Jump to content
Sign in to follow this  
Isis

Tzan

Recommended Posts

Isis

Είναι η πρώτη ιστορία που δημοσιεύω εδώ και ζητώ την επιείκειά σας!

Όλες οι υποδείξεις, οι κριτικές και τα σχόλια είναι πάντα ευπρόσδεκτα!

Η ιστορία λαμβάνει χώρα σε πραγματικό κόσμο.

 

Όνομα Συγγραφέα: Σ.Ι.

Είδος: Φιλοσοφικό Ψυχολογικό διήγημα

Βία; Όχι

Σεξ; Όχι

Αριθμός Λέξεων: 772

Αυτοτελής; Ναι

Σχόλια: Εναλλακτικός τίτλος: "Βίοι παράλληλοι"

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

Τζαν

 

Αν ζούσε στην Αρχαία Ελλάδα, με λίγη τύχη και αρκετό κόπο ίσως και να είχε κερδίσει την πολυπόθητη για την εποχή υστεροφημία. Όμως, στην περίπτωσή του, το «Τζαν» αποφάσισε να αυτοσχεδιάσει. Έτσι, τον τοποθέτησε ευσπλαχνικά σ’ ένα ισόγειο στο Παγκράτι, με λίγο φως και πολλή ησυχία, σε καιρούς που η φήμη κάνει τόσο κακό όσο και το χρήμα, αν δεν ξέρεις τα μυστικά της σωστής διαχείρισης.

 

«Το όνομά του ήταν ψιλά γράμματα που έφταναν για τη μισή γραμμή της αριστερής στήλης της μιας πλευράς ενός από τα 800 φύλλα του τηλεφωνικού καταλόγου. Όταν όμως συγκεντρωνόταν στα όνειρά του, κατέληγε πάντα στο συμπέρασμα πως με πρόχειρους υπολογισμούς δε θα του έφτανε μια ζωή για να τα δει να πραγματοποιούνται. Πολύ λίγος χρόνος για τόσα πολλά πράγματα, εκτός κι αν το Τζαν – στην τόση ευσπλαχνία του – έκανε μία ακόμα καλή πράξη να τον πιστώσει με το αναγκαίο χρονικό περιθώριο».

 

Δεν ήταν πάντα μόνος. Υπήρχαν περίοδοι που περιστοιχιζόταν από διάφορες παρέες. Αστείες παρέες και φασαριόζες παρέες από μοντέρνες γυναίκες και σοφιστικέ άνδρες, που όμως όσο το καλοκαίρι συμμάζευε τα πολύβουα μπιχλιμπίδια του αρχίζοντας την κάθοδο προς το άλλο ημισφαίριο, τόσο περισσότερο γλιστρούσαν απ’ τα χέρια του κι εκείνος, απλά, ποτέ δεν έκλεισε τη χούφτα του να συγκρατήσει τα απομεινάρια. Άλλωστε, σε ποιόν αρέσουν τα απομεινάρια...

 

«Συχνά σκεφτόταν πως ζούμε στον αιώνα της αέναης μεταστροφής των ανθρώπινων αναγκών, με την ταχύτητα που αλλάζουν οι σηματοδότες από το πράσινο στο πορτοκαλί και τελικά στο κόκκινο. Έτσι, του αρκούσε να δικαιολογεί τη μοναξιά του με τα φροϋδικά κριτήρια της ανθρώπινης στενοκεφαλιάς, που ψάχνει τη λύση στο πρόβλημα που ταλανίζει τον εσωτερικό του κόσμο εξωτερικεύοντάς το σε λάθος τόπο και χρόνο και ακατάλληλους ανθρώπους».

 

Δεν ήταν ο άνθρωπος που έφταιγε. Γιατί για να φταις πρέπει να έχεις πράξει. Κι εκείνος τρόμαζε τόσο στη σκέψη της διατάραξης της συμπαντικής αρμονίας – το λένε οι ειδικοί πως κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα έχει σημαντικές επιδράσεις στον περιβάλλοντα χώρο – που αποφάσισε πως ο μόνος τρόπος να τα έχει καλά με τη γήινη συνείδησή του είναι να περιορίσει τον εαυτό του στη διαδρομή γραφείο - πολυθρόνα, με σύντομες στάσεις στα ενδιάμεσα σημεία. Βέβαια, οι ειδικοί αναφέρονταν στο τσιγάρο που με την πρώτη ευκαιρία έλιωνε με μανία στο πεζοδρόμιο, όμως αυτό προς το παρόν είναι έξω από τα όρια της αντίληψής του. Έτσι, πίσω από την απάθεια, κρατούσε καλά κρυμμένο το μυστικό της επιτυχημένης συνταγής με γενικό τίτλο «Πώς να γίνεις ευτυχισμένος με το τίποτα και άλλες διατάξεις».

 

«Η ζωή του δεν άξιζε να γίνει βιβλίο: ποιος να εκδώσει την ιστορία ενός ανθρώπου που δεν κάνει παρά μοναχικές οικόσιτες διαδρομές σε ένα σπίτι που δεν είναι κατοικίδιο και σε μια εποχή που όλοι προσπαθούν να κάνουν τα πάντα για ν’ αρπάξουν την ευτυχία από τα μαλλιά; Αυτός ήταν ο λόγος που οι ζωές των άλλων είχαν για εκείνον περισσότερο ενδιαφέρον!»

 

Δε ζούσε πάντα έτσι. Κάποτε ακολουθούσε πιστά τα χνάρια μιας συμβατικής ζωής δίπλα σε αναμαλλιασμένες γυναίκες καθισμένες σε σκουριασμένες στάσεις λεωφορείων και όρθιους γυαλιστερούς δερμάτινους χαρτοφύλακες σε βαγόνια του μετρό. Και παρ’ ότι οι σκουριασμένες στάσεις ακόμα περιμένουν τις αναμαλλιασμένες γυναίκες και τα βαγόνια του μετρό δε θα ήταν ποτέ πια τα ίδια χωρίς τους όρθιους χαρτοφύλακες, εκείνος απέσυρε μια μέρα νωχελικά τα όνειρά του από την πανανθρώπινη πραγματικότητα, διατηρώντας τα εσώκλειστα στο ισόγειο του μυαλού του και αποτυπώνοντας στο χαρτί εικόνες από τη ζωή στον έξω κόσμο.

 

«Συχνά ένιωθε σκιές του παρελθόντος και μελλοντικές ελπίδες να ξεπετάγονται ανάκατες μέσα από τα γραπτά του, να τριγυρίζουν γύρω από το γραφείο, να πειράζουν το Mon Blanc του, να ψαχουλεύουν τα χαρτιά του, να βουίζουν στο μυαλό του, να τον κοιτούν απορημένα, σχεδόν χαμένα, να του ζητούν χωρίς να μιλούν, να αναγκάζουν χωρίς να απαιτούν».

 

Δε μιλούσε πολύ. Λίγο και μόνο αν υπήρχε σοβαρός λόγος. Συχνά χανόταν σε ψεύτικα εκφραστικά διλήμματα και θυσίαζε το λυρισμό του στην προσπάθεια να δημιουργήσει κάτι που θα του εξασφαλίσει δέκα λεπτά παραπάνω στο γραφείο του εκδότη, πριν του επιστραφεί. Λίγα λεπτά αναμονής...η εγχείριση είχε πετύχει μα ο ασθενής χρειαζόταν ρετουσάρισμα! Κι αυτό το γραφείο...τι παράξενο...ποτέ δεν είχε σκόνη!

 

«Κάπου ανάμεσα στα υπό κατασκευή νοήματα του κεφαλαίου τρία, το φλιτζάνι γέμιζε μαγικά και η κρύα πορσελάνη συναντούσε καυτές τις φυσαλίδες του καφέ, σ’ ένα τρικ που τελείωνε μόνο μέχρις ότου η στάθμη φτάσει στα όρια του δοχείου: χιλιοστό παρακάτω!»

 

Δεν αποκαρδιωνόταν από τις επαναλήψεις, θα συνέχιζε πάση θυσία την ιερή σταυροφορία που ο ίδιος επέλεξε να ακολουθεί. Μια προσπάθεια που θα σταματούσε την ημέρα που η ιστορία του γερασμένου ανθρώπου που ζούσε μόνος στο σπίτι του, θα άλλαζε τη ζωή του γερασμένου ανθρώπου που ένιωθε μόνος στο σπίτι του.

 

Κι όλα αυτά κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του «Τζαν»...που οι ειδικοί αποκαλούν απλά...υπερπροστατευτική μητέρα!

Edited by Nihilio

Share this post


Link to post
Share on other sites
drowvarius

Η αλήθεια είναι πως πίστευα ότι θα μας αφήσεις με την απορία για το τι είναι το Τζαν. Με την τελευταία πρόταση ξεκαθαρίζουν πολλά. Δεν βρήκα κάτι που να μην μου αρέσει. Έχεις ωραίο τρόπο γραφής. Θα ήθελα να δω και άλλα γραπτά σου.

 

 

Υ.Γ.

 

Καλώς ήλθες στην παρανοϊκή παρέα μας. :harhar1:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Βάρδος

Συμπαθές, αν και, ντάξει, ρε παιδί μου, πολύ ψυχοπλακωτικό. Καλογραμμένο, ωστόσο.

 

Εκείνο που δεν κατάλαβα είναι το ποιος υποτίθεται ότι μιλάει ανάμεσα στα εισαγωγικά.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Isis
Εκείνο που δεν κατάλαβα είναι το ποιος υποτίθεται ότι μιλάει ανάμεσα στα εισαγωγικά.

 

Επειδή είναι το πρώτο κείμενο που παρουσιάζω εδώ και δεν είναι ότι πιο εύπεπτο έχω γράψει ποτέ, κάνω ένα μικρό review της ιστορίας ελπίζοντας να περάσω το νόημά της.

 

Το "σενάριο" έχει ως εξής:

 

-Ένας συγγραφέας γράφει για τη ζωή ενός μοναχικού ανθρώπου, με σκοπό το best seller.

 

-Τα μέρη σε εισαγωγικά είναι τμήματα του κειμένου που γράφει και οι υπόλοιπες παράγραφοι είναι οι δικές του σκέψεις και αρχές με τις οποίες πορεύεται στη ζωή του.

 

-Τα γραπτά του σε συνδυασμό με τις σκέψεις του δημιουργούν μία νέα προσωπικότητα, ενώ μέσα από το γράψιμο καταλαβαίνει πως αυτός και ο ήρωάς του είναι ουσιαστικά το ίδιο πρόσωπο με ανάγκες που συμπληρώνουν η μία την άλλη. Γράφοντας, δε, για τη μοναξιά του ήρωά του συνειδητοποιεί πως κι εκείνος νιώθει εξίσου μόνος.

 

-Γιατί τελικά υπάρχουν δύο ειδών μοναξιές: αυτή που νιώθεις όταν είσαι μόνος σε ένα δωμάτιο και εκείνη που αισθάνεσαι έντονα κι ας υπάρχουν άνθρωποι τριγύρω.

 

-Το ποιά μοναξιά είναι χειρότερη, αφήνεται στην κρίση του αναγνώστη.

 

-Πάντως το κείμενο καταλήγει πως όλα τα ανθρώπινα συναισθήματα, οι αδυναμίες και οι ανασφάλειες βασίζονται σε συμπλέγματα που του αφήνει στην ψυχολογία του ατόμου η εμπειρία της ζωής, είτε αυτή την καθορίζει μια δύναμη που λέγεται Τζαν (μοίρα, κισμέτ, θεός, τύχη) είτε ένας άνθρωπος με δυνατή προσωπικότητα (εδώ η υπερπροστατευτική μητέρα).

 

Ουφ...Το παράκανα, ε;

Ευχαριστώ για την υπομονή

Share this post


Link to post
Share on other sites
heiron

Ναι,ωραιο ειναι αλλα οσο κι αν εχει γοητεια να αφηνεις τον αναγνωστη να ψαχνεται-εξου και η παρατηρηση που εκαναν για το τελος-δεν θα πρεπει να τον αφηνεις να χαθει.

Αν δεν καταλαβε κοτζαμ ζουγκλατωρ οτυ φορουμ :worshippy: ...καταλαβαινεις. Ο αναγνωστης δεν θα εχει την ευκαιρια να σε ρωταει προσωπικα αυριο μεθαυριο.

Εξυπνη ιδεα απλα θελει λιγο δουλεμα κατα την ταπεινη μου αποψη.Επισης μου αρεσε που μιλα στα συναισθηματα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
The Blackcloak

Ο τρόπος γραφής είναι κατά τη γνώμη μου πρωτότυπος. Το θέμα αν και όχι ηρωικό ή έντονα τραγικό , περιέχει αυτή τη γκρίζα μουντάδα που καθορίζει τις ζωές πολλών ανθρώπων στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις. Σίγουρα το έχεις δουλέψει αρκετά. Πράγματι δεν είναι κάτι που το κατανοείς εύκολα με την πρώτη ανάγνωση κι ίσως η πλήρης κατανόησή του δεν είναι εφικτή χωρίς τις υποδείξεις, αλλά το κείμενο νομίζω πετυχαίνει και με το παραπάνω το σκοπό του. Αν ήθελες να το κάνεις πιο ξεκάθαρο θα μπορούσες να μειώσεις τους συμβολισμούς και τις συνειρμικέ εικόνες. Αλλά δεν είναι απαραίτητο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Throgos

Κι εμένα μου άρεσε αρκετά, και ειδικά ο τρόπος γραφής σου και οι ιδέες που περνάς στο χαρτί (στο χαρτί;;; Τι είπα πάλι!! :p ). Πολύ ώριμο και πολύ δουλεμένο, να γράψεις κι άλλα, πεινάμε για κείμενααα...

Share this post


Link to post
Share on other sites
month

Μου άρεσε, αρκετά ωραίο κείμενο. Δεν κάνω άλλη κριτική γιατί πάσχω απο Τζαν. :whistling:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienna

Καταπληκτική ιδέα, έχει μέλλον, το βλέπω να εξελίσσεται, μην το παρατήσεις. Ο τρόπος γραφής είναι πρωτότυπος, το θέμα που επέλεξες είναι ένα θέμα που όντως απασχολεί τον σύγχρονο κόσμο, αν όχι ακόμα υπερβολικά έντονα στην Ελλάδα, σίγουρα σε άλλες χώρες. Υπάρχουν πάρα μα πάρα πολλοί άνθρωποι που βιώνουν μια αλλοτρίωση και μια βαθιά μοναξιά στις μέρες μας, ειδικά μέσα σε πολύ κόσμο...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Μελδόκιος

Πολύ ενδιαφέρον το θέμα σου, και πως το διαπραγματεύεσαι. Και όμορφα γραμμένο κείμενο. Αν και θα μπορούσες να γίνεις λίγο πιο συγκεκριμένη ή περιγραφική για να μη κουράζει το κείμενο τόσο. Well done. Ρε.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienna

Να μη γίνεις πιο συγκεκριμένη διαφωνώ! Θα χαθεί η μισή απόλαυση!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Orpheus

Κάποια απ'τα attrubutes αυτής της μητέρας είναι στ'αλήθεια φρικτά!!!

 

Είμαι πτώμα, κουτουλάω, γράφω ελάχιστα, αλλά μ'άρεσε!!!

 

Μερικές σύντομες νοηματικές ερωτήσεις (κάποιες είναι σχόλια/παρατηρήσεις, κάποιες απλώς ερωτήσεις:)

α) οικόσιτες διαδρομές;

β) κατοικίδιο σπίτι;

Και μια παρατήρηση:

γ) [σ’ ένα τρικ που τελείωνε μόνο μέχρις ότου η στάθμη φτάσει στα όρια του δοχείου: χιλιοστό παρακάτω!] νομίζω λίγο φασκαντιφάσκεις εδώ - ή ακριβώς πριν, ή σίγουρα μέχρις ότου (κάποια στιγμή πριν) [;]

 

 

 

Οι Μούσες μαζί σου,

-Ορφέας

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..