Jump to content

Non-Fiction


Recommended Posts

Δημήτρης

Διάβασα ''Το Καθήκον της μνήμης'' του Πρίμο Λέβι.

Επιζώντας ναζιστικού στρατοπέδου συγκέντρωσης, κατέγραψε τις εμπειρίες του σε αυτοβιογραφικά μυθιστορήματα και non fiction κείμενα. Δεύτερο του που διαβάζω ύστερα από το συγκλονιστικό και μάλλον πιο γνωστό ''Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος''. Έχει να κάνει με συνέντευξη ή συζήτηση μάλλον με δύο πανεπιστημιακούς καθηγητές του Τορίνο που ήταν η γενέτειρα του. Θέμα -τι άλλο- η θηριωδία του ναζισμού. Θέμα που δυστυχώς κατείχε από πρώτο χέρι όντας έγκλειστος σε αυτά τα κολαστήρια ψυχών. Είχε όμως την τύχη, αν συνάδει δηλαδή η συγκεκριμένη λέξη με την όλη φρικαλέα κατάσταση, να σταλεί σε ''δευτερεύον''. Εργασίας, όχι εξόντωσης. Γεγονός που του έσωσε την ζωή σε συνδυασμό με τις γνώσεις του πάνω στη Χημεία. Γίνεται λόγος για την διαφθορά που υπήρχε στις τάξεις των Ναζί και την διχόνοια μεταξύ των εγκλείστων στη μάχη για την επιβίωση. Ο αγώνας για ψωμί και επαρκή ρουχισμό, όπως και η περιφρόνηση για όποιον δεν μιλούσε τα Γίντις. Δεν τον θεωρούσαν πραγματικό Εβραίο και τον αντιμετώπιζαν απαξιωτικά. Τις επικοινωνιακές δυσκολίες που αντιμετώπισε μη βρίσκοντας κάποιον να μιλάει Ιταλικά και αυτές με τις διαλέξεις στα σχολεία όταν του έθεταν ζόρικες ερωτήσεις. Ενώ θετική εντύπωση μου έκανε το ότι μερικές φορές διαφωνούσε με τους συνομιλητές του. Ήταν κάτι που προσέδωσε ρεαλισμό και αληθοφάνεια. 

Καλό ήταν. Οικονομικό, λέει πολλά για το μικροσκοπικό του μέγεθος. Με υποσημειώσεις και βιογραφικό παράρτημα. 

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
  • 4 weeks later...
  • Replies 165
  • Created
  • Last Reply

Top Posters In This Topic

  • BladeRunner

    75

  • Δημήτρης

    41

  • vaggelis

    18

  • Naroualis

    7

Top Posters In This Topic

Popular Posts

Κάτι έπαθα τον τελευταίο καιρό και άρχισαν να με τραβάνε πολύ και τα μη μυθοπλαστικά βιβλία, κυρίως αυτά που έχουν να κάνουν με ταξιδιωτικές εμπειρίες, πολεμικές επιχειρήσεις και αληθινές περιπέτειες.

Σαμπούρο Σακάι - Σαμουράι! Τον τελευταίο καιρό έχω φάει ένα κόλλημα με τα non-fiction βιβλία, κυρίως με αυτά που έχουν να κάνουν με στρατιωτική ιστορία, μαρτυρίες ανθρώπων από τα πεδία των

Farley Mowat - Λύκοι, σας παρακαλώ, μην κλαίτε (Never cry wolf) Το βιβλίο αυτό το πέτυχα τυχαία στη βιβλιοθήκη της Αλεξανδρούπολης και αυτό που μου κίνησε το ενδιαφέρον εξ αρχής ήταν ο τίτλος του

Posted Images

Δημήτρης

Διάβασα το ''Περιπλανήσεις, φιλοσοφικοί στοχασμοί'' του Χένρι Ντέιβιντ Θόρω. 

Γνωστός στο ευρύ κοινό από το ''Γουόλντεν ή η ζωή στο δάσος'', χρονικό της εκούσιας απομόνωσης του στα δάση της Μασαχουσέτης. Κάπως έτσι είναι και αυτό. Υπάρχουν διαφορές αλλά φέρει και ομοιότητες. Ως προς την αγάπη του για την φύση και κριτικό μάτι όσο και ευρύ τρόπο σκέψης. Στο να αντλεί ευχαρίστηση από μικρά, απλά καθημερινά πράγματα. Τους λιλιπούτειους κατοίκους του δάσους ή ένα βροχερό απόγευμα. Το καθρέφτισμα του ηλιοβασιλέματος στα νερά μίας λίμνης αλλά και την ίδια. Ένα ρυάκι ή ένα χάνι στη μέση του πουθενά. Καλό ήταν, μου άρεσε. Βοήθησε το έντονο Ινδιάνικο στοιχείο που πάντα θα αποτελεί για μένα έξτρα πλεονέκτημα. Ζώντας στα μέσα του 19ου αιώνα, τους πρόλαβε. Σε ικανοποιητικό βαθμό, πριν συρρικνωθούν για τα καλά. Σε συνδυασμό πάντα με τα απρόσιτα μέρη που τον οδηγούσαν τα βήματα και το ανήσυχο του πνεύμα. 

Διάβασα και το ''Συνοπτική ιστορία του κόσμου'' του Τζέοφρι Μπλενέι (έτσι προφέρεται;). Και γίνεται άραγε να συνοψιστεί κοτζάμ παγκόσμια ιστορία σε μόλις 500 σελίδες; Ναι, γιατί όχι; Αναγκαστικά φυσικά ορισμένες καταστάσεις παραλείπονται. Σταυροφορίες, τρομοκρατία, ψυχρός πόλεμος και άλλα που δεν μου έρχονται τώρα στο μυαλό. Γίνεται όμως λόγος για αρκετά άλλα. Ετερόκλητα, μικρά και μεγάλα, που το καθένα με τον τρόπο του διαμόρφωσε τον κόσμο όπως τον ξέρουμε σήμερα. Η σπουδαιότητα της Μεσογείου ως πολιτισμικό κέντρο και εμπορικό σταυροδρόμι. Η γέννηση του Χριστιανισμού, του Ιουδαϊσμού και του Ισλαμισμού. Των τριών μεγάλων μονοθεϊστικών θρησκειών. Όπως επίσης και τους ενδεχομένως πιο λαμπρούς αρχαίους πολιτισμούς. Κινέζικος, Ελληνικός και Αιγυπτιακός. Η μιλιταριστική Ρώμη που έφτασε ως τα πέρατα του κόσμου και οι πολεμοχαρείς Μογγόλοι που ακολούθησαν αντίθετη πορεία. Το σχίσμα της εκκλησίας σε καθολική και ορθόδοξη. Η ανάπτυξη της γεωργίας και η ανακάλυψη της τυπογραφίας. Αναντίρρητα από τα πλέον κομβικά σημεία, με ασύρματο και ατμομηχανές να ακολουθούν από κοντά. Η τιθάσευση των θαλασσών, έστω στο μικρό βαθμό που έχει επιτευχθεί. Η ''σμίκρυνση'' του κόσμου με τους ιλιγγιώδεις ρυθμούς ταξιδιών και οι ζούγκλες των μεγαλουπόλεων. Το σημείο όμως που μου έκανε περισσότερο κλικ ήταν η γενοκτονία (γιατί περί τέτοιας πρόκειται) των Αζτέκων από τους κονκισταδόρες. Αρχαϊκό μεγαλείο στη περιγραφή της αυτοκρατορίας τους, μου έχυσε τα μυαλά στο πάτωμα. Και μου εξήρε το ούτως ή άλλως μεγάλο μου ενδιαφέρον. Έχω ένα- δύο σχετικά βιβλία, πρέπει να τα πιάσω κάποια στιγμή. 

Ωραία τα παραδείγματα που χρησιμοποιούσε για να θέσει παρελθοντικές καταστάσεις σε σημερινά πλαίσια προκειμένου να γίνουν κατανοητά. Ο Κολόμβος π.χ. με το κολοσσιαίο του επίτευγμα. Θα προκάλεσε περισσότερο σοκ απ' ότι η προσελήνωση. Ο μαύρος θάνατος που σάρωσε τον 14ο αιώνα, το ατομικό ολοκαύτωμα της εποχής του. Ενώ εύστοχος και ο συλλογισμός ότι πολλές φορές η ιστορία διαμορφώνεται από υπολογισμένες, στοχευμένες κινήσεις. Άλλες πάλι όμως και από καπρίτσια της τύχης. Λίγο μόνο με χάλασε η μη εκτενής αναφορά σε Β' Π.Π. Υποθέτω ότι όμως θα υπάρχει στο ''Συνοπτική ιστορία του 20ου αιώνα'' που επίσης έχει μεταφραστεί. Καλό και αυτό. Ωραίο γράψιμο, σχεδόν εθιστικό θα έλεγα. Ακόμη και στις πτυχές που δεν μ' ενδιέφεραν, δεν ένιωσα στιγμή να βαριέμαι. Προτείνεται για όποιον θέλει να πάρει μία επιφανειακή όσο και ποιοτική γνώση χωρίς να χρειάζεται να καταφύγει σε γκουμούτσα. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 3
Link to post
Share on other sites
  • 1 month later...
BladeRunner

992320635_..jpg.2f03ef045adb4bae04c23984f3aa92d1.jpg

Χανς Έριχ Νόσακ - Η καταστροφή (Der Untergang, 1948)

Το μικρό αυτό χρονικό γράφτηκε τον Νοέμβριο του 1943, δηλαδή μόλις λίγους μήνες μετά την Επιχείρηση Γόμορρα, κατά την οποία βομβαρδίστηκε ανηλεώς η πόλη του Αμβούργου από τους Συμμάχους, με αποτέλεσμα των θάνατο δεκάδων χιλιάδων αμάχων και την καταστροφή δεκάδων χιλιάδων κατοικιών, δημοσίων κτιρίων και εργοστασίων. Ο Νόσακ καταφέρνει μέσα σε λίγο σχετικά χώρο να μεταφέρει με γλαφυρό τρόπο στους αναγνώστες τον πόνο, τον τρόμο, τον φόβο και την αβεβαιότητα που επέφερε το ανήθικο και φυσικά απάνθρωπο αυτό χτύπημα στους κατοίκους της πόλης. Στο "Η καταστροφή" θα διαβάσει κανείς βινιέτες από τη ζωή μετά το χτύπημα, καθώς επίσης και κάποιους φιλοσοφικού ύφους σχολιασμούς του συγγραφέα σχετικά με τον βομβαρδισμό της πόλης του, τον πόλεμο και τις επιπτώσεις όλων αυτών στους ανθρώπους γύρω του. Η γραφή είναι δυνατή, διεισδυτική και σε σημεία συναισθηματικά πολύ φορτισμένη, σίγουρα με τις περιγραφές και τις σκέψεις του ο Νόσακ δημιουργεί έναν κόμπο στο στομάχι. Ένα βιβλίο μικρό στο μάτι, αλλά έντονο και συγκλονιστικό.

8.5/10

 

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

Διάβασα το ''Μία σύνοψη της ψυχανάλυσης'', πρώτο του Σίγκμουντ Φρόυντ. Και οπωσδήποτε όχι το τελευταίο, με ιντριγκάρει για τα καλά η όλη θεματολογία του. Και πως να γίνει διαφορετικά όταν έχει να κάνει με την ψυχολογία; Την επιστήμη που καταπιάνεται με τις απροσμέτρητους αβύσσους της ανθρώπινης ψυχής; Εγκέφαλος, ένα από τα Άγια Δισκοπότηρα της. Ο σπουδαίος Αυστριακός είδε τα βιβλία του να καίγονται σε δημόσιες πυρές από τους Ναζί. Το σχόλιο του ήταν ''στον Μεσαίωνα πριν αρκετά χρόνια καίγαμε ανθρώπους. Σήμερα πλέον καίμε βιβλία, προοδεύουμε''. Επικό, έγραψε. Και εννοείται ότι ήταν τέτοιος. Ναι, γιατί μπορεί να επικροτηθεί από εκείνους που συμφωνούν με τα γραπτά του. Να επικριθεί από αυτούς που διαφωνούν. Αλλά όχι και να αγνοηθεί. Φυσικά, γιατί έχουμε σε κάθε περίπτωση να κάνουμε μ' έναν από τους μεγαλύτερους στοχαστές στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αυτό είναι δεδομένο.

Για το κείμενο τώρα. Περίμενα να δυσκολευτώ εξαιτίας του ανύπαρκτου γνωστικού μου υπόβαθρου, αλλά όχι και τόσο. Δεν ξέρω, ίσως να μην έπρεπε να ξεκινήσω με σύνοψη αλλά με πιο βατό. Με πρότερα βήματα. Άγνωστες έννοιες και λέξεις. Αλλά και με γνωστές, αδυνατούσα σε ορισμένες περιπτώσεις να καταλάβω τι ήθελε να πει ο ποιητής. Για να κάνω πάντως μία απόπειρα, γίνεται λόγος για τρία βασικά χαρακτηριστικά που σε μεγάλο βαθμό αποτελούν τον ψυχισμό του ανθρώπου. Αυτό, Εγώ και Υπερεγώ που αντιστοιχούν σε ασυνείδητο, προσυνειδητό και συνειδητό. Άλλοτε συνδεόμενα και άλλες φορές ξεχωριστά, καθορίζουν τις άμυνες και τις ιδιαιτερότητες του. Εν γνώσει του, τις περισσότερες φορές όμως εν αγνοία του. Έμφυτοι μηχανισμοί που ανάγονται σε στιγμές πριν ακόμη και από την γέννηση του! Εκτενής η αναφορά για τα όνειρα και τον σπουδαίο ρόλο που παίζουν, όντας ένας ξεχωριστός όσο και πολύ ιδιαίτερος κόσμος. Ένα και το αυτό για το Οιδιπόδειο σύμπλεγμα και την παιδική σεξουαλικότητα, το πρώτο στάδιο της οποίας τελειώνει στην ηλικία των πέντε χρόνων. Έχοντας ως κύρια έκφανση την έλξη του γιου προς τη μητέρα. Και διάφορα άλλα δυσνόητα όπως π.χ. με τα γενετικά όργανα τα οποία δυσκολεύομαι να βάλω σε τάξη στο μυαλό μου. 

Δεν είναι καλό ή κακό βιβλίο, δεν μπαίνει σε τέτοια καλούπια. Φιλοσοφικής φύσεως, όπως άλλωστε σε μεγάλο βαθμό η όλη επιστήμη της ψυχανάλυσης. Οπότε και τονίζεται ότι ένα οριστικό συμπέρασμα που εξάγεται από πειράματα και πρακτική ανάλυση, δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως τέτοιο. Πάντα υπάρχει η πιθανότητα λάθους και ιδίως το περιθώριο περαιτέρω διερεύνησης. Αχαρτογράφητα πεδία, δεν μπορεί κανείς να ξέρει τι θα του φέρει το επόμενο βήμα. Αγγίζει εσώτερες χορδές μας που δεν ξέραμε ότι έχουμε. Σ' εμένα πάντως μία φορά το έκανε. Έχω μαζέψει αρκετό υλικό και θα αρχίσω να τον ''γνωρίζω'' σιγά- σιγά. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 4
Link to post
Share on other sites
BladeRunner

646235498_.thumb.jpg.7cdd3b22adc62589cdcb91ffa2715c82.jpg

Άλφρεντ Λάνσινγκ - Καρτερία (Endurance: Shackleton's Incredible Voyage, 1959)

Πω, ρε φίλε, πόσο φανταστικό βιβλίο ήταν αυτό που μόλις τελείωσα! Αναμφίβολα είναι μια από τις συναρπαστικότερες και γλαφυρότερες περιπέτειες που είχα την τύχη να διαβάσω, και μάλιστα αφορά πραγματικά γεγονότα, τα οποία ο Άλφρεντ Λάνσινγκ μεταφέρει στο χαρτί με τον πλέον ζωντανό και γλαφυρό τρόπο. Ειλικρινά σας λέω, όση ώρα διάβαζα το καταπληκτικό αυτό βιβλίο ένιωσα στο πετσί μου το ψοφόκρυο, τις κακουχίες, το άγχος, την αγωνία, την πείνα και τη δίψα που ένιωσαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ακολούθησαν τον φοβερό Έρνεστ Σάκλετον στο σχέδιό του να διασχίσει την Ανταρκτική με τα πόδια. Όμως τα πράγματα δεν πήγαν καθόλου όπως τα ήθελαν, το ιστιοφόρο Καρτερία συνετρίβη ανάμεσα σε δυο πάγους, κόλλησε εκεί και μετά καταστράφηκε από τις πιέσεις των πάγων, και τελικά βούλιαξε. Τα μέλη του πληρώματος έπρεπε να επιβιώσουν στην αφιλόξενη Ανταρκτική και στη συνέχεια να προσπαθήσουν να φτάσουν σε ξηρά, μέχρι να δουν τι θα κάνουν από κει και πέρα. Το τι πέρασαν για πάρα μα πάρα πολλούς μήνες, δεν λέγεται. Το τι αντοχές μπορεί να έχει ένας άνθρωπος, επίσης δεν λέγεται. Φυσικά εδώ μιλάμε για σκληραγωγημένους ναυτικούς, για άνδρες μια άλλης εποχής, πιο... μπρουτάλ, πιο ριψοκίνδυνης ίσως, όμως και πάλι, αυτά που πέρασαν στέλνουν στον τάφο τον οποιοδήποτε πέντε και δέκα φορές (που λέει ο λόγος, στον τάφο πας μια φορά). Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί όλες τις ημερολογιακές εγγραφές των ανδρών που συμμετείχαν στη συγκεκριμένη αποστολή, καθώς επίσης και τις προσωπικές τους μαρτυρίες, καταφέρνοντας να γράψει ένα πραγματικά μοναδικό βιβλίο, το οποίο αναδεικνύει όλη την ανδρεία και τον ηρωισμό των μελών της αποστολής. Η γραφή είναι εξαιρετική, ευκολοδιάβαστη και άκρως εθιστική, με ολοζώντανες περιγραφές των διαφόρων περιπετειών αλλά και των τοπίων. Ο Λάνσινγκ με περισσή ευκολία κατάφερε να με μεταφέρει νοητικά σε κείνα τα αφιλόξενα μέρη, και από τη μια να με κάνει να αναρωτιέμαι γιατί στο διάτανο να πάει κανείς εκεί πέρα, από την άλλη όμως να με κάνει να θαυμάζω όλους αυτούς τους εξερευνητές, που με κίνδυνο της ζωής τους θέλουν να ανακαλύψουν πράγματα, να ξεπεράσουν όρια, να κάνουν κάτι που θα τους αφήσει στην ιστορία.

Υ.Γ. Η ελληνική έκδοση (Λαβύρινθος) είναι πραγματικά εξαιρετική, με ιδιαίτερα γλαφυρή μετάφραση και πολύ καλή επιμέλεια. Επίσης υπάρχουν κάμποσες ασπρόμαυρες φωτογραφίες που συνοδεύουν το κείμενο, κάτι που είναι πάντα ευπρόσδεκτο σε τέτοιου είδους βιβλία.

9.5/10

Edited by BladeRunner
  • Like 3
  • Thanks 1
Link to post
Share on other sites
  • 2 months later...
BladeRunner
Posted (edited)

Πέρσι Χάρισον Φόσετ - Αναζητώντας χαμένους κόσμους (Exploration Fawcett, 1953)

Αφού το "Αναζητώντας χαμένους κόσμους" περίμενε υπομονετικά στη βιβλιοθήκη για πάνω από δυο χρόνια, επιτέλους έστρωσα τον πισινό μου κάτω και το διάβασα. Είχα αρκετά υψηλές προσδοκίες για τούτο το βιβλίο -γιατί πρόκειται για το σύνολο των καταγραφών του θρυλικού Πέρσι Χάρισον Φόσετ από τις αναζητήσεις και τις εξερευνήσεις του στις ζούγκλες της Νότιας Αμερικής-, και μετά το τέλος της ανάγνωσής του δηλώνω εξαιρετικά ικανοποιημένος και άκρως χορτασμένος.

Το βιβλίο αυτό κατάφερε να με ταξιδέψει σε μια άλλη εποχή, σε μέρη μαγικά αλλά και επικίνδυνα, με τις γλαφυρές και ολοζώντανες περιγραφές ένιωσα ότι έβλεπα με τα ίδια μου τα μάτια αυτά που είδε ο ίδιος, ένιωσα στο πετσί μου τις κακουχίες, τα τσιμπήματα των εντόμων και τις επικίνδυνες συναντήσεις με Ινδιάνους και κάθε είδους άγρια ζώα (τι φιδούκλες υπάρχουν στη ζούγκλα, ε;), ένιωσα ότι συνάντησα όλους αυτούς τους ανθρώπους που συνάντησε. Είναι ορισμένοι άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν από δυσκολίες και όρια, που θέλουν να ξεπεράσουν τον εαυτό τους, να ανακαλύψουν πράγματα, να ζήσουν εμπειρίες μοναδικές και ανεπανάληπτες, και που δεν κωλώνουν μπροστά σε άγριους Ινδιάνους και ακόμα πιο άγρια ζώα και έντομα, και ένας από αυτούς ήταν ο Πέρσι Χάρισον Φόσετ.

Μιλάμε ο τύπος πέρασε πολλά χρόνια στις πόλεις, τα χωριά, τις φυτείες, τους καταυλισμούς και τα δάση της Νότιας Αμερικής, αρχικά σαν ένας από τους υπευθύνους για οριοθέτηση συνόρων στο Περού, τη Βολιβία και τη Βραζιλία, και στη συνέχεια σαν εξερευνητής, έχοντας ως μεγάλο στόχο την ανακάλυψη της Χαμένης Πόλης Ζ στη ζούγκλα του Μάτο Γκρόσο, που του έγινε μανία από τη στιγμή που το Χειρόγραφο 512 έπεσε στα χέρια του. Κατά την αναζήτηση αυτής της πόλης, ο Φόσετ, μαζί με τον γιο του και έναν φίλο του γιου του, εξαφανίστηκε μυστηριωδώς, το 1925.

Ποιος ξέρει τι απέγινε! Στο τέλος του βιβλίου υπάρχει ένας επίλογος του άλλου του γιου, του Μπράιαν Φόσετ (που είναι και υπεύθυνος της έκδοσης του βιβλίου), με εικασίες σχετικά με το τι απέγινε ο πατέρας του. Πιθανολογώ ότι ποτέ δεν θα μάθουμε. Ίσως και να ανακάλυψε την Χαμένη Πόλη Ζ και να είδε πράγματα θαυμαστά και μοναδικά, που δεν θα έπρεπε να μάθουν άλλοι άνθρωποι... Ποιος ξέρει! Όπως και να 'χει, το ταξιδιάρικο και άκρως περιπετειώδες αυτό βιβλίο, με τις φοβερές ιστορίες και τις γλαφυρές καταγραφές των συναρπαστικών εμπειριών του Φόσετ, ήταν το καλύτερο αντίδοτο για την ανία που νιώθω την περίοδο της καραντίνας.

Υ.Γ. Τσιμπημένη η τιμή της ελληνικής έκδοσης (Locus-7), αλλά κατά τη γνώμη μου αξίζει το κάθε ευρώ. Η μετάφραση είναι, φυσικά, εξαιρετική από τη στιγμή που την ανέλαβε ο Γιώργος Μπαλάνος. Ένα παράπονο έχω μονάχα: Θα ήθελα να υπάρχουν κάποιοι χάρτες των περιοχών που αναφέρονται. Εντάξει, βρίσκεις όσους θέλεις με λίγο ψάξιμο στο ίντερνετ, αλλά δεν είναι το ίδιο. Μικρό το κακό όμως!

9/10

Edited by BladeRunner
  • Like 3
Link to post
Share on other sites
BladeRunner

387736865_.jpg.508aba3663f45475fb3d28b803b5280b.jpg

Φελίξ Φενεόν - Ιστορίες σε τρεις γραμμές (Nouvelles en trois lignes, 1906)

Σίγουρα από τα πιο παράξενα και εντέλει ψυχαγωγικά βιβλία που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό. Βέβαια, τι το ψυχαγωγικό μπορεί να υπάρχει σε μια συλλογή χιλίων και πλέον μικρών ειδήσεων με έκταση τριών σειρών (υπάρχουν, βέβαια, λίγες με έκταση δυο, τεσσάρων και πέντε σειρών) που στην πλειοψηφία τους έχουν να κάνουν με φόνους, αυτοκτονίες, χειροδικίες και κάθε είδους ατυχήματα; Ε, αν έχεις μαύρη αίσθηση του χιούμορ και εντοπίσεις την ειρωνεία ή τον κυνισμό που κρύβονται πίσω από κάποιες λέξεις και κάποια διακριτικά σχόλια του Φενεόν με τα οποία εμπλουτίζει τις περισσότερες από τις ειδήσεις που αραδιάζει, τότε η ώρα θα περάσει γενικά ευχάριστα (και σίγουρα γρήγορα). Αν διάβαζα το βιβλίο στο τρένο ή το λεωφορείο, οι συνεπιβάτες μου κάθε τρεις και λίγο θα γυρνούσαν το κεφάλι τους προς το μέρος μου, αφού θα αναφωνούσα από έκπληξη ή θα χαζογέλαγα με κάποια κωμικοτραγική είδηση. Πάντως εντύπωση μου κάνει που όλα αυτά τα τραγικά περιστατικά έγιναν σε διάστημα λίγων μηνών, το 1906. Τι φόνοι λόγω ερωτικής αντιζηλίας, τι φόνοι για ψύλλου πήδημα, τι αυτοκτονίες για τον έναν ή τον άλλο λόγο, τι ατυχήματα με τρένα, τρόλεϊ και άμαξες, τι ληστείες και απάτες... ο κακός χαμός, λέμε! Πάντως ένιωσα ότι μέσω όλων αυτών των ιστοριών πήρα λίγο μάτι από εκείνη την εποχή, πήρα μια ιδέα για τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που επικρατούσαν στη Γαλλία των αρχών του 20ου αιώνα. Δεν ξέρω σε ποιον μπορεί να αρέσει ένα τέτοιο βιβλίο, ή ποιος είναι ο ιδανικός τρόπος για να το διαβάσεις (εγώ το διάβασα μονορούφι!), πάντως εμένα μου άρεσε, ήταν σίγουρα κάτι το διαφορετικό!

8/10

Edited by Spark
Προστέθηκε το εξώφυλλο του βιβλίου σε μεγαλύτερη ανάλυση.
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 1 month later...
BladeRunner

1662710660_.jpg.c16ce3fa43026025201d13b07e10b00f.jpg

Χέλγκα Σνάιντερ - Άσε με να φύγω, μητέρα (Lasciami andare, madre, 2001)

Όταν τελειώνω βιβλία σαν κι αυτό της Χέλγκα Σνάιντερ, ειλικρινά δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ και να γράψω μια κριτική με αρχή, μέση και τέλος. Είναι τόσες πολλές οι σκέψεις που περνάνε από το μυαλό μου και τόσα πολλά τα συναισθήματα που νιώθω κατά τη διάρκεια αλλά και μετά την ανάγνωση τέτοιου είδους βιβλίων, οπότε πού μυαλό για κριτική της προκοπής; Συγκλονιστικό βιβλίο, τι να λέμε τώρα.

Η Σνάιντερ περιγράφει με καθηλωτικό τρόπο την τελευταία συνάντηση με τη μητέρα της, το 1998, σε μια πανσιόν για ηλικιωμένους, είκοσι επτά χρόνια μετά από την τελευταία φορά που την είδε για λίγες ώρες και σχεδόν εξήντα χρόνια από τότε που μια μέρα η μητέρα της την εγκατέλειψε σε ηλικία τεσσάρων ετών (καθώς επίσης τον μικρότερο αδερφό της και τον πατέρα της), για να γίνει μέλος των SS και μετέπειτα δεσμοφύλακας σε κάποια από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί (π.χ. Μπίρκεναου), στα οποία εκατοντάδες χιλιάδες Εβραίοι εξοντώθηκαν.

Η Χέλγκα Σνάιντερ δεν ένιωσε ποτέ τη μητρική αγάπη, και ίσως με τη συνάντηση αυτή ήθελε να καταλάβει γιατί η μητέρα της έκανε ό,τι έκανε, αλλά και αν έστω και την τελευταία στιγμή μετάνιωσε γι' αυτά που έκανε, τόσο στην οικογένειά της, όσο φυσικά και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Κατά τη διάρκεια της αφήγησης πηγαίνουμε μπρος-πίσω στον χρόνο, και από τη μια γινόμαστε μάρτυρες του προσωπικού-οικογενειακού δράματος της συγγραφέως, ενώ από την άλλη μαθαίνουμε ορισμένα από τα... κατορθώματα της μητέρας της, που δεν μετάνιωσε ποτέ και που μερικές φορές περιέγραφε καταστάσεις και σκέψεις με μια κάποια υπερηφάνεια, αλλά και ψυχρότητα.

Η συνάντηση αυτή ήταν μια τραυματική εμπειρία για τη συγγραφέα, που όμως έπρεπε να γίνει, ώστε να κλείσει μια και καλή ένα σκοτεινό κομμάτι της ζωής της. Το βιβλίο είναι εξαιρετικά καλογραμμένο και αφόρητα ρεαλιστικό και ειλικρινές, λόγω της θεματολογίας του δεν μπορώ να πω ότι το απόλαυσα (όπως π.χ. απολαμβάνω συνήθως τα αστυνομικά θρίλερ), όμως είναι ένα βιβλίο που θα θυμάμαι για καιρό. Και πιστεύω ότι είναι ένα απαραίτητο ανάγνωσμα για όσους ασχολούνται με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, και ειδικότερα με το Ολοκαύτωμα.

8.5/10

Edited by Spark
Προστέθηκε το εξώφυλλο του βιβλίου.
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 2 weeks later...
BladeRunner
Posted (edited)

1012284173_.thumb.jpeg.e718cdffd17df51ed0b3161391989006.jpeg

Λεονόρα Κάρινγκτον - Αποκάτω (Down Below, 1945)

Τι γυναίκα πρέπει να ήταν αυτή η Λεονόρα Κάρινγκτον, και πόσο ιδιαίτερος χαρακτήρας! Εικαστικός, σουρεαλίστρια ζωγράφος και συγγραφέας, πολίτης τους κόσμου, που γνώρισε ένα σωρό καλλιτέχνες και ζωγράφους, που έζησε ένα κάρο εμπειρίες, και που κέρδισε την εκτίμηση και τον θαυμασμό προσωπικοτήτων του επιπέδου του Μαξ Ερνστ και του Αντρέ Μπρετόν, καταφέρνοντας μάλιστα να ζήσει μέχρι τα βαθιά γεράματα, έχοντας δημιουργήσει και οικογένεια. Όλα τα κατάφερε! Άνετα θα έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ ή μια ταινία ή μια σειρά για τη ζωή και το έργο της. Διαβάζοντας την αφήγηση αυτή, που αποτελεί ένα μίνι χρονικό της... τρέλας που έπληξε την Λεονόρα Κάρινγκτον στα νιάτα της (κατά... σύμπτωση με την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου) και του εγκλεισμού της σε μια ψυχιατρική κλινική στο Σανταντέρ της Ισπανίας, αλλά επίσης διαβάζοντας την εισαγωγή του μεταφραστή και τα υπέροχα επίμετρα στο τέλος, ένιωσα ότι γνώρισα με σάρκα και οστά μια μοναδική και ίσως λιγάκι ιδιόρρυθμη προσωπικότητα. Η καταγραφή των εμπειριών της από τον εγκλεισμό στην ψυχιατρική κλινική είναι σαφώς παραληρηματική σε πολλά σημεία, αλλά πραγματικά διαβάστηκε απνευστί. Πολύ ιδιαίτερο κείμενο, σίγουρα ούτε για όλα τα γούστα, αλλά ούτε για όλες τις ώρες, πάντως πιστεύω ότι αξίζει να διαβαστεί, ειδικά αν είστε φαν του σουρεαλισμού και του υπερρεαλισμού. Στη βιβλιοθήκη μου έχω εδώ και χρόνια το "Η πέτρινη πόρτα" (αγορασμένο από κάποιο παζάρι βιβλίου), ενώ θα αναζητήσω και τη συλλογή ιστοριών "Η αρχάρια". Και μακάρι να μεταφραστεί μια μέρα το πλέον γνωστό της έργο, το "The Hearing Trumpet".

Υ.Γ. Άψογη η ελληνική έκδοση.

7.5/10

Edited by Spark
Προστέθηκε το εξώφυλλο του βιβλίου.
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 3 weeks later...
Δημήτρης

375550870_e--21.jpg.777fc3ae699b5e208b151baa6e28dae9.jpg

Διάβασα το ''Νίκησε το e- κόλλημα: 21 ημέρες για να αλλάξεις τη ζωή σου'' της Κατρίν Λεζάλ. 

Επίκαιρο όσο ποτέ θα έλεγα μιας και είναι μία από τις μεγάλες μάστιγες της εποχής μας. Όχι ότι φταίνε δηλαδή τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα κινητά και πάσης φύσεως αξεσουάρ για αυτή την κατάσταση. Παρά μόνο εκείνοι που δεν ξέρουν να τα χειρίζονται. Άνθρωποι που νιώθουν πανικό στη σκέψη και μόνο να μην δουν μήνυμα αμέσως με το που το λάβουν. Ή που θα χάσουν εισερχόμενη κλήση, το σημαντικό νέο της ημέρας ή τις ωραίες προσφορές του τάδε διαδικτυακού καταστήματος. Που αγνοούν το πιάτο με το φαγητό στο εστιατόριο ή το έργο που έχουν πάει να δουν στον κινηματογράφο. Με αποτέλεσμα να καταλήγουν να ζουν όχι ως άτομα με ψυχική ηρεμία και αυτοσυγκράτηση, παρά σαν pixels πίσω από μία οθόνη. Κακή ποιότητα ύπνου, αρνητική ψυχολογία, μονίμως σε υπερένταση και όλα τα συναφή. Και τι γίνεται άραγε όταν αυτό διογκωθεί σε βαθμό εθισμού; Όταν δεν μπορούμε να παρατήσουμε το tablet ούτε όταν λουζόμαστε; Ή όταν περπατάμε και κοπανάμε σε τζαμαρίες ή πέφτουμε μέσα σε... πισίνες εμπορικών κέντρων;;; (Νομίζω ότι το έχω δει σε youtube να συμβαίνει στην Κίνα).

Για κάτι τέτοια προσπαθεί να προσφέρει λύσεις το εν λόγω βιβλίο λειτουργώντας περισσότερο σαν εγχειρίδιο. Με μορφή καθημερινών μικρών τεστ, εικοσιένα συνολικά. Για τρεις βδομάδες θέτει καθημερινά σε όποιον θελήσει να συμμετάσχει, και από ένα μικρό, με καταγραφή των αποτελεσμάτων. Υπάρχουν κενές σελίδες στο τέλος, με τις όποιες θετικές καταγραφές να εκλαμβάνονται ως μικρές νίκες. Στο δύσκολο, ανηφορικό δρόμο της αποτοξίνωσης. Και τέτοια ακριβώς πιστεύω ότι είναι. Δεν υπήρξα ποτέ εθισμένος, για αρκετά όμως χρόνια συμπλήρωνα καθημερινά τετράωρο -και ορισμένες φορές περισσότερο- στον υπολογιστή. Όχι πολύ μεγάλο νούμερο αλλά τείνει. Μόνο να φανταστώ μπορώ λοιπόν τα ζόρια που τραβάνε όσοι βιώνουν τα άνωθεν. Η συγκεκριμένη αξιόλογη έρευνα λέει ότι υπάρχει λύση και θα συμφωνήσω. Εφόσον φυσικά πριν από κάθε τι άλλο, να παραδεχτεί κανείς ότι έχει πρόβλημα. Και άρα χρήζει βοηθείας :)

Edited by Spark
Προστέθηκε το εξώφυλλο του βιβλίου.
  • Like 3
Link to post
Share on other sites
BladeRunner
Posted (edited)

1081340662_173.jpg.1369d6178f824c94dd8bc7fa0fdeba33.jpg

Βαγγέλης Γιαννίσης - Λεωφόρος Αλεξάνδρας 173

Να και ένα true crime βιβλίο δια χειρός Έλληνα συγγραφέα! Δεν κυκλοφορούν και πολλά τέτοια βιβλία από Έλληνες συγγραφείς, και σίγουρα αυτά που ασχολούνται με την αστυνομική πλευρά μιας υπόθεσης ανθρωποκτονίας, είναι ακόμα λιγότερα: Αυτό παίζει να είναι και το πρώτο. Στο βιβλίο αυτό βλέπουμε πέντε σχετικά πρόσφατες υποθέσεις ανθρωποκτονιών και γινόμαστε μάρτυρες της καθημερινότητας των ανθρώπων που βρίσκονται στην καρδιά του Τμήματος Ανθρωποκτονιών (επίσημος τίτλος: Τμήμα Εγκλημάτων Κατά Ζωής και Προσωπικής Ελευθερίας), βλέπουμε τι αντιμετωπίζουν κάθε μέρα, πώς λειτουργούν και πώς σκέφτονται, αλλά και πώς κατέληξαν να κάνουν αυτή τη δουλειά (συνοπτικά εδώ και κει περιγράφονται και παλαιότερες υποθέσεις που αντιμετώπισαν). Πρόκειται για ένα πολύ ωραία και γλαφυρά γραμμένο βιβλίο που σε κρατάει δέσμιό του χάρη στην αφήγηση, αλλά και χάρη στα πολλά και μικρά κεφάλαια: Με τα μικρά κεφάλαια ο συγγραφέας σε αναγκάζει, τρόπον τινά, να διαβάσεις λίγες ακόμα σελίδες, και μετά ακόμα λίγες, μέχρι που τελικά φτάνεις στο τέλος. Και όταν φτάνεις στο τέλος, θέλεις και άλλο! Προτείνεται!

8/10

Edited by Spark
Προστέθηκε το εξώφυλλο του βιβλίου.
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 2 months later...
BladeRunner
Posted (edited)

1372192223_.jpg.d1f93b6b3fdd86a57a7c0fec23de30f1.jpg   247789382_TheLongestDay.jpg.7c521420fec2fa2be3c5ae47acd40353.jpg

Κορνέλιους Ράιαν - Η πιο μεγάλη μέρα (The Longest Day, 1959)

Πριν λίγες μέρες έτυχε να δω την ταινία "Οι νικητές" του Καρλ Φόρμαν, ένα εν πολλοίς άγνωστο αντιπολεμικό διαμαντάκι της δεκαετίας του '60 που πραγματικά με ξετρέλανε, και η αλήθεια είναι ότι μου άνοιξε η όρεξη για κάτι που να έχει σχέση με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο στην Ευρώπη, και ειδικότερα κάτι που να μην είναι μυθιστόρημα ή συλλογή διηγημάτων. Έτσι, έπιασα το "Η πιο μεγάλη μέρα", που το καημένο το είχα στο περίμενε για πολύ καιρό.

Λοιπόν, πρόκειται σαφώς για ένα εξαιρετικά γλαφυρό και συναρπαστικό χρονικό της D-DAY, της τρομερής Απόβασης στη Νορμανδία, στις 6 Ιουνίου του 1944. Ο Κορνέλιους Ράιαν καταφέρνει με περισσή ευκολία να μεταφέρει τον αναγνώστη πίσω, σε εκείνες τις τρομερές μέρες, και να αναδείξει την ένταση, την αγωνία, τον φόβο, το πάθος, τον ηρωισμό όλων εκείνων των ανθρώπων που συμμετείχαν στην κομβικής σημασίας επιχείρηση της Απόβασης στη Νορμανδία. Το βιβλίο είναι γεμάτο περιγραφές από τις διάφορες κινήσεις των στρατιωτικών μονάδων και ομάδων, αλλά και γεμάτο από μικρές ιστορίες διαφόρων αξιωματικών και απλών στρατιωτών, που σίγουρα έζησαν ορισμένες από τις πιο τρομακτικές μα συνάμα συναρπαστικές στιγμές της ζωής τους (φυσικά για πολλούς στρατιώτες οι στιγμές αυτές ήταν, δυστυχώς, και οι τελευταίες). Ο συγγραφέας έψαξε πολλές πηγές, πήρε πολλές συνεντεύξεις, γνώρισε πολλούς ανθρώπους που είχαν τον έναν ή τον άλλο ρόλο στο συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός, τόσο από τη μια όσο και από την άλλη πλευρά.

Με τις περιγραφές του Ράιαν ένιωσα όλη την παράνοια, την τρέλα και τον χαμό του πολέμου, ενώ πρέπει να πω ότι δεν ήταν καθόλου λίγες οι παραλείψεις και καθόλου λίγα τα λάθη, τόσο εκ μέρους των Συμμάχων, όσο και εκ μέρους των Γερμανών. Τέλος, οφείλω να πω ότι σε μερικά σημεία έχασα λίγο την μπάλα -και ίσως ακόμα και το ενδιαφέρον- με όλες αυτές τις μεραρχίες και τις στρατιές και τις μπερδεμένες κινήσεις τους (φυσικά έτσι συνειδητοποίησα το χάος που επικρατεί σε μια μεγάλου μεγέθους στρατιωτική επιχείρηση), από την άλλη όμως θαύμασα σε μεγάλο βαθμό το ταλέντο του συγγραφέα στο να αποτυπώσει στο χαρτί ένα τόσο φοβερό ιστορικό γεγονός. Οπότε, έστω και την τελευταία στιγμή, θα τσιμπήσει το πέμπτο αστεράκι!

Υ.Γ. Λίαν συντόμως θα δω και την ομότιτλη ταινία του 1962, που θεωρείται ως μια από τις κορυφαίες πολεμικές ταινίες όλων των εποχών.

9/10

 

Edited by Spark
Προστέθηκαν τα εξώφυλλα του βιβλίου.
  • Like 3
Link to post
Share on other sites
  • 3 weeks later...
WILLIAM

Αν σου αρέσει η ταινία αυτή να δεις και το Α Bridge Too Far που αφορά την επιχείρηση Market Garden το Σεπτέμβριο του 1944.

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
  • 3 weeks later...
BladeRunner

520723825_.thumb.jpg.a930e94e014fb8f44c99d2c8a93fb4a1.jpg

Ρίτσαρντ Πέιπ - Τόλμη, στάσου στο πλευρό μου (Boldness Be My Friend, 1953 & 1984)

Τι επικό βιβλίο ήταν αυτό! Σύμφωνα με τα κιτάπια μου, το αγόρασα τον Δεκέμβριο του 2015 από κάποιο παλαιοβιβλιοπωλείο, έναντι ενός ευρώ. Τώρα, γιατί τόσα χρόνια ούτε που του έδινα σημασία, δεν ξέρω. Χμ, βασικά ξέρω: Με τόσες χιλιάδες βιβλία που έχω στη συλλογή μου, είναι μάλλον λογικό να παραμελώ για χρόνια τα περισσότερα. Τέλος πάντων, ήθελα να διαβάσω μια αληθινή ιστορία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, και θυμήθηκα το συγκεκριμένο. Πρόκειται για ένα πραγματικά συναρπαστικό, περιπετειώδες και αγωνιώδες χρονικό μιας αιχμαλωσίας και μιας σειράς δραπετεύσεων και συλλήψεων, με τον συγγραφέα να φτάνει ουκ ολίγες φορές ένα βήμα πριν τον θάνατο, γρήγορο ή και βασανιστικό. Ο Πέιπ ήταν αεροπόρος της RAF στον Β' Π.Π. και σε μια αποστολή που συμμετείχε το αεροπλάνο του έπεσε στην υπό Γερμανική κατοχή Ολλανδία. Από εκείνη τη στιγμή αρχίζει μια πραγματικά απίστευτη ιστορία που θα κρατήσει τρία ολόκληρα χρόνια, με τον Πέιπ να αντιμετωπίζει ένα σωρό δυσκολίες, να ανακρίνεται και να βασανίζεται από τη Γκεστάπο, να φυλακίζεται σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και να δουλεύει σαν σκυλί σε καταναγκαστικά έργα (ακόμα και στο Ομπερσάλτσμπεργκ), να συμμετέχει σε αποδράσεις και μετά σε διάφορες αποστολές σαμποτάζ, να γνωρίζει μέλη αντιστασιακών οργανώσεων σε Ολλανδία, Πολωνία, Ουγγαρία, Τσεχοσλοβακία κλπ, να συλλαμβάνεται δυο και τρεις φορές και να γλιτώνει από του Χάρου τα δόντια καμία δεκαριά... γενικά, έζησε τα πάντα. Όλα όσα έζησε, είδε και έκανε περιγράφονται εδώ με γλαφυρό και συναρπαστικό τρόπο, σίγουρα με τη γραφή του ο Πέιπ καταφέρνει να κάνει τον αναγνώστη ένα με αυτόν και όλα όσα τράβηξε, ενώ προσωπικά μου άνοιξε την όρεξη για να διαβάσω και άλλα περιπετειώδη βιβλία σχετικά με τον Β' Π.Π., αλλά και να δω ανάλογες ταινίες. Είναι ένα βιβλίο εξαιρετικά καλογραμμένο και ενδιαφέρον, που πιστεύω ότι οι λάτρεις των πολεμικών ιστοριών και των περιπετειών θα περάσουν εξαιρετικά ψυχαγωγικά την ώρα τους κατά την ανάγνωσή του. 

9.5/10

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
  • 1 month later...
BladeRunner

886883800_.thumb.jpg.7174f8f8f3f00ea6b61d659e51d60424.jpg 1527289263_WhateverMotherSays....jpg.272d4fb90f4d932aeb326eaf8701b0a7.jpg

Γουένσλεϊ Κλάρκσον - Αγαπημένη μου μητέρα (Whatever Mother Says..., 1995)

Πω, ρε φίλε, τι κατεστραμμένη οικογένεια ήταν αυτή. Που λέτε, η Τερέζα Κρος (ή Κνορ ή Σάντερς) μέχρι τα είκοσι τέσσερά της είχε κάνει έξι παιδιά, είχε σκοτώσει τον πρώτο της σύζυγο (δήθεν σε αυτοάμυνα) και είχε κάνει κάνα δυο γάμους ακόμα. Μετά άρχισε για τα καλά η παράνοια, όταν μεγάλωνε μόνη της τα παιδιά: Βασανιστήρια, ξύλο, φτώχεια, πείνα, πολλά και διάφορα. Άρχισε να παίρνει κιλά, να ασχημαίνει, και βλέποντας τις κόρες της λεπτές και σχετικά όμορφες, μάλλον άρχισε να τα χάνει. Μην τα πολυλογώ, η κυρά Τερέζα σκότωσε τις δυο από τις τρεις έφηβες κόρες και τις πέταξε σαν να ήταν σκουπίδια, με τη βοήθεια των δυο από τους τρεις γιους της! Η οικογένεια μετά διαλύθηκε, αυτή άλλαξε παραστάσεις, άλλαξε ζωή, άρχισε να δουλεύει σαν νοσοκόμα ηλικιωμένων σε άλλη πόλη, για δέκα χρόνια είχε ξεφύγει από τα πλοκάμια του Νόμου, μέχρι που η μικρότερη κόρη, αυτή που γλίτωσε τον θάνατο (αλλά όχι τα σοβαρά ψυχικά προβλήματα) αποφάσισε να πει την ιστορία της, έστω κι αν στην αρχή κανείς δεν την έπαιρνε στα σοβαρά. Τέλος πάντων, πρόκειται για ένα αρκετά ανατριχιαστικό βιβλίο, γιατί περιγράφονται πραγματικά γεγονότα: Όλα αυτά τα τρελά συνέβησαν, τα βασανιστήρια, οι φόνοι, οι αιμομιξίες, τα πάντα! Η Τερέζα Κρος όχι μόνο σκότωσε δυο από τα παιδιά της, αλλά ουσιαστικά κατέστρεψε και τις ζωές των υπόλοιπων. Τώρα, όσον αφορά τη γραφή, δεν μπορώ να πω ότι έχει κάτι το ιδιαίτερο, σε μερικά σημεία είναι σίγουρα αρκετά γλαφυρή, αλλά γενικά δεν τη λες λογοτεχνική, αλλά περισσότερο δημοσιογραφική, πάντως αν μη τι άλλο κάνει ικανοποιητικά τη δουλειά της, βοηθάει με τη σειρά της στη γρήγορη ανάγνωση του βιβλίου. Για να περάσει η ώρα είναι ό,τι πρέπει, ειδικά αν σας αρέσουν οι αληθινές ιστορίες με φόνους και κάθε είδους εγκλήματα. 

7.5/10

Edited by Spark
Προστέθηκαν τα εξώφυλλα του βιβλίου.
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
BladeRunner

1944559676_.thumb.jpg.a2a42e0b5a35b4acd14a89d9eb9e0ffe.jpg

Μπρους Τσάτουιν - Στην Παταγωνία (In Patagonia, 1977)

Δεύτερο βιβλίο του Μπρους Τσάτουιν που διαβάζω, μετά το καταπληκτικό "Ο αντιβασιλέας της Ουίντα" που διάβασα τον Ιούνιο του 2019, και δηλώνω ξανά μαγεμένος από τη γραφή, τις εικόνες που δημιούργησε, την όλη ταξιδιάρικη ατμόσφαιρα. Είχα αρκετά υψηλές προσδοκίες από το βιβλίο, τόσο γιατί με ξετρέλανε το προηγούμενο βιβλίο του συγγραφέα που διάβασα, όσο και γιατί το συγκεκριμένο είναι από τα κλασικότερα και πιο ιδιαίτερα ταξιδιωτικά χρονικά που κυκλοφορούν εκεί έξω, και χαίρομαι πολύ που το βιβλίο εκπλήρωσε στο ακέραιο όλες τις προσδοκίες που είχα. Ο Τσάτουιν δεν ταξιδεύει τους αναγνώστες μονάχα στην Παταγωνία, αλλά παράλληλα πίσω στον χρόνο, μιας και το βιβλίο είναι γεμάτο ιστορίες ανθρώπων που έζησαν ή πέρασαν από την Παταγωνία, θα συναντήσετε μέσα Ινδιάνους, εξερευνητές, ιεραποστόλους, εγκληματίες, επαναστάτες, Ναζί, τα πάντα όλα. Ο Τσάτουιν συνάντησε πολλούς ανθρώπους που είχαν πολλές ιστορίες να πουν (πραγματικές ή μη), πάτησε σε μέρη που πάτησαν άνθρωποι όπως οι Μπουτς Κάσιντι και Σάντανς Κιντ, ο Αντόνιο Σότο, ο Δαρβίνος και πολλοί, πολλοί άλλοι, που πλέον έχουν χαθεί στη λήθη, και νομίζω ότι κατάφερε να αγγίξει την ψυχή της Παταγωνίας. Η Παταγωνία είναι ένα από τα μέρη που πολύ θα ήθελα να επισκεφτώ αλλά που πιθανότατα ποτέ δεν θα τα καταφέρω, και διαβάζοντας το συγκεκριμένο βιβλίο, το γεμάτο εικόνες άγριας ομορφιάς, ήταν σαν όντως να τα κατάφερα και να ταξίδεψα σε αυτό το υπέροχο μέρος. Υπέροχος συγγραφέας ο Τσάτουιν, κρίμα που έφυγε νωρίς...

9/10

  • Like 2
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..