Jump to content

Recommended Posts

Ballerond

Έλλη, δύο πράγματα.

1) Είναι με διαφορά το ΚΑΛΥΤΕΡΟ πράγμα που έχω διαβάσει από εσένα (κι από τα καλύτερα κείμενα στο φόρουμ)

2) Δε μπορώ να γράψω αναλυτικά σχόλια, πρέπει να συνέλθω πρώτα. Σοβαρά.

  • Like 1
  • Thanks 1
Link to post
Share on other sites
elgalla

Θα συμφωνήσω με τον προλαλήσαντα, είναι με διαφορά το καλύτερό σου κείμενο. Προσεγμένο, χωρίς λάθη, είναι, βασικά, σχεδόν αψεγάδιαστο, αν εξαιρέσεις εκείνο το σημείο όπου η Αναστασία γίνεται Αθανασία.

Το τέλος, προσωπικά, μου αρέσει όπως είναι, αλλά ίσως χρειάζεται και μια τρίτη επανάληψη, ακόμη πιο σύντομη, πριν το κλείσιμο. Οι τριάδες γενικά λειτουργούν καλύτερα από τις δυάδες.

Γενικά μου φαίνεται πως η Μαίρη ξεχνάει υπερβολικά γρήγορα και πως, ακόμη και με το κινητό, θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να διατηρεί μια δουλειά και να αυτοσυντηρείται. Καταλαβαίνω πως εξυπηρετεί τους σκοπούς της ιστορίας και ομολογώ ότι με ρούφηξε τόσο το κείμενο που δεν με ενόχλησε καθόλου, αλλά μόλις το τέλειωσα το σκέφτηκα.

Κατά τα άλλα, μου άρεσε η επιλογή του β' ενικού, μου άρεσε η γραφή σου πάρα πολύ, μου άρεσαν οι επιλογές σου, το βρήκα πάρα πάρα πολύ καλό. Αυτό είναι το κείμενο που πάντα περίμενα να διαβάσω από σένα, ειλικρινά. Μπράβο.

  • Like 1
  • Thanks 2
Link to post
Share on other sites
Elli Sketo
16 hours ago, elgalla said:

 αν εξαιρέσεις εκείνο το σημείο όπου η Αναστασία γίνεται Αθανασία.

Το έφτιαξα

16 hours ago, elgalla said:

Το τέλος, προσωπικά, μου αρέσει όπως είναι, αλλά ίσως χρειάζεται και μια τρίτη επανάληψη, ακόμη πιο σύντομη, πριν το κλείσιμο. Οι τριάδες γενικά λειτουργούν καλύτερα από τις δυάδες.

Το είχα σκεφτεί και εγώ αυτό με το 3. Δεν είμαι σίγουρη πως ακριβώς να το κάνω αλλά συμφωνώ μαζί σου και το άλλαξα. Για την ώρα...

Η λογική της ιστορίας με απασχολεί και εμένα πολύ. Ούτε εγώ είμαι σίγουρη κατά πόσο θα μπορούσε να αυτοσυντηρείται, ακόμα και με τη βοήθεια της Σάρα. Σκέφτομαι πως όσο βρίσκεται σε γνώριμο περιβάλλον δεν έχει τόσα επεισόδια και ότι εαν έπιανα την ιστορία από εκεί που είναι οριακά λειτουργική ίσως θα μπορούσα να σας κάνω να πιστέψετε στην ιστορία. (suspension of disbelief!) 

Ήθελα να είναι κατανοητό πως το ξέρει ότι δεν μπορεί να συνεχίσει άλλο. Το κατάλαβε κανείς άλλος εκτός από εμένα που το έγραψα;

Σκεφτόμουν να τελειώσω την ιστορία εκεί που εμφανίζεται το τρένο και να μη τη δείξω άστεγη γιατί φοβόμαι μήπως γίνεται πολύ άδικο. Από την άλλη η ζωή είναι πολύ άδική και δεν ξέρω τι να κάνω.

Ευχαριστώ και τους δύο σας για το χρόνο που αφιερώσατε στην ιστορία μου.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
elgalla

Είναι απόλυτα κατανοητό (τουλάχιστον, ήταν σε μένα). Και νομίζω πως το ότι τη δείχνεις άστεγη είναι ο καλύτερος τρόπος να τελειώσεις αυτή την ιστορία γιατί, όσο σκληρό τελείωμα κι αν είναι το ότι δεν μπορεί ούτε τέλος στη ζωή της να δώσει, η ζωή είναι πράγματι πολύ άδικη κι όλο αυτό το διήγημα είναι πνιγμένο στην αδικία και, από την άλλη, δίνεις η ίδια την απάντηση σε όποιον μπορεί να σου έλεγε "η αυτοκτονία δεν είναι λύση", "πάντα υπάρχει ελπίδα" κτλ. Προσωπικά, μου άρεσαν όλες σου οι επιλογές και θα έλεγα να μην αμφισβητείς τον εαυτό σου. Έχεις κάνει φοβερή δουλειά μ' αυτό το κείμενο.

  • Like 2
  • Thanks 1
Link to post
Share on other sites
Ballerond

Λοιπόν, αγαπητή μου Έλλη.
Θα προσπαθήσω να σχολιάσω 2-3 πράγματα που ζήτησες αν και δυσκολεύομαι να βρω ουσιαστικά αρνητικά στην παραπάνω ιστορία.
Πρώτα απ' όλα: Είναι τόσο.. Έλλη! Είσαι εσύ, ξεκάθαρα. Οργανωμένη, με προσοχή, με ορμή όση χρειάζεται και με το ύφος που σε διακρίνει. Αυτό και μόνο μετράει.

Γούσταρα τρελά την αφήγηση σε β' πρόσωπο.Είναι δύσκολη, είναι ριψοκίνδυνη, μπορεί να κάνει κοιλιά εύκολα ή να γίνει διδακτική και κυρηγματική. Εσύ τα κατάφερες μια χαρά. Μάλιστα, ήταν πανέξυπνο τρικ να βάλεις κάποιον να μιλάει στην Μαίρη καθώς η ίδια ξεχνάει οπότε είχε κάποιον να της θυμίζει πράγματα. Πώς να φερθεί, πού να μιλήσει, τι να κάνει. Ήταν πανέξυπνο, το λάτρεψα.

Η ιδέα δεν είναι τόσο ΕΦ, συμφωνώ. Αντίστοιχες εφαρμογές υπάρχουν ήδη, ας πούμε ότι είναι λίγο πιο προηγμένη απ' ότι συνήθως. Δεν έχεις κάποιο άλλο ΕΦ στοιχείο στην ιστορία - δεν ξέρω αν αξίζει να προσθέσεις κι όλας. Μου αρέσει η πρωταγωνίστρια,. μου αρέσει η φωνή της, η σκηνή με τα κεράκια, η σκηνή στο μπαρ, η συνομιλία με τη Σάρα.
Θα ήθελα κι εγώ λίγο παραπάνω πειστικότητα στο θέμα του πώς κρατάει τη δουλειά της. Δε με χάλασε, με απορρόφησες, αλλά θέλω να το ζήσω λίγο παραπάνω.

Το τέλος ήθελε την 3αδα του αλλά και λίγο καλύτερα την επεξήγησή του. Δείξε ότι είναι άστεγη, μη το φοβηθείς, δεν είναι exposition. Είναι αυτό που περιμένουμε.
Δεν έχω να σου πω άλλα αγαπημένη, μου άρεσε πάρα πολύ. Το εννοώ.
Μπράβο :) 

  • Like 1
  • Thanks 1
Link to post
Share on other sites
Morfeas

Κι εμένα μου άρεσε (surprise!), αλλά εγώ δεν θα σε κανακέψω, θα γίνω μίνι Έλλη σκέτο στη θέση της Έλλης σκέτο.

Καταρχάς για μένα σίγουρα δεν είναι η "με διαφορά" καλύτερή σου ιστορία, όχι επειδή δεν είναι καλή, αλλά επειδή τα τελευταία σου διηγήματα είναι σε αντίστοιχα υψηλό επίπεδο (έστω χωρίς τα τυπογραφικά). Από άποψη γραφής είναι όπως συνήθως (χωρίς typo, again), ρέει ιδανικά, πολύ προφορική η αφήγηση, όπως συνηθίζεις και συχνά ταιριάζει στο ύφος των κειμένων σου. Ωραία ευρήματα (το α λα Μεμέντο τατουάζ ή το κινητό). Το είχα διαβάσει μέρες, πριν κάνεις την αλλαγή του τέλους, που τώρα μου φαίνεται κάπως καλύτερο και πιο κατανοητό.

Εγώ τώρα την ιστορία τη χωρίζω σε τρία μέρη:

Το πρώτο που ήταν και το καλύτερο, που μας μπάζεις στην ιστορία, μαθαίνουμε για την κατάσταση της Μαίρης, τη βλέπουμε πώς προσπαθεί να αντεπεξέλθει στη δουλειά της και στις επίμονες κινήσεις του πολιορκητή της. Το β’ πρόσωπο λειτουργεί ιδανικά, γιατί στη θέση της μπορεί ο καθένας μας να φανταστεί τον εαυτό του, ενώ παίζει και με έναν κατά τη γνώμη μου ισχυρό φόβο του σύγχρονου ανθρώπου (ότι θα πάψει να θυμάται και κατ’ επέκταση να είναι λειτουργικός).

Το δεύτερο κομμάτι με το ταξίδι ήταν καλό κι αυτό κι ενώ βρίσκω πετυχημένη την ιδέα να μας περιγράψεις την ιστορία της, να την κάνεις ουσιαστικά χαρακτήρα με παρελθόν και προβλήματα, για μένα η ιστορία έπεσε εκεί μισό σκαλί. Εκεί που η αφηγήτρια θα μπορούσε να είναι ο καθένας μας, έγινε μια παρθένα λεσβία, που καταπίεζε τα συναισθήματά της, εξαιτίας την πολύ κοντινής της σχέσης με την εκκλησία. Κι εκεί που είχα έναν χαρακτήρα, ξαφνικά έχω έναν άλλον, που η φωνή του δεν μου ταιριάζει με τα βιώματά του. Ίσως να φταίει που γενικά ο τρόπος σου γραφής έχει κάτι το πολύ σύγχρονο, κάτι το αστικό (με την έννοια ανθρώπου που ζει σε πόλη και όχι σε χωριό), κάτι το σπιρτόζικο που με κάνει να θεωρώ τους ήρωές σου κομματάκι αλάνια (αν και το παραδέχομαι, εδώ όχι τόσο έντονο όσο αλλού). Κι εκεί δεν μου κόλλησε η αποκάλυψη, δεν έδεσε η φωνή με τον άνθρωπο. Και δεν μου άρεσε η ύπαρξη της εκκλησίας στη ζωή της. Δεν λέω ότι δεν συμβαίνει, αλλά θα προτιμούσα να ήταν η κοινωνική πίεση που την καταπίεζε, αλλιώς ήθελα περισσότερα στοιχεία για να με πείσουν (επίσης δεν ξέρω αν το αναφέρεις, αλλά γιατί απομακρύνθηκε από τον Θεό; Λόγω της αρρώστιας;).

Αυτό όμως είναι τόσο λεπτό, που υπό άλλες συνθήκες μπορεί και να μην το πρόσεχα. Ίσως να φταίει και το β’ πρόσωπο, που έχει κάτι το υπνωτιστικό και δίνεις μεγαλύτερη προσοχή σε τέτοιες λεπτομέρειες. Πάντως σίγουρα βρήκα τρυφερή τη σκηνή με το φιλί και με μελαγχόλησες.

Το τρίτο μέρος το βρήκα λίγο πιο αδύναμο, γιατί από εκεί που ένα τρένο ερχόταν κατά πάνω της, αυτή ξυπνά και ο κύκλος του μεμέντο έχει περίοδο λίγων λεπτών πια. Νομίζω πως την προηγούμενη ενότητα δεν πρέπει να την κλείσεις με το τρένο που έρχεται ή με την απορία της, αλλά με το βήμα που κάνει για να το αποφύγει (κι αυτό επειδή για μένα δεν είναι σίγουρο ότι στην κατάστασή της θα το έκανε, έτσι αποπροσανατολισμένη που ήταν, τουλάχιστον στην ανάγνωση της πρώτης εκδοχής είχα χαθεί εκεί). Επειδή τα κομμάτια τώρα είναι τόσο σύντομα (με τη νέα βερσιόν) μου μοιάζει κάπως διεκπεραιωτικό. Ίσως τον Αντώνη να τον αναφέρεις μόνο στο 1ο και στο 3ο, γιατί τα βήματα παραείναι ακριβή και όμοια κάθε φορά. Π.χ. μπορεί να θυμάται ξέρω γω στο 2ο κομμάτι ότι κάποιον ήθελε να πάρει τηλέφωνο (ποιον;), αλλά πού στο καλό είναι το κινητό; Δηλαδή η λούπα να μην είναι τόσο αυτούσια.

Τέλος, το βρήκα σίγουρα καλό διήγημα, το ευχαριστήθηκα, μου άρεσε πολύ το πώς χρησιμοποίησες την επιστημονική φαντασία(;) για να πεις κάτι για τον άνθρωπο και την κοινωνία (πώς αντιμετωπίζει άτομα με αλτσχάιμερ). Μπράβο σου, μην αποθαρρυνθείς από το ξεψείρισμά μου κι είμαι σίγουρος ότι τα καλύτερα κείμενά σου είναι καθ' οδόν. :)

Edited by Morfeas
  • Like 1
  • Thanks 1
Link to post
Share on other sites
  • 1 month later...
John Ernst

Δεν θα επιμείνω στο ότι μου άρεσε πολύ η ιστορία σου. Οι έντονες σκηνές, η ανάλυση της ψυχοσύνθεσης της ηρωίδας σου, η περιγραφή της άνοιας. Θα ήθελα λίγο να σε βοηθήσω με μία ιδέα για τη λογική της ιστορίας. Καταρχάς δεν είναι σπάνιο ένας άνθρωπος ο οποίος δεν έχει κοντινό οικογενειακό περιβάλλον να φτάνει σε προχωρημένο στάδιο κάποιας Ψυχικής ή νευρολογικής ασθένειας και κανείς να μην το παίρνει χαμπάρι. Ως προς την απασχόληση στη δουλειά της θα σου πρότεινα να δούλευε ως καθαρίστρια. Είναι εκείνη η περίπτωση που κανείς δεν θα πρόσεχε κάτι τόσο σημαντικό. Βέβαια σε αυτήν την περίπτωση δεν ξέρω τι θα γινόταν με τον προϊστάμενο της, έτσι κι αλλιώς είναι το πιο θολό σημείο στην ιστορία. Πραγματικά δεν έχω καταλάβει αν αυτοί οι άνθρωποι φλερτάρουν ή προσπαθούν να αποκτήσουν κάποια άλλη σχέση. Ελπίζω να βοηθάω

  • Like 1
  • Thanks 1
Link to post
Share on other sites
WILLIAM

Πρέπει να σου πω ότι αυτή η ιστορία σου ήταν λίγο σοκ για' μενα, σαν χτύπημα στο στομάχι. Δεν φταίει το ότι δεν είναι καλογραμμένη, κάθε άλλο, επειδή ακριβώς είναι καλογραμμένη και δίνει τόσο έντονα την κατάστασή της. Έχω δει άνθρωπο να "χάνεται" σε άνοια και το έδωσες πολύ ρεαλιστικά αυτό το χάσιμο του εαυτού, το να ξεχνάς όχι πια πρόσωπα γύρω σου αλλά το ποιος είσαι. Το δεύτερο που συνετέλεσε στο σοκ ήταν ότι σε έχω συνηθίσει σε πιο εύθυμα κομμάτια με χιούμορ.

Το ότι μπορεί να δουλεύει δε με ξένισε μιας και είναι μια απλή δουλειά και την έχει κάνει χρόνια οπότε είναι αρκετά εδραιωμένη στο νου της. Η μόνη μου ένσταση είναι στο φινάλε, αν έχει δει ήδη το τραίνο να έρχεται κατά πάνω της ακόμα και αν προλάβει να βγεί από τη γραμμή είναι πολύ κοντά και θα την παρασύρει λογικά. Ίσως θα έπρεπε να το αφήσεις εκεί. (θα μπορούσε να είχε σηκωθεί και να σηκωθεί να φύγει έχοντας ξεχάσει τι είχε πάει να κάνει εκεί!) 47 είναι λίγο νέα για την κατάσταση αυτή αλλά θα μπορούσε να συμβεί από κάποιο επιβαρυντικό παράγοντα, το έντονο στρες της νεότητάς της ας πούμε.

 

  • Like 1
  • Thanks 1
Link to post
Share on other sites
Elli Sketo
4 hours ago, John Ernst said:

Β

B; Ο βαθμός μου; :unsure:

  • Haha 3
Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Πάρα πάρα πολύ ωραίο κείμενο. Την καημένη την Μαίρη. Τη λυπήθηκε η ψυχή μου.

Θίγεις με ακρίβεια και επιτυχία δυο ζητήματα που αποτελούν εξίσου σημεία κοινωνικού αποκλεισμού, την ομοφυλοφιλία και την άνοια (και σε τόσο νεαρή ηλικία). Για να μην μιλήσω για τη θρησκοληψία. Το κορίτσι φαντάζεται ξεκάθαρα ότι η ιδιαιτερότητά της την έχει στιγματίσει στα μάτια του δημιουργού και της έστειλε την αρρώστια, γιατί ήταν κακό κορίτσι. 

Ένσταση στο ότι δεν είχε κάνει έρωτα ποτέ. Μα ποτέ; Καλά το χωριό, μα φάνηκε σαν να μην είναι και κανένα ντιπ τραγοχώρι. 

Βέβαια αυτή η στέρηση κάνει το δράμα της ηρωίδας σου ακόμη πιο έντονο. (Μα ποτέ; Ήθελα να κλάψω μαζί της δηλαδή!) Τι να πω για τον αδελφό και την απελπισία της όταν χάνει σιγά -σιγά τον εαυτό της, μου θύμισε το Still Alice στα σημεία και το Memento επίσης με τα τατουάζ ως ενισχυτικά μνήμης -και το τέλος....εντάξει. Καλύτερα να είχε σκοτωθεί.

Και εννοώ, καλύτερα για κείνη. 

Μπράβο Έλλη. Με συγκίνησες βρε. Μπράβο.

 

 

  • Like 2
  • Thanks 1
Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Λοιπόν κάτι που σκέφτηκα:

Η δευτεροπρόσωπη αφήγηση εδώ με βοήθησε να μπω στη θέση της ηρωίδας χωρίς, ωστόσο, να μπορώ να μαντέψω τι θα της συμβεί. Δηλαδή είναι σαν να βάζεις στην κυριολεξία τον αναγνώστη στο roller coaster και επειδή το δεύτερο πρόσωπο προκαλεί τόσο έντονα το συναίσθημα της ταύτισης, δεν του αφήνεις χρόνο/τόπο/διάθεση να μαντέψει αυτό που έρχεται ή να προφυλαχτεί. 

Δεν ξέρω πώς θα ακουστεί ή αν θα γίνει κατανοητό, αλλά είναι σαν να προκαλείς ένα "χάσιμο" παρόμοιο με του αλτσχάιμερ στον αναγνώστη. Δεν ξέρω αν ήταν συνειδητή επιλογή ή αν αποσκοπούσες όντως σε αυτό το αποτέλεσμα. Λειτούργησε άψογα πάντως.

  • Thanks 1
Link to post
Share on other sites
Elli Sketo

@Ιρμάντα ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και χαίρομαι που σου άρεσε το διηγηματάκι μου. 

Αυτό εδώ είναι κάτι που έγραψα επειδή το είχα βαθιά ανάγκη.  

Το πρόσωπο και ο τρόπος γραφής είναι κάτι που λήστεψα στεγνά από τον @Cyrano, ο οποίος πριν χρόνια μου είχε δώσει να διαβάσω κάτι δικό του γραμμένο στο δεύτερο πληθυντικό παρακαλώ και μου δημιούργησε πολύ συγχιση. Αυτό που είπες Ειρήνη, ταυτίζουν αλλά δεν ήξερα και που με πάει ακριβώς. Με την ηρωίδα μου ήθελα να πάω ένα βήμα παρακάτω, κάτι σα να γίνω η φυλακισμένη φωνή της Μαίρης μέσα στο κεφάλι της που παρακολουθεί και αφηγείται αλλά δε μπορεί να επέμβει. 

@Morfeas, ευχαριστώ για το ξεψαχνισμα. Είναι πολυ διεκπεραιωτικό το τελος, έχεις δίκιο και θέλει δουλειά. Αυτό που βλέπω ότι κάνεις δεν κατάλαβε  (και είναι λογικό καθώς μέχρι το τέλος ο χρόνος κυλάει με πολύ γραμμικό τρόπο) είναι ότι οι τελευταίες παραγράφοι είναι πολύ μετά, μήνες αργότερα και όχι αμέσως μετά. Γιαυτό μου φαινόταν λογικό να έχει χειροτερεύσει η κατάσταση τόσο πολύ. Πρέπει να το γράψω πιο σωστά. Λυπάμαι που δε μπορείς να ταυτιστείς με τη σαρανταεπτάχρονη λεσβία μου. Γιατί όμως; Δεν ήταν πιστευτός ο χαρακτήρας;

Όσων αφορά τον κοινωνικό αποκλεισμό που μπορεί να προκαλέσει κάποιος στον εαυτό του λόγω θρησκείας γνωρίζω από πρώτο χέρι. Ακόμα και τώρα ξέρω ανθρώπους που είναι 50 και δεν έχουν κάνει ποτέ έρωτα στη ζωή τους επειδή τους απαγορεύει ο Θεός να πάνε με κάποιον πριν από τον γάμο. Και κάθε ένας από αυτός ζει στην Αθήνα. Εκτός από μία φίλη που τώρα ζει στο Τέξας. Περίεργο -το ξέρω- but shit is real. 

Σας ευχαριστώ όλους που διαβάσατε. Θα το δουλέψω κι άλλο αυτό το κείμενο και θα το μεταφέρω στις διάφορες ιστορίες καθώς θεωρώ αστοχία την επιλογή της ΕΦ. 

Σας φιλώ. 

Edited by Elli Sketo
  • Like 5
Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Πώς να τελειώσεις το διάβασμα κλαίγοντας με λυγμούς;

Δεν θα του κάνω ξεψάχνισμα. Δεν θα του έκανα σχόλια, αλλά ζήτησες τη γνώμη μας ειδικά για το τέλος.

Το τέλος με σκότωσε. Δεν έχω διαβάσει ακόμα άλλα σχόλια, ούτε δικά σου ούτε των παιδιών, αλλά είμαι σίγουρη ότι ξέρεις για τι γράφεις.

Το τέλος. Που δεν της έφτασε η μνήμη μέχρι να έρθει το τραίνο.

Το τέλος. Που έγινε η μνήμη της ένα επαναλαμβανόμενο ερωτηματικό. Με σκότωσε.

Δεν μπορώ άλλο, είναι τέλειο έτσι όπως είναι και μην αλλάξεις τίποτα και σε παίρνω τηλέφωνο (ΟΚ, σου στέλνω πμ ήθελα να πω).

edit για να πω και κάτι που σκέφτηκα νωρίς στο διήγημα (πριν γίνει σελίδα και μαχαίρωμα και χάσω τις σκέψεις μου, χάσω τα πάντα) : το δεύτερο πρόσωπο ενικού, η συνείδηση, ο Θεός. Αυτό.

Edited by Cassandra Gotha
  • Like 1
  • Thanks 1
Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Εντάξει, θέλω να πω κι άλλα, και συγγνώμη για το διπλό ποστ αλλά η σύνδεσή μου δεν είναι για edit.

Δεν με ξένισε τίποτα. Ούτε το ότι ήταν μία 47χρονη παρθένα λεσβία, ούτε ο αδερφός της που αποφάσισε να τη σβήσει, ούτε ότι συνέχιζε να δουλεύει στις αρχές.

Πολύ καλό και το ότι την αποκαλούν "Κυρία" ενώ αυτή είναι η ίδια που ήταν πάντα, νέα στην καρδιά, το ίδιο κοριτσάκι, η ίδια κοπέλα.

Ταυτίστηκα μαζί της. Ήμουν αυτή, όταν διάβαζα, κι ας μην είμαι αυτή, και αυτό είναι καλή γραφή.

Τι να που και κάτι Confiteor που θέλουν να εντυπωσιάσουν αλλά δεν συγκινούν. (Αν θυμηθώ κι άλλα, θα ξαναγράψω. Ανακατεύεται ακόμα το στομάχι μου από τη δύναμη αυτού του κειμένου).

  • Like 3
  • Thanks 1
Link to post
Share on other sites
  • 9 months later...
Starbuck

Είναι από αυτές τις φορές που διαβάζω κάτι και δεν ξέρω τι να πω γι' αυτό. Εννοώ να πω μπράβο; να πω τι ωραία που είναι γραμμένο; και πόσο εύστοχα αναδεικνύει την περιθωριοποίηση μέσα από τις διάφορες ταυτότητες της πρωταγωνίστριας;

Ας τα πω κι όλα αυτά. 

Αλλά εδώ είμαι αντιμέτωπη με ένα κείμενο που εκβιάζει στυγνά την ενσυναίσθηση. Μπαίνεις στα παπούτσια του Άλλου ( το Άλλο, του Άλλου) είτε το θέλεις είτε όχι. Κι αυτό το Άλλο είναι ταυτόχρονα μια εργάτρια που της την πέφτει ο προϊστάμενος, μια γυναίκα, μια καταπιεσμένη λεσβία, μια θεούσα, μια άρρωστη, μια άστεγη, ένας άνθρωπος βαθιά και ουσιαστικά μόνος και έρημος. Δεν είναι μόνο η ανάδειξη των διαφόρων αυτών ταυτοτήτων που πετυχαίνει την αποκάλυψη μιας άλλης θέασης για τον κόσμο. Είναι το πόσο τραγικά ανθρώπινος είναι ο συνδυασμός τους και η 'εγκατάστασή' τους σε ένα πραγματικό πρόσωπο. Ό,τι βλέπαμε απ' έξω και δεν το αγγίζαμε, τώρα βλέπουμε μέσα από αυτό. 

Ειλικρινά ευχαριστώ γι' αυτό το κείμενο που μόλις διάβασα. 

  • Like 1
  • Thanks 1
Link to post
Share on other sites
Elli Sketo

@Ballerond να κάνουμε συμμορία  "οι εκβιαστές του συναισθήματος" :rambo:

 

Εντιτ: στυγνοί εκβιαστές συναισθήματος 

Edited by Elli Sketo
  • Haha 1
Link to post
Share on other sites
  • 1 year later...

Σόρρυ κιόλας, αλλά πολύ κωλόπαιδο αυτός ο Αντώνης. Hello, Antonis, are you there? Εντάξει, τα γενέθλια δεν τα θυμάται, ένα κωλοτηλέφωνο δεν μπορεί να πάρει μια στο τόσο; Λιγάκι να φιλοτιμηθεί ο αχαΐρευτος και να βάλει ένα amber alert (έστω silver) θα σωθεί η Μαιρούλα. Γι’ αυτό σου λέω, και που θυμάται το όνομά του στο τέλος να το πει τρείς φορές, πολύ του πάει του καραγκιόζη (εγώ στη δεύτερη θα προσπαθούσα μόλις και μετά βίας να το θυμηθώ λέγοντας «Α...» και στην τρίτη θα το έκανα «κάποιον», που λέει και ο Morfeas. Για τον αναγνώστη θα ήταν, νομίζω, μαχαιριά. Ακόμα μια δηλαδή γιατί μέχρι εκείνο το σημείο ένα ψιλό brain damage το είχα πάθει και είχα χάσει το μέτρημα).

Συνολικά, τι να πω, speechless. Το έριξα λίγο στην πλάκα (ξέρω, bad humοr) γιατί αν το δω αλλιώς θα αρχίσω να χτυπιέμαι. Καλογραμμένο, διαβάζεται με την πρώτη και δε με άφησε να σκεφτώ τίποτα (σε τέτοιες περιπτώσεις, ακόμα κι αν η ιστορία έχει ένα plot hole σαν την τρύπα του όζοντος ούτε που θα το πάρω πρέφα). Μια σπουδή πάνω σ’ αυτό που κάποιοι λένε, μεταξύ σοβαρού και αστείου, ή και ευχής «θέλω να τα ξεχάσω όλα πια και τίποτα δε θέλω να θυμάμαι». 
Πάντως για μένα το τέλος είναι κάργα αισιόδοξο (οι ράγες τρένου είναι πολύ μπλιάχ και μου κάθονται στο στομάχι): και τα ξεχνάς όλα και μυρίζεις το προσωπικό σου αρωματάκι στον αέρα (τώρα αν σου βρωμάει λιγότερο ή περισσότερο είναι άλλη ιστορία). Το επόμενο βήμα θα ήταν να χαράξει πάνω σε κάνα χέρι (αν δεν έχει ξεχάσει πως να γράφει δηλαδή) «Χέσε το κινητό. Δεν θυμάσαι τίποτα. Απλά χαμογέλα».

Υ.Γ. (είπα να βάλω κι απ’ αυτό): Από κεκτημένη ταχύτητα, και μόνο, φύτεψα μερικές αγγλικές λεξούλες στο σχόλιό μου.
 

  • Thanks 1
Link to post
Share on other sites
  • 4 months later...
Clerk1038

Γειά σου Έλλη. Διαβάζοντας την ιστορία με είχες γερά γραπωμένο. Η ένταση είναι συνέχεια εκεί κάτω από την επιφάνεια. Τελικά δεν γίνεται κάποια έκρηξη. Το τέλος αν το κατάλαβα είναι ότι βγήκε από τις γραμμές του τρένου και γλίτωσε. Μετά χειροτέρεψε και κατάντησε άστεγη η πρωταγωνίστρια. Με έπεισες πως μιλάς σε όλα για τον εαυτό σου. Αυτό είτε ισχύει είτε όχι δείχνει πως πέτυχε το γράψιμο. Ενδιαφέρον ότι σου μιλάς. Δε μιλάς σε πρώτο πρόσωπο. Ωραία ιστορία.

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..