Jump to content

Recommended Posts

Myyst
Όνομα Συγγραφέα: Myyst
Είδος: urban fantasy
Βία; όχι
Σεξ; όχι
Αριθμός Λέξεων: 1111
Αυτοτελής; ναι
Σχόλια: γράφτηκε το WriteIn Short Story Live #3 με θέμα: 'The Halloween Tree'
 
 
 
Ένα δέντρο
 
Νύχτα Χαλοουίν
 
«Φάρσα ή κέρασμα!»
«Α, μα τι γλυκά παιδάκια που 'στε 'σεις. Αλέξανδρε! Τι έπαθε το μάτι σου; Χτύπησες;»
«Αλέξης, κυρα-Στέλλα. Καλά είμαι κυρά-Στέλλα. Είμαι ντυμένος πειρατής κυρά-Στέλλα.»
«Με τρόμαξες παιδί μου.»
«Η αδελφούλα σου είναι αυτή; Μα τι όμορφες που 'ναι οι πλεξούδες σου, μικρή μου Νίνα. Τι κάνει η μαμά σου;»
«Αν δεν αφήσεις αμέσως τα μαλλιά μου, θα σου πάρω το σκάλπ.»
«Γιωργάκη! Μα πώς μεγάλωσες έτσι;»
«Γεια σας, κυρία Στέλλα.»
«Εσένα με τα γένια δε σε ξέρω. Σε ξέρω; Ποιου είσαι;»
«Μάρα, κυρία Στέλλα, είμαι ξαδέλφη της Νίνας και του Αλέξη.»
«Και γιατί φοράς γένια κοριτσάκι μου;»
«Είμαι ο Γκάνταλφ, κυρία Στέλλα.»
«Φτωχό μου κορίτσι. Να σου φέρω ένα φορεματάκι που 'χω μέσα, ναι; Της κόρης μου που παντρεύτηκε...»
«Όχι, ευχ-»
«...στην Τήνο...»
«Όχι.»
«...ωραίος γάμος, μεγάλη η χάρη Σου, Παναγίτσα μου...»
«Όχι, ευχαριστώ πολύ κυρία Στέλλα.»
«Αχ παιδιά μου, κατασυγκινήθηκα. Να σας βάλω λίγο γλυκό, ναι;»
«Στην τσάντα κυρα-Στέλλα, στην τσάντα» απαντά απελπισμένος ο Αλέξης.
«Να φέρω ταπεράκια, μισό λεπτό...»
«Όχι ταπεράκια!» αναφωνεί η Νίνα.
«...να μου τα επιστρέψετε όμως, ναι; Νίνα, μιας που είσαι πια κι ολόκληρη γυναίκα σε καθιστώ υπεύθυνη για την επιστροφή τους, ναι; Και να μου φέρεις μαζί και το μεγάλο μου ταψί. Αν είναι να περιμένω απ' την ανεπρόκοπη τη μάνα σου!»
«Η ετυμογορία είναι θάνατος δι' αποκεφαλισμού.»
«Ευτυχισμένο Χαλοουίν κι ο Θεός μαζί σας παιδιά μου» εύχεται η κυρα-Στέλλα καθώς τα παιδιά κλείνουν πίσω τους την πόρτα του ανελκυστήρα.
«Πάρε από πάνω μου την κολοκύθα σου» λέει η Μάρα στον Γιώργο, «μου στραβώνεις το καπέλο.»
«Δε χωράμε, τι να κάνω;» απαντά τ' αγόρι σπρώχνοντας την πόρτα ώστε να βγουν στην πιλωτή.
«Βαριέμαι» γκρινιάζει ο Αλέξης, «πάμε σπίτι.»
«Έχω μια ιδέα» λέει η μασκαρεμένη σε Γουένσντεϊ Άνταμς, Νίνα, «ακολουθήστε με.»
 
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ
&
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ
ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΤΤΙΚΗΣ
ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟ
 
«Μανούλα μου!» αναφωνεί ο μάγος.
«Είσαι τρελή;» ρωτά ο πειρατής την αδελφή του, «εγώ δε μπαίνω εκεί μέσα!»
«Θα πάμε από πίσω, έχω ανακαλύψει μια τρύπα στο συρματόπλεγμα»  λέει το κορίτσι μ' ένα δυσοίωνο βλέμμα, «Τζακ, σβήσε το κερί σου.»
«Εγώ είμαι αυτός;» ρωτά μπερδεμένος ο Γιώργος τη Μάρα.
Το κορίτσι υψώνει τη ράβδο του.
«Νοξ!»
«Αυτό είναι μαγικό του Χάρι Πότερ, ανόητη.»
Ο Γκάνταλφ φυσά δυνατά. Το κερί μέσα στην κολοκύθα τρεμοπαίζει κι ύστερα σβήνει.
«Βλέπεις;»
 
***
 
Από την άλλη μεριά του συρματοπλέγματος
 
Η ησυχία κι η παγωνια αργοσαλεύουν. Το μεγάλο παλιό κτίριο με τα χοντρά κάγκελα στα παράθυρα των δύο ορόφων υψώνεται δυσοίωνο κι απειλητικό πάνω από τον Γκάνταλφ, τον ακέφαλο Τζακ Ο' Λάντερν, έναν πειρατή και τη Γουένσντεϊ Άνταμς που αγγίζει με το ένα της χέρι μια από τις μεγάλες πέτρες του τοίχου.
«Δηλαδή, έχουν άνθρωπους εδώ μέσα;»
«Κοίτα στο παράθυρο» απαντά ο μάγος, «μοιάζει με σημάδι φωτιάς. Και στα υπόλοιπα παράθυρα, το ίδιο. Και δεν έχουν τζάμια. Κι έχει φυτρώσει και πρασινάδα.»
«Λέτε να πέθανε κάποιος εδώ;» ρωτά ο Τζακ.
Η σιωπή διακόπτεται από ένα απότομο φρενάρισμα που όμως έρχεται από πολύ μακριά.
«Δε νομίζω» συμπεραίνει διστακτικά η Γουένσντεϊ, «μάλλον θα εκκένωσαν το κτίριο. Και φαίνεται για μια πολύ παλιά φωτιά.»
«Εμένα με τρομάζει» δηλώνει ο μικρός της αδελφός, «και μοιάζει και με σπίτι φαντασμάτων.»
«Μη λες βλακείες, δεν υπάρχουν φαντάσματα» λέει ο Γκάνταλφ, «όλοι το ξέρουν αυτό. Ε, Νίνα;»
«Έτσι πίστευα κι εγώ... νιώθετε κι εσείς αυτόν τον παράξενο αέρα. Κι αυτήν την παράξενη μυρωδιά...»
«Νίνα!»
«...και την αίσθηση ότι κάτι τυλίγει το σώμα σου...»
«Νίνα!»
«...τον πόνο που έχει φυλακιστεί εδώ μέσα...»
«Νίνα!»
«...μια νύχτα σαν κι αυτή που ο αλλόκοσμος βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ...»
Ένα ουρλιαχτό. Ένας πειρατής που τρέχει με τα χέρια ψηλά. Ένας φακός στο βάθος.
«Χυθείτε» ψιθυρίζει ο Γιώργος και τα τρία παιδιά τρέχουν στο κατόπι του φίλου τους.
Το μονοπάτι φτάνει σε μια όμορφη παλιά γέφυρα που περνά πάνω από ένα αργοκίνητο ρυάκι. Ο Αλέξης κρύβεται κάτω από τη γέφυρα. Η Νίνα ακουμπά τ' αριστερό της χέρι στο δεξι ώμο του γονατισμένου αγοριού.
«Πάει, πέρασε, όλα είναι εντάξει τώρα» λέει καθησυχαστικά.
«Μας κυνηγούν άραγε;» αναρωτιέται η Μάρα, «δε βλέπω κάτι να κινείται.»
«Ας πάμε από εδώ» προτείνει η Νίνα δείχνοντας προς τις πηγές του ρυακιού, «δεν ήξερα ότι έχουμε ποτάμι τόσο κοντά στο σπίτι.»
«Αυτά τα μεγάλα δέντρα είναι παράξενα» λέει ο πειρατής καθώς περπατούν αντίθετα προς τη ροή. Γιατί έχουν τόσο λευκό κορμό;»
«Είναι σημύδες» απαντά δασκαλίστικα ο Γκάνταλφ.
«Είναι τι;»
«Ση-μύ-δες, έτσι λέγονται.»
«Παράξενες είναι.»
«Σιωπή εκεί πίσω» λέει η Γουένσντεϊ, «δεν ξέρετε ποιος μπορεί να σας ακούει από τα φύλλα εκεί πάνω.»
Ο πειρατής ξεροκαταπίνει. Τα τέσσερα παιδιά φτάνουν σε ένα μικρό άνοιγμα. Ένα δέντρο, όχι πολύ ψηλό, αλλά με πολύ χοντρό λευκό κορμό και φύλλα που πλησιάζουν τις αποχρώσεις του κόκκινου υψώνεται μπροστά τους. Βρύα καλύπτουν μεγάλο μέρος του κορμού και των κλαδιών, ενώ το ρυάκι μοιάζει να πέφτει από την κεντρική διχάλα του κορμού.
«Αυτό» λέει η Μάρα, «είναι πολύ παράξενο.»
«Αυτό» μουρμουρίζει ο Γιώργος δείχνοντας το κεφάλι του Τζακ που τον κοιτά με φλογισμένα μάτια και του χαμογελά με φλογισμένο στόμα, «είναι ακόμη πιο παράξενο.»
Μια κραυγή. Έρχεται από τα βάθη του δάσους. Κι άλλη μια. Και μια ακόμη. Η κολοκύθα πέφτει. Μάτια κοιτούν ανάμεσα στα φυλλώματα και τους κορμούς. Τα τέσσερα παιδιά πισωπατούν. Πιάνουν το ένα το χέρι τ' άλλου. Μικρά φώτα εμφανίζονται ανάμεσα στις σκιές που κλείνουν ολοένα με τ' ανοίκειά τους μάτια τον κύκλο. Μικρές μορφές μ' ουρές, με φτερά και με πέταλα τρέχουν ολόγυρα. Μόλις μια ανάσα πριν αγγίξουν τ' αρχαίο δέντρο μια μορφή σκοτεινή σαν τη νύχτα και ψηλή σαν το φεγγάρι γλιστρά μέσα από τις σκιές. Τέσσερα ουρλιαχτά. Μια φωνή σαν μουσική.
«Καλωσορίσατε.»
Σιωπή.
«Ποια είσαι εσύ;» ρωτά διστακτικά ο ακέφαλος Τζακ.
«Είμαι η Μελισσάνθη.»
Σιωπή.
«Είσαι κάτι... σα μάγισσα ας πούμε;»
«Είμαι κάτι σα μάγισσα για το δέντρο πίσω σας. Ας πούμε.»
Τα τέσσερα παιδιά αναρριγούν.
«Μήπως, άθελά μας εισβάλλαμε στο δάσος σου;» διατυπώνει προσεχτικά η Γουένσντεϊ.
«Πώς θα μπορούσατε άλλωστε; Σας προσκάλεσα, σήμερα που τα πέπλα που πέφτουν ανάμεσα στους κόσμους ήταν πιο λεπτά» λέει προχωρόντας ανάμεσα από τα τέσσερα παιδιά που χωρίζονται δεξιά της κι αρίστερά της· η μάγισσα αγγίζει με τρυφερότητα τον λευκό κορμό, «είχα ετοιμάσει κι ένα εξαίσιο δείπνο να σας προσφέρω...»
Το βλέμα της Μελισσάνθης σκοτεινιάζει.
«...αλλά δε μπορώ. Όχι πια.»
Μια σκοτεινή ανθρωπόμορφη μορφή σκίζει στα δύο τη φθινοπωρινή Σελήνη.
«Οι αδελφές μου είχαν δίκιο.»
Σιωπή.
«Ποτέ πια;»
Τα μάγουλα της λάμπουν στο φως του φεγγαριού καθώς στρέφει το κεφάλι της κι αρχίζει να μικραίνει.
«Αυτό ήταν. Πάει.»
Κοιτά τα τέσσερα παιδιά. Χαμογελά ως τη σκιά.
«Αλλά μένει. Κι ας μη μπορώ πια να σας κρατήσω για είκοσι χρόνια στη συντροφιά μου. Κι, εξάλλου, σας καλούν. Αντίο.»
Εξαφανιζεται  παρασέρνοντας τις σκιές, τα φώτα, τα μάτια, το δέντρο της. Σιωπή. Το τηλέφωνο της Νίνας χτυπά.
«Εις το επανειδήν» ψιθυρίζει το κορίτσι πριν απαντήσει στην κλήση.
  • Like 7

Share this post


Link to post
Share on other sites
Starlord

Ατμοσφαιρικό αλλα το τέλος ήθελε λίγο παραπάνω εξήγηση για εμάς τιυς αδαείς.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

:unsure:  :blink:  :angry:  :bye2:

 

Κατά σειρά οι αντιδράσεις μου διαβάζοντας το. 
Περισσότερα όταν κατάλαβω ποιος μίλαγε, τι έλεγε, πότε το έλεγε και γιατί το έλεγε :p

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

Στέφανε, καλό μου παιδί, χρυσό μου παλικάρι, γιατί μας το κάνεις αυτό; Έλα παραδέξου το, έχεις βάλει στόχο ζωής να συγχίζεις τους αναγνώστες σου, ε; Έστω, τον υποφαινόμενο αναγνώστη. :p

Λοιπόν, στα θετικά, αυτή μου φαίνεται η πιο καλογραμμένη σου ιστορία που έχω διαβάσει, πολύ ζωντανοί οι διάλογοι (ειδικά στο πρώτο κομμάτι), πολύ καλή από άποψη μέτρου η αφήγηση ως γραφή (μέγεθος προτάσεων, λυρισμός όσο χρειάζεται). Μπράβο σου!

Στα όχι τόσο θετικά, δεν πολυκατάλαβα τι έγινε και πώς. Νομίζω ότι αυτό συμβαίνει γιατί αφενός πηδάς απότομα από τη μία ενότητα στην άλλη, χωρίς να εξηγείς καθόλου, αφετέρου στα σημεία που μπορείς να γίνεις σαφής για να καταλάβουμε τι συμβαίνει ή τι διακυβεύεται, επιλέγεις να είσαι πολύ αφαιρετικός, μόνο με υπαινιγμούς και διαλόγους-

"που διακόπτονται" είπα.

"Μα..." ακούστηκε μια φωνή όλο φλόγα από το βάθος.

"...για λόγους..." ένας Μορφέας είπε κάποτε.

"...εγώ δεν..."

"...ατμόσφαιρας".

:p

 

Δεν κατάλαβα τι έγινε με το δέντρο, πώς έπεσε η κολοκύθα και τι σήμαινε αυτό. Και το κλείσιμο δεν μπορώ να πω ότι με κέρδισε με την κλήση, σαν να το κοψες απότομα.

 

Καλή προσπάθεια, πάντως (είναι βελτιωμένο σε σύγκριση με άλλα σου διηγήματα κατ' εμέ), αλλά σίγουρα μπορείς και καλύτερα!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Επανέρχομαι προσπαθώντας να κάνω έναν σοβαρό σχολιασμό μετά από μία δεύτερη ανάγνωση.

Λοιπόν... :crybaby:

Αυτά.

 

Κοίτα, πέρα από την πλάκα, σίγουρα είναι το πιο καλογραμμένο σου απ'όσα έχω διαβάσει και δινεις ένα αρκετά ζωντανό κλίμα στην αρχή με τους διαλόγους και την καλή εκνευριστική κυριούλα.

Μετά εγώ χάθηκα προσωπικά προσπαθώντας να εντοπίσω ποιος μιλάει σε ποια φράση. Μπερδεύεις συνέχεια το τι είναι ντυμένοι με τα ονόματα τους το οποίο δεν με βοήθησε καθόλου.

Στο δρομοκαίτειο ενώ μπορούσε να αναπτυχθεί πολύ ατμοσφαιρικά η υπόθεση, καταλήγεις σε κάτι τελείως αλλοπρόσαλλο με το πιο απότομο τέλος που έχω δει ποτέ.

 

Δεν ξέρω ρε μαν, δεν μπορώ να συλλάβω εύκολα το στυλ γραφής σου και το τι θες να περάσεις. Μπράβο πάντως για την προσπάθεια και πραγματικά θα ήθελα να σε δω σε μεγαλύτερα κείμενα χωρίς πίεση χρόνου :)

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Βρε Στεφανάκο εγώ μπερδεύτηκα.

Τα καλά νέα είναι ότι μπερδεύτηκαν και άλλοι, και έτσι δεν είμαι ο μόνος βλάκας.

Τα κακά είναι ότι μετά από κοπιώδεις αναγνώσεις παραμένω μπερδεμένη (I am perplexed, όπως αναφωνούσε στο κατώφλι του θανάτου και ο Aleister Crowley.)

Διάλογοι; Θα συμφωνήσω με τους από πάνω, στα δυνατά σου σημεία. Δεν με έβαλε διόλου σε σωστό κλίμα πάντως η προσπάθεια να οπτικοποιήσω κυριούλα με ταπεράκια κι ελληνόφωνη μιζέρια με χάλοουιν. Τους εύχεται μάλιστα και καλό χάλοουιν, το είχανε και στο χωριό της δηλαδή; Έχεις αυτό με τις εικόνες, καλές, ζωντανές, αλλά εικόνες, η μία πίσω από την άλλη. Τη σύνδεση θέλουμε, να δούμε τους αρμούς της ιστορίας. Η Μελισσάνθη, η κολοκύθα, η κλήση που κόβει την ιστορία σου σαν με μπαλτά. Πού το πας; Τι θέλεις να περάσεις;

(Όπως σε κόβω, πολύ σουρεαλισμό πρέπει να διαβάζεις εσύ. Πεζό, ποίηση, θέατρο, πάντως πρέπει να σε έχει ποτίσει ο σουρεαλισμός.)

 

Αυτά. Καλή επιτυχία στο παιχνίδι. Κι άμα δω ποτέ την Κυρα Στέλλα να κερνάει γλυκό σε σατανούδια και μάγους τέλη του Οκτώβρη, θα θυμηθώ ότι το είχες προβλέψει. Μέχρι τότε, πώς το έλεγε εκείνο το παλιό ανέκδοτο; Μιλάς με γρίφους μάγε.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Eugenia Rose

Έλα ρε! Γαμάτο! Ειδικά μου άρεσε ο διάλογος της κυρα-Στέλλας στην αρχή με τα μικρά. Έδωσες το αλλόκοτο, μπερδεμένο και παράξενο της μέρας πολύ καλά με τον να μην λες ξεκάθαρα ποιος λέει τι και να το κάνεις να μοιάζει πιο πολύ με παραλήρημα (όλοι ξέρουμε πως έτσι μιλάς κανονικά :p). Εκεί που θα θελα μια μικρήηη εξήγηση ήταν στο τέλος, γιατί η μάγισσα δεν μπορεί να τους κρατήσει κοντά της για είκοσι χρόνια (σαν τον Ριπ Βαν Ουίνκλ να φανταστώ. Ίσως γιατί τα πράγματα δεν είναι όπως παλιά; Δεν ξέρω. Ξηγήσου!

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Και δεν μου κόλλησε καθόλου το Halloween με το ελληνικό περιβάλλον και δεν κατάλαβα καθόλου τι έγινε από τη μέση και κάτω. Αυτό με το ποιος μιλάει πότε, επίσης με μπέρδεψε. Ωστόσο, μου άρεσε που είχε περισσότερο διάλογο απ΄ο,τι έχουν συνήθως τα κείμενά σου, του έδωσε περισσότερη ζωντάνια και αφαίρεσε από την ασάφεια (που υπήρχε, μεν, αλλά δεν ήταν τόσο έντονη όσο άλλες φορές). Μπράβο!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Ειναι γραμμενο σα σενάριο, που σιγουρα εχει ενδιαφερον, αλλα το εχασα. Τη μια εχουμε ελληνικο Χαλογουιν και μετα το δεντρο και το δασος και τα οσα γίνονται. Δεν καταλαβα ακριβως τι παιζει στην ιστορια, αλλα αναγνωριζω τη ζωντανια των διαλογων κι ας μην περνανε ολη την πληροφορία.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Διγέλαδος

Αυτό που μειώνει την ικανοποίηση στην ανάγνωση του διηγήματος είναι η συγκεχυμένη τοποθεσία. Λόγω του ότι δεν υπάρχει αυτή η παράδοση στην Ελλάδα, και τα ελληνικά ονόματα με μπερδεύουν και χαλάνε κάπως την αληθοφάνεια. Κατά τα άλλα το χιούμορ και ο διάλογος κάνουν το κείμενο πιο ζωντανό. Και ένα σχόλιο μου: έχεις γράψει και άλλα ωραία διηγήματα (δεν θεωρώ ότι αυτό είναι καλύτερο)

Edited by Διγέλαδος
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cucci

Έχω ξενερώσει τη ζωή μου γιατί έγραψα μεγάλο σχόλιο/σχολιασμό και χάθηκε όλο, οπότε θα το γράψω με κύρια σημεία, και αν κάποιος ενδιαφέρεται να επεκταθώ, ας μου πει και θα το κάνω.

 

1) Μου άρεσε.

2) Πολλές φράσεις δεν λειτουργούν καλά: «αργοκίνητο ρυάκι» που θα μπορούσε να πάρει χρώμα, μιας και είναι αυτό που τους οδηγεί παραπέρα, «ευτυχισμένο Χαλουιν και ο Θεός μαζί σας» αυτονόητο νομίζω, το σχολιάζει και ο Διγέλαδος από πάνω, «σκοτεινό σαν νύχτα και ψηλή σαν φεγγάρι» που μου έβγαλε ένα ειλικρινές γουαδεφάκ, η επανάληψη του «παράξενος», «ένας πειρατής τρέχει» που δε βοηθάει σε τόσο μικρό κείμενο και μπερδεύει επιπλέον τον αναγνώστη, και άλλες μικρές φρασούλες.

3) Λείπαν σίγουρα μερικές φράσεις. Μία για να εξηγήσει τι παίζει με τον Τζακ (κεφάλι/ακέφαλο Τζακ/κλπ), μία για τη σκιά, και μία με την αντίδραση των παιδιών στο φινάλε. Οκ να μείνει ο αναγνώστης μαλάκας, αλλά ας μείνουν και αυτοι πρώτα, ή όπως τους ήθελες δλδ.

4) Χάθηκε επίσης μια ωραία ευκαιρία να κάνεις τη γιαγιά λίγο σκεπτικίστρια με το Χαλογουίν (που μαλλον δεν το είχε στο χωριό της) και να έχεις ενδιαφέρουσα αντιπαραβολή/καθρέφτισμα/παραλληλισμό Συνάντησης Α΄και Συνάντησης Β΄. Αντ' αυτού, η γιαγιά δεν είναι πιστευτή, και η αρχική σκηνή είναι απλώς για να μας συστήσει τα παδιά.

5) Δεν με χάλασε η αλλαγή των προσώπων και η αναφορά τους ως ρόλους. Τουναντίον. Αν το έκανες με συνέπεια, αφού πέρασαν το συρματόπλεγμα, θα μπορούσες να το ανάγεις σε εξαιρετικό (αν και όχι πρωτότυπο) τέχνασμα. Βρισκόμαστε αλλού. Τα δυο κορίτσια και τα δυο αγορια μετατρέπονται προσωρινά στους ρόλους τους, και η φάση είναι η Νίνα/Γουεντσντι και το γκανγκ της, η ατμόσφαιρα είναι διαφορετική, η Νίνα παίζει ξεκάθαρα πρωταγωνιστικό ρόλο (περιγραφές, ανάλυση, αλληλεπίδραση με NPC), σε σημείο που δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω το (περισσότερο ή λιγότερο συνειδητό) wink στον Μάγο του Οζ, μέχρι και στο -Kansas calling- χτύπημα του κινητού.

 

Δεν έχω διαβάσει άλλα δικά σου πράγματα, αλλά εμένα αυτό μου άρεσε αρκετά, παρόλο που χρειάζεται ξεκάθαρα λίγο γυάλισμα, ίσως κάποια επέκταση, και λίγη δουλειά παραπάνω.

Ελπίζω να γράφεις αρκετά!

Edited by Cucci
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Myyst

Έχω ξενερώσει τη ζωή μου γιατί έγραψα μεγάλο σχόλιο/σχολιασμό και χάθηκε όλο, οπότε θα το γράψω με κύρια σημεία, και αν κάποιος ενδιαφέρεται να επεκταθώ, ας μου πει και θα το κάνω.

 

Σ' ευχαριστώ για τον, ήδη εκτεταμένο, σχολιασμό και καλωσόρισες στις βιβλιοθήκες του sff.gr.  ^_^

 

Φυσικά και θα ενδιαφερόμουν για το πρώτο κείμενο, αλλά το post σου πιστεύω συμπυκνώνει μεγάλο μέρος αυτών που είχες γράψει και αν σου ζητούσα να το επαναλάβεις θα σ' έβαζα σε περιττό κόπο. (Που θα μπορούσες να αφιερώσεις σε ένα άλλο από τα διήγημα της βιβλιοθήκης.)

 

Μετά από μια παρόμοια εμπειρία απώλειας ενός μεγάλου post, γράφω σε word τα σχόλιά μου, όπου υπάρχει η δυνατότητα ανάκτησης του κειμένου μου όταν κάτι πάει στραβά. Ως προς τις ουσιαστικότερες παρατηρήσεις, μου είναι πολύ χρήσιμες και θ' απαντήσω σύντομα σ' ένα συνολικό post.

 

Καλές αναγνώσεις!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Η κυρία με τα ταπεράκια ήταν και γαμώ. Αλλά, όπως είπε και η Ιρμάντα, το είχανε και στο χωριό της το χάλουγουίν;

Από κει κι έπειτα, (από το δέντρο κι έπειτα, για την ακρίβεια), το χάος. Αλλά, κατάλαβα το εξής: τα παιδιά παίζουν με κάτι που τα ξεπερνά, με κάτι για το οποίο δεν ήταν καθόλου έτοιμα. Παράτολμα, όπως εκ φύσεως είναι τα παιδιά, έζησαν μια εμπειρία που θα προσπαθούν να εξηγήσουν στην υπόλοιπη ζωή τους. Αυτό μου έδωσες. Τη φυσική τάση/ικανότητα των παιδιών να βουτάνε στο ανεξήγητο και, συχνά, στον τρόμο.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..