Jump to content
Sign in to follow this  
Balidor

Κατεβαίνωντας τα σκαλια...

Recommended Posts

Balidor

Κατεβαίνει τα σκαλιά, ελπίζει πως θα βρει σήμερα κάτι…

Εχθές το βράδυ έγινε πάλι σκοτωμός σπίτι του, πάλι τσακώθηκε με τη μάνα του. Σήμερα θα ψάξει να βρει δουλειά για να της μπει στο μάτι. Δεν πάει άλλο, όλο καφέδες, μπύρες, ξενύχτια σε μεταλάδικα και μαύρο.

 

Σήμερα έβαλε ένα μη σκισμένο παντελόνι και ξεκίνησε να χτυπάει πόρτες εδώ κι εκεί.

Τίποτα… ποιος θέλει άλλωστε έναν απόφοιτο Λυκείου με 11 στρογγυλεμένο. Δεν έχει λεφτά ούτε να σπουδάσει. Ξέρει ότι μετά θα πάει σπίτι, θα πει στην μάνα του ότι δεν βρήκε δουλειά και αυτή θα αρχίσει την γκρίνια για τις παρέες, τα ξενύχτια και ότι πρέπει να κόψει το μαλλί για να δει προκοπή!

Τσαντίζεται υπερβολικά, το μαλλί είναι όλος του ο κόσμος, η εκτόνωση του, η καρδιά που έχασε, όταν πέθανε ο πατέρας του, και αυτή η μητέρα του, απορεί πως ζει ακόμα με τόση στεναχώρια… Μόνος του τώρα … σπάει τα σίδερα της γαμημένης κοινωνία που τόσο μισεί.

 

Κι έτσι για ακόμα μία φορά προχωράει μπροστά από τα μαγαζιά στην Στουρνάρι και κοιτάζει στις βιτρίνες τα πράγματα που δεν θα μπορέσει ποτέ του να αγοράσει. Χαμηλά το κεφάλι, τα ακουστικά με τον ήχο των Judas Priest (που άκουγε από μικρός) και το μαλλί μπροστά, να κρύβει την μιζέρια της ζωής του από τους συνανθρώπους του… ο Θεός να τους κάνει ανθρώπους…

Θεός … χμμμμ! Υπάρχει κι αυτός; «Που ήταν τόσο καιρό; Ήθελαν επισκευή τα υδραυλικά του και πήρε μαζί τον πατέρα του;» Τα σκέφτεται από μέσα του όλα αυτά… του φαίνονται σαν αστείο… Προχωράει ψηλά στον δρόμο μέχρι να φτάσει στην πλατεία στα Εξάρχεια. Περνάει μπροστά από ένα τυροπιτάδικο. Κοιτάει μία τυρόπιτα γιατί η μάνα του δεν ήταν σπίτι να μαγειρέψει, αλλά δεν του φτάνουν τα λεφτά για να πιει ούτε καφέ, του τελειώνουν τα τσιγάρα, πρέπει να βάλει και κάρτα στο κινητό, τελειώνουν πάλι οι μπαταρίες στο Discman.

«ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ» σκέφτεται και κλωτσάει με μίσος ένα κουτάκι κόκα κόλας που βρέθηκε μπροστά του, δεν το λυπήθηκε γιατί ούτε ο ίδιος δεν είχε την δύναμη να το στείλει μακριά. Φτάνει τρία βήματα ποιο πέρα αλλά σταματάει χτυπώντας τα πόδια μιας κοπέλας.

«Μην ζητήσεις συγνώμη.» λέει μία φωνή λίγο ποιο ψηλά από τις όμορφες γάμπες που κοίταζε ο Στάθης. Κοιτάει και βλέπει μία γνωστή κλασσική ξανθιά φυσιογνωμία.

«Σταματία, εσύ είσαι;» Κοιτάει απορημένος και έτοιμος να ξαναζητήσει συγνώμη (σαν κλασσικός μαλάκας που είναι) αν κάνει λάθος άτομο.

«Ναι γιατί ποια νόμιζες ότι είμαι;» , «Πλάκα κάνω , πώς τα περνάς Κάβουρα;»

Το Κάβουρας του θύμισε τις εποχές που πήγαινε σχολείο. Πώς θα ήθελε να τον φωνάζουν όλοι ακόμα κάβουρα. Ξαφνικά θυμάται την πρώτη φορά που στο σχολείο ( στην 3η γυμνασίου) μαζί με ένα τετράδιο (από τα 3 που κουβαλούσε μαζί του) έβγαλε στην τάξη και έναν μικρό κάβουρα του πατέρα του. Δεν θυμάται πώς είχε πέσει εκεί μέσα. Αλλά από τότε του κόλλησαν το παρατσούκλι.

Γαμώτο έχει γίνει μουνάρα. Μία το πρωί και κυκλοφορεί με το μίνι το σκισμένο, οι μπότες μαύρες χωρίς ιδιαίτερα μεγάλο τακούνι, και ένα σώμα που θύμιζε στην Χάλι Μπέρι. Ένα μαύρο μπλουζάκι που άρχιζε λίγο ποιο πάνω από τον αφαλό της, και τελείωνε με μπούστο λίγο ποιο πάνω από τις ρόγες τις. Ένα μενταγιόν ξεκίναγε από τον λαιμό της και τελείωνε ανάμεσα στο στήθος της (που πάλι θύμιζε αυτό της Χάλι Μπέρι) το οποίο (μενταγιόν) είχε μια ασημί νυχτερίδα με ένα μαύρο πετράδι σε σχήμα καρδιάς στη μέση. Την γούσταρε από το λύκειο και είχε σχεδόν ένα χρόνο να την δει.

«Σκατά τα πάω, αλλά την παλεύω». Τώρα θα πάω για καφεδάκι» βγάζει το κινητό έξω κοιτάει την ώρα και καλά για να δείξει ότι τον περιμένει κάποιος, πάντα πιάνει.

«Εντάξει καβουράκι, θα τα πούμε σύντομα.» Ελπίζω να μην χαθούμε πάλι. Και έφυγε, δεν πρόλαβε καν να της δώσει το νούμερό του. Την κοιτάει να φεύγει επιδεικτικά κουνώντας τον κώλο της σαν να ταλαντευόταν η βελόνα σε κάποιο ρολόι τοίχου. Σιχάθηκε την ζωή του ήθελε να το παίξει μάγκας και εκείνη έφυγε. «Πάντα πιάνει» σκέφθηκε.

 

«Οι ώρες κυλάνε σαν ένα ποτάμι με λέξεις

που δεν μπορείς να τις ελέγξεις»

Σκέφθηκε, θα ήτα ωραίο ρεφρέν για τραγούδι.

 

Η μέρα κύλησε ομαλά δηλαδή βαρετά όπως πάντα. Παρέα χωρίς ουσιαστικό νόημα. Τρία άτομα απλά γνωστοί. Ποτέ του δεν είχε δεθεί με κάποιον φίλο Ποτέ του δεν είχε κάποιον να ξεσπάσει πάνω του, να κλάψει στον ώμο του, να του χώσει ένα μπουκέτο όταν γουστάρει την γκόμενά του. Έτσι συνειδητοποίησε ότι η ζωή του είχε ένα τεράστιο κενό από συναισθήματα. Έτσι ξενερωμένος γυρνάει το απόγευμα σπίτι.

 

Όπως το περίμενε, γυρνάει σπίτι και πάλι γκρίνια. Η μάνα του φώναζε ότι είναι ανίκανος να βρει μία δουλειά , να κόψει το μαλλί, να ντύνετε ωραία και να σταματήσει να κλέβει λεφτά από το πορτοφόλι της. Ήξερε ότι πάντα θα έχει κάπου λεφτά στο σπίτι, έστω και 2 με 3 ευρώ, δεν γίνετε να κουβαλάει όλον τον μισθό από το Super Market μαζί της. Έτσι δεν ταπεινώνετε μπροστά της και να της ζητάει λεφτά, αν και ξέρει ότι μετά πάντα υπάρχει καυγάς. Έτσι μετά παο λίγη ώρα αυτή πήγε στην κουζίνα και ο Στάθης στο δωμάτιο του να ακούσει μουσική να ξελαμπικάρει. Το βράδυ ήρθε γρήγορα με ξαφνικά αλλά όχι απρόοπτα ξεσπάσματα με καβγάδες. Έτσι όταν πήγε 3ς και κάτι το βράδυ λίγο πριν κοιμηθεί, του ήρθε ένα μήνυμα. Ήταν η Σταματία, του ζήτησε αύριο να βρεθούν σπίτι της για ένα ποτάκι. Έτσι άραξε στο κρεβάτι του και σκεφτόταν τι να ήθελε αυτή μετά από τόσο καιρό και τι θα κάνανε σπίτι της. Η ώρα πήγε 4ς και ο Στάθης ακόμα φαντασιωνόταν τι θα κάνανε αύριο και τριβόταν.

Θα ήθελα ένα σχόλιο. Εαν σας αρέσει ο τρόπος γραφής μου, το λιγοστό Intro Story μου θα συνεχήσω την ιστορία αυτού του νεαρού παιδιού που είναι στην ηλικία μου αλλά όχι τόσο τυχερός όσο εγώ !!!

Edited by Balidor

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Αρκετά καλό, μόνο πως κάνεις συνέχεια ένα λάθος. Αντί για 'πιο' γράφεις 'ποιο'.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Isis

Υπάρχουν αρκετά ορθογραφικά λάθη (κατεβαίνωντας - κατεβαίνοντας, ντύνετε - ντύνεται, ταπεινώνετε - ταπεινώνεται κ.ο.κ.).

 

Η ιστορία έχει και κενά στη λογική αλληλουχία των πραγμάτων: π.χ. αφού δεν πρόλαβε ο Στάθης να δώσει το τηλέφωνό του στη Σταματία, τότε πώς μπόρεσε εκείνη να του στείλει μήνυμα (με δεδομένο πως ούτε κοινές παρέες είχαν);

 

Η γλώσσα και το συντακτικό θέλουν λί-ίγη δουλειά.

 

Ο τρόπος γραφής είναι αληθοφανής, όχι ιδιαίτερα συγγραφικός ή ρομαντικός (ίσως λίγο δημοσιογραφικός) και θυμίζει αποσπάσματα σε τοίχους με graffiti ή ιστορία που κυλάει γρήγορα. Ίσως η ταχύτητα να είναι το σημαντικότερο μειονέκτημα της ιστορίας και η επιγραμματική αναφορά σε καταστάσεις και συναισθήματα που θα μπορούσες να εστιάσεις και να αναπτύξεις την κάνει να φαίνεται αποστασιοποιημένη από τον ήρωά σου.

 

Σημερινή ιστορία, πάντως, μου θύμισε αρκετούς γνωστούς που έχουν αντίστοιχο στυλ. Keep walking

Share this post


Link to post
Share on other sites
Balidor

Γαμώτο, δεν τα πάω καλα, όλο λάθη κάνω... :bangin: (βλάκα) :bangin: !!!

 

Βασικά ήθελα η περιγραγή να είναι σε στύλ ταινία, οι σκέψεις να περνάνε φωναχτά μέσα στο μυαλό του όταν περπατάει κ.λ.π. !!!

 

Όσο για το τηλ. θα πω το κλισέ: " Όποις ενδιαφέρεται, μαθαίνει !!!"

Αυτό ήταν απλά για να δείξω τον χαρακτήρα, να το συνεχήσω; :huh:

 

Και μου άρεσε πολύ αυτο που είπες οτι μοιάζει με Graffity η περιγραφή. :blush:

Edited by Balidor

Share this post


Link to post
Share on other sites
Isis

Δε ρωτάς κανέναν! Κάνεις αυτό που σου αρέσει!

 

Πάντως κι εκείνος την ήθελε τη Στεφανία αλλά το κουλάδι του να ψάξει κι εκείνος δεν το σήκωσε! (άντρες!!!! :angry2: )

 

Κατά τη γνώμη μου έχει ένα στυλ νέων ελληνικών ταινιών (soft Περράκη ίσως) αν αυτό σε καλύπτει.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Balidor

Δέν 8υμάμαι να έχω δεί καμία ταινία του...

Για δωσε μου τα φωτα σου?

Πες κανα τίτλο !!!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Isis

Έχεις δει και δεν το ξέρεις:

 

Αρπα κόλλα (1982);

Λούφα και παραλλαγή (1984);

Βίος και πολιτεία (1987);

Share this post


Link to post
Share on other sites
Balidor

Ναι... ήθελα να το κάνω κάπως έτσι...

Κάτι σε κοικωνικό, θα έχει εντάσεις στυλ "Σπιρτόκουτο" άν έχεις δεί, "Requiem For a Dream", και Singles η σειρά (άκυρο) !!!

 

Να δείξω μια πλευρά της κοινωνίας μας, που υπάρχει αλλά κανένας δεν της δίνει αξί, την παρεξηγεί !!!

 

Υπάρχουμε κι εμεις ρεεεεεεεεεεε :diablo: !!!

 

Θα δώ πως θα καταλήξει και εύχομαι να γίνει ταινία και να αρέσει έστω και σε 5 άτομα !!!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Orpheus

Είναι ενδιαφέρον... Γενικά τείνω να λέω τελείως άκυρα πράγματα σε τέτοιες κριτικές, οπότε beware... Μου φάνηκε πως σε τραβάει μέσα στην πλοκή, αλλά δεν ξέρω πάλι...

 

Πάντως συνέχισε, φαντάζομαι πως είναι πολύ πιθανό να αρέσει σε "5 ανθρώπους", και όσο για την ταινία... διάθεση να υπάρχει (αφού οι πρωταγωνιστές είναι 'μικροί'...)

 

Αυτάαα...

 

 

Οι Μούσες μαζί σου,

-Ορφέας

Share this post


Link to post
Share on other sites
drowvarius

Λοιπόν, μιας και έχω όρεξη και χρόνο ας βγάλω τα κουβαδάκια της παραλίας από το σεντούκι και ας πάρω στο χέρι το πλαστικό φτυάρι...

 

Γενικότερα ήταν μία καλή ιστορία. Η ζωή ενός τύπου που τα βλέπει όλα μαύρα και ψάχνει να βρει μια διέξοδο.

 

Εχθές το βράδυ έγινε πάλι σκοτωμός σπίτι του, πάλι τσακώθηκε με τη μάνα του.

 

Κατά τη γνώμη μου εδώ δεν πρέπει να βάλεις ε στο εχθές. Βάλτο σκέτο "χθες"

 

Τίποτα… ποιος θέλει άλλωστε έναν απόφοιτο Λυκείου με 11 στρογγυλεμένο.

 

Εδώ πιστεύω ότι θέλει ερωτιματικό στο τέλος. Εκτός εάν το θέτεις ως γεγονός, παρά ως ερώτημα.

 

Κι έτσι για ακόμα μία φορά προχωράει μπροστά από τα μαγαζιά στην Στουρνάρι και κοιτάζει

 

Στουρνάρη, όχι Στουρνάρι.

 

Προχωράει ψηλά στον δρόμο μέχρι να φτάσει στην πλατεία στα Εξάρχεια.

 

Πιστεύω ότι θα πήγαινε καλύτερα αν έβαζες "στην πλατεία των Εξαρχείων"

 

«ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ» σκέφτεται και κλωτσάει με μίσος ένα κουτάκι κόκα κόλας που βρέθηκε μπροστά του, δεν το λυπήθηκε γιατί ούτε ο ίδιος δεν είχε την δύναμη να το στείλει μακριά.

 

Εδώ δεν καταλαβαίνω τι ήταν αυτό που δεν λυπήθηκε. Αν το πάσαρες με διαφορετικό τρόπο θα έβγαινε κάποιο νόημα.

 

Σκέφθηκε, θα ήτα ωραίο ρεφρέν για τραγούδι

 

Ξέχασες ένα ν

 

Ποτέ του δεν είχε δεθεί με κάποιον φίλο Ποτέ του δεν είχε κάποιον να ξεσπάσει

 

Εδώ ξέχασες μία τελεία μετά τον φίλο

 

Έτσι όταν πήγε 3ς και κάτι το βράδυ λίγο πριν κοιμηθεί, του ήρθε ένα μήνυμα.

 

Το τελικό ς δεν χρειάζεται. Το βάζεις άλλη μία φορά παρακάτω. Καλύτερα να το βγάλεις.

 

Επίσης δεν κολλάει το σημείο που λες ότι η Σταματία τον πήρε τηλέφωνο. Δεν έγινε ανταλλαγή τηλεφώνων. Βέβαια, όπως προείπες...όποιος ενδιαφέρεται μαθαίνει.

 

Επίσης υπάρχουν μερικά ορθογραφικά λάθη. Αν το βάλεις το κείμενο σε ένα έγγραφο του word θα τα εντοπίσει και θα τα διορθώσει.

 

Αυτά τα ολίγα. Ούφ...

 

 

Χωρίς παρεξήγηση βέβαια για τις κριτικές μου ε????

 

Περιμένουμε τη συνέχεια.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Balidor

Φίλε draw χαίρομαι ΤΟΣΟ πολύ που έκατσες και έγραψες τα λάθη μου !!!!

 

Ευχαριστώ πολύ

Αν και η συνέχεια δέν ξέρω πόσο αλλά θα αργήσει (λιγουλακι...) !!!!

Share this post


Link to post
Share on other sites
King_Volsung

Ήτανε Γ Α Μ Α Τ Ο!

 

Δεν ξέρω τι μου άρεσε τόσο... ίσως είδα κάποια κομμάτια του εαυτού μου στιν Στάθη, ίσως μου θυμίζουν διάφορα πράματα, ίσως (σίγουρα) δείχνει και αυτό το άλλο κομμάτι της κοινωνίας. Έχεις σίγουρα πολλά τεχνικά λάθη (ορθογραφικά κι ετς) που τα ανέφεραν άλλοι, αλλά πέρα από αυτό το βρίσκω γαμάτο!

Και ρε παιδιά, ντάξει... δεν τελειώνει εδώ... έχει και συνέχεια είπαμε, πώς κάνετε έτσι για την Σταματία; Θα δείξει...

Το στυλ είναι πολύ "αργκό" και καθόλου συγγραφικό ή ρομαντικό, όπως λέει και η Ίσιδα, αλλά ταιριάζει πιστεύω σε μια τέτοια ιστορία. Πρόσεξα πως χρησιμοποιείς Ενεστώτα στην αρχή... το κάνει να φαίνεται πως διδραματίζεται αυτή τη στιγμή μπροστά μας όλη αυτή η σκηνή και συνεπώς πιο αληθινό/αληθοφανές.

Και πάλι μπράβο! :thmbup:

 

 

 

Περιμένω συνέχεια! Άντε γράφε!

 

 

 

[να υποθέσω πως δεν έχει μόνο ο Στάθης τέτοιου είδους προβλήματα;]

Edited by King_Volsung

Share this post


Link to post
Share on other sites
Balidor

Ωωωωωωωω με συγνηνείς βασιλιά,

Αυτός ήταν ο σκοπός μου, κι εγώ έβαλα ενα κομμάτι του Δημήτρη (εμένα) μέσα στον Στάθη !!!

 

Το οτι το κανει να διαδραματίζεται αυτν την στιγμή είναι επειδή θέλω να το κάνω να διαβάζεται σκηνοθετικά... (αν γίνεται αυτό) !!!

 

Με συγκινησες... :blush: !!!!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Balidor

Δεν ξέρω το είχα σχεδόν έτοιμο αλλά δέν ήξερα αν θα ήθελα να το ΠΟΣΤάρω,Τέσπα, του έβαλα μερικές πινελιές, ένα τέλος (συνεχίζεται) και νάτο το 2ο μέρος !!!!

_

 

Η νύχτα που πέρασε ήταν μαγευτική. Ήταν σαν να ονειρευόταν έτσι για πρώτη φορά. Σαν να έμπαινε ένα αεράκι από το παράθυρο και τον γέμιζε αισθήματα που δεν είχε ποτέ του. Άκουγε τα αστέρια να τραγουδάνε την ποιο όμορφη μπαλάντα…

Μα, γίνεται αυτό; Μόνο και μόνο με ένα μήνυμα, ή είναι απλά μία απάτη; Η μέρα ήρθε, ξυπνάει, ντύνεται και βλέπει την μητέρα του να σκουπίζει το σαλόνι. Αυτή του λέει ένα ξερό γεια και εκείνος την πλησιάζει και της δίνει ένα φιλάκι στο δεξί της μάγουλο.

«Μπα; Κάποιος φούρνος γκρεμίστηκε»

«Ή μόλις χτίστηκε.» Απαντάει άμεσα ο Στάθης.

Πάει στο ψυγείο παίρνει το γάλα ένα ποτήρι και το κατεβάζει όλο με την μία. Ξαναφοράει ένα καλό παντελονάκι και μία αξιοπρεπέστατη μπλούζα μακό, και ξεκινάει τον Γολγοθά εύρεσης εργασίας. Στον δρόμο συναντάει ένα φιλαράκι του, στέκονται λίγο στο πεζοδρόμιο κάπου στη Πατησίων και τα λένε. Κάπως λοιπόν το έφερε η κουβέντα και ο Παναγιώτης (ο φίλος του) του λέει για μια δουλίτσα.

«Τι είναι»

«Εντάξει δεν είναι τίποτα το σπουδαίο, φυλλάδια θα μοιράζεις»

«Και πόσα παίρνεις;»

«Έ για δυο με τρεις ωρίτσες 15 ευρώ»

«Καλά είναι» σκέφτεται και λέει ο Στάθης «μπορώ να δουλέψω κι εγώ»

«Μα ναι, είσαι τυχερός, ο ξάδερφός μου έφυγε από την δουλειά, μπορείς να τον αντικαταστήσεις.»

«Αυτά είναι, πότε ξεκινάμε;»

«Πάμε κατά της 5, να δούμε το αφεντικό και ίσως ξεκινήσεις με την μία»

Οπότε μετά από λίγο χώρισαν οι δρόμοι τους και δώσαν ραντεβού στο φροντιστήριο, το οποίο θα διαφήμιζαν με τα φυλλάδια. Ύστερα κατά τις μία συναντάει την παρέα του στο Underground Rock Café και τους λέει τα νέα, αλλά όχι αυτά που έχουν σχέση με την Σταματία. Λίγο το ένα. Λίγο το άλλο, η ώρα πήγε πέντε παρά είκοσι και ο Στάθης πάει να συναντήσει τον Παναγιώτη. Ευτυχώς τα φυλλάδια ήταν πολλά και ο Στάθης στης 5:15 ήταν κάτω από το Metropolis στην Ομόνοια να μοιράζει φυλλάδιο και κατά τις 8 παρά 20 είχαν τελειώσει. Ύστερα πληρώθηκε τα πολυπόθητα 15 ευρώ και γύρισε στο σπίτι.

«Πού αλήτευες πάλι; Με αυτούς τους κοπρίτες ήσουν πάλι;» Λέει η μητέρα του με φανερό εκνευρισμό. Ενώ Στάθης ερχόταν σπίτι με χαρά να της πει τα ευχάριστα νέα, αυτή τον έκανε να γίνει έξαλλος.

«ΌΧΙ, δούλευα… Δεν σε έχω ποια ανάγκη πια μωρή» Πάει στο δωμάτιο του, χτυπάει δυνατά την πόρτα, «Καριόλα» φωνάζει και βάζει κάτι καφρίλες στο CD player για να καλμάρουν τα νεύρα του. κάπου στο βάθος των σκέψεών του, άκουγε την μάνα του να ουρλιάζει, αλλά δεν έδωσε σημασία, δεν ήθελε να δώσει σημασία.

Μόλις το CD έφτασε στην μέση του στέλνει μήνυμα η Σταματία με την διεύθυνση της. Οπότε κατά τις 11 κάνει ένα ντουζάκι, φοράει όμορφα ρουχαλάκια (πάντα όχι φλώρικα), λίγη κολόνια και έτοιμος για δράση !

Προχωράει στη Πατησίων γεμάτος περηφάνια, να χαζεύει τα φώτα των περαστικών αμαξιών «πώς θα την ρίξω άραγε;» «Άμα φάω χυλόπιτα;» «Μπας και έχει γκόμενο» σκεφτόταν συνέχεια κατά την διαδρομή και κάπου σε μια πλατεία στρίβει αριστερά και φτάνει σπίτι της. Ανεβαίνει χτυπάει το κουδούνι και ανοίγει εκείνη… Πανέμορφη !!!

 

Ένα μακρύ φόρεμα σε βιολετί κάλυπτε όλο το σώμα της. Τα μαλιά της μαζεμένα πίσω με ένα ξυλάκι και ακόμα βρεγμένα… Τα μάτια δεν ήταν έντονα βαμμένα. Η μοβ σκιά ήταν που του έκανε εντύπωση.

«Πέρασε» του λέει ευγενικά…. «Να σου βάλω ένα ποτάκι;»

«Μα, γι αυτό δεν ήρθα εδώ;»

«Πολύ σωστά … Καβουράκι» … «Κάτσε στον καναπέ»

Κάθισαν δίπλα δίπλα, όχι δίπλα σαν φίλοι αλλά πιο κοντά. Μπορούσε να μυρίσει το άρωμα της, να διακρίνει κάθε λεπτομέρεια στο χαμόγελό της. Συζητήσανε για το παρελθόν τα χρόνια που ήταν σχολείο, αυτά που αγάπησαν και αυτά που μίσησαν. Τις στιγμές που πέρασαν μαζί η και χώρια με άλλα άτομα… Το μπουκάλι με την βότκα τελείωνε και αισθανόταν να παραδίνεται στον ρυθμό της, να γίνεται ένα με αυτήν, πραγματικά την … ερωτεύθηκε!!!

«Εεεεεεε, περίμενε λίγο εδώ, πάω να βάλω κάτι ποιο ελαφρύ πάνω μου» Την λάτρευε αυτήν την ατάκα, ήξερε τι πήγαινε να κάνει μέσα στο δωμάτιο, ήξερε την συνέχεια, ήξερε τι ένιωθε ο ίδιος δεν ήξερε ένα πράγμα… τα αισθήματα της Σταματίας.

Και πράγματι, τα κλισέ παραμένουν κλισέ… Σαν να κατέβηκε από τον παράδεισο! Με δύο γρήγορες κινήσεις έκατσε πάλι στην θέση της. Το αεράκι που έφερε η γρήγορη κίνησή της μύριζε ακόμα με το άρωμά της.

«Να’ με κι εγώ» λέει αμήχανη και τεντώνει την πλάτη της προς τα πίσω. Είχε φορέσει ένα διαφανές ελαστικό νυχτικό. Έβλεπε το νυχτικό να διαγράφει τις καμπύλες του στήθους της. Δεν το είχε προσέξει μέσα στην ζαλάδα του, δεν φόραγε σουτιέν. Ένιωσε να φουντώνει, είχε καυλώσει για τα καλά. Δεν μπορούσε να περιμένει. Ήταν ολοφάνερο αλλά αυτός δεν τολμούσε. «Θα το κάνω» Σκέφθηκε και γέρνει προς το μέρος της και βάζει την γλώσσα του στο αυτί της. Ήταν το αδύνατο σημείο του Στάθη, ήλπιζε μόνο να αρέσει και σε εκείνη. Αυτή έμεινε ακίνητη, ανατρίχιασε, έδειξε να της αρέσει, είδε και ένιωσε τις ρόγες της να γίνονται σκληρές καθώς περνούσε το χέρι του πάνω από το στήθος της και πήγαινε προς τα κάτω. Μόλις άρχισε να την χαϊδεύει σε όλο της το σώμα τότε άνοιξε τα μάτια της και του έβγαλε την μπλούζα. Κι εκείνος κι εκείνη ήταν διψασμένοι ο ένας για τον άλλον, διψασμένοι για έρωτα για ένωση ψυχική και σωματική. Δεν είχε προλάβει χτυπήσει η καρδιά του πάνω από 20 φορές και είχε ήδη βγάλει αυτός το παντελόνι του και αυτή το νυχτικό της. Ήταν και οι δύο με το κάτω εσώρουχο.

Κι έτσι έμειναν για λίγη ώρα. Ο ένας να χαϊδεύει, με τα χέρια του και την γλώσσα του, τον άλλον. Αμοιβαία ηδονή. Μόλις κατάλαβαν ότι δεν άντεχαν άλλο γδύθηκαν τελείως. Και αυτή ήταν η στιγμή που δεν θα ξεχάσει ποτέ του, ύστερα από όλα αυτά που έχει περάσει, δεν θα ξεχάσει δευτερόλεπτο από εκείνη την βραδιά.

Τώρα πια ήταν ένα, ένα κορμί, μία ψυχή. Μοιράζονταν την ίδια πνοή με τον ίδιο ρυθμό. Ένιωθε ο ένας το ρίγος που αισθανόταν ο άλλος. Ξανά και ξανά. Πάνω κάτω. Ο χρόνος φαινόταν να είχε σταματήσει, αλλά και να μην είχε σταματήσει, πλέων δεν είχε καμία σημασία.. Πάνω στην ηδονή, πλησιάζει το πρόσωπο της ανάμεσα στον λαιμό του και τον ώμο του. Χωρίς δεύτερη σκέψη αρχίζει τον γλύφει εκεί και ύστερα τον δαγκώνει. Εκείνος ξαφνιάζεται αλλά χωρίς να καταλάβει, καυλώνει ακόμα ποιο πολύ. όσο πιο δυνατά δάγκωνε τόσο ποιο γρήγορος ήταν ο χορός τους. Ένας χορός συναισθημάτων, δύο άλογα που κάλπαζαν σε μία θάλασσα από πάθος και λαγνεία.

Εκεί προς το τέλος πλέον το βλέμμα τους ξανά συναντήθηκε. Άφησαν ο ένας να πέσει στη αγκαλιά του άλλου. Αυτή η νύχτα δεν είχε τελειώσει, είχαν όσο χρόνο θελαν δικό τους, όσο ακόμα ανασαίνουν θα είναι μαζί.

Το ίδιο βράδυ κοιμήθηκαν αγκαλιά. Κατά την διάρκεια της νύχτας έκανε πολύ ζέστη. Ο Στάθης ξύπνησε … γυρνάει και βλέπει την Σταματία ολόγυμνη, μόνο το σεντόνι έπεφτε λίγο στην μέση της. Την χαϊδεύει, στην πλάτη, λίγο στο μάγουλο και λίγο στους γλουτούς, όταν εκείνη πάει να ξυπνήσει επειδή γαργαλήθηκε, αυτός σταμάτησε… «Θεέ μου είναι τόσο όμορφη» αναστέναξε… Ήξερε ότι ήταν πολύ καλό για να είναι αληθινό. Ντύθηκε, αν και θα την ήθελε για ακόμα μία φορά είπε να την αφήσει να ξεκουραστεί. Ντύνεται και σηκώνεται να φύγει.

Ο δρόμος δεν του φαινόταν ίδιος, είχε ξαναπερπατήσει πάνω στη Πατησίων βράδυ, αλλά ποτέ με τέτοια διάθεση. Το χαμόγελο στα χείλη του ήταν εκεί, μέχρι να φτάσει σπίτι και να κοιμηθεί. Ακόμα και στα όνειρά του χαμογέλαγε.

Το άλλο πρωί τον ξύπνησε το μήνυμα της. Τι ποιο όμορφο; Μια καλημέρα και ένα σ’ αγαπώ, έτσι απλά!

Της λέει πότε θα βρεθούνε και εκείνη του απαντάει ότι δεν θα μπορέσει σήμερα. «Δεν πειράζει,» συλλογίζεται «τώρα που την βρήκα, δεν θα την χάσω.» Οπότε σηκώνεται από το κρεβάτι και πάει να φάει πρωινό. «Μπα, πώς και τέτοια χαρά;» συνέχισε «Πού ήσουν εχθές το βράδυ;»

Ο Στάθης δεν της έδωσε καμία σημασία. Έφτιαξε ύστερα έναν καφέ, και πήγε στο δωμάτιο του. Δεν είχε όρεξη για τσακωμό. Δεν χρειαζόταν άλλωστε. Το απογευματάκι είχε δουλειά, έβαλε το DISCMAN του στα αυτιά, πήρε τα φυλλάδιά του και ξεκίνησε για την γωνία του να μοιράσει τα φυλλάδια. Δεν έβλεπε τους περαστικούς, δεν κοίταγε όπως πριν τα πρόσωπα τους, δεν το είχε πλέον ανάγκη. Απλά δυνάμωνε τα ακουστικά του στα κομμάτια που αγάπαγε πιο πολύ. Ένιωθε την μουσική του σαν ένα ς γυάλινος τοίχος. Από έξω είσαστε εσείς, από την μουσική μου και μέσα είμαι ΕΓΏ! Ένιωθε τα περπατήματά τους να δημιουργούν εικόνες μουσικής στα μάτια του. «Έτσι δεν είναι να είσαι ερωτευμένος» Αναρωτήθηκε… Ούτως η άλλως δεν το είχε ξανανιώσει.

Έτσι το βράδυ όταν τελείωσε, πήγε στο σπίτι του να γράψει κανα κομματάκι με την κιθάρα του, τώρα που ήταν ευτυχισμένος. Το βράδυ έφτασε σχετικά γρήγορα, είπαν καληνύχτα μεταξύ τους μέσω μηνυμάτων, και έπεσε για ύπνο με το ίδιο χαραγμένο πλέον χαμόγελο στα χείλι του.

Το άλλο πρωί η ίδια ευχάριστη πραγματικότητα. Ένα μήνυμα για καλημέρα. Κατά τις 2 το μεσημέρι της στέλνει μήνυμα, τι ώρα να τα πούνε σήμερα.

«-Σορρυ μωράκι μου, αλλά είμαι ψόφια σήμερα, δεν θα μπορέσω καρδούλα μου ΟΚ?»

«Εντάξει δεν πειράζει θα τα πούμε αύριο αγαπούλα μου, καλή ξεκούραση.» … διπλωματική απάντηση σκέφτηκε. Δεν του πολυάρεσε σαν σκέψη αλλά δεν μπορούσε να κάνει και αλλιώς.

Κατά τις 7 το απόγευμα του έρχεται ένα όμορφο μήνυμα που λέει: «Το βραδάκι θα βγω με παρέα, άμα θέλεις έλα εκεί»

Δεν του άρεσε η σκέψη ότι θα βγει το βράδυ αλλά ούτε και το μαγαζί που θα βγαίνανε. «Στ’ αρχίδια μου,» σκέφθηκε «δικιά μου γκόμενα είναι.» Είχε ήδη 15 ευρώ και άλλα 15 να την κεράσει ποτάκι σήμερα. Περίμενε με ανυπομονησία να πάει 12 το βράδυ και για πρώτη φορά δεν αισθανόταν τόσο όμορφα.

Αποφασισμένος το βράδυ φοράει καλά ρουχαλάκια και πάει στο μπαράκι να την συναντήσει. Φτάνει την Λεωφ. Αλεξάνδρας, την ανεβαίνει μετά στρίβει σε ένα στενάκι και το βρήκε… Ανάβει ένα τσιγάρο και μπαίνει μέσα. Το ύψος του, του επιτρέπει να βρίσκει εύκολα άτομα μέσα στα πλήθη, και έτσι έγινε. Την βρήκε, καθόταν μαζί με άλλους 3 τύπους, και δεν του άρεσαν καθόλου… Φτιάχνει το μπλουζάκι του, παίρνει το ύφος του άντρα και πάει προς το μέρος της φίλης του…

Share this post


Link to post
Share on other sites
King_Volsung

Χμμμ... Νομίζω ο Στάθης την πάτησε σα βλάκας... :D

Η Σταματία μου φαίνεται πως είναι... λίγο βαμπιριασμένη :o :hmm:

Θα δείξει όμως είπαμε... έχω αγωνία να δω τι θα γίνει...

 

 

Λοιπόν, έχεις πάλι τεχνικά λάθη (ορθογραφικά πρόσεξα αρκετούτσικα, κάποια σημεία στίξης έλλειπαν, σε κάποια σημεία με ξένισε το συντακτικό και τέτοια) αλλά γενικά δεν δίνω σημασία σε αυτά. Τώρα βαριέμαι να στα δείξω ένα ένα. Άμα έχω χρόνο άλλη φορά ΟΚ (αλλά μάλλον μέχρι τότε θα με προλάβουν άλλοι).

Σε σχέση με το πορηγούμενο: ντάξει τραινάρει το μυστήριο μόνο αλλά το βρήκα αρκετά ενδιαφέρον. Μου χάλασε όμως την κάπως οικεία ατμόσφαιρα του προηγούμενου... ίσως φταίει η πρόστυχη(ερωτική) σκηνή; Δεν ξέρω.

Όσον αφορά αυτήν την συγκεκριμένη σκηνή, [όπως σου είπα και στο One Night Lust] είναι ολίγον τι καινούριο εδώ μέσα [το λέω και για καλό(βλέπουμε και κάτι διαφορετικό) και για κακό(μιας που δεν είναι και πολύ του γούστου μου τέτοιες ιστορίες)].

Η γλώσσα και το ύφος παραμένειτο ίδιο (και θεώρησέ το καλό αφού αυτό σκοπεύεις κι εσύ).. τι άλλο;

Αυτάαααα

Περιμένω τη συνέχεια.

 

edit

Παρατήρησα επίσης πως περνάς πολύ στο φλου τη σκηνή που μιλάει με τους φίλους του. Πες κάνα δυο λογάκια παραπάνω για να φαίνεται πως έχει μεγαλύτερο βάθος ο Στάθης... δεν πιστεύω να έφτιαξες έναν χαρακτήρα που θα είναι μόνο προσκολλημένος στην κεντρική πλοκή! (ελπίζω να καταλαβαίνεις τι θέλω να πω...) Εκτός και αν το έκανες εσκεμμένα, οπότε πάω πάσσο.

Edited by King_Volsung

Share this post


Link to post
Share on other sites
Balidor

Να κι εδώ η συνέχεια ... Κατεβαίνωντας_τα_σκαλια.doc ...

 

Το Saga (...LOL) συνεχίζεται !!!

 

Όχι όχι, δέν θα καταλίξω την Σταματία βαμπίρ... θα κρατήσω προσγειωμένη την ιστορία κια χωρίς στοιχεία fantasy ... ελπίζω να μήν είναι κακό αυτό !!!

Edited by Balidor

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Balidor, σου είπα στο mIRC για μία διόρθωση που πρέπει να κάνεις, οπότε το θεωρώ περιττό να το επαναλάβω εδώ. Συνολικά το κείμενο ρέει καλά, αν και στην αρχή του ακροβατεί με όλα αυτά τα λεκτικά σχήματα που χρησιμοποιείς για να περιγράψεις τον ψυχικό κόσμο του ήρωα.

Ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον, που θα έχεις γράψει περισσότερο, θα έπρεπε να επιστρέψεις στα πρώτα κεφάλαια και να κάνεις κάποιες μικροδιορθωσούλες. Πάντως και τώρα καλά γράφεις, απλά σου λείπει πιστεύω λίγο η εμπειρία και αυτό διορθώνεται μόνο με ένα τρόπο: ΓΡΑΨΕ ΚΙ ΑΛΛΟ!!! :p

Share this post


Link to post
Share on other sites
Elsanor

Μάλιστα, τα διάβασα και τα τρία και αποτελούν ενδιαφέρουσα απόπειρα περιγραφής των σκέψεων και εσωτερικού κόσμου ενός νέου άντρα. Υπάρχουν κάποια συντακτικά και ορθογραφικά λαθάκια αλλά δεν είναι κάτι που δεν μπορείς να διορθώσεις με το word, οπότε τα περνάω.

 

Αν και δεν μπορώ να πω ότι νοιώθω το χαρακτήρα του ήρωά σου κοντά μου, είναι πραγματικά ενδιαφέρον το να παρατηρώ το πώς φαίρεται και αντιδρά ένα τέτοιο άτομο.

 

Το ότι η αισθητική είναι κάπως αργκό και διακατέχεται από γρήγορες εναλλαγές σκηνών το βρίσκω όμορφο και διαφορετικό. Μου θυμίζει punk κουλτούρα και το "it's better to burn out that to fade away"... Έχει και αυτό τη γοητεία του.

 

Πάντως από όσο καταλαβαίνω η ιστορία βγαίνει μέσα από την ψυχή σου, οπότε συνέχισέ το όσο σε εκφράζει! :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Balidor

Ευχαριστω πολυ...

τελειωνει αποτομα, αλλο ενα λαθος μου....

Απλα δεν προλαβα να το γραψω ....

 

Στο μυαλο μου εχω κι αλλη μεγαλη συνεχεια ... εφ οσων σας αρεσει .. θα το συνεχησω !!!

 

Ναι Νιχιλιο αυτο ειναι το λαθος μου, λογω ελειψης πειρας.. θα πρεπει ποιο συχνα να κοιταω τι εχω γραψει πιο πριν να μην κανω τετοια βλακωδες χρωνικα λαθη !!!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Emmanuel

Παρακολούθησα αυτή σου την απόπειρα από την αρχή και ας μου επιτραπεί, από πρώτο χέρι. Για να κάνω δημιουργική κριτική, θα εστίαζα στα σημεία που αναφέρθηκαν από τους προηγούμενους "σχολιαστές". Ήδη σου έχω υποδείξει κάποια σημεία και θα το συζητήσουμε εκτενώς από κοντά. Φτάνοντας τώρα στα καλά για εμένα σημεία, ομολογώ πως ενώ ο προκλητικός τρόπος γραφής στην αρχή σοκάρει, αποδίδει πολύ καλά πτυχές της σύγχρονης ζωής. Επίσης μου αρέσει το γεγονός ότι έχει ψύγματα erotica, αρκεί να φροντίσεις να μην επικεντρωθεί όλη η πλοκή εκεί. Περιμένω να δω και τα υπόλοιπα. :thmbup:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Balidor

Μετα απο καιρό είπα να το τελειώσω ...

λοιπόν νατο ---> Κατεβαίνωντας_τα_σκαλια.pdf

έχω κάνει αρκετές αλλαγές (βασικά διορθώσεις) πανω στα προηγούμενα μέρη του SAGA (lol), κι έτσι τα έβαλα όλα μαζί σε ένα PDF !!!

 

Ελπίζω να το χαρείται :beerchug: ... και να μου πείτε αν σας άρεσε

άν δεν σας άρεσε τι είναι αυτό !!!

 

:diablo: :diablo: :diablo:

Edited by Balidor

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest Anime_Overlord

Και με καθυστέρηση 5 χρόνων ... (Ο_ο) ;

 

... να το πολυπόθητο σχόλιο για την ιστορία του γραφόντα, που μάλλον δεν είναι πια στο φόρουμ.

Λοιπόν, την ευχαριστήθηκα πολύ σαν φάση, από την μισο-ερασιτεχνικά ( εσκεμμένα; ) γραφή του και τις αλλόκοτες σκέψεις του νέου, την μίζερη ζωούλα του και τον τρόπο που την ζούσε (μουσική, χαβαλέ, σεξ, καυγάδες).

Σαν παιδί από χωριό, ποτέ μου δεν έζησα τέτοιες καφρίλες των πόλεων αλλά μέσα από το τρόπο που έγραφε το έβλεπα να γίνεται στο μυαλό μου, πράγμα άκρως θετικό εννοείται.

Κάποια σημεία έχουν πολύ περισσότερο προσοχή και περιγραφή από κάποια άλλα αν και αυτό δε το βρήκα ιδιαίτερα άσχημο. Άλλωστε και το μυαλό των εφήβων ένα χάος είναι.

Προς το τέλος φάνηκε σαν να βιαζόταν ο συγγραφέας να τελειώσει και οι περιγραφές άρχισαν να γίνονται γρήγορες και λιτές.

Το όλο στόρι ήταν αρκετά στάνταρ μπορώ να πω (ναι, ακόμα και το τέλος) αν και παραδέχομαι ότι δεν μου φάνηκε τραβηγμένο ή υπερβολικό. Θα μπορούσε να έχει γίνει και στ' αλήθεια, αν δεν έχει γίνει ήδη ένα εκατομμύριο φορές.

Γενικώς ήταν ένα πολύ ευχάριστο ανάγνωσμα που τελικά το μόνο που με χάλασε ήταν η σε μερικά σημεία ξύλινη περιγραφή. Αν ήμουν εγώ ο συγγραφέας θα το έκανα πιο ψυχεδελικό στα σημεία που το ζευγάρι είναι μαστουρωμένο αντί απλά να έχω τον νεαρό να κλαίγεται.

Φυσικά, αυτό μόνο για εμένα ισχύει. Αν και δεν το έχω ζήσει, φαντάζομαι πόσο στα @@ είναι γραμμένοι οι νέοι από το σύστημα και πόσο ξερά και μουντά τους συμπεριφέρεται. Οπότε αυτό πραγματικά ίσως να το δείχνει όμορφα το κείμενο με το να το αφήνει επίσης αναίσθητο και ψυχρό/ξερό σε περιγραφές.

Edited by Anime_Overlord

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..