Jump to content
John Ernst

Λόγιος Ερμής

Recommended Posts

John Ernst

Όνομα Συγγραφέα: Νίκος Φερεντίνος
Είδος: τρόμος
Βία; ναι
Σεξ; όχι
Αριθμός Λέξεων: 3516 (μαζί με μικρές υποσημειώσεις)
Αυτοτελής; ναι
Σχόλια:για το 48ο διαγωνισμό σύντομης ιστορίας τρόμου, θέμα: εξορία. 
Αρχείο: Λόγιος Ερμής.docx

  • Like 8

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Καλημέρα, Νίκο.

Ομολογώ ότι είχα περιέργεια να δω πώς θα μπορούσες να γράψεις μία ιστορία τρόμου μιας και το sci-fi σου που διάβασα τον Ιανουάριο, είχε μερικά "τρομακτικά" στοιχεία.

Η αρχή είναι αρκετά ατμοσφαιρική, με βάζει στο κλίμα που θες οριοθετώντας την ιστορία στον Ερμή, τον πύργο του κι έναν χωρικό. Στη συνέχεια ακολουθούμε αποκλειστικά τον Ερμή και τις πράξεις του, για τις οποίες θα μιλήσω λίγο παρακάτω. Το στοιχείο του τρόμου υπάρχει άλλοτε φανερά κι άλλοτε υποβόσκει στον επιβλητικό πύργο. Είχες μερικές πολύ ωραίες εικόνες που προκάλεσαν ανατριχίλα (τις οποίες βέβαια άφησες κι ανεκμετάλλευτες γιατί ένιωθα ότι βιαζόσουν να τις κλείσεις για κάποιον λόγο).

Όσον αφορά τη γραφή και τα τεχνικά θέματα: Νομίζω ότι εδώ το κείμενό σου θέλει αρκετή δουλειά. Η γραφή σε αρκετά σημεία είναι κάπως ξύλινη, οι περιγραφές που κάνεις δεν στέκουν (όπως το σημείο που βρήκες τον ξεντεριασμένο χωρικό και διαπιστώνει ότι είναι νεκρός - no shit, Sherlock - κι εκεί με τον διάλογο με τους χωρικούς που θέλει δουλειά) και θεωρώ ότι άφηνες πολλά σημεία ανεκμετάλλευτα. Στον τρόμο γενικά βοηθάει να έχεις σωματοποιημένες περιγραφές και να παίζεις πολύ με αισθήσεις (και φυσικά όχι μόνο με την όραση).

Εν τέλει, δεν κατάλαβα και πολλά από την ιστορία. Ο Ερμής τους είχε σκοτώσει ή εκείνη η μαύρη φιγούρα; Κι αυτή η μαύρη φιγούρα τι συμβόλιζε αφού δεν υπήρξε κάποια άμεση αλληλεπίδραση μεταξύ τους; Οι χωρικοί, πέρα από άμεσα υποψήφια θύματα, τι ρόλο έπαιξαν; Γενικά πήρες πολλά πράγματα δεδομένα, μας τα παρουσίασες κι εμάς έτσι και πάνω σε αυτά προσπάθησες να χτίσεις μία ιστορία χωρίς θεμέλια. Το σημείο που μου άρεσε ήταν η αρρώστια του Ερμή και το πόσο ωραία την απέδιδες όσο προχωρούσε η πλοκή. Ενώ, οι ενέργειές του, με αποσυντόνισαν. Βλέπει τον χωρικό ξεντεριασμένο, απελευθερώνει το άλογο, του κλείνει τα μάτια και μετά τον παρατάει. Ξυπνάει στον πύργο, βλέπει τον άλλον παλουκωμένο και σκέφτεται να τον κατεβάσει όχι να σηκωθεί να φύγει ξέρω γω. Βλέπει την γριά με το τσιγκέλι στο μάτι, αρπάζει το πριόνι κι όλα καλά.
Γενικά οι αντιδράσεις του χαρακτήρα σου έπρεπε να αποκτήσουν κάποια βάση και να μην κινείται μόνο για να εξυπηρετήσει την πλοκή.

Στο σύνολο πάντως ήταν μία συμπαθητική προσπάθεια που όμως χρειάζεται, για μένα, αρκετό ρετουσάρισμα για να αποκτήσει την βαρύτηρα που πρέπει.

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Καλησπέρα Νίκο, :)

Λοιπόν, το δίχως άλλο ηταν μια θετική προσπάθεια. Διαβασα την ιστορία σου ευχαριστα και το τέλος της με άφησε ικανοποιημενο. Στα προτερήματα της σίγουρα συμπεριλαμβάνω την σκοτεινή ατμόσφαιρα και την εξαιρετική απόδοση των περιγραφών. Συγχαρητήρια γι αυτο, θεωρώ πως καλύτερα δεν γινοταν σε ενα κειμενο των 3800 λεξεων. Στα αρνητικά συγκαταλέγονται, κατ εμε, το obscure του πράγματος (ισως παρελκομενο του χωρου που θυσιασες για την ατμόσφαιρα), οι flat αντιδράσεις του Ερμή καθε φορά που βλέπει κατι υπερφυσικό ή γκροτεσκο να λαμβάνει χωρα, με αποτέλεσμα να στερεις πόντους απο τον τρομο του αναγνώστη που βιώνει οσα διαδραματίζονται μεσα απο τα ματια του πρωταγωνιστή, η ελλειψη παντελους πληροφορίας για τον μαυροντυμενο άντρα, και ο μη ελκυστικος τίτλος.

Οπως και να χει, σίγουρα ηταν μια προσπάθεια που ( για μενα τουλάχιστον)  αποδεικνύει πως ο άνθρωπος που κρύβεται απο πισω της, κατέχει αρετές στη συγγραφή. Keep up the good work! 

Υγ: και καλή επιτυχία, εννοείται!:)

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

Έχεις ακρίβεια θα έλεγα στον λόγο σου, κάτι που είναι δίκοπο μαχαίρι. Από τη μια εκφράζεις με σαφήνεια τις σκηνές σου, από την άλλη ο τρόπος έκφρασης σε πάει σε πιο δημοσιογραφικά μονοπάτια (εκείνο το "οι τελευταίοι" α λα the latter που κάπου το παραχρησιμοποιείς, για παράδειγμα). Επίσης, τσέκαρε (=γκούγκλαρε ή ψάξε σε καμιά γραμματική από το σχολείο) αν θες τι παίζει με τα τελικά νι, γιατί κάπου σου ξεφεύγουν (μπορεί να είναι κι από βιασύνη, στο αναφέρω επειδή δεν θυμάμαι την εμπειρία σου στο γράψιμο). Οι διάλογοι θέλουν δουλειά, είτε ήθελες να είναι σουρέαλ είτε όχι, πρέπει να είναι πιο καθαροί (αν το σουρεάλ ήταν ο στόχος σου, θέλει τσίμπημα γιατί έτσι ακροβατεί, σαν να μην είχες κι εσύ αποφασίσει). Το αυτό και για τους χαρακτήρες.

Η ιστορία, τώρα, είναι κομματάκι μπουκωμένη. Εϊναι σαν να πήρες μια ιστορία, να κράτησες όλες τις τρομοσκηνές/βασικές σκηνές της πλοκής σου και να τις έβαλες τη μια δίπλα στην άλλη, σκηνή, ξυπνάμε, σκηνή, πάλι χάνουμε τον χρόνο, νέα σκηνή, σαν να το διάβαζα σε fast forward. Στον τρόμο αυτό (αλλά και σε όλα τα είδη) δεν πολυδουλεύει, η ατμόσφαιρα θέλει τον χρόνο της για να απλωθεί, δεν αρκεί ένας πύργος και κινούμενα πτώματα για να τρομάξουμε. Οι εξηγήσεις στο τέλος με άφησαν με τις εξής απορίες:

Spoiler

 

1.Η μορφή ήταν ο Χάρος; Είχε κάνει κάποια συμφωνία μαζί του; Ήταν της φαντασίας του;

2. Δεν κατάλαβα τι παίζει με την ασθένειά του. Σαν επιληψία μου φάνηκε κάπως (με την ξαφνική δύναμη και τα κενά μνήμης), αλλά μου έμεινε κάπως ασαφές.

 

Τέλος, στα θετικά, η σκηνή με το άλογο ήταν φρικιαστική κι έβγαλε ακριβώς αυτό που ήθελες. Πάει να πει, αηδίασα λίγο τη ζωή μου. Οπότε nice job! :p Επίσης, αν και τετριμμένη, η ανατροπή μου άρεσε και κατά τη γνώμη μου λειτουργεί. Η ατμόσφαιρα μου θύμιζε Ακέφαλο Καβαλάρη (και περίμενα να πεταχτεί κάπου), αλλά δεν μπορώ να το εξηγήσω αυτό, ούτε να πω αν είναι καλό ή κακό για το διήγημα. Α, και μ' άρεσε και ο τίτλος (αν και περίμενα να αξιοποιούσες περισσότερο το λογοπαίγνιο/αναφορά), ο πιο γοητευτικός μάλλον του διαγωνισμού.

Καλή επιτυχία!

Υ.Γ. Η εξορία θα μπορούσε να είναι και πιο κεντραρισμένη στο διήγημα, ακόμη και να μην είχε αυτοεξοριστεί θα μπορούσε η ιστορία να είχε εξελιχθεί με παρόμοιο τρόπο.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Τι αλλόκοτο που ήταν αυτό.

Λοιπόν, είχε τεχνικά θέματα και τα παρατήρησαν ήδη οι προηγούμενοι. Δεν ήταν ούτε όσο έπρεπε σαφές, αν υποθέσουμε ότι ήθελες να είναι, ούτε όσο έπρεπε σουρεάλ, αν υποθέσουμε ότι ήθελες να είναι. Είναι σαν να μην ξέρεις πού ακριβώς να το πας. Το πλαίσιο τώρα, χρονικά και γεωγραφικά, με παραπέμπει σε κάποιο κεφαλοχώρι επί Τουρκοκρατίας. Αν έτσι έχουν τα πράγματα επίσης το ήθελα πιο σαφές. Να φαίνεται πού και πότε βρισκόμαστε. Το Λόγιος Ερμής βέβαια πάλι εκείνη την εποχή φέρνει στο νου. Πολύ ωραίος ο τίτλος σου. α πολύ ωραίος. Βασικά η ιστορία σου είχε όλα μα όλα τα υλικά για να γίνει μια ξεγυρισμένη εμπειρία τρόμου. Δλδ το έχεις, αλλά πρέπει να το σμιλέψεις μπόλικο. Δούλεψε διαλόγους. Δούλεψε χαρακτήρες. Περιστασιακά στοιχεία ντοπιολαλιάς, δεν ξέρω αν με έπεισαν ή αν λειτούργησαν. Ομοίως όπως και με το σουρεάλ/ ασαφές ζήτημά σου. Μην ακροβατείς, αποφάσισε. Να είναι ή να μην είναι. Το μισό και το στο περίπου δεν κάνει δουλειά.

Μεγάλη φαντασία πάντως, μπράβο.

Καλή επιτυχία στο διαγωνισμό.

Edited by Ιρμάντα
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Ωραία ιστορία, όμως ξεκινάει λίγο κάπως. Η πρώτη πρόταση π.χ. θέλει αλλαγή. Επίσης ειδικά στην πρώτη παράγραφο, η πρόζα έχει κάποιες εκφράσεις που θυμίζουν έκθεση ιδεών (καταστώ καχεκτικό, επίπονο να τη χειρίζεται, θόρυβος που παρήγαγε).

Οι διάλογοι πρέπει να ζωντανέψουν λίγο. Ωστόσο, αν φύγουν οι ξύλινες φράσεις και στρώσουν κι οι διάλογοι, το κείμενο θα κυλάει άνετα κι η γραφή θα είναι καλή. Βασικά, από ένα σημείο και μετά στρώνει από μόνη της. Η σκηνή με το έντερο μου άρεσε.

Ο τρόπος που διαχειρίστηκες την έκπληξη δε λειτούργησε όσο θα μπορούσε. Εκεί που λέει να τον παρατήσουν ήσυχο, μετά που έχει δει τον ξαντεριασμένο, η συμπεριφορά του μου δημιούργησε ερωτήματα που δεν είχαν προοικονομηθεί. Ναι, στέκει έτσι όπως το εξηγείς στο τέλος, αλλά ως εκεί είχα χάσει προσωρινά την εμπιστοσύνη μου στο κείμενο. Νομίζω πως αυτό διορθώνεται εύκολα πάντως.

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Αυτή είναι μια ιστορία που ενώ είχε  τις προυποθέσεις να με κερδίσει, τελικά με προβλημάτισε και με άφησε ανικανοποίητο. Οι περιγραφές σου είναι σχετικά καλές, η γραφή σου δεν έχει προβλήματα που να με ενόχλησαν ιδιαίτερα, οι σκηνές φρίκης (και όχι τρόμου, αν εξαιρέσεις την σκηνή που ξυπνάει και είναι ένα αρκετά καλό jumpscare, για να δανειστώ έναν κινηματογραφικό όρο) είναι αρκούντως φρικιαστικές. Όμως με δυσαρέστησε η έλειψη χτισίματος ατμόσφαιρας αφου η πλοκή διεκπεραιώνεται τυπικά με συνεχόμενα στυγμιότυπα που όποια ένταση καταφέρνουν να δημιουργήσουν, την χαλάνε οι διαλόγοι, που σίγουρα θέλουν περισσότερη δουλεία και οι τελείως αφύσικες αντιδράσεις του ήρωα στις στιγμές φρίκης που συναντά. Επίσης σίγουρα το θέμα του διαγωνισμού για μένα είναι τελείως επιδερμικό εδώ, αφού και η μοναδική αναφορά του ήρωα στην αυτοεξορία που είχε επιβάλει στον εαυτό του(που πιο πολύ όμως μου φάνηκε φυγή παρά αυτοεξορία) να έλειπε δεν θα άλλαζε κάτι στην ιστορία.

Καλή επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Αυτό το διήγημα, μέσα στην απλότητά του, μου άφησε μία ευχάριστη αίσθηση στο τέλος (όχι γιατί ήταν τόσο ευχάριστο

σαν θέμα! :lol:). Χρησιμοποίησες ωραία τα στοιχεία της λαϊκής παράδοσης, χωρίς να μας πεις τίποτα για το πού και το πότε, κι αυτό ήταν πολύ καλό. μυστηριώδες και ατμοσφαιρικό.

Μίλησα για απλότητα: ε, να, κατάλαβα πολύ σύντομα τι έπαιζε. Αλλά ο μαυροντυμένος; Ωραίο εύρημα, αλλά δεν κατάλαβα ποιος ήταν (κάτι χάνω εδώ; Κάποιον συμβολισμό ίσως; Κάτι από τη λαϊκή παράδοση;).

Αυτή η απλότητα, όμως, δεν με απότρεψε από το να συγκεντρωθώ πλήρως στο κείμενο. Ναι, η ιστορία σου με συνεπήρε, αν και δεν με ενθουσίασε.

Κι εδώ ερχόμαστε στη γραφή: πολύ αποστασιοποιημένη, σε σημεία αμήχανη, λες πιο πολλά από ό,τι χρειάζεται και με άβολες λέξεις.

Αυτή η αποστασιοποίηση, βέβαια, είχε τον σκοπό της. Και ήταν το τι γινόταν (δεν μπορώ να πω άλλα χωρίς να σποϊλεριάσω, αλλά εσύ κατάλαβες). Καλό αυτό, αλλά νομίζω πως μπορούσες να βάλεις λίγη ζωντάνια ακόμα, χωρίς να χαλάσεις το εφέ του χαρακτήρα (που  ήταν πραγματικά επαγγελματικός χειρισμός).

Εκείνη η "αυτοφώτιστη σκηνή" με τα τσουκάλια και τη γυναίκα ήταν πολύ ζωντανή, την είδα. Νομίζω πως ήταν η καλύτερη εικόνα στο διήγημα, ανατριχιαστική και όμορφη ταυτόχρονα (εντάξει, υπήρχε κι ένα σουβλί, λεπτομέρειες ^_^).

 

Σου έχω και λίγες σημειώσεις.

:clover:

 

 

Λόγιος Ερμής σχόλια Κασσάνδρας.doc

  • Like 1
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Καλησπέρα Νίκο,

Δεν μπορώ να διαφοροποιηθώ από τους προηγούμενους.  Θα ξεκινήσω  λέγοντας ότι οι διάλογοι σου  θέλουν δουλειά. Ο αρχικός διάλογος με τον  χωρικό  στα δικά μου τα αυτιά ήχησε τελείως αφύσικος, το ίδιο κι ο διάλογος με τον ενομοτάρχη προς το τέλος. Και υποθέτω αν υπήρχαν κι άλλοι ουσιώδης διάλογοι ενδιάμεσα  μάλλον τα ίδια θα έλεγα. Θα έλεγα επίσης ότι ο λόγος είναι 'βαρύς' φορτωμένος/περιγραφικά μιλώντας πάντα, αλλά αυτό είναι τελείως προσωπική άποψη μιας και έχω κολλήσει  άσχημα τελευταία με  άλλου είδους βιβλία   και το μάτι μου έχει ξεσυνηθίσει.

Στα της ιστορίας,   πάνω-κάτω κι εγώ έχω τις ίδιες απορίες με τους παραπάνω. Μάλλον χρειαζόσουν   κάποιον χώρο παραπάνω θεωρώ. Επίσης η επεισοδιακή παράθεση των διαφόρων σκηνών  'φρίκης' (όχι όμως τρόμου)  δεν  κέρδισε ούτε εμένα.

 

Αυτά τα ολίγα από εμένα,

Καλή επιτυχία! 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Elli Sketo

Νίκο καλησπέρα,

Χαίρομαι που σε βλέπω και στον τρόμο.

Τι μου άρεσε:

  • Αυτό εδώ δεν είχε καμία σχέση με τη Νιρβάνα που μας είχες δώσει στον προηγούμενο διαγωνισμό. Οι περιγραφές σου είναι πολύ πιο όμορφες, η ατμόσφαιρα δουλεμένη και η γλώσσα πολύ καλύτερη. (όπως όλοι μας) Έχεις πολύ δρόμο ακόμα αλλά εγώ διέκρινα μια σημαντική βελτίωση και χαίρομαι γιαυτό. Να γράφεις.
  • Η ροή της πληροφορίας. Διαβάζοντας το κείμενο κρατάω σημειώσεις ώστε να μη ξεχάσω τα πράγματα που μου έρχονται κατά την ανάγνωση και χαμογελούσα γιατί όσο εξελισσόταν η πλοκή μου απαντούσες σε ερωτήματα που είχαν δημιουργηθεί πιο πάνω. Για παράδειγμα απορούσα γιατί ο Ερμής ήταν τόσο αδιάφορος ως προς τους φόνους. Άλλο πράγμα είναι το να μη φοβάσαι το θάνατο και άλλο το να είσαι κοινωνιοπαθής. Όταν όμως έδειξες και την μαγείρισσα (Θέλετε κάτι, Κύριε;) κατάλαβα ότι όλοι αυτοί είναι άνθρωποι που ο Ερμής έχει δει ζωντανούς και πιθανότατα ότι είχαν σκοτωθεί με τρόπο παρόμοιο. Οι πράξεις του Ερμή έβγαλαν νόημα λιιιιιγο πριν το reveal και αυτό είναι το ιδανικό - να έχεις δηλαδή την υποψία και να έρθει το κείμενο και να στην επιβεβαιώσει.
  • Tο plot-twist: εκεί που νόμιζα ότι κάπως δαιμονιζόταν ο Ερμής μου τραβάς το χαλάκι κάτω από τα πόδια και μου λες: Τα χέρια του έγιναν και δικά του χέρια. Άρα υπήρξε μεταμόρφωση. Cool.
  • Έδωσες σημασία σε απλά πράγματα πριν μας τα φανερώσεις και σε μία σοβαρή ανάγνωση αυτό φαίνεται. Ένα γρήγορο παράδειγμα είναι το λάδι. Μας το αναφέρεις όταν λες ότι κοιτάει τη στάθμη του ο Ερμής και ύστερα ο χωρικός τον κατηγορεί ότι το λάδι που μετακινεί μέσα στη νύχτα είναι προκατάληψη Σουπερ - αν απλά έβαζες τον χωρικό να το λέει χωρίς να υπάρχει το λάδι μέχρι εκείνη τη στιγμή δε θα ήταν τόσο δυνατή εικόνα.

Τι δε μου άρεσε: (Με έχεις μάθει ελπίζω. Θα σε πρήξω στην ανάλυση της λογικής και της συνέχειας της ιστορίας σου):

  • Λίγα γραμματικά θέματα τα οποία άτομα με πολύ περισσότερη εμπειρία ανέφεραν πριν από εμένα.
  • Οι διάλογοι θέλουν λίγη δουλειά.
  • Μόνο μία πρόταση για να δεις τι εννοώ όταν λέω ότι έχεις λίγη δουλειά στην τεχνική:

“Το φεγγάρι και πάλι είχε προβάλει μέσα από τα σύννεφα κι έτσι στα αριστερά του μπορούσε να διακρίνει τη σκιά του πύργου του να προβάλλει μέσα από τα δέντρα.”

Θες να μας δώσεις εικόνες και χρησιμοποιείς λέξεις που έχουν να κάνουν με την όραση. Λογικό. Όμως ελπίζω ότι έτσι που στο πετάω στη μούρη γυμνό και απεριποίητο βλέπεις ότι δεν είναι και πολύ δόκιμο. Άσε που σαν εικόνα είναι τόσο δυνατή που μπορείς να το ξεχειλώσεις και να την κάνεις πίνακα αν θες.

Μπορείς να το αλλάξεις ελάχιστα:

“Το φεγγάρι και πάλι είχε ξεπροβάλλει μέσα από τα σύννεφα κι έτσι στα αριστερά του μπορούσε να διακρίνει τη σκιά του πύργου του μέσα από τα δέντρα.”

Ή μπορείς να το δέσεις υπέροχα με την ατμόσφαιρα - όσο αντέχει ο ψυχαναγκασμός σου (πρόταση για να δημιουργήσεις ατμόσφαιρα είναι αυτό, όχι υπόδειξη):

“Τα σύννεφα είχαν αραιώσει και το αδύναμο φως του φεγγαριού πολεμούσε ξανά το σκοτάδι του δάσους. Η σκιά του πύργου ξεχώριζε ανάμεσα στα δέντρα άχαρη, δυσοίωνη και επιβλητική.”

  • Το λάδι, πάλι: το προοικονομείς πάρα πολύ όμορφα, αλλά δεν μας λες γιατί.

Set up: Το έλεγξε για να δει αν είχε αρκετό λάδι για να κάψει (μας επισημαίνεις την ύπαρξη αυτού το αντικειμένου)

Remind: Το λάδι δεν πρέπει να το μετακινείς, ειδικά τη νύχτα! (μας εξηγείς τους κανόνες γύρω από αυτό το αντικείμενο - foreshadowing)

Pay off: ??????

Το κάνεις και με άλλα αντικείμενα αυτό, αλλά θα προσπαθήσω οι σχολιασμοί μου να είναι μικρότεροι από το κείμενό σου οπότε δε θα το κουράσω.

  • Πράγματα που ο φυματικός Ερμής κάνει δεν βγάζουν νόημα. Μας λες ότι όλη του τη ζωή είχε οικονομική άνεση και δεν αναφέρεις κάπου ότι έχει χάσει τα πλούτη του. Γιατί δεν έχει έναν υπηρέτη; Έστω μία καθαρίστρια. Εκείνη την εποχή ήταν κάτι πολύ συνηθισμένο και κάποιος που έζησε όλη του τη ζωή πλούσιος θα ήθελε στο τέλος της να έχει βοήθεια. Ακόμη όμως και να είχε την επιθυμία να είναι τελείως μόνος του ο Ερμής, γιατί να μένει στον όροφο; Όσο χάλια και να είναι στο ισόγειο, μας τον παρουσιάζεις τόσο αποκαμωμένο που δε στέκει να θέλει να ανεβαίνει τις σκάλες του πύργου 5 φορές τη μέρα.
  • Πως γίνεται να μην είχε καταλάβει ο Ερμής ότι οι φόνοι συνδέονται με τα κενά μνήμης του; Έστω ότι το αγνόησε τις πρώτες φορές που είχε γίνει με το κορίτσι, τον αμαξά του και την μαγείρισσα. Τώρα που συμβαίνει ξανά και μάλιστα έχει κενά μνήμης πριν από κάθε φόνο δε θα έπρεπε να το είχε υποπτευθεί; Από τη μία δε δείχνει σοκαρισμένος, σα να το ξέρει, από την άλλη στο τέλος μας δείνεις να καταλάβουμε ότι δεν έχει ιδέα τι γίνεται. Υπάρχει η υποψία ότι όλα αυτά τα κάνει για να αποκτήσει πάλι την υγεία του, ειδικά με το ποίημα στο τέλος αλλά δεν ένοιωσα ότι το εξηγείς πουθενά στο κείμενο.
  • Τα κενά μνήμης του δεν έχουν συνοχή. Έχουμε και εδώ τρεις φόνους αλλά ο Ερμής δεν είναι “εκεί” σε 4 περιστάσεις (αν υποθέσουμε ότι μετά τον φόνο του ενωμοτάρχη δε θα θυμάται τι έγινε πάλι).

Την πρώτη φορά όταν χάνει τις αισθήσεις του στη σκάλα πεθαίνει ο πρώτος χωρικός

Τη δεύτερη φορά όταν χάνει τις αισθήσεις του στην επιστροφή δεν γίνεται τίποτα

Την τρίτη φορά που κοιμάται πεθαίνει ο δεύτερος χωρικός

Την τέταρτη (;) φορά πεθαίνει ο ενωράρχης

Τα κενά του Ερμή είναι κλασικό plot device. Δεν είναι καλό να μην έχει συνέχεια ο τρόπος με τον οποί χρησιμοποιούνται τα plot devices.

Την πρώτη φορά κάτι τον βαράει στο κεφάλι

Τη δευτερη φορά απλά χάνεται και δεν παίρνουμε παραπάνω εξηγήσεις

Την τρίτη φορά κοιμόταν (;)

Την τελευταία φορά ήταν ξύπνιος και αντιλαμβανόταν τι συμβαίνει γύρω του, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

Βάλε μία συνέχεια στον τρόπο με τον οποίο ξεκινάνε ή τελειώνουν ή έστω κάτι που τα πυροδοτεί Κάτι το οποίο θα δίνει το σύνθημα για ένα blackout και έναν επερχόμενο φόνο.

  • Μπορεί το plot-twist να μου άρεσε αλλά η μεταμόρφωση και ο μαυροντυμένος άντρας δεν μου άρεσαν ως ιδέα. Δεν κατάλαβα γιατί υπήρχε με αυτή τη μορφή (ή γιατί υπήρχε at all) και δεν κατάλαβα γιατί χρειαζόταν το σώμα του Ερμή για να διαπράξει τους φόνους, δεν κατάλαβα γιατί έπρεπε να διαπράττει τους φόνους, τίποτα. Ένοιωσα ότι το πέταξες στην ιστορία για να βγάλει νόημα το πως μπορούσε ένας φυματικός να διαπράξει τέτοια εγκλήματα αλλά δε το είχες στήσει καθόλου μέχρι εκείνο το σημείο (πλην της πρότασης του δεύτερου χωρικού: “Ο άνδρας το έκανε. Ο άνδρας με το μαύρο μανδύα…” το οποίο απλά με προετοίμασε να δω έναν άνδρα με μαύρο μανδύα και τίποτα άλλο.

Γενικά πολύ όμορφη προσπάθεια, με πολύ λιγότερα προβλήματα και πολύ πιο όμορφη γραφή. Μπράβο Νίκο.

Edited by Elli Sketo
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Γιώργος77

Γεια σου Νίκο,

Και ψυχολογικό θρίλερ και σπλάτερ, αυτά είναι… Ο Λόγιος Ερμής πολύ άρρωστος και στο σώμα και στην ψυχή, ο σωστός χαρακτήρας για μακάβρια κόλπα. Τα κίνητρά του δεν διακρίνονται καλά: το μίσος για τους φτωχούς χωρικούς ίσως; Κι όλα αυτά διαδραματίζονται σε έναν πύργο και στην εξοχή, τι ωραία! Μου αρέσει που τηρείς τους κανόνες ενός υποείδους, του giallo ( μιας μορφής  ψυχολογικού θρίλερ που μεσουράνησε στην Ιταλία στα 70ς και το υπηρέτησαν σκηνοθέτες όπως ο Ντάριο Αρζέντο), και τους μεταφέρεις σε μια ιστορία διαδραματιζόμενη στην ελληνική επαρχία. Διανθισμένο με παραδοσιακά τραγουδάκια κιόλας. Θα μπορούσε να είναι βέβαια κι ένας φόρος τιμής στον Πόε και στους μάστορες της γοτθικής ιστορίας. Μόνο ο τίτλος δεν μου άρεσε. Πολύ καλή προσπάθεια πάντως.

Καλή επιτυχία!

Edited by Γιώργος77
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Καλησπέρα, Νίκο.

Σου έχω σημειώσει αναλυτικά πράγματα επάνω στο κείμενο, εδώ θα τα πω πιο περιληπτικά, την εκτενή εκδοχή μπορείς να τη δεις στο αρχείο που σου επισυνάπτω.

Στα θετικά:

- Η επιλογή της εποχής και του ελληνικού χώρου ως setting της ιστορίας.

- Ο τίτλος, τα ονόματα, τα τραγούδια που χρησιμοποιείς.

- Η επιλογή να κάνεις τον χαρακτήρα φυματικό.

- Κάποιες σκηνές όπως αυτή με το έντερο ή με τη μαγείρισσα ήταν πολύ πετυχημένες.

 

Στα αρνητικά:

- Ο λόγος σου είναι εξαιρετικά στεγνός. Σε αυτό παίζει σημαντικό ρόλο το γεγονός ότι χρησιμοποιείς συχνά περισσότερες λέξεις απ' όσες χρειάζεται (σου έχω σημειώσει διάφορα τέτοια σημεία) ή λες περιφραστικά πράγματα για τα οποία θα αρκούσαν μία ή δύο λέξεις.

- Πολλά θαυμαστικά.

- Ο τρόμος σου δεν δουλεύει γιατί ο χαρακτήρας σου δεν τρομάζει. Βασικά, ο χαρακτήρας σου πουθενά δεν δείχνει να αισθάνεται τίποτα. Σε όλη την ιστορία είναι ένα ρομπότ που παρατηρεί τι γίνεται χωρίς να ιδιαίτερο ενδιαφέρον, χωρίς αντίδραση, χωρίς τίποτα. Ο Ερμής απλώς υπάρχει και περιφέρεται μέσα στο διήγημα, άνιωθος και αδιάφορος. Δεν μπορώ να νιώσω τίποτα για τον χαρακτήρα αυτόν γιατί ο ίδιος δεν νιώθει τίποτα.

- Τι είναι ο άντρας με τα μαύρα; Γιατί τον βλέπουν κι οι χωρικοί; Είναι φάντασμα; Δαίμονας; Ο Χάρος; Δεν κατάλαβα και μου φάνηκε ότι, κατά βάθος, ήθελες να γράψεις μια ιστορία ρεαλιστικού τρόμου και κάποια στιγμή θυμήθηκες ότι έπρεπε να είναι υπερφυσικού τρόμου.

- Ο Ερμής ξέρει ότι θέλουν να τον κρεμάσουν. Δεν ξέρει γιατί; Φαίνεται να μη θυμάται τους φόνους πράγματι, αλλά για ποιον λόγο πιστεύει ότι θέλουν να τον κρεμάσουν; Κι αφού δεν θυμάται, γιατί δεν του φαίνεται περίεργο που δεν θυμάται; Δηλαδή, οι αντιδράσεις του (ή, μάλλον, η έλλειψή τους) θα έβγαζαν περισσότερο νόημα αν θυμόταν και ήταν sociopath. Από τη στιγμή που δεν θυμάται, θα έπρεπε να είχε φρικάρει.

Τα υπόλοιπα θα τα δεις στα σχόλια. Καλή επιτυχία!

John Ernst - Elgalla Edit.doc

  • Like 3
  • Confused 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Disco_Volante

Μια αρκετά ενδιαφέρουσα ιστορία που σίγουρα μπορεί να δώσει πολλά περισσότερα, δίχως τον αυστηρό περιορισμό λέξεων. Η γενική αίσθηση που αποκόμισα από την ανάγνωση της ιστορία είναι μεν θετική, παρ’ όλα αυτά διέκρινα ένα ελαφρώς αρνητικό στοιχείο. Με βάση τα προσωπικά μου γούστα, θεωρώ πως σε διάφορα σημεία της ιστορίας οι περιγραφές είναι αρκετά αναλυτικές, ενώ ίσως δεν χρειάζεται. Η φαντασία του αναγνώστη μπορεί και από μόνη της να καλύψει τα κενά, αν έχεις δώσει μια καλή πρώτη εικόνα. Με άλλα λόγια, θα προτιμούσα λίγη περισσότερη δράση στην ιστορία. Και κάτι ακόμα: πιστεύω πως το να παραθέτεις την εικόνα κάποιου πεθαμένου, όσο φρικιαστικό κι αν είναι το θέαμα, από μόνο του δεν αρκεί. Τουλάχιστον σκηνοθετικά, η στιγμή του θανάτου (που περιγράφει το πως προέκυψε το πτώμα σε αυτήν την κατάσταση) είναι το πιο δυνατό στοιχείο.

Και επειδή πρόκειται για συμμετοχή σε διαγωνισμό, πιστεύω πως το διήγημά σου είναι σαφώς εντός θέματος.  

Καλή επιτυχία!  

Share this post


Link to post
Share on other sites
John Ernst

Γεια σας, καλοί μου συνταξιδιώτες. Το πλοίο ρίχνει κάβους, μπαίνουμε πια στο λιμάνι. Το ταξίδι ομολογώ ότι αναμενόταν συναρπαστικό, ελπίζω ο Λόγιος Ερμής να σας ταξίδεψε.

 

Κάθε ταξίδι αφήνει εμπειρίες μερικές φορές και προβληματισμούς. Στην αρχή δεν κατάλαβα τις ενστάσεις σας, αλλά με το που ξεκίνησα να γράφω την επόμενη ιστορία μικρές φωνούλες μου έλεγαν τι κάνω σωστά και τι όχι. Τα σχόλιά σας ήταν πολύτιμα. Γενικά την ιστορία δεν την έδωσα έτσι που να την καταλάβετε, εκεί εντοπίζεται το βασικό πρόβλημα. Υπήρχε άλλο σενάριο πίσω από το βασικό: ο Ερμής ζει στην εξορία κρυμμένος από ένα δαίμονα που τον βάζει να σκοτώνει. Οι φόνοι γίνονται από τη στιγμή που ο δαίμονας τον βρίσκει στον πύργο του. Δεν περίμενα να μην καταλάβετε την ιστορία, την όλη υπόθεση πίσω από την ιστορία μου. Κι ενώ δεν υπήρχε η κατανόηση που περίμενα ξεκινούν σχόλια που με αντιμετωπίζουν σαν κακό μαθητή. Θα πάρω ένα παράδειγμα:

 

Spoiler

 

Θα πιάσω ένα κοινό ζήτημα: οι αντιδράσεις του ήρωα. Θα σας παραθέσω τις δικές σας κουβέντες:

@Ballerond Ενώ, οι ενέργειές του, με αποσυντόνισαν. Βλέπει τον χωρικό ξεντεριασμένο, απελευθερώνει το άλογο, του κλείνει τα μάτια και μετά τον παρατάει. Ξυπνάει στον πύργο, βλέπει τον άλλον παλουκωμένο και σκέφτεται να τον κατεβάσει όχι να σηκωθεί να φύγει ξέρω γω. Βλέπει την γριά με το τσιγκέλι στο μάτι, αρπάζει το πριόνι κι όλα καλά.

Γενικά οι αντιδράσεις του χαρακτήρα σου έπρεπε να αποκτήσουν κάποια βάση και να μην κινείται μόνο για να εξυπηρετήσει την πλοκή.”

@Mournblade “Στα αρνητικά… οι flat αντιδράσεις του Ερμή καθε φορά που βλέπει κατι υπερφυσικό ή γκροτεσκο να λαμβάνει χωρα, με αποτέλεσμα να στερεις πόντους απο τον τρομο του αναγνώστη που βιώνει οσα διαδραματίζονται μεσα απο τα ματια του πρωταγωνιστή”

@Solonor “Ο τρόπος που διαχειρίστηκες την έκπληξη δε λειτούργησε όσο θα μπορούσε. Εκεί που λέει να τον παρατήσουν ήσυχο, μετά που έχει δει τον ξαντεριασμένο, η συμπεριφορά του μου δημιούργησε ερωτήματα που δεν είχαν προοικονομηθεί. Ναι, στέκει έτσι όπως το εξηγείς στο τέλος”

@SymphonyX13 “οι τελείως αφύσικες αντιδράσεις του ήρωα στις στιγμές φρίκης που συναντά”

@Cassandra Gotha “να βάλεις λίγη ζωντάνια ακόμα, χωρίς να χαλάσεις το εφέ του χαρακτήρα (που  ήταν πραγματικά επαγγελματικός χειρισμός).”

@Elli Sketo “Από τη μία δε δείχνει σοκαρισμένος, σα να το ξέρει, από την άλλη στο τέλος μας δείνεις να καταλάβουμε ότι δεν έχει ιδέα τι γίνεται. Υπάρχει η υποψία ότι όλα αυτά τα κάνει για να αποκτήσει πάλι την υγεία του, ειδικά με το ποίημα στο τέλος αλλά δεν ένοιωσα ότι το εξηγείς πουθενά στο κείμενο.”

@elgalla “ Ο τρόμος σου δεν δουλεύει γιατί ο χαρακτήρας σου δεν τρομάζει. Βασικά, ο χαρακτήρας σου πουθενά δεν δείχνει να αισθάνεται τίποτα. Σε όλη την ιστορία είναι ένα ρομπότ που παρατηρεί τι γίνεται χωρίς να ιδιαίτερο ενδιαφέρον, χωρίς αντίδραση, χωρίς τίποτα. Ο Ερμής απλώς υπάρχει και περιφέρεται μέσα στο διήγημα, άνιωθος και αδιάφορος. Δεν μπορώ να νιώσω τίποτα για τον χαρακτήρα αυτόν γιατί ο ίδιος δεν νιώθει τίποτα.”

 

 

Πολλοί παίρνουν ως δεδομένο ότι δεν ήξερα να χειριστώ το χαρακτήρα, το συνάντησα μπροστά μου και μάλιστα πολύ έντονα. Θα προτιμούσα να ακούσω γιατί ήταν λάθος να επιλέξω οι αντιδράσεις να είναι flat. Δεν πέρασε σε κάποιους από το μυαλό ότι είναι επιτηδευμένο να αντιδρά ο χαρακτήρας έτσι; Ας πάμε στις αντιδράσεις

1η σκηνή: ο ήρωας βλέπει τον ξεντεριασμένο χωρικό. Οι κινήσεις του δεν έχουν ίχνος έκπληξης. Πότε δεν υπάρχει έκπληξη; όταν κάτι είναι αναμενόμενο. Αν πεταγόταν ένα ποντίκι στα πόδια του τότε θα αντιδρούσε, τώρα δεν αντιδράει.

2η σκηνή: δυο μάτια όλο φλόγα τον κοιτάζουν από το παράθυρο. Καμία αντίδραση

3η σκηνή: ξυπνά και βλέπει όραμα ένα πτώμα. Πρώτη φορά τρομάζει και μάλιστα τρομάζει με κάτι που δεν κάνει εντύπωση στο μέσο αναγνώστη.

4η σκηνή: ο ανασκολοπισμένος χωρικός. Εδώ τρέχει να τον βοηθήσει με τον τρόπο που του περνάει από το κεφάλι. Καμία συγκίνηση.

5η σκηνή: βλέπει τη γριά με το σουβλί στο κεφάλι. αρπάζει το εργαλείο και φεύγει βιαστικά. Δείχνει να φοβάται ή να νιώθει αποστροφή. Εδώ ίσως να μπορούσα να το διανθίσω λίγο.

 

πότε φοβάται; τα δύο πρόσωπα που εκδηλώνει κάποια αντίδραση αναφέρονται από τον ενωμοτάρχη, είναι εκείνοι που του λέει ότι σκότωσε όσο ζούσε στην πόλη. Το μόνο που τον φοβίζει είναι οι τύψεις του! στην υπόθεση του έργου αποδεικνύεται ότι όλους τους άλλους τους έχει σκοτώσει ο ίδιος, άρα γιατί να αντιδράσει; απλά σαν παιδί που έκανε μια σκανταλιά τρέχει να την καλύψει.

 

Γενικότερα σχόλια: όντως υπερβολικά μπουκωμένο, δεν του ταίριαζε το μέγεθος που περιορίζεται ο διαγωνισμός. Δεν έχω εμπειρία σε σύντομες ιστορίες κι αυτό φαίνεται.

Ο λόγος μου όντως είναι στεγνός. Αποφεύγω επίθετα κι ό,τι άλλο θα μπορούσε να τον στολίσει. Το δουλεύω.

Τα μικρά γραμματικά και λοιπά λάθη μου οφείλονται στο λίγο χρόνο που διαθέτω για να δουλέψω το κείμενο ή σε στιγμές απροσεξίας στη διόρθωση. Κάνω ότι καλύτερο μπορώ, δεν είναι ότι δεν τα γνωρίζω.

 

Τέλος, θα ήθελα να κάνω κάτι που το αποφεύγω, προκειμένου να δείτε πως βλέπω εγώ το κείμενό μου. Επισυνάπτω(τη Δευτέρα) το κείμενο μαζί με τα σχόλιά μου σε χρώμα πράσινο. Ελπίζω να το διαβάσετε και να μου πείτε τη γνώμη σας (φοβάμαι ότι διαβάζουμε μόνο ό,τι μπαίνει στο διαγωνισμό)

 

  • Like 2
  • Haha 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
John Ernst

ΥΓ ψάχνω εδώ και μέρες το Λάνθιμο να μου το κάνει ταινία και δεν τον βρίσκω. Παρακαλώ, αν κάποιος τον βρει να με ειδοποιήσει

  • Haha 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Καλημέρα, Νίκο. Αν και το quote μου που χρησιμοποίησες πιο πάνω δείχνει όντως σαν να μη σκέφτηκα την πιθανότητα να το έχεις κάνει επίτηδες, ακριβώς από κάτω σου γράφω αυτό

 

Quote

Ο Ερμής ξέρει ότι θέλουν να τον κρεμάσουν. Δεν ξέρει γιατί; Φαίνεται να μη θυμάται τους φόνους πράγματι, αλλά για ποιον λόγο πιστεύει ότι θέλουν να τον κρεμάσουν; Κι αφού δεν θυμάται, γιατί δεν του φαίνεται περίεργο που δεν θυμάται; Δηλαδή, οι αντιδράσεις του (ή, μάλλον, η έλλειψή τους) θα έβγαζαν περισσότερο νόημα αν θυμόταν και ήταν sociopath. Από τη στιγμή που δεν θυμάται, θα έπρεπε να είχε φρικάρει.

και μέσα στο κείμενο σου έχω σχολιάσει τουλάχιστον 2 φορές ότι ο χαρακτήρας είναι ξεκάθαρα sociopath. Φυσικά και δεν σε αντιμετώπισε κανείς σαν κακό μαθητή, το πρόβλημα, όπως είπες κι εσύ έγκειται στο ότι δεν κατάφερες να αποδώσεις αυτό που είχες στο μυαλό σου. Εντοπίζω το βασικότερο ζήτημα στην ασάφεια του αν ο Ερμής θυμάται ή όχι - εμένα, τουλάχιστον, από την αρχή εκεί γυρνούσαν οι απορίες μου. Το έχεις στήσει με τρόπο που να φαίνεται σαν να μη θυμάται όντως και να έχει διαλείψεις - δηλαδή δεν αναγνωρίζει τα φαντάσματα, ξυπνάει μετά τη βουτιά στη λίμνη στεγνός και στον δρόμο χωρίς να ξέρει πώς βρέθηκε εκεί, βλέπουμε την ιστορία από την ΟΓ του και παρ' όλα αυτά πουθενά δεν μας δείχνει ούτε να ξέρει/θυμάται ότι ο ίδιος έκανε τα εγκλήματα ούτε όμως και να απορεί/ταράζεται με όσα συμβαίνουν. Φαίνεται, από την άλλη, να θυμάται ότι έχει καταδικαστεί σε θάνατο, αλλά δεν θίγει πουθενά το γιατί, έτσι που εμείς σαν αναγνώστες μένουμε μετέωροι. Υποθέτω, ότι στην προσπάθειά σου να κρύψεις πληροφορία για να μην καταλάβουμε την ανατροπή, μάλλον έκρυψες περισσότερη απ' όση έπρεπε. Παρ' όλα αυτά, ακόμη κι αν ο Ερμής τα ξέρει όλα και είναι sociopath και γι' αυτό αντιδρά έτσι άνιωθα, πάλι οι αντιδράσεις του δεν βγάζουν νόημα γιατί σε καμία περίπτωση δεν δείχνει να αγχώνεται μήπως τον κατηγορήσουν για τους φόνους και να προσπαθεί να τα κουκουλώσει. Όχι μόνο αυτό, αλλά έχει και χαρακτηριστικά μη τυπική συμπεριφορά για sociopath, οι οποίοι τείνουν να είναι γοητευτικοί χαρακτήρες (οι περισσότεροι serial killers, για παράδειγμα) - αυτός φέρεται ψυχρά και απαράδεκτα στους πάντες, τον υποπτεύονται ήδη, δηλαδή, στην αρχή της ιστορίας.

Επιπλέον, ούτε των άλλων χαρακτήρων οι αντιδράσεις βγάζουν ιδιαίτερο νόημα. Ο χωρικός, δηλαδή, που είδε ένα δαιμόνιο στο καφενείο να ζητάει τον Ερμή κι αμέσως πίστεψε ότι ήταν δαιμόνιο κι όχι κάποια παραίσθηση από το κρασί, ξέρω γω. Κι αυτό το δαιμόνιο το είδαν κι άλλοι στο καφενείο και δεν μαζεύτηκε όχλος να τον σκοτώσει, α λα τέρας του Φράνκενσταιν. 

Τέλος, θα σου παραθέσω ένα παράδειγμα από το κείμενό σου, για τις στιγμές που ισχυρίζεσαι ότι ο χαρακτήρας όντως τρόμαξε. Γράφεις, λοιπόν:

Quote

Μπροστά του είδε έναν άνδρα ξαπλωμένο στο πλάι με το πρόσωπο σχεδόν κολλημένο στο δικό του. Τρόμαξε.

Και αυτό το "τρόμαξε" δεν ακολουθείται από καμία άλλη σωματική ή συναισθηματική αντίδραση. Μας λες "τρόμαξε" και το αφήνεις εκεί. Είναι αυτό που λέμε "tell", το οποίο δεν είναι κακό πράγμα από μόνο του, αλλά σε αυτήν την περίπτωση κι επειδή γράφεις τρόμο είναι. Ο στόχος σου είναι να τρομάξεις τον αναγνώστη. Για να τρομάξει, όμως, ο αναγνώστης, πρέπει να ρουφηχτεί στο κείμενο, να ταυτιστεί με τους χαρακτήρες και να βιώσει τον τρόμο μαζί τους καρδιοχτύπι προς καρδιοχτύπι. Γι' αυτό είναι απαραίτητο να χτίσεις την τρομαγμένη αντίδραση του ήρωα περισσότερο απ' όσο σου επιτρέπει ένα απλό "τρόμαξε". Θα σου αντιπαραβάλλω σαν παράδειγμα, πώς θα μπορούσες να είχες γράψει αυτή τη σκηνή και να έχει μεγαλύτερο impact στους αναγνώστες σου:

Quote

Μπροστά του είδε έναν άνδρα ξαπλωμένο στο πλάι, με το πρόσωπο σχεδόν κολλημένο στο δικό του. Το κεφάλι του ήταν φρικτά παραμορφωμένο, μια τρύπα στον κρόταφο αποκάλυπτε μέρος από τον εγκέφαλό του. Μια κραυγή του ξέφυγε άθελά του και τινάχτηκε απότομα προς τα πίσω, με αποτέλεσμα το πίσω μέρος του κεφαλιού του να χτυπήσει με ορμή τον τοίχο. Δεύτερη κραυγή - πόνου, αυτή τη φορά. Τα μάτια του δάκρυσαν απ' το χτύπημα κι η όρασή του θόλωσε. Μέσα στο λιγοστό φως του λυχναριού, ο Ερμής προσπάθησε να σηκωθεί απ' το κρεβάτι, αλλά τα πόδια του μπερδεύτηκαν στα στρωσίδια και σωριάστηκε στο πάτωμα. Με την καρδιά του να χτυπά ξέφρενα, στράφηκε να δει αν το στοιχειό τον ακολουθούσε. Η μορφή είχε εξαφανιστεί, μα τα ουρλιαχτά συνέχιζαν να ακούγονται. 

Αυτό είναι απλώς ένα παράδειγμα που έγραψα σε πέντε λεπτά και προφανώς δεν πάω να στο παίξω ξερόλα, απλώς σου δίνω μια εικόνα του πώς θα μπορούσες να κάνεις τον τρόμο να δουλέψει καλύτερα για τους αναγνώστες σου σε σχέση με το "τρόμαξε". Θα μου πεις, ναι, αλλά αυτό που λες εσύ θέλει πόσες λέξεις παραπάνω. Τα δίκια σου. Ωστόσο, ο τρόμος είναι ατμόσφαιρα και σε ένα διήγημα τρόμου δύο είναι οι βασικοί σου στόχοι: να πεις μια καλή ιστορία (φυσικά) και να προκαλέσεις αγωνία/τρόμο. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να το καταφέρεις αυτό με έναν πρωταγωνιστή ο οποίος δεν δείχνει συναίσθημα πουθενά και όπου δείχνει περιορίζεται σε ένα ρήμα (π.χ. "τρόμαξε"). Δεν είναι ακατόρθωτο, φυσικά, αλλά χρειάζεται, θεωρώ μια διαφορετική προσέγγιση από πλευράς του συγγραφέα. 

Από τη στιγμή που θέλεις ο χαρακτήρας σου να γνωρίζει ότι είναι φονιάς, τότε πρέπει να τον βασανίζουν και να τον τρομοκρατούν οι τύψεις του (εδώ δεν συμβαίνει αυτό, άσχετα αν πιστεύεις ότι συμβαίνει) και, συγχρόνως, πρέπει να τον αγχώνει η πιθανότητα να τον κατηγορήσουν και για άλλους φόνους και να ανακαλύψουν ποιος είναι και τι έχει κάνει και, επομένως, να τον εκτελέσουν. Εμείς εδώ δεν βλέπουμε τίποτα από όλα αυτά, βλέπουμε κυριολεκτικά ένα αναίσθητο ρομπότ να περιφέρεται από σκηνή σε σκηνή, για να μάθουμε στο τέλος ότι αυτός τους σκότωσε όλους - αλλά μέχρι τότε μας έχεις χάσει γιατί δεν έχουμε με τι να ταυτιστούμε. Δεν είναι εύκολο πράγμα να κάνεις τον αναγνώστη να ταυτιστεί με τον δολοφόνο, ειδικά με έναν serial killer όπως αυτός. Το έχει κάνει εξαιρετικά ο Λώρενς Σάντερς στο "Πρώτο Θανάσιμο Αμάρτημα", ίσως να μην είναι άσχημη ιδέα να ψάξεις το βιβλίο αν θες να ασχοληθείς περαιτέρω με αυτήν την ιστορία. 

Το ρεζουμέ είναι ότι υπάρχει μια ανακολουθία ανάμεσα στο τι πιστεύεις ότι υπάρχει στο κείμενο και στο τι όντως υπάρχει. Λες πως οι αντιδράσεις του χαρακτήρα είναι επίτηδες ανύπαρκτες κι εγώ θα σου πω, πάσο, κομπλέ και το δέχομαι, αλλά αν το έκανες επίτηδες, τότε δεν πείθει και είναι και μάλλον λάθος επιλογή για ιστορία τρόμου. Λες πως ο χαρακτήρας φοβάται βλέποντας το όραμα του νεκρού, αλλά το μόνο που έχεις γράψει είναι "τρόμαξε". Δεν φταίει ο αναγνώστης που δεν ταράζεται με το όραμα αυτό, αλλά ο συγγραφέας που δεν του δίνει βαρύτητα. Παρακάτω λες ότι τον φοβίζουν οι τύψεις του, αλλά σου εγγυώμαι ότι ούτε αυτό το είδαμε πουθενά μέσα στο κείμενο. Οπότε, πού (κατά τη γνώμη μου) πρέπει να επικεντρωθείς διορθώνοντας:

1. Βγάλε τελείως τα κενά μνήμης του Ερμή, μπερδεύουν υπερβολικά πολύ. Αν δεν τα βγάλεις, τότε πρέπει να τα χρησιμοποιήσεις ως κάτι ακόμη που τον τρομάζει.

2. Δώσε περισσότερη ένταση και συναίσθημα στις σκηνές όπου αντιμετωπίζει τα φαντάσματα.

3. Δώσε άγχος μήπως κατηγορηθεί και για τους νέους φόνους, στις σκηνές που βρίσκει τα φρέσκα πτώματα. Ακόμη κι αν δεν τρομάζει γιατί καταλαβαίνει πως τους έχει σκοτώσει ο ίδιος, θα έπρεπε να αγωνιά μην τυχόν τον ανακαλύψουν. 

4. Θα σου πρότεινα τον δαίμονα να μην μπορούν να τον δουν όλοι. 

5. Θα πρότεινα έναν οργισμένο όχλο κάπου στο διήγημα επίσης. Ειδικά, δηλαδή, αφότου κάποιος έμαθε την αλήθεια για τον Ερμή, θα έπρεπε ο ενωμοτάρχης να είναι τελείως βλήμα για να πάει μόνος του να του πει (σχετικά ευγενικά) να παραδοθεί. 

Δεν ξέρω αν βοήθησα καθόλου, ελπίζω να βοήθησα. Καλή συνέχεια!

  • Like 1
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
John Ernst

@elgalla μαλλον συμφωνουμε. Ο χαρακτηρας δεν ηταν λαθος αν θες δες το ."ξένο " του καμυ. Το ζητημα ειναι αν ταιριαζει στην ιστορια. Απο τα σχολια σας καταλαβα οτι δεν ταιριαζει, οχι επειδη ξερετε περισσοτερα απο εμενα απο πεζογραφία, που στο ειδος τρομος σιγουρα ξερετε, αλλα επειδη δε σας συγκινησε ως αναγνωστες. Θα τολμησω να πω οτι κανεις μας δεν γνωριζει αν θα συγκινησει η ιστορια του μεχρι να τη διαβασει καποιος τριτος. Αυτος ειναι και ο λογος που μοιραζομαστε τις ιστοριες μας στο φορουμ. 

ΥΓ ευχαριστω για την παρεμβαση σου. Δεν περιμενα τοσο αμεση και εμπεριστατωμενη απαντηση απο μερους σου. Για μενα ειναι αντικειμενο μελετης οι συμβουλες σου

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..