Jump to content
Sign in to follow this  
Disco_Volante

Επεισόδιο VII – Η Νέα Απειλή

Recommended Posts

Sonya

Σπύρο, δυο πραγματάκια:

 

1. Μια ιστορία που να σχετίζεται με το σύμπαν του Star Wars δεν σημαίνει μια ιστορία που να απαιτεί απ' τον αναγνώστη να γνωρίζει τα πάντα γι' αυτό. Το σύμπαν του Star Wars δεν είναι οι πέντε-δέκα νοματέτοι που πρωταγωνίστησαν στις ταινίες. Θα μπορούσε κάλλιστα να είχε γραφτεί κάτι αυτόνομο, που δεν θα χρειαζόταν μάνιουαλ για την ανάγνωση (του οποίου η -αρκετά εριστική- απαίτηση από μεριάς του συγγραφέα ήταν το πολύ μεγάλο φάουλ στην συγκεκριμένη περίπτωση). Μπορώ κι εγώ να σου γράψω φαν-φικ Dragon Age που να πρέπει να έχεις παίξει όλα τα sub-quests του Origins για να το καταλάβεις, ή να σου γράψω μια ιστορία πάνω στη Thedas που να μην χρειάζεται να γνωρίζεις τίποτε απολύτως για να την καταλάβεις. Ελπίζω να έγινε κατανοητή η διαφορά.

Θα σταθώ για λίγο ακόμα στην εξαιρετικά προκλητική φράση "Όταν γράφεις ένα καινούριο επεισόδιο δεν είναι δυνατόν να εξηγήσεις τι έχει συμβεί σε όλα τα προηγούμενα. Από τη στιγμή που κάποιος αποφασίζει να το διαβάσει είναι δική του η ευθύνη να ανατρέξει και να βρει ότι δεν ξέρει ή δε θυμάται." Και θα σταθώ σ' αυτή συγκεκριμένα, γιατί εικοσικάτι άνθρωποι που επέλεξαν ν' αφιερώσουν ώρες για να συμμετάσχουν στον διαγωνισμό ΕΦ είτε ως συγγραφείς, είτε ως αναγνώστες, δεν είχαν επιλογή να διαβάσουν ή όχι μια ιστορία. Βάση κανονισμών, διαβάζουμε όλες τις ιστορίες, αξιολογούμε όλες τις ιστορίες. Θα μπορούσα να δεχτώ αυτό το "αποφασίζει να το διαβάσει", εάν η ιστορία είχε μπει στη βιβλιοθήκη φαν-φικ απλά, χωρίς καμία σχέση με τον διαγωνισμό, προς τέρψη των φαν του Star Wars. Όμως, φίλε Βαγγέλη, απ' τη στιγμή που επιβάλλεις σε οποιονδήποτε άνθρωπο επιθυμεί να στηρίξει τον θεσμό των διαγωνισμών την ιστορία σου, το λιγότερο που θα είχες να κάνεις, θα ήταν να ζητήσεις μια συγγνώμη από 'δω μέχρι τον Τατουίν σε όσους δεν (είναι καθόλου υποχρεωμένοι να) γνωρίζουν την συγκεκριμένη κοσμοπλασία, αλλά και πάλι είναι υποχρεωμένοι να διαβάσουν την ιστορία σου, κι ας μην καταλαβαίνουν τι τρέχει από πίσω. Όχι να έχεις και εριστικότατες απαιτήσεις. For future reference.

 

2. Δεν απαντάω εξ ονόματος του Νικόλα, αλλά παρατήρησα ότι έβαλε μια σειρά από λινκς στο ποστ του, σε κάθε ένα απ' τα οποία ο Βαγγέλης ρωτάει και ξαναρωτάει με τον ίδιο -αρκετά εριστικό και πάλι- τρόπο τι είναι ΕΦ και πώς αξιολογείται μια ιστορία ΕΦ κλπ. Το ότι και εσύ ρώτησες μία φορά για το αν κάτι είναι ή δεν είναι ΕΦ, είναι μάλλον σύμπτωση.

  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites
Man_from_Earth

@MadnJim: Δεν σχολιάστηκε τόσο η δική σου μάλλον εγκυκλοπαιδικού τύπου ερώτηση για τον ορισμό της ΕΦ, όσο ένα θέμα που συχνά θέτει και έθεσε και τώρα ο Ευάγγελος.

@Ευάγγελε:
Ένα συχνό παράπονό σου είναι - μέσες, άκρες - ότι κακώς υπάρχουν λογοτεχνικά κριτήρια σε έναν διαγωνισμό ΕΦ. Έχεις επανειλημμένα πει ότι δεν Θεωρείς την ΕΦ ως ένα 'βαρύ λογοτεχνικό ανάγνωσμα', και απαιτείς να κρίνεται με διαφορετικά κριτήρια (υποθέτω εννοείς όχι σκληροπυρηνικά λογοτεχνικά).

Μεγαλύτερη υποτίμιση της λογοτεχνίας ΕΦ δεν έχω ξανακούσει - και μάλιστα απο κάποιον που υποτίθεται ότι του αρέσει. Είναι δυνατόν να συζητάμε σοβαρά ότι η ΕΦ είναι μια 'ειδική' κατηγορία...γραφής η οποία δεν χρειάζεται να υπακούει στους κανόνες λογοτεχνίας;

Δηλαδή επειδή από ότι φαίνεται εσύ δεν μπορείς ή δεν θέλεις να γράψεις κάτι με μεγαλύτερο 'βάρος' (όπως ο ίδιος το περιγράφεις), ζητάς από τον υπόλοιπο κόσμο γύρω σου να δεχθεί έναν εναλλακτικό ορισμό για την ΕΦ - λαμπρά παραδείγματα του οποίου είναι τα γραπτά σου, φυσικά. Tο καταλαβαίνω σωστά;

Edited by Man_from_Earth
  • Like 7

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Είχαν μετατραπεί σε ανθρώπινους υπολογιστές δίχως την ικανότητα να κατανοήσουν έννοιες όπως αγάπη, ζωή και θάνατος. Αυτό μου φαίνεται προβληματικό: δεν μπορεί οι "ανθρώπινοι υπολογιστές" να μην ξέρουν τι σημαίνει ζωή και τι θάνατος (μπορείς να είναι διαφορετικός ο ορισμός τους από τον γλεντζέ του καφενείου, αλλά σίγουρα θα έχουν κάποιον).

 

 

Αυτό το λέει ο Μορφέας. Εγώ, χωρίς να έχω διαβάσει το διήγημα, λέω ότι αυτό μπορεί να διορθωθεί αλλάζοντας απλώς τη λέξη "ανθρώπινοι" με τη λέξη "ανθρωπόμορφοι". Νομίζω ότι αυτό εννοεί αυτή η πρόταση.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Δεν καταλαβαίνω γιατί το βρίσκετε "κλεψιά" αφού ο ίδιος ο διοργανωτής προτρέπει όποιον θέλει να γράψει κάτι πάνω στο σύμπαν των Star Wars.

Επειδή το "κλεψιά" νομίζω το έχω αναφέρει κι εγώ, δεν είναι κλεψιά το να γράψεις fanfic σε διαγωνισμό φαντασίας, αλλά "κλεψιά" θεωρώ τη χρήση εικόνων και ήχων στα πλαίσια του διαγωνισμού.

 

Τώρα, στα περί κινηματογραφικής γραφής και εύπεπτων θεαμάτων, δεν ξέρω αν το έχετε προσέξει, αλλά οι κλασικές ταινίες δράσης και ΕΦ, βλέπε πχ Terminator, Mad Max: Road Warrior, Aliens, Terminator 2 κλπ δεν είχαν μόνο δράση και εκρήξεις. Είχαν ενδιαφέρουσα πλοκή, ρυθμό, χαρακτήρες, διαλόγους, ανατροπές και έξυπνα στημένες σκηνές δράσης, όχι απλά μπαμ και μπουμ.΄

Διάολε, ακόμα και το Star Wars, που σήμερα το βλέπουμε ως αναχρονισμό στην εποχή του είχε καταπληκτικό μοντάζ

 

Και υπάρχουν και κλασικότατες ταινίες δράσης που δεν είναι καν γρήγορες, πχ το παλιό Conan the Barbarian είχε δεκάδες αργά πλάνα και μετά έχεις πχ το "Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος" που είναι 3 ώρες ταινία με ρυθμό σαλιγκαριού αλλά κάθε δευτερόλεπτο που βλέπες ακίνητες φάτσες η τοπία αυτά χτίζουν ένταση.

Και έπειτα έχεις ταινίες όπως το φετεινό Fury Road που είναι μία καταδίωξη δύο ωρών αλλά ο σεναριογράφος έχει χώσει μέσα λεπτομέρειες που δείχνουν ξεκάθαρα κοσμοπλασία, χαρακτήρες και την εξέληξή τους. Σε δύο ώρες όπου ένα μπουλούκι Αυστραλέζοι πανκ ροκ κάγκουρες κάνουν παντηλίκια στην έρημο.

 

Άρα όχι, το "ο καλός και ο κακός πολέμησαν" δεν είναι κινηματογραφική γραφή, είναι απλά κακή γραφή, όπως το να βλέπεις ταινία όπου παίζονται κλωτσομπουνίδια αλλά η κάμερα τρέμει λες και ο εικονολήπτης έχει αλτσχάιμερ και το μοντάζ αλλάζει λήψη κάθε δευτερόλεπτο μας κάνει κακό κινηματογράφο. (σε αντίθεση με την πιο θεϊκή σκηνή ξύλου των τελευταίων 15 χρόνων, που είναι αυτή: 

https://www.youtube.com/watch?v=eRBwvIX7Sao

 

Ή την τηλεοπτική αμερικάνικη έκδοσή της:

https://www.youtube.com/watch?v=B66feInucFY

Edited by Nihilio
  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

 

 

 

«σαν να πολεμάνε κλώνοι και ρομπότ, όπου πραγματικά δεν σε νοιάζει καθόλου ποιος θα πεθάνει γιατί τίποτα δεν διακυβεύεται» Αυτό το σχόλιο κάτι μου θυμίζει.... Γενικά όταν δανειζόμαστε ατάκες άλλων καλό θα ήταν να κάνουμε και μια αναφορά σε αυτόν που το είπε πρώτος.

 

 

 

 

 

Αυτό το λένε (για την ταινία SW: Attack of the clones) και αυτοί εδώ:

 

https://www.youtube.com/watch?v=vWCLRYz7Lb8

 

Λένε, δηλαδή, ότι, όταν η μάχη γίνεται μεταξύ ρομπότ και κλώνων, τους αφήνει αδιάφορους, γιατί δεν πρόκειται να χαθούν ανθρώπινες ζωές, αλλά ρομπότ και κλώνοι. Αλλά πρόκειται για μια παρατήρηση που θα μπορούσε να την κάνει ο καθένας και δε νομίζω ότι τίθεται ζήτημα λογοκλοπής. Χιλιάδες, ίσως εκατομμύρια, θεατές της ταινίας αυτής θα το είπαν πριν από την elgalla. Έχει νόημα να ψάξει κανείς ποιος το είπε πρώτος; Κι εγώ την ίδια γνώμη έχω (για τις μάχες χωρίς ανθρώπους).

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
WILLIAM

Κάτι που ξέχασα να σχολιάσω στο προηγούμενο ποστ. Δεν μπορείς σαφώς να αναφέρεις όλα όσα έχουν γίνει στις ταινίες αλλά εφόσον πας με τους ήρωες αυτών αναγκαστικά πρέπει να δώσεις κάποια στοιχεία συνοπτικά. Στις ταινίες αυτό δε γίνεται συχνά αλλά αυτό οφείλεται στο ότι οι εικόνες πολλές φορές λένε μόνες τους πολλά, βλέπεις τον Βέηντερ ας πούμε και αμέωσς θυμάσαι ποιος είναι και τι είναι.

Και να υπενθυμίσω ότι οι ταινίες αυτές έχουν έναν πρόλογο πάντα που σου λέει κάποια πράγματα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Παρεμπιπτόντως, σχετικά με τις περιγραφές:

 

https://www.youtube.com/watch?v=kUpZ5r5CyNw

 

https://www.youtube.com/watch?v=eTLzzmtz9Bc

 

Η διάλεξη είναι πολύ ενδιαφέρουσα, αλλά δεν λέει καθόλου αυτό που νομίζεις ότι λέει.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Disco_Volante

@WILLIAM: Το απόσπασμα που παραθέτεις είναι πολύ ενδιαφέρον και όντως ο τρόπος γραφής μοιάζει κάπως με το δικό μου. Βέβαια αν το έγραφα εγώ ίσως να ήταν ακόμα πιο λιτό.

 

Όσον αφορά στη μάχη η περιγραφή που δίνεις μου αρέσει πολύ. Ας πάρουμε όμως την πρόταση: «Τα χτυπήματα του Βέηντερ ήταν δυνατά, φορτισμένα με τη δύναμη και την οργή που έκαιγε αδιάκοπα μέσα του, ο Λουκ χρειαζόταν όλη την ικανότητά του για να τα αποκρούει». Βλέπουμε όμως ότι η ξιφομαχία δεν περιγράφεται, εννοώ το κάθε χτύπημα ξεχωριστά. Αυτό ακριβώς ήταν το σχόλιό μου. Ξιφομαχίες, καράτε, και όλα τα συναφή δεν μπορούν να περιγραφούν αναλυτικά. Εκεί δουλεύει η φαντασία του αναγνώστη και πλάθει τις λεπτομέρειες όπως τις θέλει.  

 

@Morfeas: Εγώ αυτό που είπα είναι ότι καλό θα ήταν να μην γίνονται αυθαίρετες γενικεύσεις. Για παράδειγμα, η οικονομία είναι επιστήμη άρα και κάθε ιστορία με ανάλογο υπόβαθρο είναι Ε.Φ. Δεν είναι όμως, πώς να το κάνουμε! Με το ίδιο σκεπτικό θα μπορούσα να ισχυριστώ το εξής: η νομική είναι επιστήμη άρα και όλα τα μυθιστορήματα του John Grisham είναι Ε.Φ. Εγώ προσωπικά δε θα τολμούσα να ισχυριστώ κάτι τέτοιο δημοσίως γιατί θα γελούσε και το τελευταίο βότσαλο :)

 

Όσον αφορά στο σχόλιο του Sanderson δεν το βρήκα κάπου γραμμένο. Το άκουσα να το λέει ο ίδιος. Στο youtube υπάρχουν αρκετά βιντεάκια από τα μαθήματα του δημιουργικής γραφής. Αν έχεις υπομονή και περιέργεια δες μερικά από αυτά και είμαι σίγουρος ότι θα το ακούσεις κι εσύ!

 

Ναι, πιστεύω ότι αδικήθηκα. Όταν λαμβάνω σχόλια του τύπου: οι χαρακτήρες δεν ήταν τριδιάστατοι, δεν υπήρχαν συναισθήματα, κτλ, από τη στιγμή που ανέφερα εξ’ αρχής ότι η ιστορία γράφτηκε σε ένα συγκεκριμένο format. Όταν πας σε μια ταβέρνα και ο σερβιτόρος σου φέρνει τα κεφτεδάκια χύμα στο ίδιο πιάτο με της τηγανιτές πατάτες δεν παραπονιέσαι για το στήσιμο του πιάτου, έτσι δεν είναι; Άλλο γκουρμέ εστιατόριο και άλλο ταβέρνα. Φαγητό προσφέρουν και τα δύο όμως διαφορετικές απαιτήσεις έχεις από το καθένα. Συμφωνείς ότι είναι άδικο και άκυρο να κρίνεις το ένα με τα κριτήρια του άλλου; Αν συμφωνείς έστω σε αυτό εμένα μου φτάνει!

 

Όχι, δε μου προσφέρουν στενοχώρια οι διαγωνισμοί. Γενικά είμαι τέτοιος χαρακτήρας μου δύσκολα στεναχωριέμαι ή πτοούμαι από κάτι. Πιο πολύ με πεισμώνει το γεγονός ότι κρίνομαι με λάθος κριτήρια. Εγώ ποτέ δεν ισχυρίστηκα (και ούτε πρόκειται να το κάνω ποτέ) ότι τα κείμενά μου είναι η επιτομή της λογοτεχνικότητας. Γράφω ανάλαφρες ιστορίες που σκοπό έχουν να ταξιδέψουν τον αναγνώστη (φαντασία έχω μπόλικη, τουλάχιστον αυτό το αναγνωρίζουν όλοι) και όχι να τον προβληματίσουν. Και ως τέτοιες πρέπει να κρίνονται.

 

 

@Sonya: Καλώς ή κακώς τα επεισόδια έτσι λειτουργούν. Δεν είναι δυνατόν σε κάθε καινούριο επεισόδιο να αναφέρεις τι έγινε στα προηγούμενα. Σύμφωνοι, θα μπορούσε να είχε γραφτεί μια ιστορία με καινούριους χαρακτήρες. Όμως αυτοί δε θα μπορούσαν να πρωταγωνιστήσουν σε κάτι επικό όπως οι βασικοί χαρακτήρες της σειράς, έτσι δεν είναι;

 

Να πω σε αυτό το σημείο ότι ούτε εγώ είμαι φανατικός των Star Wars. Απόδειξη ότι δεν έχω δει ακόμα το τελευταίο επεισόδιο. Θεώρησα όμως (ίσως εσφαλμένα), ότι όλοι λίγο έως πολύ θα έχουν δει τις προηγούμενες ταινίες. Θεώρησα επίσης ότι δεν υπάρχει άτομο που να γράφει Ε.Φ. χωρίς να έχει δει τουλάχιστον την αρχική τριλογία, που εξ΄ ορισμού είναι η επιτομή της Ε.Φ. Αν ρωτήσουμε 10 ανθρώπους να μας πουν μια ταινία Ε.Φ., καλώς ή κακώς, οι 8 θα απαντήσουν Star Wars. Αν ψάξουμε στο διαδύκτιο για λίστες με τις καλύτερες ταινίες Ε.Φ. όλων των εποχών σε όλες το S.W (και δη το επεισόδιο 5) θα είναι μέσα στο top 3. Ίσως όλα αυτά με οδήγησαν σε λάθος υποθέσεις...

 

@Man_from_Earth: Δες το προτελευταίο σχόλιό μου στην απάντηση προς τον Morfea

 

@Nihilio: Εγώ πιστεύω, γιατί ο καθένας δικαιούται να έχει μια άποψη, ότι η Ε.Φ. πρέπει να στηρίζεται στην πλοκή και τη δράση. Οι χαρακτήρες είναι απλά οι χαμάληδες που σέρνουν το άρμα της πλοκής, τίποτα παραπάνω. Ανέφερες μερικές ταινίες. Ας αναφέρω κι εγώ μερικές: 2012, Pacific/Atlantic Rim, Transformers, San Andreas. Όσοι τις έχουν δει νομίζεις θυμάται κανένας τους πρωταγωνιστές και την ιστορία τους; Εγώ πάντως όχι. Και αν προσπαθήσουμε να θυμηθούμε κάτι γι’ αυτούς θα διαπιστώσουμε ότι έχουν τετριμμένα στοιχεία προσωπικότητας και υπάρχουν απλά για να υπάρχουν. Κάνω λάθος; Ακόμα και στην πρώτη τριλογία του Star Wars το μόνο που ξέρουμε για τον Βέιντερ είναι ότι είναι ο πατέρας του Λουκ και ότι του αρέσει να πνίγει με τη σκέψη του υψηλόβαθμους στρατιωτικούς της Αυτοκρατορίας!

 

Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι κάποιος, πάντα κατά τη γνώμη μου, θα πρέπει να διαβάζει και να βλέπει Ε.Φ. για τα ταξιδέψει στην κοσμοπλασία του συγγραφέα –σεναριογράφου – σκηνοθέτη και να ευχαριστηθεί όλη τη δράση που αυτός και η φαντασία του έχουν να του προσφέρουν. Αν θέλει συναισθήματα, βαθιά νοήματα και τριδιάστατους ήρωες ας διαβάσει άλλα είδη λογοτεχνίας (κοινωνικά, ρεαλισμό, κτλ).

 

@wordsmith: Ακριβώς σε αυτό αναφερόμουν!    

 

@elgalla: Σε κάποιο μεταγενέστερο βίντεο το λέει. Δεσμεύομαι να το βρω και να το ανεβάσω.

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Ναι, πιστεύω ότι αδικήθηκα. Όταν λαμβάνω σχόλια του τύπου: οι χαρακτήρες δεν ήταν τριδιάστατοι, δεν υπήρχαν συναισθήματα, κτλ, από τη στιγμή που ανέφερα εξ’ αρχής ότι η ιστορία γράφτηκε σε ένα συγκεκριμένο format. Όταν πας σε μια ταβέρνα και ο σερβιτόρος σου φέρνει τα κεφτεδάκια χύμα στο ίδιο πιάτο με της τηγανιτές πατάτες δεν παραπονιέσαι για το στήσιμο του πιάτου, έτσι δεν είναι; Άλλο γκουρμέ εστιατόριο και άλλο ταβέρνα. Φαγητό προσφέρουν και τα δύο όμως διαφορετικές απαιτήσεις έχεις από το καθένα. Συμφωνείς ότι είναι άδικο και άκυρο να κρίνεις το ένα με τα κριτήρια του άλλου; Αν συμφωνείς έστω σε αυτό εμένα μου φτάνει!

 

Άρα, Βαγγέλη και εσύ  από την μεριά σου αδίκησες την ιστορία του  Νικόλαου.  Πήγε και ζήτησες  hotdog στο κύριλε εστιατόριο του chef Μορφέα :) Άρα ήταν άδικο   :p

Γενικά στο ειπαν και άλλα τα παιδιά.   Διαφορετικές απαιτήσεις  έχει  κάποιος από μία σειρά, από μία  ταινία και  άλλες από ένα βιβλίο. Το βιβλίο έχει κάτι που λείπει από τις ταινίες:  το στοιχείο της  διήγησης.  Κάποιες ταινίες το αναπληρώνουν με ειδικά εφέ, άλλες με καλή   ηθοποία και κάποιες δεν το αναπληρώνουν καθόλου. 

Το είπα και το  λέω Βαγγέλη. Έχεις μεγάλες ιδέες.  Αν δεν θέλεις να   αδικείς τις ιδέες( και τον εαυτό σου), οφείλεις να τις δίνεις τον κατάλληλο χώρο για να αναπνεύσουν.  

 

 Και γενικά το γούστο  είναι υποκειμενικό πράγμα. Στον προηγούμενο διαγωνισμό πήρα την  προτελευταία θέση. Να πω ότι μου άρεσε, δεν θα το πω :)

Από τα σχόλια που διάβασα, κατάλαβα ότι η ιστορία κινούνταν λίγο γρήγορα για 3.500 και η εναλλαγή  τριών χαρακτήρων σε πρωταγωνιστικό ρόλο ήταν επίσης λίγο βαριά για  τόσες λίγες λέξεις. Εμένα, προσωπικά, μου άρεσε η ιστορία και θεωρώ ότι ύστερα από δύο χρόνια αποχής από συγγραφή δεν θα μπορούσα να γράψω κάτι καλύτερο(Αν δεν μου άρεσε δεν θα την δημοσίευα κιόλας ^_^). 

    Αλλά εγώ είμαι εγώ. Δεν είμαι ούτε εσύ, ούτε ο Νίκος, ούτε  Μαρία, ούτε ο Γιώργος ούτε δεν ξέρω εγώ ποιος.  Κάθε  άτομο έχει τα γούστα του και οφείλεις  να τα  σεβαστείς. Δεν είμαστε  ρομποτ :p  Όταν βάζω black metal σε άλλους,  (για κάποιον λόγο) με βρίζουνε. Ποιος φταίει; Αυτοί που  δεν μπορούν να κατανοήσουν  ότι η σκατένια παραγωγή, οι σάπιοι στίχοι και τα φωνητικά κάνουν ατμόσφαιρα, ή εγώ που δεν λέω να  καταλάβω ότι ο Σάκης Ρουβάς δεν φοράει corpsepaint?

 

Αυτά από μένα. Πάω να συνεχισω την εργασία μου :(

Edited by jjohn
  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sonya

Κοίτα, κάπου εδώ έχει γίνει πασιφανές μέχρι και στο Άλφα Κενταύρου ότι ο μοναδικός λόγος για τον οποίο δεν καταλαβαίνεις όσα σου λένε τόσοι άνθρωποι που καταναλώνουν εργατοώρες προκειμένου να σε βοηθήσουν να δεις πού χωλαίνουν τα κείμενά σου, είναι ότι δεν θέλεις να καταλάβεις. Οπότε δεν υπάρχει λόγος και νόημα, για μένα τουλάχιστον, να συνεχιστεί η συγκεκριμένη ενασχόληση. Do as you will, ο μόνος που χάνει είσαι εσύ.

 

Sonya over and out.

Edited by Sonya
  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

α)Όπως βλέπεις από τα σχόλια, εδώ οι περισσότεροι δεν το έχουν δει το Star Wars ή τουλάχιστον δεν το θεωρούν "επιτομή της εφ". Και εφόσον αυτός εδώ είναι διαγωνισμός λογοτεχνίας, γιατί διαμαρτύρεσαι που τα διηγήματά σου κρίνονται με κριτήρια λογοτεχνικά και δεν αρκούν οι ιδέες και η δράση για να συγχωρήσουμε τα ελαττώματα στο γράψιμο; Το θέμα είναι το καλό γράψιμο και όχι το όσο γίνεται πιο ταρατατζούμ περιεχόμενο - το περιεχόμενο δε σώζει το διήγημα αν δεν είναι καλογραμμένο, ξαναλέω.

β)Αν διάβασες και τα όσα έγραψα στο ποστ όπου έβαλα το λινκ με το "Θάψε το σενάριο", θα κατάλαβες γιατί είναι εντελώς παράλογο να τα βάζεις με την elgalla για ...λογοκλοπή.

γ)Ως προς τα κεφτεδάκια στο ίδιο πιάτο με τις τηγανητές πατάτες, εγώ θα τα παρομοίαζα με κάτι άλλο τα διηγήματά σου: με κεφτεδάκια άψητα που ο σερβιτόρος περιμένει να τα φάμε χωρίς να διαμαρτυρηθούμε, γιατί το εστιατόριο είναι "γκουρμέ" και, αφού το ξέραμε σε τι εστιατόριο μπαίνουμε, να μην παραπονιόμαστε που τα κεφτεδάκια είναι άψητα. Εγώ θα έφευγα από ένα τέτοιο εστιατόριο - δεν το δέχομαι ως στυλ το να είναι άψητα τα κεφτεδάκια. Ούτε το να έχει ένα διήγημα μόνο περιεχόμενο και όχι γράψιμο.

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
Eugenia Rose

Και όμως, για φαντάσου μια ιστορία που θα πραγματεύεται κάποιον που εφευρίσκει ένα οικονομικό μοντέλο σύμφωνα με το οποίο οι χώρες του τρίτου κόσμου γίνονται αυτόματα οι πλουσιότερες και ο δυτικός κόσμος τους χρωστάει; Και γι αυτό τον λόγο διάφορες μυστικές υπηρεσίες προσπαθούν να τον εξοντώσουν πριν το παρουσιάσει στο παγκόσμιο οικονομικό συνέδριο και προκαλέσει παγκόσμια κατάρρευση του χρηματιστηρίου, παγκόσμια αναταραχή και γενικά το τέλος του κόσμου όπως τον ξέρουμε.

 

Μια χαρά ΕΦ και θρίλερ και δράση δηλαδή ;-)

 

To λες και near-future Hard SF άμα λάχει.

Edited by Eugenia Rose
  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
WILLIAM

Δεκτή η παρατήρηση δεν θα πάρεις ίσως ένα προς ένα τα  χτυπήματα αλλά μια τέτοια περιγραφή θα δώσει την κινηματογραφική ροή που θέλεις χωρίς να στερεί και τον αναγνώστη από το υλικό σκέψης. Και αν θες μπορείς να πας και λίγο πιο μέσα στη μονομαχία.

 

Η οικονομία είναι επιστήμη και πίστεψέ με μπορεί να σου βγάλει και εφ και τρόμο, μη σου πω και φάντασι. Ο κόσμος που έβαλα προσωπικά για την ιστορία του διαγωνισμού - που δυστυχώς δεν ήταν έτοιμη στην ώρα της για να πάρει μέρος - βασίζεται πολύ στην οικονομία και μάλιστα θα μπορούσε κάλλιστα να στηρίξει μια εφ οικονομικού θέματος.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Man_from_Earth
@Morfeas: Εγώ αυτό που είπα είναι ότι καλό θα ήταν να μην γίνονται αυθαίρετες γενικεύσεις. Για παράδειγμα, η οικονομία είναι επιστήμη άρα και κάθε ιστορία με ανάλογο υπόβαθρο είναι Ε.Φ. Δεν είναι όμως, πώς να το κάνουμε! Με το ίδιο σκεπτικό θα μπορούσα να ισχυριστώ το εξής: η νομική είναι επιστήμη άρα και όλα τα μυθιστορήματα του John Grisham είναι Ε.Φ. Εγώ προσωπικά δε θα τολμούσα να ισχυριστώ κάτι τέτοιο δημοσίως γιατί θα γελούσε και το τελευταίο βότσαλο :)

 

Μα τα μυθιστορήματα  J.Grisham δεν εμπεριέχουν στοιχείο ΕΦ. Ο λόγος δεν είναι ότι στο φόντο υπάρχει η νομική επιστήμη, αλλά ότι ο συγγραφέας δεν ήθελε να γράψει ΕΦ! Κάποιος που θέλει όμως μπορεί: Π.χ. μια δυστοπία όπου οι νόμοι και η λογική γύρω από αυτούς είναι εντελώς διαφορετική σε σχέση με την πραγματικότητα που γνωρίζουμε σαφέστατα θα ήταν ΕΦ. Και πολύ ενδιαφέρουσα μάλιστα. Επομένως και το τελευταίο βότσαλο μάλλον γελάει με το επιχείρημά σου ότι τάχα η ΕΦ θέλει πλανήτες-εκρήξεις-χρονοτάξιδα ή θέματα σχετικά μόνο με φυσική.

 

Μετά από αυτό το σχόλιο αποχωρώ κι εγώ...Ήταν οκ το να έχεις αυταπάτη ότι μόνο το στυλ που γράφεις αρμόζει σε ΕΦ - ο καθένας από μας έχει το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Όταν όμως πας να καταργήσεις και την κοινή λογική...

 

Καλή συνέχεια...

  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio
@Nihilio: Εγώ πιστεύω, γιατί ο καθένας δικαιούται να έχει μια άποψη, ότι η Ε.Φ. πρέπει να στηρίζεται στην πλοκή και τη δράση. Οι χαρακτήρες είναι απλά οι χαμάληδες που σέρνουν το άρμα της πλοκής, τίποτα παραπάνω. Ανέφερες μερικές ταινίες. Ας αναφέρω κι εγώ μερικές: 2012, Pacific/Atlantic Rim, Transformers, San Andreas. Όσοι τις έχουν δει νομίζεις θυμάται κανένας τους πρωταγωνιστές και την ιστορία τους; Εγώ πάντως όχι. Και αν προσπαθήσουμε να θυμηθούμε κάτι γι’ αυτούς θα διαπιστώσουμε ότι έχουν τετριμμένα στοιχεία προσωπικότητας και υπάρχουν απλά για να υπάρχουν. Κάνω λάθος; Ακόμα και στην πρώτη τριλογία του Star Wars το μόνο που ξέρουμε για τον Βέιντερ είναι ότι είναι ο πατέρας του Λουκ και ότι του αρέσει να πνίγει με τη σκέψη του υψηλόβαθμους στρατιωτικούς της Αυτοκρατορίας!

 

Κοίτα, το 2012 και το San Andreas δεν τα έχω δει, αλλά μόλις πήγα και είδα το Transformers την επόμενη εβδομάδα νοίκιασα και το Disturbia γιατί μου άρεσε η ερμηνεία του πρωταγωνιστή. Και ήταν και το καλύτερο κομμάτι της ταινίας το όλο στόρυ με τον έφηβο που μπλέκει στην μάχη με τα τεράστια ρομπότ. Τα επόμενα transformers δεν τα έχω δει και νομίζω ότι δεν προλαβαίνω.

Από την άλλη το Pacific Rim... σοβαρά ρε φίλε; Εγώ θέλω να δω το directors cut με την μία κομμένη ώρα γιατί θέλω να δω τις σκηνές με τους χαρακτήρες. ΟΚ, κι εγώ θυμάμαι σίγουρα τη μάχη με τα δύο γκοτζιλοειδή στη μέση της ταινίας, αλλά είχε τόσους πολλούς και ενδιαφέροντες χαρακτήρες και ο κάθε ένας είχε τα αρκ του (ειδικά ο αρχηγός της μονάδας, ο επιστήμονας και η Γιαπωνέζα) ή έστω την ποζεριά (ο χαρακτήρας του Ron Perlman) για να μένουν αξιομνημόνευτοι. Το μόνο κακό που είχε ήταν ο αδιάφορος λευκός αμερικάνος πρωταγωνιστής που έπρεπε να μπει γιατί Χόλυγουντ.

Και υπόψην, στην ταινία υπάρχουν οσκαρικοί σκηνοθέτες (Del Torro με βοήθεια από τον Cuaron και τον Inarritu στο μοντάζ) οπότε ίσως η διαφορά μετάξύ ποιότητας και ανάλαφρου θεάματος να είναι τελικά πολύ μικρότερη από όσο νομίζεις...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mesmer

Ας καταθέσω κι εγώ τις σκέψεις μου για τα πολλά και διάφορα που έχουν αναφερθεί.

 

1. Αυτό για τις εικόνες και την κλεψιά; Γενικά, εμένα μου αρέσει όταν υπάρχουν τέτοιου είδους «δωράκια» σε βιβλία που διαβάζω. Από την άλλη, όταν σε ένα διήγημα 4.000 λέξεων υπάρχουν καμιά δεκαριά εικόνες, ίσως είναι too much. Αλλά, επειδή εδώ το όλο κλίμα που έχεις στήσει είναι αρκετά φεστιβαλικό και ταιριάζει με το όλο mood του διηγήματος, δεν με πείραξαν. Το «κλέψιμο» μάλλον έγκειται στο ότι πχ αν μας πεις ότι ένα άστρο ανατινάχτηκε και μετά μας πασάρεις την εικόνα ενός άστρου που εκρήγνυται, είναι σαν να μας λες: βαριέμαι να σας εξηγήσω πώς έγιναν τα πράγματα, να δείτε το λάιβ. Δηλαδή, ίσως να αλλάζει λίγο η κατηγορία κι από διήγημα περνάμε σε κάτι του τύπου φωτο-ιστορίας. Όχι ότι ήταν αυτή η πρόθεσή σου, αλλά έτσι φαίνεται.

 

2. Ο Sanderson λέει να μην περιγράφουμε τις μάχες. Οκ, ας το δεχτώ αυτό. Αλλά υπάρχουν πολλοί τρόποι για να μην περιγράψεις μια μάχη. Πχ, Μετά από δεκάδες χτυπήματα, οι δυο αντίπαλοι ήταν εξαντλημένοι, αλλά ακόμα κανένας δεν κατάφερε να πάρει το πάνω χέρι. Το ότι η μάχη «καλά κρατούσε» δεν είναι τρόπος για να μην περιγράψεις την πιο σημαντική μάχη του διηγήματος.

 

Επίσης, οι συμβουλές γνωστών και αναγνωρισμένων συγγραφέων δεν πρέπει να λειτουργούν σαν τυφλοσούρτης. Πολύ περισσότερο πρέπει να λειτουργούν ως υπόψη οδηγίες. Επειδή, ούτε μπορούμε να τις ακολουθήσουμε πάντα όλες, και το πιο σημαντικό, μπορεί να μην ταιριάζουν καθόλου στον τρόπο που γράφουμε. Αν πχ βγει ο Κινγκ και πει ότι είναι το σπουδαιότερο πράγμα στα έργα μας είναι να έχουν βάρος, βάθος και συνεπή λογοτεχνικότητα, θα αλλάξεις εντελώς τον τρόπο που γράφεις, μόνο και μόνο επειδή το είπε ο Κινγκ; Κάτι που μας πάει στο...

 

3. Ανάλαφρη διήγηση. Μας έχεις πει πολλές φορές ότι ο σκοπός των διηγημάτων σου είναι να διαβάζονται εύκολα και να περνάει καλά ο αναγνώστης την ώρα που το διαβάζει, άσχετα με το πόσα θα του μείνουν αφού έχει τελειώσει την ανάγνωση. Θα σου δώσω για παράδειγμα την ιστορία του MadnJim, που έχει ξανααναφεθρεί εδώ και με τον οποίο έχετε παρόμοια γούστα. Η ιστορία του Σπύρου, λοιπόν, κινείται στο ίδιο πνεύμα με τη δική σου. Είναι ανάλαφρη, διαβάζεται εύκολα, περνάς καλά. Απ' την άλλη, έχει χρώμα, ζωντάνια και τσαχπινιά. Κάτι που λείπει από τη δική σου. Η δική σου είναι πιο... μονοκόμματη, θα έλεγα. Κι αυτό είναι το βασικό που λείπει από τις ιστορίες σου. Είναι κάτι που ενώ σαν συγγραφέας το έχεις, δεν το βγάζεις και στις ιστορίες σου. Κι αυτό είναι το μεράκι. Φαίνεται ότι σου αρέσει να γράφεις, αλλά πολλές ιστορίες σου αφήνουν την αίσθηση «ας τελειώνουμε». Πίστεψέ με, αν φαινόταν το μεράκι σου για τη συγγραφή και στις ιστορίες σου, θα έπαιρνες πολύ διαφορετικά σχόλια.

 

4. Είναι ΕΦ μόνο ό,τι ασχολείται με τεχνολογία; Ένα από τα πιο αναγνωρισμένα, διάσημα, καλύτερα και.. και... και... βιβλία επιστημονικής φαντασίας είναι το 1984. Θέλω να ελπίζω πως συμφωνείς. Κι όμως, αυτό το βιβλίο είναι μια πολιτική, κοινωνική, νομική, ακόμη και γλωσσολογική δυστοπία. Το τεχνολογικό κομμάτι είναι ελάχιστο. Κι αν αλλάξουμε τέχνη και πάμε στα κόμικ, ένα ακόμη πολύ καλό παράδειγμα πολιτικοκοινωνικής δυστοπίας είναι το V for Vendetta. Είναι πάρα πολλά τα παραδείγματα που μπορούμε να δώσουμε εδώ, απλά αναφέρω κάποια από τα πολύ γνωστά.

 

Αυτά τα ολίγα κι από μένα.

  • Like 6

Share this post


Link to post
Share on other sites
Disco_Volante

@Nihilio: Κοίτα, όσον αφοράς στα Transformers ανήκω σε εκείνους που πιστεύουν ότι ο Bay πρέπει να καίγεται αιωνίως στα τάρταρα της κολάσεως για τον παρα φύσιν βιασμό του αρχικού μύθου. Τι με νοιάζει ο έφηβος και η γκόμενά του;;; Transformers πήγα να δω όχι το American Pie!!! Μεγάλωσα με αυτά τα ρομπότ και ακόμα στο πάνω ράφι της βιβλιοθήκης μου στέκει αγέρωχος ο Devastator. Ναι, και στην παιδική σειρά υπήρχαν άνθρωποι αλλά ήταν απλές γλάστρες. Όχι πρωταγωνιστές. Εγώ θα γύριζα την ταινία σαν το Independence Day. American army vs. robots. Καθόλου focus σε κανέναν άνθρωπο. Επίσης τα ίδια τα ρομπότ ήταν εκνευριστικά διαφορετικά από τα αληθινά. Ο Prime είχε χίλια δυο μπιχλιμπίδια επάνω του. Καμία σχέση με το λιτό ρομπότ της σειράς.

 

Το 2012 πρέπει να το δεις. Είναι πολύ καλό. Το San Andreas απλά καλό. Ουσιαστικά μας δείχνει τι θα είχε συμβεί, πάνω-κάτω, αν ο Zorin είχε πετύχει το σχέδιό του στην ταινία του 1985 A view to a kill.

 

 

@Mesmer: Για του λόγου του αληθές δες το παρακάτω βίντεο όπου ο Sanderson γράφει στον πίνακα «Don’t talk about fight scenes»!

 

https://www.youtube.com/watch?v=gyTrlsuwZug

 

Αντιθέτως λέει ότι μπορούμε να δίνουμε πληροφορίες γι’ αυτές. Κάτι τέτοιο υπάρχει στην ιστορία μου «Τότε άρχισε μια έντονη ξιφομαχία μεταξύ του Λουκ και του Έιμπαχ. Ο ένας απέκρουε αποτελεσματικά τα χτυπήματα του άλλου αποδεικνύοντας ότι επρόκειτο για ισάξιους αντιπάλους.»

 

Η ιστορία του Σπύρου ήταν όντως στο ίδιο πνεύμα, μου άρεσε πολύ και γι’ αυτό της έδωσα την πρώτη θέση στη λίστα μου. Από την άλλη όμως δεν μπορούμε να έχουμε όλοι το ίδιο στυλ. Έτσι δεν είναι; Ο καθένας έχει το ύφος του. Ο Clancy για παράδειγμα είναι εκνευριστικά περιγραφικός με αποτέλεσμα μέχρι να τελειώσει η περιγραφή σε κάτι να έχεις ξεχάσει τι διάβασες στην προηγούμενη παράγραφο. Μόνο τον Κόκκινο Οκτώβρη κατάφερα με δυσκολία να διαβάσω και μπορώ να πω ότι η ταινία ήταν έτη φωτός καλύτερη. Από την άλλη έχουμε τον Crichton με πιο ανάλαφρη γραφή που δεν κουράζει τον αναγνώστη και δίνει περισσότερο έμφαση στην πλοκή απ’ ότι στους χαρακτήρες (όποιος έχει διαβάσει τη Σφαίρα καταλαβαίνει τι λέω).

 

Το V for Vendetta δεν είναι Ε.Φ. Και στη σελίδα του IMDb το κατατάσσει ως action drama, thriller, όχι ως Ε.Φ. Ακόμα και στο 1984 πρώτα το αναφέρει ως drama romance και στο τέλος βάζει το Ε.Φ. γιατί πολύ απλά είναι μόνο το background είναι τέτοιο.

Edited by Disco_Volante

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mesmer

Το V for Vendetta δεν είναι Ε.Φ. Και στη σελίδα του IMDb το κατατάσσει ως action drama, thriller, όχι ως Ε.Φ. Ακόμα και στο 1984 πρώτα το αναφέρει ως drama romance και στο τέλος βάζει το Ε.Φ. γιατί πολύ απλά είναι μόνο το background είναι τέτοιο.

 

Μα δεν μίλησα για ταινίες. Μίλησα για βιβλίο και κόμικ. Γιατί, λοιπόν, δεν μπαίνεις στο Goodreads, να δεις ότι η Επιστημονική Φαντασία και η Δυστοπία είναι μέσα στα τρία-τέσσερα πρώτα τους selves. 

  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

@Nihilio: Κοίτα, όσον αφοράς στα Transformers ανήκω σε εκείνους που πιστεύουν ότι ο Bay πρέπει να καίγεται αιωνίως στα τάρταρα της κολάσεως για τον παρα φύσιν βιασμό του αρχικού μύθου. Τι με νοιάζει ο έφηβος και η γκόμενά του;;; Transformers πήγα να δω όχι το American Pie!!! Μεγάλωσα με αυτά τα ρομπότ και ακόμα στο πάνω ράφι της βιβλιοθήκης μου στέκει αγέρωχος ο Devastator. Ναι, και στην παιδική σειρά υπήρχαν άνθρωποι αλλά ήταν απλές γλάστρες. Όχι πρωταγωνιστές. Εγώ θα γύριζα την ταινία σαν το Independence Day. American army vs. robots. Καθόλου focus σε κανέναν άνθρωπο. Επίσης τα ίδια τα ρομπότ ήταν εκνευριστικά διαφορετικά από τα αληθινά. Ο Prime είχε χίλια δυο μπιχλιμπίδια επάνω του. Καμία σχέση με το λιτό ρομπότ της σειράς.

 

Το 2012 πρέπει να το δεις. Είναι πολύ καλό. Το San Andreas απλά καλό. Ουσιαστικά μας δείχνει τι θα είχε συμβεί, πάνω-κάτω, αν ο Zorin είχε πετύχει το σχέδιό του στην ταινία του 1985 A view to a kill.

 

 

@Mesmer: Για του λόγου του αληθές δες το παρακάτω βίντεο όπου ο Sanderson γράφει στον πίνακα «Don’t talk about fight scenes»!

 

https://www.youtube.com/watch?v=gyTrlsuwZug

 

Αντιθέτως λέει ότι μπορούμε να δίνουμε πληροφορίες γι’ αυτές. Κάτι τέτοιο υπάρχει στην ιστορία μου «Τότε άρχισε μια έντονη ξιφομαχία μεταξύ του Λουκ και του Έιμπαχ. Ο ένας απέκρουε αποτελεσματικά τα χτυπήματα του άλλου αποδεικνύοντας ότι επρόκειτο για ισάξιους αντιπάλους.»

 

Η ιστορία του Σπύρου ήταν όντως στο ίδιο πνεύμα, μου άρεσε πολύ και γι’ αυτό της έδωσα την πρώτη θέση στη λίστα μου. Από την άλλη όμως δεν μπορούμε να έχουμε όλοι το ίδιο στυλ. Έτσι δεν είναι; Ο καθένας έχει το ύφος του. Ο Clancy για παράδειγμα είναι εκνευριστικά περιγραφικός με αποτέλεσμα μέχρι να τελειώσει η περιγραφή σε κάτι να έχεις ξεχάσει τι διάβασες στην προηγούμενη παράγραφο. Μόνο τον Κόκκινο Οκτώβρη κατάφερα με δυσκολία να διαβάσω και μπορώ να πω ότι η ταινία ήταν έτη φωτός καλύτερη. Από την άλλη έχουμε τον Crichton με πιο ανάλαφρη γραφή που δεν κουράζει τον αναγνώστη και δίνει περισσότερο έμφαση στην πλοκή απ’ ότι στους χαρακτήρες (όποιος έχει διαβάσει τη Σφαίρα καταλαβαίνει τι λέω).

 

Το V for Vendetta δεν είναι Ε.Φ. Και στη σελίδα του IMDb το κατατάσσει ως action drama, thriller, όχι ως Ε.Φ. Ακόμα και στο 1984 πρώτα το αναφέρει ως drama romance και στο τέλος βάζει το Ε.Φ. γιατί πολύ απλά είναι μόνο το background είναι τέτοιο.

Το καταλαβαίνεις ότι το Don't talk about fight scenes είναι λογοπαίγνιο πάνω στο Fight Club. Και μετά σου λέει για πολλά λεπτά πώς να μην γράφεις «Τότε άρχισε μια έντονη ξιφομαχία μεταξύ του Λουκ και του Έιμπαχ. Ο ένας απέκρουε αποτελεσματικά τα χτυπήματα του άλλου αποδεικνύοντας ότι επρόκειτο για ισάξιους αντιπάλους.» αλλά να μας το δείχνεις με περιγραφές και απλά να μην κάνεις blow-by-blow ανάλυση της μάχης (γιατί είναι κουραστικό).

Για παράδειγμα, ο Salvatore είναι εξαιρετικός στο να περιγράφει κάθε χτύπημα, έχω γράψει προσωπικά αρκετές τέτοιες σκηνές και είναι πολύ δύσκολες σκηνές να γραφούν, πχ η ιστορία μου αυτή είναι ο ορισμός του blow by blow. Εξαιρετικό βρίσκω και τον Jim Butcher για το πώς μπορεί να περιγράφει μάχες με πολλούς χαρακτήρες και να σου δίνει κάτι σούπερουάου σκηνικά. Χρειάζεται ρυθμός, έξυπνες περιγραφές και δραματικές ανατροπές για να λειτουργήσει μία τέτοια σκηνή, το να μας πεις ότι δύο τύποι παλεύουν είναι απλά βαρετό.

Edited by Nihilio
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
WILLIAM

Διαφωνώ, ο Κράιτον έβαλε στο Στέλεχος Ανδρομέδα μια λεπτομερέστατη περιγραφή της απολύμανσης 4ου βαθμού και στη Σφαίρα που ανέφερες μια λεπτομερέστατη διαδικασία της αποσυμπίεσης για να κατέβουν στο βυθό. Επίσης διαφωνώ με το ότι είναι ιστορία που δεν βασίζεται στους χαρακτήρες, κάθε άλλο, είναι το ποιος είναι ο καθένας που δημιουργεί την αντίδραση με τις σκέψεις του και τη Σφαίρα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Και όμως, για φαντάσου μια ιστορία που θα πραγματεύεται κάποιον που εφευρίσκει ένα οικονομικό μοντέλο σύμφωνα με το οποίο οι χώρες του τρίτου κόσμου γίνονται αυτόματα οι πλουσιότερες και ο δυτικός κόσμος τους χρωστάει; Και γι αυτό τον λόγο διάφορες μυστικές υπηρεσίες προσπαθούν να τον εξοντώσουν πριν το παρουσιάσει στο παγκόσμιο οικονομικό συνέδριο και προκαλέσει παγκόσμια κατάρρευση του χρηματιστηρίου, παγκόσμια αναταραχή και γενικά το τέλος του κόσμου όπως τον ξέρουμε.

 

Μια χαρά ΕΦ και θρίλερ και δράση δηλαδή ;-)

 

To λες και near-future Hard SF άμα λάχει.

Ειναι το "Μια κλεμμενη πανινη κουκλα ", του

Paul DiFilippo. Ενας κοσμος με την οικ. κατασταση των χωρων αναποδα, αλλα δε λεει πώς εφτασαν ως εκει. Έχει δημοσιευτει στο "9 ".

(Ακου εκει δεν ειναι εφ το 1984!)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Φίλε Βαγγέλη δύο πραγματάκια γιατί από όσο κατάλαβα όλη αυτή η διαδικασία μάλλον κούρασε αρκετά και θυμίζει λίγο τηλεοπτικό πάνελ όπου κανένας δεν συμφωνεί με κανέναν και στο τέλος λέμε καληνύχτα και πάμε για μπύρες.

Υπάρχει έντονη διαφορετικότητα στην αντίληψη την δική σου περί λογοτεχνίας, ΕΦ, δράσης κτλ. και στους περισσότερους από εδώ μέσα.
Ο ένας δεν μπορεί και δεν πρέπει να αλλάξει τον άλλον, end of story.
Αυτό το οποίο θα γίνεται είναι ο ένας να δέχεται κριτική όπως και να κάνει κριτική στον άλλον για τα κείμενα του. Γι αυτό υπάρχει αυτό το φόρουμ. Δεν υπόσχεται κανείς, όταν κάνεις εγγραφή, ότι με το που μπεις μέσα θα έχει κομφετί, μπαλόνια, τρομπέτες και πανό να λένε "ΕΙΣΑΙ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ".

 

Έκανες μία πολύ έντονη και άσχημη κριτική στο κείμενο του Morfea την οποία αν θυμάμαι καλά κατέβασες. Εκεί πολύ απλά του είπες ότι τζάμπα αφιέρωσες χρόνο να διαβάσεις το κείμενο του, ήταν τραγικό και έχασες χρόνο από την ζωή σου.
Καταλαβαίνεις λοιπόν ότι έχεις φτάσει στο σημείο απλά να βρεις τρόπο να αντιπαλεύεσαι τους άλλους χωρίς κάποιο συγκεκριμένο στόχο, τουλάχιστον που εγώ να μπορώ να αντιληφθώ.

Έγραψες μία ιστορία, άρεσε σε κάποιους, δεν άρεσε στους υπόλοιπους. Το γιατί βγήκε τελευταία πρέπει να το σκεφθείς εσύ. Αν διαφωνείς με όλα τα κριτήρια που χρησιμοποιεί η πλειοψηφία εδώ μέσα, πολύ απλά μπορείς να μην ξαναγράψεις για το sff και να γράψεις για άλλο μέρος που συμφωνείς με τα κριτήρια τους.
Ο διάλογος βοηθάει αν είναι παραγωγικός. Εδώ τι ακριβώς παράγουμε; Ποιος ξέρει περισσότερα για τον Sanderson ή για το ΠΡΕΠΕΙ να είναι λογοτεχνία;.

Συμβουλή μου: Επειδή στον τομέα της λογοτεχνίας κανείς δεν είναι ειδήμονας και κανείς δεν μπορεί να το παίξει ξερόλας, βρες το στυλ που σου ταιριάζει, βρες μερικά άτομα που εκτιμάς τις συμβουλές τους και προχώρα. Δε μπορείς να αλλάξεις κανέναν ούτε να τον πείσεις ότι ΠΡΕΠΕΙ να του αρέσει το κείμενο σου επειδή εσύ έτσι θεωρεις ότι πρέπει να γραφτεί μία ιστορία ΕΦ.

Φιλικά πάντα ;)

  • Like 6

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Αν και... ομολογώ πως διάβασα σχεδόν όλα τα παραπάνω σχόλια, :rolleyes:  δεν θα κάνω το λάθος να ανοίξω παλιές πληγές!

 

Να πω μόνο πως ο καθένας έχει το στυλ του, τα γούστα του, και τις απόψεις του. Τώρα που αυτές που καθρεφτίζονται, νομίζω πως ο καθένας μας πρέπει να, και θα το ανακαλύψει μόνος του ως το τέλος.

 

Όμως, αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε, είναι πως η βελτίωση ποτέ δεν σταματά. Και αυτή πάντα έρχεται μέσω της αυτοκριτικής και της αναθεώρησης. Όποιος δεν αναθεωρεί στη ζωή, μένει για πάντα στάσιμος. Με λίγα λόγια: ας έχουμε ανοιχτό μυαλό, κι ας φιλτράρουμε τις κριτικές, ειδικά τις αρνητικές, ειδικά αυτές που κρίνουμε άστοχες. Ξέρεις γιατί; Γιατί είναι χαμένες ευκαιρίες. Ευκαιρίες που θα μπορούσαμε ίσως να είχαμε εκμεταλλευτεί.

 

Τώρα, Βαγγέλη, όσον αφορά την ιστορία.

 

Κατ' αρχάς, δεν είμαι fan της λιτής γραφής. Μου αρέσει κι εμένα το συναίσθημα, το χτίσιμο των χαρακτήρων, η περιγραφή της ατμόσφαιρας, η λυρικότητα. Μου αρέσει το βάθος. Όμως, όπως πολύ σωστά λες, ξέρω που να την αναζητήσω. Στο σύμπαν του Star Wars του οποίου είμαι τεράστιος fan, δεν θα κοιτάξω να βρώ βάθος. Θα κοιτάξω πρώτα απ' όλα να βρω ταύτιση, να με πείσει δηλαδή πως διαβάζω μια ιστορία του Λουκ, και να περάσω καλά.

 

Διαβάζοντας το κείμενο, διάβολε, από την αρχή που άνοιξα το αρχείο, ένα χαμόγελο χαράχτηκε στα χείλη μου! ;-)  Δεν συμμετείχα φυσικά στον διαγωνισμό, νομίζω δεν ήμουν καν μέλος τότε, αλλά μου τράβηξε το ενδιαφέρον το fan fiction. Όπότε ο σκοπός σου επιτεύχθη. Πέρασα πράγματι καλά, και ο τρόπος που έδωσες το κείμενο σε μένα λειτούργησε πολύ θετικά. Μπράβο λοιπόν για το θάρρος σου να ανεβάσεις έτσι την ιστορία σε έναν διαγωνισμό! Το Χόλυγουντ θα ήταν περήφανο! :lol:

 

Όσον αφορά την γραφή σου τώρα. Άποψη μου; Είναι άμεση, to the point, λιτή και απέριττη, κάτι φυσικά που δεν γίνεται να αρέσει σε όλους. Είναι λογικό να ξενίσει ορισμένους αναγνώστες. Εγώ προσωπικά διακρίνω αρετές. Υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης; Σίγουρα. Χωρίς να χρειαστείς να αλλάξεις απολύτως τίποτα από το στυλ σου. Η ουσία είναι να μην αποκλείσεις ολότελα τα χρήσιμα σχόλια από τα παιδιά που έκαναν παραπάνω (πχ για τις μάχες***) και να γίνεις καλύτερος, σύμφωνα με τα δικά σου κριτήρια πάντα. Κι αν προσθέσεις και λίγο ζουμί παραπάνω βρε παιδί μου, τι έγινε; Αν μεταφέρεις δύο "εικόνες" για το άστρο που εκρήγνυται, θα χάσει το στυλ σου; Δεν νομίζω, ίσα - ίσα. Θα τονίσεις τα υπόλοιπα στοιχεία της γραφής σου που είναι ήδη δυνατά! Με λίγα λόγια: υπάρχει πάντα και η μέση λύση! :)

 

Όπως και να 'χει, μπράβο για την προσπάθεια! :)

 

*** Για τις μάχες: συμφωνούμε απολύτως για τις λεπτομερείς περιγραφές, μα νομίζω πως διαφωνούμε στις εκτάσεις τους. Προσωπική μου άποψη είναι πως πρέπει να περιγράφεις μερικά στοιχεία του περιβάλλοντος, των κινήσεων τους, τον αντίκτυπο που αυτές έχουν, (ήχους, λάμψεις κτλ), την ατμόσφαιρα, εναλλαγές στο βαρόμετρο τους ή στη θέση που εκτυλίσσονται, άντε ίσως και ορισμένους ελιγμούς που λαμβάνουν χώρα, και φυσικά να είναι διανθισμένες πάντα  με διαλόγους και αποδόσεις των συναισθημάτων.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Disco_Volante

Αν και... ομολογώ πως διάβασα σχεδόν όλα τα παραπάνω σχόλια, :rolleyes:  δεν θα κάνω το λάθος να ανοίξω παλιές πληγές!

 

Να πω μόνο πως ο καθένας έχει το στυλ του, τα γούστα του, και τις απόψεις του. Τώρα που αυτές που καθρεφτίζονται, νομίζω πως ο καθένας μας πρέπει να, και θα το ανακαλύψει μόνος του ως το τέλος.

 

Όμως, αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε, είναι πως η βελτίωση ποτέ δεν σταματά. Και αυτή πάντα έρχεται μέσω της αυτοκριτικής και της αναθεώρησης. Όποιος δεν αναθεωρεί στη ζωή, μένει για πάντα στάσιμος. Με λίγα λόγια: ας έχουμε ανοιχτό μυαλό, κι ας φιλτράρουμε τις κριτικές, ειδικά τις αρνητικές, ειδικά αυτές που κρίνουμε άστοχες. Ξέρεις γιατί; Γιατί είναι χαμένες ευκαιρίες. Ευκαιρίες που θα μπορούσαμε ίσως να είχαμε εκμεταλλευτεί.

 

Τώρα, Βαγγέλη, όσον αφορά την ιστορία.

 

Κατ' αρχάς, δεν είμαι fan της λιτής γραφής. Μου αρέσει κι εμένα το συναίσθημα, το χτίσιμο των χαρακτήρων, η περιγραφή της ατμόσφαιρας, η λυρικότητα. Μου αρέσει το βάθος. Όμως, όπως πολύ σωστά λες, ξέρω που να την αναζητήσω. Στο σύμπαν του Star Wars του οποίου είμαι τεράστιος fan, δεν θα κοιτάξω να βρώ βάθος. Θα κοιτάξω πρώτα απ' όλα να βρω ταύτιση, να με πείσει δηλαδή πως διαβάζω μια ιστορία του Λουκ, και να περάσω καλά.

 

Διαβάζοντας το κείμενο, διάβολε, από την αρχή που άνοιξα το αρχείο, ένα χαμόγελο χαράχτηκε στα χείλη μου! ;-)  Δεν συμμετείχα φυσικά στον διαγωνισμό, νομίζω δεν ήμουν καν μέλος τότε, αλλά μου τράβηξε το ενδιαφέρον το fan fiction. Όπότε ο σκοπός σου επιτεύχθη. Πέρασα πράγματι καλά, και ο τρόπος που έδωσες το κείμενο σε μένα λειτούργησε πολύ θετικά. Μπράβο λοιπόν για το θάρρος σου να ανεβάσεις έτσι την ιστορία σε έναν διαγωνισμό! Το Χόλυγουντ θα ήταν περήφανο! :lol:

 

Όσον αφορά την γραφή σου τώρα. Άποψη μου; Είναι άμεση, to the point, λιτή και απέριττη, κάτι φυσικά που δεν γίνεται να αρέσει σε όλους. Είναι λογικό να ξενίσει ορισμένους αναγνώστες. Εγώ προσωπικά διακρίνω αρετές. Υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης; Σίγουρα. Χωρίς να χρειαστείς να αλλάξεις απολύτως τίποτα από το στυλ σου. Η ουσία είναι να μην αποκλείσεις ολότελα τα χρήσιμα σχόλια από τα παιδιά που έκαναν παραπάνω (πχ για τις μάχες***) και να γίνεις καλύτερος, σύμφωνα με τα δικά σου κριτήρια πάντα. Κι αν προσθέσεις και λίγο ζουμί παραπάνω βρε παιδί μου, τι έγινε; Αν μεταφέρεις δύο "εικόνες" για το άστρο που εκρήγνυται, θα χάσει το στυλ σου; Δεν νομίζω, ίσα - ίσα. Θα τονίσεις τα υπόλοιπα στοιχεία της γραφής σου που είναι ήδη δυνατά! Με λίγα λόγια: υπάρχει πάντα και η μέση λύση! :)

 

Όπως και να 'χει, μπράβο για την προσπάθεια! :)

 

*** Για τις μάχες: συμφωνούμε απολύτως για τις λεπτομερείς περιγραφές, μα νομίζω πως διαφωνούμε στις εκτάσεις τους. Προσωπική μου άποψη είναι πως πρέπει να περιγράφεις μερικά στοιχεία του περιβάλλοντος, των κινήσεων τους, τον αντίκτυπο που αυτές έχουν, (ήχους, λάμψεις κτλ), την ατμόσφαιρα, εναλλαγές στο βαρόμετρο τους ή στη θέση που εκτυλίσσονται, άντε ίσως και ορισμένους ελιγμούς που λαμβάνουν χώρα, και φυσικά να είναι διανθισμένες πάντα  με διαλόγους και αποδόσεις των συναισθημάτων.

 

Γρηγόρη καλημέρα,

 

Αυτό που είπες είναι το πιο σωστά απ’ όλα! Δεν πρέπει να έχουμε παράλογες απαιτήσεις. Για παράδειγμα, δεν μπορεί να μπει κάποιος σε ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο και να αρχίσει τα παράπονα γιατί δεν υπάρχει κλιματισμός, άνεση, κτλ. Δεν υπάρχουν γιατί πολύ απλά δεν πρέπει να υπάρχουν!

 

Κάτι ανάλογο ισχύει και στις ιστορίες. Κάποιες βασίζονται στην πλοκή, κάποιες άλλες στους χαρακτήρες. Επομένως δεν το θεωρώ σωστό σε μια ιστορία βασισμένη στο σύμπαν των πολέμων των άστρων να μην κυριαρχεί η δράση. Άλλωστε και στην πρώτη τριλογία αυτό μας έδωσε ο δημιουργός. Νέες ιδέες και μπόλικη δράση. Στην πρώτη ταινία για τον Βέιντερ το μόνο που ξέρουμε είναι του αρέσει να πνίγει με τη σκέψη του Αυτοκρατορικούς αξιωματικούς! Και αυτό φτάνει...

 

Χαίρομαι που σου άρεσε η ιστορία και πέρασες καλά μαζί της. Μην ξεχνάς όμως ότι υπήρχε και όριο λέξεων. Σίγουρα σε ένα κείμενο γύρω στις 10000 λέξεις θα μπορούσαν να υπάρχουν πολλά περισσότερα, έτσι ώστε να είναι πιο πλήρες :)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

  • Upcoming Events

    No upcoming events found
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..