Δεν ξέρω, εμένα μια φορά μου άρεσε πολύ. Γενικά μου αρέσεις πολύ όταν είσαι χαλαρός και γράφεις για την πάρτη σου και χωρίς να πολυσκέφτεσαι αν και ποιος και γιατί θα γουστάρει αυτό που θα γράψεις. Θεωρώ ότι από τους τρεις συμμετέχοντας ήσουν εκείνος που κατάφερε να πιάσει καλύτερα τη φωνή του αφηγητή και πραγματικά δεν φαίνεται πουθενά διαφορά από την πρώτη παράγραφο στο υπόλοιπο κείμενο. Η κοσμοπλασία σου και ο κεντρικός σου χαρακτήρας με κέρδισαν και με έκαναν να γελάσω, η Τζωρτζίνα με την καραμπίνα ήταν απολαυστική σε ρόλο κυνηγού δαιμόνων (μια ανατροπή που ομολογώ πως δεν περίμενα), ο τίτλος ήταν ωραίο κλείσιμο του ματιού, το τέλος το ίδιο. Γενικά δεν βρήκα τα ελαττώματα που επεσήμαναν άλλοι, το απόλαυσα πολύ, γέλασα και (να μια ενδιαφέρουσα σκέψη) ίσως ο λόγος για τον οποίο ξινίζει κόσμος ότι εκβιάζεις συναίσθημα να είναι ότι, κατά βάθος, το χιούμορ σου ταιριάζει καλύτερα από το δράμα, η καφρίλα είναι, ας πούμε, ο δικός σου τρόπος να αποδώσεις σοβαρά πράγματα και ίσως όταν πας να γράψεις βαρύ δράμα να το εκβιάζεις εν τέλει εσύ ο ίδιος από τον εαυτό σου; Δεν ξέρω, μια ιδέα πετάω.
    • Like
    1