Jump to content
Sign in to follow this  
Γιώργος77

Τέρυνθος

Recommended Posts

Γιώργος77

Όνομα Συγγραφέα: Γιώργος Αλυφαντής
Είδος: Τρόμος
Βία; Ναι
Σεξ; Όχι
Αριθμός Λέξεων: 3100
Αυτοτελής; Ναι
Σχόλια: Η συμμετοχή μου για τον 48ο διαγωνισμό σύντομης ιστορίας με θέμα: Εξορία

Τέρυνθος_Γιώργος77__.doc

Τέρυνθος_Γιώργος77.pdf

  • Like 6

Share this post


Link to post
Share on other sites
John Ernst

Για αρχή δηλώνω ότι έχω αρχίσει να συνηθίζω το ύφος σου. Εδώ η σκέψη σου να συνδυάσεις ιστορικά γεγονότα με τη φαντασία λειτούργησε αρκετά καλά. Μόνο που φάνηκε προς το τέλος η προσπάθειά σου να περιοριστείς στις λέξεις. Έτσι το κομμάτι του τρόμου αδικήθηκε σε έκταση. Επίσης, η μετάβαση σε αυτό το κομμάτι ήταν απότομη και δεν πείθει η εξήγηση που δίνεις γι αυτή. Σε γενικές γραμμές ιστορία που διαβάζεται ευχάριστα.

Edited by John Ernst
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Καλησπέρα Γιώργη,:)

Πολύ καλή η προσπάθεια σου. Περιορισες το καυστικό σου χιούμορ σε επίπεδα που ανταποκρίνονται περισσότερο στα γούστα μου, μ εναν τρόπο που μου θύμισε το Η ζωή των νεκρών, την ιστορία σου που συμμετέχει στη συλλογή διηγημάτων το Επος της Φαντασίας 2. Η γραφή σου έχει τη δύναμη να πλάθει ηρεμες εικόνες στο μυαλό μου, και σε γενικές γραμμές επιτυγχάνει τον σκοπό της. Στα της πλοκής, θα προτιμούσα το horror του πράγματος να εχει πολυ μεγαλύτερη έκταση, και να αναλωθείς λιγότερο στα πώς και γιατί του πρώτου μέρους. Μου άρεσε η ιδέα, και νομίζω πως σπατάλησες την ευκαιρία να μας δώσεις μια πραγματικά ανατριχιαστική ιστορία. Όπως και να χει, ηταν μια ιστορία που διάβασα ευχάριστα. Καλή επιτυχία εύχομαι!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Christos.Antonaros

Γειά σου φίλε, Γιώργο.

Κανείς δε θα αμφισβητήσει το γεγονός πως η ιστορία σου είναι εντός θέματος. Από την αρχή έως το τέλος ένιωσα πως ήμουν εξόριστος σε ένα νησί ανάμεσα σε καραβανάδες που προσπαθούν νσ μου «σπάσουν» το τσαμπουκά, και δυο-τρεις φαντάρους που βρέθηκαν εκεί με βύσμα. Κλασσικά πράγματα, ξέρεις.

Παρόλα αυτά, εκείνο που δε είδα μέχρι την στιγμή που ξυπνά ο Μακρής και βλέπει το «κόκκινο» μακελειό – ξέρεις τι εννοώ – ήταν κάτι που να με προετοιμάζει για αυτή την σκηνή. Ήταν πολύ απότομο, κατά την προσωπική μου γνώμη και άργησε να φανεί.

Η γραφή σου είναι εντυπωσιακά ρεαλιστική, με αποκορύφωμα τους διαλόγους σου. Ειλικρινά μιλάω, είναι για σεμινάριο.

Τέλος, πιστεύω πως αν είχες παραπάνω όριο λέξεων θα είχες κάνει πολύ καλύτερο στήσιμο. Για τον σκοπό του διαγωνισμού, ωστόσο, έκανες πολύ καλή δουλειά!

Καλή επιτυχία σου εύχομαι!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Ουάου.

Κθούλου και κομμουνιστικό μανιφέστο. Ξανά ουάου.

Κάθε κείμενό σου που διαβάζω είναι πλέον μία πολύ ευχάριστη έκπληξη για μένα. Δλδ εντάξει. Πώς το σκέφτηκες. Άριστη χρήση του θέματος, ο ανάποδος σταυρός με ανατρίχιασε, εικόνες ατόφιας φρίκης. Αν ήθελα κάτι, έτσι για να γκρινιάξω, αυτό θα ήταν περισσότερη φρίκη. Να είναι το διήγημά σου δυο τρεις τέσσερις σελιδούλες παραπάνω. Θα μου πεις, έκταση λέξεων. Στο δίνω. Αλλά ήθελα κι άλλο.

Καημένοι φαντάροι. Ο Κόκκινος Άντρας τι στην ευχή ήταν; Δεν πειράζει που δεν έμαθα, αλλά θα ήθελα να ξέρω. Ο Βαρκάρης; Δεν πειράζει που δεν έμαθα, αλλά θα ήθελα να ξέρω. Ο δάσκαλος στην Αμερική; Ο Λάβκραφτ δεν ζούσε τότε, είχε πεθάνει το '37, οπότε ποιος;

Δεν πειράζει που δεν έμαθα αλλά θα ήθελα να ξέρω.

Εκείνο που εννοώ είναι ότι, όταν ένα διήγημα σε παρασέρνει τόσο πετυχημένα δεν σε πειράζουν πολλά που υπό άλλες συνθήκες θα σου βγάζανε το μάτι.

Μία παράκληση: ξαναπιάστο και κάν'το αριστούργημα. Το 'χεις, το ξέρω.

Μπράβο και καλή επιτυχία στο διαγωνισμό!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Ωραία πρόζα ως συνήθως και ωραίο ξεκίνημα, ειδικά αυτό με τον σταυρό. Ήθελα λίγο περισσότερη περιγραφή, λίγο το τοπίο, τις σκηνές. Νομίζω ήθελαν λίγο χώρο.

Τα ονόματα δε μου έκαναν ούτε θετική ούτε αρνητική εντύπωση, αν και προσωπικά θα ήμουν πολύ προσεκτικός σε κάτι με τόσο έντονο πολιτικό χρώμα.

Το κείμενο διαβάζεται με ενδιαφέρον, έχει σασπένς και δε σ’ αφήνει να βαρεθείς. Στην περίπτωσή μου, είχε το μειονέκτημα του να περιμένω αυτό που θα συνέβαινε, ακριβώς επειδή έχω ξαναδιαβάσει κείμενό σου, οπότε η έκπληξη δεν ήταν όσο μεγάλη θα μπορούσε να είναι.

Στο τέλος ομολογώ πως χάθηκα λίγο. Επίσης, δε βρήκα λόγο τελικά για να τον βάλουν να τραβήξει με κάμερα τη φάση. Συνολικά με άφησε με ανάμεικτα συναισθήματα, κυρίως λόγω του τέλους.

 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

Διήγημα στο επίπεδο που μας έχεις συνηθίσει, όσον αφορά την πρόζα. Δεδομένου του θέματος και της αρχής του, περίμενα ότι θα γινόταν το αγαπημένο μου δικό σου κείμενο. Δυστυχώς, εν τέλει, δεν μου φάνηκε και τόσο δυνατή σου στιγμή.

Οι άλλοι ήθελαν περισσότερο τρόμο, εγώ ξενέρωσα όταν ήρθε.
Spoiler

Πολύ ξαφνική η μεταστροφή στο μεταφυσικό(;), η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι έλειπαν σελίδες, απροοικονόμητο (λες και το αποφάσισες τελευταία στιγμή να το πας εκεί), για εμένα δεν έδεσαν τα στοιχεία που μας είχες δώσει (βαρκάρης, φωτογραφική, παρελθόν συγκρατούμενων, το σχέδιο απόδρασής τους), το setting που είχε πολύ ενδιαφέρον δεν το αξιοποιείς κατά τη γνώμη μου παρά επιφανειακά (η διαχείρισή του παραδέχομαι ότι θα ήταν δύσκολη λόγω πολιτικής χροιάς αλλά δεν σε φοβάμαι βάσει δείγματος). Το τέλος δεν δουλεύει κατ’ εμέ, γιατί αφενός δεν είναι ξεκάθαρο τι συμβαίνει ούτε πρακτικά ούτε σε συμβολικό επίπεδο κι αφετέρου, οι συμβολισμοί σου μου φαίνονται αντιφατικοί (θέλει να πάει στην Αμερική, και γενικότερα, σε έναν κόσμο όπου χαρούμενοι Κόκκινοι άνδρες(;) οργώνουν τη Γη).

Καλοί οι χαρακτήρες, όπως συνήθως, και οι διάλογοι (με εξαίρεση το "Απλά η ιδεολογία μου δεν το επιτρέπει, πώς να το πω, δεν εγκρίνει την ομοφυλοφιλία." που μου κάνει tell και δεν με πείθει ότι θα το έλεγε έτσι με το παρόν ακροατήριο - δεν θα καθόταν να δώσει εξηγήσεις στον επιλοχία). Επίσης το "Kι εκεί που πήγαινε το Κόμμα θα έλεγχε τους πάντες, αυτόν και τους υπόλοιπους συντρόφους, με εντολές, διαταγές και ποινές: όποιος δεν ήταν σωστός, απομόνωση" στην αρχή με μπέρδεψε, σκέφτηκα μήπως ήταν στη Σοβιετική Ένωση ή μήπως επρόκειτο για κάποια εναλλακτική ιστορία. Άμα το Κόμμα (=ΚΚΕ για τον ήρωα) είχε τόσο έλεγχο ο Μακρής δεν θα ήταν στην εξορία. Θέλει διαφορετική διατύπωση.

Συνεπώς, περίμενα περισσότερα γιατί ξέρω ότι μπορείς να τα προσφέρεις. Θέλει περισσότερο χώρο, θέλει περισσότερο δούλεμα στα περιφερειακά στοιχεία και νομίζω ότι μπορεί βγει μια πολύ καλή ιστορία. Παρά το κράξιμό μου, τη θεωρώ από τις πιο καλογραμμένες του διαγωνισμού. Αλλά μπορείς και πολύ καλύτερα.

Καλή σου επιτυχία!

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Elli Sketo

Γιώργο καλησπέρα,
Είμαι περισσότερο με τον Νικόλα σε αυτό σου το διήγημα. Για πρώτη φορά δε με ενθουσίασες. 


Τι μου άρεσε:

  • Η γραφή σου και οι περιγραφές. Δε γλιστρήσεις κάπου και συγγραφικά μου φάνηκες, όπως πάντα, ευανάγνωστος και ευχάριστος.
  • Ήσουν μέσα στο θέμα
  • Όμορφοι, ζωντανοί διάλογοι και πιστευτοί χαρακτήρες
  • Το νησί σου. Από τα λίγα που μας έγραψες για αυτό μου άφησες την αίσθηση ότι ήταν τρομερά μικρό και σε όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης είχα μία έντονη δυσφορία σα να είμαι στριμωγμένη σε ένα νησί ώμο με ώμο με άλλους 50 και αν κάποιος τέντωνε τα χέρια του κάποιος θα έπεφτε στη θάλασσα
  • Το Κθουλο-σενάριο: μπερδεμένο με αλμύρα, ιδρωτίλα, Ελληναριό και μπόλικη ζέστα. Είχε κάτι το μαγικό τρομάρα του. Αχ, να ήταν από τη Σάμο ο Λαβκραφτ…
  • Η περίοδος του χάους. Ξεκοιλιάζαν ανθρώπους, ο άλλος έβγαζε τα συκώτια του στην παραλία σε χρώμα πράσινο, οι Λιμοκοντόροι είχαν ντυθεί σατανιστές για το Χαλογουίν και ψέλνανε και σπαρταρούσαν και τα λοιπά· ο Μακρής όμως πήγαινε εδώ και εκεί παγωμένος μα ψύχραιμος. Ρωτά τον Κόκκινο άντρα πως τον λένε, γράφει με την κάμερα του τον πανικό, χαιρετά τον βαρκάρη, αράζει μετά τη σφαγή… Πανέμορφο.
  • Ο τρόμος σου. Λίγο gore και μπόλικο what the fuck. Θα μπορούσε να ήταν και Rodriguez.

 

Πάμε στα ευχάριστα τώρα (ήτοι αυτά που δεν μου άρεσαν τόσο):

  • Ένα μικρό πρόβλημα συνέχειας: Ο Μακρής ξυπνά, βλέπει τον χαμό, ο Μπομπ εμφανίζεται, χτίζει, όλοι πεθαίνουν και οι Λιμοκοντόροι φεύγουν το ξημέρωμα Όμως λες ότι ο Μπομπ έχτιζε και πέθανε μετά από 24 ώρες. Αυτό σημαίνει ότι θα έπρεπε να είναι ακόμα ζωντανός όταν θα έφευγαν όλοι όμως μας ξεκαθαρίζεις ότι έχει ξαπλώσει/πεθάνει το πρωί.
  • Ο λόγος για τον οποίο οι Λιμοκοντόροι ήταν στο νησί μαζί με έναν μόνο Κομμουνοχαρούμενο. Τα στατιστικά δε βγάζουν νόημα, πλας δε θα έστελνα μια συμμορία παρέα στην εξορία.
  • Τι ήταν ο Κόκκινος Άντρας; Άλλος ένας στρατιώτης; Πως έφτασε μέχρι εκεί; Κολύμπησε από τη Ρωσία (δλδ από Βόλγα λίγο περπάτημα στην Ουκρανία, Μαύρη Θάλασσα - Μεσόγειος); Πέταξε; ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ; Έψαξα το κείμενο και δεν βρήκα κάτι που να μας προετοιμάζει για τον ερχομό του. Ακόμη και στο σχέδιο του Αλεξάνδρου πιο πάνω δεν μας προετοιμάζει για την εμφάνιση του Κομμουνιστή της κολάσεως. Επίσης υποθέτω μετά από την τρίτη ανάγνωση ότι ο άντρας που έμοιαζε με Ρώσος και ξερνούσε πρασινάδα λίγο πιο πάνω ήταν ο Κόκκινος Άντρας και αυτό γιατί δεν αναφέρεται εκεί ως Κόκκινος Άντρας (Με κούρασε το “Κόκκινος Άντρας”. Θα τον λέω Μπομπ). Όταν ξεκινάς ολόκληρη παράγραφο με το όνομά του με κάνεις να νιώθω πως είναι κάποιος που μου έχεις συστήσει ήδη. Επίσης μετά τι κάνει; Γιατί χτίζει; Πως χρησιμοποιήθηκαν τα επτά σπιτάκια που έχτισε μέσα σε 24 ώρες; Αν και πολύ όμορφη εικόνα δεν καταλαβαίνω τι εξυπηρέτησε στα πλαίσια της ιστορίας. Σκέφτηκα ότι τα έχτισε γιατί ήταν επτά οι σκηνές αλλά πάλι δεν καταλαβαίνω γιατί.
  • Γιατί κυκλοφορούσαν που και που γυμνοί στο νησί; Απλά για να τη σπάσουν στους στρατιώτες; Έκαναν κάτι; Κάποια τελετή; Ήταν αντιπερισπασμός για να πάρουν οι υπόλοιποι τα πράγματα από τον βαρκάρη; Δε μας λες και έμεινα με την απορία.
  • Το σχέδιο του Αλεξάνδρου, ότι δλδ θα ερχόταν ο Στρατός, θα έβλεπε το πτώμα του Μπομπ (Ρώσος) αλλά δεν θα έβρισκε καμία κάλυκα σφαίρας εκτός από αυτές που χρησιμοποιούσαν τα ελληνικά όπλα και θα έχαφτε το παραμύθι του Μακρή… Εντάξει το ξέρω ότι η ιστορία εξελίσσεται κάπου στο ‘50 από τις αναφορές σου αλλά υποθέτω πως ξέραν ακόμη και τότε τι ακριβώς αφήνουν πίσω τα όπλα τους. Εδώ ξεχωρίζαν τα απομεινάρια του κάθε στρατού σε μάχες αρχαίων εποχών. Ακόμα και αυτό όμως να μην έφτανε ώστε να χαμπαριάσει ο στρατός πως τα πράγματα δεν έγιναν όπως τα λέει ο Μακρής, ο ίδιος έχει τραβήξει σε βίντεο αποδείξεις ενάντια στο ίδιο του το ψέμα Έχει τραβήξει σε βίντεο τον άντρα να ξερνάει στην παραλία, τον Παπά να ψέλνει “Ι για Ι για” στρατιώτες και Λιμοκοντόρους γυμνούς στην παραλία και τον λοχία να κάνει τον Εσταυρωμένο. Τι σχέση έχουν όλα αυτά με Κομμουνιστική επίθεση; Ακόμα και να σκεφτεί ο Μακρής να καταστρέψει τα φιλμ που τράβηξε, ακόμη και να πετάξει όλους τους κάλυκες στη θάλασσα και ακόμα και να θάψει τα πτώματα που του έφερε ο Αλεξάνδρου και να πει ότι ήρθαν οι Κομμουνιστές και τους σκότωσαν όλους εκτός από εκείνον κάπως, τα ίδια τα πτώματα τον προδίδουν.

Σκέψου:
Σενάριο 1
“Πότε έγινε αυτό Μακρή;”
“Πριν δύο μήνες.”
“Και γιατί το πτώμα του Μπομπ είναι σε τόσο καλή κατάσταση;”

Συμπέρασμα: λέει ψέμματα, ας ξεθάψουμε τα πτώματα των υπολοίπων για να δούμε σε τι συνέβη πραγματικά

Σενάριο 2 
“Πότε έγινε αυτό Μακρή;”
“Χθες”
“Και δεν υπάρχει στο νησί ούτε ένα ίχνος μάχης; Ξεσκόνισες τα πάντα;”

Συμπέρασμα λέει ψέμματα, ας ξεθάψουμε τα πτώματα των υπολοίπων για να δούμε σε τι συνέβη πραγματικά

Και δεν υπάρχει 3ο σενάριο γιατί το πτώμα του Μπομπ δεν θα σαπίσει ποτέ. Άρα ο Μακρής δεν μπορεί να πει ότι όλα αυτά έγιναν πριν 1 βδομάδα. Σε κάθε περίπτωση, τα πτώματα των στρατιωτών θα ξεθαφτούν και μόλις δουν τον λοχία με τρύπες στα χέρια θα αρχίσουν να υποπτεύονται διάφορα.

Ακόμη όμως και σε πρώτη φάση να το παίξει τόσο καλά ο Μακρής ώστε να το χάψει ο Στρατός και να τον πιστέψει, οι τάφοι των υπολοίπων πρέπει να ανοιχτούν γιατί πρέπει να σιγουρευτούν ότι δεν το έσκασαν και ότι ο Μακρής δεν κάρφωσε απλά 12 σταυρούς στο χώμα χωρίς να έχει θάψει κανένα. Και αν ανοίξουν τους τάφους θα βρουν πτώματα “τουμπανιασμένα” το οποίο μεταφράζεται ως θάνατος από πνιγμό. Όχι από στρατιωτική συμπλοκή!

Όπως τα βλέπω ο Μακρής δεν έχει καμία ελπίδα. Το σχέδιο του Αλεξάνδρου είναι κακό και αυτό μου δημιούργησε πρόβλημα γιατί μέχρι εκεί με είχε πείσει ότι είναι πολύ έξυπνος άντρας. Είχε βάλει σε τάξη 11 άτομα με ελάχιστη μόρφωση σε ένα νησί 5 επί 5 και είχε καταστρώσει σχέδιο με κάποιον να τους φέρνει ό,τι επιθυμούσε η ψυχή τους ΚΑΙ τα πήγαινε καλά με κάποια πολύ ισχυρή, μυστική δύναμη. Ότι το σχέδιο που σκαρφιζόταν τόσο καιρό θα έμπαζε τόσα νερά με προβλημάτισε.

 

Γενικά το τέλος με έβγαλε πολύ από την ιστορία σου. Αφού έφυγαν οι Λιμοκοντόροι από το νησί το διήγημα έστρωσε πάλι αλλά είχα τόσα αναπάντητα ερωτήματα που παραλίγο να χάσω την πιο όμορφη σκηνή του διηγήματος:

Το ξημέρωμα, ο Μακρής δίπλα σε έναν ξαπλωμένο, πεθαμένο Μπομπ, διαβάζει από το ταλαιπωρημένο του βιβλιαράκι το Κομμουνιστικό Μανιφέστο ενώ πίσω του κείτεται κατακρεουργημένο ολόκληρο το νησί και στον ορίζοντα χάνεται μία βαρκούλα γεμάτη σαλταρισμένους Λιμοκοντόρους.

Εξαιρετικό. Μόνο που ο Μακρής δε θα πάει στην Αμερική αλλά στο εκτελεστικό απόσπασμα...
 

Edited by Elli Sketo
  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Ήταν τόσο ασαφές, που το έχασα τελείως.

Σε κάποια φάση, το ένιωσα να τρέχει και να λαχανιάζει. Δεν ξέρω αν το είχες γράψει χωρίς το όριο των λέξεων, αν θα το είχες κάνει πιο σαφές. Δεν ξέρω τι άλλο να σου πω, πραγματικά. Γενικά, έτσι κι αλλιώς δεν με έψησε. Ίσως γιατί έχω βαρεθεί ιστορίες του εμφυλίου, ίσως γιατί είδα την ταινία "Λούφα και παραλλαγή" να μου γνέφει...

:unsure: Λυπάμαι.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Καλησπέρα Γιώργο,

Ανάμεικτα  συναισθήματα...

Από την μία,  μέχρι την μέση  δεν μπορώ να πω ότι έχω κάποιο παράπονο. Καλός λόγος, σωστή ροή πληροφορίας, ενδιαφέροντες διάλογοι. Κοινώς,    είχαμε μπόλικο από αυτό που ξέρεις να κάνεις καλά απλά έλειπε το σουρρέαλ στοιχείο.

Ε, τελικά, το έβαλες όλο μαζεμένο στο τέλος και όλα αυτά που έγιναν μου φάνηκαν πολύ κουλά για να  ενδιαφερθώ. Δεν ξέρω πώς θα μπορούσε να δουλέψει μία τέτοιου είδους ανατροπή, αλλά υποθέτω θα  χρειαζόμασταν καλύτερη προοικονομία  και εδώ πέρα  η βασική προοικονομία που είδαμε ήταν ότι έχουμε να κάνουμε με διήγημα τρόμου, άρα   αναμενόμενα θα έπρεπε να είχαμε ένα επεισοδιακό φινάλε. Αν και  για μένα αυτή η ιστορία είναι καθαρά φάντασι.

Εν ολίγοις,  με αυτό το φινάλε για μένα αδικείς  πολύ τόσο την ιστορία σου όσο και τον ίδιο σου τον εαυτό αφού μπορείς και καλύτερα.

Αυτά!

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Γεια σου, Γιώργο.

Η αρχή σου είναι τελείως... Γιώργος. Αυτό που έχω συνηθίσει να βλέπω, αυτό που μου αρέσει να βλέπω το οποίο με έκανε να χαμογελάω όσο διάβαζα περισσότερο. Παίζεις με θέματα που άλλοι δεν τολμούν ή δε θέλουν να αγγίξουν και μπορώ να πω ότι το καταφέρνεις, τις περισσότερες φορές, με μαεστρία.

Στο συγκεκριμένο, όμως, κι εμένα με έχασες λίγο. Η εξορία με έπεισε, θεωρώ ότι είσαι ο πιο "εντός θέματος" από όλους μας - βάζω κι εμένα μέσα φυσικά, το νησί μου άρεσε, οι κάτοικοί του επίσης όπως κι η αφήγηση του Μακρή μέσα από τον παραλογισμό που βίωνε.

Το κομμάτι του τρόμου ερχόταν αρκετά υπόκωφα, υπογείως, λίγο μεταξύ παράνοιας και bizarro. Αλλά όταν έσκασε, ένιωθα σαν να έγινε ένα τζούφιο μπαμ από πυροτέχνημα το οποίο δεν κατάφερα να απολαύσω.

Κθουλικά σκηνικά - τα οποία εμένα προσωπικά πλέον δε με τρελένουν - μαζί με Ελληναριό κι ιδρωτίλα, όπως εύστοχα είπε η Έλλη. Ενώ η γραφή σου παραμένει σε υψηλά επίπεδα, κάτι το οποίο εκτιμάω σε κάθε γραπτό σου, η ιστορία στο τέλος με έχασε, δεν κατάφερα να παρακολουθήσω τους λόγους που εξελίχθηκε έτσι, δεν κατάλαβα τελικά τι έκανε ο Βαρκάρης και ποιος ήταν ο Κόκκινος άνδρας. Η κινηματογράφηση του Μακρή μου θύμισε τους τυπάδες που παίζουν στα real-horror movies (Blair witch κτλ.) στα οποία γίνεται της καραπουτανάρας κι αυτοί κρατάνε την κάμερα.

Νομίζω ότι αν το αφήσεις ελεύθερο, εκτός περιορισμού λέξεων και θέματος, θα φτιάξεις μία πολύ σουρεαλιστική, horror ιστορία η οποία θα ξεχωρίσει για την πρωτοτυπία της και το ιδιαίτερο ύφος γραφής της.

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Γιώργο, αυτή είναι μια από τις πιο "εύπεπτες" ιστορίες σου που έχω διαβάσει, αλλά με άφησε με ανάμικτα συναισθήματα. Καταρχάς αν και είναι η μόλις δεύτερη ιστορία του διαγωνισμού που διαβάζω , πιστεύω πως θα είναι μια από τις καλύτερες, αν όχι η καλύτερη, που έχουν εκμεταλευτεί επακριβώς το θέμα του διαγωνισμού. Είναι σίγουρα από τις πιο καλογραμμένες ιστορίες σου, όσον αφορά την γραφή, τους χαρακτήρες, τους διαλόγους. Με απορόφησαν όλα αυτά, η ιστορία διαβάστηκε πολύ γρήγορα και ξεκούραστα, οι σελίδες έφευγαν ακατάπαυστα και κάπου εκεί άρχισα να αναρωτιέμαι: "Πού είναι ο τρόμος;" Ο τρόμος τελικά έρχεται, έχει δυνατές σκηνές, αλλά έχει αργήσει υπερβολικά (για τα γούστα μου πάντα) να κάνει την εμφανισή του. Και όταν την κάνει, αυτό γίνεται απότομα, λες και έχω χάσει επεισόδια από την πλοκή, λες και βρίσκομαι αμέσως από το σημείο "Α" στο "Ε", έχοντας χάσει την υπόλοιπη διαδρομή. Το τέλος που διάλεξες για την ιστορία σου, το βρίσκω και εγώ προβληματικό, για τους ίδιους ακριβώς λόγους που ανέφερε αναλυτικά πιο πάνω η Έλλη. Καλή γραφή λοιπόν, χαρακτήρες, διάλογοι, το στήσιμο του όλου σκηνικού σου υπέροχο, αλλά αργούμε πολύ να τρομάξουμε. Πάντως πέρασα καλά με την ιστορία σου και σου εύχομαι..

...Καλή επιτυχία.

Υ.Γ. Τό ότι στην ίδια ιστορία θα μου έρχονταν στο μυαλό, βιβλία όπως το "Οδός Αβύσσου Αριθμός Μηδέν" και short stories σαν το "Dagon" δεν το περίμενα, αλλά είναι σίγουρα θετικό! :)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Disco_Volante

Γιώργο καλημέρα,

Άλλο ένα διήγημα που από τις πρώτες κιόλας γραμμές θα καταλάβαινα τον συγγραφέα του. Και αυτό γιατί παραμένει πιστό στο ιδιαίτερο προσωπικό σου ύφος.

Η ιστορία ρέει πολύ άνετα, ενώ θα πρέπει να τονίσω τις αρκετά πετυχημένες περιγραφές που σε μεταφέρουν πλήρως στον κόσμο που έχεις πλάσει.

Το μόνο αρνητικό στοιχείο που εντόπισα έχει να κάνει με την πλοκή της ιστορίας. Πιο συγκεκριμένα, το αρχικό σετάρισμα του σκηνικού και των χαρακτήρων κρατάει παραπάνω απ’ όσο πρέπει (αναλογικά με το περιορισμένο μέγεθος του κειμένου) και έτσι όλη η δράση και ο τρόμος εμφανίζονται κυρίως στο τέλος. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το κείμενο είναι αρκετά οπισθοβαρές.

Προσωπικά θα ήθελα να διαβάσω μια πιο εκτεταμένη έκδοση του διηγήματος, όπου θα δίνονται περισσότερες πληροφορίες για τους ήρωες.

Τέλος, νομίζω πως δεν χρειάζεται καν να αναφέρω ότι η ιστορία σου είναι 100% εντός θέματος.

Καλή επιτυχία!
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Καλησπέρα, Γιώργο. Κι εσένα, τα αναλυτικά στο αρχείο, εδώ θα τα πω λίγο τρέχοντας γιατί δεν έχω πολύ χρόνο.

Στα θετικά:

- Τίτλος

- Πειστικό κλίμα, ανθρώπινος ο πρωταγωνιστής, συμπαθής. Γνώριμα σε μας πράγματα που τα έχουμε ξανασυναντήσει, απλώς όχι έτσι.

- Είσαι (για μένα) ο μόνος που έγραψε διήγημα εντός θέματος.

- Ενδιαφέρον πάντρεμα μυθολογίας Κθούλου και ελληνικού setting.

- Έχεις κάμποσες ωραίες και διακριτικές προοικονομίες.

- Πολύ ωραία, άμεση, ζωντανή γλώσσα.

 

Στα αρνητικά:

- Ο Κόκκινος Άντρας.

- Το ότι, τελικά, δεν καταλάβαμε γιατί ζήτησαν από τον Μακρή να τραβήξει με την κάμερα το συμβάν.

 

Γιώργος - Elgalla Edit.doc

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Θα ξαναπώ συγχαρητήρια κι εδώ. Πραγματικά ένα πρωτότυπο διήγημα που πολύ απόλαυσα την ανάγνωσή του. (Επίσης πέτυχα με την ψήφο μου και τη σειρά της τελικής κατάταξης από όσο βλέπω. Αν εξαιρέσουμε την ισοψηφία τρίτης- τέταρτης.)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..