Jump to content

Non-Fiction


Recommended Posts

Δημήτρης

Διάβασα ''Το Καθήκον της μνήμης'' του Πρίμο Λέβι.

Επιζώντας ναζιστικού στρατοπέδου συγκέντρωσης, κατέγραψε τις εμπειρίες του σε αυτοβιογραφικά μυθιστορήματα και non fiction κείμενα. Δεύτερο του που διαβάζω ύστερα από το συγκλονιστικό και μάλλον πιο γνωστό ''Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος''. Έχει να κάνει με συνέντευξη ή συζήτηση μάλλον με δύο πανεπιστημιακούς καθηγητές του Τορίνο που ήταν η γενέτειρα του. Θέμα -τι άλλο- η θηριωδία του ναζισμού. Θέμα που δυστυχώς κατείχε από πρώτο χέρι όντας έγκλειστος σε αυτά τα κολαστήρια ψυχών. Είχε όμως την τύχη, αν συνάδει δηλαδή η συγκεκριμένη λέξη με την όλη φρικαλέα κατάσταση, να σταλεί σε ''δευτερεύον''. Εργασίας, όχι εξόντωσης. Γεγονός που του έσωσε την ζωή σε συνδυασμό με τις γνώσεις του πάνω στη Χημεία. Γίνεται λόγος για την διαφθορά που υπήρχε στις τάξεις των Ναζί και την διχόνοια μεταξύ των εγκλείστων στη μάχη για την επιβίωση. Ο αγώνας για ψωμί και επαρκή ρουχισμό, όπως και η περιφρόνηση για όποιον δεν μιλούσε τα Γίντις. Δεν τον θεωρούσαν πραγματικό Εβραίο και τον αντιμετώπιζαν απαξιωτικά. Τις επικοινωνιακές δυσκολίες που αντιμετώπισε μη βρίσκοντας κάποιον να μιλάει Ιταλικά και αυτές με τις διαλέξεις στα σχολεία όταν του έθεταν ζόρικες ερωτήσεις. Ενώ θετική εντύπωση μου έκανε το ότι μερικές φορές διαφωνούσε με τους συνομιλητές του. Ήταν κάτι που προσέδωσε ρεαλισμό και αληθοφάνεια. 

Καλό ήταν. Οικονομικό, λέει πολλά για το μικροσκοπικό του μέγεθος. Με υποσημειώσεις και βιογραφικό παράρτημα. 

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
  • 4 weeks later...
  • Replies 154
  • Created
  • Last Reply

Top Posters In This Topic

  • BladeRunner

    66

  • Δημήτρης

    40

  • vaggelis

    18

  • Naroualis

    7

Top Posters In This Topic

Popular Posts

Κάτι έπαθα τον τελευταίο καιρό και άρχισαν να με τραβάνε πολύ και τα μη μυθοπλαστικά βιβλία, κυρίως αυτά που έχουν να κάνουν με ταξιδιωτικές εμπειρίες, πολεμικές επιχειρήσεις και αληθινές περιπέτειες.

Σαμπούρο Σακάι - Σαμουράι! Τον τελευταίο καιρό έχω φάει ένα κόλλημα με τα non-fiction βιβλία, κυρίως με αυτά που έχουν να κάνουν με στρατιωτική ιστορία, μαρτυρίες ανθρώπων από τα πεδία των

Farley Mowat - Λύκοι, σας παρακαλώ, μην κλαίτε (Never cry wolf) Το βιβλίο αυτό το πέτυχα τυχαία στη βιβλιοθήκη της Αλεξανδρούπολης και αυτό που μου κίνησε το ενδιαφέρον εξ αρχής ήταν ο τίτλος του

Posted Images

Δημήτρης

Διάβασα το ''Περιπλανήσεις, φιλοσοφικοί στοχασμοί'' του Χένρι Ντέιβιντ Θόρω. 

Γνωστός στο ευρύ κοινό από το ''Γουόλντεν ή η ζωή στο δάσος'', χρονικό της εκούσιας απομόνωσης του στα δάση της Μασαχουσέτης. Κάπως έτσι είναι και αυτό. Υπάρχουν διαφορές αλλά φέρει και ομοιότητες. Ως προς την αγάπη του για την φύση και κριτικό μάτι όσο και ευρύ τρόπο σκέψης. Στο να αντλεί ευχαρίστηση από μικρά, απλά καθημερινά πράγματα. Τους λιλιπούτειους κατοίκους του δάσους ή ένα βροχερό απόγευμα. Το καθρέφτισμα του ηλιοβασιλέματος στα νερά μίας λίμνης αλλά και την ίδια. Ένα ρυάκι ή ένα χάνι στη μέση του πουθενά. Καλό ήταν, μου άρεσε. Βοήθησε το έντονο Ινδιάνικο στοιχείο που πάντα θα αποτελεί για μένα έξτρα πλεονέκτημα. Ζώντας στα μέσα του 19ου αιώνα, τους πρόλαβε. Σε ικανοποιητικό βαθμό, πριν συρρικνωθούν για τα καλά. Σε συνδυασμό πάντα με τα απρόσιτα μέρη που τον οδηγούσαν τα βήματα και το ανήσυχο του πνεύμα. 

Διάβασα και το ''Συνοπτική ιστορία του κόσμου'' του Τζέοφρι Μπλενέι (έτσι προφέρεται;). Και γίνεται άραγε να συνοψιστεί κοτζάμ παγκόσμια ιστορία σε μόλις 500 σελίδες; Ναι, γιατί όχι; Αναγκαστικά φυσικά ορισμένες καταστάσεις παραλείπονται. Σταυροφορίες, τρομοκρατία, ψυχρός πόλεμος και άλλα που δεν μου έρχονται τώρα στο μυαλό. Γίνεται όμως λόγος για αρκετά άλλα. Ετερόκλητα, μικρά και μεγάλα, που το καθένα με τον τρόπο του διαμόρφωσε τον κόσμο όπως τον ξέρουμε σήμερα. Η σπουδαιότητα της Μεσογείου ως πολιτισμικό κέντρο και εμπορικό σταυροδρόμι. Η γέννηση του Χριστιανισμού, του Ιουδαϊσμού και του Ισλαμισμού. Των τριών μεγάλων μονοθεϊστικών θρησκειών. Όπως επίσης και τους ενδεχομένως πιο λαμπρούς αρχαίους πολιτισμούς. Κινέζικος, Ελληνικός και Αιγυπτιακός. Η μιλιταριστική Ρώμη που έφτασε ως τα πέρατα του κόσμου και οι πολεμοχαρείς Μογγόλοι που ακολούθησαν αντίθετη πορεία. Το σχίσμα της εκκλησίας σε καθολική και ορθόδοξη. Η ανάπτυξη της γεωργίας και η ανακάλυψη της τυπογραφίας. Αναντίρρητα από τα πλέον κομβικά σημεία, με ασύρματο και ατμομηχανές να ακολουθούν από κοντά. Η τιθάσευση των θαλασσών, έστω στο μικρό βαθμό που έχει επιτευχθεί. Η ''σμίκρυνση'' του κόσμου με τους ιλιγγιώδεις ρυθμούς ταξιδιών και οι ζούγκλες των μεγαλουπόλεων. Το σημείο όμως που μου έκανε περισσότερο κλικ ήταν η γενοκτονία (γιατί περί τέτοιας πρόκειται) των Αζτέκων από τους κονκισταδόρες. Αρχαϊκό μεγαλείο στη περιγραφή της αυτοκρατορίας τους, μου έχυσε τα μυαλά στο πάτωμα. Και μου εξήρε το ούτως ή άλλως μεγάλο μου ενδιαφέρον. Έχω ένα- δύο σχετικά βιβλία, πρέπει να τα πιάσω κάποια στιγμή. 

Ωραία τα παραδείγματα που χρησιμοποιούσε για να θέσει παρελθοντικές καταστάσεις σε σημερινά πλαίσια προκειμένου να γίνουν κατανοητά. Ο Κολόμβος π.χ. με το κολοσσιαίο του επίτευγμα. Θα προκάλεσε περισσότερο σοκ απ' ότι η προσελήνωση. Ο μαύρος θάνατος που σάρωσε τον 14ο αιώνα, το ατομικό ολοκαύτωμα της εποχής του. Ενώ εύστοχος και ο συλλογισμός ότι πολλές φορές η ιστορία διαμορφώνεται από υπολογισμένες, στοχευμένες κινήσεις. Άλλες πάλι όμως και από καπρίτσια της τύχης. Λίγο μόνο με χάλασε η μη εκτενής αναφορά σε Β' Π.Π. Υποθέτω ότι όμως θα υπάρχει στο ''Συνοπτική ιστορία του 20ου αιώνα'' που επίσης έχει μεταφραστεί. Καλό και αυτό. Ωραίο γράψιμο, σχεδόν εθιστικό θα έλεγα. Ακόμη και στις πτυχές που δεν μ' ενδιέφεραν, δεν ένιωσα στιγμή να βαριέμαι. Προτείνεται για όποιον θέλει να πάρει μία επιφανειακή όσο και ποιοτική γνώση χωρίς να χρειάζεται να καταφύγει σε γκουμούτσα. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 3
Link to post
Share on other sites
  • 1 month later...
BladeRunner

992320635_..jpg.2f03ef045adb4bae04c23984f3aa92d1.jpg

Χανς Έριχ Νόσακ - Η καταστροφή (Der Untergang, 1948)

Το μικρό αυτό χρονικό γράφτηκε τον Νοέμβριο του 1943, δηλαδή μόλις λίγους μήνες μετά την Επιχείρηση Γόμορρα, κατά την οποία βομβαρδίστηκε ανηλεώς η πόλη του Αμβούργου από τους Συμμάχους, με αποτέλεσμα των θάνατο δεκάδων χιλιάδων αμάχων και την καταστροφή δεκάδων χιλιάδων κατοικιών, δημοσίων κτιρίων και εργοστασίων. Ο Νόσακ καταφέρνει μέσα σε λίγο σχετικά χώρο να μεταφέρει με γλαφυρό τρόπο στους αναγνώστες τον πόνο, τον τρόμο, τον φόβο και την αβεβαιότητα που επέφερε το ανήθικο και φυσικά απάνθρωπο αυτό χτύπημα στους κατοίκους της πόλης. Στο "Η καταστροφή" θα διαβάσει κανείς βινιέτες από τη ζωή μετά το χτύπημα, καθώς επίσης και κάποιους φιλοσοφικού ύφους σχολιασμούς του συγγραφέα σχετικά με τον βομβαρδισμό της πόλης του, τον πόλεμο και τις επιπτώσεις όλων αυτών στους ανθρώπους γύρω του. Η γραφή είναι δυνατή, διεισδυτική και σε σημεία συναισθηματικά πολύ φορτισμένη, σίγουρα με τις περιγραφές και τις σκέψεις του ο Νόσακ δημιουργεί έναν κόμπο στο στομάχι. Ένα βιβλίο μικρό στο μάτι, αλλά έντονο και συγκλονιστικό.

8.5/10

 

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

Διάβασα το ''Μία σύνοψη της ψυχανάλυσης'', πρώτο του Σίγκμουντ Φρόυντ. Και οπωσδήποτε όχι το τελευταίο, με ιντριγκάρει για τα καλά η όλη θεματολογία του. Και πως να γίνει διαφορετικά όταν έχει να κάνει με την ψυχολογία; Την επιστήμη που καταπιάνεται με τις απροσμέτρητους αβύσσους της ανθρώπινης ψυχής; Εγκέφαλος, ένα από τα Άγια Δισκοπότηρα της. Ο σπουδαίος Αυστριακός είδε τα βιβλία του να καίγονται σε δημόσιες πυρές από τους Ναζί. Το σχόλιο του ήταν ''στον Μεσαίωνα πριν αρκετά χρόνια καίγαμε ανθρώπους. Σήμερα πλέον καίμε βιβλία, προοδεύουμε''. Επικό, έγραψε. Και εννοείται ότι ήταν τέτοιος. Ναι, γιατί μπορεί να επικροτηθεί από εκείνους που συμφωνούν με τα γραπτά του. Να επικριθεί από αυτούς που διαφωνούν. Αλλά όχι και να αγνοηθεί. Φυσικά, γιατί έχουμε σε κάθε περίπτωση να κάνουμε μ' έναν από τους μεγαλύτερους στοχαστές στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αυτό είναι δεδομένο.

Για το κείμενο τώρα. Περίμενα να δυσκολευτώ εξαιτίας του ανύπαρκτου γνωστικού μου υπόβαθρου, αλλά όχι και τόσο. Δεν ξέρω, ίσως να μην έπρεπε να ξεκινήσω με σύνοψη αλλά με πιο βατό. Με πρότερα βήματα. Άγνωστες έννοιες και λέξεις. Αλλά και με γνωστές, αδυνατούσα σε ορισμένες περιπτώσεις να καταλάβω τι ήθελε να πει ο ποιητής. Για να κάνω πάντως μία απόπειρα, γίνεται λόγος για τρία βασικά χαρακτηριστικά που σε μεγάλο βαθμό αποτελούν τον ψυχισμό του ανθρώπου. Αυτό, Εγώ και Υπερεγώ που αντιστοιχούν σε ασυνείδητο, προσυνειδητό και συνειδητό. Άλλοτε συνδεόμενα και άλλες φορές ξεχωριστά, καθορίζουν τις άμυνες και τις ιδιαιτερότητες του. Εν γνώσει του, τις περισσότερες φορές όμως εν αγνοία του. Έμφυτοι μηχανισμοί που ανάγονται σε στιγμές πριν ακόμη και από την γέννηση του! Εκτενής η αναφορά για τα όνειρα και τον σπουδαίο ρόλο που παίζουν, όντας ένας ξεχωριστός όσο και πολύ ιδιαίτερος κόσμος. Ένα και το αυτό για το Οιδιπόδειο σύμπλεγμα και την παιδική σεξουαλικότητα, το πρώτο στάδιο της οποίας τελειώνει στην ηλικία των πέντε χρόνων. Έχοντας ως κύρια έκφανση την έλξη του γιου προς τη μητέρα. Και διάφορα άλλα δυσνόητα όπως π.χ. με τα γενετικά όργανα τα οποία δυσκολεύομαι να βάλω σε τάξη στο μυαλό μου. 

Δεν είναι καλό ή κακό βιβλίο, δεν μπαίνει σε τέτοια καλούπια. Φιλοσοφικής φύσεως, όπως άλλωστε σε μεγάλο βαθμό η όλη επιστήμη της ψυχανάλυσης. Οπότε και τονίζεται ότι ένα οριστικό συμπέρασμα που εξάγεται από πειράματα και πρακτική ανάλυση, δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως τέτοιο. Πάντα υπάρχει η πιθανότητα λάθους και ιδίως το περιθώριο περαιτέρω διερεύνησης. Αχαρτογράφητα πεδία, δεν μπορεί κανείς να ξέρει τι θα του φέρει το επόμενο βήμα. Αγγίζει εσώτερες χορδές μας που δεν ξέραμε ότι έχουμε. Σ' εμένα πάντως μία φορά το έκανε. Έχω μαζέψει αρκετό υλικό και θα αρχίσω να τον ''γνωρίζω'' σιγά- σιγά. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 4
Link to post
Share on other sites
BladeRunner

646235498_.thumb.jpg.7cdd3b22adc62589cdcb91ffa2715c82.jpg

Άλφρεντ Λάνσινγκ - Καρτερία (Endurance: Shackleton's Incredible Voyage, 1959)

Πω, ρε φίλε, πόσο φανταστικό βιβλίο ήταν αυτό που μόλις τελείωσα! Αναμφίβολα είναι μια από τις συναρπαστικότερες και γλαφυρότερες περιπέτειες που είχα την τύχη να διαβάσω, και μάλιστα αφορά πραγματικά γεγονότα, τα οποία ο Άλφρεντ Λάνσινγκ μεταφέρει στο χαρτί με τον πλέον ζωντανό και γλαφυρό τρόπο. Ειλικρινά σας λέω, όση ώρα διάβαζα το καταπληκτικό αυτό βιβλίο ένιωσα στο πετσί μου το ψοφόκρυο, τις κακουχίες, το άγχος, την αγωνία, την πείνα και τη δίψα που ένιωσαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ακολούθησαν τον φοβερό Έρνεστ Σάκλετον στο σχέδιό του να διασχίσει την Ανταρκτική με τα πόδια. Όμως τα πράγματα δεν πήγαν καθόλου όπως τα ήθελαν, το ιστιοφόρο Καρτερία συνετρίβη ανάμεσα σε δυο πάγους, κόλλησε εκεί και μετά καταστράφηκε από τις πιέσεις των πάγων, και τελικά βούλιαξε. Τα μέλη του πληρώματος έπρεπε να επιβιώσουν στην αφιλόξενη Ανταρκτική και στη συνέχεια να προσπαθήσουν να φτάσουν σε ξηρά, μέχρι να δουν τι θα κάνουν από κει και πέρα. Το τι πέρασαν για πάρα μα πάρα πολλούς μήνες, δεν λέγεται. Το τι αντοχές μπορεί να έχει ένας άνθρωπος, επίσης δεν λέγεται. Φυσικά εδώ μιλάμε για σκληραγωγημένους ναυτικούς, για άνδρες μια άλλης εποχής, πιο... μπρουτάλ, πιο ριψοκίνδυνης ίσως, όμως και πάλι, αυτά που πέρασαν στέλνουν στον τάφο τον οποιοδήποτε πέντε και δέκα φορές (που λέει ο λόγος, στον τάφο πας μια φορά). Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί όλες τις ημερολογιακές εγγραφές των ανδρών που συμμετείχαν στη συγκεκριμένη αποστολή, καθώς επίσης και τις προσωπικές τους μαρτυρίες, καταφέρνοντας να γράψει ένα πραγματικά μοναδικό βιβλίο, το οποίο αναδεικνύει όλη την ανδρεία και τον ηρωισμό των μελών της αποστολής. Η γραφή είναι εξαιρετική, ευκολοδιάβαστη και άκρως εθιστική, με ολοζώντανες περιγραφές των διαφόρων περιπετειών αλλά και των τοπίων. Ο Λάνσινγκ με περισσή ευκολία κατάφερε να με μεταφέρει νοητικά σε κείνα τα αφιλόξενα μέρη, και από τη μια να με κάνει να αναρωτιέμαι γιατί στο διάτανο να πάει κανείς εκεί πέρα, από την άλλη όμως να με κάνει να θαυμάζω όλους αυτούς τους εξερευνητές, που με κίνδυνο της ζωής τους θέλουν να ανακαλύψουν πράγματα, να ξεπεράσουν όρια, να κάνουν κάτι που θα τους αφήσει στην ιστορία.

Υ.Γ. Η ελληνική έκδοση (Λαβύρινθος) είναι πραγματικά εξαιρετική, με ιδιαίτερα γλαφυρή μετάφραση και πολύ καλή επιμέλεια. Επίσης υπάρχουν κάμποσες ασπρόμαυρες φωτογραφίες που συνοδεύουν το κείμενο, κάτι που είναι πάντα ευπρόσδεκτο σε τέτοιου είδους βιβλία.

9.5/10

Edited by BladeRunner
  • Like 3
  • Thanks 1
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..