share on other sites

Μου αρεσε :)

 

Δηλαδη παει 1,2,3,4,5,6 και μετα γινεται 6,1,5,2,4,3 και συνεχιζεται...?

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Morfeas

Σ' αρέσει να δυσκολεύεις τη ζωή σου, ε; Όχι μόνο δύσκολη φόρμα, αλλά και με συγκεκριμένες λέξεις από άλλο παιχνίδι στο κείμενο (που ευτυχώς δεν ήταν τελείως αταίριαστες) + να βγάζει και κάποιο νόημα ως ιστορία.

 

Γενικά είναι όμορφο. Και νομίζω ότι σε σύγκριση με άλλα ποιήματά σου κατάλαβα (μάλλον, θα κρίνεις παρακάτω :p) περισσότερα στο πρώτο επίπεδο του ποιήματος (της ιστορίας, ας πούμε).

Το μόνο "πρόβλημα" για μένα, είναι ότι χρειάστηκε να το διαβάσω και 2η φορά, γιατί την πρώτη παρατηρούσα τη μορφή κι απλώς περίμενα να δω πώς θα χρησιμοποιήσεις τις λέξεις, παρά να παρακολουθήσω την "υπόθεση". Ετυμηγορία της πρώτης ανάγνωσης: κάποιες φορές είναι πολύ πετυχημένοι οι στίχοι, κι άλλες λίγο πιο πιεσμένοι (π.χ. Τι κι αν βάφουν το χώμα πορφυρό; Τα δάκρυά του είναι κόκκινα; Είναι βρικόλακας τελικά, ή λυκάνθρωπος; Γιατί το 2ο είχα καταλάβει.)

 

Γενικά πάντως ήταν ωραίο, και σαν πείραμα πετυχημένο (όπως και το προηγούμενό σου σε περιοριστική φόρμα).

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
MadnJim

Εγώ νομίζω πως μιλάει -αλληγορικά- για λύκο κι όχι για λυκάνθρωπο, που χάρη στη μάσκα των νεράιδων μπορούσε να πάρει ανθρώπινη μορφή, κι έτσι θέλησε να ζήσει ανάμεσα στους ανθρώπους. Μόνο που ο λύκος υπήρχε πάντα πίσω από τη μάσκα, το ένιωθε σαν να έβλεπε την αληθινή του υπόσταση σε καθρέφτη, και ζητούσε αυτά που του υπαγόρευαν τα ένστικτά του. Στο τέλος υπερισχύει ο λύκος, και καταλήγει με την συνειδητοποίηση ότι δεν φτάνει μόνο η μορφή αλλά χρειάζονται πολύ περισσότερα για να είναι κανείς στ' αλήθεια άνθρωπος.

 

Δεν ξέρω αν αυτό είχες κατά νου όταν το έγραφες Αταλάντη, αν το κατάλαβα σωστά, όμως αυτό που τελικά κατάλαβα μου άρεσε πάρα πολύ. Πράγματι, δεν φτάνει μόνο να μοιάζουμε με άνθρωπο για να είμαστε στ' αλήθεια άνθρωποι, χρειάζεται και κάτι παραπάνω. Δεν θα μπω στον κόπο να σχολιάσω το πόσο καλό ήταν, εννοείται, για δικό σου έργο μιλάμε. Θα ήθελα να εξηγήσεις λίγο τον αλγόριθμο -τι εννοείς δηλαδή- που χρησιμοποίησες μήπως και μπορέσω να το κατανοήσω λίγο καλύτερα, για να μαθαίνω και κάτι. :)

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
elgalla

Προς όλους, ακολουθεί ο αλγόριθμος της σεστίνας:

 

626px-Sestina_system.svg.png

 

 

Δύσκολη φόρμα, γενικά, μου την έβγαλε την πίστη λίγο αλλά ναι, μ' αρέσει να δυσκολεύω τον εαυτό μου, ισχύει.

Μορφέα έχεις δίκιο, κάποιοι στίχοι είναι κάπως αμήχανοι. Σπύρο έπεσες μέσα, αυτό είχα στο μυαλό μου. Ευχαριστώ όλους για την ανάγνωση και τα σχόλια :D

 

 

Πάρτε και την ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ μου sestina για δωράκι:

 

 

 

Vampire Sestina

 

 

I wait here at the boundaries of dream,
all shadow-wrapped. The dark air tastes of night,
so cold and crisp, and I wait for my love.
The moon has bleached the colour from her stone.
She'll come, and then we'll stalk this pretty world
alive to darkness and the tang of blood.

 

It is a lonely game, the quest for blood,
but still, a body's got the right to dream
and I'd not give it up for all the world.
The moon has leeched the darkness from the night.
I stand in shadows, staring at her stone:
Undead, my lover . . . O, undead my love?

 

I dreamt you while I slept today and love
meant more to me than life -- meant more than blood.
The sunlight sought me, deep beneath my stone,
more dead than any corpse but still a-dream
until I woke as vapour into night
and sunset forced me out into the world.

 

For many centuries I've walked the world
dispensing something that resembled love --
a stolen kiss, then back into the night
contented by the life and by the blood.
And come the morning I was just a dream,
cold body chilling underneath a stone.

 

I said I would not hurt you. Am I stone
to leave you prey to time and to the world?
I offered you a truth beyond your dreams
while all you had to offer was your love.
I told you not to worry and that blood
tastes sweeter on the wing and late at night.

 

Sometimes my lovers rise to walk the night . . .
Sometimes they lie, cold corpse beneath a stone,
and never know the joys of bed and blood,
of walking through the shadows of the world;
instead they rot to maggots. O my love
they whispered you had risen, in my dream.

 

I've waited by your stone for half the night
but you won't leave your dream to hunt for blood.
Good night, my love. I offered you the world.

 

_Neil Gaiman

 

 

  • Like 4
Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Αν και μάλλον το διάβασα πρώτη το σχολιάζω τελευταία. :give_rose:   Το ποίημα μου άρεσε, σαν θεματολογία, σαν εικόνα, σαν επιλογή του μύθου του λυκανθρώπου. Όσον αφορά τη σεστίνα μονάχα μπράβο μπορώ να σου πω που το αποφάσισες και στρώθηκες να το κάνεις. Σοβαρά δηλαδή. Ομοιοκαταληξία δεν έχει μεν αλλά το ποίημα κατατρύχεται από μία υφέρπουσα μουσικότητα (που είναι ο αλγόριθμος του μέτρου της σεστίνας.) Είναι στοιχειωτικό με τον τρόπο του.

Λοιπόν εμείς πρέπει να παίξουμε ένα προσωπικό ποιητικό. Οπωσδήποτε. Να βάλουμε κάποιον να μας βρει λέξεις και θέμα -όποτε έχεις όρεξη.

 

 

ΟΚ η σεστίνα που ανέβασεις του Gaiman λέει τρελά.

Edited by Ιρμάντα
  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..